Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ยินดีต้อนรับสู่ดีทรอยต์)
(เทรเวอร์ โนอาห์)
ดีทรอยต์ ขอเสียงปรบมือ…
ให้กับเทรเวอร์ โนอาห์
(ไปอยู่ที่ไหนมา)
เป็นไงกันบ้างครับ ดีทรอยต์
คืนนี้เป็นไงบ้างครับ ทุกคน เป็นไงบ้าง
ขอต้อนรับสู่โชว์ของผม
ขอบคุณมากที่มากันนะครับ
ดูนี่สิ เป็นคืนที่เยี่ยม รู้สึกดีสุดๆ เลย
เราอยู่ที่นี่แล้ว ดีทรอยต์ มิชิแกน
เรามาถึงจนได้
ผมชอบมากเลย เอาจริงๆ ผมชอบทุกที่ที่ไป
ตอนนี้ผมสนุกกับชีวิตมากกว่าที่ผ่านมานะ ผมว่า
ตอนนี้ผมชอบอเมริกามากขึ้นกว่าที่เคยด้วย
ทุกวันเลย
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร
ผมว่ามันเป็นเพราะ…
คุณชอบที่ที่คุณอยู่ต่างจากเดิม เวลาที่มันอาจใกล้ถึงจุดจบน่ะ
มันแค่มี…
ความรู้สึกที่ต่างออกไปน่ะ คุณแค่แบบว่า…
"นั่นมันรสชาติอะไรนะ ฤดูกาลสุดท้ายเหรอ"
เพราะอเมริกาเอาแน่เอานอนไม่ได้ คุณไม่มีทางรู้เลย
ทุกวันคือวันที่ดีที่สุด
และอาจเป็นวันสุดท้ายด้วย
ผมกำลังมีช่วงเวลาที่วิเศษมาก จริงๆ นะ
ปีนี้ดีงามมากเพราะ…
ผมได้เดินทางไปทั่วโลก
แสดงโชว์ในสถานที่ต่างๆ ที่ผมไม่เคยแสดงมาก่อน
ที่ที่ผมอยากไปแสดงตลกมาตลอด ที่ผมอยากไปลองเสมอ
ผมได้แสดงในเบอร์ลิน เยอรมนีเป็นครั้งแรก
มันวิเศษมาก
พูดจริงนะ ผู้คนทำผมสติแตกก่อนผมไปถึงเสียอีก
เหมือนกับดีทรอยต์แหละ คนชอบพูดว่า "ระวังดีทรอยต์ไว้นะ"
กับเยอรมนีก็เป็นแบบนั้นเลย
ตอนผมกำลังจะไปเบอร์ลิน คนก็พูดว่า "เพื่อน เยอรมนีเหรอ
คนที่นั่นหัวเราะเป็นเหรอ"
ผมก็ตอบว่า "หมายความว่าไง พวกเขาเป็นคนนะ"
"ไม่รู้สิ เพื่อน พวกเขาหัวเราะมั้ย"
ทำเอาผมเครียดเลย
พอถึงจุดที่ผมกำลังมุ่งหน้าไปเยอรมนี
ผมถึงขนาดคิดว่าคนดูเยอรมันคงเป็นแบบ
"เออๆ อ๋อๆ
นี่คือโชว์ตลก"
แต่เปล่าเลย พวกเขาหัวเราะ
ที่จริงพวกเขาเป็นคนดูที่เยี่ยมมาก
ผมสนุกมากในเบอร์ลิน
มันเป็นเมืองที่ค่อยๆ ทำให้คุณหลงรัก เพราะมัน…
มันมีความหลากลายทางวัฒนธรรมมาก
มีวงการศิลปะที่กำลังเติบโต
ดนตรีก็สุดยอด
ประวัติศาสตร์…
ประวัติศาสตร์ในเบอร์ลินลึกซึ้งและเข้มข้นจริงๆ
ผมรักการเดินทางและดูสถานที่ต่างๆ ทุกครั้งที่ผมอยู่ในเมืองเหล่านี้
และในเบอร์ลิน ผมไปเที่ยวกับกรุ๊ปทัวร์
และผมสนุกมาก
แต่ผมอยากให้มีคนเตือนผมก่อนว่า ประวัติศาสตร์ของเบอร์ลินเจ็บปวดมาก
เพราะนั่นเป็นศูนย์บัญชาการของพรรคนาซีนะ
เพราะงั้นทุกอย่างเกี่ยวโยงกับฮิตเลอร์ ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย
ผมนึกว่าเราจะไปทัวร์น่ารักๆ
ผมถามคำถามเยอะเลย ก็ผมอยากรู้
ทำเอาทุกคนอารมณ์ดิ่งเลยครับ
เราไปตามสถานที่ต่างๆ
ไกด์กำลังเล่าอย่างเพลิน
เขามีความสุขด้วยนะ เขาพูดว่า "ที่คุณเห็นข้างหลังผมนี่
เป็นหนึ่งในสนามบินที่ใหญ่ที่สุด ที่เคยถูกสร้างในโลก"
"ใช่ มันคือสนามบินที่มีชื่อเสียงระดับโลก ของเบอร์ลิน
และมันใหญ่มากถึงขนาดที่เราสามารถถ่าย
หนังฮอลลีวูดเรื่องเกมล่าเกม ในสนามบินนี้ได้เลย"
"ครับ มีคำถามอะไรมั้ย"
ผมก็เลยพูดว่า "ครับ ว้าว ที่นี่อายุเท่าไหร่"
เขาตอบว่า "เกือบร้อยปีแล้ว"
ผมก็ "โหย ใครเป็นคนสร้าง"
"อ๋อ นั่นเป็นส่วนที่ไม่น่าพิสมัย…
ของเรื่องราวที่นี่"
"สนามบินนี้สร้างโดยฮิตเลอร์"
ผมรู้เลยว่าผมทำทุกอย่างป่วนละ
ผมพยายามทำให้ทุกคนอารมณ์ดีขึ้น
ผมเลยพูดว่า "ฮิตเลอร์คนไหน"
เขาก็แบบ "ฮิตเลอร์คนไหนเหรอ"
"จะมีฮิตเลอร์คนไหนอีกล่ะ"
ผมก็ "อาจเป็นเฮนรี่ ฮิตเลอร์ก็ได้" "เฮนรี่ ฮิตเลอร์"
"ใครวะเฮนรี่ ฮิตเลอร์"
ผมก็ "คุณไม่รู้จักเฮนรี่ ฮิตเลอร์เหรอ"
มันไม่ได้ผล
ผมแบบ "แหม พวก"
มันเครียด แต่มันดีนะ
ที่ผมบอกว่าดีก็คือ…
มันดีที่ได้อยู่ในสถานที่
ที่ผู้คนไม่ปกปิดประวัติศาสตร์ของพวกเขา
ผมหมายถึงว่า…
ที่ผมหมายถึงคือเวลาคุณเดินทางในเยอรมนี
ถึงคุณจะไม่ไปพิพิธภัณฑ์ คุณก็ไม่สามารถหนีอดีต
ของสิ่งที่ทั้งเบอร์ลินและเยอรมนีทำไว้
ในเมืองมีอนุสรณ์กระจายทั่วไปหมด
อนุสรณ์โดดเด่นทั้งนั้น
พวกมันถูกสร้างเพื่อรำลึกถึง สิ่งที่เยอรมนีทำกับคนยิวหลายล้านคน
และคนอื่นๆ ทั่วโลก
พอเห็น คุณก็เข้าใจ ผู้คนพูดถึงมัน
พวกเขาสอนลูกหลานเรื่องนี้ สอนเด็กๆ ในโรงเรียน
พวกเขาจะพูดว่า "ฟังนะ นี่คือสิ่งที่เยอรมนีทำไว้"
พวกเขาทำให้แน่ใจว่าเด็กๆ รู้
แต่พวกเขาจะไม่ทำให้เด็กๆ รู้สึกผิดนะ
ซึ่งเป็นการสร้างสมดุลที่ดีมาก
พวกเขาจะพูดกับเด็กๆ ว่า "นี่เด็กๆ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ
เยอรมนีทำแบบนี้
แต่เธอไม่ได้ผิดนะเพราะเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น
แต่เพราะเธอคืออนาคตของเยอรมนี
มันเป็นความรับผิดชอบของเธอ ที่ต้องไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"
สิ่งที่ผมชอบมากตอนอยู่เยอรมนี
แล้วพวกเขาพูดเรื่องประวัติศาสตร์ตัวเอง คือพวกเขาตรงไปตรงมามาก
พวกเขารู้ว่ามันเจ็บปวด
พวกเขารู้ว่ามันส่งผลเลวร้าย
ต่อตัวตนของพวกเขา แต่พวกเขาไม่ปกปิดเลย
เวลาผมเห็นพวกเขาทำแบบนั้น ผมก็คิดว่า
"โหย ผมละอยากให้อเมริกา ทำแบบนี้กับประวัติศาสตร์จัง"
เพราะคุณ…
คุณเคยเห็นมั้ยว่ามันกระอักกระอ่วนแค่ไหน
การพูดเรื่องประวัติศาสตร์ในอเมริกาน่ะ
มันตึงเครียดเลย
ไม่สำคัญว่าพูดเรื่องประวัติศาสตร์อะไร มันตึงเครียด
วันโคลัมบัสเป็นหนึ่งในวันแบบนั้น
ทุกปีในนิวยอร์กจะมีการทะเลาะกัน ในดีทรอยต์นี่ก็มีการทะเลาะ
มีรูปปั้นคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสอายุราว 110 ปี
ถึงจุดหนึ่ง คนครึ่งดีทรอยต์ก็บอกว่า "เราต้องกำจัดมัน"
คนอีกครึ่งก็บอกว่า "อย่านะ" ทะเลาะกันใหญ่โต
นิวยอร์กก็เหมือนกันทุกปี วันโคลัมบัส วันชนพื้นเมือง
ผมเคยเห็นการสัมภาษณ์ในช่องข่าวครั้งนึง
มันไม่ควรจะตลก แต่ผมคิดว่ามันตลก
นักข่าวไปถามชายคนหนึ่งว่า
"คุณจะทำอะไรในวันชนพื้นเมือง"
เขาก็ตอบว่า "ขอบอกเลยนะ มันคือวันโคลัมบัส
ผมเบื่อและเซ็งมากที่คนมาเปลี่ยนชื่อมัน
เราภูมิใจกับวันนั้นนะ
มันคือวันคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส วันโคลัมบัส จะไม่มีทางเปลี่ยนแน่
ที่จริง คุณจะรู้สึกยังไงถ้ามีคนมา
พรากสิ่งที่มีมายาวนานไป
และตัดสินใจเปลี่ยนชื่อมันเป็นอย่างอื่น
คุณจะรู้สึกยังไง"
ผมก็คิด "แต่คุณครับ
นั่นเจตนาของวันโคลัมบัสไม่ใช่เหรอ"
ผมจะพูดตรงๆ นะ ผมไม่ได้ชอบวันชนพื้นเมืองนัก
เรื่องชื่อน่ะ ผมไม่ชอบ… ผมว่ามันดูตั้งส่งๆ ไป
ผมว่ามันไม่เฉพาะเจาะจงพอ มันดูขี้เกียจคิด
"วันชนพื้นเมือง" ชนพื้นเมืองไหน ที่ไหน ยังไง
ขอรายละเอียดหน่อย
รู้มั้ยว่าผมชอบอะไรเกี่ยวกับวันโคลัมบัส
มันเจาะจงไง
ใช่ มันเป็นเรื่องราวให้แรงบันดาลใจที่เจาะจง
ของชายที่ชื่อคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
ทั้งที่ไม่มีความเป็นไปได้เลย แต่เขาเชื่อว่า
เขาสามารถล่องเรือไปรอบโลกผิดทาง
แล้วจะไปเจออินเดียในอีกฝั่งได้
ไม่มีใครเชื่อในตัวเขา
ใช่
เขาพูดว่า "ผมจะทำแบบนี้" คนก็บอก "ทำไม่ได้หรอก คริส"
เขาก็ "ผมจะทำ" คนพูดว่า "ทำไม่ได้หรอก"
เขาพูด "ผมจะทำ" คนก็บอก "ทำไม่ได้"
เขาเรี่ยไรเงิน ดิ้นรนอยู่หลายปี ในที่สุดเขาก็มีเรือ
แล้วเขาก็ล่องเรือไปรอบโลกผิดทาง
และเขาทำไม่สำเร็จ
นอกจากเขาจะไปไม่ถึงอินเดียอีกฝั่งแล้ว
เขาพบว่าตัวเองอยู่ที่ที่เรียกว่าแคริบเบียน
แล้วเขาก็พูดว่า "นี่แหละอินเดีย"
ผู้คนที่นั่นก็บอก
"ฉันไม่รู้ว่านายกินสมุนไพรที่เราวางทิ้งไว้รึเปล่า
แต่ที่นี่ไม่ใช่อินเดียแน่นอน"
เขากลับพูดว่า "นี่แหละอินเดีย คุณคือคนอินเดีย"
ผู้คนก็แบบว่า "ไอ้น้อง เราไม่ใช่คนอินเดีย"
เขาพูด "ผมรู้จักคนอินเดีย ถึงผมจะไม่เคยเจอพวกเขา
คุณคือคนอินเดีย ที่อยู่ไกลมากๆ
เพราะงั้นคุณคือคนอินเดียตะวันตก"
และเขาก็ยึดติดกับมัน
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสคิดแบบนั้นตลอดชีวิต
นักสำรวจคนอื่นมาหาเขาแล้วบอกว่า "โย่ คริส
ฉันว่านายไปไม่ถึงอินเดียนะ"
เขาตอบ "มันคืออินเดีย"
พวกเขาก็ "ฉันว่าไม่ใช่อินเดียนะ" เขาก็ "มันคืออินเดีย"
เขาตายไปพร้อมปฏิเสธการรับรู้ว่า มีความเป็นไปได้
ที่เขาไม่เคยไปถึงอินเดีย
ไม่ใช่แค่นั้นนะ เพื่อน เขาไม่เคยไปถึงอเมริกา
ไม่เคยเลย
สักนิด
แต่ว่า…
เขากลับมีวันหยุดราชการ
ที่ตั้งชื่อตามเขา
ในอเมริกา
เพื่อนเอ๋ย นั่นละเรื่องราวให้แรงบันดาลใจ
ที่ถึงตุ้บแต่ก็ปังได้ของชายผิวขาว
รู้มั้ยว่าคุณต้องมั่นแค่ไหนถึงจะทำได้แบบนั้น
ไม่มีใครทำได้ นั่นมันความมั่นของชายผิวขาว
คนอื่นไม่มีระดับความมั่นแบบนั้น
ไปผิดทางจนไปเจอผิดที่
เรียกชื่อผู้คนผิดๆ แล้วก็บอกว่า "ผมถูก
ขอวันหยุดให้ผมหน่อย"
ไม่มีใครทำแบบนั้นได้
นั่นละระดับความมั่นที่เราทุกคนควรต้องมี
ความมั่นระดับชายผิวขาว
ผู้หญิงทำไม่ได้นะ
ถ้าผู้หญิงพูดว่า "ฉันจะล่องเรือไปรอบโลกผิดทาง"
คนคงแบบ "เผาเธอซะ เธอเป็นแม่มด"
คิดว่าคนผิวสีจะทำแบบนั้นได้มั้ย
คิดว่าคนดำจะทำได้มั้ย ว้าว ถามจริง
คนดำจะล่องเรือรอบโลกผิดทาง
ไปยังที่ที่ไม่ควรจะไป
เผลอๆ โดนจับข้อหาบุกรุก
"นายมาทำอะไรที่นี่"
"โทษที ฉันนึกว่าฉันมาถึงอินเดีย
ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดอะไรอยู่
เราไม่น่ายุ่งกับเรือเลย ไม่เคยมีเรื่องดีๆ ตามมา
ฉันขอโทษนะ โทษที เพื่อน
จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่"
คุณอยากปกปิดประวัติศาสตร์ตัวเองไปทำไม
สนุกจะตายและมีอะไรให้เรียนรู้เยอะ
รู้มั้ย
ดูเหมือนอเมริกาจะมุ่งไปทางนั้น
ต้องการประวัติศาสตร์น้อยลงเรื่อยๆ เนื้อหาน้อยลงเรื่อยๆ
ดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับตำราเรียนสิ
อย่างที่ฟลอริดา พวกเขาอยากแบนตำราเรียน
ไม่ก็ตัดบางส่วนที่มีเรื่องทาสในตำราเรียน
แล้วตอนนี้ผู้ปกครองก็ทะเลาะกัน พวกเขาพูดว่า
"ไม่ๆ ตัดเรื่องทาสออกไป มันทำให้เด็กๆ รู้สึกแย่"
ผู้ปกครองคนอื่นก็บอก "เก็บเรื่องทาสไว้
มันช่วยสอนเด็กๆ"
แล้วพวกเขาก็ทะเลาะกันไปมา ผมนี่คิด "ทำไม"
ไม่เห็นต้องทะเลาะกันเรื่อง…
ไม่ควรมีใครทะเลาะกันเรื่องนี้
เด็กๆ ไม่อ่านตำราเรียนอยู่แล้ว
พวกเขาดูติ๊กต็อก
ถ้าอยากเข้าถึงเด็กๆ ก็ต้องเล่นแอปนั้น
มีการค้าทาส
เรือแล่นมา
เย่…
พูดตรงๆ นะ ผมคิดว่า ตำราเรียนไม่ใช่ปัญหาจริงๆ
ผมคิดว่ามันเป็นหนึ่งในปัญหาที่สร้างขึ้น
ซึ่งมีบ่อยๆ ในอเมริกาเพื่อปลุกปั่นผู้คน
ทำให้พวกเขาโกรธ
และทะเลาะกันเรื่องที่ไม่ได้เป็นปัญหาตั้งแต่ต้น
ผมพูดแบบนี้เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ผมเชื่อจริงๆ
ผมรู้สึกว่าในอเมริกา นักการเมืองทำงานได้ดีมาก
ในแง่ของการหลอกคนอเมริกัน ให้ทะเลาะกันเรื่องปัญหา
ที่ไม่เคยเป็นปัญหาตั้งแต่ต้น
เพื่อที่พวกคุณจะได้ไม่สนใจปัญหาจริงๆ
นึกออกมั้ย
ถ้าคุณทะเลาะกันเรื่องเนื้อหาในตำราเรียน
คุณก็ไม่สนใจความจริง ที่ว่าเงินเฟ้อมันคุมไม่อยู่แล้ว
ไม่สนใจเรื่องค่าเช่าที่คุมไม่ได้
คนไม่มีเงินจ่ายค่าที่อยู่
เงินเดือนก็ไม่ขึ้นเพราะเงินเฟ้อ
บริษัทขโมยเงินเป็นพันๆ ล้านดอลลาร์
จากพนักงานของพวกเขา แต่ไม่โดนผลพวงอะไรเลย
คุณจะไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย
คุณสนใจแต่เรื่องน่าดึงดูด เรื่องง่ายๆ ที่เข้าใจได้
มันทำให้คุณตื่นเต้น
คนข้ามเพศใช้ห้องน้ำสาธารณะได้มั้ย
มันถูกสร้างขึ้น
ใครเป็นคนรับมือกับปัญหานี้ล่ะ ถามจริงๆ นะ
ใครกันที่เป็นคนรับมือกับปัญหานี้
รู้มั้ยว่าพวกเขาทำอะไร นักการเมืองบางคนคิดออกแล้วบอกว่า
"นี่คือเรื่องราวเล็กๆ ที่มีผลต่อคนไม่กี่คนที่ไหนก็ไม่รู้
ฉันจะทำให้มันดูเป็นปัญหาแห่งชาติ
แล้วทุกคนก็เริ่มทะเลาะกัน" แต่ใครเป็นคนรับมือล่ะ
ใครเคยอยู่ในสถานการณ์ที่คุณอยู่ในห้องน้ำ
แล้วจู่ๆ ก็มีการปะทะกันแล้วคนก็พูดว่า
"โทษทีนะ คุณเกิดมาพร้อมเพศนี้รึเปล่า
มันบังเอิญตรงกับป้ายตรงประตูมั้ย
อวัยวะเพศคุณตรงกับป้ายนี่รึเปล่า
ขอดูได้มั้ย"
ใครเคยเจอเรื่องนั้นบ้าง
ไม่มีเลย
ไม่มีสักคน
แต่พวกเขาทำให้เราทะเลาะกันเรื่องนั้น เพราะมันน่าดึงดูด
"ใครใช้ห้องน้ำไหนได้" ใครสนกัน
ใครสนกัน ผมพูดจริงนะ ใครสน
ผมรู้ว่าบางคนก็แบบว่า "คนข้ามเพศสนไง"
พวกเขาอยากรู้ว่า พวกเขาใช้ห้องน้ำสาธารณะได้มั้ย
ใช่ อยากใช้ห้องน้ำไหนก็ใช้ไป ใครจะหยุดคุณล่ะ
ไม่ จริงๆ นะ นี่มันห้องน้ำสาธารณะ
ใครจะหยุดคุณ
บอกมาสิ ใครจะบังคับใช้กฎหมาย
เราบังคับความคิดที่ว่า
คนควรอึในชักโครกยังไม่ได้เลย
แต่คุณคิดว่าจู่ๆ พวกเขาจะรู้เหรอว่า คุณเกิดมาแบบนี้
อยากใช้ห้องไหนก็ใช้ไป ทำไมเราต้องมาเสียเวลาด้วย
คนอื่นคงแบบว่า
"เราจะต่อสู้เพราะคุณต้องรู้ว่าใคร…"
ขอบอกเลยนะ ถ้าคุณใช้เวลามากพอ
จนรู้อวัยวะเพศคนอื่นในห้องน้ำสาธารณะ
คุณมันโรคจิต
ผมกังวลเรื่องคุณ
มีกฎง่ายๆ ของห้องน้ำสาธารณะทั่วโลก
และกฎนั้นคือเข้าไป ไม่ต้องสนใจคนอื่น
กลั้นหายใจ แล้วออกมา
เลิกยืนแกร่วและจ้องคนอื่นได้แล้ว
ผู้ชายทุกคนในห้องนี้รู้ดี เวลาเราใช้ห้องน้ำ
เราเข้าห้องน้ำสาธารณะ มองตรงอย่างเดียว ฉี่
ทำนู่นนี่ของตัวเองไป อย่ามองข้างๆ
ถ้าคุณอยู่ไม่สุข ให้มองขึ้นมองลง
อย่ามองคนอื่น
คนข้างๆ คุณอาจเริ่มสำลัก ห้ามหันไปเลย
ห้ามเขย่า ห้ามขยับ
คุณได้ยินเขาแบบว่า…
คุณก็แค่ "เฮ้ย เพื่อน เฮ้ยๆ
นี่ นายโอเคมั้ย โย่ๆ
นี่พวก โอเคเปล่า
โย่ๆ อยากให้ฉันโทร… นี่พวก เป็นอะไรมั้ย"
"อยากให้ฉันโทร…" "อย่ามองฉันสิ"
เราทำอะไรกันอยู่
เราทะเลาะกันเรื่องอะไร
ห้องน้ำสาธารณะ
ถ้าคุณรู้ประวัติศาสตร์ของคุณ คุณจะรู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นตลอดเวลาในอเมริกา
มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มีช่วงนึงที่ผู้หญิงต้องต่อสู้ เพื่อใช้ห้องน้ำสาธารณะในอเมริกา
นึกภาพดูสิ
มีช่วงที่ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาต ให้ใช้ห้องน้ำสาธารณะ
ทั่วทั้งอเมริกา และพวกเธอต้องสู้
แล้วพวกผู้ชายก็โมโหและบอกว่า "นี่บ้าไปแล้ว
จะให้ผู้หญิงใช้ห้องน้ำสาธารณะเหรอ ประสาท
จะให้ใช้ยังไง
อะไร พวกเธอจะเข้ามาตอนเราฉี่เนี่ยนะ
แล้วไง พวกเธอจะมองหนอนของเราเหรอ
แล้วพวกเธอจะขำมั้ย"
ลองคิดดูสิ สาวๆ
มีช่วงที่ผู้หญิงได้รับอนุญาต ให้เข้าสถานที่ทำงานเป็นครั้งแรก
แต่พวกเธอไม่มีห้องน้ำให้ใช้เลย
สาวๆ ถ้าสมัยนั้นคุณออกไปข้างนอกแล้วต้องฉี่
หรือต้องอึ คุณต้องกลับบ้าน
ใช่ ผมพูดอึตามหลักทฤษฎีนะ
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณอึจริงๆ มั้ย
ไม่ ผมคิดว่าพวกผู้ชายก็ไม่รู้ เอาจริงๆ เลย เราไม่รู้
เราเดาเรื่องนี้ตามระดับชีววิทยา แต่เราไม่รู้แน่ชัด
ว่าจริงๆ แล้วผู้หญิง…
ที่จริง ผู้ชายทุกคนในนี้ ลองคิดถึงผู้หญิงคนไหนก็ได้ในชีวิตคุณ
คุณรู้มั้ยว่าเธออึครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ผมไม่คิดว่าคุณรู้นะ
ผมว่าคุณไม่รู้
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวชมายืนยันคำอ้างนั้น
มันไม่มีกลิ่น
ไม่มีรอยเปื้อน ไม่มีอะไรเลย
สาวๆ ผมไม่รู้ว่า ใครเป็นคนทำพีอาร์เรื่องห้องน้ำของคุณ
แต่พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยม
ยอดเยี่ยมจริงๆ
ผู้หญิงเข้าห้องน้ำ พอออกมากลิ่นหอมกว่าเดิมอีก
ทำได้ไง
เราไม่มีทางรู้ว่าเมื่อไหร่ผู้หญิงกำลังอึอยู่ ไม่มีทางเลย
เพราะผู้หญิงใช้เวลาเท่าๆ กันหมด
นั่นน่าประทับใจที่สุด ไม่พลาดเลย
ใช่ ผู้หญิงฉี่ ใช้เวลาสิบนาที
เธอเข้าไปในห้องน้ำ โอเค
เข้าไป ปิ๊ดๆ ออกมา ล้างมือ
เติมหน้าหน่อย ส่งข้อความ กลับมาที่โต๊ะ
เราไม่รู้เรื่องเลย ใช่
เธอจะไปอึ เหมือนกัน สิบนาที
เข้าห้องน้ำ อึไป
ต๋อมๆ ต๋อม ออกมา
ล้างมือ เติมจมูก ส่งข้อความหาเพื่อน ออกมา
เราไม่รู้เลย
กับผู้ชาย คุณรู้เลยว่าเราทำอะไร
ดุลยพินิจไม่ใช่จุดแข็งของเรา
คุณรู้เวลาผู้ชายจะไปฉี่ ทำไมน่ะเหรอ
สองนาที
เดินไปห้องน้ำ เข้าไป เร็วที่สุด
เหมือนรถแข่งออกตัว
ใช่ เราเข้าไป ฉี่ ออกมา
ทำเป็นว่าล้างมือ แล้วก็กลับโต๊ะ
จะรู้ได้ยังไงว่าเราไปอึ
เพราะมันเห็นชัดมาก เราเข้าห้องน้ำ ไม่เคยออกมาเลย
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้เจอเรา
ครอบครัวคุณแปะโปสเตอร์ตามหาในร้านอาหาร
"เคยเห็นผู้ชายคนนี้มั้ย"
นึกภาพทุกครั้งที่มีคนทะเลาะกัน เรื่องห้องน้ำในอเมริกาสิ
ทุกครั้ง มีช่วงนึงที่คนดำต้องต่อสู้
เพื่อใช้ห้องน้ำสาธารณะ
เหมือนกันเลย คนดำพูดว่า "ทำไมเราถึงใช้ห้องน้ำสาธารณะไม่ได้"
และอีกครั้ง ผู้คนโกรธ
"นี่บ้าไปแล้ว
คุณจะให้คนดำใช้ห้องน้ำสาธารณะเหรอ
จะทำได้ยังไง
แล้วไง พวกเขาจะเข้ามายืนตอนผมฉี่เหรอ
พวกเขาจะมองหนอนผมมั้ย
แล้วพวกเขาจะขำรึเปล่า"
ผมแก่พอที่จะจำได้ถึง
ตอนที่มีการถกกันในอเมริกา
เรื่องที่ว่าชาวเกย์ใช้ห้องน้ำสาธารณะได้มั้ย
นี่เคยเป็นหัวข้อถกเถียงกัน
ผมจำคนที่ถูกสัมภาษณ์ทางช่องข่าวได้
"คิดว่าชายเกย์ควรได้รับอนุญาต ให้ใช้ห้องน้ำเดียวกับชายแท้มั้ย"
พวกเขาก็บอก "ผมไม่สนว่าพวกเขาจะทำอะไร
ถ้าพวกเขาไม่ประเจิดประเจ้อก็ไม่เป็นไร
แต่ช่วยตอบเรื่องนี้หน่อย ช่วยตอบที
มันจะทำยังไง
ยังไง คุณเข้าห้องน้ำไปกับพวกเขาแล้วไงต่อ
เขาเป็นเกย์ แล้วให้ผมยืนอยู่ตรงนั้น
ฉี่ไป และเขาก็มองหนอนผมเหรอ
แล้วเขาก็จับมัน
และเขาก็เริ่มเขย่ามัน
เขาเริ่มเย่อมันไปเรื่อยๆ
ของผมแข็ง และผมก็ชอบเหรอ
สรุปนี่คือหนึ่งในประสบการณ์ ที่ดีที่สุดที่ผมเคยมีใช่มั้ย
จากนั้นผมก็กลับมาทุกสัปดาห์
หวังว่าจะเจอเขาอีกและผมก็เจอเหรอ
พอถึงจุดนึงเราก็ตกลงจะเจอกันข้างนอก ในร้านอาหารดีๆ
นั่งสบายๆ เพื่อทำความรู้จักกันเหรอ
แล้วสองสามปีต่อมา เราก็แต่งงานกัน
ครอบครัวเรามาร่วมงาน และเราก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดไป
นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการเหรอ"
ว้าว
ห้องน้ำสาธารณะ
คุณถึงได้ไม่ควรปกปิดประวัติศาสตร์ไง
ถ้าคุณรู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น คุณจะคาดการณ์ได้
คุณเข้าใจเหตุผลที่มันเกิดขึ้นตั้งแต่แรก
เยอรมนีทำแบบนั้นด้วยวิธีที่น่าประหลาดใจจริงๆ
มันไม่มีทางสมบูรณ์แบบ
แต่เยอรมนีเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลก
ที่ชดเชยสิ่งที่พวกเขาทำตลอดเวลา
หนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลกที่คอยขอโทษ
และหนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลกที่ตั้งใจเปลี่ยน
สิ่งที่พวกเขามองตัวเอง และสิ่งที่โลกมองพวกเขา
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีเปลี่ยนกฎหมายมากมาย
พวกเขาเปลี่ยนประติมานวิทยาของประเทศ
สิ่งที่แขวนได้ จะแขวนไว้ที่ไหน
พวกเขาเปลี่ยนเพลงชาติ
ใช่ นึกดูสิ พวกเขาเปลี่ยนเพลงชาติ
พวกเขารู้สึกว่าเพลงชาติเดิมเป็นเพลงชาตินิยม
ที่พวกนาซีใช้เพื่อจูงใจผู้คนให้คิดเรื่องผิดๆ
พวกเขาเลยเปลี่ยน เพลงเดิมชื่อว่า
"ดอยช์ลันด์ ดอยช์ลันด์ อูเบอร์ อัลเลส"
คุณคงเคยได้ยินในหนังเก่าหรืออะไรก็เหอะ
เพลงร้องแบบนี้
แปลเป็นอังกฤษได้ว่า…
เยอรมนี เยอรมนีอยู่เหนือทุกสิ่ง
เหนือทุกอย่างบนโลก
และพวกเขาหมายความตามนั้น
ใช่ ขณะที่เพลงชาติส่วนใหญ่เป็นเชิงหลักการ
ของเยอรมันตรงเป๊ะๆ
แต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาก็ "เรามีทัศนคติแบบเดิมไม่ได้"
พวกเขาเลยเปลี่ยนเพลงชาติ
พร้อมเนื้อเพลงใหม่
เนื้อเพลงใหม่คือ…
แปลเป็นอังกฤษคือ…
เอกภาพ สิทธิ และอิสรภาพ
เพื่อทุกคนที่อาศัยอยู่ในเยอรมนี
ซึ่งน่ารักมาก
น่ารักจริงๆ พวกเขาน่าจะแต่งเพลง…
โทษทีนะ โทษที เราขอโทษจริงๆ
ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษกับสิ่งที่เราทำไป
ผมขอบคุณที่พวกเขาทำแบบนั้นนะ แต่เป็นผมคงไม่ทำขนาดนั้น
จริงๆ นะ ผมจะไม่ทำขนาดนั้น
ผมคิดว่า "เหนือทุกสิ่ง" เลวร้ายนะ วิธีคิดแบบนั้นไม่ดีเลย
แต่คุณต้องมีส่วนปลุกใจในเพลงชาติสิ
ยังต้องมี… เป็นผมจะหาจุดตรงกลาง
เพลงผมคงเป็นแบบ…
เยอรมนี เยอรมนี
อยู่สักอันดับในท็อปห้า
ไม่ใช่เหนือทุกสิ่งในโลก
เพราะเราคือท็อปห้าถ้าคุณคิดดีๆ
อเมริกาคืออันดับหนึ่ง
จากนั้นก็สหราชอาณาจักร แล้วก็ฝรั่งเศสกับสเปน
ส่วนเราก็อยู่อันดับห้า…
ที่จริงสเปนไม่ได้ดีไปกว่าเรา
งั้นเราอยู่อันดับสี่
อันดับสี่ใน…
ใช่ แต่เศรษฐกิจฝรั่งเศสไม่ค่อยแข็งนะ
บางทีเราคืออันดับสามของโลก
แล้วก็มีอังกฤษอยู่เหนือเรา… เบร็กซิตไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก
บางทีเราอยู่อันดับสอง ส่วนอเมริกาคืออันดับ…
การเลือกตั้งไม่เสถียรขนาดนั้น เพราะงั้น…
เราน่าจะอยู่เหนือทุกอย่างบนโลกนี้
มันเป็นเรื่องสำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งที่พวกเขาทำ แต่ไม่มีใครรู้
ผมได้คุยกับผู้ชายเยอรมันคนนึง
เขางงกับเรื่องนี้มาก งงสุดๆ เลย
เขาพูดว่า "ใช่ ในเยอรมนี เราได้ทำหลายอย่าง
เพลงชาติเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเรา
ผมมั่นใจว่าทั้งโลกคงพูดเรื่องนี้กัน"
ผมตอบว่า "ไม่เลย"
เขาก็พูด "หมายความว่าไง
หมายความว่าไง ใครกันที่ไม่พูดถึงมัน"
ผมตอบ "ไม่มีใครเลย ไม่มีใครพูดถึงมัน"
"ไม่มีใครนี่ใคร" ผมก็บอก "ไม่สักคนเดียว ไม่เลย
คนนอกเยอรมนีไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย"
"ไม่รู้ได้ยังไง" ผมก็ถาม "หมายความว่าไง
มันเป็นภาษาเยอรมัน คนประเทศอื่นไม่ได้พูดเยอรมัน
คนอื่นจะรู้ได้ยังไง
อีกอย่างนะ พวกคุณทำได้แปลกมาก
คุณเปลี่ยนเนื้อเพลง
แต่ใช้ทำนองเดิม"
เป็นการกระทำที่พิลึก
คุณแบบ "เพลงนี้มันเลวร้าย และเราจะต้องเปลี่ยนมัน"
"ใช่ แล้วทำนองล่ะ"
"ไม่ เราจะเก็บไว้เพราะฉันจำท่าเต้นได้แล้ว"
มิน่าคนส่วนใหญ่ ถึงได้ไม่รู้ว่าเปลี่ยนเนื้อเพลงจริงมั้ย
ดันเก็บทำนองไว้ คนส่วนใหญ่ไม่รู้เนื้อเพลง
รู้แต่ทำนอง
ไม่มีใครรู้ว่าไมเคิล แจ็คสันพูดว่า "คุณเป็นผัก"
พวกเราไม่มีใครรู้เลย
พวกคุณบางคนอาจคิด "เขาพูดว่า 'ผัก' ตอนไหน"
เขาร้องแบบนั้นมาตลอดเลย
คุณเป็นผัก
ไม่มีใครรู้เนื้อเพลง เรารู้แค่ทำนอง
เยอรมนีทำแบบนั้น มันแปลก
มันแปลกที่ไม่เปลี่ยนดนตรี เพราะดนตรีมาพร้อมอารมณ์
ผมพยายามอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง เขาไม่เข้าใจ
แล้วผมก็เข้าใจ คุณรู้ว่ามันเป็นยังไง
สิ่งที่เยอรมนีทำ
ลองนึกภาพว่าเรื่องเกิดในสตาร์ วอร์ส
คุณรู้จักสตาร์ วอร์สนะ เอาละ สมมุติว่าเป็นดาร์ธ เวเดอร์
ทุกครั้งที่ดาร์ธ เวเดอร์เข้าฉาก
ทุกครั้งที่เขาลงจอดบนดาวเคราะห์สักดวง
คุณรู้เสมอว่าดาวนั้นจะพังพินาศแน่
มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น
เพราะเขามีเพลงของตัวเอง
นึกออกมั้ย เพลงบอกคุณว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
ยานลงจอด…
ประตูเปิด…
และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น
แต่เขาจะไม่มีทาง…
เขาจะไม่มีวันลงมือหากเพลงของเขาไม่เล่น
ไม่มีวันเลย เขาจะอยู่ตรงนั้น ดีเจอยู่ข้างๆ
"ดีเจ เปิดเพลงข้าซิ"
"ใช่เลย"
คุณจะรู้เลยว่างานนี้วายป่วงแน่
เขาเดินลงไป…
"คุกเข่าต่อหน้าข้า เจได"
"เราจะไม่มีวันคุกเข่าให้เจ้า ดาร์ธ เราจะสู้"
"แกเอาชนะข้าไม่ได้หรอก"
"เขาแข็งแกร่งมาก ข้าไม่รู้ว่าเราจะเอาชนะได้มั้ย"
"เราจะเอาชนะเขาได้"
"เราจะใช้พลัง"
"แกเอาชนะข้าได้"
"เราทำสำเร็จ อาจารย์โยดา เราทำได้
เราเอาชนะดาร์ธ เวเดอร์ได้"
"ใช่แล้วละ"
"ทีนี้เอาไงต่อดี"
"เราจะปลดปล่อยจักรวรรดิให้เป็นอิสระ
แล้วเดินทางนำข่าวดีไปป่าวประกาศ"
"ไปกันเลย"
"ใช่ เราจะเล่นเพลงใหม่ด้วย"
"เจ้าเป็นอิสระแล้ว"
ผมจะบอกเฉยๆ ว่ามันแปลกน่ะ
แต่ก็ยังน่าประทับใจนะ น่าประทับใจดี
การเปลี่ยนเพลงชาติไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย
ไม่เลยนะ
มันเปลี่ยนทุกอย่าง
เราได้คุยเรื่องนี้กัน
หลังจากนั้นเขาก็พูดสิ่งที่น่าสนใจ เขาพูดว่า
"นี่นะ เพราะเราได้เห็นว่า เยอรมนีต้องเปลี่ยนแปลงยังไง
เยอรมนีมองเห็นตัวเอง เพื่อที่จะเปลี่ยนสิ่งที่ทำ
เราถึงได้เปลี่ยนเพลงชาติไง"
ผมตอบ "นั่นน่าทึ่งมาก"
เขาก็บอก "คิดว่าอเมริกาจะเปลี่ยน…"
ผมบอก "อย่าพูดจบประโยคเชียวนะ
อย่าพูดจนจบประโยคเด็ดขาด"
มีสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ
อเมริกาเกลียดการเปลี่ยนแปลง
อเมริกาไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง
อยากเปลี่ยนสิ่งที่เยอรมนีเปลี่ยนเหรอ
ธนบัตร ธงชาติ เพลงชาติ ล้อเล่นรึเปล่า
จำตอนที่พวกเขาพยายาม เปลี่ยนธนบัตร 20 ดอลลาร์ได้มั้ย
จำได้รึเปล่า
พวกเขาบอกว่า จะใส่รูปแฮร์เรียต ทับแมนลงในธนบัตร
คนโกรธกันมาก พวกเขาเลยเลื่อนไปแบบไม่มีกำหนด
คนโกรธเกรี้ยว "จะทำอะไรเนี่ย"
"เราจะใส่แฮร์เรียต…" "กล้าดียังไง
กล้าดียังไงจะเอาประธานาธิบดีอเมริกา ออกจากแบงก์ 20
กล้าดียังไง…"
"แบงก์ 20 มีรูปใครนะ"
"กล้าดียังไงจะเอาแอนดรูว์ แจ็คสัน ออกจากแบงก์ 20"
"พวกเขาแค่จะใส่ รูปแฮร์เรียต ทับแมนไว้ข้างหน้า
แล้วแอนดรูว์ แจ็คสันจะอยู่ข้างหลัง"
"จะเอาประธานาธิบดีอเมริกาไว้ข้างหลังเหรอ ข้างหลังเนี่ยนะ
นั่นมันหยามกันชัดๆ"
ไม่ได้หยามสักหน่อย
ถ้าคุณรู้ประวัติศาสตร์ คุณจะรู้ว่า
แอนดรูว์ แจ็คสันคงอยากอยู่หลังผู้หญิงผิวดำ
ผมไม่รู้ว่าคุณจะเครียดทำไม
ผมว่ามีแต่ได้กับได้
แต่คนโมโหกันมาก
แล้วตอนนี้คุณแนะนำให้เปลี่ยนธงชาติ
เปลี่ยนเพลงชาติเนี่ยนะ
มีสองเรื่องที่ผมได้เรียนรู้จากการอยู่ในอเมริกา
คือคุณเคารพธงชาติ
และคุณเคารพเพลงชาติ
ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
แต่ผมทำตามกฎ
ที่ผมบอกว่าผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร เพราะมันสับสน
คุณจะพบคนที่แบบว่า "คุณต้องเคารพธงชาติ" และผมเข้าใจนะ
แต่ผมจะเห็นคนพวกเดิมในวันชาติ
และพวกเขาเอาธงชาติมาใส่เป็นกางเกงใน
นั่นเรียกเคารพมั้ย
พอเงยหน้ามอง คุณก็แบบว่า
"นั่นธง นี่ไข่"
ผมจะไม่มีทางแนะนำให้เปลี่ยนอะไรเลย
เพลงชาติเหรอ ไม่ ไม่มีทางแน่
ถึงมันจะเปลี่ยนได้ก็เหอะ อาจจะเปลี่ยนนิดหน่อยได้น่ะ
มันเป็นเพลงชาติที่รุนแรงมากนะ
อเมริกามีปัญหาเรื่องความรุนแรงอยู่
บางทีอาจทำให้มันซอฟต์ลง…
มันเป็นเพลงชาติที่รุนแรง
เป็นเพลงชาติเดียวที่ผมเคยได้ยิน
ที่มีเสียงระเบิดตูมตาม
ใช่ มีเสียงระเบิดกับขีปนาวุธ
ในเพลงชาติของคุณ
มันเหมือนหนังไมเคิล เบย์ทำเป็นเพลง
ทุกอย่างระเบิดแบบสโลว์โมชัน
มันเหมือนคุณกำลังขู่ประเทศอื่นด้วย
"เออ ระเบิดตูมตาม ขีปนาวุธพุ่งไปทั่ว
ลองดีกับเราสิ"
เอาจริงๆ มันเหมือนแร็ปพวกแก๊ง
จริงๆ นะ
เพลงชาติอเมริกาเหมือนเพลงแร็ปพวกแก๊ง
มันมีองค์ประกอบเดียวกัน
มีความรุนแรง มีคำขู่
รู้มั้ยว่ามันคล้ายกับแร็ปพวกแก๊งแค่ไหน
เพลงชาติอเมริกาเป็นเพลงชาติเดียว
ที่ใส่คำว่า "นังบ้า" ลงไปได้
ในทุกท้ายประโยค
และเพลงก็ยังฟังเข้าท่า
พิสูจน์ให้เห็นว่าผ่านค่ำคืนนี้ไปได้
ธงชาติเราก็ยังอยู่
นังบ้า
ผมชอบเพลงชาติอเมริกามากนะ พูดจริง
มันน่าตื่นเต้น ผมรู้ทุกคำเลย ไม่ได้พยายามจำด้วย แต่รู้หมด
มันเป็นหนึ่งในเพลงที่พอฟังไปบ่อยๆ ก็จะจำได้
แบบว่า
เนชันไวด์อยู่ข้างคุณ
เหมือน…
เหมือนกันเลย ผมไม่ได้อยากรู้ ผมไม่จำเป็นต้องรู้
ผมอยากล้างสมองส่วนนั้นนะ แต่มันติดหัวไปแล้ว
เพลงชาติอเมริกาเป็นแบบนั้น เพราะคุณได้ยินมันบ่อยๆ ในอเมริกา
นี่เป็นประเทศเดียวที่ผมเคยอาศัยอยู่
ที่เปิดเพลงชาติ
เวลาที่ไม่มีชาติอื่นเข้าร่วมด้วย
อย่างการแข่งบาสเกตบอล การแข่งฟุตบอล
แข่งเบียร์ปอง เปิดเพลงชาติหมด
ผมรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าคุณอยู่อเมริกามาตลอดชีวิต
"จะทำยังไงได้อีกเหรอ เทรเวอร์"
ผมจะบอกคุณให้นะ
ผมจะบอกคุณ ในฐานะคนที่มาจากส่วนที่เหลือของโลก
มันไม่ใช่เรื่องปกติ
ไม่ใช่ ประเทศส่วนใหญ่ในโลก
จะเล่นเพลงชาติแค่ปีละครั้งได้มั้ง อย่างในงานประจำชาติ
หรือเวลาคุณแข่งขันกับประเทศอื่น
แบบนั้นถึงเปิดเพลงชาติ
เพราะมีอีกประเทศอยู่ด้วย
และคุณต้องพิสูจน์ให้ประเทศคุณเห็นว่า
คุณจงรักภักดี คุณถึงได้ร้องเพลงชาติ
เพราะประเทศมักรู้สึกไม่มั่นใจ
คุณต้องทำให้พวกเขาสบายใจ
ต้องทำเรื่อยๆ ด้วย
พวกเขาควรไปบำบัด
จัดการเรื่องปัญหาความผูกพัน แต่กลับไม่ไป
คุณจะได้รู้ว่าประเทศขาดความมั่นใจแค่ไหน
ก็ตอนที่คุณออกจากประเทศ
เวลาคุณออกจากประเทศแล้วกลับมา
คุณเคยเจอคำถามที่ประเทศถามคุณมั้ย
ทั้งไม่มั่นใจและหึงหวงมาก
แบบว่า "คุณหายไปไหนมา"
"ไปไหนมา ไปประเทศไหน
แล้วไง เดี๋ยวนี้มีประเทศอื่นแล้วเหรอ
นั่นเป็นสิ่งที่คุณทำเหรอ"
"นี่สแตมป์อะไร ไหนดูซิว่า ใครประทับตราใส่พาสปอร์ตคุณบ้าง"
คุณก็แบบ "โหย ประเทศ ขอความเป็นส่วนตัวหน่อย"
ส่วนใหญ่ถึงได้ร้องเพลงชาติ
เฉพาะเวลาที่มีประเทศอื่นอยู่ด้วย
เป็นเวลาเดียวที่คุณจะร้อง
เพราะนั่นเพื่อทำให้ประเทศคุณรู้สึกดี
นึกออกมั้ย
รู้มั้ยว่าเพลงชาติคืออะไร
เพลงชาติคือ ภูมิศาสตร์การเมืองที่เทียบเท่ากับ
สิ่งที่ผู้หญิงทำ
กับผู้ชายอย่างเรา
สาวๆ คุณรู้กลเม็ดที่คุณใช้กับแฟนคุณมั้ย
อย่างทุกครั้งที่อีโก้เขาถูกทำลาย
คุณต้องพยายามรักษามันน่ะ
ผู้หญิงทุกคนในห้องนี้มีกลเม็ด
ที่ใช้ได้กับผู้ชายทุกคน
ตอนนี้ผมรู้ว่าผู้หญิงหลายคนคงแบบ "หุบปาก เทรเวอร์
หุบปากๆ"
มันเป็นเทคนิคที่ฉลาดและดีงามนะ
ใช่ พวกคุณออกไปกินข้าวเที่ยงกัน
แล้วมีผู้ชายเดินมาที่โต๊ะ
เขาตัวบึก ดูนักกีฬา หล่อเลยละ
เขาพูดว่า "พระเจ้า มิเชลล์ มิเชลล์ใช่มั้ย"
"จัสติน ตายแล้ว
เป็นไงบ้าง"
ส่วนคุณก็แบบ "ใครวะจัสติน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
เขาพูดว่า "นี่บ้าไปแล้ว สองครั้งในสองอาทิตย์เนี่ยนะ"
แล้วคุณก็คิด "สองครั้งเหรอ ครั้งแรกเมื่อไหร่
นี่ใครเนี่ย"
"ฉันรู้ ตายแล้ว สบายดีมั้ย"
"ผมสบายดี เราต้องคุยกันนะ เราต้องคุยกันเรื่องสมัยเรียน
ผมเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลย เราบ้ากันมากสมัยเรียน
จำคืนนั้นได้มั้ย"
"คุณเรียนมหาลัยเหรอ นี่มันอะไรกัน"
เธอสัมผัสได้ว่าอีโก้ของคุณ
ค่อยๆ หดตัวเหมือนลูกเกดโดนแดด
และเธอจะไม่มองคุณนะ
เธอจะไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่
เธอจะคุยกับเขาต่อ
แต่เธอจะค่อยๆ วางมือลงตรงตักคุณ
จากนั้นก็เริ่มถู
เธอจะคุยต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฉันรู้ ตอนนั้นบ้ามาก ฉันเป็นเชียร์ลีดเดอร์
จะทำยังไงได้ล่ะ มันก็เป็นแบบนั้นแหละ"
แล้วมือก็ยัง…
"ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร คุณโตแล้ว โตมากแล้ว
คุณเข้มแข็ง ใช่แล้ว
ไม่มีชายอื่นในโลกนี้ มีแต่คุณ ดูคุณสิ ว้าว
ตัวใหญ่ดีจริงๆ ใช่
ใคร หมอนี่เหรอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร
ไม่ กล้ามเขาเหรอ
ฉันไม่ชอบกล้ามๆ ไม่เลย
ฉันเกลียดคนมีกล้าม น่าเกลียดออก
ดูเขาสิ ออกกำลังกาย จนทุกอย่างเข้ารูปเป็นปล้องๆ
ไม่ อี๋ออก
อะไรนะ ซิกซ์แพ็กเหรอ ไม่ ฉันไม่อยากได้ซิกซ์แพ็ก
ฉันไม่ชอบซิกซ์แพ็ก เพราะแบบนี้ฉันถึงได้ชอบคุณไง"
เพลงชาติก็เป็นแบบนั้นเลย
คุณทำให้ประเทศของคุณสบายใจ
เพลงชาติอเมริกาน่าสนใจมากนะ
สิ่งที่บ่งบอกถึงอเมริกาคือเพลงชาติ
อเมริกามีกฎเพลงชาติที่สนุกที่สุดในโลก
เป็นประเทศเดียวในโลก ที่อนุญาตให้ร้องเพลงชาติ
ได้ตามแบบที่ต้องการเลย
แล้วแต่คุณเลย
ของประเทศอื่นทำไม่ได้นะ
ของประเทศอื่นในโลก เพลงชาติเป็นตามแบบที่เขียนไว้
มันน่าเบื่อ และนั่นละประเด็น
คุณจะเปลี่ยนมันไม่ได้
ในอเมริกา คุณทำได้ตามใจชอบ
ผมสังเกตเห็นครั้งแรก
ครั้งแรกที่ผมสังเกตเห็นคือที่การแข่งบาสเกตบอล
เป็นนัดนิวยอร์กนิคส์ปะทะโทรอนโตแร็ปเตอร์ส
และเพราะทีมแร็ปเตอร์สมาจากแคนาดา
พวกเขาต้องเปิดสองเพลงชาติก่อนแข่ง ซึ่งแทบไม่ค่อยเกิดขึ้น
เราอยู่ในสนามแข่ง จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
"ทุกท่านครับ
ช่วยยืนขึ้นสำหรับเพลงชาติแคนาดา"
แล้วทุกคนก็ยืนขึ้น
จากนั้นพวกเขาก็เปิดเทปจากตรงไหนสักที่
คุณดูออกเลยว่าพวกเขาไม่สน
แล้วเพลงชาติแคนาดาก็ดังขึ้น มันเหมือนเดิมตลอด
โอ แคนาดา…
และอะไรสักอย่างพาเรากลับมายัง…
คุณรู้จักเพลงนี้เนอะ ผมไม่มีเวลามาร้องจนจบ นั่นแหละ
พวกเขาร้องเพลงชาติแคนาดา
เพลงจบปุ๊บ
ผู้ประกาศก็กลับมา
"ทุกท่านครับ
ช่วยยืนต่อสำหรับเพลงชาติอเมริกาด้วย"
นั่นละตอนโปรดของผมเลย
ใช่ ไฟจะดับลง
มีคนเดินมาตรงกลางสนาม
ทุกอย่างเงียบกริบเลย
โอ ดูสิ
คุณเห็น
ไหม
ยามแสงสว่างยามรุ่ง
เราร้องทักทายอย่างภูมิใจ…
ทำไมต้องพยายามทำให้เพลงชาติเซ็กซี่ด้วย ทำอะไรเนี่ย
ผมไม่เคยเข้าใจเลย
ทำไมต้องทำให้เป็นเพลงเซ็กซี่ด้วย
ในอังกฤษนี่ไม่มีทางที่จะเห็นคนพูดว่า "รีมิกซ์"
พระเจ้า พระเจ้าโปรดช่วยราชินี
พระเจ้าโปรดช่วยราชินี ข้าช่วยราชินีด้วยเซ็กซ์สุดสยิว
ช่วยราชินี มาช่วยราชินีกัน
ด้วยเซ็กซ์สุดสยิว มาเลย มาช่วยราชินีกัน
ให้ตายสิ
เยอรมนีสนุกดีครับ
จากนั้นเรามุ่งหน้าไปปารีส ฝรั่งเศส เพื่อแสดงโชว์
เป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลย
ผมตื่นเต้นมาก
ผมอยากแสดงในปารีสมาตลอด
ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง แต่ขอผมบอกคุณได้มั้ย
ปารีสเป็นทุกอย่างที่พวกเขาบอกเลย
มันเป็นหนึ่งในเมืองที่โรแมนติกที่สุด ที่ผมเคยไปมาเลย
ผมตกหลุมรักเป็นพันครั้งได้
ผมอยู่คนเดียว มันไม่สำคัญเลย
ใช่
ทุกคืนมีแค่ผมกับตัวเรือด ที่รัก
ผมชอบปารีสมาก
เพราะผมได้พบกับคนปารีเซียง
แบบตัวเป็นๆ
ไม่ใช่ฟังจากคำพูดเหมารวม จากสิ่งที่คนเล่าให้ฟัง
ไม่ใช่ ได้พบคนฝรั่งเศสจริงๆ ได้เรียนรู้เรื่องพวกเขาจากพวกเขา
และผมได้รู้เรื่องที่สุดยอดมากๆ
อย่างเช่น คนฝรั่งเศสมีความสัมพันธ์กับงาน
ต่างจากพวกเรามาก
เข้าใจมั้ย ก็คือ
พวกเขาไม่สนห่าอะไรเรื่องงาน
เอาจริงๆ ผมว่ามันได้แรงบันดาลใจดี
ใช่ ผมรู้สึกว่าพวกเราหลายคน
ยึดติดกับงานของเรามากเกินไปน่ะ
เราระบุตัวเองด้วยงาน
คุณเคยถามใครสักคนว่า "เล่าเรื่องตัวเองให้ฟังหน่อย" มั้ย
"ผมเป็นสถาปนิก…"
"เล่าเรื่องตัวเองให้ฟังที" "ฉันเป็นเจ้าของร้านทำผมและ…"
"เล่าเรื่องตัวเองซิ" "ฉันเป็นครู…"
"เล่าเรื่องตัวเองหน่อยสิ"
คนจะบอกคุณถึงสิ่งที่พวกเขาทำ
มันกลายเป็นเรื่องที่คนให้ความสนใจ
คนฝรั่งเศสไม่ทำแบบนั้นนะ ไม่เลย
คุณจะไม่มีทางเจอคนฝรั่งเศสที่ทำแบบนั้น
คุณเจอคนฝรั่งเศสแล้วถามว่า "ขอโทษนะ คุณทำอะไร"
เขาจะตอบว่า "ผมเหรอ
ผมไปเดินเล่นกับเพื่อนๆ และ…
ผมชอบกินอาหารดีๆ และ…"
คุณก็ "ไม่ใช่ๆ คุณทำอะไรกับชีวิตน่ะ"
เขาก็ตอบว่า "ชีวิตเหรอ โทษทีๆ
โอเค ชีวิตเหรอ
โอเค ผมหายใจและ…"
"ผมดื่มน้ำแล้วก็…
แน่นอน ผมต้องร่วมรักด้วย"
มันคนละวิถีกันน่ะ
การไม่ผูกติดกับงานมันดีมากนะ
ผมได้รู้เรื่องนี้เพราะตอนผมบินไปปารีส
กระเป๋าเดินทางผมหาย
โอเคนะ ใช่
ลงที่สนามบิน กระเป๋าหาย ไม่มาด้วย
ผมมารู้เอาตอนอยู่ตรงรางสัมภาระ
มันเป็นเรื่องห่วยแตกที่สายการบินทำกับคุณ
พวกเขารู้ว่ากระเป๋าคุณไม่มาด้วย
ใช่ พวกเขารู้ว่า กระเป๋าของคุณอยู่ไหนตลอดเวลา
แต่พวกเขาไม่บอกคุณ
พวกเขาจะปล่อยให้คุณยืนบื้อเป็นคนโง่
ที่เต็มไปด้วยความหวัง
พวกเขามาตรงที่นั่งคุณก่อนเครื่องออกแล้วบอกว่า
"กระเป๋าไม่มานะ" ก็ได้
"สปอยล์ไว้ก่อน"
แต่พวกเขาไม่ทำ
พวกเขาปล่อยคุณบินไป อย่างสุขใจเหมือนคนหน้าโง่
ผมมาถึงปารีส
ผมคิดว่าทริปดีงามนี้จะเริ่มต้นแล้ว
ผมกระโดดดึ๋งๆ ไปมา เดินเท่ไปรับกระเป๋า
"ฉันจะไปเอากระเป๋า
เข้าปารีส และเริ่มออกสำรวจ"
ไปถึงรางสัมภาระ
ผมยังแบบ "ทำเท่รับกระเป๋า
ใช่แล้ว ขอหยิบกระเป๋าหน่อยนะทุกคน"
ผมแบบ "ขอโทษครับ
ขอทางหน่อยครับ
ผมอยากจะโน้มตัวไปที่รางสัมภาระ
กระเป๋าจะได้มาไวๆ
มาเร็ว กระเป๋านำโชค"
ผมแอ็กท่าเท่จัดเต็ม
กระเป๋าเริ่มทยอยมา ผมยืนอยู่ตรงนั้นวิจารณ์คนอื่น
"ใครยังใช้แซมโซไนต์อยู่เนี่ย"
"กระเป๋าฉันอยู่ไหน"
กระเป๋าวนไปรอบๆ
จากนั้นก็ไม่มีกระเป๋าใหม่ออกมาอีก
ผมเริ่มกังวลละ
กระเป๋าเริ่มน้อยลงไปเรื่อยๆ
ผมก็คิดว่า "กระเป๋าฉัน…
กระเป๋าฉันไม่มา"
แล้วผมก็ได้รู้ว่า
กระเป๋าผมมาไม่ถึง
มันแย่มากนะ ผมมีความรู้สึกแบบเดียวกัน
แบบเดียวกันกับตอนผมเป็นเด็ก
ตอนที่แม่ลืมมารับผมที่โรงเรียน
รู้สึกแบบเดียวกันเลย
ตอนยืนอยู่ตรงรางสัมภาระ ผมรู้สึกสิบขวบอีกครั้ง
"ไม่ครับ ครูวิลคินสัน ไม่เป็นไร ครูกลับไปเถอะ
แม่ผมกำลังมา ไม่ต้องห่วง คุณกลับบ้านเถอะ
แม่กำลังมาฮะ แม่ไม่ลืมผมหรอก
ไม่… แม่…
ตอนนี้แม่คงตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แม่คงกำลังนอนตายในคู"
แม่ลืมผม
บางครั้งแม่ก็ลืมผม
แล้วผมก็ต้องเดินกลับบ้าน
เดินเป็นชั่วโมงเลย
แล้วพอผมถึงบ้าน
แม่จะมีปฏิกิริยาเดิมเสมอตอนผมเดินเข้าไป
เพราะแม่ผมทำงานที่บ้าน
เธอมีคอมพิวเตอร์เครื่องเล็กๆ ที่เอาไว้พิมพ์นู่นนี่
แล้วผมจะเดินเข้าบ้าน ปิดประตูแบบ…
เธอจะมีปฏิกิริยาเดิมเสมอ แบบว่า…
"ไม่นะ ลูกรัก ไม่
นี่กี่โมงแล้ว"
ผมจะบอกว่า "สายเกินไปแล้ว"
พูดจริงๆ นะ ผมเกลียดเวลาถูกลืมไว้ที่โรงเรียน
แต่ผมรักษาช่วงเวลานั้นไว้
เพราะมันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย จริงๆ นะ ผมชอบเดิน
มันไม่ใช่ว่าผมเครียดตอนเดินเลย
ผมจะเดินเตะก้อนหินและร้องเพลง
พอถึงบ้าน ผมก็จะแบบว่า "ไม่ เดี๋ยวนะ"
ผมชอบมากเพราะนั่นเป็นช่วงเวลาเดียว
ที่ผมสามารถงี่เง่าใส่แม่ได้โดยไม่ถูกทำโทษ
ไม่โดนเลย
เพราะตอนผมเป็นเด็ก
ผมงี่เง่าใส่พ่อแม่ไม่ได้
ผมไม่ใช่เด็กผิวขาวนะ นึกออกมั้ย ผมไม่…
ผมต้องทำตัวดีๆ
แต่เวลาแม่ทำผิด ผมชอบมาก
แม่จะพูดว่า "ให้อภัยแม่ได้มั้ย ลูกรัก"
ผมจะตอบว่า "ผมจะไปคิดดูนะ"
ทีนี้ผมต้องหาคนช่วย
ผมมองไปรอบๆ
มีผู้ชายฝรั่งเศสที่แก่กว่ายืนอยู่ข้างๆ
ผมสีดอกเลา แก้มแดงๆ
ผู้ชายตัวเตี้ยๆ ใส่แว่น
ผมเลยเดินไปหาเขา
เขาใส่เสื้อกั๊กสีแดง
และมีป้ายภาษาฝรั่งเศสเขียนว่า "อินฟอร์มาซิโอน"
ข้างใต้มีภาษาอังกฤษเขียนว่า
"บริการข้อมูล"
ผมนี่แบบ…
"บงชูร์ สวัสดี ไง"
เขาตอบ "สวัสดี บงชูร์"
ผมก็ "อังกฤษ ฝรั่งเศส"
เขาตอบ "อังกฤษ ได้ วี"
ผมเลยพูดว่า "ช่วยผมหน่อยได้มั้ย
กระเป๋าของผมไม่มา
ผมอยากรู้ว่าผมต้องทำยังไง"
เขาก็ตอบว่า "มีกระเป๋าของคุณ… มันไม่มา…"
ผมก็ "โอเค
เอาละ
ลองพูดเป็นภาษาฝรั่งเศสนะ
ดูว่าจะเป็นยังไง"
ในที่สุดเราก็หาทางได้
เขาพาผมไปตรงพื้นที่พิเศษ ที่คุณไปเขียนรายงาน
มีผู้ชายฝรั่งเศสอีกคนหลังเคาน์เตอร์ หนุ่มกว่า
เขาน่าจะมีเชื้ออัลจีเรียไม่ก็โมร็อกโก
มีความฝรั่งเศสมากๆ เท่ดี
เขากำลังช่วยใครสักคนอยู่
"โอเค ขอบคุณมาก คนต่อไปครับ"
ผมเดินไป "ไง เพื่อน"
เขาก็ตอบ "มีอะไร พี่ชาย
เป็นไงบ้าง มีเรื่องอะไรเหรอ"
ผมก็ตอบว่า "ช่วยผมหน่อยสิ
กระเป๋าผมมันไม่มา มันหายไป"
เขาก็ตอบว่า "ไม่นะ เพื่อน กระเป๋าคุณไม่มา
ให้ตายสิ
ได้หารึเปล่า"
ผมก็ "ไงนะ หาสิ นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมทำ
คิดว่าผมมาตรงนี้เพื่อหาเพื่อนเหรอ
แน่นอนสิ นั่น…"
เขาก็ "เปล่าๆ แค่เช็กดู
กระเป๋าหายเหรอ ไม่เจอเลย…"
ผมตอบ "ใช่"
เขาก็ "ให้ตายสิ แย่เลยนะ ผมเสียใจด้วยนะ เพื่อน
นั่นแย่มากเลย
ใช่ แล้วตอนนี้คุณอยากทำยังไง"
"ผมอยากทำยังไงเหรอ"
ผมบอก "ผมอยากให้คุณทำอะไรสักอย่าง
เราเขียนรายงานหรืออะไรได้มั้ย"
"คุณอยากเขียนเอกสารหรืออะไรเหรอ
เพื่อให้บริษัทประกันจ่ายเงินคุณใช่มั้ย"
ผมบอก "ไม่ใช่ มันเพื่อให้คุณหากระเป๋า แล้วนำมันมาให้ผม"
เขาก็ว่า "ไม่ต้องห่วง เพื่อน
เราจะหามันไม่เจอหรอก
ไม่ เพื่อน
ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลย
ไม่ คืองี้ ที่นี่ปารีสนะ
เวลากระเป๋าหายก็คือลาลับ
มันไม่โผล่มาแน่ บางครั้งก็โผล่ ถ้าคุณโชคดี
แต่ถ้าป่านนี้มันยังไม่มา ก็คงหายไปแล้วละ
นี่ก็วันศุกร์ด้วย มีประท้วง คือ…
คุณไปได้เลย ไม่ต้องเครียดนะ ไปได้เลย"
ผมแบบ "ไม่ต้องเครียด…
เฮ้ย นี่มันกระเป๋าผมนะ
เสื้อผ้าผมอยู่ในนั้น"
เขาตอบ "แต่คุณอยู่ในปารีสนะ
ต้องใช้เสื้อผ้าเหรอ นี่มันปารีสนะ เพื่อน
ไม่เอาน่า นี่ปารีส ไปซื้อเสื้อผ้าสิ
เป็นอะไรเนี่ย เพื่อน อย่าเครียดสิ"
เขามั่นใจมาก
เขาทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองผิด
ผมถึงกับสงสัยตัวเอง
ผมเดินออกมาแล้วคิดว่า "นี่ฉันผิดเหรอ
ฉันยึดติดกับกระเป๋ามากไปเหรอ"
เขาไม่ได้โกหกเลย ปารีสมีเสื้อผ้าให้เลือกเยอะมาก
ผมต้องไปซื้อเสื้อผ้า
เพราะผมไม่มีอะไรใส่แสดงโชว์ หรือใส่ไปไหนเลย
ถ้าคุณได้ไปปารีส พกเงินไปเพิ่มด้วยนะ
เพื่อซื้อเสื้อผ้า มันดีงามมาก
แล้วก็พยายามพก
การเห็นคุณค่าในตัวเองไปเพิ่มด้วย
ใช่ คุณต้องใช้มัน เวลาซื้อของกับคนฝรั่งเศส
เพราะพวกเขาไม่เป็นมิตรเลย
ใช่ ผมไม่เคยไปประเทศ
ที่คุณหัวเดียวกระเทียมลีบเวลาไปซื้อของเลย
คุณเดินเข้าร้าน ไม่มีใครช่วยคุณ ไม่มีเลย
คุณไม่รู้ว่าใครทำงานที่นั่น ใครทำอะไรบ้าง
จริงนะ เหมือนในซีรีส์ อันเดอร์คัฟเวอร์เอ็มพลอยยี
แค่เดินไปมา
ผ่านไป 20 นาที ไม่มีใครช่วยผมเลย
ในที่สุดผมก็หยิบเสื้อผ้าเอง แล้วผมก็ได้ยินเสียงรำคาญๆ ข้างหลัง
"มีอะไรให้ช่วยมั้ย"
ผมตอบ "หวัดดี ใช่ ผมต้องการซื้อเสื้อผ้าครับ
กระเป๋าเดินทางผมหายน่ะ"
ดีทรอยต์ครับ ผมโดนด่า
มากกว่าที่ผมเคยโดนมาทั้งชีวิต จริงๆ นะ
จริงๆ ทุกอย่างที่ผมเลือก
มาพร้อมคำวิจารณ์เจ็บแสบ
ผมพูดว่า "ผมขอตัวนี้ไซซ์เอ็มได้มั้ย"
เขาก็ "ไซซ์เอ็มเหรอ
ไม่นะ แอลหรือใหญ่พิเศษรึเปล่า
ไม่น่าใช่ ไซซ์เอ็มเนี่ยนะสำหรับหุ่นคุณ
ผมไม่คิดงั้นนะ"
ผมก็ "โทษที ว่าไงนะ"
เขาก็บอกว่า "ผมว่าคุณไซซ์แอลนะ ผมไปหยิบมาให้คุณได้
ไซซ์เอ็มเล็กไปสำหรับเสื้อเชิ้ต โอเคนะ"
ผมนี่แบบ "อะไรนะ"
ทุกอย่างเลย ทุกอย่าง
มีแจ็กเก็ตตัวนึงที่ผมอยากซื้อ
"ผมเอาตัวนี้นะ"
เขาบอก "ไม่ ตัวนี้ไม่เข้ากับสีผิวคุณเลย
ไม่ คุณต้องคิดว่าสีอะไรช่วยเสริม
ทั้งเนื้อผ้า
และหนังหน้าคุณด้วยนะ
ตัวนี้ไม่ใช่เลย"
ผมก็แบบ "เฮ้ย ผมมีแบบนี้ตัวนึงแล้ว"
เขาก็ "แล้วคุณใส่มั้ย"
"ก็ไม่แล้ว"
"ไม่ คุณจะใส่ก็ได้ตามใจเลย"
"เอาเลย ตามใจ"
"ไม่ คุณทำผมกลัวแล้ว"
คืองี้นะ มันแค่ต่างกันน่ะ
มีเพื่อนคนนึงบอกผมว่า
"พวก คนฝรั่งเศสงี่เง่านะ"
ผมบอก "ฉันไม่คิดว่าพวกเขางี่เง่านะ
ฉันว่าพวกเขาแค่จริงใจมาก"
เข้าใจมั้ย
หลายครั้งมันก็แยกไม่ออกนะ
เพราะมีวันนึงผมคุยกับผู้หญิงฝรั่งเศส
ผมรวบรวมความกล้าถามเธอ
ผมถามว่า "นี่…
ทำไมคนฝรั่งเศส…
เป็นแบบนี้ล่ะ"
เธอถามว่า "หมายความว่าไง"
ผมบอก "เวลาไปร้านค้า
พวกเขาดูใจร้ายมาก"
"ไม่นะ พวกเขาไม่ได้ใจร้าย พวกเขาแค่เป็นตัวของตัวเอง
คุณอาจเคยชินกับการไปประเทศ
ที่พวกเขากลัวว่าคุณจะไม่ให้ทิปพวกเขา
พวกเขาก็เลยเอาใจคุณเต็มที่
'ให้ช่วยอะไรมั้ย ให้ช่วยอะไรมั้ย'
แต่ในฝรั่งเศส เราทำให้แน่ใจว่า ทุกคนได้เงินเดือนที่ดี
ได้ค่าจ้างดี
เราก็เลยไม่เครียดมากเรื่องนั้น
ในอเมริกา 'ลูกค้าคือพระราชา'
แต่ในฝรั่งเศส รู้มั้ยว่าเราทำอะไรกับพระราชา
ก็นั่นล่ะ
ที่นี่ไม่เป็นแบบนั้น"
คนฝรั่งเศสไม่ทำแบบนั้น
คืนนี้พวกคุณสนุกมากเลย ดีทรอยต์
ขอบคุณครับ
ขอบคุณมากๆ
ผมคิดถูกแล้ว
นี่ละเหตุผลที่เรามาดีทรอยต์
จริงๆ นะ พวกคุณคนดูเยี่ยมมาก
งดงาม หลากหลาย
เมืองก็เจ๋งด้วย
เราได้เห็นสองสามอย่าง
ผมทะเลาะกับเดฟ เพื่อนผม
เขากำกับโชว์พิเศษพวกนี้
วันนึงเขาพูดกับผมว่า
"โย่ ระหว่างวันนายจะทำอะไร"
ผมก็ตอบว่า "ไปหาอะไรกิน หาอะไรทำมั้ง"
เขาบอก "พวก ทำไมเรา ไม่ไปดูพิพิธภัณฑ์ทุกที่ในดีทรอยต์ล่ะ"
ผมก็ "อาจจะสักที่นะ"
เขาบอก "หมายความว่าไง สักที่"
ผมก็ "ใช่ ไม่ใช่ทุกที่ หมายความว่าไง ทุกที่"
เขาตอบ "เพื่อน นายเคยมาที่นี่มั้ย
รู้มั้ยว่าพวกเขามีพิพิธภัณฑ์เยี่ยมๆ กี่แห่ง"
"เคย แต่มันก็แค่พิพิธภัณฑ์
ฉันจะไปแค่ที่เดียว แค่นั้น
ฉันมีพลังไม่มากพอ ฉันไปหลายที่เท่านายไม่ได้"
"หมายความว่าไง ไปหลายที่เท่าฉันไม่ได้"
"เพื่อน เพราะนายเป็นคนขาว นายชอบทำอะไรแบบนั้น"
ผมแค่ล้อเล่นนะ ผมหยอกเขา
หยอกเล่นๆ น่ะ
เขาฉุนกึกเลย
เขาบอก "นายว่าไงนะ"
"เพราะนาย…"
เขาก็ "พวก คนขาวไม่ชอบพิพิธภัณฑ์
นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย
พิพิธภัณฑ์ไม่ใช่ท็อปห้า ของสิ่งที่คนขาวรักด้วยซ้ำนะ"
เขาพูดอย่างมั่นใจเลย
และด้วยความเชื่อมั่น
ผมถามไปว่า "ท็อปห้ามีอะไรบ้าง"
เพราะมันแปลก… "นั่นไม่ใช่ท็อปห้าด้วยซ้ำ"
ในห้องนอนเขา เขามีลิสต์ท็อปสิบ
ติดตรงกำแพง
มันสุดยอดมาก
ผมคิดถึงเรื่องนั้น ผมก็ "ไม่ใช่สิ
ฉันจะยึดตามความคิดฉัน"
ต้องมีพิพิธภัณฑ์แน่
เพราะมันไม่ใช่เรื่องไม่ดีด้วยซ้ำ
คนขาวรักพิพิธภัณฑ์
หลายคนชอบไปพิพิธภัณฑ์
แต่คนขาวรักพิพิธภัณฑ์
รักมากๆ
ไม่มีที่ไหนบนโลก
ที่คนขาวไปตั้งรกรากและจะไม่สร้างพิพิธภัณฑ์
มันไม่สำคัญเลย คนขาวรักพิพิธภัณฑ์
เคยเห็นคนขาวในพิพิธภัณฑ์มั้ย
เดินยิ้มไปมา เอามือไขว้หลัง
"ใช่ นั่นฝีมือเรา
นั่นก็ฝีมือเรา
เป็นช่วงเวลาที่ดีนะ"
คนขาวรักพิพิธภัณฑ์
มันคงไม่ใช่อันดับหนึ่ง แต่อยู่ท็อปห้าแน่
ผมคิดเรื่องนั้น
ถ้ามีท็อปห้าของสิ่งที่คนขาวรัก
ผมจะเอาพิพิธภัณฑ์ไว้อันดับห้า
อันดับสี่ ผมจะให้ว่ายน้ำ
โอเคนะ เพราะคนขาวรักการว่ายน้ำ
ไม่มีอะไรผิดเลย คุณเคยเห็นคนขาวว่ายน้ำมั้ย
ดูน่าทึ่งมาก
น่าทึ่งจริงๆ
เวลาคนขาวว่ายน้ำ พวกคุณทำแบบนั้นกับผม
คุณขึ้นมาจากน้ำ แบบว่า…
แหงนไปด้านหลังได้สวยเหมือนเป็ด
ผมเองก็อยากว่ายน้ำนะ
คนขาวรักการว่ายน้ำ
คนขาวรักการว่ายน้ำมาก
จนถึงขนาดที่คุณสามารถชนะได้เหรียญ
ในการแข่งว่ายน้ำโอลิมปิก
มากกว่ากีฬาอื่น
ใช่ คนขาวรักการว่ายน้ำขนาดนั้นน่ะ
มีวันนึงผมได้รู้เรื่องนี้
มีการถกเถียงเรื่องใครเป็นแชมป์โอลิมปิก ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
และสองคนสุดท้ายที่เหลือคือไมเคิล เฟลป์ส
กับยูเซน โบลต์
แล้วมีคนนึงเถียงว่า
"ไมเคิล เฟลป์สเก่งกว่า เพราะเขาได้เหรียญเยอะกว่า"
แล้วผมก็คิดว่า "ใช่ เพราะเขาโกงไง
เขาชนะกีฬาว่ายน้ำ"
ผมไม่ได้จะบอกว่าไมเคิล เฟลป์สไม่เยี่ยมนะ
ผมแค่จะบอกว่าจะใช้เหรียญมาอ้างไม่ได้
เพราะว่ายน้ำเป็นแค่กีฬาเดียว
ที่คุณชนะได้เหรียญมากกว่า โดยแค่ทำแบบเดิมๆ
ด้วยวิธีการที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่า
มันไม่สมเหตุสมผล
ลองคิดดูสิ อย่าง "ฟรีสไตล์ 100 เมตร"
จบ ได้เหรียญทอง
ใช่ แล้วก็นี่อีก
ได้อีกเหรียญ เย่
แล้วอันนี้ล่ะ
ได้อีกเหรียญ แล้วท่านี้ล่ะ
อีกเหรียญ
นั่นบ้าไปแล้ว ผมไม่สนว่าใครจะพูดอะไร
คุณชนะเพราะได้เหรียญเยอะกว่าไม่ได้
ยูเซน โบลต์ไม่ได้มีสิทธิพิเศษแบบนั้น
เวลายูเซน โบลต์วิ่ง ร้อยเมตรแล้วก็จบ
"เตรียมตัว ระวัง…"
วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง
ไปถึงเส้นชัย ชนะ เหรียญทอง
แค่นั้น
เขาไม่สามารถหันมาแล้วพูดว่า
"สุดยอดเลย ทีนี้ผมจะวิ่งท่าผีเสื้อ"
มันไม่ได้
มันควรจะได้ แต่มันไม่ได้
คนขาวรักการว่ายน้ำ พวกเขาเลยคิดกฎ ผมเข้าใจนะ
มันต้องใช่แน่
ท็อปห้าของผม ผมจะให้พิพิธภัณฑ์อยู่อันดับห้า
ว่ายน้ำอันดับสี่
อันดับสาม
ออกอาการอึ้ง
คนขาวชอบอึ้ง ไม่เอาน่า
คุณรู้ว่าผมพูดถึงอะไร
เคยเห็นเวลาคนขาวมีวันแย่ๆ
มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
พวกเขาชอบทำหน้าแบบนั้น ทำหน้าอึ้งแบบ…
คนขาวชอบอึ้ง
คุณจะเห็นในซูเปอร์มาร์เก็ตตลอด
มีคนต่อแถวยาว นึกภาพนะ
แต่มีแคชเชียร์เดียวที่เปิด
ทุกคนยืนรออย่างใจเย็น
จะมีคนขาวคนนึงโผล่มาแล้วก็…
"ทำไมไม่เปิดอีก…"
"ถามจริง
พวกเขาทำ… นี่คุณ…"
เรื่องเดียวที่คนขาวรักมากกว่า
คือหาคนขาวอีกคนมาอึ้งด้วย
เคยเห็นมั้ย
โย่ ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น อัศจรรย์มาก
อัศจรรย์สุดๆ
มีคนขาวคนนึงอึ้งอยู่
เขาจะสบตากับคนขาวอีกคน
แล้วพวกเขาจะอึ้งไปด้วยกัน
มันเหมือนพวกเขารวมความอึ้ง จนเป็นพลังอึ้งพิฆาต
พวกเขาจะมองกัน "เห็นนี่มั้ย"
"ฉันรู้"
นั่นหัวใจสำคัญหนึ่งของการอึ้งนะ
คุณต้องหายใจออก ปล่อยมันออกมาให้หมด
ชีวิตยากมาก จนอากาศต้องออกจากร่างคุณไป
คุณหายใจไม่ได้ด้วยซ้ำ
เพราะแบบนี้มิดเวสต์ถึงได้มีทอร์นาโดเยอะ
เพราะคนขาวอึ้งกันประจำ…
คนขาวรักที่จะอึ้ง
ต้องอยู่ในท็อปห้าแน่นอน
ลิสต์ของผมเป็นแบบนั้น ท็อปห้าของสิ่งที่คนขาวรัก
อันดับห้าคือพิพิธภัณฑ์
ส่วนว่ายน้ำอยู่อันดับสี่
ชอบอึ้งอยู่อันดับสาม
อันดับสองคือการเป็นคนขาว
เป็นเรื่องดีงาม ผมไม่โทษคุณนะ
แล้วก็อันดับหนึ่ง
ฟังนะ นี่เป็นลิสต์ส่วนตัวของผม
ผมไม่ได้จะบงการอะไร
ถ้าคุณไม่เห็นด้วยก็ตั้งลิสต์เองนะ
มันเป็นความชอบส่วนตัว
แต่มีเรื่องหนึ่ง
และเรื่องนี้เรื่องเดียว
ที่คนขาวรักมากกว่าอะไรบนโลกนี้
เพลง "สวีต แครอไลน์"
ขอบอกเลยนะ ดีทรอยต์
ไม่มีอะไรทำให้จิตวิญญาณคนขาว
สุขใจได้มากไปกว่า
เสียงเพลงนั้นของนีล ไดมอนด์แล้ว
ผมไม่สนว่าจะเป็นที่ไหน
ผมเคยไปทุกทวีป
ไปมาหลายประเทศ
เมื่อไหร่ที่เพลงนั้นเปิด
คุณจะเห็นตาคนขาวเบิกโพลง
เหมือนสายลับแฝงตัวที่เพิ่งถูกเปิดใช้งาน
มันเกิดขึ้นทุกครั้ง ไม่เคยพลาดเลย
ทุกครั้งเลย
มันไม่เกี่ยวกับเพลงหรอก เพราะจะมีเพลงอื่นเปิดอยู่
อาจเป็นปาร์ตี้หลังบ้าน การแข่งเบสบอล
หรืองานบริษัท
เพลงอื่นเปิดอยู่ พวกเขาไม่สนใจ
แต่พอเพลงนั้นดังขึ้น
มันกระตุ้นทุกดีเอ็นเอของคนขาว
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่มันหยุดทุกอย่าง
แบบว่าคนขาวกำลังคุยกันสนุกสนาน
พวกเขาจะ "ใช่ คือว่า
ธุรกิจ การรวมบริษัท และการครอบครอง
สักอันนั่นแหละ"
"ฉันรู้ เราควรคุยกันอีกนะ
ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลัง"
แล้วเพลงนั้นก็ดังขึ้น
และทุกครั้งเลย…
คุณคิดว่ามันจะไม่เกิดขึ้น แต่มันคืบคลานเข้ามาเสมอ
ดูเหมือนมันจะไม่เกิดขึ้นตลอด
แต่มันเหมือนเดิมเสมอ แบบว่า…
มือสัมผัสกัน
ยื่นมา สัมผัสฉัน
สัมผัสเธอ
แครอไลน์ที่รัก
เห็นมั้ย ผมไม่ได้บอกให้ร้องตามด้วยซ้ำ
ผมไม่ได้พูดว่า "ร้องด้วยกันนะ"
หรือ "นับสามนะ"
ความคนขาวของคุณมันออกมาเอง
รู้สึกถึงมันมั้ย
เกิดจากตัวคุณเลย คุณรู้สึกว่า "นี่แหละ
นี่แหละโอกาสของเรา"
ฉันเป็นคนขาว ขาว ขาว ขาว
ขาว ขาว
ดูคุณตอนนี้สิ คุณยิ้มกว้างเลย ดูหน้าคุณสิ
ดูคุณสิ มีความสุขมาก
สิบนาทีก่อน คุณแบบ "ฉันว่าหมอนี่ก็เฉยๆ นะ"
ตอนนี้คุณแบบ "ตลกที่เยี่ยมที่สุดเลย"
อย่าเสียความสุขนั่นเด็ดขาด
คนขาวทุกคนเลย
เก็บมันไว้ มันคือสมบัติล้ำค่า
มันคือสิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดในโลก
เพลงนั้นทำให้คนขาวมีความสุขที่สุด อย่างอื่นทำไม่ได้
เพลงนั้นคือความสุขคนคอเคเชียน แบบไม่มีอะไรเจือปน
เพลงนั้นเป็นแบบนั้นเลย
คนขาวอดใจไม่อยู่
ใช่ ช่างหัวการตรวจดีเอ็นเอ
ถ้าคุณอยากรู้ว่า คุณมีความคนขาวมากแค่ไหน
เปิดเพลงนั้น
ยิ่งคุณตอบสนองมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงถึงความคนขาว
ผมเพิ่งช่วยคุณประหยัดเงินนะ
ผมไม่เคยเจอคนขาวคนไหน…
มันเหมือนเกมปิดตาเรียกชื่อ เพลงนั้นเป็นแบบนั้นเลย
ผมจะบอกอะไรให้นะ
ถ้าเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ แค่สมมุตินะ
แล้วคนก็ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง
ผมขออาสาตามหาคนขาวทุกคน
ผมจะพูดว่า "พวกคุณไปหาคนอื่นนะ
ผมทำอันนี้เอง ผมทำเอง"
"แครอไลน์ที่รัก"
"ผมเจออีกคนแล้ว"
"โอเคมั้ย เพื่อน"
ผมรู้ตอนนี้พวกคุณบางคนคง
"เทรเวอร์ เราชอบเพลงนั้น แต่มันไม่ได้สำคัญที่สุดกับเรา"
อ๋อเหรอ งั้นทำไมคุณ ไม่เห็นช่วยผมร้องเพลงชาติเลย
ดีทรอยต์ พวกคุณเยี่ยมมาก
ขอบคุณมากครับ
ผมสนุกกับพวกคุณทุกคนเลย
ผมรู้สึกขอบคุณคุณมาก
ราตรีสวัสดิ์
เป็นไงบ้าง
ได้ผลทุกครั้งเลย นีล ไดมอนด์
เยี่ยมเลย
มันได้ผลทุกครั้ง
ขอบคุณมากครับ
วิเศษเลย ขอบคุณมาก
คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ