Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WELCOME SA DETROIT
Detroit, heto na…
si Trevor Noah!
Kumusta, Detroit?
Kumusta kayong lahat ngayong gabi?
Welcome sa show.
Salamat sa pagpunta.
Tingnan. Ganitong gabi't pakiramdam.
Heto tayo. Detroit, Michigan.
Nakarating tayo.
Ang saya ko. Masaya ako kahit saan.
Sa puntong ito ng buhay ko ako pinakamasaya.
Ngayon ako pinakanasasayahan sa America.
Araw-araw.
Ni hindi ko maipaliwanag.
Tingin ko, ito ay…
Mas masaya ka sa lugar kapag patapos na, alam mo 'yon?
Meron lang…
May kakaibang pakiramdam. Parang…
"Anong lasa ito? Huling season?"
Dahil di mo masasabi sa America. Di talaga masasabi.
Araw-araw, pinakamagandang araw,
at baka huling araw na.
Ang saya ko, totoo.
Biyaya ang taong ito, dahil…
Nalibot ko ang mundo,
nag-show sa mga di ko pa napuntahan.
Mga lugar na gusto kong pakitaan ng comedy ko, dati pang gusto.
Unang beses kong nagka-show sa Berlin, Germany.
Napakasaya no'n.
Ang totoo, natakot ako sa mga tao ro'n.
Gaya sa Detroit, ang mga tao ay laging, "Ingat ka sa Detroit."
Gano'n din sa Germany.
Noong papunta ako sa Berlin, sabi nila, "Germany?"
"Tumatawa ba sila?"
Sabi ko, "Ano? Mga tao sila."
"Ewan ko. Tumatawa ba sila?"
Naapektuhan ako.
Noong papunta ako sa Germany,
akala ko, uupo lang ang German na audience,
"Ja, ja, oo."
"Comedy show 'yon."
Pero hindi. Tumatawa sila.
Masaya sila maging audience.
Nasayahan ako sa Berlin.
Lungsod 'yon na tatatak sa 'yo dahil…
May iba't ibang kultura do'n.
May maunlad na sining.
Mahusay na musika.
'yong kasaysayan…
Malalim at mayaman ang kasaysayan ng Berlin.
Gusto kong maglibot at makakita ng mga lugar kapag nasa ibang lungsod
at sa Berlin, sumama ako sa tour group
at nasayahan ako.
Pero sana may nagbabala sa 'kin kung gaano kasakit ang kasaysayan ng Berlin.
Dahil headquarters 'yon ng Nazi Party.
Kaya lahat ay konektado kay Hitler. Di ko alam 'yon.
Akala ko masayang pasyal 'yon.
Marami akong itinanong. Curious ako.
Nakasira ito ng mood.
Lumibot kami.
Bumabanat 'yong tour guide.
Masaya rin siya. Sabi niya, "Dito, sa likod ko, makikita
ang isa sa pinakamalaking airport sa mundo."
"Ja, sikat ang airport ng Berlin,
at sa laki nito, nakapag-film pa kami
ng Hollywood na pelikula na The Hunger Games sa loob nito."
"Ja, may tanong?"
Sabi ko, "Oo. Wow. Gaano na katanda ito?"
Sagot niya, "Halos 100 taong gulang na."
Para akong, "Wow! Sino ang bumuo?"
"Oo. Iyan ang di maganda…
sa istoryang ito."
"Si Hitler ang nagpatayo ng airport."
Ramdam kong may nagawa ako.
Sinubukan kong magpasaya.
Parang, "Aling Hitler?"
Siya, "Aling Hitler?"
"May iba pa bang Hitler?"
Sabi ko, "Baka si Henry Hitler." "Henry Hitler?"
"Sino si Henry Hitler?"
Sabi ko, "Di mo kilala si Henry Hitler?"
Hindi gumana.
Parang, "Yo, 'tol."
May tensiyon, pero ayos lang.
Ibig sabihin ng ayos…
Masayang mapunta sa lugar
na hindi lumilimot sa kasaysayan nila.
Ibig kong sabihin…
Ibig kong sabihin, kapag nasa Germany ka,
kahit di ka magmuseo, di mo matatakasan ang kasaysayan
ng ginawa ng Berlin at Germany.
Maraming monumento sa buong lungsod.
Malalaking monumento.
Inaalala ang ginawa ng Germany sa milyon-milyong mga Hudyo
at iba pa sa buong mundo.
Nakikita, naiintindihan, pinag-uusapan.
Itinuturo sa anak nila. Itinuturo sa mga eskuwela.
Para silang, "Uy, ginawa ito ng Germany."
Sinisigurong alam nila.
Pero di pinaparamdam na maysala sila.
Nakakahangang balanse para sa kanila.
"Sinasabi sa mga bata, "Mga bata. Sana maintindihan ninyo."
"Ginawa ito ng Germany."
"Di ninyo kasalanan dahil wala kayo ro'n."
"Pero, dahil kayo ang hinaharap ng Germany,
responsabilidad ninyong di na ito maulit."
Nagustuhan ko sa Germany
'yong kapag kasaysayan ang usapan, direkta sila tungkol do'n.
Alam nilang masakit.
Alam nilang mantsa iyon
sa kung sino nila, pero hindi nila itinatago.
Nang nakita ko sa kanila, naisip ko,
"Sana ganito ang America sa kasaysayan."
Kasi kayo…
Nakita n'yo ba kung gaano kahirap pag-usapan
ang kasaysayan sa America?
Nagkaka-tensiyon.
Di mahalaga alin sa kasaysayan. Puno ng tensiyon.
Isa ang Columbus Day sa mga araw na 'yon.
Taon-taon sa New York, may labanan. Dito sa Detroit, may naglaban.
May monumento ni Christopher Columbus, mga 110 taon na.
Sa isang punto, kalahati ng Detroit, "Alisin natin."
Sabi ng kalahati, "Huwag." Malaking away.
Sa New York din. Columbus Day, Indigenous Peoples' Day.
May napanood akong interview.
Hindi dapat nakakatawa, pero natawa ako.
Sabi ng reporter sa lalaki,
"Ano'ng plano sa Indigenous Peoples' Day?"
Sagot niya, "Alam mo, Columbus Day kasi."
"Nakakapagod ang mga binabago ang tawag."
"Ipinagmamalaki namin 'yon."
"Si Christopher Columbus. Columbus Day. Di magbabago."
"Ano'ng pakiramdam pag may dumating,
at inalis ang matagal nang umiiral,
at basta pinalitan at binigyan ng ibang pangalan?"
"Ano'ng pakiramdam?"
Para akong, "Pero sir,
di ba 'yon ang diwa ng Columbus Day?"
Di ako tagahanga ng Indigenous Peoples' Day.
'yong tawag, ayaw ko… Parang pag-iwas.
Di gano'n kaespesipiko. Pantamad.
"Indigenous Peoples' Day." Sino? Saan? Paano?
Bigyan ako ng anuman.
Ang gusto ko sa Columbus Day?
Espisipiko 'yon.
Oo. Espesipiko, kagila-gilalas na kuwento
ng taong nagngangalan na Christopher Columbus
na naniwala, sa kabila ng lahat,
na kayang libutin ang mundo sa maling direksiyon
at makarating sa India mula kabila.
Walang naniwala.
Oo.
Aniya, "Magagawa ko." Sabi nila, "Di mo kaya, Chris."
Siya, "Gagawin ko." Sila naman, "Di mo kaya!"
Sabi niya, "Kaya ko!" Sabi nila, "Hindi!"
At naghanap ng pondo, ilang taong lumaban, at sa wakas, nagkabarko.
At sa maling direksiyon siya naglayag
at di niya nagawa.
Di lang siya hindi nakarating sa kabila ng India,
napadpad pa siya sa tinatawag na Caribbean.
At sabi niya, "India ito."
At ang mga tao ro'n,
"Baka kinain mo ang mga halaman na naiwan namin sa paligid,
pero di ito India."
At sagot niya, "India ito at mga Indian kayo."
Sagot nila, "Hindi kami mga Indian."
Siya, "Alam ko ang Indian kung di ko nakikita."
"Mga Indian kayo, tagamalayong parte lang."
"Kaya mga West Indian kayo."
Pinanindigan niya.
Pinanindigan 'yon ni Christopher Columbus buong buhay niya.
Sabi sa kanya ng ibang naglakabay, "Chris."
"Parang di India ang narating mo."
Siya naman, "India 'yon."
Sila, "Parang di 'yon India." Siya, "India 'yon."
Namatay siya nang di bukas sa posibilidad
na di niya narating ang India.
Di lang 'yan, mga kaibigan, di rin siya nakarating sa America
kahit kailan.
Kailanman.
Pero
may pampublikong holiday siya
na nakapangalan sa kanya
sa America.
Iyan, mga kaibigan, ay inspirasyon sa kung paano
pumalpak nang magaling ang mga puti.
Gaano katinding kumpiyansa ba para magawa 'yon?
Kumpiyansa ng puti 'yan.
Walang ibang may gano'ng kumpiyansa.
Pumunta sa maling direksiyon, maling lugar.
Iba ang itawag sa mga tao't luminya ng "Tama ako."
"Bigyan ako ng holiday."
Di kaya ng iba 'yan.
Iyan ang nibel ng kumpiyansa na dapat nating pangarapin,
kumpiyansa ng puting lalaki.
Di 'yan kaya ng babae.
Pag ang babae, "Maglalayag ako paikot nang mali."
Sasabihin nila, "Sunugin siya. Bruha!"
Mukha bang kaya 'yan ng hindi puti?
Kaya ba 'yan ng Black? Talaga ba?
Lilibutin ng Black ang mundo sa maling direksiyon.
Pupunta sa lugar na hindi dapat.
Baka huliin dahil trespassing.
Parang, "Ba't ka narito?"
"Naku, akala ko pa-India ako."
"Kasalanan ko. Patawad."
"Di ko alam ang iniisip ko."
"Dapat di na kami nagbarko-barko. Di maganda kinauuwian."
"Pasensiya na. Pasensiya, 'tol."
"Hindi na mauulit."
Ba't kalilimutan ang kasaysayan?
Masaya 'yon at maraming matututuhan.
Alam n'yo 'yon?
Parang papunta na ro'n ang America.
Pakaunti nang pakaunting kasaysayan, pakaunting konteksto.
Tingnan ninyo ang mga textbook.
Gaya sa Florida, gustong magbawal ng mga textbook
o mag-alis ng mga parte ng textbook na may banggit sa pang-aalipin.
Ngayon, nag-aaway ang mga magulang. Tila…
"Hindi, alisin na ang pang-aalipin. Masama para sa mga bata."
Ibang magulang, "Huwag alisin."
"Matututo ang mga bata."
At puro sila away. Para sa 'kin, "Bakit?"
Di kailangang pag-awayan…
Di dapat ito pag-awayan.
Di nagbabasa ang mga bata.
Nagti-TikTok sila.
Kung gustong maabot ang mga bata, doon dapat.
May pang-aalipin
Mga barko'y dumating
Oo…
Magiging tapat ako. Tingin ko, di tunay na isyu ang sa textbook.
Tingin ko, gawa-gawang isyu 'yon
na laging nangyayari sa America. Nadadala ang mga tao
at nagiging emosyonal sila,
nag-aaway tungkol sa bagay na di naman isyu.
Sinasabi ko dahil naniniwala ako rito.
Pakiramdam ko, sa America, nagawa ng mga politikong
pag-awayin ang mga Amerikano tungkol sa mga isyu
na di naman talaga isyu,
para di mapansin ang mga tunay na isyu.
Alam n'yo 'yon?
Kapag pinag-aawayan ang nasa textbook,
hindi mapapansin na grabe na ang inflation.
Hindi mapapansing napakamahal ng renta.
Di na nagkakabahay ang mga tao.
Di kasabay ng inflation ang suweldo.
Bilyong dolyar ang nakaw ng mga korporasyon
sa mga empleyado nang walang kapalit.
Hindi na napapansin ang mga 'yon.
Pinapansin natin ang nakaw-atensiyon, 'yong madali.
Nagiging motibasyon mo, di ba?
Puwede ba sa public toilet ang trans?
Gawa-gawa 'yon.
Sino ang namomroblema ro'n? 'Yong totoo.
Sino ang talagang problemado ro'n?
Alam ninyo ang ginawa? May politikong nakaisip,
"Heto ang kuwentong apektado ang ilan sa kung saan."
"Pagmumukhain kong pambansang isyu,
at mag-aaway lahat." Sino ang problemado ro'n?
Sino ang nakaranas na nasa banyo ka,
at biglang nagsabi ang mga tao,
"Teka, ano bang kasarian mo nang ipanganak ka?"
"Kaparehas ba ng sign sa pinto?"
"Kaparehas ba ito ng ari mo?"
"Patingin nga?"
Sino'ng nakakita no'n?
Wala.
Pinag-aaway tayo dahil nakaw-atensiyon 'yon.
"Sino'ng gagamit ng aling banyo." Ano raw?
Sino'ng may pakialam? Sino talaga?
Sasabihin, "Ang mga trans."
Kung puwede sila sa public toilet.
Gamitin kahit anong banyong gusto mo. Sino'ng pipigil?
Seryoso, pampubliko 'yon.
Sino ang pipigil sa 'yo?
Sino ang magpapatupad ng batas na 'yon?
Ni di natin maipatupad
iyong sa loob ng inidoro dapat tumae.
Pero tingin n'yo, malalaman nila kung ganyan ka ipinanganak.
Gamitin mo ang gusto mo. Ba't tayo nagsasayang ng oras?
Ang ibang tao,
"Mag-aaway kami para malaman…"
Sasabihin ko ito. Kung may oras kang
alamin ang ari ng ibang tao sa public toilet,
ikaw ang manyak.
Sa iyo ako nag-aalala.
May simpleng batas sa mga public toilet sa mundo.
'Yon ay, pumasok ka, wag pansinin ang iba,
wag huminga, at lumabas ka.
Huwag tumambay at magmasid sa mga tao.
Bawat lalaki rito, alam na sa banyo,
papasok ka sa banyo, deretso ang tingin, iihi.
Di titingin sa kanan o kaliwa.
Kung di mapakali, tumingala, yumuko.
Di ka titingin sa iba.
Baka nabibilaukan ang katabi mo. Di ka titingin.
Di ka matitinag, di gagalaw.
Maririnig mo siya…
Masasabi mo, "Uy, 'tol."
"Uy, okay ka lang? Uy."
"'Tol, okay ka lang?"
"Gusto mo tawagan ko… 'Tol, okay ka lang?"
"Tawagan…" "Huwag ka tumingin!"
Ano 'to?
Ano'ng pinag-aawayan?
Mga public toilet.
Kung kilala mo ang kasaysayan mo, alam mong madalas ito sa America.
Palagi itong nangyayari.
Dati inilaban ng mga babaeng makagamit ng public toilet sa America.
Isipin ninyo.
May panahong bawal gumamit ng public toilet ang babae
sa buong America at inilaban ito.
May mga lalaking nagalit. Parang, "Kabaliwan."
"Magkakababae sa public toilet? Kalokohan 'yan!"
"Paano 'yon?"
"Ano, papasok sila habang umiihi kami?"
"At ano? Titingnan nila ang ari namin?"
"At tatawa sila?"
Isipin ninyo ito.
May panahong unang beses pinayagan ang mga babae sa opisina,
kung saan walang public toilet na magagamit.
Kaya, sa kababaihan, kung naiihi ka noon,
o natatae, kailangang umuwi.
At teorya lang iyong sa pagtae,
di ko alam kung tumatae kayo.
Walang lalaking nakakaalam. Totoo. Hindi namin alam.
Ipinagpapalagay ko lang na biyolohiya iyon, pero di ako sigurado
na sinumang babae ay talagang…
Sa mga lalaki, isipin n'yo ang mga babae sa buhay n'yo.
Alam n'yo kailan sila huling tumae? Parang hindi.
Tingin ko, di n'yo alam.
Walang ebidensiya para sa hinuhang iyan.
Walang amoy.
Walang mantsa. Walang kahit ano.
Sa mga babae, ewan sa toilet PR n'yo,
pero ang husay nila.
Trabahong mahusay.
Ang mga babaeng lumalabas sa banyo, mas mabango paglabas.
Paano?
Hindi mo malalaman kung tumae ang babae. Hindi.
Dahil pareho lang sa tagal.
Iyan ang nakakamangha. Wala kang mahita.
Oo, iihi ang babae, sampung minuto.
Nagbanyo siya. Sige.
Papasok siya, wiwi, wiwi, wiwi, lalabas, maghuhugas ng kamay,
magpupulbos, magti-text, babalik sa mesa.
Di mo alam. Oo.
Tatae siya, parehas, sampung minuto.
Papasok sa banyo,
dumi, dumi, dumi, lalabas.
Maghuhugas ng kamay, magpupulbo ng ilong, magti-text. Lalabas.
Di mo alam.
Sa mga lalaki, malalaman ang ginagawa.
Di kami magaling magtago.
Alam mo pag iihi ang lalaki. Bakit?
Dalawang minuto.
Papasok sa banyo, lalabas agad. Pinakamabilis.
Parang NASCAR pit stop.
Oo, papasok kami, iihi, lalabas,
magpapanggap na naghuhugas, babalik.
Paano malalaman pag tumatae kami?
Dahil halata. Papasok kami sa banyo, di babalik.
Iyan na ang huling beses na makikita kami.
Maglalagay ng mga poster sa mga kainan ang pamilya.
"Nakita ninyo ang lalaking ito?"
Isipin, nag-aaway-away tungkol sa mga banyo sa America.
Palagi. May panahong pinaglalaban ng mga Black makagamit
ang mga public toilet.
Parehas. Sabi ng mga Black, "Ba't di kami puwede sa public toilet?"
Galit ulit ang mga tao.
"Kabaliwan ito."
"Magkakaroon ng mga Black sa public toilet?"
"Paano na 'yon?"
"Ano na? Naroon lang sila habang umiihi ako?"
"Titingnan nila ang ari ko?"
"Tatawa sila?"
Oo. Natatandaan ko pa
noong may diskusyon sa America
ukol sa kung puwede ang bakla sa public toilet.
May aktuwal na paksa ng diskusyon.
Tanda ko ang mga panayam sa telebisyon.
"Tingin mo, puwede ang bakla sa mga banyo ng straight na lalaki?"
Sasagot, "Wala akong pakialam,
basta kanila na lang 'yon, ayos."
"Pero sagutin mo. Sagutin mo ito."
"Paano 'yon?"
"Ano naman? Kasama mo sila sa banyo, tapos?"
"Bakla siya at naroon ako
at iihi ako at titingin siya sa ari ko?"
"At sasakmalin niya."
"At kakaskasin."
"Basta sasakmalin niya
at titigasan ako at magsasaya ako?"
"At ito ang magiging pinakamasayang karanasan ko?"
"At babalik ako kada linggo
at aasang makakasalubong ko siya?"
"At magkikita kami sa labas, sa magandang kainang
komportable at magkakakilala kami?
"Pagdaan ng taon, magpapakasal kami
at magtitipon ang mga pamilya namin?"
"Gano'n ba?"
Wow.
Public toilets.
Alam dapat ang kasaysayan.
Pag alam mo ang nangyari, kaya mong manghula.
Maiintindihan mo ba't iyon nangyari.
Mahusay na nagagawa iyan ng Germany.
Di perpekto. Kailanman di magiging.
Pero isa ang Germany sa mga bansa sa mundo
na aktibo sa pagbabayad ng reparasyon sa mga ginawa nila.
Isa sa mga bansa sa mundo na aktibong humingi ng tawad
at isa sa mga bansa sa mundo na aktibo sa pagbabago
ng tingin nila sa sarili at tingin sa kanila ng mundo.
Matapos ang World War II, maraming binagong batas ang Germany.
Binago nila ang iconography ng bansa.
Ang maaaring i-display at saan.
Binago nila ang pambansang awit.
Oo, isipin ninyo, binago ang pambansang awit.
Ang pambansang awit daw nila ay nasyonalista at ginamit
ng mga Nazi para magpakalat ng maling kaisipan.
Binago nila. Ang orihinal na kanta'y
"Deutschland, Deutschland über alles."
Baka narinig n'yo na sa mga lumang pelikula.
Ang kanta'y…
Sa Ingles, ibig sabihi'y…
Germany, Germany higit sa lahat
Nakahihigit sa lahat sa mundo
At seryoso sila roon
Ang mga pambansang awit ay sa teorya lang,
eksakto lagi ang mga German.
Pero matapos ang World War II, sabi nila, "Kailangang magbago."
Binago ang pambansang awit.
Bagong liriko.
Ang bagong liriko ay…
Ang salin sa Ingles ay…
Pagkakaisa at karapatan at kalayaan
Para sa mga nakatira sa Germany
Nakakatuwa.
Nakakatuwa. Puwedeng ganito rin…
Patawad, patawad Patawad talaga
Patawad sa aming mga sala
Nakakatuwang ginawa 'yon, pero di ako aabot sa gano'n.
Di ako magsisinungaling. Di gano'n.
Masama ang über alles. Di magandang pag-iisip.
Pero kailangan ng dating sa kanta.
Dapat merong… May middle ground sana.
Ang akin ay…
Germany, Germany
Kasama sa top five.
Hindi higit sa lahat sa mundo.
Dahil nasa top five talaga tayo Kung pakaiisipin
Numero uno ang America
Tapos Great Britain Tapos France at Spain
At nasa ikalima tayo…
Di naman mas mainam ang Spain.
Kaya ikaapat tayo
Ikaapat sa…
Oo, pero ang France, di kalakasan ang ekonomiya nila.
Kaya baka ikatlo tayo sa mundo
At England bago tayo… Hindi mahusay na ideya ang Brexit.
Kaya kung ikalawa tayo At ang America ay numero…
Di matatag ang eleksiyon. Kaya…
Kaya baka tayo ang über alles ng mundo!
Isa 'yon sa pinakamalalaking nagawa nila, at walang nakakaalam no'n.
Kausap ko ang isang lalaking German.
At nagulat siya rito. Sobrang gulat.
Sabi niya, "Oo, sa Germany, marami kaming nagawa."
"Malaking pagbabago ang pambansang awit."
"Pinag-uusapan ito ng buong mundo."
Sabi ko, "Hindi."
Sagot niya, "Ano?"
"Ano'ng ibig mong sabihin?"
Ako, "Walang sinumang pinag-uusapan 'yon."
"Anong wala?" Sagot ko, "Walang sinuman."
"Walang tagalabas ng Germany ang alam ito."
"Ba't di nila alam?" Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo?"
"German 'yon. Walang nagsasalita no'n na dayuhan."
"Paano malalaman?"
"At kakaiba ang ginawa n'yo."
"Binago ninyo ang liriko,
pero 'yon pa rin ang tono."
Kakaiba 'yon.
Parang, "Ang pangit nito, at babaguhin namin."
"Ja. Ang tono kaya?"
"Gano'n pa rin dahil alam ko na ahat ng step. Ja."
Baka kaya di alam ng iba na binago, 'no?
Di binago ang tono. Karamihan ay di alam ang liriko.
Tono lang ang alam natin.
"Di alam na sabi ni Michael Jackson, "Gulay ka."
Di natin 'yan alam.
Ang iba, "Kailan niya sinabing 'gulay'?"
Dati n'yo pa kinakanta…
Gulay ka
Walang may alam ng liriko. Tono lang.
Iyan ang ginawa ng Germany. Weird.
Weird na di palitan ang tono. Dahil may emosyon ang musika.
Ipinaliwanag ko ito sa kanya. Di niya makuha.
Alam n'yo ang napagtanto ko?
Ang ginawa nila,
parang sa Star Wars, di ba?
Alam ninyo ang Star Wars. Sabihin nating si Darth Vader.
Kapag nasa eksena si Darth Vader,
kapag dating niya sa isang planeta,
alam nang may mangyayari,
masamang pangyayari,
dahil sa musika niya.
Di ba? Musika ang hudyat ng mangyayari.
Barko'y lalapag…
Pinto, bubukas…
At tatayo siya ro'n.
Pero di siya…
Pero di siya eeksena nang wala ang kanta niya.
Hindi. Nandoon siya, may DJ sa kabila, parang,
"DJ, i-play ang jam ko."
"Tama 'yan."
At alam nang may mangyayari.
Bababa na…
"Lumuhod ka sa 'kin, Jedi."
"Walang luluhod, Darth, lalaban kami."
"Di ninyo ako matatalo."
"Malakas. Ewan kung mananalo tayo."
"Tatalunin natin siya."
"Gamitin ang Force."
"Natalo ninyo ako!"
"Nagawa natin, Master Yoda! Tagumpay!"
"Talo si Darth Vader!"
"Nagtagumpay tayo."
"Ano nang gagawin?"
"Palayain ang Empire, tara."
"Libot. Ipakalat ang mabuting balita."
"Tara na."
"Oo, magpapatugtog tayo ng bago."
"Malaya na kayo."
Weird, 'yan ang sabi ko.
Nakamamangka pa rin. Nakamamangha.
Di maliit na bagay ang pagpapalit ng pambansang awit.
Hindi talaga.
Pagbabago ng anuman.
Nag-usap kami.
At pagkatapos, may sinabi siyang interesante,
"Dahil alam naming kailangang baguhin ng Germany
ang tingin sa sarili para mabago ang ginawa namin."
"Pinalitan ang pambansang awit."
Sabi ko, "Makapangyarihan."
Sabi niya, "Babaguhin kaya ng America…"
Sagot ko, "Huwag mo nang tapusin."
"Huwag mong tatapusin."
Kung may natutuhan ako,
ayaw ng America sa pagbabago.
Ayaw ng America ng pagbabago.
Baguhin ang binago ng Germany?
Pera, watawat, awit. Niloloko mo ba ako?
Tanda mo noong sinubukang palitan ang $20?
Tanda n'yo?
Sabi nila, ilalagay si Harriet Tubman.
Nagalit ang mga tao, na-postpone 'yon.
Galit ang mga tao. "Ano'ng ginagawa?"
"Nilalagay si Harriet…" "Bakit?
"Bakit tatanggalin ang presidente ng America sa $20?"
"Ano'ng karapatan mong…"
"Sino ang nasa $20?"
"Bakit tatanggalin si Andrew Jackson sa $20?"
"Ilalagay lang si Harriet Tubman sa harap,
sa likod si Andrew Jackson."
"Sa likod ang presidente ng America? Sa likod?"
"Walang galang!"
Hindi naman.
Kung alam mo ang kasaysayan,
gusto niyang nakapuwesto sa likod ng Black na babae,
kaya ewan kung ba't ka nase-stress.
Parang panalo lahat.
Pero nagalit ang mga tao.
At ngayon, babaguhin ang watawat?
Ang pambansang awit?
Dalawa ang natutuhan ko sa America.
Galangin mo ang watawat
at ang pambansang awit.
Ewan sa ibig sabihin.
Pero sumusunod ako.
Ewan sa ibig sabihin dahil nakakalito.
Makakikila ka ng, "Galangin ang watawat!" at kuha ko.
Pero naroon din sila sa July 4,
at ginagawang underwear ang bandila.
Kasama ba 'yon?
At titingin ka at,
"Iyang watawat, itong bayag."
Di ko gugustuhing may baguhin.
Awit? Huwag ang pambansang awit.
Kahit puwede. Puwedeng baguhin nang kaunti.
Marahas na pambansang awit 'yon.
At hirap ang America sa karahasan,
baka mas malambing…
Marahas na awit 'yon.
Iyon lang ang narinig kong
may mga bombang sumasabog.
Oo. May mga bomba at rocket
sa pambansang awit n'yo.
Parang pelikula ni Michael Bay.
Lahat slow motion na sumasabog.
Parang nagbabanta sa ibang mga bansa.
Parang, "Oo, sumasabog na bomba't lumiliyab na rocket."
"Subukan ninyo."
Parang rap ng gangster, totoo.
Talaga.
Parang rap ng gangster ang awit ng America.
Parehas ang mga elemento.
May karahasan, may mga banta.
Gaano kaparehas ng gangster rap?
Sa America lang may pambansang awit
na puwedeng lagyan ng "bitch"
sa dulo ng kahit anong linya
at may saysay pa rin ang kanta.
May patunay sa gabi
Na nariyan pa ang watawat
Bitch
Gusto ko ang pambansang awit ng America.
Nakakasabik, at memoryado ko. Di ko sinubukan, pero alam ko.
Isa sa mga laging naririnig hanggang mamemorya.
Para bang
Kakampi mo ang Nationwide
Parehas…
Parehas lang. Ayaw kong malaman, di ko kailangan.
Sana mabawi ko ang espasyo sa isip ko, pero ayun.
Gano'n ang pambansang awit ng America, dahil laging naririnig.
Ito lang ang bansang
nagpapatugtog ng pambansang awit
nang wala ang ibang bansa.
May gano'n sa basketball, football,
beer pong, pambansang awit.
Na alam kong normal kung buong buhay mo, nasa America ka.
"Ano pang meron, Trevor?"
Sasabihin ko…
Sasabihin ko bilang tagaibang dako ng mundo,
di 'yan uso.
Hindi. Karamihan sa mundo,
nagpapatugtog isang beses sa isang taon siguro,
o pag may laban sa ibang bansa.
Saka papatugtugin.
Dahil nandoon ang ibang bansa
at kailangan mong patunayan sa bansa mong
tapat ka. Kaya kakanta ng pambansang awit.
Napaka-insecure ng mga bansa.
Dapat ipanatag ang loob.
Laging pinapanatag.
Dapat silang magpa-therapy,
ayusin ang attachment issues, pero wala.
Maiisip lang ga'no ka-insecure ang mga bansa
kapag umalis ka sa bansa mo.
Pag umalis ka't bumalik?
Mga itatanong ng bansa mo.
Napaka-insecure, selos na selos.
Parang, "Saan ka galing?"
"Saan ka galing? Anong mga bansa?"
"Ano na? May iba ka nang bansa?"
"Iyan ba ang ginagawa mo?"
"Anong stamp ito? Tingnan natin ang nag-stamp sa passport mo."
Ikaw naman, "Grabe, bansa. Privacy naman."
Kaya kinakanta lang ang pambansang awit
pag may ibang bansa.
Doon lang kinakanta.
Para do'n, para matuwa ang bansa mo.
Di ba?
Alam kung ano ang pambansang awit?
Ang mga pambansang awit ay ang kapantay, sa geopolitikal,
ng ginagawa ng babae
sa aming lalaki.
Alam ninyo 'yong trick ninyo para sa lalaki sa buhay ninyo?
Tuwing masasaktan ang ego niya,
at kailangan mong hilumin ito.
Bawat babae rito ay may trick
na gumagana sa bawat lalaki.
At ngayon, alam kong maraming babae ang parang, "Tama na, Trevor!"
"Tumahimik ka na!"
Maganda at di halatang paraan 'yon.
Oo, nagtatanghalian ko o kung ano,
at may lalapit na lalaki.
Matipuno siya, nag-eehersisyo, at guwapo.
Parang, "Diyos ko, Michelle? Michelle?"
Ikaw, "Justin? Diyos ko."
"Kumusta ka?"
At para kang, "Sino si Justin? Ano'ng nangyayari?"
Parang, "Nakakaloko. Dalawa sa dalawang linggo?"
At para kang, "Dalawa? Kailan ang una?"
"Sino ito?"
"Alam ko. Diyos ko. Kumusta?"
"Ayos ako. Kita tayo. Pag-usapan natin ang kolehiyo."
"Pinag-iisipan ko. Maloko tayo noong kolehiyo."
"Tanda mo ang gabing 'yon?"
"Nagkolehiyo ka? Ano'ng meron?"
Ramdam niya ang ego mo
na nanunuyo na tila pasas na nasa araw.
At di ka niya titingnan.
Di niya palalakihin.
Itutuloy niya ang usapan.
Dahan-dahang ilalagay ang kamay sa hita mo.
At hahagurin ito.
Magpapatay-malisya siya.
"Alam ko, nakakaloko. Cheerleader ako noon."
"Ano'ng gagawin ko? Isa lang sa mga…"
At ang kamay…
"Ayos lang."
"Ayos lang, malaki ka. Malaking lalaki."
"Malakas na lalaki. Tama."
"Wala nang ibang lalaki sa mundo. Ikaw lang. Tingnan mo. Wow."
"Ang laki na. Oo."
"Sino, ito? Ni di ko 'yan kilala."
"'Yang mga muscle niya."
"Ayaw ko sa muscles."
"Ayaw ko sa muscles. Kadiri."
"Iyan siya, nag-eehersisyo at lahat ay nasa tamang hurno at laman."
"Hindi, kadiri."
"Ano, six-pack? Hindi, ayoko ng six-pack."
"Ayaw ko ng six-pack. Kaya gusto kita."
Ganyan ang pambansang awit.
Pangpanatag sa bansa mo.
Interesante ang pambansang awit ng America.
Lahat ng kumakatawan sa America naroon sa awit.
America ang may pinakanakakaaliw na awit sa mundo.
Tanging bansa sa mundo na puwedeng kantahin ang pambansang awit
sa anumang paraan.
Anumang paraan mo.
Di magagawa sa ibang lugar.
Sa iba, ukol sa pagkasulat ang pambansang awit.
Nakakabagot, iyan ang punto.
Di basta mababago.
Sa America, magagawa mo lahat.
Napansin ko, umpisa pa lang.
Unang beses kong napansin sa laro ng basketball.
New York Knicks laban sa Toronto Raptors, di ba?
At dahil taga-Canada ang Raptors,
kailangang may dalawang pambansang awit bago ang laro, na bihira.
At nasa arena na tayo at iyan na ang boses.
"Mga binibini at ginoo,
tumayo para sa pambansang awit ng Canada."
At lahat ay tumayo,
at nagpatugtog lang, may tape.
Wala silang pakialam.
At Canadian na kanta 'yon. Gano'n pa rin.
O, Canada…
At may kung ano Na nagbabalik sa atin…
Alam mo 'yon. Wala akong oras diyan. Bahala ka.
Kinanta ang awit ng Canada.
Tapos na sila.
Bumalik ang announcer,
"Ngayon, mga binibini at ginoo,
tumayo lang para sa pambansang awit ng America."
Iyan ang paborito kong parte.
Oo, mamamatay ang mga ilaw.
May maglalakad sa gitna ng arena.
Laging intense, tahimik.
O sabihin
Iyo bang
Masisilayan
Sa bukang-liwayway
Ang ating pinagtagumpayan
Ba't pinapaseksi ang kanta? Ano'ng ginagawa mo?
Di ko maintindihan.
Ba't gumagawa ng seksing kanta?
Di ka magagawi sa England at maririnig, "Remix!"
Panginoon Iligtas ang Reyna
Panginoon, iligtas ang Reyna Sexy sex sa Reyna ko
Iligtas ang Reyna Iligtas
Nang may sexy sex Iligtas ang Reyna
Naku.
Saya sa Germany.
At tumungo kami sa Paris, France, para sa mga show
sa unang beses ko,
sobrang sabik ko.
Dati ko pa gusto sa Paris.
Di ko maisip ang mangyayari. Alam n'yo?
Totoo ang lahat ng sinasabi nila sa Paris.
Isa 'yon sa pinakaromantikong lungsod na napuntahan ko sa buong buhay ko.
Isang libong beses nahulog ang puso ko.
Mag-isa ako noon. Di mahalaga.
Oo.
Bawat gabi, ako lang at mga surot, baby.
Nasayahan talaga ako sa Paris
dahil nakilala ko ang mga Parisian.
Nang personal.
Di stereotypes, di mga bagay na sabi ng iba.
Makipagkilala sa mga French, matuto sa kanila ng tungkol sa kanila.
At marami akong natutuhang nakakamangha.
Halimbawa, iba ang ugnayan ng mga French sa trabaho
kumpara sa atin.
Di ba?
Wala silang pakialam doon.
Inspirasyon para sa 'kin, totoo.
Oo. Marami sa 'tin
ang naging masyadong kapit sa trabaho natin.
Nagiging identidad na.
May tinanong, "Magsabi ka ng tungkol sa 'yo?"
"Arkitekto ako…"
"Magsabi ng tungkol sa 'yo." "May salon…"
"Magsabi ng ukol sa 'yo." "Guro…"
"Magsabi ng ukol sa 'yo,"
at ang isasagot, ang ginagawa nila.
Doon na lang nagpopokus ang mga tao.
Di ganyan ang mga French. Hindi.
Wala kayong makikilalang gano'ng French.
Lumapit ka sa French at magtanong, "Saan ka abala?"
Isasagot, "Ako?"
"Naglalakad-lakad kasama ng mga kaibigan at…
Gusto ko ng masasarap na pagkain at…"
Para kang, "Hindi, ano'ng ikinabubuhay mo?"
Siya naman, "Ikinabubuhay?"
"Okay, ikinabubuhay?"
"Okay, hindi, humihinga ako at…"
"Alam mo na, umiinom ng tubig…"
"Siyempre, kailangang makipagtalik."
Iba lang talaga.
'Yong di ka kapit sa trabaho mo. Ang ganda.
Natutuhan ko ito dahil noong nasa Paris ako,
nawala ang maleta ko.
Ayos? Oo.
Nakalapag sa airport, at biglang nawala ang mga maleta.
Nalaman ko ito sa carousel,
na napakabarubal na gawain ng airlines.
Alam na di dadating ang maleta mo.
Oo, alam nila kung nasaan lagi ang maleta mo.
Di nila sinasabi.
Tatayo ka lang do'n, parang tangang
umaasa lang.
Puwede silang lumapit bago ang take-off,
"Walang dadating."
"Spoiler lang."
Pero wala.
Parang tanga kang nag-take off nang masaya.
Lumapag ako sa Paris.
Akala ko, simula ng masayang lakbay.
Paikot-ikot ako. May full-luggage swag,
"Kukunin ko ang mga maleta,
pupunta sa Paris, maglilibot."
Nasa carousel na ako.
Para akong, "Full luggage swag."
"Tama. Kukunin ko na ang maleta."
'Ka ko, "Makikiraan."
"Padaan, please."
"Titingin din ako sa carousel."
"Para mapabilis ang mga bag."
"Tara na, lucky bag."
May full luggage swag ako.
Lumabas na ang mga bag, nakatayo ako, nanghuhusga.
"May Samsonite pa pala?"
"Saan ang bag ko?"
Tuloy-tuloy ang mga bag,
at may lumabas na mga bagong bag.
Nag-alala na ako.
At kumaunti nang kumaunti ang bags.
'Ka ko, "Bag ko…"
"Wala ang bag ko."
At napagtanto ko
na di na ito darating.
Grabe. Parehas ang pakiramdam ko,
pakiramdam ko noong bata ako,
noong di ako nasusundo ng nanay.
Gano'n na gano'n.
Nakatayo sa carousel, parang sampung taong gulang ulit…
"Hindi, Mr. Wilkinson, ayos lang, puwede ka na pong umalis."
"Papunta ang nanay ko. Makakauwi na po kayo."
"Papunta na siya. Di niya ako makakalimutan."
"Hindi… Siya'y…"
"Baka namatay siya kung saan."
"Baka nakahandusay na siya."
Nakalimutan niya ako.
Minsan, nakakalimutan niya ako.
Kakailanganin kong lumakad.
Isang oras na lakad.
At makakauwi ako,
at pareho ang reaksiyon niya pagpasok ko,
work-from-home siya.
May computer siya kung saan siya nagta-type,
papasok ako, isasara niya ang pinto…
Parehong reaksiyon, parang…
"Hindi, baby, hindi!"
"Anong oras na?"
At para akong, "Masyado nang late."
Ayoko talaga ng nakakalimutan sa eskuwela,
pero sinulit ko 'yon.
Wala namang isyu. Gusto ko ang paglalakad.
Di naman ako nasi-stress sa paglalakad.
Sisipa ako ng mga bato, kakanta.
Makakauwi, at "Teka muna."
Gusto ko 'yon dahil doon ako
puwedeng mag-inarte sa nanay ko nang di siya magagalit.
Di talaga.
Dahil noong bata ako,
bawal mag-inarte sa magulang.
Di ako white na bata. Alam n'yo 'yon? Di puwedeng…
Kailangan ng modo.
Pero nang pumalya siya, ayos.
Para siyang, "Pasensiya na."
Para akong, "Pag-iisipan ko."
Kakailanganin ko ng tulong.
Tumingin ako sa paligid,
may matandang ginoo na French sa gilid,
may uban, rosas ang pisngi,
maliit na may salamin.
Kaya nilapitan ko siya.
At nakapulang vest siya.
Sa French, "Information," ang sabi,
at sa baba, sa Ingles, sabi,
"Information."
Para akong…
"Bonjour. Hello. Hi."
Para siyang, "Hello. Bonjour."
Sagot ko, "Ingles, French?"
Sabi, "Ingles, oo, oui."
Sabi ko, "Puwedeng patulong?"
"Nawala ang maleta ko."
"Ano kayang magagawa ko?"
Para siyang, "'Yong maleta mo… Di dumating…"
Sagot ko, "Okay."
"Sige."
"Subukan ang French."
"Tingnan natin ang mangyayari."
Napagtanto rin namin.
Dinala niya ako sa pinaggagawaan ng report.
May isa pang French sa counter, mas bata.
Parang may lahing Algerian o Moroccan.
Napaka-French. Astig na lalaki.
Tumutulong siya.
"Okay, maraming salamat. Sunod."
'Ka ko, "Uy, 'tol."
Sagot niya, "Ano'ng meron, 'tol?"
"Kumusta? Ano'ng meron?"
Sagot ko, "Patulong, pakiusap."
"'Yong maleta ko. Wala. Nawala."
Para siyang, "Hala, nawala ang maleta mo."
"Hala."
"Hinanap mo na ba?"
Sabi ko, "Ha? Oo, iyan ang una kong ginawa."
"Di lang ako nagpapasama?"
"Iyan ay…"
"Hindi. Nag-check lang."
"Bale, wala ang bag? Napaka…"
Sabi ko, "Oo."
Sagot niya, "Hala, grabe 'yan. Nakakalungkot."
"Grabe 'yan."
"Oo. Ano'ng gusto mong gawin?"
"Ano'ng gusto ko gawin?"
Sabi ko, "May gawin ka sana."
"Puwede tayong gumawa ng report?"
"Gusto mo ng dokumento?"
"Para mabayaran ka ng insurance?"
Sagot ko, "Hindi, para mahanap ninyo at madala sa 'kin."
Sagot niya, "Huwag kang mag-alala."
"Di na mahahanap 'yon."
"Hindi, 'tol."
"Huwag ka mag-alala."
"Hindi. Alam mong Paris ito."
"Pag nawala ang bag, wala na."
"Di na makikita ulit. Minsan, pag suwerte."
"Pero kung wala pa ngayon, wala na."
"Biyernes. May mga strike. Ano…"
"Makakaalis ka na. Huwag nang ma-stress."
Tila, "Huwag ma-stress…"
"Uy, maleta ko 'yon."
"Mga damit ko 'yon."
Sagot niya, "Nasa Paris ka."
"Damit ba? Paris ito, 'tol."
"Paris ito, bumili ka ng damit."
"Ano bang problema mo? Kalma."
May kumpiyansa siya,
pinaramdam niyang mali ako.
Nagduda ako.
Umalis ako at 'ka ko, "Mali ba ako?"
"Attached ba ako sa maleta?"
Tama siya. Maraming damit sa Paris.
Kailangan kong bumili
dahil wala akong maisusuot sa shows.
At pag nasa Paris ka, magbaon ng ekstra
para sa pagbili ng damit. Ang saya.
At magbaon din
ng ekstrang self-esteem.
Oo, kailangan 'yon pag namili sa France.
Dahil di mo sila kaibigan.
Oo. Di pa ako nakapunta
sa bansang mag-isa ka talagang mamimili.
Papasok ka sa tindahan, walang tutulong. Wala.
Di mo kilala ang nagtatrabaho ro'n.
Literal, parang sa Undercover Employee.
Palakad-lakad lang.
Mga 20 minuto, walang tumulong.
Nakapili ako ng damit, at nakarinig ako ng iritadong boses.
"May maitutulong ako?"
'Ka ko, "Hi. Oo. Kailangan ko ng mga damit."
"Nawala ang bag ko."
At, sa Detroit, napuna ako
nang walang katulad sa buong buhay ko.
Wala. Lahat ng pinili ko
ay may kritikal na puna.
Para akong, "Oo, pahingi ng medium nito."
Aniya, "Medium?"
"Hindi, large o extra-large ba 'ka mo?"
"Oo, hindi, medium ito para sa iyo?"
"Parang hindi, 'no?"
'Ka ko, "Ano ulit?"
Aniya, "Tingin ko, large ka. Dadalhan kita."
"Kawawa ang shirt sa medium, okay?"
'Ka ko, "Ano?"
Lahat, lahat.
May jacket akong gusto.
"Puwede ito?"
Aniya, "Di ito bagay sa kulay ng balat mo."
"Hindi. Kailangang isipin ang bagay na kulay
ng nasa loob ng tela
at sa mukha mo, okay?"
"Di ito ang pinakamaganda."
'Ka ko, "Uy, May ganito na ako."
Sagot niya, "Suot mo ba?"
"Hindi na."
"Suotin mo kung gusto mo."
"C'est tranquille. Sige."
"Hindi, nagbanta ka."
Alam mo? Iba lang.
Sabi ng kaibigan ko,
"Salbahe ang mga French, ano?"
'Ka ko, "Parang di sila salbahe."
"Totoo lang sila."
Di ba?
Mahirap makita ang pagkakaiba nila.
Isang araw, may kausap akong babaeng French
at matapang kong itinanong,
Sabi ko, "Uy…"
"Bakit ang mga French…
ay ganito?"
Sagot niya, "Ha?"
"Pag nasa tindahan,
parang salbahe."
"Hindi, di sila salbahe. Nagpapakatotoo lang sila."
"Baka sanay ka lang sa bansang ang mga tao
ay takot na hindi ka mag-tip,
kaya sobra sa pag-aasikaso."
"May maitutulong ako?"
"Sa France, siguradong lahat ay may patas na suweldo."
"Mataas."
"Kaya di kami stressed doon."
"Sa America, tila, 'Hari ang customer.'"
"Sa France, alam ang ginagawa namin sa hari."
"Alam na…"
"Di parehas dito."
Walang pasakalye sa French.
Ang saya ng gabing ito, Detroit.
Salamat.
Maraming salamat.
Tama nga ako.
Kaya dapat magpupunta sa Detroit.
Totoo. Napakasayang audience.
Napakaganda, halo-halo.
At astig din ang siyudad.
Ang daming makikita kung saan-saan.
Nag-away kami ng kaibigan kong si Dave.
Siya ang direktor ng specials
at isang araw, sabi niya,
"Uy, may gagawin ka ngayon?"
'Ka ko, "Baka kumain, kung ano."
Sabi, "Dude, bisitahin natin lahat ng museo sa Detroit."
'Ka ko, "Puwedeng isa lang."
Aniya, "Isa lang?"
'Ka ko, "Oo, di lahat. Bakit lahat?"
Aniya, "Dude, nakapunta ka na rito?"
"Ang daming magandang museo rito."
"Oo, pero museo pa rin 'yon."
"Isa lang sa 'kin, 'yon na."
"Kaunti ang stamina ko. Di ko kaya ang dami ng iyo."
"Anong di mo kaya ang dami ng akin?"
"Dude, white ka kasi, hilig mo 'yan."
At nagbibiro lang ako. Inaasar siya.
Nang-aasar lang.
Ang bilis niya mapikon, 'no?
Aniya, "Anong sabi mo?"
"Dahil ikaw…"
Aniya, "Ayaw ng mga puti sa mga museo."
"Ano'ng pinagsasasabi mo?"
"Ni wala sa top five na gawaing gusto ng mga puti ang museo, okay?"
Sinabi niya nang may kumpiyansa.
At buong paniniwala,
tanong ko, "Ano ang top five?"
Dahil kakaiba… "Ni wala iyan sa top five."
Sa kuwarto niya, may listahan sa pader niya
ng top ten na mga bagay.
Nakakamangha.
Pinag-isipan ko. 'Ka ko, "Totoo."
"Paninindigan ko."
Mga museo nga.
Hindi naman masamang bagay.
Hilig nila ang museo.
Maraming hilig ang museo,
pero mahal ng mga puti ang mga museo.
Mahal ang mga museo.
Walang lugar sa mundo
na hindi nilagyan ng mga puti ng museo.
Di mahalaga. Mahal ng mga puti ang museo.
Nakakita kayo ng puti sa museo?
Naglalakad, nakangiti nang nasa likod ang kamay?
"Oo, kami 'yon."
"Kami rin."
"Ang saya."
Mahal ng mga puti ang museo.
Di numero uno, pero kasama sa top five.
Pinag-isipan ko.
Kung may top five na mahal ng puti,
nasa top five ang museo.
Sa ikaapat, paglangoy.
Ayos ba? Dahil gusto ng puti lumangoy.
Walang mali. Kita n'yo silang lumangoy?
Makapigil-hininga ka.
Makapigil-hininga.
Pag lumalangoy ang puti, may paandar sa buhok.
Aahon ka sa tubig…
Babalik na parang bibe.
Gusto ko rin lumangoy.
Gusto ng puti lumangoy.
Mahal ng mga puti ang paglangoy,
at inimbento nila para mas maraming
medalya sa Olympics, paglangoy,
higit sa iba.
Oo, ganyan kagusto ng puti ang paglangoy.
Napagtanto ko ito.
May argumento tungkol sa pinakamahusay na Olympian.
At ang final two ay sina Michael Phelps
at Usain Bolt.
At isa sa mga argumento'y
"Mas magaling si Michael Phelps, mas maraming medalya."
At 'ka ko, "Oo, dahil nandaya siya."
"Napanalunan para sa paglangoy."
Magaling naman si Michael Phelps.
Pero na huwag pansinin ang bilang ng medalya.
Paglangoy lang ang disiplinang
nananalo ng mas marami sa parehong gawain
sa medyo di episyenteng paraan.
Di maintindihan.
Pag-isipan. Parang, "100-metrong freestyle."
Gintong medalya.
Oo. Ngayon, ito.
Isa pang medal. Oo.
At ito?
Isa pang medalya. At itong isa pa?
Isang medalya.
Kalokohan. Wala akong pakialam sa sabi ng iba.
Di na makapanalo ng mas marami.
Walang ganyang pribilehiyo si Usain Bolt.
Pag tumatakbo si Usain Bolt, 100-metro at tapos.
"On your marks, set…"
Takbo.
Tapusin, manalo, gintong medalya.
Iyon na.
Di puwedeng bumalik,
"Ayos. Ngayon, butterfly style naman."
Walang ganyan.
Meron dapat, pero wala.
Gusto ng puti ang paglangoy, kaya ginawan ng batas.
Dapat nga, oo.
Sa top five, museo ang ikalima,
paglangoy ang ikaapat.
Ikatlo,
ang magulat.
Gusto ng mga puti ang nagugulat.
Alam ninyo ang sinasabi ko.
Nakita n'yo na 'yong pag masama ang araw ng puti,
may mali,
ganito ang mukha nila, nagugulat, parang…
Gusto ng mga puti ang nagugulat.
Makikita lagi sa mga supermarket.
Mahaba ang pila. Ayos?
Pero isa lang ang bukas na kahera.
Lahat ay nakatayo.
Laging may sumusulpot na puti, parang…
"Ba't di sila magbukas ng iba…"
"Seryoso?"
"Bakit sila… Bakit ka…"
Ang mas gusto ng mga puti
ay ang makahanap ng ibang puting makakasama.
Nakita na ninyo?
Tuwing nangyayari 'yan, magic.
Magic talaga.
Nagugulat ang puti.
Mag-eye contact sa isa pang puti,
at sabay silang magugulat.
Parang nag-Voltron ng pagkagulat tungo sa sobrang pagkagulat.
Titingin sila. "Kita mo ito?"
"Oo nga."
Isa iyan sa mga susi ng pagkagulat.
Hihinga. Ilabas lahat.
Umaalis ang hangin sa katawan.
Ni di ka na makahinga.
Kaya maraming ipuipo sa Midwest.
Mga puting nagugulat…
Gusto ng mga puti ang nagugulat.
Dapat. Dapat nasa top five.
Listahan ko. Top five na gusto ng puti.
Ikalima ang mga museo.
Okay, ikaapat ang paglangoy.
Pagkagulat, ikatlo.
Ikalawa, pagiging puti.
Ayos 'yon. Di ko kayo masisisi.
At ang numero uno.
Personal ko lang ito.
Walang pagdidikta.
Kung di sang-ayon, gumawa ng sarili.
Personal lang ito.
Pero may isang bagay,
at isa lang,
na pinakagusto ng mga puti sa mundo.
"Sweet Caroline."
May sasabihin ako, Detroit.
Walang ibang nagpapasaya
sa kaluluwa ng puti
liban sa tono ng kanta ni Neil Diamond.
Wala akong pakialam kung saan.
Nakapunta ako sa bawat kontinente,
maraming bansa.
Pag pinatutugtog iyan,
kita ang kinang sa mata ng mga puti…
parang mga sleeper agent na na-activate.
Nangyayari lagi, walang palya.
Palagi.
Di ito dahil sa musika, may ibang mga kanta.
Nasa handaan sila o laro ng baseball,
event ng kompanya.
Lahat ng ibang kanta, nasa background. Binabayaran sila.
Pero pag itong kantang ito na,
napaiinit nito ang DNA ng pagkaputi.
Ewan ko ro'n.
Pero napatitigil lahat.
Makikita ang mga puti, nakatambay.
Parang, "Oo,
negosyo, pag-iisa't pag-aari."
"Isa sa mga 'yon."
"Dapat pag-usapan paglaon."
"I-pin natin."
At iyan na ang kanta,
at palaging…
Akala mo di mangyayari. Papasok dahan-dahan.
Laging di inaasahan.
Pero laging gano'n, parang…
Di ko sinabing sumali kayo.
Di ko sinabing, "Sabay-sabay."
O, "Sa bilang ng tatlo."
Lumalabas ang pagkaputi ninyo.
Naramdaman ninyo?
Kayo lang 'yon. Parang, "Ito na!"
"Ito ang sandali namin!"
Puti ako, puti, puti, puti
Puti, puti
Tingnan ninyo ang sarili. Kumiskislap ang mata ninyo!
Tingnan ninyo. Ang saya ninyo.
Sampung minuto ang nakaraan, "Ewan ko rito."
Ngayon, "Pinakamahusay na komedyante!"
Wag iwawala ang sayang iyan.
Kayong mga puti.
Panghawakan ninyo. Yaman iyan.
Iyan ang pinakanakakatuwang bagay.
Walang ibang nakapagpapasaya sa puti kaysa sa kantang iyan.
Puro ang kantang iyan, uncut na ligayang Caucasian.
Ganyan ang kantang iyan.
Di mapigilan ng mga puti.
Oo, kalimutan na ang 23andMe.
Kung gusto mo malaman kung gaano ka kaputi,
patugtugin iyang kanta.
Mas malakas, mas puti ka.
Makakatipid pa kayo.
Wala akong nakitang puti…
Iyon ang Marco sa Polo n'yo. Ganyan 'yan.
Sasabihin ko,
kung may matinding bagyo, huwag sana,
at nakulong ang mga tao sa ilalim,
magboboluntaryo akong hanapin ang mga puti.
'Ka ko, "Iba ang hanapin n'yo."
"Ako na 'to!"
"May nakita pa ako!"
"Ayos ka lang?"
Ngayon, ang iba sa inyo,
"Trevor, gusto namin 'yan, pero di iyan ang pinakamahalaga."
Talaga? Ba't di kayo sumabay sa pambansang awit?
Detroit, ang saya rito.
Maraming salamat.
Napakasaya kong kasama ko kayo.
Nagpapasalamat ako.
Magandang gabi.
Kumusta?
Walang palya, Neil Diamond.
Ayos.
Walang palya lagi.
Maraming salamat.
Ang husay no'n. Maraming salamat.
Tagapagsalin ng Subtitle: Mary Antonette M. Ramos