Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(วอนด้า ไซคส์)
‎(ผู้สร้างความบันเทิง)
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ปรบมือต้อนรับ
‎วอนด้า ไซคส์กันหน่อยครับ!
‎ฟิลาเดลเฟีย ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณ
‎คุณพระ ตื่นเต้นมากเลยที่ได้มาที่ฟิลาเดลเฟีย
‎เพื่อถ่ายทำเดี่ยวไมค์
‎เดี่ยวไมค์ครั้งล่าสุดของฉันมันก็ตั้งปี 2019
‎ตั้งชื่อว่าไม่ปกติ
‎ใช่
‎ตั้งแต่นั้นมาก็เกิดโรคระบาด
‎การจลาจล
‎ศาลล้มล้างคำพิพากษาไม่ให้ทำแท้ง
‎ใช่
‎เออ น่าจะตั้งชื่ออันก่อนว่า "วันวานอันหวานชื่น"
‎ชิบ
‎เชี่ยไรเนี่ยทุกคน
‎ฝีดาษลิง แมลงป่วนป่า
‎น้ำท่วมแคลิฟอร์เนีย เท็กซัสหนาวยะเยือก
‎คานเย่ เวสต์ที่เป็นคนดำ ‎ไปใส่เสื้อ "ชีวิตคนขาวมีค่า"
‎เดี่ยวรอบนี้ตั้งชื่อว่า ‎"พระเยซูลงมาเกิดแน่" ดีกว่า
‎เราต้องฟันฝ่าโรคระบาดกันอ่ะ เชี่ยไรเนี่ย
‎แล้วโควิดมันน่ากลัวนะ
‎เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรเรา ‎จนกว่าจะติดเอง จริงไหม
‎ในที่สุดฉันก็ติดแล้ว รอดมาได้ตั้งสองปี ใช่
‎ฉันฉีดวัคซีนครบหมดแล้วด้วยนะ
‎สองวันแรกโหดนิดนึง
‎ฉันไปกักตัวในห้องนอนรับแขก
‎เมียก็เลยมากวนไม่ได้
‎ลูกๆ ก็ไม่มากวน
‎พอถึงวันที่สามก็แบบ "เฮ้ย"
‎"ต้องทำไงถึงจะได้เป็นลองโควิด"
‎"แม่ชอบแบบนี้"
‎"เหมือนได้มีเวลาส่วนตัว"
‎ให้ตาย ได้งีบสบายๆ ‎อยากดูอะไรก็ได้ดู
‎เมียจะเอาอาหารมาเสิร์ฟให้ที่หน้าประตู
‎เธอถามว่า "ที่รัก ‎ทำไมถึงมีผ้าเช็ดตัวยัดอยู่ใต้ประตูล่ะ"
‎ก็ฉันดูดกัญชาอยู่ในห้องน่ะสิ
‎"ไว้กันไม่ให้เชื้อออกไปไง"
‎"ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อทุกคนนะ"
‎สองสามวันต่อมา เมียติดจ้า ใช่
‎เธอบอกว่า "ที่รัก เค้าตรวจเจอสองขีด"
‎"เพราะงั้นเค้าเข้าไปกักตัวกับที่รักได้แล้ว"
‎ฉันรีบสวน "ไม่ได้"
‎"ของเธอยังสด ฉันกำลังจะหายแล้ว"
‎"เชื้อยังร้อน"
‎เธอก็บอกว่า "มันไม่ติดซ้ำแบบนั้นหรอก"
‎ฉันสวน "รู้ได้ไง ‎เป็นคุณหมอซันเจย์ กุปตาหรือไง"
‎"กลับไปนอนห้องเรานู่น"
‎ต่อมาลูกชายติดเชื้อ เออ
‎แต่น้องสาวฝาแฝดไม่ติด
‎ทำไมน่ะเหรอ เพราะแกเป็นสาววัยรุ่น ‎อายุ 13 ไม่เคยอยากสุงสิงกับเราเลย
‎ไม่เชื่อไปดูสิ
‎ไปไหนที เดินนำไปไกลลิ่ว
‎อย่างกับแกเป็นบียอนเซ่ ‎ส่วนเรามันแค่หางเครื่อง
‎ไปทางซ้าย ไปทางซ้าย
‎แต่ฉันก็คิดถึงช่วงล็อกดาวน์อยู่บ้างนะ จริงๆ
‎จำตอนที่เราไม่ให้ใครเข้ามาในบ้านได้ไหม
‎ใครมาก็ห้ามเข้าบ้าน คิดถึงตอนนั้นจัง
‎เพราะมันสนุกมากเลย ‎ที่ได้สั่งให้เพื่อนผิวขาวอ้อมไปด้านหลัง
‎สะใจดี
‎"ไม่ได้ แครอล อ้อมไปข้างหลัง"
‎"อย่าลามปาม จะเข้าประตูหน้าได้ไง"
‎"ไปข้างหลังเร็ว ให้ไว ชิ่ว"
‎"เจอกันที่กองไฟ ไปเร็ว"
‎ดื่มล้อมกองไฟบ่อยมาก
‎โควิดมันก็ทำให้มีเรื่องดีๆ เหมือนกันนะ
‎เรามีโบสถ์ออนไลน์แล้ว
‎ฉันชอบโบสถ์ออนไลน์ มันดีที่สุดเลยเนอะ
‎แต่ก็ยังร่วมพิธีสายอยู่ดี
‎ไม่รู้ว่าเป็นงั้นได้ไง
‎ก็แค่ต้องล็อกอินเองนะวอนด้า ให้ตาย
‎ชอบโบสถ์ออนไลน์ที่สุด
‎แต่พิธีศีลมหาสนิทวันอาทิตย์มันชักจะเอาไม่อยู่แล้ว
‎เออ ใช่ เข้าใจนะ
‎บาทหลวงบอกว่า
‎"หยิบแก้วไวน์เล็กๆ หรือน้ำผลไม้ออกมา"
‎ฉันรีบพูด "พูดว่าไวน์ไปแล้วนะ ไม่ต้องพูดต่อ"
‎ฉันก็นั่งถือแก้วช็อตใส่ไวน์ในมือ
‎กับขนมปังกรอบยี่ห้อริตซ์
‎ใช่แล้ว เพราะสำหรับฉัน ‎พระกายพระคริสต์เป็นสีน้ำตาล
‎ฉันไม่บูชาพระเยซูชาวมาลิบูหรอก ‎ผมทอง ตาสีฟ้า ไม่เอา
‎ไม่
‎ทำงั้นให้ท้ายลัทธิบูชาผิวขาวซะเปล่า
‎เคยเห็นภาพวาดพระเยซูยุคต้นๆ ไหม
‎ดำอย่างกับเท็ดดี้ เพนเดอร์แกลส
‎นั่นแหละพระเยซูของฉัน
‎นี่ไม่กราบพระเยซูชาวเนบราสกาแน่ ไม่มีทาง
‎ศีลมหาสนิทยุคโควิด ‎สองสามครั้งแรกก็ไหวอยู่นะ แต่พอถึงเดือนหก
‎ฉันนั่งจิบไวน์คาเบอร์เนต์เป็นแก้ว…
‎กับเบเกิลใส่ทุกอย่าง
‎ถึงกับถามตัวเอง ‎"อะไรเนี่ยวอนด้า ทำอะไรของเธอ"
‎"นี่มันบ้าไปแล้ว"
‎แบบพอจบพิธีก็จะมีถาดชีสเข้ามาเฉยเลย
‎หน้าไบเบิลเป็นรอยด่างจากไวน์หก "โอเค"
‎"ต้องไปเข้าพิธีจริงๆ ละ ต้องให้เฝ้า"
‎ฉันมีเพื่อนคนนึงที่ยังไม่ฉีดวัคซีนเลย
‎ใช่ นางไม่ยอมฉีดวัคซีน
‎แล้วทำมาหัวเราะเยาะฉันด้วยนะ ‎เยาะเย้ยว่า "ดูเธอ"
‎"ในนั้นมันใส่อะไรบ้างก็ไม่รู้"
‎"เอาไปฉีดใส่แขนได้ไง มันมีอะไรมั่งรู้ไหม"
‎ฉันตอบ "ก็ไม่รู้ไง"
‎"แล้วต่อให้มีคนบอกว่าใส่อะไรบ้าง ‎ฉันก็จะยังไม่รู้อยู่ดี"
‎"ฉันไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์โว้ยไอ้งั่ง"
‎แต่พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน
‎ทำมาพูดว่า "ฉันไม่เอาอะไร ‎ใส่ร่างกายตัวเองมั่วๆ หรอก"
‎ฉันตอกกลับ "เธอกินน้ำตาลเทียม อย่ามาพูด"
‎ฉันไม่กลัววัคซีน
‎เพราะฉันโตมากับสิ่งที่เรียกว่า "คนพ่นยุง"
‎ใช่ ฉันโตที่เวอร์จิเนีย ‎แถบชนบท เรามีคนมาพ่นยุง
‎สมัยนี้ก็มีคนพ่นยุงมาที่บ้าน
‎แต่เขาจะโทรมาฝากข้อความเอาไว้ก่อน
‎ว่าจะมาพ่นยาแถบบ้านเรา
‎กรุณาอยู่ในบ้าน เอาสัตว์เลี้ยงเข้าบ้านด้วย
‎เออ สมัยนั้นไม่
‎ปลายยุค 60 นึกจะมาก็มาเลย
‎แล้วบ้านเราอยู่ในป่า
‎ไม่มีไฟถนน มีแต่ถนนลูกรัง
‎บ้านยายไม่มีท่อประปาในบ้าน
‎ดังนั้นตอนคนพ่นยุงมาที่บ้าน
‎มันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมาก ‎เหมือนละครสัตว์มาเลย
‎เข้าใจไหม ละแวกบ้านอื่นอาจได้ยินเสียง…
‎ไม่ใช่เรา เราได้ยินเสียง…
‎แล้วเราตื่นเต้นจนแทบบ้ากันเลย
‎เด็กทุกคนทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่
‎"คนพ่นยุงมา!"
‎"ใช่ คนพ่นยุงมาแล้ว"
‎แล้วเราจะวิ่งไปจนถึงหน้าปากซอย ‎เพื่อทักทายคนพ่นยุง
‎ขอแค่ให้ได้ไปยืนหลังรถเขา
‎จะได้เล่นหมอกควันฆ่าแมลง
‎"ฉันอยู่ไหนเอ่ย"
‎วิ่งเล่นไล่จับกันสนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้
‎แต่คนพ่นยุงนิสัยโคตรไม่ดี
‎เพราะแทนที่จะไล่ ‎"เฮ้ยเด็กๆ อย่ามาเล่นตรงนี้"
‎"เข้าไปในบ้าน มันเป็นสารพิษ"
‎เขากลับยิงควันใส่เราเหมือนเล่นวิดีโอเกม
‎ไอ้เวรมันจะยิงช้าๆ ‎แล้วเพิ่มแรงดัน ให้หมอกมันหนาๆ
‎เด็กๆ ชอบใจกันใหญ่
‎วิ่งอ้าปากกว้างเชียว
‎ถึงตอนเขากลับ เราก็ไปขอบคุณด้วยนะ
‎"ขอบคุณนะคนพ่นยุง ขอบคุณค่ะ"
‎"กลับมาเร็วๆ นะ"
‎จากนั้นเราเดินกลับบ้าน
‎ควันยาฆ่าแมลงยังฟุ้งไปทั้งตัว
‎แมลงวันที่มาเกาะบนตัวเรา
‎จะหมดอายุขัยทันที
‎เพราะงั้นแค่วัคซีนฉันไม่กลัวหรอก
‎ฉันแต่งงานแล้ว มีความสุขมาก
‎แต่งกับสาวฝรั่งเศส ใช่ คนฝรั่งเศส
‎แล้วก็เป็นคนขาว
‎เรามีลูกแฝด ลูคัสกับโอลิเวีย อายุ 13 แล้ว
‎ลูกๆ ก็ขาวเหมือนกัน
‎ก็คิดว่าถ้าเมียจะเป็นคนท้อง ‎งั้นลูกควรจะหน้าเหมือนเธอ
‎แล้วฉันก็รู้สึกด้วยว่า "เฮ้ย
‎"ถ้าไปกันไม่รอด แบบนี้เดินออกมาง่ายขึ้น"
‎เหมือนฉันไม่เคยอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ
‎เธอไม่ชอบมุกนั้นชัวร์
‎แล้วเธอก็จะไม่ชอบที่ในพินัยกรรมของฉันเขียนว่า
‎ถ้าลูกอยากได้เงินมรดก
‎ต้องไปเปลี่ยนชื่อ
‎เป็นราชาดกับลาควีช่า
‎ตอนนี้เด็กๆ เรียนโรงเรียนรัฐ
‎เพราะตอนเตรียมอนุบาล ‎ให้ไปเรียนโรงเรียนฝรั่งเศส
‎เพราะภรรยาฉันบอกว่า ‎"โอเค ฉันเป็นแม่ แล้วก็นะ
‎เด็กๆ ต้องเรียนภาษาฝรั่งเศสก่อน
‎เพราะมันเป็นภาษาของแม่"
‎"ดังนั้นต้องให้เรียนโรงเรียนเอกชนฝรั่งเศสนะ"
‎ฉันก็ตอบ "ได้ ‎ตามนั้น เรียนภาษาฝรั่งเศสก่อน"
‎แต่เพื่อนๆ ฉันนี่สิ "เรียนฝรั่งเศสก่อนได้ไง"
‎ฉันก็บอก "หุบปากได้ไหม ‎ฉันรู้น่าว่าทำอะไรอยู่"
‎เวลาลูกๆ เอาการบ้านมาให้ดู ฉันแค่ทำ…
‎"ไปถามคนนู้น"
‎แต่ตอนนี้ลูกพูดคล่องแล้ว ภรรยาเลย…
‎ตอนขึ้นชั้นประถม เธอมาบอกฉันว่า
‎"โอเค เด็กๆ พูดภาษาฝรั่งเศสได้คล่องแล้ว
‎"น่าจะถึงเวลาเรียนโรงเรียนรัฐแล้ว"
‎"แบบนั้นได้ไหม"
‎ฉันตอบ "ได้ซะยิ่งกว่าได้ ‎เพราะดูจากผลการเรียน
‎แค่เกรดสอง เรียนฟรีเอาก็ได้"
‎"ดูจากคะแนน ลูกๆ เราไม่ได้เป็นหมอแน่นอน"
‎"สองคนนี้คงเป็นได้แค่ดาราติ๊กต่อก"
‎"ต้นทุนมาแค่นี้"
‎แต่เราไปชมโรงเรียนก่อนที่เราจะตัดสินใจ
‎ไปดูโรงเรียน พอเดินเข้าไป
‎พวกเขามีธงสายรุ้งด้วย
‎แล้วก็ธงคนข้ามเพศ
‎มีรูปมือทั่วทั้งโลกที่มันจับมือกัน
‎ภรรยาฉันมองธงพวกนี้แล้วอุทาน "อุ้ย"
‎"นี่ดีนะ ฉันชอบมาก ‎ฉันว่ามันตรงกับค่านิยมของเรา"
‎"น่าจะเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับเด็กๆ"
‎"แล้วเธอล่ะที่รัก คิดยังไง
‎ฉันพูดว่า "ก่อนอื่นนะ
‎รู้ใช่ไหมว่าในนี้เขาห้ามสูบบุหรี่"
‎"นี่มันอาคารสาธารณะ ทำอะไร"
‎แล้วฉันก็พูดว่า "แล้วเหลือเชื่อเลย ‎ว่าเธอตกหลุมพรางนี่ด้วย"
‎"รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาเอาธงมาติด ‎เพราะรู้ว่าเรากำลังจะมา"
‎"ถ้าเอาธงสายรุ้งลงนะ
‎ข้างหลังมีป้ายหาเสียงทรัมป์ปี 2024"
‎แต่กลายเป็นว่าฉันคิดผิด
‎โรงเรียนมุ่งมั่นอยากสร้างความหลากหลายจริงๆ
‎และฉันประทับใจมากนะ
‎เพราะฉันคิดว่า "ให้ตายเถอะ คิดดูสิ
‎ชีวิตฉันจะแตกต่างแค่ไหน
‎ถ้าโลกเป็นแบบนี้ตอนฉันกำลังโต"
‎คิดดูถ้าได้ไปเรียนโรงเรียนแบบนั้น
‎ฉันบอกตัวเอง "ให้ตาย
‎ถ้าได้แบบนี้บ้าง ‎คงไม่ต้องผ่านจู๋มาเยอะขนาดนั้น"
‎ไม่ได้ต้องการเลย
‎จู๋มันไม่ได้มีมาเพื่อฉัน
‎นั่นมันของแครอล ไม่ใช่ของฉันซะหน่อย
‎เพราะฉันรู้ ฉันรู้อยู่แล้ว
‎รู้ตั้งแต่ป.สามแล้ว ใช่
‎ฉันจำได้ว่าเคยแอบชอบพี่สาวของแฟนพี่ชาย
‎สาวอายุมากกว่า แล้วฉันจำได้ว่าบอกสาวว่า
‎"หนูอยากเป็นผู้ชายจังเลย ‎จะได้ขอให้พี่เป็นแฟนหนู"
‎น่ารักเนอะ
‎ยัยนั่นปฏิเสธอย่างรุนแรง
‎ให้ตาย
‎ใจแตกเป็นเสี่ยงๆ
‎นางบอกว่า "พูดงั้นได้ไง น่ารังเกียจที่สุด"
‎"น่าขยะแขยง ยัยตัวน่ารังเกียจ"
‎"ห้ามชอบผู้หญิง เธอต้องชอบผู้ชาย"
‎ฉันก็เงิบไปเลย
‎"งั้นเอาหัวใจไปใส่กล่องไว้ดีกว่า"
‎"มีเงินไปบำบัดเมื่อไรค่อยเอาออกมา"
‎"จู๋ทั้งหลาย เชิญเข้ามาได้"
‎แล้วถึงอย่างนั้น ฉันก็รอตั้งนาน
‎ฉันซิงจนถึงปีสาม
‎แล้วตอนเสียซิงก็แบบ "รีบๆ มีให้มันจบๆ ไป"
‎และฉันไปหาหนุ่มตัวเตี้ยที่สุด
‎มือเล็กจิ๋วที่สุดที่หาได้
‎มือจิ๋ว
‎เพราะนี่ไม่ได้อยากจัดเต็มขนาดนั้น
‎เอาแค่น้ำจิ้มพอ
‎แค่น้ำจิ้ม
‎แล้วเขาน่ารักดีนะ ฉันเลยเริ่มมีเซ็กซ์กับผู้ชาย
‎แต่ฉันก็ไม่ได้ยินดีอะไรกับมันเลย
‎แต่พวกหนุ่มๆ ดูจะฟิน
‎แล้วแค่นั้นก็คงพอแล้วสำหรับฉัน เพราะก็นะ
‎นี่เป็นผู้สร้างความบันเทิง
‎จะแสดงให้ดู
‎แต่เด็กพวกนี้รู้ พวกเขารู้
‎ลูกสาวฉันมีเพื่อนคนนึง เด็กเกย์ชื่อจัสติน
‎ฉันคุยกับภรรยาว่า "นี่
‎โอลิเวียต้องขอพาจัสตินมาค้างคืนชัวร์"
‎"รู้สึกยังไง"
‎เธอตอบว่า "ก็…"
‎"จัสตินเป็นเด็กน่ารัก ฉันชอบพ่อแม่เขา"
‎"ฉันโอเคนะ เธอล่ะโอเคไหม"
‎ฉันตอบ "อือ ฉันรับได้"
‎"แต่ฉันจะเรียกจัสตินมาคุยตอนเขามาถึง"
‎"จะพูดว่า 'ฟังนะจัสติน ‎ตอนที่เธอเดินเข้าบ้านฉัน
‎เธอเป็นเกย์'"
‎"'ตอนกลับบ้านพรุ่งนี้เช้า ‎ก็ต้องยังเป็นเกย์อยู่นะ'"
‎"'เข้าใจนะ'"
‎"'อย่าให้ตอนเช้าฉันต้องมานั่งฟัง ‎ว่าเธอเกิดอยากรู้อยากเห็นล่ะ'"
‎เด็กพวกนี้รู้
‎แต่มันก็มีคนที่อยากถอยหลังเข้าคลอง
‎ฟลอริดา
‎แบน "ห้ามพูดว่าเกย์"
‎อะไรวะ
‎เทนเนสซี ห้ามเด็กไปดูการแสดงแดร็กควีน
‎อย่างกับเด็กแห่ไปดูกันแต่แรกงั้นแหละ
‎ไม่อยากจะบอก ‎ว่ากี่ครั้งแล้วที่ฉันไปดูการแสดงแดร็ก
‎แล้วทุกคนฟึดฟัดไม่พอใจ ‎เพราะเก้าอี้สูงกับเก้าอี้เด็กหมด
‎เป็นบ้าอะไรกัน
‎ที่ห้องสมุดเขายังห้าม ‎ไม่ให้แดร็กควีนไปเล่านิทานด้วยนะ
‎พวกเขาอ่านหนังสือให้เด็กฟัง แต่โดนสั่งห้าม
‎อ้างว่า "ผู้ชายที่แต่งตัวเป็นผู้หญิง ‎จะทำให้เด็กสับสน"
‎เคยดูเซซามีสตรีทหรือยังเถอะ
‎ถ้าขนาดสนัฟเฟิลลัพพากัส ‎เด็กๆ ยังเข้าใจได้
‎แค่รูพอลคงไหวไหม
‎เท็กซัส
‎ที่เท็กซัสเขาแบนหนังสือกัน แบนหนังสือ
‎"เราปกป้องเยาวชน"
‎ถ้าอยากปกป้องเยาวชนกันจริงๆ
‎แบนอาวุธจู่โจมดีกว่าไหม นั่นสิที่ฆ่าเยาวชน
‎ไม่ใช่หนังสือซะหน่อย
‎คือแบบ
‎ถ้ายังไม่มีแดร็กควีนเดินเข้าไปในโรงเรียน
‎แล้วใช้หนังสือนิยายฆ่าม็อกกิ้งเบิร์ด ‎ฟาดเด็กจนตายสักแปดคน
‎งั้นฉันว่าโฟกัสผิดจุดกันละ
‎ปกป้องเยาวชนที่ไหนกัน
‎ปกป้องพวกเหยียดเกย์สิไม่ว่า นั่นแหละที่ปกป้อง
‎แล้วตอนนี้กระแสเหยียดคนข้ามเพศมาแรงมาก
‎ทั่วประเทศพากันเสนอ ‎ร่างกฎหมายกันเป็นร้อยๆ ฉบับ
‎แล้วเหมือนจะแคร์กันแต่เรื่องห้องน้ำ
‎พวกนั้นไม่อยากให้ผู้หญิงข้ามเพศ ‎ไปใช้ห้องน้ำหญิงเลยจริงๆ
‎จะบอกอะไรให้นะ ‎สำหรับใครก็ตามที่เคยเข้าห้องน้ำหญิง
‎ในนั้นไม่มีความเป็นกุลสตรีเลย
‎ถ้ามีใครไปเจอห้องน้ำหญิงสาธารณะที่สะอาดนะ
‎รีบไปซื้อหวยเลย เพราะดวงกำลังมา
‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าผู้หญิงเป็นอะไรกัน ‎เวลาเดินเข้าห้องน้ำ
‎แบบ ต่อให้ผู้หญิงใส่รองเท้าส้นสูง
‎สวมชุดราตรี บนหัวมีมงกุฎ
‎แต่ทันทีที่เดินข้ามธรณีประตูห้องน้ำหญิงเข้าไป…
‎เชี่ยไรวะ
‎กดชักโครกสักทีจะตายหรือไงเธอ
‎ช่วยกดสักหน่อยเถอะ ขอร้อง
‎แล้วมันต้องมีห้องนึงที่ประตูแง้มนิดๆ
‎อย่าเข้าไปในนั้นเชียว
‎ในนั้นมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวอยู่
‎แล้วมันต้องมีผู้หญิงคนนึง ‎ที่ต่อแถวรออยู่และรอไม่ไหวแล้ว แบบ…
‎"สาวๆ ใครจะเข้าห้องนั้นไหม"
‎"เชิญเลยจ้า"
‎"ตามสบายเลย ‎แม่นักสืบแนนซี่ ดรูว์ เอาเลย"
‎เธอขอบคุณยกใหญ่เลย
‎"อกอีแป้น!"
‎ก็อยากโง่เอง
‎ฉันเดินเข้าไปในห้องนึง ‎แล้วทุกอย่างสะอาดเอี่ยม
‎แต่มีแอ่งฉี่อยู่ที่พื้น
‎ฉันถามตัวเอง "มันทำอีท่าไหนเนี่ย"
‎แล้วพอคิดดูก็แบบ "เข้าใจแล้ว"
‎"ทักษะจ่อโถคงหายไปแป๊บนึง"
‎เจ้าตัวคงนั่งจ่อโถแบบนี้
‎แล้วจู่ๆ เข่าข้างนึงดันเป็นตะคริว
‎"โธ่เว้ย"
‎"ฉิบหาย"
‎"ฉี่เลอะรองเท้าเลย"
‎"บ้าจริง"
‎"บัดซบที่สุด"
‎แล้วบางครั้งต่อให้ทักษะนั้นเป๊ะ
‎แต่ร่างกายของเรามันซับซ้อนมาก
‎ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขนมันชี้ผิดที่หรือไงนะ
‎แต่บางครั้งพอฉี่ มันพุ่งออกมาเป็นสองแฉก
‎แฉกนึงไหลลงขาหนีบ อีกแฉกพุ่งไปทางโน้น
‎แบบ อะไรกันเนี่ย
‎แล้วเราจะพยายามรวมมันเข้าด้วยกันนะ ‎แบบ "เป็นสายเดียวสิ"
‎"รวมเร็ว"
‎"ให้ความร่วมมือกันหน่อย เร็ว"
‎"โธ่เว้ย อะไรกันเนี่ย"
‎"โอเค มา"
‎"มาเร็ว"
‎ลงไปฉี่ท่าแมงป่องแล้ว "อะไรจะไร้สาระ…"
‎"ฉี่พุ่งเข้าไปในรูก้นละ นี่มันไม่ถูกต้อง"
‎"นี่มันไม่ถูกต้อง"
‎แล้วพอเรายอมแพ้ ตัดสินใจใช้กระดาษรองฝา
‎หันไปวางกระดาษรองฝา
‎และทันทีที่กลับหลังหัน…
‎ชักโครกมันกดเองแล้วดูดเอาที่รองไปด้วย
‎ยอมแพ้ละ "ฉี่กับพื้นดีกว่า ช่างแม่ง"
‎เพราะงั้นเพื่อนๆ สาวข้ามเพศ ‎เชิญเข้าห้องน้ำหญิงได้เลย
‎เข้ามาเลย
‎พวกคุณอาจทำให้เราตั้งใจกว่านี้
‎เราจะแบบ "เร็วเข้าสาวๆ"
‎"เราต้องทำให้ดีกว่านี้นะ"
‎"สมาชิกใหม่กำลังจะมา ตั้งใจหน่อย"
‎ลูคัสลูกชายฉันขอเลี้ยงงูมาพักนึงแล้ว
‎ใช่แล้ว ขอมาตั้งหลายปี จะเอางู
‎"แม่ผิวน้ำผึ้ง ผมขอเลี้ยงงูได้ป่ะ"
‎ใช่ ลูกๆ ยังเรียกฉันว่า "แม่ผิวน้ำผึ้ง" อยู่ ‎เพราะเด็กมันเหยียดผิว
‎ฉันตอบว่า "ลูคัส แม่ไม่ให้เลี้ยงงู"
‎ทุกวันคริสต์มาส "แม่…" ‎ทุกวันเกิด "ของูนะ"
‎จนในที่สุดฉันทนไม่ไหว ‎"ฟังนะ ลูคัส ยังไงแม่ก็ไม่ให้เลี้ยงงู"
‎แกถาม "ทำไม"
‎"เพราะแม่จะไม่ยอม ‎ให้ลูกทำตัวเป็นคนขาวเบอร์นั้น"
‎แล้วฉันต้องอธิบายด้วยนะ
‎บอกว่า "ฟังนะ ลูกมีแม่ผิวดำหนึ่งคน"
‎"ผู้หญิงผิวดำจะไม่ทนกับเรื่องโง่ๆ"
‎"มันคันตูด"
‎"จะไปลากงูเข้ามาอยู่ในบ้าน ‎แล้วเรียกมันว่าสัตว์เลี้ยงเนี่ยนะ"
‎"โง่แล้ว"
‎"โง่ที่สุด แล้วรู้ไหมว่าแม่จะห้ามทำอะไรอีก"
‎"ห้ามเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีม ลืมไปได้เลย"
‎"แม่ไม่ซื้อจักรยาน ‎ให้ลูกไปขี่ตีลังกากลางอากาศหรอก"
‎"จักรยานมันไม่ได้ทำมาให้ขี่แบบนั้น ‎ห้ามทำแบบนั้น"
‎แกตอบว่า
‎"เพราะงี้แม่ถึงไม่ยอมให้ผมใส่กางเกงขาสั้น ‎เวลาอากาศหนาวด้วยใช่ไหม"
‎"ใช่แล้วราชาด ถูกต้อง"
‎แกถาม "ราชาดที่ไหน" ‎ฉันตอบ "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็รู้เอง"
‎ช่วงล็อกดาวน์โหดมากสำหรับฉัน โหดมากๆ
‎เพราะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับสีผิวมันมาพร้อมกันเลย
‎จอร์จ ฟลอยด์ ‎บรีออนนา เทย์เลอร์
‎อาหมัด อาร์เบอรี
‎ประเทศกำลังลุกเป็นไฟ
‎แต่ฉันกลับต้องมาติดอยู่ในบ้านกับพวกคนขาว
‎แล้วอาหมัด อาร์เบอรีคือฟางเส้นสุดท้าย
‎ทำฉันแหลกสลายเลย
‎ฉันเลยออกไปยืนข้างกองไฟนอกบ้าน
‎เศร้า ดื่มเหล้า
‎ใส่เสื้อยืดที่สกรีนว่า "ฉันมีค่า"
‎แล้วภรรยาฉันเดินออกมาพูดว่า
‎"ที่รัก"
‎"รู้นะว่าที่รักเศร้า เรื่องที่…"
‎"เรื่องที่คนเหยียดผิว แล้วก็… นั่นน่ะ"
‎"เสียใจด้วยนะ เรื่องนั่นน่ะ"
‎"เรื่องนั้นน่ะ"
‎"รู้นะ"
‎"ที่คนเหยียดผิว"
‎"แต่รู้ไหม ลูกๆ…"
‎"ลูกๆ เป็นห่วงนะ"
‎"ลูกๆ ถามว่า 'แม่จ๋าเศร้าอะไร'"
‎"เพราะงั้นที่รักน่าจะไปคุยกับลูกเรื่อง…"
‎"นั่นน่ะ"
‎"เหยียดผิว"
‎ฉันมองหน้าเมียแล้วพูดว่า
‎"เอางี้นะอเล็กซ์ เธอไปคุยกับลูกๆ ‎เรื่องเหยียดผิวเองสิ"
‎"เพราะฉันอธิบาย ‎สิ่งที่คนอื่นกระทำกับฉันได้ที่ไหน"
‎"ฉันอธิบายไม่ได้ เพราะงั้นไปคุยกับลูกไป"
‎"ที่จริงคุยกับลูกเรื่องลัทธิบูชาคนขาวด้วย
‎อย่าให้ลูกเราแม่งโตไปเป็นไอ้พวกขวาจัด"
‎"ไปคุยซะนะ"
‎"ฉันทำเครปให้กินดีกว่าไหม"
‎นางทำเครปจ้า
‎อร่อยมากด้วย
‎แต่ฉันเข้าใจนะ
‎ฉันเข้าใจ
‎เพราะเรื่องนี้มันคุยแล้วอึดอัด ใช่ไหม
‎ฉันเบื่อจะอธิบายให้เธอฟังแล้ว
‎ก็เลยบอกว่า "เอางี้ ‎ฉันจะชี้ให้ดูเวลามันเกิดขึ้นดีกว่า"
‎เราต้องไปส่งเอกสารที่ธนาคาร
‎ภรรยาฉันขับรถ ฉันนั่งอยู่ด้วย
‎เราไปจอดหน้าธนาคาร
‎แล้วฉันสังเกตเห็นว่าลานจอดรถไม่ค่อยมีใคร
‎แล้วในธนาคารก็ดูเหมือนจะไม่มีคน
‎เธอบอกว่า "เอาเอกสารเข้าไปในธนาคารสิ
‎แค่เอาไปยื่นเฉยๆ"
‎ฉันมองเข้าไปแบบ "แน่ใจนะว่าธนาคารเปิด"
‎"น่าจะเปิดนะ"
‎"เถอะน่า ก็แค่เข้าไป…"
‎"เรื่องอะไรฉันจะเข้าไปเขย่าประตูธนาคาร"
‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะคนดำเขาไม่ไปที่ประตูธนาคารแล้ว…"
‎"รู้ไหมทำไม เพราะจะมีคนสะเหล่อ ‎โทรหาตำรวจแล้วพูดว่า
‎'นี่ มีผู้หญิงผิวดำพยายามงัดธนาคาร'"
‎"'หน้าคล้ายวอนด้า ไซคส์เลย'"
‎นางไม่เข้าใจ นึกว่าฉันทำตัวไร้สาระ
‎แต่ฉันเข้าใจเหตุผล ‎เพราะนางคิดจะทำอะไรก็ทำ
‎เราไปเที่ยวฝรั่งเศส แล้วต้องไปร้านขายของชำ
‎เรากำลังจะข้ามถนนไปถึงอยู่แล้ว ‎แต่เจ้าของร้านกำลังจะปิดประตู
‎ฉันพูดว่า "ที่รัก เรามาช้า"
‎นางบอกว่า "ไม่ช้าซะหน่อย"
‎นางวิ่งข้ามถนนไปแบบ
‎ฉันรีบถอยแม่ง
‎แล้วกลับบ้าน
‎หมายถึงกลับอเมริกานะ
‎แต่คุณเมียชอบใช้ชีวิตแบบนี้
‎แต่แล้วเกิดเรื่องนึงที่ทำให้เธอเข้าใจ
‎เราน่าจะยืนอยู่ในสวนหลังบ้านมั้ง ช่วงชัตดาวน์
‎มีคนมาสร้างบ้านใกล้เราสามหลัง ใหญ่มาก
‎ภรรยาฉันยืนอยู่หลังบ้าน
‎มองไปที่บ้านพวกนั้นแล้วพูดว่า…
‎"ที่รัก ฉันว่า…"
‎"ฉันว่าหน้าต่างบานนั้นต้องเป็นปัญหาแน่ๆ
‎เพราะพวกเขามองเห็นห้องน้ำมาสเตอร์เราได้"
‎"ฉันไม่ชอบหน้าต่างนั้นเลย"
‎ฉันก็บอกว่า "ที่รัก ‎เรามีม่านห้องน้ำ ไม่เป็นไรหรอก"
‎"เราก็แค่ต้องปิดม่านเอา ไม่มีปัญหา"
‎แล้วเวลาเธอทำเสียง
‎มันไม่จบแน่
‎ไม่ปล่อยวางเด็ดขาด
‎ใช่ไหม
‎แล้วก็ไม่ปล่อย
‎สองสามวันต่อมา ‎โทรศัพท์ดังขึ้นตอนอยู่ในบ้าน อเล็กซ์โทรมา
‎ฉันคิด "โทรมาทำไม ก็อยู่บ้านทั้งคู่"
‎ฉันรับสาย "ที่รัก เป็นไรไหม"
‎"เปล่า ช่วยขึ้นไปที่ห้องน้ำมาสเตอร์ ‎แล้วมองออกมาทางหน้าต่างทีได้ไหม"
‎ฉันก็เลยขึ้นไปชั้นบน
‎เปิดม่าน
‎แล้วมองเห็นเธออยู่ในบ้านที่ก่อสร้างอยู่
‎ยืนอยู่ตรงหน้าต่างเลย ‎ฉันก็ถามสิ "ทำอะไรของเธอ"
‎เธอทำท่า
‎"มองเห็นนะตัวเอง"
‎"เห็นเค้าหรือเปล่า"
‎ฉันสั่ง "ออกมาจากบ้านนั้นเลย"
‎"ก็แค่อยากมาเห็นนี่นา ‎บอกแล้วว่ามันมีปัญหาแน่นอน"
‎"ออกมาจากบ้านเขา!"
‎"ก็ได้ๆ"
‎เธอกลับมาที่บ้าน ฉันฉุนมาก
‎เธอถาม "มีปัญหาอะไร" ‎ฉันตอบ "รู้ตัวไหมว่าเธอเพิ่งทำอะไรลงไป"
‎"เธอทำเหมือนที่อาหมัด อาร์เบอรีทำเป๊ะ"
‎"มีบ้านที่ก่อสร้างอยู่ ‎แล้วเขาก็อยากเผือก เลยเข้าไปดู"
‎"แต่พอเขาออกมาแล้ว ‎เขาโดนไล่ล่าแล้วฆ่าตายกลางถนน"
‎"แต่ถ้าเธอโดนจับได้ ก็แค่จะมีคนตามมา
‎ถามว่าอยากไปดูบ้านอีกสองหลังไหม"
‎เธอเข้าใจ
‎เข้าใจทันที
‎เธออุทาน "ฉิบหาย"
‎ทิ้งสำเนียงไปเลย
‎ถึงกับดับบุหรี่
‎แล้วต่อยตับแครอล ฉันนี่แบบ "เฮ้ย"
‎เธอเข้าใจแล้ว ใช่
‎เธอเพิ่งเข้าใจว่ามันเป็นสิทธิพิเศษ
‎เธอสามารถทำสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ ‎แล้วไม่ต้องรับผลกรรม ใช่ไหม
‎อย่างคนดำจะทำตัวเพี้ยนๆ ไม่ได้
‎ทำไม่ได้ เราต้องทำตัวให้ตรงความคิดคน
‎ถ้าไม่ คนจะพากันแตกตื่น
‎เหมือนที่ทุกคนพากันช็อก ‎ที่ลิซโซ่เล่นขลุ่ยเป็นอ่ะ
‎"รู้ป่ะว่าลิซโซ่เล่นขลุ่ยเป็นด้วย"
‎"เหรอ" "ใช่ ขลุ่ยของแท้เลย"
‎"ไม่ได้เป่าทางรูตูดด้วยนะ ‎เป่าแบบจริงจังเลย"
‎"สไตล์คลาสสิค"
‎ห้ามทำตัวแปลกๆ
‎ดูเอไลจาห์ แมคเคลนสิ
‎เอไลจาห์ แมคเคลน ‎หนุ่มผิวดำที่ออโรร่า ใช่
‎เขาเดินกลับบ้าน ‎อากาศหนาว ใส่เสื้อแจ็คเก็ตบางๆ
‎เขาเดินกลับบ้าน แล้วฟังเพลงอยู่
‎เดินโบกไม้โบกมือไปมาเพราะฟังเพลงอยู่
‎เดินกลับบ้าน ไม่ได้ไปเสือกอะไรใคร
‎มีคนแจ้งตำรวจ
‎"มีคนผิวดำทำตัวเพี้ยนๆ"
‎"ดูไม่น่าไว้ใจ"
‎ตำรวจเลยแวะไป
‎แล้วสอบปากคำเขา ‎เอไลจาห์ก็บอกว่า "ผมปกติ"
‎"ผมเป็นคนเก็บตัว ผมปกติ"
‎ตำรวจคิดว่าเขาเมายา ก็เลยเรียกหน่วยกู้ชีพ
‎กู้ชีพจับเขากดไว้แล้วฉีดสารเคตามีนให้ ตายเลย
‎ใช่ ข้อหาทำตัวเพี้ยนๆ
‎แล้วตำรวจก็หาข้ออ้างกันนะ
‎"ก็อากาศมันหนาวขนาดนั้น ‎แต่เขาใส่แจ็คเก็ตบางนิดเดียว"
‎แล้วไอ้พวกที่ไปดูทีมกรีนเบย์แพ็คเกอร์ ‎แข่งอเมริกันฟุตบอลล่ะ
‎ยืนบนเนินหิมะ เสื้อก็ไม่ใส่
‎ใส่แต่หมวกชีสทำจากโฟม
‎โคตรจะเพี้ยนละ
‎คนขาวชอบทำเรื่องเพี้ยนๆ กันตลอด
‎อย่างเทศกาลเรเนสซองส์ คืออะไรวะ
‎ไม่เข้าใจ
‎รู้ไหมอะไรเพี้ยน
‎ไอ้คนที่เป็นหมอผี
‎วันที่ 6 มกราคม ไอ้หมอผีนั่นแหละ
‎ครึ่งคนครึ่งม้า แม่งอะไรวะ
‎ทาหน้าสีขาวน้ำเงิน อะไรก็ไม่รู้
‎โบกธงไปมา ใส่หมวกมีเขาแม่งด้วย
‎ไหงไม่เห็นมีใครแจ้งตำรวจมาจับมัน
‎"นี่ มีคนโคตรเพี้ยนกำลังจะออกจากบ้านหลังนี้"
‎"โคตรบ้าบอคอแตก"
‎ทำไมไม่มีใครโทรแจ้งเรื่องมัน
‎ไม่ควรไปถึงดีซีด้วยซ้ำไป
‎น่าจะโดนยิงตั้งแต่เดินออกจากบ้านแล้ว
‎ติดป้ายแล้วจับไปขังในสวนสัตว์เลย
‎จะบ้าตาย
‎วันที่ 6 มกราคมเนี่ย สุดๆ
‎นั่นคือตัวอย่างของอภิสิทธิ์ชนผิวขาวขั้นสุดเลย
‎ตัวอย่างของอภิสิทธิ์ชนผิวขาวขั้นสุด
‎วันที่ 6 มกราคม…
‎ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย
‎คนดำที่ดูเหตุการณ์วันที่ 6 มกราคมคิดกัน
‎"ในนามของวาคานด้าตลอดกาล ‎นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ม็อบนั้นปีนกำแพงด้วย
‎พากันไต่กำแพงรัฐสภา
‎อย่างกับเป็นฝูงซอมบี้งั้นแหละ
‎เหมือนฝูงซอมบี้กันเลย
‎ทุกคนทำพฤติกรรมเหมือนโดนกัดมา
‎โดนจูลิอานีกัดหมดแล้ว ทุกคนติดเชื้อ
‎สายตาดูบ้าคลั่ง
‎"แนนซี่!"
‎สีย้อมผมย้อยเปื้อนแก้ม
‎"แนนซี่!"
‎รู้ไหมว่าวันที่ 6 มกราคมมันแย่มากตรงไหน
‎ดูสมาชิกสภาของเราสิ
‎แก่หง่ำ
‎ไปทำคนแก่ตกใจแบบนั้นได้ไง
‎พวกมันทำให้คนแก่ต้องหาที่ซ่อน
‎รู้ไหมว่ามันเจ็บแค่ไหน
‎ฉันจำตอนอายุ 50 ได้ ‎ฉันเล่นซ่อนแอบกับลูกๆ
‎ฉันมุดลงไปใต้โต๊ะกาแฟ
‎ผ่านไปสักพักถึงรู้สึกได้ว่า "เฮ้ย เจ็บชิบ"
‎ฉันเริ่มส่งเสียง
‎"นี่ แม่อยู่ตรงนี้"
‎"รีบมาหาเร็ว"
‎"จะไม่เล่นเกมนี้อีกแล้ว"
‎ใช่ไหม ไปบอกให้ชัค แกรสสลีย์รีบแอบได้ไง
‎"เร็วชัค เราต้องไปซ่อน เร็ว"
‎"ว่าไงนะ"
‎"พูดว่าไงนะ"
‎"ต้องไปซ่อนเหรอ"
‎ทุกคนน่าจะไปแอบใต้คางมิตช์ แมคคอนเนลล์
‎ไม่มีใครหาเจอแน่
‎คอยดูนะ จะมีชาวเดโมแครต ‎มาด่าฉันที่ไปล้อเลียนคางมิตช์ แมคคอนเนลล์
‎ใช่
‎น่าจะโครี่ บุ๊คเกอร์มั้ง
‎โพสต์ไอจีแบบสายไข่ปลา
‎"การล้อเลียนเหนียง ‎มันไม่ช่วยให้เราคุยกันรู้เรื่อง"
‎น่ารำคาญชะมัด
‎ต้องโดนแบบนั้นแน่นอนเลย ‎เพราะถ้าเขาร้ายมา เราต้องดีกลับ จริงไหม
‎ไร้สาระ ฉันเบื่อเต็มแก่แล้ว
‎ขี้เกียจจะเป็นแม่พระแล้ว
‎ฉันอยากถ่อยบ้าง ขอสนุกบ้างสิ
‎เพราะเป็นติ่งเดโมแครตมันเจ็บปวดมากอ่ะ
‎มันเจ็บปวด ‎เหมือนโดนดึงกางเกงในเข้าวินทุกวัน
‎แต่ต้องยอมอดทน
‎ทีพวกนั้นยังสร้างเรื่องได้เลย
‎ทำไมเราต้องเป็นฝ่าย ‎อิงแต่ข้อเท็จจริงกับโลกความจริงด้วย
‎ทั้งที่พวกนั้นอยู่ในจักรวาลคู่ขนานเห็นๆ
‎กุเรื่องขึ้นมาสารพัด
‎เพราะตอนนี้การเมืองกลายเป็นสื่อบันเทิงไปแล้ว
‎โดยเฉพาะฝั่งรีพับลิกัน
‎วันๆ มีแต่สร้างความบันเทิง ‎รู้ไหมมันเหมือนอะไร
‎เหมือนเดโมแครตเป็นช่องให้ความรู้
‎และรีพับลิกันเป็นช่องวาไรตี้
‎โอ๊ย ฉันดูวาไรตี้ได้ทั้งวัน
‎โคตรจะบันเทิง
‎เป็นคุณจะดูอะไร
‎ข่าวพีบีเอส
‎หรือรายการหมอกดสิว
‎สารคดี หรือคนเข้าห้องฉุกเฉินเพราะมีเซ็กซ์
‎ละครจำลองวรรณกรรมคลาสสิค ‎หรือรายการหมั้นกัน 90 วัน
‎แม้แต่พรรคเดโมแครตเอง ‎ยังทำให้เป็นเดโมแครตยากเลย
‎อย่างเคียร์สเตน ซิเนมา
‎เปลี่ยนพรรคซะแล้ว ส.ว.อิสระ
‎เธอไปออกงานฟอรัมด้วยนะ
‎เธอพูดเรื่องข้อแตกต่าง ‎ระหว่างสภาผู้แทนราษฎรกับวุฒิสภา
‎แล้วเธอบอกว่า ‎วุฒิสภามีหน้าที่ดับไฟในใจประชาชน
‎เพราะสิ่งที่แย่ที่สุดที่เราจะทำได้ ‎คือการให้ทุกอย่างที่เด็กต้องการ
‎เออ โคตรไร้สาระ ‎เธอไม่ควรเป็นส.ว.เลย
‎ถ้าเห็นผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งเป็นแค่เด็กก็บ้าแล้ว
‎การที่คนขอให้มีการปฏิรูปภาษี
‎แล้วให้เศรษฐีพันล้านจ่ายภาษีอย่างยุติธรรม
‎มันไม่ใช่ความต้องการแบบเด็กๆ นะ
‎แล้วเด็กมีแต่ขอเรื่องงี่เง่าหรอก
‎รู้ไหมลูกฉันเคยขออะไร
‎ลูกขอกินข้าวเช้าก่อนเข้านอน
‎จะได้ไม่ต้องรีบตื่นเช้า
‎ขอบอกเลย ‎การเมืองเนี่ย บางทีก็ต้องปิดสวิตช์บ้าง
‎ปิดซะบ้าง จะได้ไม่เสียสุขภาพจิต ใช่
‎แบบ… ใช่
‎ฉันจำเป็นต้องปิดเพราะเริ่มจะปรี๊ดง่าย
‎รู้เลยว่าดีดเร็ว กับอะไรรู้ไหม
‎หมวกแดง
‎ซานตาคลอสไปตาย!
‎ทันทีที่เห็นหมวกสีแดง จู่ๆ ก็จะกำมือแน่น
‎ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำกำปั้นอยู่
‎ฉันไปรู้ตัวเอาตอนกินมื้อสาย ‎แล้วมีคนทักว่า "นี่วอนด้า"
‎ฉันหันไปหาแล้วเห็นเขาใส่หมวกสีแดง
‎ฉันตะคอก "อะไร!"
‎เขารีบพูด "ขอโทษครับ ‎ผมแค่เป็นแฟนคลับซิทคอมคุณ โทษที"
‎ฉันก็บอก "โอเค ขอบคุณนะ"
‎รู้สึกโคตรแย่เลย จริงไหม
‎ฉันก็เลยตั้งใจจะไปคุยกับเขาหน่อย
‎เขาหันข้างอยู่
‎ฉันเดินไปทางเขา เห็นหมวกสีแดง
‎พอเขาเห็นฉันเดินไปหา เขาก็เริ่มหันมา
‎แล้วฉันเห็นตัวอักษรสีขาวที่หมวก ‎ฉันด่าในใจ "ไอ้หอกหักนี่"
‎ฉันกำมือแน่น
‎แล้วพอเข้าไปใกล้ เขาหันมา
‎หมวกเขียนว่า "มูลนิธิสานฝันเด็กป่วยมะเร็ง"
‎ฉันถาม "นี่ อยากถ่ายรูป ‎หรืออยากให้ฉันเซ็นอะไรให้ไหม"
‎"ชักว่าวให้ก็ได้นะ ฉันเป็นผู้สร้างความบันเทิง"
‎ประเทศชาติเราแตกแยกมาก
‎มันเป็นเพราะความกลัว
‎เราถึงได้เห็นพวกรัฐสีแดงรีพับลิกัน
‎ที่อยากแบนทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ ‎ไม่ให้มีสอนในโรงเรียน
‎เดอแซนทิส ‎มาร์จอรี เทย์เลอร์ กรีน
‎พวกเขาบอกว่ามันสอนให้ ‎เด็กผิวขาวรู้สึกแย่หรือละอายที่เป็นคนขาว
‎ไร้สาระ
‎เพราะมีเด็กผิวขาวมากมาย
‎ภาคภูมิใจที่ปู่ย่าตายาย ‎เคยไปเดินประท้วงกับดร.คิง
‎กับคนที่ไปนั่งรถเมล์ ‎ต่อสู้สิทธิให้คนดำนั่งกับคนขาวได้
‎พวกเขาเสี่ยงตาย
‎แล้วดูนี่ เราอยู่เพนซิลเวเนียกัน ‎แล้วกลุ่มเควเกอร์สล่ะ
‎พวกเขาอยากให้เลิกทาส ‎แล้วเคยช่วยแฮร์เรียต ทับแมนด้วย
‎ให้ทาสมาหลบซ่อนในบ้าน โธ่
‎แล้วอย่าลืมว่าทำแบรนด์ข้าวโอ๊ตที่อร่อย
‎เพราะงั้นคนอย่างเดอแซนทิส ‎หรือมาร์เจอรี เทย์เลอร์ กรีน
‎หรือเกล็นน์ ยังคิน ‎จากเวอร์จิเนีย รัฐบ้านเกิดฉัน
‎ฉันว่าพวกเขาไม่ได้กลัวหรอกว่า
‎ทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ ‎จะทำให้เด็กผิวขาวอับอายที่ตัวเองขาว
‎พวกเขากลัวว่าเด็กๆ ‎จะอับอายแทนผู้ใหญ่ต่างหาก
‎แล้วเราจะสามัคคีกันไม่ได้ ‎ถ้าไม่จัดการกับลัทธิบูชาคนขาวซะก่อน จริงไหม
‎อเมริกาต้องกล้าเผชิญหน้ากับประวัติศาสตร์ ‎และสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น
‎ถึงจะก้าวต่อไปได้ เพราะในตอนนี้
‎อเมริกาเหมือนอยู่ในหนังสยองขวัญ
‎ใช่ เหมือนเรื่อง ‎"รู้นะซัมเมอร์ที่แล้วทำอะไรไว้"
‎แต่เวอร์ชั่นใหม่ ‎"รู้นะว่า 400 ซัมเมอร์ที่ผ่านมาเธอทำอะไร"
‎จริงไหม
‎เหมือนอเมริกาอยู่ในค่าย เดินผ่านเข้ามา
‎"สวัสดี"
‎"มีใครอยู่หรือเปล่า"
‎แล้วค่าปฏิกรรมก็โดดออกมาทวงคืน
‎"สวัสดีแคเรน"
‎"แบรด"
‎ต้องชดใช้จ้า
‎แล้วรู้อะไรไหม เมื่อไรก็ตาม ‎ที่มีการยกประเด็นค่าปฏิกรรมขึ้นมา
‎ก็ต้องมีคนคัดค้าน อ้างเหมือนเดิมทุกครั้ง
‎"ทำไมฉันถึงต้องมาชดใช้ ‎ในเรื่องที่ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยล่ะ"
‎โอเค แต่พวกคุณบางคนได้มรดกไง
‎ไม่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงเลย
‎บางคนก็มีบ้านหรือกิจการที่ไม่ได้สร้างเอง
‎แต่ส่งต่อๆ กันมาจากรุ่นสู่รุ่น ‎ในตระกูลคุณไม่ใช่เหรอ
‎ปู่เทียดทิ้งสมบัติไว้ให้
‎ทีงี้ยังกล้ารับ
‎เพราะงั้นคิดซะว่าค่าปฏิกรรมเนี่ย ‎มันก็เป็นส่วนนึงของมรดกนะ
‎แพ็กเกจเดียวกัน
‎พวกบูชาคนขาวเนี่ย ฉันว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุด
‎คือเขารู้ว่าสักวันนึง
‎เขาจะกลายเป็นชนกลุ่มน้อย
‎ซึ่งน่ากลัวนะ ‎เพราะเขาเห็นมาแล้วว่ามันห่วยแค่ไหน
‎เคยเห็นคลิปแล้วใช่ไหมล่ะ
‎พวกเขาเลยกลัวว่าเราจะทำกับพวกเขา ‎เหมือนที่พวกเขาทำไว้กับเรา
‎แต่ไร้สาระแล้ว
‎เพราะคนดำไม่คิดแบบนั้นกันด้วยซ้ำ
‎เราไม่นั่งคุยกันเรื่องค่าปฏิกรรม
‎หรือว่าเราจะเอาคืนยังไง
‎ไม่มี
‎อย่างน้อยก็ตอนประชุมครั้งที่แล้วนะ ไม่มีเรื่องนั้น
‎และฉันคิดว่าคนผิวดำได้แสดงให้เห็น ‎ว่าเราเป็นคนยังไงมาหลายต่อหลายครั้ง
‎ดูอย่างเหยื่อแปดรายที่โบสถ์เอ็มมานูเอล
‎คนผิวดำที่ถูกยิงในโบสถ์
‎ระหว่างศึกษาพระคัมภีร์
‎แล้วพวกเขาทำไง ไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิดเหตุ
‎พวกเขาเข้าไปที่ศาล ‎แล้วบอกกับผู้ร้ายที่คิดว่าคนขาวเหนือกว่า
‎ว่าพวกเขาให้อภัย
‎"เราให้อภัยคุณ"
‎ฉันรู้ว่าพวกคุณบางคนคิดว่า ‎"คนดำไม่ได้ให้อภัยกันหมดหรอกวอนด้า"
‎"แล้วผู้หญิงคนนั้น ‎ที่ด่าเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์จนหน้าชาล่ะ"
‎ก็ใช่ ฉันจำคนนั้นได้
‎"กูเกลียดมึง เจฟฟรีย์" จำได้
‎แต่ดูบริบท มันกินเนื้อน้องชายเธอนะ
‎คนดำเราไม่คิดกันแบบนั้น
‎แล้วก็มาพูดกันตรงๆ
‎คนขาวน่าจะเป็นทาสที่ห่วยที่สุดในโลกใบนี้เลย
‎"อุ๊ย วันนี้มือชาจากเส้นประสาทกดทับอ่ะ"
‎"ไม่น่าจะมีแรง… ไม่ได้หรอก"
‎"มันเจ็บมากเลยอ่ะ ไม่ไหว"
‎คงรีบออกจากไร่ก่อนเลิกงาน
‎"เฮ้ย จะไปไหน"
‎"มีตั๋วแฮร์รี่ สไตล์สย่ะ ฮัลโหล"
‎"ไสตูดกลับมานี่"
‎"ไปเรียกผู้จัดการมาคุยซิ"
‎ฉันยังอยู่ในวัยหมดประจำเดือน ใช่
‎ข่าวด่วน
‎ร้อนวูบวาบตลอดเวลา
‎แต่รู้ไหมอะไรทำฉันยัวะที่สุด คือเวลาดูทีวี
‎แล้วเห็นแต่โฆษณาขายของให้ผู้ชาย
‎แก้ไขปัญหาให้ผู้ชายไม่รู้จบ
‎ใช่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่เห็นจะใช่ปัญหาแต่แรก
‎ยกตัวอย่างเช่น รู้ไหมว่า ‎ตอนนี้เขาแก้เจี๊ยวเบี้ยวให้ได้แล้วนะ
‎เห็นโฆษณาที่มีแครอทแท่งใหญ่ๆ ยัง
‎เพิ่งรู้ว่าเป็นปัญหาใหญ่ด้วย
‎ทำให้เจี๊ยวตรงได้แล้ว
‎เป็นฉันจะบอก "ไปตาย"
‎ฉันไม่สนเรื่องจู๋เบี้ยวๆ แกหรอก
‎โรคเกาต์สำคัญกว่าเยอะ
‎มันไปอยู่ในรายการสิ่งที่ต้องทำได้ไง ‎แก้เจี๊ยวเบี้ยวเนี่ย
‎"โธ่ สงสารปีเตอร์ จู๋งอเหมือนกล้วย"
‎"มันไม่ตลกนะวอนด้า ‎มันอาจทำให้มีบุตรยาก แล้วก็เจ็บด้วย"
‎ไม่สนโว้ย ไม่แคร์
‎ฉันไม่สนจู๋เบี้ยวเป็นตะขอ
‎จู๋เลี้ยว จู๋กล้วย แม่งไม่สน
‎ตอนนี้ฉันถึงวัยหนวดงอก ‎เหงื่อออกจนผ้าปูเปียกทุกคืน
‎ไอ้พวกจู๋ตะขอไปตาย
‎ฉันไม่แคร์ต่อให้เจี๊ยวแกงอซะจน
‎เวลาก้มลงมันทิ่มเข้าไปในรูตูดแก
‎ไม่แคร์โว้ย
‎ไม่แคร์จริงๆ
‎ไม่แคร์
‎ไม่สน
‎กรุณาทนทุกข์ไปเงียบๆ
‎ฉันไปปรึกษาสูตินรีแพทย์มา
‎ฉันถาม "มันมีวิธีรักษาอะไรบ้าง"
‎เพราะฉันใช้แผ่นแปะหรือกินฮอร์โมนไม่ได้
‎เพราะชนิดของมะเร็งเต้านมที่เคยเป็น
‎เลยใช้ไม่ได้
‎หมอบอกว่า "ตอนนี้มีการให้ใช้
‎ซาแน็กซ์แบบโดสต่ำๆ ‎ซึ่งดูจะช่วยให้หายร้อนวูบวาบได้"
‎อ๋อ โอเค "งั้นก็วินิจฉัยว่า ‎นี่เป็นโรคผู้หญิงสติแตกเองสินะ"
‎ก็เลยแบบ "เอาไปเลย ยัยเจ๊บ้า ‎จะได้เลิกวีนกันซะที"
‎ฉันไม่กินหรอก
‎เพราะงี้แหละฉันถึงอยากให้ผู้ชาย…
‎ไม่ใช่อยาก ฉันขอ
‎ให้ผู้ชายมีวัยหมดประจำเดือนมั่ง
‎แบบนั้นทีมวิจัยอาจคิดหาทางช่วยเราซะที
‎จริงไหม
‎ถ้าเกิดว่าผู้ชาย…
‎โอเค เอาเป็นว่าอัณฑะข้างนึงละกันนะ
‎เอาเป็นว่าลูกอัณฑะข้างนึง ‎มันจะเริ่มปวดตุ้บๆ นิดนึง
‎เป็นลางบอกว่ามันกำลังมา มันแผ่พลัง
‎แล้วจู่ๆ มันก็บวมเป่ง
‎แล้วฟู่ ลุกเป็นไฟ เข้าใจป่ะ
‎ไข่วูบวาบ ฟู่!
‎อาจเป็นข้างขวาหรือข้างซ้ายก็ได้ ไม่มีทางรู้
‎แล้วมันเกิดขึ้นวันละหกเจ็ดครั้ง
‎แบบว่า จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาเลย พรึ่บ "ชิบ"
‎"ไข่วูบวาบ"
‎จะชอบมากเลย
‎แต่พวกหมอจะหาทางบรรเทาอาการให้
‎น่าจะมีคนเริ่มผลิตกางเกงใน ‎มีพัดลมเย็นไข่หรืออะไรให้
‎ไม่ก็ออกกฎหมายให้ผู้ชายเปิดไข่กินลมได้
‎แบบ "ตายแล้ว เขาเปิดไข่"
‎"ไม่เป็นไร เขากำลังเจอเรื่องหนัก"
‎"เขามีใบรับรองแพทย์ อย่าไปบูลลี่เขา"
‎รู้จักห้องปั๊มนมที่สนามบินไหม
‎โดนปิดแน่นอน
‎เปลี่ยนเป็นห้องเย็นไข่แทน
‎ในนั้นจะมีพวกผู้ชาย…
‎"วันนี้โหดมาก ให้ตาย"
‎"เป็นไงบ้างพีท"
‎"ให้ตาย แย่มาก อย่างหนัก"
‎"นี่พีท ไปทำอะไรจู๋มาหรือเปล่า"
‎"ใช่ ไม่เป็นตะขอแล้ว ดูออกด้วยเหรอ"
‎"ตรงเหมือนลูกศรแล้ว"
‎"ดูดีนะ"
‎ฉันอยากเห็นผู้ชายไปประชุมบอร์ด
‎รู้ไหม
‎"โอเค เอาละ มาดูรายได้ไตรมาสแรกกันนะ"
‎"ถ้าลองดูจะเห็นว่ายอดขายสูงขึ้น"
‎"ยอดขายเพิ่มขึ้น 22% ซึ่ง…"
‎"มัน…"
‎"ทะลุเป้าหมายเรามาก 22% ก็…"
‎"แต่ถ้าเราดูเรื่องการขนส่ง
‎ค่าขนส่งพุ่งสูงปรี๊ด"
‎"ผิดคาดมาก เพราะงั้นมันก็…"
‎"มันกินยอดขายเราไปเยอะเลย เพราะงั้น…"
‎"ขอโทษนะทุกคน ไข่มันวูบวาบ"
‎"รอบนี้โหดมาก ให้ตายเถอะ"
‎"แฮงค์ มาเป่าไข่ให้ทีสิ"
‎ฉันเพิ่งไปหาหมอมา
‎หมอเต้านม เพราะว่าถึงเวลาเปลี่ยนนมฉันแล้ว
‎คู่นี้ไมล์สูงไปแล้ว ก็เลย…
‎หมอบอกว่า "ถึงเวลาเปลี่ยนแล้ว"
‎แต่หมอให้เลือกนะ หมอบอกว่า ‎"วอนด้า คุณอายุ 59
‎เราใส่ซิลิโคนใหม่ให้ได้นะ
‎แต่คุณจะอยากผ่าตัดอีกรอบ ‎ในอีก 13 หรือ 14 ปีเหรอ"
‎"ถึงตอนนั้นก็เริ่มแก่แล้วนะ"
‎ฉันก็เออ หมอบอกว่า "แต่ว่าทำงี้ได้
‎หมอสามารถผ่าเอาเนื้อเยื่อจากหน้าท้อง
‎ไปใส่เป็นหน้าอกสวยๆ ให้ได้"
‎ฉันตอบว่า "ก่อนอื่นเลย ‎ขอบคุณที่เรียกไขมันว่าเนื้อเยื่อ"
‎"คุณหมอเป็นมืออาชีพมาก"
‎แต่แล้วฉันได้ยินเสียงโครกคราก
‎เอสเตอร์ร้อง
‎สำหรับใครที่ไม่รู้จักเอสเตอร์
‎ตอนอายุ 40 ห่วงยางมันงอก
‎แล้วไม่ยอมไปไหน ฉันเลยตั้งชื่อให้ว่าเอสเตอร์
‎เอสเตอร์ชอบกินขนมปัง แอลกอฮอล์ กับชีสเค้ก
‎อยากกินอยู่แค่นั้น
‎"เครื่องดื่มอยู่ไหน!"
‎"ฉันอยากกินชีสเค้ก"
‎ฉันได้ยินเอสเตอร์ร้องว่า
‎"หมอว่าไงนะ"
‎ฉันตอบ "เอสเตอร์ หมอไม่ได้คุยกับเธอ"
‎แล้วฉันกระซิบบอกหมอ "ค่อยอีเมลบอกนะ"
‎"ส่งอีเมลมานะ ‎เพราะเอสเตอร์อ่านหนังสือไม่ออก"
‎"ส่งอีเมลรายละเอียดมานะ"
‎ฉันคิดว่าน่าจะทำแบบนั้น มันมีเหตุผลดี
‎แต่แล้วฉันก็เกิดกลัวขึ้นมาเพราะคิดว่า
‎"ถ้าฉันเอาเอสเตอร์ขึ้นมาไว้บนนี้
‎แล้วมันบีบคอฉันตายตอนนอนอยู่ล่ะ"
‎เนอะ เอสเตอร์จะแบบ "ฉันเกลียดแก"
‎"บนนี้กินอะไรไม่ได้เลย ฉันเกลียดแก"
‎หรือถ้ามันคิดถึงบ้านแล้วค่อยๆ กลับลงไปล่ะ
‎ทำให้นมฉันยาวๆ เหี่ยวๆ
‎เอสเตอร์จะย่อลงมาให้ได้
‎อยากกลับลงมาที่พุง
‎"กลับมาแล้วจ้า"
‎แต่ฉันว่าจะผ่า คิดว่าจะทำ
‎เพราะก็นะ… ใช่
‎ฉันไม่อยากเจอสภาพตอนอายุ 70
‎แล้วตอนทุกคนเข้าโบสถ์ออนไลน์
‎บาทหลวงพูดว่า
‎"เหล่านักบุญ เรามาภาวนาให้สหายไซคส์กันนะ"
‎"เธอจะเสริมนมใหม่วันอังคาร"
‎ฉันดีใจที่มีหมอเก่ง
‎หมอเก่งมาก
‎ซึ่งสำคัญนะ
‎แต่ฉันต้องเปลี่ยนสูตินรีแพทย์เป็นคนใหม่
‎เพราะว่าหมอสูติคนเก่า…
‎พูดมากชิบเป๋ง
‎พูดไม่หยุด เข้าใจป่ะ
‎ฉันไม่ว่านะถ้าจะคุยกันก่อนตรวจภายใน
‎แต่ทันทีที่ขึ้นขาหยั่ง
‎แม่งควรหุบปาก
‎แล้วบางทีมันต้องตรวจทั้งข้างหน้าข้างหลัง
‎เสร็จแล้วไปซะ ปู้ยี่ปู้ยำกันขนาดนี้
‎ไสหัวออกไปเลย
‎อย่าแม้แต่มองหน้าฉัน
‎แต่หมอคนนี้เธอพูดมากเกินไป
‎อย่างกับเราเป็นเพื่อนสนิทกันงั้นแหละ
‎ฉันปีนขึ้นไปบนขาหยั่งนะ แล้วเธอก็ชวนคุย
‎"นี่วอนด้า ตรงหัวมุมนี่ ‎เขาเพิ่งเปิดร้านอาหารกรีกนะ"
‎"ถ้ามีเวลาเหลือ แวะไปกินมื้อเที่ยงดูสิ"
‎ฉันนี่แบบ "ยัยนี่พูดถึงฮัมมัสอยู่จริงๆ เหรอ"
‎ฉันก็เลยเริ่มคิดในใจ
‎"ฉันจะทำให้หมอรู้สึกอึดอัด ‎พอๆ กับที่ฉันรู้สึกให้ดู"
‎ฉันคิด "สักวันหมอจะเปิดปากพล่าม
‎แล้วฉันจะเอานิ้วหัวแม่เท้าปาดหน้าม้าให้ดู"
‎"ไงจ๊ะ"
‎"ช่วงนี้ดูซีรีส์อะไรอยู่เหรอ"
‎ฟิลาเดลเฟีย ขอบคุณมากค่ะ
‎ฉันรักคุณ
‎ขอบคุณ
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล