Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΝΤΙΤΡΟΪΤ
ΤΡΕΒΟΡ ΝΟΑ
Ντιτρόιτ, χειροκρότημα…
για τον Τρέβορ Νόα!
ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ
Τι λέει, Ντιτρόιτ;
Πώς είστε όλοι απόψε; Πώς είστε;
Καλώς ήρθατε.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Για κοίτα. Τι βραδιά, τι αίσθηση.
Εδώ, στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν.
Τα καταφέραμε.
Περνάω πολύ ωραία. Παντού περνάω ωραία.
Περνάω καλύτερα στη ζωή μου τώρα απ' όσο έχω περάσει ποτέ.
Απολαμβάνω την Αμερική τώρα απ' όσο την έχω απολαύσει ποτέ.
Κάθε μέρα.
Δεν ξέρω καν γιατί.
Νομίζω ότι…
Χαίρεσαι αλλιώς ένα μέρος όταν ίσως εξαφανιστεί.
Είναι κάπως…
Έχει μια άλλη αίσθηση. Λες…
"Έχει γεύση τελευταίας σεζόν;"
Ποτέ δεν ξέρεις με τις ΗΠΑ. Δεν ξέρεις, πραγματικά.
Κάθε μέρα είναι η καλύτερη
και πιθανώς η τελευταία.
Περνάω καταπληκτικά, πραγματικά.
Αυτή η χρονιά ήταν ευλογία, επειδή…
Γύρισα τον κόσμο,
εμφανίστηκα πρώτη φορά σε μέρη.
Σε μέρη όπου πάντα ήθελα να κάνω κωμωδία, να το δοκιμάσω.
Έπαιξα στο Βερολίνο, στη Γερμανία, για πρώτη φορά.
Ήταν εκπληκτικά.
Το ομολογώ, κάποιοι με φρίκαραν πριν πάω εκεί.
Όπως κάποιοι λένε για το Ντιτρόιτ "Πρόσεχε στο Ντιτρόιτ".
Έτσι έλεγαν και για τη Γερμανία.
Όταν πήγαινα στο Βερολίνο, έλεγαν "Ρε, στη Γερμανία;
Γελάνε καν εκεί;"
"Τι εννοείς; Άνθρωποι είναι".
"Δεν ξέρω. Γελάνε;"
Με επηρέασαν.
Όταν πήγαινα στη Γερμανία,
σκεφτόμουν ότι οι Γερμανοί κάθονται και λένε
"Α-χα, ja, ja, α-χα.
Αυτό ήταν κωμική παράσταση".
Δεν είναι έτσι. Γελάνε.
Βασικά, είναι σπουδαίο κοινό.
Πέρασα τέλεια στο Βερολίνο.
Είναι μια πόλη που σε αιφνιδιάζει, επειδή…
Είναι πολύ ποικιλόμορφη πολιτιστικά.
Με καλλιτεχνική σκηνή σε άνθιση.
Εκπληκτική μουσική.
Η ιστορία…
Η ιστορία στο Βερολίνο είναι πραγματικά βαθιά και πλούσια.
Μ' αρέσει να ταξιδεύω και να βλέπω μέρη όταν είμαι σε συγκεκριμένες πόλεις,
και στο Βερολίνο βγήκα με γκρουπ τουριστών
και πέρασα φοβερά.
Μακάρι να με είχαν προειδοποιήσει πόσο οδυνηρό είναι μέρος της ιστορίας του.
Ήταν ουσιαστικά το αρχηγείο του Ναζιστικού Κόμματος.
Όλα συνδέονται με τον Χίτλερ. Δεν το ήξερα.
Περίμενα μια ωραία ξενάγηση.
Ρωτάω πολλά, είμαι περίεργος.
Αυτό έριξε τη διάθεση.
Κάνουμε βόλτες.
Ο ξεναγός λέει τα ωραία του.
Ήταν χαρούμενος. Έλεγε "Πίσω μου βλέπετε
ένα από τα πιο μεγάλα αεροδρόμια που έχουν χτιστεί στον κόσμο.
Ja, εδώ στο Βερολίνο υπάρχει ένα διάσημο αεροδρόμιο,
και είναι τόσο μεγάλο, που μπορέσαμε να γυρίσουμε
την ταινία του Χόλιγουντ Αγώνες Πείνας μέσα σ' αυτό το αεροδρόμιο.
Ja, καμία ερώτηση;"
Εγώ είπα "Ναι, φοβερό. Πόσο παλιό είναι;"
Λέει "Είναι σχεδόν 100 ετών".
Λέω "Να πάρει! Ποιος το έφτιαξε;"
"Ναι, αυτό είναι το άσχημο κομμάτι…
της ιστορίας.
Αυτό το αεροδρόμιο το έφτιαξε ο Χίτλερ".
Έβλεπα ότι τα χάλασα όλα.
Προσπάθησα να μας ανεβάσω.
Είπα "Ποιος Χίτλερ;"
Λέει "Ποιος Χίτλερ;
Υπάρχει άλλος Χίτλερ;"
"Ίσως ο Χένρι Χίτλερ". "Ο Χένρι Χίτλερ;
Ποιος είναι ο Χένρι Χίτλερ;"
Λέω "Δεν ξέρεις τον Χένρι Χίτλερ;"
Δεν έπιασε.
Τι να λέμε.
Ήταν ζόρικα, αλλά ωραία.
Με το "ωραία" εννοώ…
Ήταν ωραία να είμαι κάπου
όπου ο κόσμος δεν θάβει την ιστορία του.
Μ' αυτό εννοώ…
Μ' αυτό εννοώ πως όταν γυρίζεις τη Γερμανία,
ακόμα κι αν δεν πας σε μουσεία, δεν μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν,
απ' όσα έκανε το Βερολίνο και η Γερμανία.
Υπάρχουν μνημεία σκορπισμένα στην πόλη.
Σε περίοπτη θέση.
Μνημονεύουν όσα έκανε η Γερμανία σε εκατομμύρια Εβραίους
και σε άλλους σε όλο τον κόσμο.
Το βλέπεις, το κατανοείς, το συζητάνε.
Το μαθαίνουν στα παιδιά. Το διδάσκουν στο σχολείο.
Λένε "Αυτό έκανε η Γερμανία".
Φροντίζουν να το ξέρουν.
Αλλά δεν τα κάνουν να νιώθουν ενοχές.
Αυτό είναι μια εκπληκτική ισορροπία.
Λένε στα παιδιά "Παιδιά, ελπίζω να καταλαβαίνετε.
Η Γερμανία το έκανε.
Δεν είστε υπεύθυνα, επειδή εσείς δεν ήσασταν εκεί.
Ωστόσο, επειδή εσείς είστε το μέλλον της Γερμανίας,
είναι ευθύνη σας να φροντίσετε να μην ξαναγίνει".
Μου άρεσε πάρα πολύ στη Γερμανία
πως όταν μιλούν για το παρελθόν τους είναι πολύ ειλικρινείς.
Ξέρουν ότι πονάει.
Ότι αμαυρώνει πολύ
το ποιοι είναι, αλλά δεν κρύβονται απ' αυτό.
Όταν το είδα αυτό, είπα
"Μακάρι να το έκανε και η Αμερική".
Βλέπετε…
Βλέπετε ποτέ πόσο αμήχανο είναι
να μιλάς για την ιστορία στις ΗΠΑ;
Υπάρχει ένταση.
Όποια ιστορία κι αν είναι. Επικρατεί ένταση.
Η Ημέρα του Κολόμβου είναι μια τέτοια μέρα.
Κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη, γίνεται καβγάς. Και στο Ντιτρόιτ έγινε.
Υπήρχε μια προτομή του Κολόμβου εδώ και 110 χρόνια.
Το μισό Ντιτρόιτ είπε "Να την ξεφορτωθούμε".
Το άλλο μισό είπε "Όχι!" Έγινε μεγάλος καβγάς.
Και στη Νέα Υόρκη. "Ημέρα του Κολόμβου". "Των Ιθαγενών".
"Του Κολόμβου". "Των Ιθαγενών".
Είδα στις ειδήσεις μια συνέντευξη.
Δεν έπρεπε να είναι αστεία, αλλά εγώ γέλασα.
Ο ρεπόρτερ ρώτησε έναν τύπο
"Τι θα κάνετε την Ημέρα των Ιθαγενών;"
"Άκου κάτι, η Ημέρα του Κολόμβου είναι.
Βαρέθηκα να έρχονται κάποιοι να της αλλάζουν όνομα.
Είμαστε περήφανοι.
Είναι η Ημέρα του Χριστόφορου Κολόμβου. Δεν θ' αλλάξει.
Πώς θα ένιωθες εσύ αν ερχόταν κάποιος,
έπαιρνε κάτι που υπάρχει πολύ καιρό
κι αποφάσιζε να το αλλάξει και να το πει κάπως αλλιώς;
Πώς θα ένιωθες;"
Σκέφτηκα "Μα, κύριε,
αυτή δεν είναι η ουσία της Ημέρας του Κολόμβου;"
Ομολογώ, δεν μ' αρέσει το "Ημέρα των Ιθαγενών".
Ο τίτλος. Τον θεωρώ υπεκφυγή.
Είναι μη συγκεκριμένος, τεμπέλικος.
"Ημέρα Ιθαγενών". Ποιών ιθαγενών; Πού; Πώς;
Δώσ' μου κάτι.
Τι μ' άρεσε στην "Ημέρα του Κολόμβου";
Ήταν συγκεκριμένη.
Ναι. Ήταν μια συγκεκριμένη, συναρπαστική ιστορία
ενός άντρα που λεγόταν Χριστόφορος Κολόμβος
που πίστευε, παρά τις αντιξοότητες,
ότι μπορούσε να γυρίσει τον κόσμο από λάθος πλευρά,
να φτάσει στην Ινδία από την άλλη.
Κανείς δεν τον πίστευε.
Ναι.
"Θα το κάνω". "Δεν μπορείς να το κάνεις, Χρίστο".
Έλεγε "Θα το κάνω". "Δεν μπορείς".
"Θα το κάνω!" "Δεν μπορείς να το κάνεις!"
Αυτός μάζευε λεφτά, πάλευε χρόνια και τελικά βρήκε τα πλοία.
Και πήγε με πλοίο ανάποδα στον κόσμο
και δεν το έκανε.
Όχι μόνο δεν έφτασε στην άλλη πλευρά της Ινδίας,
αλλά βρέθηκε και στην Καραϊβική.
Και είπε "Αυτή είναι η Ινδία".
Κι οι ντόπιοι είπαν
"Δεν ξέρω αν έχεις φάει κάποια από τα βότανα εδώ πέρα,
αλλά σίγουρα δεν είναι η Ινδία".
Αυτός είπε "Είναι η Ινδία, εσείς είστε Ινδοί".
"Αδελφέ, δεν είμαστε Ινδοί".
"Ξεχωρίζω τους Ινδούς όταν δεν τους βλέπω.
Ινδοί είστε, απλώς από την άλλη πλευρά.
Είστε Δυτικοί Ινδοί".
Και επέμεινε.
Ο Χριστόφορος Κολόμβος επέμεινε σ' αυτό όλη του τη ζωή.
Άλλοι εξερευνητές τού έλεγαν "Πού 'σαι.
Δεν νομίζω ότι έφτασες στην Ινδία".
"Η Ινδία είναι".
"Μάλλον δεν είναι η Ινδία". "Η Ινδία είναι".
Πέθανε αρνούμενος να αναγνωρίσει την πιθανότητα
να μην έφτασε ποτέ στην Ινδία.
Όχι μόνο αυτό, φίλοι μου, αλλά και δεν πάτησε ποτέ στην Αμερική.
Ποτέ.
Και, παρ' όλα αυτά,
μια εθνική γιορτή
έχει το όνομά του
στην Αμερική.
Αυτή, φίλοι μου, είναι η συναρπαστική ιστορία
του πώς οι λευκοί δεν αποτυγχάνουν.
Πόση σιγουριά πρέπει να έχεις για να το καταφέρεις αυτό;
Είναι σιγουριά λευκού άντρα και μόνο.
Κανείς άλλος δεν έχει τόση σιγουριά.
Από λάθος πλευρά, σε λάθος μέρος,
ονομάτισε λάθος κάποιους και είπε "Έχω δίκιο.
Θέλω εθνική γιορτή".
Κανείς άλλος δεν μπορεί.
Σε τόσο μεγάλη σιγουριά πρέπει όλοι να ευελπιστούμε.
Τη σιγουριά του λευκού άντρα.
Γυναίκα δεν θα το έκανε.
Αν κάποια έλεγε "Θα γυρίσω λάθος τον κόσμο",
θα έλεγαν "Κάψτε την, είναι μάγισσα!"
Θα τα κατάφερνε κάποιος μη λευκός;
Θα τα κατάφερνε μαύρος; Αλήθεια;
Θα γύριζε με πλοίο τον κόσμο από λάθος πλευρά.
Θα πήγαινε σε λάθος μέρος.
Θα τον έπιαναν για καταπάτηση.
"Τι κάνεις εδώ;"
"Λάθεψα, νόμιζα ότι πάω στην Ινδία.
Λάθος, ρε συ, συγγνώμη.
Δεν ξέρω καν τι σκεφτόμουν.
Τι ανακατευτήκαμε με πλοία; Ποτέ δεν πάει καλά.
Ζητώ συγγνώμη. Συγγνώμη, φίλε.
Δεν θα ξαναγίνει".
Γιατί να θάψεις την ιστορία σου;
Δίνει μεγάλη χαρά, έχεις πολλά να μάθεις.
Έτσι;
Νιώθω ότι η Αμερική πηγαίνει προς τα κει.
Θέλει όλο και λιγότερη ιστορία, λιγότερο συγκείμενο.
Τι γίνεται με τα βιβλία στα σχολεία;
Σε μέρη όπως η Φλόριντα θέλουν να απαγορεύσουν βιβλία
ή να αφήσουν έξω κομμάτια που λένε για τη σκλαβιά.
Και οι γονείς μαλώνουν.
"Όχι, βγάλτε τη σκλαβιά, κάνει τα παιδιά να νιώθουν άσχημα".
Άλλοι λένε "Κρατήστε τη σκλαβιά.
Διδάσκει τα παιδιά".
Και οι γονείς μαλώνουν. Γιατί;
Δεν χρειάζεται να μαλώνετε για…
Κανείς να μη μαλώνει γι' αυτό.
Τα παιδιά δεν διαβάζουν.
Βλέπουν TikTok.
Για να τα επηρεάσετε, πηγαίνετε εκεί.
Υπήρχε σκλαβιά
Ήρθαν πλοία
Ναι…
Δεν νομίζω ότι αυτό με τα σχολικά βιβλία είναι πραγματικό πρόβλημα.
Είναι απ' αυτά τα τεχνητά προβλήματα
που προκύπτουν συχνά στις ΗΠΑ, ξεσηκώνουν τον κόσμο
και τον κάνουν να οργίζεται.
Μαλώνουν για κάτι που δεν ήταν ποτέ πρόβλημα εξαρχής.
Το λέω επειδή ειλικρινά το πιστεύω.
Νιώθω ότι στην Αμερική οι πολιτικοί έχουν καταφέρει
να κάνουν τους Αμερικανούς να μαλώνουν για προβλήματα
που δεν ήταν ποτέ προβλήματα,
ώστε να μη δίνουν σημασία στα πραγματικά προβλήματα.
Έτσι δεν είναι;
Αν μαλώνεις για ένα σχολικό βιβλίο,
δεν προσέχεις το γεγονός ότι ο πληθωρισμός έχει ξεφύγει.
Δεν προσέχεις ότι τα ενοίκια έχουν ξεφύγει.
Δεν έχεις λεφτά για σπίτι.
Ο μισθός δεν ακολουθεί τον πληθωρισμό.
Οι επιχειρήσεις κλέβουν δισεκατομμύρια
από τους υπαλλήλους χωρίς επιπτώσεις.
Δεν τα προσέχεις αυτά.
Προσέχεις το πιασάρικο, το εύκολο να ακολουθήσεις.
Σε κάνει να συνεχίζεις.
Οι διεμφυλικοί σε δημόσιες τουαλέτες;
Κατασκευασμένο.
Ποιον απασχολούσε όντως αυτό το θέμα;
Ξέρετε τι έκαναν; Κάποιοι πολιτικοί είπαν
"Μια μικρή ιστορία που επηρεάζει λίγους.
Θα την κάνω να μοιάζει εθνικό ζήτημα,
ώστε να μαλώνουν όλοι". Ποιον απασχολούσε;
Ποιος από σας έχει βρεθεί σε μια τουαλέτα
όπου ξεσπά ξαφνικά καβγάς και κάποιοι λένε
"Συγγνώμη, μ' αυτό το φύλο γεννήθηκες;
Συνάδει με την επιγραφή στην πόρτα;
Τα γεννητικά σου όργανα είναι σαν αυτό;
Μπορώ να τα δω;"
Ποιος το έχει δει αυτό;
Κανείς.
Μας κάνουν να μαλώνουμε επειδή είναι πιασάρικο.
"Ποια τουαλέτα". Ποιος νοιάζεται;
Ποιος νοιάζεται; Σοβαρά, ποιος;
Θα πουν "Οι διεμφυλικοί.
Θέλουν να ξέρουν αν μπορούν να πάνε".
Άντε σε όποια τουαλέτα θες. Ποιος θα σε σταματήσει;
Όχι, σοβαρά. Είναι δημόσια τουαλέτα.
Ποιος θα σε σταματήσει;
Πείτε μου, ποιος θα επιβάλλει αυτόν τον νόμο;
Δεν επιβάλλουμε καν την ιδέα
να χέζουν μέσα στη λεκάνη.
Αλλά πιστεύεις ότι μαγικά θα καταλάβουν αν γεννήθηκες έτσι;
Πήγαινε σε όποια θες. Γιατί χαραμίζουμε τον χρόνο μας;
Άλλοι λένε
"Θα παλέψουμε για να ξέρουμε ποιος…"
Θα σου πω κάτι. Αν περνάς αρκετό χρόνο
ψάχνοντας σε τουαλέτα τα γεννητικά όργανα άλλων,
εσύ είσαι ανώμαλος.
Για σένα ανησυχώ.
Υπάρχει ένας απλός κανόνας σε κάθε δημόσια τουαλέτα.
Μπαίνεις μέσα, δεν δίνεις σημασία σε κανέναν άλλον,
κρατάς την ανάσα, βγαίνεις.
Μην κάθεσαι να κοιτάζεις άλλους.
Όλοι ξέρουν πως όταν πας τουαλέτα,
σε δημόσια τουαλέτα, κοιτάς ευθεία μπροστά, κατουράς,
δεν κοιτάς δεξιά ή αριστερά.
Αν έχεις άγχος, κοίτα πάνω κάτω.
Δεν κοιτάς κανέναν άλλον.
Ας πνίγεται ο διπλανός, δεν γυρνάς το κεφάλι.
Δεν κουνιέσαι καθόλου.
Τον ακούς…
Κάνεις "Πού 'σαι, φίλε. Έλα.
Είσαι καλά; Έλα.
Φίλε, είσαι καλά;
Θες να φωνάξω… Φίλε, είσαι καλά;
Να φωνάξω…" "Μη με κοιτάς!"
Τι κάνουμε;
Για τι μαλώνουμε;
Για δημόσιες τουαλέτες.
Αν ξέρεις από ιστορία, ξέρεις ότι έτσι γίνεται συνεχώς στις ΗΠΑ.
Γίνεται ξανά και ξανά και ξανά.
Κάποτε οι γυναίκες πάλευαν για να πηγαίνουν σε δημόσια τουαλέτα.
Φανταστείτε το.
Κάποτε δεν επιτρεπόταν να πάνε σε δημόσια τουαλέτα
πουθενά στις ΗΠΑ, έπρεπε να παλέψουν.
Κάποιοι άντρες εξοργίστηκαν. "Είναι τρελό.
Θα μπαίνουν γυναίκες σε δημόσιες τουαλέτες; Αυτό είναι τρελό!
Πώς θα γίνεται;
Θα μπαίνουν μέσα ενώ κατουράμε εμείς;
Και μετά; Θα κοιτάνε τα πουλιά μας;
Και θα γελάνε;"
Σκεφτείτε το, κυρίες.
Κάποια εποχή επιτράπηκε στις γυναίκες για πρώτη φορά να δουλέψουν,
και δεν υπήρχαν δημόσιες τουαλέτες.
Κυρίες, αν κυκλοφορούσατε τότε και θέλατε τσίσα σας
ή κακά, έπρεπε να πάτε σπίτι.
Ναι. Και λέω "κακά" θεωρητικά,
δεν ξέρω αν κάνετε όντως.
Κανένας άντρας δεν ξέρει, να λέμε αλήθεια. Δεν ξέρουμε.
Το υποθέτουμε σε βιολογικό επίπεδο, αλλά δεν ξέρω σίγουρα
αν κάποια γυναίκα όντως…
Όλοι οι άντρες εδώ να σκεφτούν κάποια γυναίκα.
Ξέρετε πότε έκανε κακά της τελευταία; Δεν νομίζω.
Μάλλον δεν ξέρετε.
Καμία απόδειξη δεν στηρίζει τον ισχυρισμό.
Καμία μυρωδιά.
Κανένας λεκές, τίποτα απολύτως.
Δεν ξέρω ποιος κάνει δημόσιες σχέσεις,
αλλά κάνει φοβερή δουλειά.
Φοβερή δουλειά.
Το μπάνιο μυρίζει πιο ωραία όταν βγαίνουν οι γυναίκες.
Πώς;
Ποτέ δεν ξέρεις πότε κάνει κακά μια γυναίκα. Ποτέ.
Οι γυναίκες κάνουν επίσης την ίδια ώρα.
Αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό. Δεν φαίνεται.
Πάει κάποια για τσίσα, κάνει δέκα λεπτά.
Πάει στο μπάνιο. Μάλιστα.
Μπαίνει, πιπί, πιπί, πιπί, βγαίνει, πλένει τα χέρια της,
βάζει πούδρα, στέλνει μήνυμα, γυρίζει στο τραπέζι.
Δεν έχεις ιδέα. Ναι.
Πάει για κακά, το ίδιο, δέκα λεπτά.
Πάει στο μπάνιο, τα κάνει,
σβολάκια, βγαίνει.
Πλένει χέρια, βάζει πούδρα, στέλνει μήνυμα, βγαίνει ξανά.
Δεν έχεις ιδέα.
Οι άντρες ξέρεις ακριβώς τι κάνουμε.
Δεν είμαστε διακριτικοί.
Ξέρεις πότε πάει για κατούρημα ο άντρας.
Δύο λεπτά.
Πάμε στο μπάνιο, κατουράμε. Αστραπή.
Σαν πιτ στοπ στη NASCAR.
Μπαίνουμε, κατουράμε, ξαναβγαίνουμε,
κάνουμε ότι πλένουμε χέρια και γυρίζουμε.
Πώς καταλαβαίνεις ότι χέζουμε;
Είναι προφανές. Πάμε στο μπάνιο, δεν γυρίζουμε.
Είναι η τελευταία φορά που θα μας δεις.
Οι δικοί σου βάζουν στο εστιατόριο αφίσες.
"Έχετε δει αυτόν τον άντρα;"
Ο κόσμος πάλευε για τις τουαλέτες συνεχώς στην Αμερική.
Συνεχώς. Κάποια εποχή έπρεπε να παλέψουν οι μαύροι
για τις τουαλέτες.
Οι μαύροι έλεγαν "Γιατί να μην πηγαίνουμε στις δημόσιες τουαλέτες;"
Και πάλι, υπήρχε οργή.
"Είναι τρελό.
Θα αφήσεις να μπαίνουν μαύροι στη δημόσια τουαλέτα;
Πώς γίνεται καν αυτό;
Και τι; Θα κάθονται εκεί ενώ κατουράω;
Θα κοιτάνε το πουλί μου;
Και θα γελάνε;"
Ναι. Πρόλαβα
τη συζήτηση στην Αμερική
για το αν οι γκέι θα πηγαίνουν στις τουαλέτες.
Ήταν πραγματικό θέμα συζήτησης.
Κάποιοι έδιναν συνέντευξη στις ειδήσεις.
"Να επιτρέπονται οι γκέι στις ίδιες τουαλέτες με τους στρέιτ;"
Έλεγαν "Δεν με νοιάζει τι κάνουν,
αν το κρατάνε για τον εαυτό τους.
Αλλά απάντησέ μου.
Πώς θα γίνει;
Τι; Είσαι μαζί τους στο μπάνιο, και μετά;
Είναι γκέι, κι εγώ στέκομαι εκεί
και κατουράω, κι αυτός κοιτάζει το πουλί μου;
Και μετά το αρπάζει.
Κι αρχίζει να το τραβάει.
Αρχίζει να το παίζει
κι εγώ έχω στύση και μ' αρέσει;
Και είναι από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα ποτέ;
Κι αρχίζω να πηγαίνω κάθε βδομάδα
ελπίζοντας να τον πετύχω, και τον βρίσκω;
Και συμφωνούμε να βρεθούμε έξω σε ένα ωραίο εστιατόριο,
να είμαστε άνετα και να γνωριστούμε;
Και λίγα χρόνια μετά παντρευόμαστε,
ενώνονται τα σόγια μας και ζούμε ευτυχισμένοι;
Αυτό θες;"
Δημόσιες τουαλέτες.
Γι' αυτό δεν θάβεις την ιστορία.
Αν ξέρεις τι έγινε, ξέρεις τι να προβλέψεις.
Κατανοείς γιατί έγινε εξαρχής.
Η Γερμανία το κάνει αυτό εκπληκτικά.
Ποτέ δεν θα είναι τέλεια.
Αλλά είναι από τις λίγες χώρες στον κόσμο
που πλήρωσε αποζημιώσεις για όσα έκανε.
Από τις λίγες χώρες στον κόσμο που ζήτησε συγγνώμη,
και από τις λίγες χώρες στον κόσμο που προσπάθησε να αλλάξει
το πώς βλέπει τον εαυτό της και πώς τη βλέπει ο κόσμος.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο, η Γερμανία άλλαξε πολλούς νόμους.
Άλλαξε την εικονογραφία της χώρας.
Τι μπορούσες να κρεμάσεις, πού.
Άλλαξαν τον εθνικό τους ύμνο.
Ναι. Φανταστείτε το. Άλλαξαν τον εθνικό ύμνο.
Θεώρησαν ότι ο ύμνος ήταν ένα εθνικιστικό τραγούδι
με το οποίο οι ναζί ενέπνεαν για λάθος πράγματα.
Τον άλλαξαν. Το τραγούδι λεγόταν
"Deutschland, Deutschland über alles".
Θα το έχετε ακούσει σε παλιές ταινίες.
Πήγαινε κάπως…
Μεταφρασμένο, σημαίνει…
Η Γερμανία, η Γερμανία πάνω απ' όλα
Πάνω από κάθε τι άλλο στον κόσμο
Προφανώς το εννοούσαν.
Οι περισσότεροι ύμνοι είναι θεωρητικοί,
οι Γερμανοί είναι ακριβείς.
Αλλά μετά τον Β' Παγκόσμιο είπαν "Δεν θα έχουμε ίδια νοοτροπία".
Οπότε, άλλαξαν τον ύμνο.
Με νέους στίχους.
Οι νέοι στίχοι λένε…
Που μεταφρασμένα σημαίνουν…
Ενότητα και δικαιώματα και ελευθερία
Για όλους όσους ζουν στη Γερμανία
Κι αυτό είναι αξιολάτρευτο.
Είναι. Θα μπορούσαν να λένε…
Συγγνώμη, συγγνώμη Λυπόμαστε πάρα πολύ
Λυπόμαστε, λυπόμαστε για όσα κάναμε
Το εκτιμώ, αλλά εγώ δεν θα έφτανα ως εκεί.
Αλήθεια, δεν θα έφτανα ως εκεί.
Το über alles είναι απαίσιο. Πολύ κακή νοοτροπία.
Πρέπει να έχει όμως κάτι ο ύμνος σου.
Πρέπει να έχεις… Εγώ θα έβρισκα μια μέση λύση.
Κάπως σαν…
Γερμανία, Γερμανία
Κάπου στις πέντε πρώτες
Όχι πάνω απ' όλα στον κόσμο
Επειδή σίγουρα είμαστε στις πέντε πρώτες Αν το σκεφτείς
Οι ΗΠΑ είναι νούμερο ένα
Μετά έχεις τη Μεγάλη Βρετανία Μετά τη Γαλλία και την Ισπανία
Εμείς είμαστε στο πέντε…
Η Ισπανία δεν είναι καλύτερη.
Είμαστε νούμερο τέσσερα
Νούμερο τέσσερα στον…
Ναι, αλλά η οικονομία της Γαλλίας δεν είναι τόσο δυνατή.
Ίσως είμαστε νούμερο τρία στον κόσμο
Είναι η Αγγλία από πάνω μας… Κάτσε, το Μπρέξιτ δεν ήταν έξυπνη ιδέα.
Οπότε, ίσως είμαστε νούμερο δύο Και οι ΗΠΑ είναι…
Οι εκλογές δεν είναι πολύ σταθερές. Άρα…
Ίσως να είμαστε über alles του κόσμου!
Είναι από τα σπουδαιότερα που έκαναν, και δεν το ξέρει κανείς.
Κουβέντιαζα με έναν Γερμανό.
Και είχε μπερδευτεί μ' αυτό. Πολύ.
"Στη Γερμανία, έχουμε κάνει πάρα πολλά πράγματα.
Ο εθνικός ύμνος ήταν μεγάλη αλλαγή για μας.
Σίγουρα το συζητάει όλος ο κόσμος".
Του λέω "Όχι".
Λέει "Τι εννοείς;
Τι εννοείς; Ποιος δεν το συζητάει;"
Του λέω "Κανείς δεν το συζητάει".
"Ποιος κανείς;" Του λέω "Απολύτως κανείς.
Κανείς εκτός Γερμανίας δεν το ξέρει".
"Πώς δεν το ξέρουν;" Του λέω "Τι εννοείς;
Κανείς δεν μιλάει γερμανικά εκτός Γερμανίας.
Πώς να το ξέρουν;
Επίσης, κάνατε κάτι παράξενο.
Αλλάξατε τους στίχους,
αλλά κρατήσατε τον ρυθμό".
Παράξενη κίνηση.
"Αυτό το τραγούδι είναι απαίσιο και θα το αλλάξουμε".
"Ja. Και ο ρυθμός;"
"Όχι, θα τον κρατήσουμε, έχω μάθει όλες τις κινήσεις".
Μάλλον γι' αυτό οι πιο πολλοί δεν ξέρουν ότι άλλαξε.
Κρατήσατε τον ρυθμό. Οι πιο πολλοί δεν ξέρουν τους στίχους.
Μόνο τους ρυθμούς.
Ο Μάικλ Τζάκσον έλεγε "Είσαι φυτό".
Κανείς δεν το ήξερε.
Κάποιοι λέτε "Πότε είπε 'φυτό';"
Το τραγουδάτε μια ζωή.
Είσαι φυτό
Δεν ξέρουμε στίχους, μόνο ρυθμό.
Αυτό έκανε η Γερμανία. Παράξενο.
Είναι παράξενο να μην αλλάζεις τη μουσική. Η μουσική φέρνει το συναίσθημα.
Προσπαθούσα να του το εξηγήσω. Δεν καταλάβαινε.
Και κατάλαβα… Ξέρετε πώς είναι.
Όσα έκανε η Γερμανία,
είναι όπως στον Πόλεμο των Άστρων.
Ξέρετε τον Πόλεμο των Άστρων. Ο Νταρθ Βέιντερ, ας πούμε.
Όποτε εμφανιζόταν ο Νταρθ Βέιντερ,
όποτε κατέβαινε σε κάποιον πλανήτη,
πάντα ήξερες ότι θα γίνει κάτι,
κάτι άσχημο,
επειδή είχε τη μουσική.
Εντάξει; Η μουσική σού έλεγε τι θα γίνει.
Το σκάφος έφτανε…
η πόρτα άνοιγε…
Κι αυτός στεκόταν εκεί.
Ποτέ, όμως…
Ποτέ δεν έμπαινε στο παιχνίδι χωρίς το τραγούδι του.
Ποτέ. Ερχόταν, ο ντιτζέι ήταν δίπλα…
"Ντιτζέι, παίξε το κομμάτι μου".
"Έτσι".
Καταλάβαινες ότι θα γινόταν χαμός.
Κατέβαινε…
"Γονάτισε μπροστά μου, Τζεντάι".
"Ποτέ, Νταρθ, θα πολεμήσουμε".
"Δεν μπορείτε να με νικήσετε".
"Είναι δυνατός. Ίσως δεν νικήσουμε".
"Τον νικήσουμε θα.
Τη Δύναμη με".
"Με νικήσατε!"
"Τα καταφέραμε, δάσκαλε Γιόντα!
Νικήσαμε τον Βέιντερ!"
"Αλήθεια, τον νικήσαμε".
"Τι κάνουμε τώρα;"
"Την Αυτοκρατορία ελευθερώσουμε.
Πάμε παντού, τα καλά νέα διαδώσουμε να".
"Πάμε".
"Ναι, παίξουμε ένα νέο τραγούδι θα".
Είστε ελεύθεροι!
Είναι παράξενο, αυτό λέω.
Παραμένει εντυπωσιακό, όμως. Παραμένει.
Το να αλλάξεις τον εθνικό σου ύμνο δεν είναι μικρό πράγμα.
Πραγματικά.
Η κάθε αλλαγή.
Το συζητούσαμε.
Μετά εκείνος είπε κάτι ενδιαφέρον.
"Επειδή είδαμε πώς έπρεπε να αλλάξει η Γερμανία.
Έπρεπε να αλλάξει το πώς έβλεπε τον εαυτό της.
Γι' αυτό αλλάξαμε τον ύμνο".
Είπα "Πολύ δυνατό αυτό".
"Πιστεύεις ότι οι ΗΠΑ θα άλλαζαν…"
"Μην τελειώσεις καν αυτήν την πρόταση.
Μην την τελειώσεις καν αυτήν την πρόταση".
Αν έχω μάθει ένα πράγμα είναι
ότι οι ΗΠΑ μισούν την αλλαγή.
Στις ΗΠΑ δεν αρέσει η αλλαγή.
Θες να αλλάξεις όσα η Γερμανία;
Χρήματα, σημαίες, ύμνο. Πλάκα κάνεις;
Θυμάστε όταν άλλαζαν το χαρτονόμισμα των 20;
Το θυμάστε αυτό;
Είπαν ότι θα βάλουν τη Χάριετ Τάμπμαν.
Ο κόσμος θύμωσε τόσο, που το ανέβαλαν επ' αόριστον.
Έγινε έξαλλος ο κόσμος. "Τι κάνετε;"
"Θα βάλουμε τη…" "Πώς τολμάτε;
Πώς τολμάτε να βγάζετε από το 20άρικο έναν Αμερικανό πρόεδρο;
Πώς τολμάτε να…
Ποιον έχουν τώρα;
Πώς τολμάτε να βγάζετε τον Άντριου Τζάκσον από το χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων;"
"Όχι, απλώς βάζουν μπροστά τη Χάριετ Τάμπμαν
και τον Τζάκσον πίσω".
"Βάζετε έναν Αμερικανό πρόεδρο πίσω; Πίσω;
Αυτό είναι ασέβεια".
Δεν είναι, αλήθεια.
Αν ήξερες ιστορία, θα ήξερες
ότι στον Τζάκσον θα άρεσε να είναι πίσω από μαύρη.
Δεν ξέρω γιατί αγχώνεσαι τόσο.
Όλοι κερδίζουν.
Ο κόσμος ήταν έξαλλος, όμως.
Και τώρα θα υπονοήσεις αλλαγή της σημαίας;
Του εθνικού ύμνου;
Δύο πράγματα έμαθα ζώντας στις ΗΠΑ.
Σέβεσαι τη σημαία
και σέβεσαι τον εθνικό ύμνο.
Δεν ξέρω τι σημαίνει.
Αλλά το κάνω.
Δεν ξέρω τι σημαίνει, επειδή είναι ασαφές.
Κάποιοι λένε "Να σέβεσαι τη σημαία!" Και το καταλαβαίνω.
Αλλά μετά τους βλέπω στις 4 Ιουλίου,
και φοράνε τη σημαία ως εσώρουχο.
Μετράει αυτό;
Κοίταξες ψηλά και είπες
"Η σημαία, τα μπαλάκια".
Ποτέ δεν θα πρότεινα κάποια αλλαγή.
Τον ύμνο; Όχι, ποτέ τον ύμνο.
Αν και ίσως να μπορούσε να αλλάξει λίγο.
Είναι πολύ βίαιος ύμνος.
Και η Αμερική υποφέρει από τη βία.
Ίσως ένας πιο ήρεμος…
Είναι ένας βίαιος ύμνος.
Είναι ο μόνος που έχω ακούσει
να έχει βόμβες που εκρήγνυνται.
Ναι. Υπάρχουν βόμβες και ρουκέτες
στον εθνικό σας ύμνο.
Ταινία του Μάικλ Μπέι σε τραγούδι.
Όλα εκρήγνυνται σε αργή κίνηση.
Είναι επίσης και σαν να απειλείς άλλες χώρες.
"Ναι, έσκαγαν βόμβες και έπεφταν πύραυλοι.
Για να σας δω".
Σαν τραγούδι γκάνγκστερ ραπ.
Πραγματικά.
Ο ύμνος είναι σαν γκάνγκστερ ραπ.
Έχει όλα τα ίδια στοιχεία.
Έχει τη βία, έχει τις απειλές.
Ξέρετε πόσο μοιάζει με τέτοια ραπ;
Ο ύμνος των ΗΠΑ είναι ο μόνος
που μπορείς να βάλεις το "σκύλα"
στο τέλος οποιουδήποτε στίχου,
και να συνεχίσει να βγάζει νόημα.
Απέδειξαν μες στη νύχτα
Ότι η σημαία μας ήταν ακόμα εκεί
Σκύλα
Μ' αρέσει ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ.
Είναι συναρπαστικός, και ξέρω τους στίχους. Δεν προσπάθησα.
Απλώς τον ακούς τόσο συχνά που τους μαθαίνεις.
Κάπως σαν το
Η Nationwide είναι δίπλα σας
Το ίδιο…
Το ίδιο. Δεν θέλω να το ξέρω, δεν χρειάζεται.
Μακάρι να έπαιρνα πίσω τον χώρο στο μυαλό μου.
Ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ είναι έτσι, επειδή τον ακούς πάρα πολύ στις ΗΠΑ.
Είναι η μόνη χώρα όπου έχω ζήσει
όπου παίζεις τον εθνικό ύμνο
ενώ δεν είναι παρούσα καμία άλλη χώρα.
Σε παιχνίδια μπάσκετ, φούτμπολ,
μπιρ πονγκ… Ο εθνικός ύμνος.
Ξέρεις ότι είναι φυσιολογικό αν έχεις ζήσει στις ΗΠΑ.
"Ποιος άλλος τρόπος υπάρχει;"
Θα σας πω…
Θα σας πω ως κάποιος που έρχεται από τον υπόλοιπο κόσμο.
Δεν γίνεται έτσι.
Όχι. Στις περισσότερες χώρες
παίζεις τον ύμνο ίσως μία φορά ετησίως σε εθνική εκδήλωση
ή σε αγώνα με άλλη χώρα.
Τότε τον παίζεις.
Επειδή είναι εκεί η άλλη χώρα,
και πρέπει να αποδείξεις στη χώρα σου
ότι είσαι πιστός. Γι' αυτό τον τραγουδάς.
Οι χώρες είναι πολύ ανασφαλείς.
Χρειάζονται καθησυχασμό.
Συνεχή καθησυχασμό.
Πρέπει να πάνε σε ψυχολόγο,
να λύσουν τα προβλήματα αφοσίωσης.
Καταλαβαίνεις μόνο πόσο ανασφαλείς είναι
όταν φύγεις από τη χώρα σου.
Έχετε γυρίσει απ' έξω;
Σε ρωτάει διάφορα η χώρα.
Πολύ ανασφαλής, πολύ ζηλιάρα.
"Πού ήσουν;
Πού ήσουν; Σε ποιες χώρες;
Δηλαδή, έχεις άλλη χώρα τώρα;
Αυτό κάνεις;
Τι σφραγίδες είναι αυτές; Ποιος σου σφράγισε το διαβατήριο;"
"Να πάρει, χώρα. Είναι προσωπικά αυτά".
Γι' αυτό τραγουδάς τον εθνικό ύμνο
μόνο όταν παραβρίσκεται κι άλλη χώρα.
Μόνο τότε το κάνεις.
Γι' αυτό υπάρχει, για να νιώθει καλά η χώρα σου.
Εντάξει;
Τι είναι οι εθνικοί ύμνοι;
Οι εθνικοί ύμνοι είναι το γεωπολιτικό αντίστοιχο
αυτού που οι γυναίκες κάνουν
στους άντρες.
Κυρίες μου, ξέρετε το κόλπο που έχετε για τον άντρα στη ζωή σας;
Όποτε έχει πληγωμένο εγωισμό
κι εσείς πρέπει να προσπαθήσετε να του περάσει;
Κάθε γυναίκα εδώ έχει ένα κόλπο
που πιάνει σε κάθε άντρα.
Και τώρα, πολλές λένε "Σκάσε, Τρέβορ!
Σκάσε!"
Μια όμορφη, διακριτική τεχνική.
Ναι. Είστε έξω μεσημέρι και τρώτε ή κάτι τέτοιο.
Θα έρθει κάποιος στο τραπέζι.
Είναι γεροδεμένος, γυμνασμένος, πολύ ωραίος.
Λέει "Θεέ μου. Μισέλ;"
"Τζάστιν; Θεέ μου!
Πώς είσαι;"
Κι εσύ λες "Ποιος είναι ο Τζάστιν; Τι γίνεται;"
"Είναι τρελό. Δύο φορές σε δύο βδομάδες;"
Εσύ λες "Δύο φορές; Πότε ήταν η πρώτη;
Ποιος είναι τούτος;"
"Ξέρω. Θεέ μου! Πώς είσαι;"
"Καλά. Να τα πούμε κάποια στιγμή. Να πούμε για το κολέγιο.
Το σκεφτόμουν. Ήμασταν θεότρελοι στο κολέγιο.
Θυμάσαι εκείνη τη βραδιά;"
"Πήγες στο κολέγιο; Τι συμβαίνει;"
Νιώθει τον εγωισμό σου
να μαραίνεται αργά αργά σαν σταφίδα στον ήλιο.
Και δεν σε κοιτάζει.
Δεν θα το κάνει ζήτημα.
Θα συνεχίσει τη συζήτηση.
Θα βάλει απαλά το χέρι της στο μπούτι σου.
Και θ' αρχίσει να το τρίβει.
Θα συνεχίσει, δεν συμβαίνει τίποτα.
"Ξέρω, τρελά ήταν. Μαζορέτα ήμουν.
Τι να κάνω; Έτσι γίνεται".
Και το χέρι κάνει…
"Ηρέμησε.
Ηρέμησε. Είσαι σπουδαίος άντρας. Σπουδαίος.
Δυνατός άντρας. Και βέβαια.
Δεν υπάρχει άλλος στον κόσμο, μόνο εσύ. Για να σε δω. Φοβερός.
Τι σπουδαίος άντρας. Ναι.
Ποιος, αυτός; Δεν ξέρω καν ποιος είναι.
Ναι, με τους μυς του.
Δεν μ' αρέσουν οι μύες.
Τους μισώ, αηδία είναι.
Κοίτα τον. Γυμνασμένος, σε φόρμα, φουσκωτός.
Όχι, αηδία είναι.
Τι, κοιλιακοί; Όχι, δεν θέλω κοιλιακούς.
Δεν μ' αρέσουν. Γι' αυτό μ' αρέσεις εσύ".
Αυτό είναι ο εθνικός ύμνος.
Καθησυχάζεις τη χώρα σου.
Ο ύμνος των ΗΠΑ έχει πολύ ενδιαφέρον.
Όσα αντιπροσωπεύουν τις ΗΠΑ είναι στον ύμνο.
Οι ΗΠΑ έχουν τους πιο διασκεδαστικούς κανόνες ύμνου.
Η μόνη χώρα στον κόσμο όπου μπορείς να τον τραγουδήσεις
όπως θέλεις.
Όπως θέλεις.
Δεν το κάνεις αλλού αυτό.
Σε κάθε άλλη χώρα, είναι όπως γράφτηκε.
Είναι βαρετός, όπως πρέπει.
Δεν τον αλλάζεις.
Στις ΗΠΑ κάνεις ό,τι θέλεις.
Το πρόσεξα πρώτη φορά.
Το πρόσεξα πρώτη φορά σε ένα παιχνίδι μπάσκετ.
Έπαιζαν οι Νιου Γιορκ Νικς ενάντια στους Τορόντο Ράπτορς.
Και επειδή οι Ράπτορς είναι από τον Καναδά,
έπρεπε να παίξουν δύο εθνικούς ύμνους πριν το παιχνίδι, κάτι σπάνιο.
Οπότε, είμαστε στο γήπεδο, και ακούστηκε η φωνή.
"Κυρίες και κύριοι,
σηκωθείτε για τον εθνικό ύμνο του Καναδά".
Και όλοι σηκώθηκαν,
και έπαιξαν μια κασέτα κάπου.
Φαινόταν ότι δεν νοιάζονται.
Και ήταν το τραγούδι του Καναδά. Πάντα το ίδιο.
Ω, Καναδά
Και κάτι, κάτι Μας φέρνει πίσω στο…
Το ξέρετε το τραγούδι, ρε σεις. Δεν με νοιάζει. Καταλάβατε.
Τον τραγούδησαν.
Τελείωσαν.
Γύρισε ο εκφωνητής.
"Τώρα, κυρίες και κύριοι,
παραμείνετε όρθιοι για τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ".
Το αγαπημένο μου μέρος.
Ναι. Τα φώτα χαμηλώνουν.
Κάποιος πάει στη μέση του γηπέδου.
Υπάρχει πάντα ένταση, απόλυτη ησυχία.
Ω, πες
Μπορείς
Να δεις
Με το πρόωρο φως της αυγής
Τι χαιρετίσαμε τόσο υπερήφανα…
Γιατί προσπαθείς να κάνεις σέξι τον ύμνο; Τι κάνεις;
Δεν το καταλαβαίνω.
Γιατί προσπαθείς να τον κάνεις σέξι τραγούδι;
Ποτέ δεν θα δεις στην Αγγλία κάποιον να λέει "Ρεμίξ!"
Ο Θεός να σώζει
Να σώζει τη βασίλισσα Με σέξι σεξ
Ας σώσουμε τη βασίλισσα
Με σέξι σεξ Να τη σώσουμε
Ρε φίλε.
Ωραία η Γερμανία.
Και μετά, πήγαμε στο Παρίσι, στη Γαλλία, για εμφανίσεις,
για πρώτη μου φορά.
Ήμουν ενθουσιασμένος.
Πάντα ήθελα να εμφανιστώ εκεί.
Δεν ήξερα πώς θα είναι. Να σας πω κάτι;
Το Παρίσι είναι όλα όσα σας λένε ότι είναι.
Είναι άνετα από τις πιο ρομαντικές πόλεις που έχω βρεθεί στη ζωή μου.
Ερωτεύτηκα χίλιες φορές.
Ήμουν μόνος μου. Δεν πείραζε.
Ναι.
Κάθε νύχτα, ήμουν εγώ και οι κοριοί, μωρό.
Απόλαυσα πραγματικά το Παρίσι
επειδή μπόρεσα να γνωρίσω Παριζιάνους.
Προσωπικά.
Όχι στερεότυπα, όχι όσα σου λένε.
Όχι, γνώρισα πραγματικούς Γάλλους, έμαθα γι' αυτούς απ' αυτούς.
Και έμαθα κάποια εκπληκτικά πράγματα.
Για παράδειγμα, οι Γάλλοι έχουν πολύ διαφορετική σχέση με τη δουλειά
από τους υπόλοιπους.
Έτσι;
Στο ότι δεν δίνουν δεκάρα.
Αυτό το βρήκα συναρπαστικό.
Νιώθω ότι πολλοί από μας
έχουμε προσκολληθεί υπερβολικά στη δουλειά μας.
Μας δίνει ταυτότητα.
Ρωτάς κάποιον "Πες μου για σένα".
"Είμαι αρχιτέκτονας…"
"Πες μου για σένα". "Έχω κομμωτήριο…"
"Πες μου για σένα". "Είμαι δασκάλα".
"Πες μου για σένα".
Σου λένε τι δουλειά κάνουν.
Έχει γίνει αυτό στο οποίο όλοι επικεντρώνονται.
Οι Γάλλοι δεν το κάνουν αυτό.
Δεν θα γνωρίσεις τέτοιο Γάλλο.
Ρωτάς έναν Γάλλο "Με συγχωρείς. Τι κάνεις;"
Και λέει "Εγώ;
Πάω βόλτες με τους φίλους μου και…
μ' αρέσει να τρώω καλό φαγητό και…"
Λες "Όχι. Τι κάνεις για να ζήσεις;"
"Για να ζήσω; Pardon.
Για να ζήσω;
Όχι, ανασαίνω και…
Ξέρεις, πίνω νερό, και…
Βέβαια, πρέπει να κάνω έρωτα".
Είναι διαφορετικός τρόπος ζωής.
Όχι τόσο προσκολλημένος στη δουλειά. Υπέροχο.
Το έμαθα αυτό επειδή, όταν πέταξα στο Παρίσι,
χάθηκε η βαλίτσα μου.
Εντάξει; Ναι.
Προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο, και οι βαλίτσες είχαν εξαφανιστεί.
Το ανακάλυψα στον ιμάντα,
ένα από τα άθλια που κάνουν οι αεροπορικές.
Ξέρουν ότι δεν θα βγουν.
Ξέρουν κάθε στιγμή πού είναι η βαλίτσα σου.
Αλλά δεν σου λένε.
Σ' αφήνουν να κάθεσαι σαν ηλίθιος
με ελπίδα στην καρδιά.
Μπορούν να έρθουν στη θέση σου πριν την απογείωση.
"Δεν θα 'ρθει".
"Ακολουθεί σπόιλερ".
Αλλά δεν έρχονται.
Σ' αφήνουν να απογειωθείς με χαρά σαν ηλίθιος.
Προσγειώθηκα στο Παρίσι.
Νόμιζα ότι θα ήταν υπέροχο ταξίδι.
Χοροπηδούσα με ύφος "Έχω τις βαλίτσες μου.
Θα πάρω τις βαλίτσες,
θα πάω στο Παρίσι, θα εξερευνήσω".
Πάω στον ιμάντα
με ύφος "Έχω όλες τις βαλίτσες.
Όπως τα λέω. Μισό να πάρω τις βαλίτσες".
Έλεγα "Με συγχωρείτε.
Κάντε λίγο χώρο.
Να σκύψω πάνω από τον ιμάντα,
θα έρθουν πιο γρήγορα έτσι.
Έλα, τυχερή βαλίτσα".
Με ύφος "Έχω όλες τις βαλίτσες".
Άρχισαν να βγαίνουν, καθόμουν εκεί, τις έκρινα.
"Ποιος έχει ακόμα Samsonite;
Πού 'ναι η δικιά μου;"
Οι βαλίτσες γυρίζουν,
σταματούν να βγαίνουν καινούργιες.
Άρχισα να ανησυχώ.
Ήταν όλο και λιγότερες βαλίτσες.
Είπα "Η βαλίτσα μου…
Δεν θα βγει".
Και κατάλαβα
ότι δεν είχε φτάσει.
Ήταν απαίσια. Ένιωσα το ίδιο…
Ό,τι ένιωθα ως παιδί
όταν η μαμά με ξεχνούσε στο σχολείο.
Ακριβώς το ίδιο.
Στεκόμουν στον ιμάντα, ένιωθα σαν να είμαι πάλι δέκα ετών.
"Όχι, κύριε Γουίλκινσον, δεν πειράζει, μπορείτε να φύγετε.
Θα έρθει η μαμά μου. Ηρεμήστε, πηγαίνετε σπίτι.
Θα έρθει. Δεν θα με ξεχνούσε.
Όχι… Μάλλον…
Μάλλον είναι κάπου πεθαμένη τώρα.
Είναι μάλλον σε κάποιο χαντάκι νεκρή".
Με ξέχασε.
Με ξεχνούσε ενίοτε.
Γύριζα σπίτι με τα πόδια.
Έκανα καμιά ώρα.
Και γύριζα σπίτι,
και πάντα αντιδρούσε ίδια όταν έμπαινα,
επειδή δούλευε στο σπίτι.
Είχε έναν μικρό υπολογιστή και έγραφε.
Έμπαινα στο σπίτι και έκλεινα την πόρτα…
Πάντα το ίδιο. Έκανε…
"Όχι, μωρό μου, όχι!
Τι ώρα είναι;"
Κι εγώ έλεγα "Είναι πολύ αργά".
Δεν θα πω ψέματα, το μισούσα να με ξεχνάει στο σχολείο,
αλλά το απολάμβανα αυτό.
Επειδή δεν ήταν πρόβλημα, μου άρεσε να περπατάω.
Δεν με πείραζε να περπατάω.
Κλοτσούσα πέτρες, τραγουδούσα στον δρόμο.
Έφτανα στο σπίτι και έλεγα "Όχι, κάτσε λίγο".
Μ' άρεσε, ήταν η μοναδική στιγμή
που επιτρεπόταν να την πω στη μαμά μου χωρίς επιπτώσεις.
Καμία επίπτωση.
Όταν ήμουν μικρός,
δεν την έλεγες στους γονείς σου.
Δεν ήμουν λευκό παιδί. Δεν μπορούσα…
Έπρεπε να προσέχω.
Τρελαινόμουν όταν τα θαλάσσωνε.
"Θα με συγχωρήσεις, μωρό μου;"
"Θα το σκεφτώ".
Έπρεπε να βρω κάποιον να με βοηθήσει.
Κοίταξα γύρω.
Στην άκρη καθόταν ένας μεγαλύτερος Γάλλος.
Γκρίζα μαλλιά, κόκκινα μάγουλα,
κοντούλης, με γυαλιά.
Οπότε, πήγα σ' αυτόν.
Είχε ένα κόκκινο γιλέκο.
Και στα γαλλικά έγραφε "Information",
κι από κάτω, στα αγγλικά,
"Information".
Σκέφτηκα…
"Bonjour. Γεια σας".
Λέει "Γεια σας. Bonjour".
Του λέω "Αγγλικά; Γαλλικά;"
Λέει "Αγγλικά, ναι".
"Μπορείτε να με βοηθήσετε;
Δεν ήρθε η βαλίτσα μου.
Θα ήθελα να μάθω τι πρέπει να κάνω".
Λέει "Η βαλίτσα σας… Δεν ήρθε…
Λέω "Εντάξει.
Καλά.
Ίσως στα γαλλικά.
Να δούμε τι θα γίνει".
Τελικά, βγάλαμε άκρη.
Με έστειλε σε ένα ειδικό σημείο όπου πας και το αναφέρεις.
Ήταν ένας άλλος Γάλλος στο γκισέ, πολύ νεότερος.
Ήταν ίσως Αλγερινός ή Μαροκινός.
Πολύ Γάλλος. Ωραίος τύπος.
Βοηθάει κάποιον.
"Ευχαριστώ. Επόμενος, παρακαλώ".
Πλησιάζω. "Γεια".
"Τι λέει, αδελφέ;
Πώς είσαι; Πώς τα πας;"
"Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
Η βαλίτσα μου. Δεν ήρθε. Χάθηκε".
Λέει "Ωχ, όχι, φίλε, δεν ήρθε η βαλίτσα σου.
Ρε φίλε.
Την έψαξες;"
Λέω "Τι; Ναι, αυτό έκανα πρώτα.
Λες να ήρθα για παρέα;
Εννοείται, αυτό…"
"Όχι, απλώς ρωτάω.
Άρα, η βαλίτσα χάθηκε; Πάει…"
"Ναι".
"Φίλε, χάλια, ρε συ. Λυπάμαι πολύ για σένα, φίλε.
Είναι απαίσιο.
Ναι. Και τι θες να γίνει τώρα;"
"Εγώ τι θέλω;
Θα ήθελα εσύ να κάνεις κάτι.
Δεν γίνεται να το αναφέρουμε;"
Λέει "Θες να γράψουμε κάποιο έγγραφο;
Για την ασφαλιστική σου, για να σε αποζημιώσουν;"
Είπα "Όχι, για να τη βρείτε και να μου την επιστρέψετε".
Λέει "Μην ανησυχείς, φίλε,
δεν θα τη βρούμε.
Όχι, φίλε.
Μη σ' ανησυχεί αυτό.
Όχι. Στο Παρίσι είμαστε.
Όταν οι βαλίτσες χάνονται, χάνονται για πάντα.
Δεν εμφανίζονται. Καμιά φορά, αν είσαι τυχερός.
Αν δεν ήρθε ήδη, μάλλον χάθηκε.
Είναι Παρασκευή, έχει απεργίες.
Μπορείς να φύγεις. Μην αγχώνεσαι. Φύγε".
"Να μην αγχώνομαι…
Είναι η βαλίτσα μου.
Όλα μου τα ρούχα".
"Ναι, αλλά είσαι στο Παρίσι.
Χρειάζεσαι ρούχα; Στο Παρίσι είσαι.
Στο Παρίσι. Άντε να πάρεις ρούχα.
Τι πρόβλημα έχεις, φίλε; Χαλάρωσε".
Ήταν τόσο σίγουρος,
που ένιωσα ότι εγώ έχω άδικο.
Με αμφισβήτησα.
Έφυγα και σκεφτόμουν "Έχω άδικο;
Είμαι προσκολλημένος στη βαλίτσα;"
Δεν έλεγε ψέματα, το Παρίσι έχει υπέροχα ρούχα.
Έπρεπε να αγοράσω ρούχα
επειδή δεν είχα καθόλου για τίποτα.
Αν πάτε στο Παρίσι, πάρτε παραπάνω λεφτά
για να ψωνίσετε ρούχα. Είναι υπέροχα.
Επίσης, πάρτε μαζί σας
ένα ζευγάρι αυτοεκτίμηση.
Θα τη χρειαστείτε όταν ψωνίζετε με Γάλλους.
Επειδή δεν είναι φίλοι σας.
Δεν έχω ξαναπάει σε χώρα
όπου είσαι μόνος σου όταν ψωνίζεις.
Μπαίνεις σε ένα μαγαζί και δεν σε βοηθά κανείς. Τίποτα.
Δεν ξέρεις ποιος δουλεύει εκεί, τίποτα.
Είναι σαν το Μυστικός Υπάλληλος.
Έκανα βόλτες.
Είκοσι λεπτά, δεν ήρθε κανείς.
Τελικά, άρχισα να παίρνω μόνος κι άκουσα μια ενοχλημένη φωνή
"Μπορώ να σας βοηθήσω;"
"Γεια σας. Ναι. Χρειάζομαι μερικά ρούχα.
Χάθηκε η βαλίτσα μου".
Τότε, Ντιτρόιτ, μου την είπαν
όπως δεν μου την έχουν ξαναπεί στη ζωή μου. Ποτέ.
Ποτέ. Ό,τι κι αν διάλεγα,
είχαν μια δηκτική κριτική.
"Ναι, μπορώ, παρακαλώ, να το έχω αυτό σε μίντιουμ;"
"Μίντιουμ;
Εννοείτε λαρτζ ή έξτρα λαρτζ, όχι;
Αυτό σε μίντιουμ για το σώμα σας;
Δεν το νομίζω, όχι;"
"Με συγχωρείτε. Τι;"
"Νομίζω ότι φοράτε λαρτζ. Μπορώ να σας το φέρω.
Το μίντιουμ δεν κάνει για το πουκάμισο".
Λέω "Τι;"
Σε όλα.
Ήθελα να αγοράσω ένα μπουφάν.
"Μου δίνετε αυτό;"
"Όχι, δεν κάνει για τον τόνο του δέρματός σας.
Όχι. Πρέπει να σκεφτείτε τι κολακεύει τα χρώματα
μέσα στο ύφασμα
και μέσα στο πρόσωπό σας.
Αυτό δεν είναι το καλύτερο".
Είπα "Έχω ήδη κάποιο σαν αυτό".
Λέει "Και το φοράτε;"
"Όχι πια".
"Όχι, φορέστε το αν θέλετε.
C'est tranquille. Παρακαλώ".
"Όχι, με απείλησες τώρα".
Ξέρετε κάτι; Απλώς είναι διαφορετικά.
Μου είπε ένας φίλος
"Οι Γάλλοι είναι μαλάκες".
"Δεν νομίζω ότι είναι μαλάκες.
Είναι απλώς πολύ ειλικρινείς".
Εντάξει;
Δύσκολα καταλαβαίνεις τη διαφορά ενίοτε.
Μια μέρα μιλούσα με μια Γαλλίδα,
και βρήκα το θάρρος να τη ρωτήσω.
Της είπα "Να σου πω…
Γιατί οι Γάλλοι…
είναι έτσι;"
Είπε "Τι εννοείς;"
"Όταν είσαι σε μαγαζί,
μοιάζουν αγενείς".
"Όχι, δεν είναι αγενείς, είναι απλώς ο εαυτός τους.
Ίσως επειδή έχεις συνηθίσει να πηγαίνεις σε μια χώρα όπου όλοι
φοβούνται τόσο μη δεν αφήσεις φιλοδώρημα,
που είναι από πάνω σου.
'Μπορώ να σας βοηθήσω;'
Στη Γαλλία φροντίζουμε να έχουν όλοι καλό μισθό.
Καλό μεροκάματο.
Οπότε, δεν μας αγχώνει τόσο αυτό.
Στην Αμερική 'Ο πελάτης είναι βασιλιάς'.
Εδώ ξέρεις τι κάνουμε στους βασιλείς.
Κατάλαβες…
Δεν είναι το ίδιο".
Οι Γάλλοι δεν παίζουν έτσι.
Πέρασα πολύ ωραία απόψε, Ντιτρόιτ.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Με δικαιώσατε.
Γι' αυτό πας στο Ντιτρόιτ.
Αλήθεια. Ήσασταν εκπληκτικό κοινό.
Όμορφο, με ποικιλία.
Και η πόλη ήταν ωραία.
Είδαμε μερικά πράγματα εδώ κι εκεί.
Μάλωσα με τον φίλο μου τον Ντέιβ.
Σκηνοθετεί αυτές τις εμφανίσεις,
και μια μέρα μού λέει
"Φίλε, τι κάνεις την ημέρα;"
Λέω "Πάω για φαγητό, κάνω κάτι".
"Φίλε, γιατί δεν πας σε όλα τα μουσεία στο Ντιτρόιτ;"
Λέω "Ίσως σε ένα".
"Τι εννοείς σε ένα;"
"Όχι σε όλα. Τι εννοείς σε όλα;"
Λέει "Φίλε, έχεις ξανάρθει εδώ;
Ξέρεις πόσα εκπληκτικά μουσεία έχουν;"
"Ναι, αλλά παραμένει μουσείο.
Πάω σε ένα, και τέλος.
Δεν έχω τόση αντοχή να πάω σε όσα πας εσύ".
"Τι θα πει δεν πας σε όσα πάω εγώ;"
"Επειδή είσαι λευκός, σου αρέσει να πηγαίνεις".
Και έκανα πλάκα. Τον πείραζα.
Τον πείραζα.
Προσβλήθηκε πολύ, πολύ γρήγορα.
Είπε "Τι είπες;"
"Επειδή είσαι…"
"Φίλε, στους λευκούς δεν αρέσουν τα μουσεία.
Τι λες;
Τα μουσεία δεν είναι καν στα πέντε πρώτα όσων αγαπάνε οι λευκοί, εντάξει;"
Το είπε με μεγάλη σιγουριά,
με μεγάλη πεποίθηση.
Λέω "Ποια είναι τα πέντε πρώτα;"
Παράξενο… "Δεν είναι καν στα πέντε πρώτα".
Στο δωμάτιό του, έχει μια λίστα στον τοίχο
των δέκα πρώτων πραγμάτων.
Ήταν εκπληκτικό.
Το σκέφτηκα. Είπα "Όχι, είναι.
Εμμένω στην απόφασή μου".
Είναι τα μουσεία.
Δεν είναι καν κάτι κακό.
Οι λευκοί τα αγαπάνε.
Πολλοί τα απολαμβάνουν,
αλλά οι λευκοί λατρεύουν τα μουσεία.
Λατρεύουν τα μουσεία.
Σε κανένα μέρος στη Γη
δεν αποίκισαν χωρίς να φτιάξουν μουσείο.
Παντού. Οι λευκοί τα λατρεύουν.
Έχετε δει λευκούς σε μουσείο;
Περπατάνε με χαμόγελο και χέρια πίσω.
"Εμείς το κάναμε αυτό.
Κι αυτό εμείς το κάναμε.
Ωραία περάσαμε".
Οι λευκοί λατρεύουν τα μουσεία.
Δεν θα το 'βαζα πρώτο, αλλά στα πέντε πρώτα.
Το σκέφτηκα.
Στα πέντε πρώτα αγαπημένα τους
θα έβαζα τα μουσεία στο πέντε.
Στο τέσσερα, θα έβαζα το κολύμπι.
Ωραία; Οι λευκοί το λατρεύουν.
Μια χαρά. Έχετε δει λευκούς να κολυμπάνε;
Είστε εκθαμβωτικοί.
Εκθαμβωτικοί.
Όταν κολυμπάτε, κάνετε αυτό με τα μαλλιά.
Βγαίνετε από το νερό…
Πάνε τέλεια πίσω, σαν πάπια.
Κι εμένα θα μ' άρεσε.
Λατρεύουν το κολύμπι.
Λατρεύουν το κολύμπι τόσο πολύ,
που κερδίζουν πιο πολλά μετάλλια
στους Ολυμπιακούς στο κολύμπι,
παρά σε άλλο άθλημα.
Ναι, τόσο αγαπούν οι λευκοί το κολύμπι.
Το συνειδητοποίησα.
Σε μια διαφωνία για τον σπουδαιότερο Ολυμπιονίκη.
Οι δύο φιναλίστ ήταν ο Μάικλ Φελπς
κι ο Γιουσέιν Μπολτ.
Ένα επιχείρημα ήταν
"Ο Φελπς είναι καλύτερος, έχει πιο πολλά μετάλλια".
Είπα "Ναι, επειδή έκλεψε.
Τα κέρδισε κολυμπώντας".
Δεν λέω ότι δεν είναι σπουδαίος.
Δεν μπορείς να μετρήσεις τα μετάλλια.
Το κολύμπι είναι το μόνο άθλημα
όπου κερδίζεις κάνοντας το ίδιο
με ελαφρώς λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο.
Δεν έχει λογική.
Σκεφτείτε το. Είναι "100 μέτρα ελεύθερο".
Τέλος. Χρυσό.
Ναι. Και τώρα αυτό.
Κι άλλο μετάλλιο.
Κι αυτό;
Κι άλλο μετάλλιο. Αυτό, όμως;
Πάλι μετάλλιο.
Βλακείες, ας λένε ό,τι θέλουν.
Δεν κερδίζεις πιο πολλά μετάλλια.
Ο Μπολτ δεν έχει τέτοια πολυτέλεια.
Όταν τρέχει ο Μπολτ, τρέχει 100 μέτρα και τέλος.
"Λάβετε θέσεις…"
Τρέχεις.
Φτάνεις στο τέλος, κερδίζεις, χρυσό.
Τέλος.
Δεν λέει
"Φοβερή κούρσα. Τώρα θα τρέξω πεταλούδα".
Δεν υπάρχει αυτό.
Θα 'πρεπε, αλλά δεν υπάρχει.
Οι λευκοί αγαπούν το κολύμπι, και έφτιαξαν τον κανόνα.
Έτσι έπρεπε να γίνει, ναι.
Στα πέντε πρώτα, βάζω τα μουσεία στο πέντε,
το κολύμπι στο τέσσερα.
Στο τρία;
Να μένουν άφωνοι.
Οι λευκοί λατρεύουν να μένουν άφωνοι.
Ξέρετε ακριβώς τι εννοώ.
Όταν ένας λευκός έχει άσχημη μέρα,
όταν κάτι πήγε στραβά,
κάνει αυτό με το πρόσωπό του, μένει άφωνος τύπου…
Λατρεύουν να μένουν άφωνοι.
Το βλέπετε στα σούπερ μάρκετ.
Έχει μια μεγάλη ουρά. Εντάξει;
Αλλά μόνο ένα ταμείο είναι ανοικτό.
Όλοι περιμένουν.
Πάντα ένας λευκός πετάγεται…
"Γιατί δεν ανοίγουν το άλλο…
Σοβαρά;
Τι κάνουν… Τι…"
Το μόνο που αγαπούν πιο πολύ
είναι να μένουν άφωνοι με άλλον λευκό.
Το έχετε δει;
Όταν γίνεται αυτό, είναι μαγεία.
Είναι σκέτη μαγεία.
Ένας λευκός μένει άφωνος.
Κοιτάζει στα μάτια έναν άλλο λευκό,
και μένουν άφωνοι μαζί.
Το να μένουν άφωνοι μαζί γίνεται τεράστιο.
Τους βλέπεις να κοιτάζουν. "Βλέπεις;"
"Ξέρω".
Ένα μυστικό τού να μένεις άφωνος
είναι να εκπνέεις. Δυνατά.
Περνάς δύσκολα, ο αέρας βγαίνει.
Δεν αναπνέεις καν πια.
Γι' αυτό έχει τυφώνες στα Μεσοδυτικά.
Λευκοί μένουν άφωνοι…
Τρελαίνονται να μένουν άφωνοι.
Πρέπει να είναι στα πέντε πρώτα.
Τα πέντε που αγαπούν πιο πολύ οι λευκοί.
Μουσεία στο πέντε.
Το κολύμπι στο τέσσερα.
Το να μένουν άφωνοι στο τρία.
Στο δύο, το να είναι λευκοί.
Είναι ωραία φάση, δεν σας αδικώ.
Και το νούμερο ένα.
Αυτή είναι η προσωπική μου λίστα.
Δεν επιβάλλω τίποτα.
Αν δεν συμφωνείτε, κάντε δική σας.
Είναι προσωπική προτίμηση.
Υπάρχει όμως ένα πράγμα,
ένα πράγμα μόνο,
που οι λευκοί αγαπούν περισσότερο από κάθε τι άλλο στον πλανήτη.
Το "Sweet Caroline".
Θα σου πω κάτι, Ντιτρόιτ.
Τίποτα δεν φέρνει μεγαλύτερη χαρά
στην ψυχή ενός λευκού
από το τραγούδι του Νιλ Ντάιαμοντ.
Όπου κι αν είναι.
Έχω πάει σε κάθε ήπειρο,
σε πολλές χώρες.
Όταν παίζει αυτό το τραγούδι,
βλέπεις τα μάτια των λευκών να λάμπουν…
σαν αδρανείς πράκτορες που ενεργοποιήθηκαν.
Γίνεται κάθε φορά, ανελλιπώς.
Κάθε μα κάθε φορά.
Το θέμα δεν είναι η μουσική, παίζουν κι άλλα.
Είναι σε μπάρμπεκιου ή σε αγώνα μπέιζμπολ,
σε εταιρική εκδήλωση.
Ακούγονται διάφορα τραγούδια, δεν δίνουν σημασία.
Αλλά όταν ξεκινήσει αυτό το τραγούδι,
αγγίζει το ίδιο το DNA της λευκής φυλής.
Δεν ξέρω τι είναι.
Αλλά διακόπτει κάθε τι άλλο.
Βλέπετε λευκούς να συζητάνε.
Λένε "Ναι, δηλαδή,
συγχωνεύσεις και εξαγορές.
Είναι ένα απ' αυτά".
"Ξέρω. Να το ξαναδούμε.
Άσ' το για τώρα".
Και μπαίνει αυτό το τραγούδι,
και κάθε φορά…
Λες ότι δεν θα γίνει, πάντα τρυπώνει.
Πάντα φαίνεται ότι δεν θα γίνει.
Αλλά είναι πάντα το ίδιο, σαν…
Δεν σας είπα να τραγουδήσετε.
Δεν είπα "Όλοι μαζί τώρα".
Δεν είπα "Με το τρία".
Ήταν η λευκότητά σας που βγήκε.
Τη νιώσατε;
Έτσι κάνατε. Είπατε "Αυτό είναι!
Είναι η στιγμή μας!"
Είμαι λευκός
Λευκός
Κοιτάξτε πώς είστε! Λάμπετε! Δείτε το πρόσωπό σας.
Κοιτάξτε πόσο χαρήκατε.
Δέκα λεπτά πριν "Δεν ξέρω αν μ' αρέσει".
Τώρα λέτε "Ο καλύτερος κωμικός!"
Μη χάσετε αυτήν τη χαρά.
Κανείς λευκός.
Κρατήστε την. Είναι θησαυρός.
Είναι ό,τι πιο αξιολάτρευτο.
Τίποτα δεν κάνει τους λευκούς πιο χαρούμενους.
Είναι καθαρή, ανόθευτη λευκή χαρά.
Αυτό είναι.
Οι λευκοί δεν αντιστέκονται.
Ξεχάστε τα τεστ καταγωγής.
Αν θέλετε να μάθετε πόσο λευκός είστε,
παίξτε το τραγούδι.
Δείχνει πόσο λευκοί είστε.
Μόλις σας έκανα οικονομία.
Δεν έχω δει κανέναν λευκό…
Αυτό σας καλεί, κι εσείς απαντάτε. Αυτό είναι.
Σας το λέω.
Αν γινόταν ένας τεράστιος σεισμός, Θεός φυλάξοι,
και κόσμος παγιδευόταν στα ερείπια,
εγώ θα έβρισκα όλους τους λευκούς.
"Βρείτε όλους τους άλλους.
Το αναλαμβάνω εγώ αυτό!
Βρήκα κι άλλον!
Είσαι καλά, φίλε;"
Τώρα κάποιοι από σας λέτε
"Μας αρέσει, αλλά δεν είναι ό,τι πιο σημαντικό".
Ναι; Τότε, γιατί δεν βοηθήσατε να πω τον ύμνο;
Ντιτρόιτ, ήσουν εκπληκτικό.
Ευχαριστώ πολύ.
Πέρασα εκπληκτικά με όλους σας.
Σας ευχαριστώ.
Καληνύχτα.
Πώς τα πήγαμε;
Πιάνει πάντα, Νιλ Ντάιαμοντ.
Αυτά είναι!
Πιάνει πάντα.
Ευχαριστώ πολύ.
Ήταν εκπληκτικά. Ευχαριστώ πολύ.
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη