Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Wyglądam głupio? - Nie. Wyglądasz świetnie.
Naprawdę.
Jedno do ucha, jedno do torby.
Lepiej, żeby twój gość tam był.
Będzie. Bez obaw.
- To ostatni raz. Robię to, bo... - Ratujesz swoje dupsko.
Idziemy, donosicielu.
Nie lubię tego słowa.
- Zamknij się. - Dobra.
Może przyjść w każdej chwili. Ostrożnie.
Może być uzbrojony.
- Greg, słyszałeś? - Tak.
- To głupia misja. - Jesteś do niej stworzony.
Wszyscy na pozycje.
Mikołaj!
Przepraszam, Mikołaju!
Tak.
Jestem następny.
Co to za kretyn?
To Mikołaj!
- W kolejce stoi jakiś idiota. - Mikołaj!
- Spokojnie. - Dobrze.
To absurd.
- Zdemaskuje nas. - Zajmę się tym.
- Proszę wejść. - Dziękuję, Suzanne!
- Ostrożnie. - Mikołaj!
Cześć, Mikołaju. Mam na imię René.
Mama nazywała mnie orzeszkiem, żebym pamiętał o alergii.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Nigdy nie spotkałem Mikołaja.
Przyszedł.
Greg, cel jest przed tobą.
Widzę go.
Gdy dojdzie do wymiany, dam znać, a wy wkroczycie.
Spokojnie.
Z kim rozmawiasz? Też słyszysz głosy?
Ja też daję prezenty. Mam jeden dla ciebie.
To jest Titoune.
Witaj!
- Jest nieśmiały. - Śmierdzi gównem.
Zamknij się!
Dziwak.
Nie wiem, dlaczego krzyczy.
Dochodzi do wymiany.
- Powtarzam, wymiana w toku. - Zajmę się tym.
On ma broń!
Mikołaj jest najemnikiem. Pomogę mu!
Odczep się, gnojku.
Super!
- Myślisz, że to śmieszne? - Tak.
To dopiero Mikołaj!
ALE SUPER
ŚWIĄTECZNE ZAMIESZANIE
Dlaczego mnie zastąpiłeś gościem z narkotykowego?
Nie miałem wyboru. Wziąłeś wolne w święta,
- żeby spotkać się z córką. - To mój problem.
- Infiltracja to moja działka. - Oddzwonię.
Wiem, że jest późno.
Nie zapomniałeś o czymś?
Przedstawienie twojej córki.
Przepraszam. Coś mi wypadło.
Palant z ciebie. Obiecałeś jej.
To jej walizka. Pluszaki są w torbie. Włożyłam też
- książki do historii... - Nie mogę jej wziąć.
Potrzebują mnie. Wybacz.
Wiedziałam.
Wiesz co? Ja sobie poradzę, ale sam jej to przekażesz.
Mam dość robienia tego co weekend.
Dobrze.
Co oglądasz?
Film świąteczny.
Scottie!
Tak?
Prosiłem, byś to ściszył.
Spotkanie rodzinne. Zejdź na dół.
Przyjąłem. Już idę.
- Mamo, mogę wyjść ze znajomymi? - Nie.
Jutro masz trening.
Zostanie zawodową łyżwiarką wymaga ciężkiej pracy.
Chcę być projektantką mody.
To żaden zawód.
Nie zrobiłaś kariery i wyszłaś za frajera,
- ale mną nie pomiataj. - Mówisz o ojcu!
Mieszkasz pod moim dachem.
Niedługo dach zniknie.
Meghan, muszę...
Chwileczkę.
- Muszę. - Mamo...
- Więc... - Ja tylko...
Nie da się z tobą rozmawiać.
Pokażę ci, że mam talent.
Meghan...
Ellen?
- Spotkanie rodzinne? - Tak.
Co za debil.
Nie bądź niemiły. To świetny tata.
Miałaś ze mną zostać na święta.
Spokojnie, słyszałam.
To nic.
- Obiecuję, że przyjdę w Boże Narodzenie. - Zawsze tak mówisz i cię nie ma.
Tym razem będzie inaczej. Obiecuję.
No dalej.
Jeszcze raz.
- Czas spać. Już późno. - Nie skończyło się.
Znasz ten film na pamięć.
- Kocham cię. - Dobranoc.
Proszę.
- Co to? - Jej list do Mikołaja.
Czego sobie życzy?
Żeby jej ojciec był jak tata z filmu.
Jak ten debil z wąsikiem?
Jak to przyjęła?
Dobrze. Dorasta i rozumie. Już nie jest małym dzieckiem.
Nie każ jej za szybko dorastać.
Ona chce, żebyś poświęcał jej czas.
Niedługo będziesz błagał, żeby się z nią spotkać.
- Odbierzesz? - Tak.
Halo?
Jutro jest akcja.
Informator odbierze cię z hotelu rano.
Pokój 24. Śpij tam dzisiaj.
Jesteś kucharzem.
Pichcisz dla nich dragi.
Gdy przyłapiemy szefa z narkotykami, Lucas da znać i wkraczamy.
Rozumiem.
- Nie nawal. - Ale fajnie!
Mały slalom w lewo i w prawo.
Nie patrzcie.
- Macie zamknięte oczy? - Tak.
Wiem, że nie chcecie się wyprowadzać,
ale znaleźliśmy się w poważnych tarapatach finansowych.
Nie uzbieram 50 000 dolarów, by zatrzymać dom.
Jednak wasz tata obiecał wam piękny dom.
A on zawsze dotrzymuje obietnic.
Możecie otworzyć oczy.
Co wy na to?
Richard, nie możemy żyć jak Cyganie.
Cyganie?
Przecież dziadek jest nadziany.
Wiesz, że z nim nie rozmawiamy.
A jak sobie poradzi Święty Mikołaj? Nie widzę komina.
Mikołaj zawsze znajdzie sposób.
Wejdzie rurą wydechową albo dziurą od rdzy.
Wieczorne wydanie!
Cześć, Meghan. Ładna kurtka.
Spokojny wieczór.
Nawet bezdomny by tu nie zamieszkał.
ŚWIĄTECZNE MISTRZOSTWA W ŁYŻWIARSTWIE - 24 GRUDNIA
- Ellen... - Spójrzcie!
Przynajmniej wejdź do środka.
„Wielkie świąteczne zawody w łyżwiarstwie dla par.
Zwycięska para wygra ogromną sumę.
To 50 000 dolarów!”
Tyle nam trzeba, by tu zostać.
Ellen i Richard Silestone'owie znów włożą łyżwy.
Już wiecie, dlaczego tak uwielbiam święta.
Cuda się zdarzają.
Co za kretyn organizuje zawody z tak dużą wygraną?
Właściciele ostatniego domu są byłymi mistrzami kraju.
Jeśli zdołają zachować dom, nici z mojego planu zabudowy.
SPRZEDANO
Prace nad kompleksem hotelowym ruszają 25 grudnia.
OŚRODEK GOLFOWY WIELKIE OTWARCIE
Nikt nie może stanąć mi na drodze.
Burk, złóż tej rodzinie wizytę.
Nie pozwól im zapisać się na te zawody.
Nie mogę ryzykować w przypadku Silestone'ów.
Richard Silestone?
Gnębiłem go w szkole.
Na szczęście Burk dobrze wie, co robić.
UWAGA ŚWIEŻO MALOWANE
Proszę pani.
Widzisz, Meghan?
To nie takie trudne.
Nie.
Musisz ciężko pracować,
by zostać mistrzynią jak twoja piękna mama.
- Ja chcę być projektantką mody. - Świetnie. Do jutra.
No dalej.
Miło mi.
Bardzo dziękuję za przyjęcie mojego zgłoszenia.
Ellen i Richard Silestone'owie.
Sile...
Zgadza się.
Na końcu „stone”? Jak ten sklep?
Jak ten sklep.
Macie pyszne ciasta.
Bardzo mnie to cieszy. Wkładam w to całe serce.
Piekę ciasta z miłością.
Są dla mnie...
Halo?
- Silestone. - Tak się nazywam.
- Brzmi pani bardzo wyraźnie. - Silestone, za tobą.
Nie rozumiem. Za mną?
Niewiarygodne!
Mój stary kumpel Burk Cunningham Junior!
- Dobrze cię widzieć. - Tak?
- Co porabiasz, stary druhu? - Jestem bandytą.
- Posłuchaj, Richard. - Super.
Jeśli wystartujecie w zawodach,
coś wam się przydarzy.
Miło, że się martwisz o moje zdrowie.
- Damy radę. - Idiota.
Jeśli wystartujesz w zawodach,
odwiedzę twoją rodzinę.
Miło z twojej strony!
Ellen bardzo chciałaby cię poznać.
- Dzieci... - Grożę ci, palancie.
Jeśli wystartujesz w zawodach, dorwę ciebie
- i całą twoją rodzinę. - Jesteś bardzo blisko.
Pamiętasz szkołę?
- Bolało, gdy biłem. - To prawda.
Teraz będzie gorzej.
Nadal jesteś szybki.
Gdybyś nadal nie rozumiał...
- Niezły brzuch! - Chwila.
Pistolet!
Po co ci on?
Naprawdę jesteś bandytą!
Za stare, dobre czasy.
Nawet nie próbuj...
O rany!
O nie!
Nie myśl za dużo, tylko rób, co mówię.
- Dobra. - Nie zbliżaj się do lodowiska.
Wszystko gra?
- Nie daj się przekonać żonie. - Burk!
Nie patrz na to.
Jeśli komuś powiesz o naszej rozmowie,
nie żyjesz...
- Już dobrze. - Chwila!
- Tak. - Już po tobie!
Kapujesz?
Kapuję, szefie.
Zadzwonicie po karetkę?
- Telefon jest tam. - Przeciąłem przewód.
W co ja się wpakowałem?
Jak powiem o tym Ellen?
Muszę szybko coś wymyślić.
Weźcie rzeczy, wracamy do domu.
- Dobrze. - Dobrze.
Ellen...
Richard!
- Co ci się stało? - Gdybyś tylko wiedziała.
Nici z zawodów.
- Jak to? - Przy wejściu była dziura.
Wpadłem w nią
i skręciłem kolano.
- Los nam nie sprzyja. - Co teraz?
Przepraszam.
- Przeszkadzasz. - Armando.
Ellen.
To nie moja sprawa,
ale słyszałem, że rozmawiacie o domu.
- Jestem załamany. - Dzięki, ale to nasze sprawy.
Richard jest teraz inwalidą...
- Nieprawda! - Moglibyśmy razem wystartować.
Jako para. Ty i ja.
Z twoim talentem
i z moim...
Nie chcę się przechwalać,
ale mój wdzięk...
Chcesz się przechwalać.
Richard, nie sądzisz, że bylibyśmy dobrą parą?
- Richard się zgadza. - Potrząsnąłem głową. Nie zgadzam się.
Ale pieniądze z wygranej...
Są twoje. Pieniądze są na dom.
Nie zmuszę cię.
- Musisz się zgodzić. - Kiedy?
Pytasz o zawody?
Są 24 grudnia. Wszędzie są ulotki.
On nie umie czytać?
Przepraszam, żartowałem.
- Zrobiłbyś to dla nas? - Nie!
Nie musi tego robić. Przestań. Halo?
Ellen.
Wrażliwy Meksykaniec.
Przeleci ci żonę.
Wybacz...
- Może zaczniemy trenować od jutra? - Na pewno ktoś je zakosił.
Były tutaj!
Dwie godziny rano...
I dwie wieczorem.
Ten sam pomysł!
Gdzie ten dupek, który ukradł kule mojej córki?
Połamię mu nogi. Gdzie?
Proszę, nie startuj w zawodach z Armandem.
ŚWIĘTY MIKOŁAJ
MAMA - JA - RICHARD
Jesteś zazdrosny?
- To nowość. - To absurd.
To nieważne, ale...
Miło, że chce nam pomóc, ale nie będziemy w tym uczestniczyć!
Grozi nam niebezpieczeństwo.
Wytłumacz mi, dlaczego kłamiesz w sprawie kontuzji,
a później nie pozwalasz mi wystartować z Armandem. Bez sensu.
- Niebezpieczeństwo... - Dość.
Mów, o co tu chodzi,
albo zacznij się uczyć, jak wróżyć i kraść miedź.
Sam zamieszkasz w cygańskiej przyczepie.
- Wezmę udział w zawodach. - Nie.
Z tobą lub bez ciebie.
Nie możesz iść na zawody. Grozi nam niebezpieczeństwo.
„Nie gadam z kłamcami”.
WESOŁYCH ŚWIĄT
O nie!
Co to za twarz?
Witaj, Gregory.
- Kim jesteś? - To nieoczywiste?
Nie pogrywaj ze mną!
- Co to ma być? - Ja już tak mam.
- Nie tylko kominy mi w głowie. - Co ja tu robię?
- List twojej córki... - Nie mów o niej, stary pijaku.
Uratuj tę rodzinę, a wrócisz do swojego świata.
Mam ją gdzieś.
Tibulin, jestem z klientem.
- Jest mały problem. - Co znowu?
- Błąd w zaklęciu. - Jaki?
Przepraszam.
Gdzie wysłałeś drugiego?
Cóż...
- To ten mały błąd? - Nie chciałem cię martwić.
Czy możecie mi powiedzieć, o co tutaj chodzi?
Niedługo wrócisz do listów.
- Nie! - Tak.
Co tu się dzieje?
Wszystko gra.
Cóż, ja i Tibulin musimy lecieć.
Mam małą radę. Spiesz się.
Jeszcze z wami nie skończyłem, cyganie.
O nie. To dom gościa z wąsami.
Cholera, to koszmar.
Scottie, raz, dwa.
Scottie...
Słyszysz mnie?
Scottie...
Raz, dwa!
Scottie, słyszysz?
Słyszysz?
Raz, dwa!
- Scottie... - Halo?
Scottie, słuchaj.
Szaleństwo. Nie wiem, gdzie jestem.
- Powiedz mamie. - Kim jesteś?
Gdzie jest Scottie? Mówi Richard Silestone.
Co zrobiłeś z moim synem?
Jeśli skrzywdziłeś moją rodzinę,
- znam osiłków... - Mam gdzieś twoją rodzinę.
- Co? - Gdzie jesteś?
Jak to?
Spokojnie. Nie wiem, gdzie jestem.
Jestem w jakimś...
- starym hotelu. A ty? - To ja zadaję pytania.
Nie. Ja je zadaję.
- Pytaj pierwszy. - Spójrz na siebie w lustrze.
- Jak wyglądasz. - Najpierw powiedz, kim jesteś.
Później wyjaśnię. Nie ma czasu.
Dobra, lustro...
- Nie... - I co?
Wyglądam jak więzień.
- Albo jak żul. - To ja, idioto.
Podmienili nam ciała.
Wybacz. Nie jesteś najpiękniejszy.
Przepraszam.
Pogubiłem się. Mógłbyś to wyjaśnić od początku?
Spróbuję, ale to dla mnie też absurd.
Święty Mikołaj podmienił nasze światy.
Dlaczego Święty Mikołaj rzucił tak niecne zaklęcie
akurat na ciebie,
- biednego bezdomnego? - Nie jestem bezdomny!
To ty mieszkasz w przyczepie!
Nie mów tak o moim domu!
Mogłem przyjść sam. Nie musiałeś tu być.
Musiałem. Odpuść.
- Płaczesz? - Nie, bo to nierealne.
- Rozłączam się. - Richard...
To tylko sen.
Spójrz na to smutne drzewko.
W snach wszystko jest rozmazane.
Wiem. Udowodnię to, kalecząc się.
- Richard? - Skaleczyłem się.
To prawda. Powtarzam,
to prawda, kimkolwiek jesteś.
To dzieje się naprawdę.
- Które mieszkanie? - Dwadzieścia cztery.
Co robisz?
Czemu się pocisz?
Nie pocę się. Mam na sobie sporo warstw.
Ktoś się dobija.
- Cholera. - Dlaczego?
- Sprawdź to. - Nie chcę.
Weź się w garść i sprawdź, kto to.
Podchodzę do wizjera. Jestem.
Jest ich dwóch. Są wysportowani.
Jest tam kręcony blondyn z pustym spojrzeniem,
krępy i wyglądający na durnia?
To było podłe, ale tak.
- Posłuchaj. - Tak?
- Chcesz wrócić do domu? - Tak.
Oczywiście.
- Schowaj się i cisza. - Bez odbioru.
- Dlaczego nie odbiera? - Pewnie poszedł na zakupy.
Sam nie wiem.
Coś nie tak?
Gdzie on jest?
- Tu go nie ma. - Mam ci zaufać?
Nie ma go tu. Chodźmy.
Zadzwonię do Laili.
Proszę, nie dzwoń do niej.
Znaleźliście mnie!
Greg tu jest.
Wkraczacie, jak tylko Lucas da znać.
Lailę musimy złapać z narkotykami, więc bez pośpiechu.
Zrozumiano.
- Co tam? - Dobrze. U ciebie?
Wykapany Mohamed Salah.
- Szaleństwo. - Spójrzcie.
Blokada na drodze.
Chwila.
Pomogę wycofać.
To Hedi, ruszać się!
Niezła ochrona.
Tak?
- Idziemy. - Dobra.
- Jesteśmy. - Co słychać?
- Siema. - Dobry wieczór. Widno jest.
Wesołych świąt.
Udanego treningu.
Co to za typ?
- Co? - O czym on gada?
Nie wiem.
To pewnie od dragów, które gotuje.
Przepraszam?
Powiecie mi, dokąd idziemy?
A więc to niespodzianka.
Ładnie tu.
Świetnie. To nieruchomość w kształcie litery L, a tędy...
- To już wszystko. - Do dzieła.
Laila chce mieć wszystko gotowe za dwie godziny.
Laila?
Lila? Leilei?
Laila. Tak!
Źle wymawialiście jej imię. Skąd jesteście?
Wybaczcie, nieważne.
Co mam znowu ugotować dla Laili?
Jak to?
Twoją specjalność.
Dlatego cię tu sprowadziliśmy.
Rozstawiliśmy sprzęt.
Tak.
Jasne. Oczywiście.
Racja. Upiekę specjalność.
Wykorzystam to, co tutaj mamy.
Jestem wam wdzięczny.
Wszystko tu jest. Czekolada, świetnie.
Mocne. Ta czekolada się zepsuła.
Nie użyję jej.
Macie też czekoladową bryłę.
- Skończyłeś? - Tak, zaczynajmy.
Do dzieła. Muszę tylko umyć ręce.
- Tam jest łazienka. - Dzięki. Skaleczyłem się.
Strasznie boli. Dobra.
Wybaczcie. Przejdzie.
Jesteś go pewien?
- Słyszysz mnie? - Halo?
- Tak jest. - Gdzie jesteś?
- U nich. - Dlaczego poszedłeś?
Nie poszedłem.
Zwariowałeś? Znaleźli mnie.
Zaprowadzili mnie tutaj i każą gotować.
- Jesteś kucharzem? - Graj na zwłokę.
Gotuj to, co chcą. Nie przyciągaj uwagi.
- Muszę wracać. - Dobra.
- Jak mogę pomóc twojej rodzinie? - Zawody.
Nie pozwól Ellen i Armando wystąpić w zawodach razem.
- To kwestia życia i śmierci. - Armando przeleci ci żonę?
Słucham?
- Gdzie go znajdę? - Na lodowisku.
Obiecaj, że tam pójdziesz.
- Dobrze. - Słowo harcerza?
Słowo harcerza.
Nie mówisz tego z przekonaniem.
Proszę.
- Słowo harcerza. - Szczerze.
- Postaraj się. - Zamknij się!
Cisza!
- Szybciej! - Gotowe.
To tylko drobne przecięcie.
Panowie, jeśli chcecie mojej specjalności, to proszę.
Mąkę już mamy. Widać, że świetnej jakości.
Czekolada niekoniecznie.
Ale do zrobienia najlepszego piernika w Connecticut, trzeba więcej składników.
Co?
Potrzebuję więcej rzeczy.
Gdzie są przybory kuchenne?
- Naprawdę myślę, że dragi go... - Dość!
Co to?
- Tak, przepraszam. - Czego potrzebujesz?
- Sporo rzeczy. - Zrób listę.
- Tak. - Daj ją Lucasowi. Rozumiesz?
- Rozumiem. - Wrócę za dwie godziny.
Świetnie.
- Polubił mnie? - W co ty grasz?
Chcesz, żeby nas nakryli przez twoje bzdury?
Pracujemy razem?
Nieważne.
Mam robotę do wykonania. Mamy sporo na głowie.
Do dzieła.
Trzy, cztery, flamenco. Pięć sześć, nadgarstki.
Świetnie. Bardzo po hiszpańsku.
Teraz bioderka.
- No dalej. - Armando!
- Twoje ręce powinny być wyżej. - Wybacz.
Musisz ruszać biodrami, by wygrać.
- Niżej. - Wybacz.
Niektórzy mówią, że chcą, niektórzy, że nie.
- Raz wziąłem odmowę za zgodę. - Pepito, spadaj.
Richard?
Nagle ozdrowiał.
Nie każ mi tam wchodzić.
Co mówisz? Chcesz mnie sprowokować?
Ty mnie?
Co z tobą?
Chodź tu, jeśli jesteś mężczyzną.
Skopię ci tyłek, Zorro.
Odpuść, Richard.
Ale padł.
- Odjęło mu mowę? - Armando, nie poznaję cię.
- Tylko żartowałem. - Wszystko gra?
Richard, nie wiesz, z kim zadzierasz.
Kiedyś uprawiałem kick-boxing.
Rozmawiasz z Armando Costa Noches De la Treigo.
Tak więc...
Nie spodziewasz się tego ciosu.
Któraś pięść wystrzeli.
No dalej.
Twój wybór. Prawa czy lewa?
Nie spodziewał się. Teraz...
Spadaj, błaźnie,
zanim się rozkręcę.
Niepotrzebnie to zrobiłeś.
Ośmieszyłeś mnie jak zwierzę z cyrku.
Jak Pepino, małą cyrkową małpkę z Santiago w Chile.
Mistrz kazał jej chodzić
po rozżarzonych węglach na stópkach i rączkach.
Ale ja
nie jestem Pepino. O nie!
Nie jestem Pepino. Nie powinieneś tego robić.
Richard!
Ellen, nie sądziłem, że kiedyś będę agresywny przy kobiecie,
ale teraz...
musimy stoczyć walkę!
Ledwo cię dotknąłem. Masz nos z plastiku?
Nie dotykaj mnie!
- Twój mąż jest chory. - Przepraszam.
Nie wystartuję z tobą w zawodach.
Nie dotykaj mnie. Nie jesteś tego warta.
Nie, Armando Miguel.
Beczy, jakbym go kopnął w fujarę.
Gotowe. Nie mam konkurencji.
Coś ty narobił?
Trochę go poturbowałem.
Być może przesadziłem.
Myślałam, że chodzi ci o dom, a ty wszystko niszczysz.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Zaczyna mnie to wkurzać.
Dobra.
I co teraz?
- Masz wszystko? - Prawie.
- Nie było gałki, więc wziąłem cynamon. - To nie to samo!
- Zupełnie różne przyprawy. - Kolor ten sam.
Chodzi o smak, a nie o kolor.
Resztę mam. Są jajka,
- cukier, mąka... - To już coś.
Dam sobie radę, ale...
Dla kogo to?
To?
- No proszę. - Jak idzie?
Dobrze.
- Wszystko gra? - Tak.
Świetnie.
- Na pewno? - Tak!
Jestem z siebie dumny, a to rzadkość.
Są gorące. Będą gotowe za 15 minut.
Spokojnie.
Gorąco tu. Jak leci?
- Daj buziaka. - Nie.
Buziaka. Dobra.
Będzie zadowolony. Spotkamy się z Lailai?
Dobra.
Dobry wieczór.
Co słychać?
Witajcie.
To ten ptak, który powtarza?
- Papuga. - Właśnie.
Trzeba uważać, co się mówi,
bo może zdradzić sekrety przy żonie.
Powiedz „papuga”.
Papuga!
Witam.
- To jest Laila. - Widzę.
Proszę pozwolić,
że najpierw się przywitam. Bardzo mi miło.
- No dalej. - No i...
To dla pani.
Nie było łatwo.
Oby pani smakowało. Może...
Mogłaby pani...
W porządku.
Ostrożnie. Byłoby szkoda.
Proszę.
Bez obaw, daję radę.
Robiłem, co mogłem. Nie wygląda najlepiej,
ale jest zjadliwe.
Dobra...
Proszę.
Co to za gówno?
Słucham?
Chwileczkę. Napracowałem się.
- Proszę najpierw spróbować. - Kto chce?
- Brahim. - Tak.
Dziękuję panu.
- Degustację czas zacząć. - To te dragi.
Motywem przewodnim jest: „Wyjście z rodzicami po szkole”.
Tutaj mamy tatę,
który jest większy od mamy.
Nie twierdzę, że tatusiowie zawsze są więksi.
To znaczy...
Zwykle są więksi,
ale mąż może być mniejszy. Nie znam jej męża.
Nieważne.
Zrobiłem dziecko, które jest tak duże jak mama,
bo chciałem, żeby ciastka były tej samej wielkości.
Nie chciałem, żeby osoba z dzieckiem
narzekała, że ma małe ciastko.
To nastolatek.
Jego rodzice nie odbierają go ze szkoły.
Wstydzi się ich.
Nie każde dziecko to lubi.
Zabierają go na weekendową wycieczkę.
KAPUŚ Teraz!
Wchodzicie.
Jego rodzina jest zamożna.
Jak widać, dodałem biżuterię.
Mama ma jej sporo, bo kobiety kochają...
Pani ma naszyjnik, więc to dobry motyw.
- No i... - Spróbuj w końcu, Brahim.
Spróbuję syna.
Świetnie się prezentują. Bardzo ładnie.
- Ale nie wiemy, na co patrzy. - Co?
Jest pośrodku. Patrzy zarówno na mamę, jak i na tatę.
Mama jest po lewej, a tata jest nad nim?
Nie. Tata jest wyższy, dlatego syn patrzy w górę.
Wybacz, że to powiem, ale ja użyłbym gałki zamiast cynamonu.
Szaleństwo. Miałem gałkę
- na liście zakupów... - Nie było.
Świetna robota.
Jest chrupkie.
- Czujesz masę? - Tak.
Bo to zasugerowałem czy czujesz?
- Poczułem. - Pewnie. Łatwo nie było.
Wszystko gra?
- Świetne. - Tak?
Zawsze mi wychodzą.
Mnie też to robią.
- Zapraszam. - Hedi?
- Spokojnie. - Niech wszyscy spróbują.
Policja. Na glebę!
Spójrzcie, elfy!
- Na glebę! - Ręce do góry!
- Na ziemię! - Ręce!
- Tylko tańczymy! - Nie ruszaj się!
- Co my narobiliśmy? - Szukaj, Alpha.
Szukaj.
Niczego nie znaleźliśmy.
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Wybaczcie zamieszanie. Dostaliśmy złe informacje.
Panowie, idziemy.
Miłego dnia.
Nie wiem, co on zamierza, ale bądźmy gotowi tam wrócić.
Laila, niech cię szlag. Pracujesz z nieznajomymi.
- A nie „Lailai”? - Cisza.
- Dobrze. - Lucas.
- Przyznaj się. - Puszczaj.
Jeśli byłby gliniarzem, ukrywalibyśmy to?
Pies nie wyczuł ciastek.
- To nie moja wina. - Ma rację.
- Co? - Obcęgi.
- Nie, Laila. - Okazałeś mi brak szacunku.
Znasz zasady.
Może zrobisz wyjątek?
Tak dla jasności,
pani Lailai czy Leilei?
Niezłe z ciebie ziółko.
Dzięki. Miło mi.
Dlaczego psy nie tknęły ciastek?
Nauczyłem się tej sztuczki od Eddy'ego.
- Hedi? - Nie Hedi.
Nie pani Hedi, tylko Eddy.
To był mój golden retriever.
Zjadał wszystko w zasięgu wzroku.
To była dla mnie nowość.
To był dobry piesek, ale zjadał wszystko.
Nie zgadnie pani, jak się wabił.
Domyśli się pani? Proszę zgadywać.
Chciwy Eddy!
Dodałem środka odstraszającego.
Taki dodatek do żywności.
Włożyłem go w jego ciastka.
Zaczął chudnąć, bo przestał jeść,
i zdechł.
Po tygodniu.
Witamy na pokładzie.
- Dobra. - Nie ma za co.
Dzięki.
Przepraszam.
Całusek?
Przepraszam, myślałem, że w ten sposób...
Przepraszam.
Uśmiechnij się, Hedi.
A teraz daj buziaka.
Już po wszystkim.
Wasz znajomy źle wygląda.
Policja nic nie znalazła?
Niby co? Robiliśmy ciastka.
- Chyba żartujesz. - Spodobałem im się.
Złożyli spore zamówienie. Możesz mi dziękować.
To jakiś koszmar.
Co u ciebie?
Załatwione. Bernard nie wystartuje w zawodach.
- Świetnie. - Jest coś jeszcze.
Twoja żona...
- Chce odejść. - Niemożliwe.
- Możliwe. - Nie.
- Przysięgam, że tak jest. - Dlaczego?
To ma związek z domem.
Richard?
Czy ty płaczesz?
To był bardzo długi dzień.
Uratuj mój dom.
Proszę.
Jak? Nie wystartuję w tych głupich zawodach.
Masz rację. Żadnych zawodów.
Łyżwiarstwo figurowe bywa okrutne.
Słyszałeś o Tonyi Harding?
- Mam to gdzieś. Mów, co mam robić. - Spotkaj się z Georgesem.
To ojciec Ellen. Nienawidzi go.
Błagaj go o pieniądze. Ellen nie może się dowiedzieć.
Od razu by mnie zostawiła.
Jeśli się zgodzi, uratujesz moją rodzinę.
Tylko to muszę zrobić?
Nie będzie łatwo. Nie jestem jego ulubieńcem.
Nie dziwi mnie to.
To prosta historia.
Georges był naszym trenerem.
Gdy dowiedział się, że się pobieramy, pokłóciliśmy się.
To surowy człowiek.
Dość tych tanecznych historii.
- Wybacz. - Gdzie go znajdę?
To proste. Gdy wyjdziesz z domu...
Staruszek jest nadziany.
Georges?
Richard Silestone.
Skoro się tu pojawiłeś, musisz tkwić w gównie po uszy.
Nie masz pojęcia.
- Co to? - Pewnie wilk.
Założyłem pułapki, żeby chronić bydło.
- Wejdź. - Duży dom dla tak małego mężczyzny.
- Idź do diabła. - Dobry początek.
Gdyby ktoś mi powiedział, że napijemy się razem whisky...
Uważaj pod nogi. Ta rudera się rozpada.
Dokąd to?
Męskie rozmowy odbywają się przy kominku.
Siadaj.
- Czego chcesz? - Pieniędzy, by ratować dom.
Wiedziałem.
Dwadzieścia lat nie dzwoniłeś,
a teraz błagasz mnie o garść drobniaków?
Mówiłem córce, że postawiła na złego konia.
Gdybyś się pasł na mojej ziemi, ustrzeliłbym cię.
Dość tego. Tak czy nie?
Nie masz godności. Nawet nie chcesz zawalczyć o rodzinę.
Wolisz błagać na kolanach o pieniądze, zamiast je zarobić.
- Jak to? - Wiem o zawodach.
- Dlaczego nie wystartujesz? - Jazda na łyżwach jest głupia.
Tchórz.
Sęp.
Nieudacznik.
- Dupek. - Zaczynasz mnie wkurzać.
Dawaj kasę, żebym mógł stąd wyjść.
No dalej, uderz mnie!
Nie dam ci ani grosza.
- Cholera! - Wolałbym umrzeć.
Możesz odzyskać dom w jeden sposób.
Wkładaj znowu łyżwy. Pomogę ci.
- Nie nauczę się jeździć w dwa dni. - Bzdura. Nie zapomniałeś.
To głupi pomysł.
Co to za hałas?
- Silestone, już nie żyjesz. - Kim jesteś?
- Co tu robisz? - Zamknij się, Willow.
Głupie pułapki. Zapłacisz mi za to. W okolicy nie ma żadnych wilków.
Kazałem ci wybić sobie z głowy łyżwy.
Wynoś się z mojego domu!
Ty wyjdziesz pierwszy. W skrzyni.
Nauczę was irlandzkiego tańca.
To będzie tango argentyńskie.
Podałby mi pan broń?
- Zaraz się wykończę. - Stopa nie wygląda najlepiej.
Wiem, że wam groziłem,
ale może moglibyście położyć lód
na moim bucie
i nie brać udziału w zawodach?
Może zadzwonilibyście
po karetkę?
Na pewno dwa dni wystarczą?
Tak.
Wchodzę w to.
- Na co się gapisz? - Na nic.
Idziemy.
Będziesz gotował tutaj. Damy ci sprzęt.
Wyszkolisz chłopaków.
Masz dobę.
Dobrze.
Szkolenie i produkcja.
- Ile sztuk? - Piętnaście tysięcy.
- Ile? - Czego potrzebujesz?
Czasu. Potrzebuję kolejnego dnia
na samo szkolenie.
- Masz dobę. - W porządku.
Na razie.
Załatw mu wszystko.
- W nieskazitelnym stanie. - Dobra.
Potrzebujesz czegoś?
Jakieś życzenia?
- Mogę być całkowicie szczery? - Jasne.
Potrzebuję rodziny.
- Zwłaszcza podczas wakacji. - To normalne.
Dzięki. Wydaje mi się, że nikt tego nie rozumie.
- Dzieci? - Tak.
Lubię je zabierać do wesołych miasteczek.
- Ja wolę lodowiska. - Zabawy, kolejki górskie.
Lubimy gry w wesołych miasteczkach. Kolejek się boją.
- Nie wszystkie dzieci. - Tak? Może starsze...
- Ile ich masz? - Czego?
- Dzieci. - Nie mam.
Co?
- Chodzisz z dziećmi brata? - Nie. Dzieci już tam są.
- Mówiłeś, że je zabierasz... - Do wesołych miasteczek.
- Więc skądś je bierzesz. - Z lodowiska.
Dobra...
- Świetnie się gadało. - Dzięki.
- Nie idziesz gdzieś? - Nie, a co?
Moje dzieci...
Tak, dzieci.
- Moje dzieci. - To normalne.
Gdy je zabieram, jedne się boją, a inne nie.
- Dobra. - Na lodowiska też chodzimy.
Jasne.
Która godzina?
O rany!
- Świetnie się gadało. - Nie ma sprawy.
Pogadamy z inwestorami z Azji i z Nowego Meksyku.
ZIMOWA OLIMPIADA
Widzimy się na polu golfowym, Edouard. Nie mam teraz czasu.
Skarbie?
Wybacz. Problemy w pracy. Na szczęście ciebie to nie dotyczy.
Ktoś jest za drzwiami.
Wejdź.
Dobry Boże, Burk. Co ty robisz na wózku?
Panie Nicecocks,
zrobiłem, co w mojej mocy, ale mam fatalne wieści.
Silestone wystartuje w zawodach.
Jak to możliwe? Miałeś go odwieść od tego pomysłu.
- On ci to zrobił? - Nie.
W jezdni była dziura. Karetka musiała szybko skręcić.
Wpadliśmy do rowu, a ja stoczyłem się z góry.
Później dopadły mnie lisy i wzięły za śmieci.
- Chciały mnie zjeść. - Dość tego.
Rozumiem, że znowu muszę wszystkim zająć się sam.
Całkiem sam.
No może z małą pomocą.
Oksana, już czas, byś dołączyła do tańca.
Ja nie tańczę. Ja jeżdżę na łyżwach.
Masz absolutną rację.
Tragedia.
Uczymy się jeździć od podstaw.
Przybrałeś na wadze jak krowa przed ubojem.
Byłeś przeciętny, a jesteś okropny.
Nie dziwi mnie to. Od teraz
będziemy jeść, spać i srać na łyżwach.
Jeszcze nigdy tak nie ćwiczyliśmy.
- Na kolana i zamknij oczy. - Słucham?
O czym ty mówisz?
- Nigdy tego nie zrobię. - W takim razie kończymy.
Dobra, nie nadymaj się.
- Hej. - Wracajmy do pracy.
Dlaczego nie mogę tego zdjąć?
Hej, człowieczku...
Zakładam to uciekającym zwierzętom.
Dobry piesek.
Bierzmy się do roboty.
- Nie mamy czasu. - Ty draniu.
Najpierw srebrny, później złoty?
Zgadza się.
- Nieziemska. - Dlaczego ty wkładasz gwiazdę?
- Odczep się. To tylko gwiazda. - Co powiedziałeś?
Źle. Czekolada jest nie na swoim miejscu.
- W co ty grasz? - Co?
Świąteczne sweterki, prezenty?
Wybacz, że chcę robić ciasteczka w miłej atmosferze.
Nie rób takiej miny. Zmień ton.
Twój świat wewnętrzny tworzy...
- Lepiej przyjrzyj się sobie. - Spadaj.
Zostaw go!
Puść go!
Właśnie. Nie w mojej kuchni.
- On zaczął. - Mam to gdzieś.
Adelaide!
- Abdoulaye. - A co powiedziałem?
Adelaide.
To bez znaczenia.
- Płaćcie za przeklinanie. - Nie!
- Płaćcie. - Powiedziałem: „Twoja mama”.
- Nie przekląłem. - Ciągle gadasz.
Przerwijmy tę spiralę agresji!
Przerwałem.
- Amity, ty też. - Amidou.
Nieważne.
Dobra.
Panowie, mamy 24 godziny. Zabierajmy się do gotowania.
Do dzieła, leniuszku.
Nawet się nie starasz.
Szybciej, osiołku!
Niewiarygodne.
Ruchy!
Cholera!
- O co chodzi, bracie? - Wszystko gra.
Właściwie to nie.
- Nie jestem w nastroju na zabawę. - Dlaczego?
Żona ode mnie odchodzi.
Przykro mi. Nie wiedziałem.
Gdyby moja rodzina widziała, co z wami osiągnąłem.
Byliby ze mnie dumni.
To by nie pomogło. Musisz się tym dzielić?
- Właśnie. - Nie.
Powinieneś być dumny.
- Masz wielki talent. - Dzięki.
- Nie powinieneś przestawać. - Naprawdę?
- Pewnie. - Lubię to robić.
- To twoje powołanie. - Dzięki.
Szkoliłeś się, prawda?
Pracowałem chwilę w Brioche Dorée.
Zawsze widać, gdy ktoś pracował w wyszukanym miejscu.
- To bar z kanapkami. - Najwyższej klasy.
- Jest drogi. Cztery euro za kanapkę. - Właśnie.
Tak trzymaj.
Patrz tam.
Co?
To dla ciebie. Dziękuję.
Podoba mi się to doświadczenie
z gotowaniem.
- To było coś więcej. - Dla mnie też.
To symbol naszej przyjaźni.
Nie wierzę!
Skąd wiedziałeś? Niewiarygodne.
Torba podróżna.
- Co? - Wspaniała.
Idealna na zbieranie grzybów.
- Halucynków. - Tak.
- Dziękuję. - Pomacaj.
- To nie jest skóra. - Zgadza się.
To imitacja skóry!
Niewiarygodne.
- Sto procent. - Nie wierzę.
- Sprzedawca tak powiedział. - Musiała kosztować majątek.
Wybacz.
Dzięki.
- Obciągnijcie sobie wreszcie. - Nie bądź śmieszny!
- Płacisz! - Nie przekląłem.
- Masz płacić. - Obaj płacicie.
- Ja? - Płaćcie!
Dość tego.
„Obciągnijcie sobie”.
- Nie! - Nigdy!
- Nie. - Ja też zaprzeczyłem.
- Nigdy. - Nie.
- Właśnie.
Co tu się wyprawia?
Czy to jest cyrk?
Wracajcie do pracy.
Hedi?
Chwila.
Chciałam wam pogratulować ciężkiej pracy.
Zwłaszcza tobie.
Mnie?
Dziękuję.
Pewnie nieczęsto prawi pani komplementy.
Zaczęliśmy testować produkt.
Nie spodziewaliśmy się takiego sukcesu.
To zasługa całego zespołu.
Muszę im podziękować. Amity, Adelaide, Houston...
- Yousef. - Jak?
- Yousef. - Yousef!
Wszyscy się przysłużyliśmy.
Udało ci się stworzyć niesamowicie uzależniający narkotyk.
Co takiego?
Policja, na ziemię!
Co? Robiliśmy ciastka.
Wasz znajomy źle wygląda.
Chyba nie sprzedajemy narkotyków?
Jesteś geniuszem.
Dzieci uwielbiają twój produkt.
Tylko nie dzieci, proszę. Nie w Wigilię Bożego Narodzenia.
Nie lubię świąt.
Laila...
Oczywiście.
Yousef.
Rudy.
Duży sweter.
Papryczki Chili.
Małe Skarpetki?
Co to jest?
Afro.
Traktowałem was jak członków rodziny.
Jak moje dzieci.
Jak mogliście mi to zrobić?
O nie.
Muszę odetchnąć.
Musi się przewietrzyć. Żona od niego odchodzi.
Sukinsynu, słyszysz mnie?
Wykorzystałeś mnie do gotowania dragów!
Teraz sprzedadzą je rodzinom i dzieciom!
To wszystko twoja wina.
Koniec współpracy.
- Richard. - To koniec. Żegnam.
Myślisz, że lubię łyżwy?
- Bez odbioru. - Richard!
Richard...
Obiecuję, że przyjdę w Boże Narodzenie.
Zawsze tak mówisz i cię nie ma.
Idiota wrócił.
Chciałaś mnie widzieć?
- Jak idzie? - Prawie kończymy.
Pozbądź się utrapienia. Nie potrzebujemy go już.
Dobra.
Pakujcie podwójnie. Ostrożnie.
Ile zostało?
- Gdzie on jest? - Poszedł się przewietrzyć.
- Kiedy? - Piętnaście minut temu.
Halo?
Kucharz zwiał.
Nie mógł zajść daleko. Przyprowadźcie go.
Jesteś strasznym potworem.
Przyrządzałeś narkotyki dla dzieci!
Dla dzieci.
Co?
- Nie wiem. - M. Jackson!
- Nie. Potwór. - Frankenstein!
Charlie Chaplin!
W krzakach jest Święty Mikołaj.
Tam.
Cholera, kolejny Mikołaj trzepie.
- Cholera. - Idziemy.
Nie! Zostańcie...
To nie tak!
Hej!
Wiesz co, Monica?
Wspaniale było w twoich ramionach.
Istna magia.
Lubisz poezję, prawda? Niegrzeczna dziewczynka. Ja też.
- Proszę, Armando. - Nie!
Nie dlatego to robię.
Może troszeczkę.
- Buziak? - Bez całowania.
- No dalej. - Ja...
Chyba jest zwarcie.
- Wsiadaj. - Panie Nicecocks.
Mam dla ciebie propozycję.
Co wy mi robicie? Co zrobiłem?
To ja!
Peanut, twój asystent.
Z centrum handlowego.
No tak.
- Dobra. - Pomyślałem, że cię tu sprowadzę.
To ściśle tajna miejscówka.
Jesteś bezpieczny.
- Więc po co ta torba? - Żeby nikt cię nie rozpoznał.
To jest Rudolph.
- Co? - Pyta, czy się czegoś napijesz.
Naprawdę?
- Tak. - Cóż...
Mam odpowiedzieć tak samo?
Poproszę ajerkoniak.
Ajerkoniak!
- Macie? - Tak.
Świetnie.
Co słychać? Opowiadaj.
Zaraz usłyszysz...
szaloną historię.
To mi się przydarzyło.
- Jesteś potworem! - Co?
- Narkotyki dla dzieci? - Nie!
- Zrujnujesz święta? - To nie moja wina!
Zmanipulowała mnie Lailalai!
Powstrzymamy ich. Kiedy sprzedają?
- Wieczorem. Jest za późno. - Nie.
- Za późno. - Nie!
Musimy coś zrobić.
Masz rację!
Możemy uciec.
- Nie. - Tak!
- Masz samochód? - Musimy walczyć.
Rudolpha by tu nie było, gdyby uciekł od problemów.
Święty Mikołaj chce, byś pomógł tym rodzinom.
Nie jesteś już sam.
Spotkaliśmy się nie bez powodu.
Uwaga, idzie.
- Cześć. - Nie pozwoli nikomu zniszczyć świąt.
- Kochamy święta. - Tak.
Może i kochacie święta,
ale ja je naprawdę kocham.
Są urodziny, Wielkanoc, mój ślub
i na szczycie święta.
Święta Bożego Narodzenia!
Jeśli pokażemy ci coś, co może pomóc,
obiecujesz dochować tajemnicy?
- Obiecuję. - Słowo harcerza?
Dobra.
Jaki jest plan?
- Co chcecie z tym zrobić? - Zniszczymy to, co stworzyłeś.
- Nie godzę się na zabijanie ludzi. - Musimy ich skrzywdzić.
Żadnej przemocy.
Niektórzy są dobrzy. Jak Duży Sweter,
Małe Papryczki Chili, Brahim...
Wiecie, co musimy zrobić?
Znaleźć narkotyki i je zniszczyć.
- Skąd macie tę broń? - Byliśmy w wojsku.
Siły Specjalne, Druga Dywizja.
Jeszcze przed wypadkiem.
No tak, wypadek.
Sporo się zmieniliście.
Co się stało?
Dostałem odłamkiem w głowę.
- Rudolph przyjął resztę pocisku. - Rozumiem.
Nieźle.
- Cudowny pomysł, Rudolph. - Co powiedział?
Chce stworzyć nową broń.
Jasne,
ale żadnych pistoletów.
Broń, która nie zabija.
Zgoda.
Na olimpiadę nie pojedziesz, ale jesteś gotowy na zawody.
Polegaj na talencie mojej córki.
Dzięki za wszystko.
- Na pewno nie chcesz jechać? - Na pewno.
Córka nie chce mnie widzieć. Tak pewnie będzie lepiej.
Obiecaj mi jedno.
- Richard, gdzie ty byłeś? - Trenowałem. Startujemy w zawodach.
- Jest trochę za późno. - Nadal możemy ocalić dom.
- Tommy ma rację. - Scottie.
- Racja. - Nie jesteśmy gotowi.
To za godzinę. Co z kostiumami?
- Mamo... - Meghan, czasami...
- Mamo... - Pierwsza...
To ostatni raz...
- Chciałabym... - Zawsze jest tak samo.
Dość, Meghan.
- To... - Nie.
Ja dam radę.
Zaufaj mi.
Daj mi szansę.
Obiecuję, że damy radę.
To niczego między nami nie zmienia.
Dobra.
Do dzieła.
- Co z kostiumami? - Pracuję nad tym.
Oto świąteczne zawody w łyżwiarstwie dla par.
Proszę pamiętać, że nagrodą jest 50 000 dolarów.
Niecodziennie ma się okazję wygrać tak dużą nagrodę.
I nie każdego dnia mam okazję prowadzić z tobą program, Nancy.
Przypomnijmy oceny. Pięć par już się zaprezentowało.
Prowadzą Hendersonowie, co zaskakuje.
Wielka niespodzianka.
Ich idealna choreografia dała im 21 na 30 punktów.
Oto i oni.
Spójrzcie na nich. Czyż nie są uroczy? Para słodziaków.
- Zwinni jak na swój wiek. - Moja babcia mawiała:
„Stare słoiki dają najlepsze dżemy”.
- A teraz... - „Stare foremki dają najlepsze ciasta”.
- Następną parą... - A także:
„Nancy, jesteś grubą i brzydką wariatką. Do niczego się nie nadajesz”.
Nie żyjesz, babciu, a ja jestem w telewizji. Chrzań się.
Co?
Żartujesz?
Przestań.
Zajmę się facetami z przodu.
- Miało być bez przemocy. - Tylko ich usypiam.
Celuj w kończyny.
Co jest, stary?
- Niewiarygodne. - Celownik się popsuł.
Daj mi to.
Na szczęście chodziłem na strzelnicę.
- Lewa noga czy prawa ręka? - Noga.
- Trzeba naprawić celownik. - Mówiłem.
- Śpią. - Idziemy.
Teraz!
Szybciej.
Dzięki.
Oby stroje wam się podobały.
Nie ma go tu. Nie wiem, gdzie się podział.
Nikt nie wie, gdzie jest.
To nie moja sprawa. Jesteś z policji.
Tak!
Dzisiaj o 20, mamo?
Świetnie.
Brzmi dobrze. Kocham cię.
- Świetna robota, skarbie. - Mówiłam, że mam talent.
- Podoba ci się, tato? - Jest piękny.
Jesteśmy blisko.
O nie!
Schowajmy się tam.
Idziemy!
Szybko!
Następna para to Oksana Stojanovic i Armando Costa...
- Armando. - To przyjaciele
- mojej mamy. - Witam, pani Phillips!
Pozdrawiam!
- Liczymy na nich. - Ogień i lód. Idealna równowaga.
- Tak jak my. - Raczej nie. Nawet się nie przyjaźnimy.
Byłam zbyt oschła?
- Nie. - Zraniłam cię?
Przejdźmy dalej.
- Zaraz się zacznie. - Gotowi?
Do startu...
Swing!
Mocny start, świetne figury.
Nieźle. Wyglądają jak para papużek.
Pokrywa topnieje jak kostki lodu na rozgrzanym ciele.
Piękne uniesienie. Wyborne.
Spójrzcie, jak ją trzyma. Jakby była piórkiem.
Na szczęście żyjemy w Stanach i możemy obejrzeć to widowisko.
A niech mnie!
Jestem bardzo ciekawa ocen jurorów.
Odważnie.
Nawet zła prasa to dobra prasa.
- Żadna nie oprze się jego urokowi. - Nawet mnie prawie to podnieciło.
- Dlaczego nie? - To postępowe czasy.
To prawda.
Dwie dziesiątki i dziewiątka. Nasi nowi liderzy.
To im na pewno wystarczy, by wygrać.
Tam jest jakieś 50 osób.
Słuchajcie.
Dziękuję wam za wszystko.
Bądźcie odważni. Czas działać.
Powodzenia i do zobaczenia. Będę się przyglądał.
Wołajcie, gdybym był potrzebny.
Będę tu stał i zawołam wsparcie.
Na razie. Powodzenia.
- Co? - Nie zostawisz nas.
Masz posprzątać swój bałagan. My tylko pomagamy.
- Ale ja mam skaleczenie. - Trzymaj.
- Nie. - Tak.
Ty gnojku.
Dlaczego to zrobiłeś, Lucas?
Nie miałem wyboru.
Nie wiedziałem, że to policja.
Dora, wiedziałem, ale co mogłem zrobić?
Nie miałem wyboru.
- Ja też nie mam. - Co to znaczy?
Hedi, obcęgi.
Co takiego?
Tylko nie to.
Odejdź.
Odłóż to.
Wkrótce zaczynacie. Gotowi?
Wszystko gra?
Moja kostka!
Wybaczcie, nie mogę wystąpić.
Zmusiłam cię, a nabawiłam się kontuzji.
Ja dam radę.
- Przestałaś jeździć. - Nadszedł czas,
żebym wystąpiła dla rodziny.
Będę jeździła po swojemu.
Nie tak, jakbym była zakochana w tacie.
To ma sens.
- Tak. - Jaki masz plan?
Scottie, twój talent też się przyda.
Gotowi?
- Tak. - Tak.
- Do dzieła. - Tak!
Przepraszam, ale powinni zostać zdyskwalifikowani.
Mają jeszcze 30 sekund.
- Wystąpi z córką. - Słucham?
Tak nie wolno.
Regulamin nie zabrania występów z córką.
Proszę nam pozwolić pracować, panie Nicecocks.
Przepraszam, Marie-Noël.
Mały wypadek, Ellen?
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Zaraz się zacznie, Danny.
- Nie mogę się doczekać. - Mam gęsią skórkę.
Para złożona z ojca i córki, a to nowość.
- Na pewno będzie uroczo. - Z pewnością.
Dalej, Scottie.
PIERWSZE MIEJSCE OKSANA STOJANOVIC - ARMANDO COSTA
ANALIZA: DOPASOWANIE
SKAN - IDENTYFIKACJA - ZAGROŻENIE
Muzyka daje kopa.
Teraz!
- Richard! - Oczywiście.
Wyglądają jak anioły.
Niesamowite.
Cudowna figura.
Będą walczyć o zwycięstwo.
Armando i Oksana mają się o co martwić.
Mają poważnego konkurenta.
- Zaraz się zrzygam. - Jeszcze kilka obrotów.
Ojcowska miłość dodaje skrzydeł.
- Nie sądzisz, Danny? - Nie wiem. Nie mam taty.
Opuścił nas, gdy byłem dzieckiem.
Wyszedł po papierosy i nie wrócił.
Brahim, co ty tu robisz?
Upewniam się, że nikt nie tknie mojego przyjaciela.
Mówisz o mnie?
- Za mną. Wydostanę was stąd. - Nie mogę.
To moja walka.
Narozrabiałem i muszę to naprawić.
Ty zawalcz w Brioche Dorée.
Będziesz świetny. Masz talent.
Nieoszlifowany diament.
- Zawalcz o to. - Wszystko dzięki tobie.
- Co? - Chciałem ci powiedzieć.
- Wysłałem CV do Brioche Dorée. - Nie gadaj.
- Zaczynam po weekendzie. - Co?
- Trzy dni próby. - Super.
Umowa odnawialna.
- Dziękuję za wszystko. - Świetnie.
Pewnego dnia zjemy tam coś z żoną.
- Byłoby miło. - Dobrze was ugoszczę.
Zadbam o was.
Przyjdźcie do baru.
Pytajcie o Brahima. Dostaniecie 10% zniżki.
Wyjście jest tam.
Tam jest wyjście.
- Powodzenia. - Ciao!
Richard, chodź tu!
Ty i ja, Leilei.
Sprawdź to.
Ja się nim zajmę.
Wiedziałem, że przyjdą.
Przepraszam.
Odłożę broń.
Nie!
Wszystko gra?
Przepraszam.
Wybacz.
Czyż to mój kumpel Hedi?
Myślisz, że się ciebie boję?
- Gotowy na finał? - Tak.
Dzięki, że dotrzymałeś słowa. Jesteś super tatą.
Szykują się do ostatniego skoku.
Nie popełnij mojego błędu.
Dbaj o rodzinę.
Inaczej skończysz jako głupi starzec,
który żałuje każdej zmarnowanej chwili.
Obiecuję.
Mój Boże!
Tego jeszcze nie było. Kraksa z rozmachem.
Richard?
Cholerna barierka.
Chwila.
Chyba ktoś się tam rusza.
- Rusza się. - Wstaje!
Powstaje z martwych!
Tak!
Dalej, Richard!
Czemu się śmiejesz?
Jest wyjątkowy.
Tato!
- Meghan! - Jesteś cały?
Tak.
Zgubiłeś łyżwę.
Wszystko jest w czerni i bieli.
No dalej.
Czas się zdrzemnąć. Już.
Proszę...
Błagam.
Proszę...
Mimo niezwykłego występu Silestone'ów,
Oksana Stojanovic i Armando Costa wygrali puchar.
Razem z czekiem na 50 000 dolarów.
Nancy, to całkiem pokaźna sumka.
Dokładnie takiej kwoty nie zostawiła mi babka.
Nienawidzę cię, babciu.
Biedna rodzina Silestone'ów.
Czego chcesz, Dick?
Wygrałeś. Nie wystarczy ci?
Przyszedłem zobaczyć, jak pachnie porażka.
Nie kojarzę tego zapachu.
Poza tym chcę odebrać klucz
do mojego nowego domu.
Cóż...
Dam znać...
Nie byłbym tego taki pewien.
Georges?
Wpłaciłem 50 000 dolarów
do banku dziś wieczorem.
Nie mają długów.
Chcesz powiedzieć, że moja inwestycja nie wypali?
Posłuchaj, Dick.
Masz serce z lodu
i wygląda na to, że kolejne święta spędzisz sam.
- Jak to? - Odwróć się.
Moja rosyjska laleczka!
Z tym biedakiem?
Koniec z nami.
Z drogi!
Uwaga!
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
To może być jakiś szamański rytuał.
Nie wiem, co się stało.
Co to, do diabła, jest?
My tylko pomagaliśmy.
Ja też pomagałem.
Byłem...
donosicielem.
Nie lubię tego określenia, ale...
Dzięki twojej babci już nigdy nie zjadłam loda na koniu.
- Pamiętasz? - Tak.
W każdym razie...
Cieszcie się świętami z całą rodziną.
- Czekaj. - Może...
- Mógłbyś... - Chciałyśmy...
Mów, mamo.
To rodzinna tradycja.
Musisz być z nami.
Przepraszam.
Pogadamy o tym później.
Czas się pogodzić, nie sądzisz?
Ponieważ...
jest Boże Narodzenie.
Halo?
Może jakimś cudem mnie słyszysz...
Dziękuję za to, co zrobiłeś dla mojej rodziny.
Odzyskaliśmy dom
i, co ważniejsze, dom rodzinny.
Nigdy ci się za to nie odwdzięczę.
Tata?
Mam nadzieję, że wszystko u ciebie gra
i że świętujesz
z żoną i córką.
Buziaki...
To znaczy na razie.
To był buziak.
Rozmawiam z kimś.
To takie walkie-talkie.
Wesołych świąt.
Wygląda jak Święty Mikołaj.
Dobra.
Proszę.
Napisy: Jakub Skiba
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński