Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Crecín na Sunshine Coast de Australia,
así que nunca estiven lonxe do océano.
Ou estabamos nel ou sobre el.
Viviamos no noso barco.
Algo apertados, mamá, papá e catro nenos,
mais eramos felices xuntos.
Pola noite, mamá falábanos dun home das estrelas.
Adormeciamos co abalar das ondas.
Nunca esquecerei o día que naveguei soa.
A emoción cando a vela colleu o vento,
a maxia e o encanto do mar.
Era a capitá e o mundo estaba diante de min,
esperando ser descuberto.
Oía o océano gritar o meu nome.
Con 12 anos, estaba obsesionada.
Durante catro anos, estudei o océano
e todo o que puiden sobre navegar.
Traballei a tempo parcial para aforrar
porque soñaba con dar a volta ao mundo algún día.
PROBA. SETEMBRO DE 2009. OCÉANO PACÍFICO PRETO DE AUSTRALIA.
Como vai a proba?
Choquei cun cargueiro. Saíu da nada.
Éntrache auga?
Non, parece que non, mais rompeume o mastro.
Non saltou a alarma?
Dáme as coordenadas.
26 grados, 25…
Jess, respira.
Céntrate.
Meu Deus, que pasou?
Está ben. Chocou cun cargueiro.
Un cargueiro?
Caralludo.
Non o é, Tom.
Vai estar ben?
- Seguro. Volvede á cama. - Si, ho.
Jess, estás ferida?
Non, mamá, estou ben.
En serio. Prométocho.
Acordamos que non chocarías.
Non me resistín.
Podo falar con Jess?
- E eu? - Deixa a Hannah.
- Eran piratas? - Dá mal as coordenadas.
- Chamarei a garda costeira. - Amontoarase a prensa.
Esperan que fracase. Non pode volver coxeando.
- O barco pode navegar? - Iso cre.
- Se a nena o cre… - Ten que saber que pode facelo soa.
Está a 32 km da costa.
E se lle pasa a 3000 km do porto máis próximo?
- Iremos recibirte. Non ha ser para tanto. - Grazas, Em.
Jess!
Cando diga "viramos",
pasamos a vela ao outro lado.
Lista para gañar?
Veña, comecemos!
- Que pasa? - Non estou preparada.
- Non? - Rula.
- Vés? - Aínda non se sente cómoda no mar.
- Vale. - Oín que es a favorita.
Si. Talvez.
- Jess! - Só verás que hai aí fóra se o intentas.
Non vos afastedes.
Agarda, Emily.
Bule, Jess!
Sube. Iso é.
Jessica Watson tivo que interromper a súa única proba…
Ei, Atherton!
Quen lle permitiu estar aí?
- Atherton. - Ben.
Non sei que facedes aquí.
Supoño que estamos aquí
porque é un barco pequenísimo no que mandar unha nena ao mar.
- E pouco sólido. - Déixao.
- Voitres. - Pois non os alimentes.
Por que non alimentamos voitres?
Non todos os días intenta facer isto alguén tan novo.
É importante. Teñen preguntas.
É o albo.
Lógrao, é unha heroína. Fracasa, a traxedia vende.
Ten dez anos.
Buscan fraqueza. Que non te traten diferente.
Es capitá, entendido?
Son Ben Bryant, o instrutor de Jessica.
Jess.
Son Jessica Watson.
E… quero ser a persoa máis nova en circunnavegar a Terra
sen parar e soa.
Que pasou onte?
- Colidiu. - Foi culpa túa?
Un cargueiro desviouse.
Iso pasou a primeira noite da túa única proba.
Vas dar a volta ao mundo e fracasas entre portos?
Non viñemos por ti, Ben.
Creo en min.
Sabes que te espera?
Mar aberto, ondas do tamaño de edificios,
ventos de setenta nós. O Monte Everest da vela.
Si, a ruta é desafiante, mais levo media vida navegando…
Un par de anos?
Completei as 10 000 millas náuticas.
E preparámonos.
Non para un barco que ignora o radar.
Non te avisaron as alarmas de proximidade?
Esquecín activalas.
Señor e señora Watson, que pensan diso?
Cometeu un erro. Seguro que non lle volve pasar.
Non lles parece moi nova?
Imos negarlle nós os seus soños?
Traballou moito e demostrou que pode.
Cando é o novo día da saída?
Supoño que a mediados de outubro.
En dúas semanas?
Que optimista.
Despois, o océano Antártico énchese de icebergs.
Jessica!
E as peticións das autoridades?
- Ben, é quen de traela a casa? - Teño experiencia.
Perdeu un tripulante na Millennium Cup.
Matt Turner.
Xa basta.
- Déixeme acabar… - Rematamos.
Anos de traballo reducidos a isto.
Comprobei o radar e non vin barcos.
Era só unha sesta. Non pensei…
Non, non pensaches. Foi irresponsable.
E equivocábaste coas coordenadas.
O importante é o estado mental.
Se a dislexia se apodera de ti, perderaste no océano.
Vale, entendido.
Podémola reparar?
Está feita un desastre, mais si.
Quédalle algo de vida.
Non son reparacións pequenas.
Non hai cartos nin man de obra nin alboio.
E os patrocinadores?
Non sei se pagarán por outro mastro.
Podemos ser creativos. Reusar a enxarcia, pór parches…
- Diso nada. Farémolo ben. - E se non hai cartos?
Esperas un ano.
- Papá! - Ante todo, a seguridade.
Son quen de cancelalo se non se fai ben.
Talvez deberiamos de todas formas. Isto foi un aviso.
- Un accidente… - Non se decide nada aínda.
A ver que din os patrocinadores, vale?
Si, vale.
Os derradeiros gañadores da Gran Final da NRL
parece que volverán gañar este ano
tras darlle unha malleira ao Melbourne Storm a fin de semana.
Será a súa terceira Gran Final consecutiva.
Hoxe tes netball.
- Mírame, e… - Si. E volta!
Moi ben!
Non vai aparecer nada novo aí, Tom.
Moi ben. Vaste marear.
Seino!
- Toma! - Ei! Basta!
- Pagan por entrevistas? - Pouco.
- A súa aventura comezou… - Mirade!
…cando viaxou por toda Australia coa súa familia.
O libro do navegante Jesse Martin
inspirouna para circunnavegar a Terra.
Educárona en casa. Con 12 anos comezou a adestrar
co tristemente famoso Ben Bryant, e traballou para acadar o seu soño.
Mais converteuse ese soño nun pesadelo?
Xiro inesperado!
Protección infantil considérao irresponsable.
Non poden evitalo.
Unha nena non é quen de entender os riscos que supón.
Non teñen de que falar?
Todo o mundo se pregunta: "Non é Jessica demasiado nova?
Que papel teñen seus pais?"
Quen sabe se é o soño de Jessica ou o deles.
Nas redes sociais chámannos "piratas cafres".
Veña, é xenial.
Déixame comentalo!
- Non, Hannah. - Non.
Queensland traballa nun proxecto de lei
para parala, alegando protección infantil.
Non poden facer iso! Ou si?
A persoa que chama non está dispoñible.
- Non será para tanto. - Non. Só se vén todo abaixo.
Non hai alboios libres nin cartos, e os patrocinadores non responden.
Tes que darlles tempo.
Non teño tempo.
Estarán a ver as noticias.
- Todos din que non podo. - E que?
- Ti cres que si. - Se reparo a Pink.
Sei que isto non é o que planeaches.
E que é frustrante.
Mais as dificultades revelan o noso verdadeiro carácter.
E vexo unha muller forte, comprometida e tenaz
que atopará unha solución.
Non son iso sempre?
Normalmente es un pesadelo.
Xa.
Podes superar o que sexa se te esforzas, Jess.
Xa o fixeches antes.
COMA OS POLOS DUN IMÁN…
É imposible.
Probemos con algo que che interese.
As cores axudarante a centrarte.
Jesse Martin, a persoa máis nova
en navegar soa
arredor do mundo.
De todo o mundo?
É posible?
Fixen unha inspección e calculei os custos.
Necesitamos un mastro, enxarcias e reparar o casco.
Só nos demoraremos un pouco, creo.
Mentres saia antes de novembro…
- Ola, Terra a Ben! - Que?
Falo en serio.
Aínda temos tempo para reparar…
Seino.
Vés?
Onde?
Quero ensinarche algo.
- Non quero outro barco. - Xa.
Pink e eu somos un equipo. Sei cando se anoxa,
- cando ten problemas… - Si.
Reunín algo de axuda.
Cando os medios te atacaron, non puiden detelos.
Por que?
Os medios foron a por un dos nosos.
Navegarás soa, mais pertences a unha tribo.
Sairás antes de que aproben a lei.
- É real. Mira detrás de ti. - Está aquí!
Hannah, non toques nada!
Vamos!
Pano? Grazas, socio.
Un momentiño…
Son un, dous, tres, catro.
Tom!
SEMPRE PENSO EN TI EMILY
RETRETE
ATRÉVETE A SOÑAR
Roger, unha pregunta rápida.
Ola, Pink.
Benvida de novo.
- Non! - Coidado!
Non descansan nin un día?
Aumentan as peticións para detela.
Mesmo seu pai expresou dúbidas.
Roger! Que pensas do choque de Jess?
Calquera adolescente que choque non te enche de confianza.
- E o de non falar coa prensa? - Foi unha broma.
- Na televisión nacional. - Sacouno de contexto.
- Non cres que poida? - Que?
Non o sei.
Cría que te obsesionarías con isto un mes
- e que se che pasaría. - Cala.
Síntoo.
Gustaríache que non fose?
Mira.
Escóitame ben, vale?
Quero que logres todo ao que aspires.
Mais…
es a miña nena.
Vale?
Vale.
Jess.
Non empeces.
Merda.
Sabes que non o di en serio. Ten medo.
Non, talvez teña razón o periodista.
Debería abandonar e escaparme a festas.
Iso tampouco lle gustaría a papá. Creme.
A xente sempre opinará sobre o que debes e non debes facer.
Véxote feliz cando navegas,
así que faino por ti.
Que sabia es.
Agora as sorpresas.
Vale.
Creei un blog para a túa viaxe.
- Que? - Tranquila. Encárgome eu.
Así oirán a túa voz.
Creo que merece a pena ás veces.
Grazas, Em.
Unha galletiña?
Ben, xa quecín.
- Preparados? Tres, dous, un. - Gravando.
Chegou o día.
Nunhas horas e tras varios contratempos,
Jessica Watson emprenderá a súa viaxe soa,
ignorando as críticas e fuxindo do proxecto de lei.
Esa foi a boa.
Aí tes. Si, grazas, rula.
Para cando te sintas soa.
Non podo. A koala Kobi é a túa favorita.
Si.
Por iso só cha presto.
Vale?
Volverá a casa sa e salva.
- Que sexa rápido. - Si.
O que fas por librarte dos deberes.
Adeus, Tom. Vale.
Tróuxenche o chocolate. Cómeo aos poucos.
Grazas, papá.
Chámame e dime as coordenadas.
Por que?
Equivócaste cando estás tensa.
- Usas a dislexia para espiarme? - Uso. Sen excepcións, está ben?
Todo irá ben.
Ei…
Mira as postas do sol, celebra os fitos
e baila baixo a choiva.
Volve sa e salva, vale?
- Cres que está lista? - Só hai unha forma de sabelo.
Lévoo desde que empecei a navegar.
Sempre me trouxo de volta.
- Non podo… - Podes.
Veña. Lisca de aquí.
Adeus, Jess!
- Abur! - Adeus, Jess!
Boa sorte!
Abur!
Vai estar ben.
Iso é.
Aí está.
LIÑA DE SAÍDA OFICIAL
- 4:13? - 4:13.
DÍA 1. PORTO DE SYDNEY. 18 DE OUTUBRO DE 2009.
Así se fai, Pink!
- Dás noxo! - Teño a boca chea.
Ben, escoitade.
Ben estará aquí mentres segue a Jess.
Non o molestedes.
Ti soñas…
Que é todo iso?
Non toques nada.
- Nin ti os meus cereais. - Vale.
Vale.
Moi ben.
- É ela? - Cólloo eu!
Xa o teño. Ola, socia.
27 grados, 33 minutos sur, e 170 grados, 30 minutos este.
Perfecto.
- Aínda tes provisións? - Papá, acabo de saír.
Non, Jules… Veña…
Jess!
Ola, mamá!
Que se sinte?
Mereceu a pena esperar.
Lanza a amarra.
Veña.
Faino!
Aceptable?
Si. Grazas, rapaza.
Todos cren que non son forte abondo.
Mais son!
Practico sempre que podo.
Non me tes que demostrar nada.
As rapazas témolo que facer.
Es Ben Bryant?
- Non. - Claro que si.
Perdiches a punta do maimiño navegando na Antártida.
Non a perdín.
- Púxena nun caixón. - Mola.
Doce regatas Sydney-Hobart e tres circunnavegacións só.
Presta navegar só?
Si, é xenial.
Ninguén fala contigo.
Quero gañar experiencia, mais ninguén me dá unha oportunidade.
Pois crea a túa propia oportunidade.
Ola. Benvidos ao meu vídeo de bitácora!
Adoita ser un caderno, mais medio ano sen tempo de pantalla?
Seguro que só o verá miña nai.
Ola, mamá!
Ensinareivos o meu novo fogar.
A ver…
Aquí está a cociña.
Na mesa de cartas controlo o sistema eléctrico e a comunicación.
A miña cama, onde durmirei.
O retrete.
E aquí teño toda a comida.
Por exemplo…
Vaia, brócoli liofilizado.
CHOCOLATE - DESPOIS DO BRÓCOLI!
Moi bo, papá.
Navegarei sen axuda e sen parar. Se non, quedo descualificada.
Se cruzo as liñas de lonxitude e rodeo os catro cabos,
contará como circunnavegación.
Isto é o que farei.
Aquí está Sydney.
Ao nordeste, cruzo o ecuador,
volvo e rodeo o Cabo de Hornos en Chile,
cruzo o océano Atlántico ata o Cabo de Boa Esperanza en Suráfrica,
sigo polo océano Índico ata o Cabo Leeuwin en Australia Occidental,
baixo para rodear o Cabo Sueste de Tasmania,
e regreso a Sydney.
Case nada.
Vamos!
A ver, este é o temón para manobrar.
Está en piloto automático.
O bote salvavidas está aí.
E aquí, a áncora flotante.
É coma unha áncora branda.
Frea o barco durante as tormentas e manteno estable.
Esta é a miña ducha.
Esquecín o peite en casa
e terei que usar isto durante 200 días.
Paga a pena por este patio.
Tes fame, Kobi?
- Jess. - Ola.
As alarmas de detección funcionan. Acaba de pasar un barco.
Ben. Será o último barco que vexas por unha temporada.
Como o sabes?
Escoita, deixa que o choque che sirva de lección.
Agora xa sabes que facer.
- Algunha vez te sentiches só? - Si.
- Mais sei como superalo. - Como?
Canta.
Que cante? Ti cantabas?
Os navegantes debemos facelo.
Intenta durmir.
Son os nervios da primeira semana.
- Pesquei. Déixote. - Vale.
Vamos.
Diaño.
DÍA 12. OCÉANO PACÍFICO PRETO DE FIJI.
…a rapaza está a atraer a atención nacional.
A súa familia percorreu Australia nun autobús de dous pisos.
Mudáronse a un barco cando ela tiña nove anos.
Sete anos despois, está a punto de cruzar o primeiro gran fito
no intento por ser a máis nova en circunnavegar a Terra.
Perigosos serán os océanos Índico e Antártico,
onde moitos navegantes con máis experiencia ca ela
- sufriron envorcos. - Non necesitaba oír iso.
Para circunnavegar a Terra hai que soportar meses de…
Cruzar o ecuador é moi importante para os navegantes.
Despois, debes ser iniciado na Fraternidade dos Mariñeiros.
Vale, a ver…
Sur, vinte, quince, dez, cinco, cero!
Cruzamos do hemisferio sur ao hemisferio norte!
Para o rito de iniciación…
Refrescante, a verdade.
Un brinde polo deus Neptuno!
DÍA 33. O ECUADOR. A 7010 KM DE CASA.
- Por Jess. - Por Jess! Saúde!
É incrible que cruzase o ecuador.
AUSTRALIA AMÉRICA DO NORTE - AMÉRICA DO SUR
Ceo vermello á noite, pracer do mariñeiro. Pola mañá, advertido está.
- Viches o prognóstico? - O ceo dío todo.
Xa. Jess, vai ser grande. Necesitamos unha estratexia.
Cambiarei de rumbo.
Creo que deberías lanzar a áncora flotante. Capeala.
Cruzar a tormenta?
Móvese rápido. Non lograrás escapar dela.
- Mais pasará rápido. - Menos mal.
Acordamos facer o que fose máis seguro.
Aquí apenas hai tormentas. É difícil de xulgar.
A áncora flotante manteraa estable. Non lle pasará nada.
Creo que é a mellor opción, Jess. Ti decides.
Vale.
Falemos.
Protocolos. Vaimos por partes.
Non sei. Isto non me gusta.
Ben sabe o que fai, penses o que penses del. E Jess tamén.
- Xa coñeces o procedemento. - Si.
Vamos, áncora!
Teño algo que contarvos. Quero circunnavegar a Terra soa.
E serei a persoa máis nova que o logra.
Jess…
Como dis?
Jesse Martin fíxoo con 17 anos. Era un neno normal.
Teño un plan. Conseguirei instrutor e cualificacións.
Fixen unha lista do que necesito e dos cursos cos que empezarei.
Buscarei traballo, patrocinadores para custos altos,
e por cada hora que navegue, pasarei outra hora a ler.
Son moitas horas!
- Gañou o público. - Si.
Pois empeza a traballar nesa lista.
Podes facer todo que te propoñas.
Jess! Estás ben?
- Estou. - Por que non chamaches?
Quedei inconsciente, mais estou ben.
- Que? - Inconsciente?
- Tes unha contusión? - Ala.
- Necesitas un médico! - Diso non levo.
Jess, escoita.
Tes dor de cabeza, zunido de oídos ou náuseas?
Papá, para. Estou ben.
Está aí Ben?
Como está Pink?
Está ben.
Non puxeches o cinto?
- Estaba a punto. - Debías telo posto xa.
A nai natureza non agarda. Sábelo.
- Foi unha tormenta. - É igual.
Debes apañarte. Tes sorte de ter saído desta.
Foi unha pasada. Cría que envorcabamos.
Si, xa.
DÍA 50. COSTA PRETO DE AMÉRICA DO SUR.
É Ben. Vamos.
Jess atravesou a súa primeira tormenta. Sufriu danos?
Non respondemos preguntas, mais Jess ten un blog.
Distracción.
Non custa tanto, Ben.
- Ben, algo que engadir? - Ben, un momento.
- Espere. Perdoe. - Agarra isto.
Os albatros son das poucas cousas que se ven aquí.
Víronnos ao longo da historia.
Creo que pesquei algo!
Vale.
A ver.
Ven aquí! Védelo?
Ola.
Tócame!
Tom, a comer!
- Vou. - Toma.
Cómeo todo!
Bo día!
Ben? Aquí tes.
Eu non almorzo.
Vale. Está aí por se o queres.
Escribes algo?
REI TOM
Vou ir a universidade de Sydney!
Vaites! Iso é fantástico! Parabéns. Lográchelo!
- Hannah xa me quere quitar a cama. - Claro.
Marchas antes de que volva.
Mais seguirei co teu blog.
Gañei catro medallas en natación!
Vaia, impresionante! Oxalá puidese ter estado aí.
E Tom ten unha cita.
- Por que llo… - Que? Con quen?
Dáme o…
Jess!
- Non sei de que fala. - É certo!
Si que a ten!
Voulle dicir con quen!
Non a teño.
- Ten! - Non teño unha cita.
Snap.
- Que é? - Unha táboa de boogie!
De boogie?
Hannah tomou demasiado azucre.
Non é a única. E aquí aínda non é Nadal.
- Está Em? - Si, espera!
Em.
Ola, Jess. Bo Nadal!
Bo Nadal!
Cultiva o teu propio amigo!
É xusto o que necesitaba.
Din que sabe escoitar.
- Tócame! - Agora papá.
Bo Nadal, rula. Tes un novo compañeiro?
Que tedes planeado para mañá?
Teño invitados, mais son máis tranquilos.
Que ben, Hannah.
Soa xenial. Podo ir?
Jess! Busca a bolsa dos porros.
Oíchelo?
Ben!
- Bo Nadal! - Si.
Entra.
Bo Nadal, Ben!
- Bo Nadal, Ben! - Si.
Bo Nadal.
- Toma. - Grazas.
Encántanme. Grazas, Tom.
Está un pouco alto. Déixovos xa.
Dicídelle adeus!
- Querémoste! - Deica logo, Jess!
Tom, a música!
Vale.
- Leva isto. - Si. Grazas.
Estabas en plan…
A comida está servida! Vamos!
- Espero que haxa fame! - Sorpresas de Nadal. Tira!
Perdoa, Ben.
Ben, que adoitas facer no Nadal?
Nada.
E a túa familia?
Non teño.
- Bo Nadal. - Para min?
Ábreo!
Grazas.
Por que tanto alboroto con Cabo de Hornos?
Pois…
É un tramo perverso.
É onde se xuntan os océanos Atlántico e Pacífico,
así que hai ventos fortes, correntes axitadas
e ondas xigantes que nacen ao chocar os océanos.
Por iso esa pasaxe é tan sinistra.
Está chea dun longo rastro perdido de puntas de dedos.
Podería entusiasmarte menos que a nosa filla faga algo sinistro?
Está ben.
Ou sexa, navegará rápido?
Endiañadamente rápido.
Mi madriña.
DÍA 82. CABO DE HORNOS. A 17 419 KM DE CASA.
Mirade que rápido vai. Arre demo.
- Non demasiado. - Vai rápido.
Vamos.
Rodeamos o Everest do mar, Cabo de Hornos,
e foi todo vento en popa.
Como me prestou!
É incrible.
Era o noso maior desafío.
AMÉRICA DO SUR - ÁFRICA
DÍA 113. PRIMEIRO DÍA SEN VENTO. A 20 734 KM DE CASA.
Oes iso?
É o son da nada.
Nada de nada.
Nin vento nin ondas.
Xa hai días.
Xa sabes onde estou.
Darei a volta á Terra e contrátote como instrutor.
Hai instrutores na escola de vela.
- Xa, mais quérote a ti. - Pois…
eu xa non navego.
Polo da Millennium Cup, seino.
Axúdame a que sexa a persoa máis nova
en circunnavegar a Terra,
e esquecerán o que pasou con Matt Turner.
Talvez, mais eu non.
Por que o queres facer?
Porque xa ninguén explora.
Vaise máis ao espazo ca se circunnavega a Terra.
Non sabía que era posible, mais é, e quero facelo.
Porque son unha aventureira.
Gústache a vela.
Circunnavegar o planeta é outra historia.
Quéroo descubrir por min mesma.
Diga o que diga, halo facer, non?
Se aceptase, non penso tratarte de forma especial,
porque aí fóra dá igual.
Tratareite como me trato a min mesmo.
Primeira regra, non fagas iso.
Incomódame.
DÍA 115. TRES DÍAS SEN VENTO.
SÉ FORTE - PAPÁ
- Veña. Vamos. - Vale.
Ben, apenas dormes. Descansa un rato.
Non. Estou ben.
Estou esperando os rexistros.
Que está a facer Jess?
DÍA 117. CINCO DÍAS SEN VENTO.
Jess?
Hai horas que vas cara atrás.
Estaba durmida.
Non activaches as alarmas?
Apenas me movo, como ía sabelo.
Por iso se activan as alarmas!
Si, vale, reláxate.
"Reláxate"? Isto é perigoso, oíches?
Pasan cousas cando ignoras as túas responsabilidades!
De seguires así, acabarás morta!
Si? Diso entendes.
Que pasa?
Eu…
Tes razón.
Si.
Debo relaxarme.
Jess?
Non hai vento, non hai ondas
e agora tampouco teño a Ben.
Estou eu soa.
E non podo fuxir de min mesma.
DÍA 119. SETE DÍAS SEN VENTO.
Sigo sen moverme.
Menos mal que colliches! Que pasa, Jess?
Mamá.
Que foi?
Tranquila. Estou aquí.
Desafógate.
Estou moi soa.
Non o estás.
Sei que é horrible sentirse así.
Mais non durará para sempre.
Non sei cando aumentará o vento,
mais sei que se aguantas,
farao.
Como o fixo
para cada navegante antes ca ti.
Lembras a canción que vos cantaba?
Si.
Busca a estrela máis brillante do ceo.
E cada vez que a mires,
pensa que estou aquí en casa…
mirando esa mesma estrela.
Estou contigo.
Vale?
Si, vale.
Quérote, Jess.
Eu tamén te quero.
There's a starman waiting in the sky.
He'd like to come and meet us,
but he thinks he'd blow our minds.
There's a starman waiting in the sky.
Ola.
Sinto non ter estado por aquí.
Estiven evitando moitas cousas.
O certo é que vivir o teu soño é duro.
E agora mesmo, é moi duro.
Levo horas chorando.
Estou cansa.
Estou dorida.
Non podo nin estirar as pernas ao xeito.
Estraño a miña familia.
Estráñoos moito.
E estraño o meu instrutor rosmón…
que tamén é o meu mellor amigo.
Todo este tempo,
intentei ser unha exploradora forte e estoica.
E esa non son eu, sabedes?
Non sempre estou ben. Non son sempre forte e valente.
Valente… Teño medo a miúdo.
Dubido de min mesma.
E…
penso moito en tirar a toalla.
Mais non pasa nada.
Non pasa nada.
Ser un mesmo demostra fortaleza.
E creo que é
tan duro como escalar unha montaña.
Creo que demostra valentía
admitir que non estás ben.
Vaites, que medo dá.
Case tanto como caer pola borda en medio dunha tormenta.
Non é que eu o saiba, mamá e papá.
Son Jessica Watson.
Si, son forte e estame custando.
Vivir o meu soño é duro,
mais paga moito a pena.
Mesmo os días malos.
Porque o mundo
pode ser un lugar difícil,
mais tamén e precioso.
Pink, atopaches o vento!
AMÉRICA DO SUR - ÁFRICA
ÁFRICA - AUSTRALIA
Ola!
INTENTA BATER O RÉCORD MUNDIAL
Impórtalle? Para reciclaxe é alí.
DE VOLTA A CASA
WATSON PASA POR CABO LEEUWIN
JESSICA PASA POR CABO LEEUWIN
DÍA 186. OCÉANO ANTÁRTICO. A 4892 KM DE CASA.
Jessy!
Ola, papá. Sabes algo de Ben?
Séguete desde o seu barco.
Está ben.
Necesita tempo.
Se puidese parar,
arribaría a porto para facer reparacións.
Non é bo que entre auga nun barco,
mais mentres teñamos conta e unha volta a casa fácil,
aguantará.
Está deseñada para corrixirse se envorcamos, se non entra auga.
Creo que Ben diría o mesmo.
Hai moitas ondas. Que vas facer?
Deixarme levar.
Non loites.
O mar é máis forte ca ti e ca calquera.
Se navegas, lévate ben coa nai natureza.
Non quere causar mal. Fai o seu, e ás veces interpoñémonos.
Vamos alá.
Mergullémonos.
DÍA 197. OCÉANO ANTÁRTICO. A 2555 KM DE CASA.
Jessica, son o primeiro ministro de Australia.
Podes chamarme K-Rudd se…
Ola, Tom. Que tal?
O primeiro ministro falou de ti.
Estás en casa!
Só unha semana.
Na uni coñécente todos.
Non sei se quero iso.
A túa foto rodeando o cabo sae na prensa de todo o mundo.
Todos te aplauden.
Por favor, peitéate.
Uso un garfo como peite.
E a uni? Algún rapaz en Sydney?
Talvez!
Vaites, quen?
Pois…
Perdoa, pode poñerse mamá?
Agora?
Mal tempo na ruta. Moi malo. Tormentas.
Tormentas? En plural?
Veñen da Antártida. Cinco veces máis grandes cá última.
Vas ter que arribar a porto.
Abandonar? Non podo. Agora non.
- Non tes alternativa. - Vou ver o ceo.
Por que me fas isto a min? Por que non podías darme un descanso?
O fronte está a xerar
ventos furacanados de 70 nós con ondas de 12 metros.
Arribará a porto e quedará así descualificada
ou continuará?
Grazas, Craig. E se atalla polo estreito de Bass?
Protexeríaa do tempo.
- Mais non pasaría polo cuarto cabo. - Viviría, Susie.
É diso do que falamos, da súa supervivencia.
Jessica Watson debe facer fronte a outro reto
no seu intento de circunnavegar a Terra.
Non tes nada do que avergoñarte.
Ata os máis expertos o farían.
Mesmo Ben.
Jules.
- Decepcionarei a todo o mundo. - Que va. Viches os comentarios?
Comentarios?
No teu blog.
- Díxenche como se facía. - Non.
Claro que si.
Abre o portátil e fai clic nalgunha publicación.
Desprázate cara abaixo.
Comprobo como estás cada mañá.
Es a persoa máis forte que coñezo.
Hai 14 nenos nas vivendas sociais
que me piden o ordenador para verte.
Es unha inspiración para eles.
Vou escalar os Sete Cumios.
Fixéchesme ver que non ten que ser un soño.
Teño 12 anos e tamén son disléxico.
Ver os teus vídeos fíxome crer
que podo alcanzar o meu soño e converterme en piloto.
Grazas por compartir a túa viaxe, capitá Watson.
Chamo despois.
Estamos tan preto.
Tan…
Un, dous, tres.
Querémoste, Jessica!
Vémonos en Sydney!
Ten que ser posible.
Só quero que volva a casa.
Vale, calculeino unha e outra vez, e hai outra opción.
Podo fuxir da tormenta.
- Non, esquéceo. - Ben, volviches?
Si. Non debería terme enfurecido.
O medo pode comigo. Síntoo.
Non, síntoo eu.
Quería dicir que non son el e isto non é a Millennium Cup.
Non me perderás. Non te libras de min.
E a tormenta?
Si, o peor das tormentas será en 72 horas.
E se as atraveso?
Non podes capear estas tormentas.
Non, quero moverme con elas sen a áncora flotante.
Tes que usala, é o que mantén o barco estable.
Nas tormentas do Pacífico, freounos.
Si, para iso está.
As ondas batían contra nós porque Pink loitaba.
Dixeches que non se debe loitar coa Nai Natureza.
Pois traballemos con ela.
Que Pink faga surf.
Ten razón.
Se paras diante dunha onda, derrúbate. Se fas surf, non.
Case nunca.
Sen a áncora flotante, enfrontaraste a ondas de 18 metros, Jess.
E en vez de bater contra elas, sucarémolas.
Axuda que Pink sexa pequena.
Está en bo estado?
Tiñas unha greta no tabique. Aguantará?
Estás esgotada, e a tormenta soa a maratón.
Estou tan preto.
Esquece iso.
Chegar sa e salva é máis importante.
Vas ter que arribar.
Si. Non corras riscos.
Non! Suca a recta final.
- Gústame esa opción. - A min o do surf.
- E papá vota por que arribe, non? - Pois…
Obviamente, é o máis seguro…
Jessy, eu…
A verdade é que non sei.
Apenas navego en alta mar. Ti navegaches arredor do mundo.
Coñeces o océano e o teu barco.
Confío en que sabes o que é mellor.
Ten razón.
Es a capitá dese barco.
Apoiaremos a decisión que tomes.
Grazas, papá. Grazas, mamá.
Quérovos.
E nós a ti.
Ben, o meu instinto dime que atravese as tormentas.
Sen a áncora.
Non será doado.
Deberás manter a calma e aguantar a fatiga.
Durará días.
Seino.
Podo facelo.
Confía en min.
Se es consciente das consecuencias.
Son.
Ti es a capitá.
PIZZA DE CALIDADE - RECÉN ENFORNADA
- Pizza para os Watson! - Pizzas!
Tom, podes darnos máis información?
Tom, só un momento.
Preparados? Breve comunicado.
Jess fará fronte á tormenta e seguirá a intentar
converterse na persoa máis nova en circunnavegar a Terra soa e sen axuda.
Non debería arribar?
A capitá tomou unha decisión. Non máis preguntas.
Hannah!
Emily, unha declaración rápida?
DÍA 198. COSTA DE TASMANIA. A 2394 KM DE CASA.
Os australianos viron tormentas aterradoras.
O momento do fronte é especialmente devastador para Jessica,
xa que para completar a circunnavegación
só lle falta un cabo.
BENVIDA AO CLUB. BEN
Aguantade, tripulantes.
Lograrémolo, Pink!
Mira, Ben.
As isóbaras estanse xuntando.
Que quere dicir?
As células da tormenta fusionaron.
Os frontes tornaron nunha tormenta xigante.
Imaxino como se debe sentir Jessica agora.
Vai enfrontarse ao seu maior reto.
DÍA 201. COSTA DE TASMANIA. A 1911 KM DE CASA.
There's a starman waiting in the sky.
He'd like to come and meet us,
but he thinks…
There's a starman…
Jess, estamos aquí.
Ola!
Faládeme. Necesito distraerme.
- Encántanme as miñocas! - Nick!
O nome do rapaz.
Que rapaz?
E se non o logro?
Non é unha opción.
Escoita, Jess,
ti volve enteira
e irei a Sydney con Bowie a recibirte.
Trato feito?
Navegarás? En mar aberto?
Talvez mesmo ata Nova Zelandia, mais tes que chegar.
Trato feito.
Jessy? Segues aí?
Pode que tiveses razón en no querer que o fixese.
Teño medo!
Hannah, eu tamén.
Mais decidín estar aquí.
Decidino e nunca me arrepentirei.
O que non se arrisca non pasa o mar.
PERIGO EXTREMO
- É imposible. - Que?
Que é imposible? Que?
- Dimo, rápido! - Jess!
Iso é, Pink. Falo xenial.
Para!
Por favor, déixaa!
Jess?
Mamá?
Saltou a alarma de emerxencia.
Está…
a 4,5 metros baixo a auga.
Non.
Non, está ben.
Chámaa.
O teléfono…
Non hai sinal cando hai tormenta.
É o teléfono.
Só é o teléfono.
Jess, responde.
Vale.
- Jess! Non! - Para, Tom.
Non!
Veña.
Tranquilo.
- Non. - Jules.
Non…
Jess?
Lográmolo.
Pink salvoume.
Jess?
Ola, mamá.
Que alegría oír a túa voz.
Meu Deus.
E a túa.
- Deberiades ver o ceo agora mesmo. - É especial?
Moi especial.
Volve dunha vez. Fasme envellecer!
Vale.
Estou lista.
Conseguiuno.
Vaites! Ven aquí!
Ven aquí!
Tíñasnos preocupados.
- Gravamos. - É Hannah.
Preparados? Tes un bo plano?
Sobreviviu á tormenta.
Non sufriu lesións graves e está de camiño a casa.
Vale.
Veña, fóra do céspede!
Intento que creza.
DÍA 210. PORTO DE SYDNEY.
JESSICA WATSON O REGRESO A CASA
Máis de 80 000 persoas acudiron ao porto
para ver a Jessica Watson, a extraordinaria moza
que chega a casa tras 210 días no mar.
Unha lección sobre o poder da inspiración
e o impacto que unha alma valente
pode ter en tantos,
eu incluído.
Aí ven.
META OFICIAL. 15 DE MAIO DE 2010.
- 3:33. - 3:33.
Atención, chegou. 3:33.
Conseguiuno.
Si!
Jess!
Jessica cruza a meta
tras 24 000 millas náuticas, e completa…
Vide! Mirade quen está aí!
É Jessica!
Estás en casa!
Estás aquí de verdade!
Eses queren saudar.
Tranquila!
Jess!
- Mira! - Vamos!
Benvida, Jessica. Un logro admirable.
Es un orgullo para a nación e a nova heroína de Australia.
Que ben estar en casa.
Mais non estou de acordo co primeiro ministro.
Non son unha heroína. Son unha rapaza que creu no seu soño.
Non hai que ser especial.
Só hai que ter un soño, crer nel
e traballar duro.
Grazas pola incrible benvida.
BENVIDA A CASA, JESSICA
O 15 de maio de 2010, Jessica Watson
volveu a casa tras 210 días no mar.
Sobreviviu sete envorcos e ondas de máis de 20 metros.
En xaneiro de 2011, foi nomeada "Young Australian of the Year".
A pesar da dislexia, escribiu dous best-séllers.
Jessica segue a ser unha ávida navegante.
Subtítulos: Lorena Pereiras
EN MEMORIA DE CAMERON DALE