Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dorastałam na Sunshine Coast w Australii.
Zawsze mieliśmy blisko do oceanu.
Stale pływaliśmy i żeglowaliśmy.
Był czas, że mieszkaliśmy na łodzi.
Rodzicom i czwórce dzieci bywało ciasno,
ale razem byliśmy szczęśliwi.
Na dobranoc mama opowiadała historie o człowieku w gwiazdach,
a fale kołysały nas do snu.
Nigdy nie zapomnę pierwszego samodzielnego rejsu.
Złapałam wiatr w żagle dosłownie i w przenośni.
Pamiętam czar i urok morza.
Byłam kapitanką, a świat czekał, abym go odkryła.
Ocean mnie wołał.
Jako 12-latka miałam fioła na jego punkcie.
Przez cztery lata uczyłam się o oceanie i falach.
Nauczyłam się wszystkiego o żaglówkach.
Dorabiałam w trzech miejscach i oszczędzałam na swoje marzenie,
by kiedyś opłynąć świat.
SIŁA DUCHA
REJS PRÓBNY. WRZESIEŃ 2009. PACYFIK, WYBRZEŻE AUSTRALII.
Jak idzie trening?
Uderzył mnie towarowiec. Pojawił się znikąd.
Nabierasz wody?
Nie sądzę, ale straciłam maszt.
Czemu alarm się nie włączył?
Podaj współrzędne.
Jestem na 26 stopniu i 25…
Jess, oddychaj.
Skup się.
Boże, co się stało?
Nic jej nie jest. Zderzyła się z towarowcem.
Co takiego?
Fajnie.
Ani trochę, Tom.
Nic jej nie będzie?
- Na pewno. Wracajcie spać. - Akurat.
Jess, jesteś ranna?
Nie, mamo. Nic mi nie jest.
Daję słowo.
Obiecałaś, że nie będzie kolizji.
No musiałam, sorki.
Dasz mi ją? Chcę pogadać z Jess!
- Ja też chcę. - Daj Hannah.
- To był statek piracki? - Pomyliła współrzędne.
Dzwonię po straż.
Nie. Dziennikarze będą w dokach.
Czekają na jej porażkę. Nie może wrócić.
- Może płynąć dalej? - Twierdzi, że tak.
- Jako 16-latka musi wiedzieć… - Że da radę sama.
Jest tylko 20 mil od brzegu.
A gdyby to się wydarzyło 2000 mil od najbliższego portu?
Widzimy się w porcie. Pewnie nie jest tak źle.
Dzięki, Em.
Jess!
Na hasło „hals” przestawimy żagiel w drugą stronę.
Gotowa?
Dobra, zaczynajmy.
- Co się stało? - Nie jestem gotowa.
- Nie? - Kochanie.
- Nie chcesz iść? - Jeszcze się stracha.
- W porządku. - Podobno jesteś faworytką.
Możliwe.
Chodź, Jess!
Dowiesz się, jak tam jest, tylko jeśli spróbujesz.
Nie za daleko.
Zaczekaj, Emily.
Ruchy, Jess!
Pakuj się. Super.
Przerwana próba Watson to woda na młyn dla jej krytyków…
Atherton!
Jakim cudem go tam wpuścili?
- Atherton. - Ben.
Co cię tu przywiało?
Pewnie ta maluteńka łajba,
w której posłaliście dziecko na morze.
- Wygląda na chybotliwą. - Daj spokój.
Sępy.
Nie karm ich.
Czemu mamy nie karmić sępów?
Osoby tak młode jak twoja siostra rzadko podejmują takie wyzwania.
To poważna sprawa i ludzie zadają pytania.
To czyni ją celem.
Będą żerować na jej sukcesie lub tragedii.
Ona ma dziesięć lat.
Szukają słabości. Nie daj się traktować specjalnie.
Jesteś kapitanką, jasne?
Jestem Ben Bryant, doradca Jessiki.
Jess.
Jestem Jessica Watson.
Planuję zostać najmłodszą osobą,
która opłynie świat sama i non stop.
Co się stało wczoraj?
- Doszło do kolizji. - Z twojej winy?
Towarowiec zboczył z kursu.
To była pierwsza noc próbnego rejsu.
Jak opłyniesz świat, jeśli nie dałaś rady do portu obok?
Nie pytam ciebie, Ben.
Wierzę w siebie.
Rozumiesz, na co się piszesz?
Na otwartym oceanie
szaleją fale wielkości wieżowców i 70-węzłowe porywy.
To Mount Everest żeglowania.
Szlak jest trudny, ale żegluję już pół życia.
Czyli kilka lat?
Przepłynęłam 10 000 mil morskich. Mam kompetencje.
Przygotowaliśmy się.
Da się przygotować na statek ignorujący radar?
Dlaczego alarmy zbliżeniowe nie włączyły się?
Zapomniałam je włączyć.
Co o tym sądzą państwo Watsonowie?
Popełniła błąd. Wierzę, że to się nie powtórzy.
Nie myślicie, że jest za młoda?
Dlaczego mamy przekreślać jej marzenia?
Harowała i udowodniła, że da radę.
Więc kiedy wypływasz?
W połowie października.
Za dwa tygodnie? Dość optymistyczny scenariusz.
Później Ocean Południowy pokryje się lodowcami.
Jessica!
Wiesz, że władze chcą anulować rejs?
Ben, czy uda ci się pomóc jej wrócić?
Mam doświadczenie.
Jako kapitan na Millennium Cup
straciłeś członka załogi, Matta Turnera.
Wystarczy.
- Daj mi dokończyć. - Skończyliśmy.
Harowałaś na to cztery lata.
Nie widziałam towarowca na radarze.
Zdrzemnęłam się na chwilę. Nie myślałam…
Właśnie. Nie myślałaś. To było nieodpowiedzialne.
Pomyliłaś też współrzędne.
Na morzu trzeba być skupionym.
Jeśli dasz się dysleksji, zgubisz się na oceanie.
Dobra, rozumiemy.
Da się naprawić łódź?
Coś wykombinujemy.
Jeszcze zipie.
To nie są drobne naprawy.
Nie mamy pieniędzy, ludzi ani miejsca na naprawę.
Sponsorzy nie pomogą?
Wątpię, czy zapłacą dwa razy za nowy maszt.
Możemy wykorzystać takielunek i połatać żaglówkę.
Nie ma mowy. Wszystko robimy porządnie.
- A jeśli nie starczy kasy? - To poczekasz rok.
- Tato! - Bezpieczeństwo jest najważniejsze.
Odwołam rejs, jeśli przygotujesz się byle jak.
Może powinniśmy, bo to zdarzenie było ostrzeżeniem.
- To był wypadek. - Jeszcze nic nie odwołane.
Zobaczmy, co powiedzą sponsorzy. Dobra?
Jasne.
Manly Sea Eagles, zeszłoroczni zwycięzcy ligi NRL,
mają chrapkę na kolejne zwycięstwo.
W weekend pokonali Melbourne Storm z wynikiem 34:6.
Drużyna Manly zagra w finale trzeci raz z rzędu.
Po szkole masz kosza.
- Patrz na mnie. - I obrót.
Bardzo dobrze.
Nic nowego się tam nie pojawi.
Bardzo dobrze. Zakręci ci się w głowie.
Wiem.
- Mam cię! - Przestań!
- Zapłacą mi za wywiady? - Za mało.
- Przygoda Watson zaczęła się… - Patrz!
…gdy jej rodzina wyruszyła w podróż po Australii.
Książka Jessego Martina zainspirowała ją do opłynięcia świata.
Mając 12 lat, rozpoczęła nauczanie indywidualne
i treningi z osławionym Benem Bryantem, aby spełnić swoje marzenie.
Czy jej marzenie zmieniło się w koszmar?
Zwrot akcji!
Organizacje broniące dobra dzieci grzmią o braku odpowiedzialności.
Nie mogą się oprzeć.
Dziecko nie rozumie ryzyka.
Nie mają nic lepszego do powiedzenia?
Wszyscy się zastanawiają, czy Watson nie jest za młoda,
i gdzie podziewają się jej rodzice.
Jessica spełnia marzenie swoje czy rodziców?
W Internecie nazywają nas przaśnymi piratami.
Boki zrywać.
Napiszę komentarz!
- Nie, Hannah. - Nie pisz.
Rząd Queensland pracuje nad ustawą,
która powstrzyma Jessicę przed rejsem z uwagi na dobro dzieci.
Nie mogą tego zrobić! Czy mogą?
Numer jest niedostępny. Spróbuj ponownie.
Jest aż tak źle?
Skądże. Tylko wszystko się wali.
Warsztaty pozajmowane.
Nie mam na pracowników ani części, a sponsorzy milczą.
Bądź cierpliwa.
Nie mam czasu.
Pewnie oglądają wiadomości.
- Gadają, że nie dam rady. - I co z tego?
- Ty w siebie wierzysz. - Muszę naprawić łódź.
Nie wszystko idzie zgodnie z planem i to wnerwia.
Ale to wtedy wychodzi prawdziwe oblicze człowieka.
Jesteś teraz silną, dynamiczną i nieustępliwą dziewczyną.
Rozgryziesz to.
Nie jestem taka cały czas?
Przez resztę czasu jesteś koszmarem.
Wiadomo.
Nie poddawaj się, a przezwyciężysz wszystko.
Dokonałaś tego nie raz.
Niemożliwe.
Przeczytajmy coś, co lubisz.
Kolory pomogą ci się skupić. Spróbuj jeszcze raz.
Jesse Martin, najmłodsza osoba,
która opłynęła
świat w pojedynkę.
Opłynął cały świat?
Da się tak?
Zrobiłam kontrolę i wyliczyłam koszty.
Potrzebny nowy maszt, takielunek, naprawa kadłuba.
Mam tylko mały poślizg. Wystarczy, że wypłynę przed listopadem.
- Halo? Ziemia do Bena! - Co?
Mówię poważnie.
Możemy to zrobić. Zdążymy naprawić…
Wiem.
Płyniesz?
Dokąd?
Chcę ci coś pokazać.
- Nie chcę innej łodzi. - Spoko.
Znam swoją łódź. Jesteśmy drużyną.
Wiem, kiedy jest zła.
- Lub ma kłopoty. - Spoko.
Znalazłem parę rąk do pomocy.
Po ataku mediów na ciebie zgłosili się ochotnicy.
Dlaczego?
Media zaatakowały jednego z nas.
Może i żeglujesz sama, ale należysz do plemienia.
Wypłyniemy, nim przepchną tę ustawę.
- To nie sen. Odwróć się. - Jest tutaj!
Hannah, niczego nie dotykaj!
Dalej!
Daj ścierkę. Dzięki.
Chwileczkę.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Tom!
ZAWSZE MYŚLĘ O TOBIE — EMILY
KIBELEK
ODWAŻ SIĘ MARZYĆ
Cześć, Roger. Szybkie pytanko.
Cześć, Pink.
Witaj z powrotem.
- Nie! - Spokojnie!
Nie mogą milczeć chociaż dzień?
Coraz więcej osób chce powstrzymać Jessicę.
Nawet jej ojciec wyraził dziś wątpliwości.
Co sądzisz o kolizji Jess?
Który rodzic śpi spokojnie, gdy nastolatek rozbije auto?
- Mieliśmy nie gadać z mediami. - To był żart.
- W krajowej telewizji. - Wyrwał go z kontekstu.
- Myślisz, że nie dam rady? - Co?
Nie wiem.
Myślałem, że ta obsesja potrwa miesiąc.
- A potem ci minie. - Przestań.
Przepraszam.
Wolisz, żebym nie płynęła?
Chwila.
Posłuchaj mnie.
Chcę, żebyś osiągnęła wszystko, czego pragniesz.
Ale zrozum.
Jesteś moją córeczką.
Tak?
Tak.
Jess.
Nie zaczynaj.
Niech to.
Nie powiedział tego serio. Po prostu się boi.
Może te hieny mają rację
i powinnam to rzucić, żeby wymykać się na balety.
Tego tata też nie lubi. Wiem, co mówię.
Ludzie zawsze będą gadać, co ci wolno, a czego nie.
Żeglowanie cię uszczęśliwia,
więc rób to dla siebie.
Jesteś bardzo mądra.
Dobra. Pora na niespodziankę.
No dobrze.
Założyłam ci bloga na czas rejsu.
- Co? - Spokojnie. Będę go prowadzić.
Ludzie usłyszą twój głos,
bo warto go czasem posłuchać.
Dzięki, Em.
Ciasteczko?
Rozgrzałem się.
- Gotowi? Trzy, dwa, jeden. - Kręcimy.
Nadszedł ten dzień.
Mimo opóźnień za kilka godzin Jessica Watson
wyruszy w samotny rejs.
Nastolatka ignoruje krytyków i wypływa, nim wyjdzie ustawa.
Dobre. Wrzuć to ujęcie.
Proszę. Dzięki, kochanie.
Na samotne chwile.
Nie mogę zabrać Kobi Koali. Uwielbiasz ją.
Tak jest.
Dlatego tylko ci ją pożyczam.
W porządku?
Wróci bezpiecznie do domu.
- Dobra, szybko. - Jasne.
Ale się migasz od zadań domowych.
Pa. Dobra.
Spakowałem ci czekoladę. Nie zjedz wszystkiego naraz.
Dzięki, tato.
Dzwoń ze współrzędnymi dwa razy dziennie.
Dlaczego?
Bo jak się mylisz, jesteś zdenerwowana.
Szpiegujesz mnie dysleksją?
Zgadza się. Żadnego sprzeciwu.
Poradzisz sobie.
Oglądaj zachody słońca, ciesz się z sukcesów
i tańcz w deszczu.
Wróć do nas bezpiecznie.
Łódź gotowa?
Przekonajmy się.
Talizman na drogę z mojej pierwszej wyprawy.
Zawsze mnie sprowadzał. Jest twój.
- Nie mogę go przyjąć. - Bierz.
Dobra, jazda stąd.
Pa, Jess!
Powodzenia!
Pa!
Nic jej nie będzie.
Dobra.
To ona.
OFICJALNA LINIA STARTU
- Jest 16.13? - Zgadza się.
DZIEŃ PIERWSZY. ZATOKA SYDNEY. 18 PAŹDZIERNIKA 2009.
Dajesz, Pink!
- Jesteś obrzydliwy! - Mam pełne usta.
Słuchajcie.
Ben będzie monitorować Jess z naszego domu.
Zróbcie mu miejsce.
Chyba śnisz.
Co to jest?
Niczego nie dotykaj.
- Nie ruszaj moich płatków. - Dobrze.
Zgoda.
Dobra.
- Jessica? - Odbiorę!
Ja odbiorę. Cześć.
Teraz: 27 stopni, 33 minuty na południe i 170 stopni, 30 minut na wschód.
Doskonale.
- Masz dość zapasów? - Dopiero co wypłynęłam.
Nie, Jules.
Jess!
Cześć, mamo.
Jakie to uczucie?
Warto było poczekać.
Rzuć linę.
Złapię.
No rzucaj!
Może być?
Tak. Dzięki, mała.
Wszyscy myślą, że jestem na to za mała i za słaba.
Ale ja się nadaję!
Cały czas ćwiczę.
Nie musisz mi niczego udowadniać.
Dziewczyny muszą.
Jesteś Ben Bryant?
- Nie. - Jesteś.
Straciłeś koniuszek małego palca na Antarktydzie.
Nie straciłem go.
- Mam go w szufladzie. - Fajnie.
Zrobiłeś 12 rejsów z Sydney do Hobart i trzy razy opłynąłeś świat sam.
Fajnie żeglować samemu?
Świetnie.
Bo z nikim nie gadasz.
Chcę zdobyć doświadczenie, by opłynąć świat,
ale nikt nie daje mi szansy.
Stwórz własną szansę.
Cześć, jestem Jess.
Witaj na moim vlogu!
Żeglarze prowadzą dzienniki,
ale ja będę korzystać do woli z Internetu.
Pewnie obejrzy je tylko moja mama.
Cześć, mamo.
Tak będę mieszkać przez siedem miesięcy.
Zaczynamy.
Kuchnia, gdzie będę gotować.
Stół nawigacyjny do sterowania elektryką i komunikacją.
Moja koja.
Kibelek.
Jedzenie.
Co tu mamy?
Jezu, liofilizowane brokuły.
CZEKOLADA PO BROKUŁACH!
Dobre, tato.
Płynę sama i non stop.
Przystanek w porcie mnie dyskwalifikuje.
Muszę przeciąć wszystkie południki i opłynąć Wielkie Przylądki,
żeby zaliczyć rejs.
Pokażę wam trasę.
Tutaj jest Sydney.
Płynę na północny wschód, za równik,
na południe do przylądka Horn na krańcu Chile.
Potem przez Atlantyk do Przylądka Dobrej Nadziei w RPA.
Przez Ocean Indyjski do przylądka Leeuwin w Australii Zachodniej,
do Przylądka Południowo-Wschodniego na Tasmanii.
I wracam do portu w Sydney.
Żarty się skończyły.
Chodźcie.
To rumpel do sterowania.
Na razie jest na autopilocie.
Szalupa jest tutaj.
A tu jest dryfkotwa.
To taka miękka kotwica.
Spowalnia i stabilizuje łódź podczas sztormu.
To mój prysznic.
Zostawiłam w domu szczotkę do włosów,
więc będę czesać się tym przez 200 dni.
Przynajmniej mam fajne widoki.
Głodna, Kobi?
- Jess. - Cześć.
Alarmy działają. Statek przepłynął na północny zachód ode mnie.
Dobrze wiedzieć. Na razie nie będzie więcej statków.
Skąd wiesz?
Niech tamten wypadek będzie dla ciebie nauczką.
Wiesz już, jak sobie z tym radzić.
- Czułeś się kiedyś samotny? - Czasem.
- Wiem, jak sobie z tym poradzić. - Jak?
Śpiewaj.
Co? Ty śpiewałeś?
Żeglarze powinni śpiewać.
Spróbuj się zdrzemnąć.
Pierwszy tydzień bywa stresujący. Ryby biorą.
- Lecę. - Dobra.
Chodź.
A to dziad.
DZIEŃ 12. OCEAN SPOKOJNY, OKOLICE FIDŻI.
Nastoletnia Australijka przyciąga uwagę całego kraju.
Rodzina Jessiki Watson przemierzyła Australię piętrowym autobusem,
nim przeniosła się na łódź, gdy dziewczyna miała dziewięć lat.
Siedem lat później Jessica zbliża się do pierwszego ważnego etapu
samotnego rejsu dookoła świata jako najmłodsza osoba w historii.
Dzięki, Susie. Prawdziwe zagrożenie to oceany Indyjski i Południowy,
gdzie dziesiątki bardziej doświadczonych żeglarzy
skończyły z wywróconymi łodziami.
Tego mogli oszczędzić.
Żeglarze chcący samotnie opłynąć świat miesiącami…
Przekroczenie równika to ważny moment, bo udowadniasz, że umiesz żeglować.
Następuje inicjacja do Bractwa Marynarzy.
Dobra.
Południe: 20, 15, 10, pięć, zero!
Przepłynęłam z półkuli południowej na północną!
Teraz ceremonia inicjacji.
Dość orzeźwiające.
Toast za króla Neptuna!
DZIEŃ 33. RÓWNIK. 4356 MIL OD DOMU.
- Za Jess. - Zdrowie!
Przekroczyła równik. Nie do wiary.
AMERYKA PÓŁNOCNA — AMERYKA POŁUDNIOWA
Czerwone niebo rano, marynarzom przestrogę dano.
Widziałaś prognozę?
Niebo mówi wszystko.
Tak. Będzie się działo. Przygotujmy się.
Zmienię kurs.
Zarzuć dryfkotwę i przeczekaj.
Płynąć przez sztorm?
Nie unikniesz go, bo szybko się przemieszcza.
- Ale szybko minie. - Dzięki Bogu.
Mieliśmy wybierać najbezpieczniejsze opcje.
Ciężko to ocenić, bo sztormy tutaj są rzadkie.
Dryfkotwa ustabilizuje ją jak kotwica.
Nic jej nie będzie.
To nasza najlepsza opcja, ale to ty decydujesz.
Dobra.
Słucham.
Omówmy protokoły.
Nie wiem. Nie podoba mi się to.
Ben zna się na rzeczy, Jess też.
Wiesz, co robić.
Tak.
Wyłaź!
Muszę wam coś powiedzieć. Chcę opłynąć świat w pojedynkę.
Będę najmłodszą osobą, która to zrobi.
Jess…
Słucham?
Jesse Martin zrobił to, mając 17 lat, a też był zwykłym dzieciakiem.
Bez obaw, mam plan.
Znajdę nauczyciela, będę się uczyć.
Oto lista potrzebnych rzeczy i kursów na początek.
Znajdę pracę i sponsorów na pokrycie większych kosztów.
Za każdą godzinę żeglowania będę czytać tyle samo.
Sporo się naczytam!
- Umie nas przekonać. - Tak.
Zacznij kompletować rzeczy z listy.
Możesz zrealizować wszystkie swoje marzenia.
Jess. Wszystko w porządku?
- Tak. - Co się stało? Czemu nie dzwoniłaś?
Straciłam przytomność, ale nic mi nie jest.
- Co? - Jak to? Wszystko w porządku?
- Masz wstrząs mózgu? - Chore.
- Potrzebujesz lekarza. - Tego nie spakowałam.
Posłuchaj mnie.
Boli cię głowa, dzwoni ci w uszach, masz nudności?
Tato, przestań. Nic mi nie jest.
Jest tam Ben?
Jak Pink?
Nic jej nie jest.
Nie byłaś przypięta?
- Byłam prawie. - Działałaś za wolno.
Matka natura nie czeka na nikogo.
- Był sztorm. - To nieistotne.
Musisz mieć to pod kontrolą. Łutem szczęścia ci się udało.
Odjazd. Myślałam, że mnie wywróci.
Jasne.
DZIEŃ 50. OKOLICE AMERYKI POŁUDNIOWEJ.
Widzę Bena. Chodźmy.
Jess przeszła pierwszy sztorm. Doznała obrażeń?
Nie odpowiadamy na pytania. Jess prowadzi tego bloga.
Tak się odwraca uwagę.
To nie takie trudne.
- Ben, dodasz coś? - Zajmiemy ci minutkę.
- Czekaj! Ben, przepraszam. - Trzymaj.
Albatrosy to nieliczne stworzenia, które można zobaczyć na oceanie.
Żeglarze obserwowali je od zawsze.
Chyba złowiłam rybę!
Dobra.
Dobrze.
Chodź tu! Widzicie?
Cześć.
Moja kolej!
Dobra! Tom, żarcie gotowe!
- Już. - Proszę.
Smacznego.
Dzień dobry.
Dla ciebie, Ben.
Nie jadam śniadania.
No to nie. Jeśli zechcesz, to masz porcję.
Chcesz coś napisać?
KRÓL TOM
Dostałam się na uniwerek w Sydney!
Fantastycznie! Moje gratulacje!
Hannah już chce zająć moje łóżko.
Fakt.
Wyprowadzisz się, nim wrócę.
Nadal będę prowadzić bloga.
Zdobyłam cztery medale na Karnawale Pływackim!
Niesamowite! Szkoda, że mnie tam nie było.
Nie zgadniesz, ale Tom idzie na randkę.
- Dlaczego jej…? - Z kim?
Dawaj to!
Jess!
- Nie wiem, co… - Ma randkę!
Ma randkę!
Ja jej powiem, z kim idziesz!
Nie mam randki.
- Ma! - Nie mam.
Zgarniam.
- Co tam masz? - Znikopis!
Serio?
Hannah jest na cukrowym haju.
Nie tylko ona. Tu jeszcze nie ma świąt.
- Jest Em? - Tak. Chwila.
Em?
Cześć, Jess. Wesołych świąt!
Wesołych świąt!
Przyjaciółka do wyhodowania?
Dziękuję, właśnie tego mi trzeba.
Podobno jest dobrą słuchaczką.
- Moja kolej. - Masz tatę.
Wesołych świąt, kochanie. Podobno masz nową kumpelkę.
Co planujecie na jutro?
Mam gości, ale są cichsi niż twoi.
Fajnie, Hannah.
Brzmi świetnie. Też mogę wpaść?
Jess, znajdź torebkę z porem.
Słyszysz? Leć po pora.
Ben!
- Wesołych świąt! - Tak.
Wchodź.
Wesołych świąt, Ben!
- Wesołych świąt, Ben! - Tak.
Wesołych świąt, stary.
- Proszę. - Dzięki.
Świetne. Dziękuję, Tom.
Trochę głośno. Kończę.
Pożegnajcie się!
- Kochamy cię! - Do zobaczenia, Jess!
Ścisz to!
Dobra.
- Proszę. - Dzięki.
Co ty?
Zapraszam do stołu!
Głodni?
Tak, zwłaszcza prezentów. Hannah, ciągnij!
Wybacz, Benny.
Co zwykle robisz w święta?
Nic.
A twoja rodzina?
Nie mam.
- Wesołych świąt. - To dla mnie?
Otwórz!
Dziękuję.
Czemu przylądek Horn jest taki ważny?
Wiesz…
Tam się żegluje z diabłem.
W tym miejscu spotykają się oceany Atlantycki i Spokojny.
Na styku oceanów szaleją silne wiatry,
wartkie prądy i kolosalne fale.
Dlatego to tak piekielne miejsce.
Pełno tam koniuszków palców.
Nie ekscytuj się tak, że nasza córka robi coś piekielnego.
Dobra.
Mówimy o szybkim żeglowaniu?
Piekielnie szybkim.
DZIEŃ 82. PRZYLĄDEK HORN. 10 824 MILE OD DOMU.
Ale szybko płynie. Cholera jasna.
- Nie za szybko. - Leci szybko.
Dawaj.
Okrążyłam Everest na oceanie, czyli przylądek Horn.
Wszystko poszło gładko.
Było super!
Nie mogę w to uwierzyć.
Zaliczyłam największe wyzwanie.
AMERYKA POŁUDNIOWA — AFRYKA
DZIEŃ 113. DZIEŃ PIERWSZY BEZ WIATRU. 12 884 MILE DO DOMU.
Słyszycie to?
To dźwięk niczego.
Absolutnie niczego.
Żadnego wiatru ani fal.
Minęło wiele dni.
Wiesz, gdzie jestem.
Opłynę świat. Zatrudniam cię jako trenera.
Powiedz rodzicom, że w szkole żeglarskiej są trenerzy.
- Wiem, ale chcę ciebie. - Rozumiem.
Już nie pływam.
Wiem. To przez Millennium Cup.
Ale jeśli pomożesz najmłodszej osobie samej opłynąć świat,
ludzie odpuszczą historię z Turnerem.
Oni mogą, ale ja nie.
Czemu chcesz to zrobić?
Bo nikt już nic nie odkrywa.
Więcej ludzi było w kosmosie, niż okrążyło świat.
Nie wiedziałam, że można to zrobić, i teraz chcę to zrobić.
Bo jestem poszukiwaczką przygód.
Lubisz żeglować.
Opłynięcie świata to inna bajka.
O tym chcę przekonać się sama.
Zrobisz to bez względu na to, co powiem?
Jeśli się zgodzę, nie dostaniesz forów,
bo na morzu nie ma forów.
Będę cię traktował jak samego siebie.
Pierwsza zasada: nie rób tego.
To mnie przeraża.
DZIEŃ 115. TRZY DNI BEZ WIATRU.
BĄDŹ SILNA — TATA
- Tak jest. Chodź. - Dobra.
Od kilku dni mało śpisz. Zrób sobie przerwę.
Nic mi nie jest.
Czekam na dzienniki.
Co robi Jess?
DZIEŃ 117. PIĘĆ DNI BEZ WIATRU.
Jess?
Od godzin się cofasz.
Zasnęłam.
Nie włączyłaś alarmów?
Stoję. Skąd mam wiedzieć, że się cofam?
Po to są alarmy!
Wyluzuj.
„Wyluzuj”? Pakujesz się w niebezpieczeństwo.
Tragedie i obrażenia dzieją się, gdy ludzie zaniedbują obowiązki!
Jeśli tak dalej pójdziesz, zginiesz!
I kto to mówi?
Co jest grane?
Wiesz…
Masz rację.
Muszę wyluzować.
Jess?
Nie ma wiatru, nie ma fal,
a teraz nie ma Bena.
Jestem całkiem sama.
Nie mogę uciec od siebie.
DZIEŃ 119. SIEDEM DNI BEZ WIATRU.
Wciąż stoję.
Dzięki Bogu, że odebrałaś. Co się dzieje?
Mamo.
Co się dzieje?
Spokojnie. Jestem przy tobie.
Wyduś to z siebie.
Jestem całkiem sama.
Nieprawda.
Wiem, jakie to okropne uczucie.
Ale ono minie.
Nie wiem, kiedy pojawi się wiatr.
Ale jeśli się nie poddasz,
to się pojawi.
Każdy żeglarz przed tobą to przeżył.
Pamiętasz piosenkę, którą ci śpiewałam?
Tak.
Poszukaj najjaśniejszej gwiazdy na niebie.
Gdy na nią patrzysz, pamiętaj,
że jestem w domu.
I gapię się na tę samą gwiazdę.
Jestem z tobą.
Dobrze?
Dobra.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Człowiek czeka pośród gwiazd
Chciałby zstąpić z nieba
Ale nie chce oszołomić nas
Człowiek czeka pośród gwiazd
Cześć.
Sorki, że mało nagrywałam.
Unikałam filmowania.
Trudno jest spełniać swoje marzenia.
Teraz jest mi bardzo ciężko.
Płaczę od wielu godzin.
Padam z nóg.
Jestem obolała.
Nie mogę rozprostować nóg.
Tęsknię za rodziną.
Bardzo.
Tęsknię za moim zrzędliwym doradcą…
który jest moim najlepszym przyjacielem.
Cały ten czas próbowałam być twardą odkrywczynią i zachować spokój.
Ale to nie ja.
Nie zawsze czuję się dobrze, jestem silna czy nieustraszona.
Dobre sobie. Często jestem przerażona.
Wątpię w siebie.
Myślę o poddaniu się.
Ale to w porządku.
Nie szkodzi.
Bo w byciu sobą jest siła.
Wiecie co?
To równie trudne, co zdobywanie szczytu górskiego.
Trzeba mieć odwagę,
aby przyznać, że jest ci źle.
Jezu, to straszne.
Równie straszne, co wypaść za burtę podczas sztormu.
Co mi się nigdy nie zdarzyło.
Jestem Jessica Watson.
Jestem twarda i jest mi ciężko.
Moje marzenie wymaga trudu,
ale jest tego warte.
Nawet w złe dni.
Bo świat może być trudny,
ale też piękny.
Pink, znalazłaś wiatr!
AMERYKA POŁUDNIOWA — AFRYKA
AFRYKA — AUSTRALIA
Dzień dobry!
NASTOLATKA PRÓBUJE POBIĆ REKORD ŚWIATA
Możesz? Kubły są tam. Dziś wywożą śmieci.
W DRODZE DO DOMU
JESSICA WATSON MIJA PRZYLĄDEK LEEUWIN
DZIEŃ 186. OCEAN POŁUDNIOWY. 3040 MIL DO DOMU.
Jessy!
Cześć, tato. Jakieś wieści od Bena?
Śledzi cię ze swojej łodzi.
Nic mu nie jest.
Potrzebuje być sam.
Płynę non stop, więc nie cumuję w portach na naprawy.
Żaglówka nie może przeciekać.
Do domu mam blisko i warunki są dobre,
więc tyle wystarczy.
Pink wypłynie na powierzchnię, jeśli kadłub nie ma pęknięć.
Ben też by tak powiedział.
Mamy konkretne fale. Wiesz, co robić?
Dać im się ponieść. Nie walczyć z nimi.
Ocean zawsze będzie silniejszy od ciebie i innych.
Chcesz żeglować? Naucz dogadywać się z matką naturą.
Ona nie chce skrzywdzić, tylko robi swoje, a my czasem przeszkadzamy.
Śmiało.
Idziemy na fale.
DZIEŃ 197. OCEAN POŁUDNIOWY. 1588 MIL DO DOMU.
Jessico, tu premier Australii.
Mów mi K-Rudd.
Co słychać, Tom?
Premier faktycznie mówił o tobie.
Em, jesteś w domu!
Tylko na tydzień.
Cały uniwerek cię kojarzy.
Niekoniecznie mnie to cieszy.
Przyzwyczajaj się, bo twoja fotka z przylądka obiegła świat.
Wszyscy ci kibicują.
Zadbaj o włosy.
Widelec robi mi za szczotkę.
Jak tam studia? Masz chłopaka na oku?
Może.
Co to za jeden?
Wiesz…
Dasz mamę?
Teraz?
Nadchodzi fatalna pogoda. Będą sztormy.
Aż kilka?
Nadchodzą z Antarktydy. Pięć razy większe niż ostatnio.
Rozważ cumowanie w porcie.
Nie poddam się teraz.
- Raczej nie masz wyjścia. - Sprawdzę niebo.
Dlaczego mi to robisz? Odczep się ode mnie!
Z frontu już sunie porywisty wiatr
o sile 70 węzłów i 12-metrowe fale.
Czy Jessica zacumuje w porcie i zostanie zdyskwalifikowana?
Czy będzie płynąć?
Dzięki, Craig. A jeśli przepłynie przez cieśninę Bassa?
Tam znajdzie schronienie od sztormu.
- Wtedy ominie czwarty przylądek. - Ale przeżyje.
Teraz chodzi o jej życie.
Australijska żeglarka Jessica Watson mierzy się z kolejnym wyzwaniem
podczas próby opłynięcia świata.
Nie masz się czego wstydzić.
Zrobiliby tak najbardziej doświadczeni żeglarze.
Nawet Ben.
Jules.
Zawiodę wszystkich.
Nikogo nie zawiedziesz. Widziałaś komentarze ludzi?
Jakie komentarze?
Na twoim blogu.
- Mówiłam ci, gdzie są. - Nie.
Tak.
Otwórz laptop.
Kliknij link do posta.
Przewiń w dół i czytaj.
Codziennie sprawdzam, jak ci idzie.
Nie ma silniejszej od ciebie.
Gromadka 14 dzieci z osiedla komunalnego
ogląda twoje filmiki na moim laptopie.
Bardzo je inspirujesz.
Zdobędę Koronę Ziemi.
Dziękuję. Pokazałaś mi, że marzenia można zrealizować.
Mam 12 lat i też mam dysleksję.
Dzięki twoim relacjom pomyślałem,
że też mogę spełnić swoje marzenie i zostać pilotem.
Dziękuję ci za ten rejs, kapitanko Watson.
Zadzwonię później.
Jesteśmy tak blisko.
Gdyby…
Raz, dwa, trzy.
Kochamy cię, Jessico!
Do zobaczenia w Sydney!
Musi być jakiś sposób.
Chcę, żeby wróciła do domu.
Liczyłam kilkakrotnie i mam jeszcze jedną opcję.
Mogę uciec przed sztormem.
- Nie ma mowy. - Ben, wróciłeś?
Niepotrzebnie puściły mi wtedy nerwy.
Dopadł mnie strach. Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Chciałam powiedzieć, że mój rejs to nie Millennium Cup.
Nie stracisz mnie. Jesteś na mnie skazany.
Co ze sztormem?
Największe sztormy nadejdą za 72 godziny.
Chcę płynąć z nimi.
Są zbyt silne, by przez nie płynąć.
Chcę płynąć nie przez nie, ale z nimi i bez dryfkotwy.
Musisz jej użyć, bo dryfkotwa stabilizuje żaglówkę.
Podczas sztormów na Pacyfiku spowolniła nas jak kotwica.
O to chodzi.
Ale potem uderzyły nas fale, a Pink je odpierała.
Mówiłeś, że z matką naturą nie można walczyć.
Współpracujmy z nią.
Niech Pink surfuje.
Ma rację.
Jeśli stoisz przed falą, to cię powali, ale jeśli surfujesz, to nic ci nie jest.
Zazwyczaj.
Bez dryfkotwy będziesz się mierzyć z 20-metrowymi falami.
Zamiast wystawiać się na ich uderzenia, będę je ujeżdżać.
To plus, że Pink jest mała.
Czy da radę?
Dopiero co załatałaś pęknięcie w grodzi. Wytrzyma?
Jesteś wykończona. Walka ze sztormem brzmi jak maraton.
Jestem tak blisko.
Nie przejmuj się.
Najważniejsze to wrócić do domu w jednym kawałku.
Musisz zacumować w porcie.
Zgadzam się. Uważaj na siebie.
Nie! Płyń cieśniną.
- Popieram. - Wolę pomysł z surfowaniem.
Tata głosuje na cumowanie?
To najbezpieczniejsza…
Jessy, naprawdę nie wiem.
Ledwo odpływam od brzegu.
Ty opłynęłaś świat.
Znasz ocean i swoją łódź.
Wierzę, że ty wiesz najlepiej.
Tata ma rację.
Jesteś kapitanką tego statku.
Zaakceptujemy każdą twoją decyzję.
Dziękuję wam.
Kocham was.
My ciebie też, Jessy.
Ben, instynkt podpowiada mi, żeby płynąć ze sztormami.
Bez dryfkotwy.
Nie będzie łatwo.
Musisz być spokojna, znosić zmęczenie.
To potrwa kilka dni.
Wiem, ale dam radę.
Poradzę sobie.
Pamiętaj o konsekwencjach.
Pamiętam.
To ty rządzisz, kapitanko.
- Pizza dla Watsonów! - Idą pizze!
Powiecie coś więcej?
Wszyscy gotowi? Mamy krótkie oświadczenie.
Jess zmierzy się ze sztormem.
Będzie kontynuować próbę pobicia rekordu,
by zostać najmłodszą osobą, która opłynęła świat non stop.
Powinna zacumować.
Kapitanka podjęła decyzję. Żadnych pytań, dziękuję.
Hannah!
Emily, wydasz o oświadczenie?
DZIEŃ 198. WYBRZEŻE TASMANII. 1488 MIL DO DOMU.
Sztormy pustoszą wybrzeże Australii.
To przykre wieści dla Jessiki Watson,
której do zaliczenia rejsu wokół świata non stop
pozostał ostatni przylądek.
WITAJ W KLUBIE. BEN.
Trzymajcie się.
Damy radę, Pink!
Ben, zobacz.
Izobary zbliżają się do siebie.
Co to znaczy?
Sztormy się połączyły.
Trzy fronty utworzyły jeden gigantyczny sztorm.
Możemy sobie jedynie wyobrażać, jak czuje się Jessica,
mierząc się z takim wyzwaniem.
DZIEŃ 201. WYBRZEŻE TASMANII. 1188 MIL OD DOMU.
Człowiek czeka pośród gwiazd
Chciałby zstąpić z nieba
Ale nie chce…
Człowiek…
Słuchamy cię wszyscy.
Mówcie do mnie. Potrzebuję oderwać myśli.
Uwielbiam dżdżownice!
Nick!
Mój chłopak to Nick.
Jaki chłopak?
A jeśli mi się nie uda?
Nie ma mowy.
Jess, jeśli wyjdziesz z tego w jednym kawałku,
wypłynę Bowiem powitać cię w Sydney. Umowa stoi?
Wypłyniesz na otwarte wody?
Może nawet popłynę do Nowej Zelandii, ale najpierw wróć.
Umowa stoi.
Jessy? Nadal tam jesteś?
Tak. Mieliście trochę racji.
Boję się!
Ja też.
Ale postanowiłam tu być.
Nigdy nie będę żałować tej decyzji.
Kto nie ryzykuje, ten nie zyskuje.
EKSTREMALNE WARUNKI
- Niemożliwe. - Co?
Co jest niemożliwe?
- Mów, szybko! - Jess!
Pink, świetnie ci idzie.
Przestań!
Puść ją, proszę!
Jess?
Mamo?
Włączył się alarm o pomoc.
Jest…
15 metrów pod wodą.
Nie. Nic jej nie jest.
Zadzwoń do niej.
Telefon traci zasięg podczas sztormu.
Telefon nie działa.
I nic więcej.
Odbierz, Jess.
Spokojnie.
- Jess, nie! - Przestań, Tom.
Nie!
Nie jesteś sam.
Już dobrze.
- Nie. - Jules.
Nie.
Nie…
Jess?
Udało nam się.
Pink mnie uratowała.
Jess?
Cześć, mamo.
Jak dobrze cię słyszeć.
O Boże.
Ciebie też.
Szkoda, że nie widzicie tego nieba.
Wygląda wyjątkowo?
Bardzo.
Możesz już wrócić? Postarzasz mnie!
Tak.
Chyba jestem gotowa.
Udało się!
Zrobiła to! Chodź do mnie.
Martwiliśmy się.
- Kręcicie? - Idzie Hannah.
Gotowi? Złapałeś kadr?
Jess przeżyła sztorm.
Nie doznała poważnych obrażeń. Płynie do domu.
Ekstra!
Super! Jazda z mojego trawnika!
Ma mi ładnie rosnąć.
DZIEŃ 210. ZATOKA SYDNEY.
Ponad 80 000 ludzi tłoczy się w porcie w Sydney,
aby powitać niesamowitą Jessicę Watson.
Nastolatka wraca do domu po 210 dniach na morzu.
To niesamowite, jak jedna odważna osoba
może zainspirować tak wielu.
W tym mnie.
Zaczynamy.
OFICJALNA LINIA METY. 15 MAJA 2010.
Jest 15.33.
Uwaga, nadpływa.
Zrobiła to.
Tak!
Jess!
Jessica Watson wpływa na metę
po przepłynięciu non stop aż 24 000 mil morskich.
Chodźcie! Patrzcie, kto tam jest!
To Jessica!
Jesteś w domu!
Naprawdę wróciłaś!
Tyle osób na ciebie czeka.
Jasne.
Jess.
- Spójrz! - Chodźcie.
Witaj w domu, Jessico.
Cały kraj jest dumny z twojego wybitnego osiągnięcia.
Jesteś nową bohaterką Australii.
Wspaniale jest być w domu.
Ale nie zgodzę się ze słowami pana premiera.
Nie jestem bohaterką,
lecz zwykłą dziewczyną, która wierzyła w swoje marzenie.
Nie trzeba być wyjątkowym, by coś osiągnąć.
Wystarczy znaleźć swoje marzenie, wierzyć w nie
i ciężko pracować.
Dzięki za wspaniałe powitanie.
W dniu 15 maja 2010 16-letnia Jessica Watson
wróciła do Australii po 210 dniach na morzu.
Ponad 20-metrowe fale powaliły ją siedem razy.
W styczniu 2011 roku otrzymała nagrodę Młodej Australijki Roku.
Mimo dysleksji napisała dwa bestsellery.
Jessica jest zapaloną żeglarką do dziś.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
PAMIĘCI CAMERONA DALE’A