Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Marzenia są ulotne. Ludzie o tym wiedzą, a i tak marzą.
Po 50 wspaniałych latach okazało się, że to był tylko sen.
Wszystko jest zaledwie pustym snem. Kantan, sztuka teatru nō
WIOSKA
WITAMY W WIOSCE KAMON
Hej, Yuu, dostajesz niezły łomot.
Dawaj.
Pokaż mu!
Udało ci się go trafić?
Daj spokój. W twarz nie można.
No dobrze.
Już są.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dobry.
Ostrożnie, panie Sakashita.
Niezły widok, panie sołtysie.
Zbieramy tu wszystkie śmieci z okolicy.
Dzień dobry.
Tutaj segregujemy odpady do ponownego użycia.
Rozumiem.
Ograniczamy ilość śmieci na wysypisku.
Oczywiście.
Jeśli dostaniemy dotację,
chcemy powiększyć wysypisko i objąć pobliskie góry.
- Wszystkie? - Tak.
Misaki.
Idziemy do sołtysa?
Dobrze.
Hej.
Zawsze tak dostajesz?
No wiesz…
Znęcają się nad tobą.
Jestem tu nowy, więc niewiele wiem.
Ale ja bym się na to nie godził.
Ja też się nie godzę.
Skoro tak mówisz.
Póki nie zarobię na długi, będzie ciężko.
Rok nie widziałam, jak Kokichi gra nō.
Chciałabym, żeby już się pogodził z sołtysem.
Jak długo tu zostanie?
Pewnie dojdzie do kolejnego incydentu.
Czemu sołtys pozwala mu tu mieszkać?
Nie wiem.
Cześć.
Mógłbyś dać mi już
kasę na przyszły miesiąc?
Dałem ci w zeszłym tygodniu.
Nie rozumiesz.
Na początku szło mi świetnie.
Potem usiadła obok mnie dziwna staruszka i przegrałam.
Oddam ci w przyszłym tygodniu.
O co chodzi?
Co?
Nie traktuj tak swojej matki. Oddam ci.
MARUOKA
Jeszcze się grzebiecie.
Zagęszczać ruchy.
Zaraz będzie świtać.
Maru.
- Siemano. - Hej.
Kolejny duży ładunek?
Proszę.
- Nie za mało? - Nie.
Hej.
A więc…
Ty też zadłużyłeś się u Maruoki?
Nie ja.
Sołtys i reszta
wiedzą o tym, prawda?
Rany.
Ta wioska to niezłe bagno.
Co za wspaniała mina.
Spójrz tutaj.
Czemu mnie nie słuchasz?
- Hej. - Tak?
Dobra robota.
Dziękuję.
- Dzięki. - Dobra robota.
Yuu.
Co u mamy?
Dobrze.
Powiedz jej, żeby skończyła z hazardem.
Też chcesz się stąd wyrwać?
- Dziękuję. - Proszę.
Świetna robota.
Dzięki.
Yuu.
Co robisz?
Słyszę
jakiś dźwięk.
Co?
Niczego nie słyszę.
Dźwięk?
Przerażasz mnie.
- …w przyszłym roku na tamtą górę. - Naprawdę?
- Tak. - To bardzo dużo.
- Naprawdę? - Tak?
To prawda.
Yuu?
To ty. Kopę lat.
Nie pamiętasz Misaki?
Wróciła po 10 latach.
Będzie tu pracować.
PR, relacje i takie tam.
Miło cię widzieć.
Zróbmy ci przyjęcie powitalne u Yosukego.
- Świetnie. - Dobrze.
Przyjdziesz?
Nie.
Mógłbyś dla odmiany dołączyć.
Kiedyś się lubiliście.
Przyjdź.
Chodź, Misaki.
RESTAURACJA I BAR NAKAI
Świetnie wyglądasz, Misaki.
No nie?
- Wcale nie. - Serio.
Zawsze mi się podobałaś.
Jasne. Miałeś dziewczynę.
To nie było nic poważnego.
A ty kogoś masz?
Nie powiem.
Nie bądź taka.
Yosuke, cieszysz się, że twoja córka wróciła?
Tak. To wszystko dzięki panu.
A ty, Keiichi?
Keiichi.
Co będziesz robić po liceum?
No…
Mów porządnie, jak mężczyzna.
- Nie dokuczaj mu. - Przepraszam.
Na twoim miejscu uciekłbym z tej wioski.
Ciekawe jak? Nikt by cię nie zabrał.
Co was tak bawi?
Zakład robi wrażenie.
Nie sądziłam, że jest tak duży.
Co na to mieszkańcy?
Oczywiście rozumieją.
Początkowo były problemy.
- Teraz już nie ma. - Rozumiem.
To dobrze.
A ty co, popijasz soczek?
To nie pogrzeb.
Toru, nie zmuszaj go do picia.
Ja go do niczego nie zmuszam.
Prawda?
Spokojnie, ja stawiam.
Yuu.
Było ci ciężko,
ale na szczęście masz pracę.
Prawda?
Tak.
Do dna.
Jak tam?
Dużo przez niego wypiłeś.
Nic mi nie jest.
Yuu, coś się w tobie zmieniło.
Zdziwiło mnie to.
Jak się masz?
Dobrze.
W porządku.
Czemu wróciłaś?
Czemu?
Tu nic nie ma.
W Tokio też nic nie było.
Co?
A ty?
Czemu wciąż tu jesteś?
Nie rozumiem.
Mogłeś wyjechać.
Miałeś taką możliwość.
Nie ma możliwości.
Nie dla mnie.
WYZWANIE DX
WCISKAJ GUZIK
PRZEGRYWASZ
Cholera.
Co to ma być?
Hej! Coś tu nie gra.
Ktoś majstruje przy automacie.
Cicho.
Po co się tak drzeć?
- Na co się patrzysz? - Nie patrzę.
Ale to wkurzające.
Czego chcesz?
Na co się gapisz?
Cholera, rozsypałaś.
- Na co się gapisz? - Pomocy!
Proszę.
Yuu, kopę lat.
Kimie musi przestać pić.
Ostatnio źle wygląda.
To twoja jedyna rodzina.
Potrzebuje wsparcia.
Łatwo ci mówić. Wyjechałeś.
Proszę cię.
Swoją drogą
Misaki wróciła.
Byliście ze sobą blisko.
Spotkajmy się. Tyle minęło.
Co?
WITAMY W WIOSCE KAMON
Jakby był tam od zawsze.
Tuż nad świątynią.
Nawet ci, którzy byli przeciwni budowie zakładu,
teraz już nic nie mówią.
Co myślą, jak na niego patrzą?
To dziwne.
Misaki.
- Kopę lat. - Jak się masz?
Dobrze.
Miło was widzieć.
- Zaczynajmy. - Ciekawe, czy dam radę.
Wyszedłem z wprawy.
To nieprawda.
A ty, Yuu?
Chcesz wrócić do nō?
Niezbyt.
Uczysz jeszcze?
Młodzież w wiosce nie chce już zajmować się teatrem.
To smutne,
ale tak już jest.
Przy okazji.
- Idziecie na festiwal? - Chętnie.
Chodźmy razem.
Nie, dzięki.
No chodź.
Może dzięki temu wrócisz do nō.
Wróciłem.
Kokichi.
Kopę lat, mamo.
Jak mama?
Sam widziałeś.
Ma raka wszędzie, ale umysł wciąż bystry.
Jasne.
Jak finanse w wiosce?
Dobre pytanie.
Co roku jest ciężko.
Jak dostaniemy dotację na zakład, będzie lepiej.
Shusaku.
To naprawdę jest konieczne?
Nie chodzi tylko o to, co konieczne.
ŚWIĘTE ŚWIATŁO
Gdy byłam mała,
bałam się tego.
Wszyscy mają identyczne maski
i idą w tym samym kierunku.
Bez zastanowienia.
To nienaturalne,
jakby nie z tego świata.
Dawno nie widziałeś spektaklu nō.
To prawda.
Nie chcę tu siedzieć.
- Ma tupet. - Co to ma być?
W porządku.
Śpij, jak potrzebujesz.
Teatr nō sprawia,
że komunikujemy się z naszym wnętrzem.
Zamiast próbować to zrozumieć, reaguj tak, jak czujesz.
Nie ma złych sposobów.
Hej!
Kimie Katayama.
Yuu.
Wiem, że słyszycie.
No właśnie.
Cześć, Yuu.
Dobry wieczór.
Pozwolę sobie wejść.
UMOWA UDZIELENIA POŻYCZKI 3 MILIONY JENÓW
Kimie.
Nie chciałaś, żeby Yuu wiedział.
Twój syn codziennie haruje na wysypisku. Jak chcesz to spłacić?
W życiu ci się nie uda.
Odpracuję to.
Yuu.
Współczuję ci.
To dług twojej bezużytecznej matki. Nie twoja wina.
Ale wiesz,
ja też muszę zarabiać.
Rozumiesz?
- Chodźmy. - Dobra.
- Fajnie. - Dzięki.
Yuu.
Mogę cię o coś spytać?
Popatrz.
Planujemy zorganizować szkolną wycieczkę,
żeby oswoić ludzi z zakładem.
Chciałabym,
żebyś był jej przewodnikiem.
- Ja? - Tak.
Kiedyś lubiłeś opowiadać.
To nie jest zadanie dla Yuu.
Ja to zrobię.
Jesteś przełożonym, Toru. Dużym i silnym.
Dzieci bałyby się takiego twardziela.
Na pewno.
Yuu nie może tego zrobić z wielu powodów.
Mam rację?
No?
Chciałbyś?
- Nigdy tego nie robiłem… - Hej.
Daj spokój.
Wiesz, że to syn przestępcy?
Toru.
Taka jest prawda.
Będzie problem, jeśli to się wyda.
- Przeszłość jest nieważna. - Ty też o tym wiedz.
Mieliśmy przez niego kłopoty.
Prawda?
No?
Co to za mina?
- Chcesz coś powiedzieć? - Przestań, Toru.
I poszedł.
Uciekł.
Yuu się nie nadaje.
Yuu.
Hej.
Podwieziesz mnie?
Strasznie leje.
Toru w ogóle się nie zmienił.
Nie powinien tak mówić.
Nie zrozum mnie źle.
Nie potrzebuję twojej litości.
Nie chodzi o litość.
Masz trochę czasu?
Co?
Chcę ci coś dać.
Ojej.
Wróciłam.
Cześć.
Yuu?
Cześć.
Wejdź.
Daj kurtkę.
Dzięki.
Dawno cię tu nie było.
To były czasy.
Wszystko było zielone. Warzywa były świetne.
W wolne dni mieliśmy próby teatralne.
Wszystko się zmieniło.
Proszę.
Co to?
Maska.
Maska?
Mówiłem, że już nie gram.
Maski potrafią
ukoić serce.
Załóż ją, gdy będzie się w tobie gotować.
A więc
jak będzie?
Zgodzisz się?
To nie dla mnie.
Oni mają rację.
Nawet ty wiesz o moim tacie, prawda?
Dlatego cię wybrałam.
Nie zrobiłeś nic złego.
Dlaczego tak cię traktują?
Yuu.
Ja też byłam w tym miejscu.
Zawsze walczyłeś sam.
Wiem, co czujesz.
Wszyscy cię nękają.
Nikt ci nie pomaga.
Cierpisz samotnie i w milczeniu.
W swoim wnętrzu.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
W naszym zakładzie przetwarzania odpadów
zajmujemy się śmieciami z waszych domów.
W imieniu całej wioski dbamy o środowisko.
W pierwszym roku istnienia zakładu
na wysypisko trafiło 2000 ton śmieci.
Dzięki naszym wspólnym wysiłkom
jest ich coraz mniej.
Ten wielki śmietnik nazywamy szybem.
Mieszamy w nim śmieci, żeby lepiej się paliły.
Potem spalamy je w spalarni, w nocy, kiedy śpicie.
Super.
Oddam przepustkę i wracam.
Jak tam?
Hej.
Rozkręcasz się, co?
Jak to?
Nie wiem, czy to twoja mina, czy co, ale wydajesz się bardziej męski.
Przestań.
Co to?
No…
Chyba
przyszła kolej na mnie.
Ale z ciebie frajer.
Popisujesz się przed dzieciakami.
Nie wymażesz swojej przeszłości tak łatwo.
Do wieczora.
„Ten pan dużo nas nauczył o śmieciach”.
„Czasem mój tata nie segreguje śmieci. Następnym razem zwrócę mu uwagę”.
Świetnie. Spodobałeś im się.
Przestań.
Sołtys Ohashi wspominał
o programie telewizyjnym.
To szansa, żeby wypromować wioskę.
W telewizji?
Może zostaniesz gwiazdą.
Nie, dzięki.
Na poduszce Kantan
Położyłam głowę
Miałam sen A teraz się obudziłam
Co?
Kantan.
Maska, którą ci dałam, jest z tej sztuki.
Kantan?
O czym jest?
O młodym człowieku,
który nocuje w zajeździe.
Zasypia na „poduszce Kantan”
i budzi się jako cesarz.
Mija 50 lat,
podczas których żyje wystawnym, cesarskim życiem.
Potem się budzi.
Cały czas był w zajeździe.
Uświadamia sobie,
że życie jest jak sen.
Sen?
A jednak…
teraz czuję, że żyję.
Tak?
W Tokio…
usiłowałam za wszystkimi nadążyć.
Ale nic mi nie wychodziło.
Ludzie mówili, że działam im na nerwy.
Nie wiedziałam, po co żyję.
Ale teraz…
coś mi mówi, że zasługuję na to, żeby żyć.
To dobrze.
Przepraszam.
Muszę iść.
Dobrze.
Pierwsza wycieczka szkolna w zeszłym miesiącu była udana.
Grafik na przyszły miesiąc już się zapełnia.
Mamy też w planach
wyprodukowanie programu telewizyjnego.
Wystąpi w nim nasz pracownik, Yuu Katayama.
Dziękuję.
Jakieś pytania?
Proszę.
Powinniśmy się martwić, że śmieci zanieczyszczają wodę?
Bez obaw.
Dbamy o nasze bezpieczeństwo.
Ktoś jeszcze?
Proszę.
Katayama nie może wystąpić.
Osoba z przestępczej rodziny nie powinna reprezentować zakładu.
Prawda?
Nie w telewizji.
Misaki byłaby lepsza, jest dziewczyną.
Jest ładna.
Misaki jest lepsza.
Yuu nie jest winien
zbrodni swojej rodziny.
Ciężko pracuje dla naszej firmy.
Nie zapominajcie o tym.
Rozumiem wasze obawy.
Wybraliśmy Yuu Katayamę celowo.
Dbamy o osoby, którym społeczeństwo nie jest przychylne.
Tak chcemy promować naszą wioskę.
Dobra robota.
Dziękuję.
Misaki!
Pójdziemy na drinka?
Nie mogę, muszę pisać wniosek.
Poważnie?
Bardzo mocno się wstawiasz za Yuu.
Dlaczego?
Yuu chce się zmienić. Ty też powinieneś go wspierać.
Nie żartuj.
Zawsze taki był i już się nie zmieni.
To twoje zdanie.
Ustalone.
W przyszłym tygodniu będą nagrywać program.
Przyjadą tu. Oprowadzisz ich.
- Ja? - Ty.
Będzie wyemitowany w całej Japonii.
To może być hit.
Poza tym…
koniec z pracą w nocy.
Co?
Powiem Maruoce.
Jeśli to wyjdzie na jaw, będziemy mieć kłopoty.
Naprawdę?
Yuu.
Czas, byś zmienił swoje życie.
Wykaż się przed tymi, którzy tobą pomiatali.
Dam z siebie wszystko.
Czujesz, że żyjesz?
Oto nasz przewodnik, Yuu Katayama.
- Miło mi. - Miło pana poznać.
Tędy.
Świetny kadr.
Dzień dobry.
Co oni robią?
Segregują odpady do ponownego użycia
nie tylko z Kamon, ale i z sąsiednich gmin.
Hej.
- To nie cyrk. - Spokojnie.
Bardzo przepraszam.
Niektórzy pracownicy mają problemy.
Siłą naszej firmy jest zatrudnianie ich na równych zasadach.
Przejdźmy tam.
Przepraszam.
To nie zoo!
Toru.
Hej, Yuu.
Jesteś jak my.
- Spokojnie, Ono. - Taki sam.
Jasne.
- Zgadza się. - Ładnie.
Dobry pomysł.
Później zrobię zdjęcia.
Dziękuję.
- Pięknie. - Świetnie.
Wykorzystajmy to.
Toru.
Co tu robisz?
Byłem w okolicy.
Porozmawiajmy.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Misaki, właśnie skończyłem.
Jesteśmy zajęci.
I co?
To przestępstwo. Co w nim takiego dobrego?
Zmusiłeś go do tego?
Nie zrzucaj winy na mnie.
Sam do mnie przyszedł. Chciał tej pracy.
Chyba widzisz w nim siebie.
Co?
No wiesz…
Twój tata mi powiedział.
Że odeszłaś z pracy z powodu problemów psychicznych.
Spokojnie.
To się zdarza.
Przestań.
Misaki.
Wiesz,
że zawsze coś do ciebie czułem.
Bądź ze mną.
Wyjedziemy z wioski.
Będziesz szczęśliwa.
Przestań.
Nie martw się.
Nie będę cię zmuszał.
Przestań!
Nie! Przestań!
Hej!
Co ty wyprawiasz?
Opowiedziałem jej o twoich wybrykach.
Co?
Co jest?
Chcesz mnie zabić, jak twój stary?
Nie chciał zakładu, a wściekł się, że wszyscy się od niego odwrócili.
Czy to nie głupie, Misaki?
Zgrywasz ofiarę.
Wkurzasz mnie.
Toru, uspokój się.
Oddaj mi.
Oddaj, mówię.
Dalej!
Dawaj!
Dlaczego…
Dlaczego ty?
Przestań.
Chodź.
No już.
Dawaj!
Oddaj mi!
Proszę cię, przestań.
Misaki.
Oprzytomnij.
Uciekamy! Do środka!
- Nie! - Szybko!
Przestań. Zabijesz go.
Ty…
Nie chcemy cię w tej wiosce.
Gdzie on się podziewa?
Ten gość jest beznadziejny.
Pewnie znowu się nawalił.
Co ci się stało w twarz?
Przepraszam.
Upadłem.
- Makijaż to zakryje? - Tak.
Wszystko zależy od ciebie.
Nie zawiedź mnie.
Rozumiem.
Panie Sakashita, miło pana widzieć.
Jesteśmy.
Bardzo się cieszę, choć trochę też się denerwuję.
- Spokojnie. - Dziękuję. Dobrze, że jesteście.
Mamy jeszcze trochę czasu, proszę się odprężyć w poczekalni.
Oczywiście.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Przyszedł Yuu Katayama.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Kokichi.
- Zaraz się zacznie. - Już?
Wioska Kamon jest piękna
o każdej porze roku.
Od ponad 500 lat
jest ważnym centrum teatru nō.
Kultywuje się tutaj
tę piękną, tajemniczą japońską tradycję.
Teatr w Kamon…
- Tak. - Rozumiem.
- Dziękuję za przybycie. - Dziękuję.
- Tutaj. - Dziękuję.
Wchodzimy za 10 s.
Za cztery, trzy…
WITAMY W WIOSCE KAMON
Zaczyna się.
Chodźcie.
Dziś przedstawiamy wioskę Kamon.
Nawet w dni powszednie to miejsce tętni życiem.
O życiu tutaj opowie nam jeden z wybitnych mieszkańców,
Yuu Katayama.
Dzień dobry.
- Dziękuję. - To Yuu.
Dobrze wygląda.
Odstawił się.
- Ale gwiazdor. - Nieźle.
Rocznie Kamon odwiedza prawie milion turystów.
Milion? Niesamowite.
To jedno z najlepszych miejsc w okolicy.
- Dziękuję. - Yuu!
- Przepraszam, to moja matka. - Tak?
Co za urocza kobieta. Dzień dobry.
Przepraszam. Dzień dobry.
- Yuu ciężko pracuje. - Oczywiście.
- Ruszamy? - Tak.
- Chodźmy. - Proszę.
Co roku odbywa się tu festiwal teatru nō…
Wioska robi się znana.
Żałujesz, że wyjechałeś?
Cicho.
Za to on…
zapracował sobie na to.
Obecnie dużym wsparciem dla wioski
jest zakład przetwarzania odpadów. Prawda?
Tak.
Jest ogromny.
Ten zakład to zbawienie dla całej prefektury.
Jak wygląda praca w nim?
Obejrzyjmy materiał.
RĘCZNE SEGREGOWANIE ODPADÓW
To ja! Patrzcie!
Gapił się w kamerę.
Co za mina.
Wygląda imponująco.
Solidna instytucja.
Dziękujemy bardzo.
Pracuję w zakładzie. Trafia do nas 30% odpadów z całej prefektury…
Co z twoim bratankiem?
Policja coś znalazła?
No cóż…
Zawsze sprawiał problemy, więc nic mnie nie zdziwi.
Ale martwię się o niego.
Pięknie pan o tym opowiada, panie Katayama.
To bardzo miłe.
Zbliżamy się do końca.
Poprosimy o kilka słów podsumowania.
Dobrze.
W Kamon szanujemy różnorodność i idziemy z duchem czasu.
Cenimy tutaj tradycję i środowisko.
Nasza społeczność dba o ekologię i dąży do ograniczania zmian klimatu.
Zachęcam do odwiedzenia Kamon.
Wierzę, że nasza wioska inspiruje do zmiany życia na lepsze.
Cięcie.
Doskonale.
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję.
Świetna robota.
- Dziękuję. - Dzięki.
Wspaniale.
Widziałem cię, Yuu.
Było super.
Shusaku.
Masz wielkie szczęście,
że w wiosce mieszka taka wspaniała młodzież.
Panie Sakashita, to wszystko dzięki panu.
Chyba mamy kolejnego sołtysa.
Co, Yuu?
Nie.
Yuu na pewno mógłby zastąpić Shusaku.
Jestem z niego taka dumna.
Mamo, jesteś pijana.
Miałem swojego następcę,
tylko gdzie on się podziewa?
Pewnie był o ciebie zazdrosny.
To cudowne,
że w wiosce, której broniła Fumi, wzrastają kolejne pokolenia.
Prawda?
Cieszy się w środku.
No tak.
Yuu ciężko pracował przez ostatni rok.
Nie zapominajmy jednak o wsparciu Misaki.
To dzięki jej niezachwianej wierze Yuu dotarł tu, gdzie jest.
Może bym ich zaadoptował.
Co ty na to, Yosuke?
Proszę bardzo.
- Co? - Przezabawne.
- Zgadzasz się? - Pewnie.
Zdrowie.
- Źle się czuję. - Ostrożnie, Kimie.
No dobrze.
- W porządku? - Tak.
No dobrze. Udało nam się.
Już.
Misaki.
Tak?
Dziękuję.
Za co?
Zasłużyłeś na to.
Kto by pomyślał, że Śmieciowo będzie taką sensacją?
Wykorzystał to na własną korzyść.
Nawet sołtysowi zależy na aprobacie Fumi.
Ale to Kokichi zawsze był jej ulubieńcem.
Stała się taka, jaka jest po tym, jak wyjechał.
To trudne.
Dzień dobry.
Dziś będą dwie wycieczki.
Postaramy się wam nie przeszkadzać.
- Dobra. - Dobra.
- Oswoiłeś się już z pracą? - Tak.
Yuu, gdy pojawiłeś się w telewizji,
zaświeciły mu się oczy.
Byłeś niesamowity.
- Nie poznałem cię. - Przestań.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Chcę ci coś powiedzieć.
Spłaciłem dług.
Za miesiąc odchodzę.
Wrócę do domu i będę pomagać rodzicom.
Jasne.
Wspaniale.
Wiesz…
Ty też nie bierz na siebie zbyt wiele.
Cieszę się, że ci lepiej.
Rozumiem.
Przepraszam.
Tak?
Potem możesz iść do domu.
Dobrze.
Czerwony.
Żółty.
Różowy.
MATERIAŁ ZAKAŹNY
Co?
WYNIKI KONTROLI JAKOŚCI WODY
Co to jest?
Przez nadprogramowe ładunki odpadów przekroczyliśmy dopuszczalne normy.
Jeśli to wypłynie, będzie koszmar.
Racja.
Zrób z tym coś.
Co?
- Ja? - Tak, ty.
Powierzam to tobie, więc musisz sobie poradzić.
- Tak, ale… - Yuu.
Wszystko, co nagromadzone, zniknie.
Rozumiesz?
UTYLIZACJA ODPADÓW MEDYCZNYCH
RYC. 3 MATERIAŁ ZAKAŹNY
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Kokichi. - Tak?
Chodź.
Co jest?
Keiichi?
Co się stało?
Muszę ci coś powiedzieć.
Dużo się dzieje.
Trochę minęło.
Co to za fryzura?
Wolałem twój leniwy styl.
Przestań.
Coś się stało?
Jestem na patrolu.
Toru nadal się nie znalazł.
A co u ciebie?
Coś się zmieniło?
Nic szczególnego.
Cześć, Misaki.
- Dawno cię nie widziałem. - Tak.
Coś się stało?
Kilka rzeczy.
Zróbmy sobie jeszcze próbę.
Jasne.
Na razie.
Brać ich!
Co?
Jasne. Zaraz tam będę.
Wydało się.
Co?
Yuu.
Wiedziałeś?
Ja?
Niby skąd?
Keiichi.
Keiichi to zgłosił.
Dobra robota.
Nie godzę się na łamanie prawa.
Bardzo słusznie.
Świetna robota.
Załatw to.
Dziękuję, że tu jesteście.
Tę sprawę ujawnił ten odważny młodzieniec.
Jesteśmy z niego dumni.
Panie Nakai, mógłby pan to skomentować?
Te wieści pojawiły się znikąd.
Zakład, który stworzyliśmy z miłością, stał się siedliskiem zbrodni.
To bardzo przykre.
Będziemy współpracować z policją…
Chcą to zatuszować.
Na pewno.
Jak to?
Tak jak dziesięć lat temu.
Przez chwilę będzie szum, a potem wszystko wróci do normy.
Dziesięć lat temu.
To wtedy wyjechałeś?
Część mieszkańców sprzeciwiała się budowie zakładu.
Większość jednak była za.
Jeden z opozycjonistów zabił kogoś, kto go prześladował.
Potem spalił własny dom i siebie w środku.
Sprawa została szybko zamknięta, nie było śledztwa.
Nic nie mogłem zrobić.
Yuu, jesteś moim bohaterem.
Dziękuję.
Pan Sakashita.
Przepraszam za kłopot. Jutro przekażę darowiznę.
Tak?
Co?
Proszę poczekać.
Panie Sakashita?
Niezła kaszana.
- Co? - Słuchaj.
Chodzi o twojego ukochanego syna.
- Mamy trop. - To kiepski moment.
Nielegalne odpady.
Toru był w to zamieszany?
Skąd mam wiedzieć?
Naprawdę sądzisz,
że to gówno nigdy nie wypłynie?
Ty!
Nie zrozumiesz, co czuję.
Co?
Cześć, Yuu.
Nie możesz teraz się tu pojawiać.
Kiepsko to wygląda.
Tracę dochody, a to wpływa na nas obu.
Czego chcesz?
Z Toru tak nie było.
Nie wychlapałeś niczego?
Jasne, że nie.
Nie wydaj mnie.
Inaczej cię zabiję.
Grozisz mi?
Zgłupiałeś do reszty?
Sława zepsuła ci pamięć?
Jesteś przestępcą.
- Yuu, wszystko w porządku? - Tak.
Wyjdź.
- Yuu… - Wynoś się!
Szefie!
Śledczy! Róbcie zdjęcia!
Przestańcie kopać i czekajcie!
- Odgrodzić teren. - Tak jest.
Wiedziałem, że się znajdzie.
Przepraszam, panie Katayama.
Jest pan zajęty, ale mam jedno pytanie.
- Jakie? - No więc…
Pański ojciec był głową przeciwników zakładu, prawda?
Pan teraz promuje zakład. Jak się pan z tym czuje?
Nie rozumiem.
Chodzi mi o to,
co pan sądzi o zbrodniach swojego ojca.
Co ty o tym wiesz?
- Yuu! - Puść mnie!
- Jak śmiesz? - Jak to jest…
Zejdź mi z oczu.
- Spadaj. - Dlaczego?
Yuu.
Ja wiem.
Wiem, że uratowałeś moją siostrę.
Dzięki.
Keiichi.
Chcę cię prosić o przysługę.
Tak.
Będę za pół godziny. Chcę rozmawiać z prasą.
Tak.
Dziękuję.
Dobrze.
Dokąd jedziemy?
Porozmawiasz z dziennikarzami.
Opowiesz im, że Toru zrobił coś złego i zabrali go jacyś straszni ludzie.
Ale ja tego nie widziałem.
Wiem!
Nie doszłoby do tego, gdybyś milczał.
Keiichi, proszę cię.
Przecież jestem twoim bohaterem.
Ale ja nie lubię kłamać.
Keiichi.
On był śmieciem. Chciał zgwałcić twoją siostrę.
Tacy jak on nie powinni żyć.
Prawda?
Chcesz być bohaterem, no nie?
Nie takim.
Co robisz?
Stój!
Hej!
Keiichi…
Keiichi.
Keiichi?
Keiichi!
Keiichi.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Sprawa nielegalnego składowania toksycznych odpadów szybko się rozwija.
Dziś, gdy policja przekopywała wysypisko w poszukiwaniu dowodów,
znaleziono zwłoki mężczyzny.
Ze względu na rozkład ciała policja nie ustaliła jego tożsamości.
Sprawa porzuconych zwłok jest w toku.
Policja bada tożsamość mężczyzny i przyczynę zgonu.
Sprawdza też, czy ze sprawą są powiązani
pracownicy zakładu i członkowie gangu
aresztowani za nielegalne składowanie odpadów.
Śledczy zbierają zeznania pracowników spalarni,
która działa przez całą dobę, nawet po godzinach pracy zakładu,
i przeglądają nagrania z kamer w poszukiwaniu podejrzanych,
którzy mogli pojawić się na terenie zakładu.
Od tej pory
potencjalne połączenie między obiema sprawami…
Keiichi…
często o tobie mówi.
„Dzisiaj Yuu ze mną rozmawiał”.
„Yuu zjadł ze mną lunch”.
Yuu to, Yuu tamto.
W przyszłości…
bądź dalej jego bohaterem.
Dokąd idziesz?
Czekaj.
Pójdę z tobą.
- Nie. - Czemu?
Yuu.
Ta wioska cię potrzebuje.
Musisz dalej ratować ludzi.
Co chcesz powiedzieć?
To ty
zawsze ratowałaś mnie.
No wiesz…
Nawet ktoś taki jak ja zasługuje na życie.
Poczułem to dzięki tobie.
Wybacz, że nie mogłem…
cię uszczęśliwić.
Co za ścierwo.
Co ty wyprawiasz?
Nie chcemy cię w tej wiosce.
Misaki.
To boli.
Za późno.
Panie sołtysie.
Tak?
Musimy porozmawiać.
Też mam coś do powiedzenia.
Rozmawiałem z Kokichim.
Podobno na telefonie Toru
było wiele filmów i zdjęć.
W tym zdjęcia ciebie na wysypisku w nocy.
Wiem.
Był też film, na którym Toru zaatakował Misaki.
Wy to zrobiliście.
Tak.
Dobrze.
To bez znaczenia. Spodziewałem się tego.
Wiele razy musiałem zatajać jego wybryki.
Ten ciężar zniknął.
To jedyny dowód.
Wymyślę jakieś kłamstwo.
Liczy się pozycja.
Jak się potkniesz, trudno ci będzie ją odzyskać.
No wiesz, będąc sprawcą.
Z moim tatą też było tak łatwo?
Czemu o tym mówisz?
Proszę odpowiedzieć.
Twój staruszek.
Nie pamiętam.
Przepraszam.
Myślałem przede wszystkim o wiosce.
Wioska potrzebuje poświęceń.
Dzięki nim przetrwała.
Jestem wdzięczny twojemu ojcu.
To co,
tym razem poświęcimy Misaki?
Zrobiła to sama.
Na tym koniec.
Co ty na to? Zajmę się resztą.
Razem możemy odbudować tę wioskę.
Nie, Yuu?
Jesteś śmieciem.
Co?
Ta wioska powinna przestać istnieć.
ODKRYJ WIOSKĘ KAMON
Yuu.
Napisy: Zofia Sław