Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jesteśmy z ciebie dumni.
Dziękuję.
Czeka nas
największy kryzys uchodźczy i przesiedleńczy w dziejach.
Nie chodzi tylko o liczby. To także kryzys solidarności.
Nie wiem, ile jeszcze osób musi uciec albo zginąć,
zanim społeczność międzynarodowa się obudzi.
Tylko zdesperowany człowiek ryzykuje życie swoich dzieci w ten sposób.
Potrzebujemy innego rozwiązania, dającego nową nadzieję.
ODWAŻ SIĘ MARZYĆ
LONDYN, WIELKA BRYTANIA, 2021
Mam na imię Waad.
Jestem jedną z milionów dzielnych Syryjczyków,
którzy walczyli o wolność.
Wielu z nas zginęło.
Miliony innych
Assad i jego sojusznicy zmusili do opuszczenia Syrii.
Pięć lat temu, w taki dzień jak ten, zostałam uchodźczynią.
ALEPPO, SYRIA, 2016
To nasze ostatnie chwile w Aleppo.
Koszmar.
To jest mój piękny dom.
Nie umiem opisać, co czuję.
Nie chcemy...
Zmuszono nas do ucieczki z miasta.
Wzięłam te rośliny.
Urosną poza Aleppo.
Wciąż nie dociera do mnie to, że przeżyliśmy.
Filmy były moją metodą walki.
Nagrywam, żeby pielęgnować wspomnienia,
uwiecznić dom, za którym tęsknię i tych, których straciłam.
Teraz muszę odnaleźć inny sposób na przetrwanie
i opowiadanie historii - swojej i innych.
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW AL AZRAQ, JORDANIA
Chodzisz do szkoły? Do której klasy?
- Do drugiej. - A ty?
Do czwartej.
Kiedy trenujecie?
Czasem układam wysoko poduszki.
Robię z nich salto do tyłu i ląduję w ten sposób na nogach.
Salto do tyłu?
Co ci się stało w rękę?
Jest złamana.
Zrobił salto.
Złamałeś, robiąc salto?
Zrobił tak, a kiedy wstał, okazało się, że ręka jest złamana.
Boli?
Nie.
Moglibyście iść do trenera Asifa i trenować u niego.
Dostalibyście strój do taekwondo.
Zdobywalibyście kolejne pasy, aż do czarnego.
Mielibyście czarny pas w taekwondo.
Pierwszego dnia trener Asif przyszedł z matą do taekwondo.
Przywitałem się z nim i się przedstawiłem.
Kiedy pomagałem mu rozłożyć matę, powiedział:
"Jeśli zapiszesz się na taekwondo,
pewnego dnia zostaniesz mistrzem świata".
Dzięki Bogu zmierzam ku temu, by spełnić jego słowa.
WAEL, UCHODŹCA Z SYRII
W obozie Al Azraq jestem znany jako Wael Taekwondo.
Moim największym marzeniem
jest tytuł mistrza olimpijskiego i złoty medal.
Marzę też o tym, by moja rodzina żyła wygodnie
i by warunki się poprawiły.
LONDYN, WIELKA BRYTANIA
CYRILLE, UCHODŹCA Z KAMERUNU
Zająłem się podnoszeniem ciężarów w przypadkowy sposób.
Miałem 14 lat, byłem w Kamerunie na chrzcinach kuzyna
i zobaczyłem zdjęcie jego taty, który podnosił ciężary.
Robię to od tamtej pory.
Kiedy po raz pierwszy wszedłem do siłowni,
zauważyłem, że talerze są dosyć spore.
Na zdjęciu wyglądały na mniejsze.
Wystraszyłem się i chciałem się wycofać.
Pracuję jako dyplomowany pielęgniarz,
zajmuję się zdrowiem psychicznym społeczności.
Wybrałem wykształcenie pielęgniarskie
głównie ze względu na doświadczenia osobiste.
Jako uchodźca przeżyłem ciężkie chwile.
Czułem potrzebę wspierania innych,
chciałem im pomagać w dojściu do siebie.
IGRZYSKA OLIMPIJSKIE MŁODZIEŻY
Oto uśmiech zwyciężczyni.
Kimia Alizadeh Zenoorin staje na podium.
Złoty medal dla tej młodej dziewczyny.
KIMIA, UCHODŹCZYNI Z IRANU
Zaczęłam uprawiać taekwondo, mając siedem lat.
Blisko naszego domu była siłownia.
Innych zajęć tam nie prowadzono, więc nie miałam wyboru.
Pamiętam, że za pierwszym razem schowałam się w toalecie
aż do końca zajęć, a potem wróciłam do domu.
Jestem bardzo nieśmiała i nie lubiłam sztuk walki.
Właściwie nie wiem, dlaczego, ale taekwondo mi się nie podobało.
Ale miałam je we krwi.
To flaga mojej ojczyzny.
Zieleń, biel i czerwień.
Ojciec wyhaftował to dla mnie tuż po moim przyjeździe do Niemiec,
jakieś dwa lata temu.
Moje imię i "taekwondo" po koreańsku.
IGRZYSKA OLIMPIJSKIE W RIO, 2016
Byłam bardzo młoda. Zdobyłam brązowy medal -
pierwszy medal olimpijski w konkurencji kobiecej dla Iranu.
Wspaniałe chwile.
Kimia Alizadeh Zenoorin
zdobywa brązowy medal jako pierwsza kobieta z Iranu.
Pamiętam każdą sekundę na scenie w Rio.
Czułam się, jakbym miała skrzydła i fruwała.
OBÓZ TRENINGOWY DLA UCHODŹCÓW, KENIA
ANJELINA, UCHODŹCZYNI Z SUDANU POŁUDNIOWEGO
Jestem uchodźczynią. Startuję w biegu na 1500 metrów.
Zajmowałam się rozwojem i opieką społeczną.
Uwielbiam robić coś, co ma związek z ludźmi.
Mam syna.
Nazywa się Jayden Luise Monutore, to śliczny, trzyletni chłopiec.
Jest bardzo bystry i rozmowny.
Wszędzie go pełno, zawsze chce robić to, co inni.
Wyjechałam z kraju i przyjechałam do Kenii.
Mieszkałam z ciotką w obozie dla uchodźców w Kakumie.
Byłam jedną z lekkoatletek
w pierwszej olimpiadzie Reprezentacji Uchodźców.
To moja koszulka. Zachowałam ją na pamiątkę
olimpiady w Rio w 2016 roku.
To był dla mnie dobry początek.
Kiedy nas powołano,
nie wiedziałam zbyt wiele o tej rywalizacji ani o bieganiu.
OLIMPIJSKA REPREZENTACJA UCHODŹCÓW
Wszyscy wstali i bili nam brawo.
W tamtej chwili cały stres,
który czułam wcześniej, przed wyjazdem na olimpiadę,
zniknął i czułam tylko radość,
przepełniającą moje myśli.
Marzę nie tylko we śnie,
ale także kiedy chodzę, jeżdżę rowerem i wiosłuję.
Wyobrażam sobie przez chwilę,
jak pan Bach niesie mi kartkę z napisem:
"Saeid Fazloula, zakwalifikowałeś się!".
SAEID, UCHODŹCA Z IRANU
Moje rodzinne miasto to Bandar-e Anzali.
Przypomina Wenecję.
Mamy największą lagunę na świecie,
a także dostęp do największego jeziora - do Morza Kaspijskiego.
Mój tata pracuje w porcie.
Kiedy byłem mały, spędzałem z nim dużo czasu.
Był tam klub kajakarski.
Widziałem tam wiele osób i podobało mi się, jak wiosłują.
KARLSRUHE, NIEMCY
Na początku miałem trudności, bo nie umiałem pływać.
Musiałem najpierw się nauczyć.
Starałem się, bo kajakarstwo spodobało mi się od razu.
Alexandre: 10,3.
Saeid: 9,9
i 157, ale tym razem był falstart.
Kiedy miałem 18 lat,
zakwalifikowałem się do reprezentacji Iranu.
Naprawdę dałem z siebie wszystko.
Oto sportowcy z Islamskiej Republiki Iranu.
Na drugim miejscu w kajakarstwie - reprezentacja Iranu.
Po 500 metrach na pierwszym miejscu Alieksiejew i Dergunow.
Kazachstan zdobywa złoty medal!
Irańscy atleci reagują na drugie miejsce wielką radością.
Zdobyłem srebrny medal, a to wiele znaczy. Był dla mnie bardzo ważny.
To były Igrzyska Azjatyckie w 2014 roku.
Przyjechałem do Niemiec, mając 24 lata.
Gdybym zaczął pływać kajakiem tutaj, mając sześć lat,
do tej pory byłbym mistrzem olimpijskim.
Są tu 32 stopnie.
Tu też jest jak w saunie, gorąco i wilgotno.
Mówi, żebyś pił dużo wody.
Od dziś zamierzam.
Nie widziałem taty od sześciu lat.
Mama zawsze mówi, że Bóg widzi wszystko.
Gdy jedne drzwi się zamykają, otwierają się inne.
Wiem tylko, że ciągle się o mnie modlą
i mają nadzieję, że pojadę na olimpiadę.
Jak byś się poczuł,
gdyby cię powołano do Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców w Tokio?
To uczucie byłoby nie do opisania. Coś naprawdę wyjątkowego.
Atmosfera olimpiady...
Dużo trenuję.
Wiele poświęciłam, by dostać kolejną szansę.
Czasem chcę się poddać, bo mam dosyć ciągłej walki.
Ale w tej chwili olimpiada to wielkie światło w moim życiu
i chcę pokazać blask tego słońca
Irańczykom i uchodźcom na całym świecie.
Byłbym zaszczycony, gdybym otrzymał szansę
reprezentować wszystkich tych, którzy są w gorszej sytuacji.
Powinniśmy także pokazać, że uchodźcy
również mogą rywalizować w sporcie na najwyższym poziomie.
Reprezentowałbym nie tylko Syryjczyków,
ale również wielu uchodźców z całego świata.
Sprawiłbym, że ich głos zostałby usłyszany.
Dzisiaj przekażemy wszystkim 56 stypendystom,
czy zostali powołani do Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców.
Cześć, Kimia. Jak się masz?
Dobrze. A ty?
Super. Dzień dobry.
Cześć, Gonzalo.
Cześć, Saeid.
Anne!
Jak leci?
Denerwuję się.
- Ty też? - Tak.
Kryteria selekcji,
jak się domyślacie, są takie same, jak kryteria udziału w programie:
potwierdzony status uchodźcy, wybitne wyniki sportowe.
Widzę, że przyszło sporo osób.
To moi koledzy z klubu.
Witam wszystkich.
Z przyjemnością przekazuję, że twoje nazwisko jest na liście.
Jeśli chodzi o ciebie,
z przyjemnością przekazuję ci, że jesteś na liście
tych, którzy udadzą się jutro do rady komitetu olimpijskiego.
Boże!
Wśród powołanych są:
James,
Paulo,
Rose
i Anjelina.
W tym wypadku, zważywszy wyłącznie na kryteria sportowe,
jestem zmuszony cię powiadomić,
że nie znalazłeś się na liście powołanych.
To dopiero początek, jesteś bardzo młody.
Możesz zgłosić się ponownie do programu,
jeśli chcesz kontynuować...
Zostań tu.
Przyjmiemy twoje podanie.
Weź to.
Nie wychodź.
Trochę się zdenerwował.
Rozumiem.
To było jego marzenie. Rozumiemy.
Nadal może się spełnić. Jest najmłodszy ze stypendystów.
To dopiero początek.
Wael, przeprosiłam ich w twoim imieniu.
Powiedziałam, że jest ci bardzo smutno, bo to twoje marzenie.
Jesteś młody i to dopiero początek.
Staraj się dalej, nie przestawaj marzyć, a my się odezwiemy.
Wael, chodź tu.
Daj mi spokój.
Chcę się przejść. Proszę.
Cieszę się, ale nie jestem szczęśliwa.
Spodziewaliśmy się liczniejszej reprezentacji.
Pomyślcie o tych, którzy się nie dostali.
Mam zaszczyt ogłosić nazwiska sportowców,
którzy znajdą się w Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców
na olimpiadzie w Tokio w 2020.
Cyrille Thatchet II,
Dorian Keletela,
Alaa Maso,
Saeid Fazloula,
Yusra Mardini,
Jamal Abdelmajid.
Jak się czujesz, stary?
Nie wiem nawet, jak to opisać.
Każdy może reprezentować swój kraj, jeśli jest wystarczająco dobry.
Nie wszyscy mogą reprezentować coś większego.
Sanda Aldass,
Ahmad Alikaj,
Muna Dahouk...
Oficjalnie jadę do Tokio!
Super!
Rose Likonyen,
James Nyang,
Anjelina Nadal,
Paulo Amotun.
Tak, jestem ciężarowcem!
Aram Mahmood,
Wessam Salamana,
Eldric Sella.
Musimy to uczcić.
Gratulacje dla was wszystkich.
Stanowicie Olimpijską Reprezentację Uchodźców
na igrzyska w Tokio w 2020 roku.
Spotkacie się po raz pierwszy w grupie w Dosze,
gdzie będziecie mogli budować drużynę.
DOHA, KATAR
11 DNI DO CEREMONII OTWARCIA
Kiedy widzę tę ilość kultur, osobowości, dyscyplin sportu,
korzeni, opowieści, nie mogę w to uwierzyć.
Wasz udział to więcej niż tylko rywalizacja.
Należycie do większego projektu.
Spróbujemy poznać siebie nawzajem. To bardzo ważne.
Moi bliscy pozostali w Kamerunie. Mam pięcioro rodzeństwa.
To typowa afrykańska rodzina. Nie interesuje ich sport.
Ale miałem szczęście - poprowadziła mnie mama.
Znalazła kogoś, kto załatwił mi członkostwo w siłowni.
Bardzo dobrze. Dobre rwanie i lądowanie.
Siłownia to nie tylko miejsce, w którym uprawia się sport,
ale także społeczność.
Podnosimy ciężary, ale także dużo rozmawiamy,
czasem się przekomarzamy.
To dla mnie wiele znaczy.
Kiedy zacząłeś podnosić ciężary?
W 2010.
Mieszkałem na zachodzie Kamerunu, na farmie.
Kopiemy tam pola bez użycia maszyn.
Łopatą i motyką?
Dzięki temu stwardniały mi dłonie. Rzadko mam odciski.
Masz nagrania z początków swojej kariery?
Na YouTube jest jedno, jak wyciskam 180.
Kiedy byłeś mały? Tego wzrostu?
Z włosami?
Właściwie...
Ważyłeś 85?
81 kilo.
Dawaj.
Imponujące.
Opowiesz nam, jak trafiłeś do Wielkiej Brytanii?
Przyjechałem w 2014 roku na Igrzyska Wspólnoty Narodów.
Po swojej rywalizacji na tym turnieju, opuściłem wioskę.
Wyszedłem, nie wiedząc, dokąd pójść.
Chciałem tylko oddalić się od drużyny.
Z powodów, którymi raczej nie chcę się dzielić.
Zdarzyło się coś, co sprawiło, że opuściłem wioskę
i nie wróciłem już do Kamerunu.
Podróżowałem, aż trafiłem do Brighton.
Stresujesz się?
Poradzę sobie.
Mieszkam tu od siedmiu lat, skończyłem tu uniwersytet.
Kiedy wyjeżdżałem z Kamerunu, byłem nastolatkiem.
Patrząc z perspektywy, gdy miałem 19 lat, byłem mniej odporny.
Cierpiałem na depresję, lekarz przepisał mi antydepresanty.
Był bardzo otwarty, wyluzowany
i przyjacielski, więc nieźle nam się rozmawiało.
W 2016 roku przyznano mi azyl
i poczułem, że muszę coś zrobić,
by odwdzięczyć się swojej społeczności.
Pochodzę ze strefy konfliktu.
Straciłam członków rodziny.
Ale walczyłam o to, żeby być dobrym człowiekiem.
Chciałam też pomóc swojej społeczności zmienić nasze życie.
Mamy szansę wpłynąć na życie innych.
Kiedy dorosłam, zrozumiałam, że nie mogę na nikogo liczyć.
Uświadomiłam sobie, że muszę sama za siebie odpowiadać.
Rozdzielono mnie z rodzicami na 19 lat.
Trudno mi było patrzeć, jak rodzice potrafią kochać swoje dziecko.
Ja tego nie doświadczyłam.
Kiedy Jayden miał rok, wysłałam go do mojej ciotki w obozie Kakuma.
Chciałam dostać się do drużyny,
bo wiem, że mam kogoś, kto na mnie będzie polegał.
Dlatego tyle poświęciłam, odsyłając go do Kakumy -
musiałam skupić się na treningach, na awansie do reprezentacji,
by zyskać szansę na utrzymywanie go.
To on mnie motywuje do nadzwyczajnego wysiłku.
Czy wygracie, czy nie,
cały świat, włącznie z krewnymi w waszych krajach,
będzie w was widział uchodźcę, od którego można się czegoś nauczyć.
Dlaczego? Bo jesteście silni.
Cześć, jestem Davoud. Mieszkam w Londynie, trenuję Kimię.
Przepraszam, nie wstydź się. Właśnie ma urodziny.
Specjalne, covidowe.
Możesz zdjąć, jeśli chcesz zdmuchnąć.
Najpierw życzenie.
Słusznie.
Życzę powodzenia naszej reprezentacji.
I olimpijskiego złota.
Jedyna irańska medalistka olimpijska
ogłosiła, że opuściła swój kraj na stałe.
Jedna z czołowych reprezentantek Iranu zbiegła z kraju.
Kimia Alizadeh to zawodniczka taekwondo,
która zdobyła brąz na igrzyskach w Rio.
Ostro krytykowała władze swojego kraju.
Z jej wpisu nie wynika, gdzie się znajduje.
Musiałam robić wszystko, co chciały władze.
Chodzić na wiece polityczne i mówić, co mi kazano,
na przykład, że kobiety i mężczyźni w Iranie są równi.
Nie mogłam tego dłużej robić, bo wiem, że to nieprawda.
Postanowiłam z tym skończyć.
Witajcie, ciemiężeni mieszkańcy Iranu.
Żegnajcie, szlachetni obywatele.
Jak dobrze mnie znacie?
Tylko jako tę kobietę z zawodów?
Z telewizji? Ze spotkań z oficjelami?
Zabezpieczali moje medale obowiązkowym hidżabem
i przypisywali je swojemu przywództwu.
Ja nic dla nich nie znaczyłam.
Nikt nic nie znaczy.
Wszyscy jesteśmy narzędziami.
W waszych patriarchalnych, antykobiecych umysłach
Kimia zawsze była kobietą bez języka.
Ta decyzja jest trudniejsza niż zdobycie olimpijskiego złota.
Ale gdziekolwiek będę, pozostanę dzieckiem Iranu.
Będę czerpać od was zachętę
i pragnę tylko waszej wiary w trudną ścieżkę, jaką obrałam.
Badanie na covid będzie kluczowe.
Mamy nadzieję, że wszyscy będą mieli wynik negatywny -
ze względu na chorobę, ale także na status uchodźcy,
który wiele komplikuje podczas przekraczania granic,
przy kontroli celnej...
W roku 2015 odbywały się kwalifikacje do olimpiady w Rio.
Pojechaliśmy do Mediolanu.
Poszedłem zwiedzić katedrę.
Wszedłem do środka.
Mieliśmy ochroniarza,
który pilnował, żebyśmy nie pili alkoholu, nie jedli wieprzowiny,
nie rozmawiali ze sportowcami z innych krajów
ani nie spotykali się z miejscowymi dziewczynami.
Po powrocie do Iranu sytuacja zrobiła się nieciekawa.
Aresztowano mnie na kilka dni.
Okazało się, że ktoś zrobił kilka zdjęć,
po czym stwierdzono, że byłem w kościele
po to, żeby zmienić religię.
Taka zmiana skutkuje surową karą - karą śmierci.
Wiedzieli, że nie zmieniłem religii,
bo ciągle powtarzałem, że jestem muzułmaninem.
Jako dorosły człowiek mogę robić, co chcę.
Ale ten stres mnie przerósł.
Bałem się o swoje życie.
Doszedłem do wniosku, że nie mam wyboru.
Musiałem uciekać piechotą.
Jestem w tym samym miejscu!
Chyba już nigdy nie będę pływał.
Co będziecie robili przez resztę dnia?
Pewnie posiedzimy tu jeszcze przez 20 minut, a potem...
- Która godzina? - Musimy się pakować.
Mam przechlapane.
A potem do samolotu. Nie możesz doczekać się treningów?
9 DNI DO CEREMONII OTWARCIA
Jak leci?
Dobrze.
Nie wziąłem torby. Słyszałem plotki, więc zostawiłem na górze.
Nastąpiła mała zmiana planów.
Wróć do pokoju, niedługo damy znać, co dalej.
Czyli nie znosić walizek?
Odezwiemy się do pokoju.
Nie ma sprawy.
Po drodze na dół dowiedzieliśmy się, że zmieniono nam lot.
Właśnie z kimś rozmawiałem.
Mają nam niedługo dać znać, co się dzieje.
Ale na razie nie trzeba znosić walizek.
Ale na pewno lecimy?
Wciąż nie wiemy, co to oznacza,
ale z pewnością dziś nie polecimy do Japonii.
Ktoś z ekipy miał dodatni wynik testu na covid. Tylko jedna osoba.
Ale to oznacza poważne konsekwencje dla udziału w olimpiadzie.
Sportowcy będą załamani.
Jest możliwość, że w ogóle nie polecą?
Tak, istnieje bardzo duże ryzyko.
Boże.
Jesteśmy trochę zdumieni.
Oczekiwanie było dla mnie zbyt trudne.
Czekamy, czekamy...
Okazuje się, że ktoś miał dodatni wynik.
Nie wiemy nawet, czy nasze marzenie się spełni.
Jeśli załatwisz sztangę i podest, możemy trenować.
W pięć dni może nawet nauczysz się pływać.
Mają lepszy basen, więc przerzucę się na pływanie.
Nie mamy podestu ani sztangi.
Jest woda, ale nie ma kajaka.
Poproś, żeby załatwili ci łódkę.
5 DNI DO CEREMONII OTWARCIA
Co teraz będziesz robił?
Udaję się na pierwszy trening wioślarski.
Po ilu dniach?
Po pięciu bez wiosłowania, wreszcie coś się zmieni.
Mogę trenować, ale czuję ból.
Boli mnie tutaj, bo nie mam prasy do stóp.
To powinno być przytwierdzone do łódki.
Panuje straszny upał.
Nie jest przykręcone.
Wszystko tu jest inne.
Nie jestem turystą, tylko przyszłym olimpijczykiem.
Nie pojadę do Tokio jako turysta.
Chwileczkę, Saeid.
Zawsze mieliśmy pod górkę.
Przypomnij sobie. Nigdy nie było łatwo, ale wkrótce to się skończy.
Przepraszam.
Trudno mi było pogodzić się z wyjazdem z Syrii.
Co czujesz na myśl o swoim wyjeździe?
Od razu rozklejam się na samą myśl.
Nie rozumiem tego i wściekam się, że coś takiego się zdarzyło.
Przez dwa i pół dnia spałem w górach.
Szedłem nocą,
bo w ciągu dnia to było zbyt niebezpieczne.
Wojsko mogło nas zastrzelić.
W 1999 roku, kiedy byłam bardzo mała,
wybuchła wojna.
Nie wiedziałam, co się dzieje, słyszałam tylko karabiny
i bomby.
Rodzice kazali nam się pospieszyć, bo trzeba było uciekać.
Czasem ze strachu nie umiemy zapytać rodziców, co się dzieje.
Byliśmy w Homs. Spędziliśmy miesiąc na wsi w okolicach miasta,
przemieszczając się z miejsca na miejsce,
tam, gdzie według plotek było bezpiecznie.
Dotarliśmy na granicę z Jordanią i zatrzymaliśmy się tam na 15 dni.
Były tam posterunki.
Kiedy dotarłem do Brighton, przez dwa miesiące byłem bezdomny.
Mieszkałem na bulwarze blisko mostu.
Sytuacja była trudna,
wpadłem w depresję, miałem myśli samobójcze.
Pamiętam, że poszedłem na klif.
Kiedy tam dotarłem, zobaczyłem znak Samarytan,
na którym było napisane, że jeśli czujesz się przygnębiony,
chcesz ze sobą skończyć lub coś w tym rodzaju, zadzwoń.
Tak zrobiłem.
Kilka minut później zjawiły się dwa radiowozy.
Udało im się mnie powstrzymać.
W końcu dotarliśmy do granicy Turcji.
Tam zobaczyłem coś, czego nigdy w życiu nie zapomnę.
Całą dolinę pełną kapoków.
Tysiące ludzi.
Moja ciotka zabrała niektóre dzieci
do obozu dla uchodźców, który uważała za bezpieczny,
a wśród nich mnie.
Trudno mi było rozstać się z rodzicami.
Wiedziałam, że to będzie moja szansa na bezpieczne życie,
i myślałam, że dołączą do mnie później.
Do Kakumy jechaliśmy ciężarówką ONZ,
która dowoziła żywność do Sudanu Południowego.
Kiedy wsiedliśmy, wszyscy zlaliśmy się łzami. Czuliśmy, że umrzemy.
Obóz nie wyglądał tak, jak to sobie wyobrażałem.
Z daleka widziałem tylko blachę i myślałem, że już po nas.
Mieszkam w tym obozie od około ośmiu lat, od 2014 roku.
Ta okolica była bardzo jałowa.
Próbowaliśmy zasadzić trochę zieleni i drzew.
Nadal mieszkam tutaj.
Spędziłem tu wiele lat.
Poinformowano mnie, że jestem aresztowany
za złamanie prawa imigracyjnego.
Wtedy opowiedziałem o swoim pochodzeniu prawnikowi,
który poradził mi, żebym poprosił o azyl.
Zatrzymano mnie w sumie na miesiąc.
Kiedy wyszedłem, wysłano mnie do Birmingham,
gdzie zacząłem od zera.
Potem spaliśmy przez trzy dni na ziemi, na ulicy w Mytilini.
Wiele razy pobiła nas policja.
W Austrii zatrzymano nas na jedną noc.
Tak wyglądała moja podróż z Iranu do Niemiec.
Zawsze, kiedy ktoś słyszy o moich rodzicach,
jest to odbierane jako coś przykrego.
Za każdym razem płaczę i zastanawiam się, jak długo jeszcze będę płakać.
Chciałam wiedzieć, czy są bezpieczni i zdrowi.
A także... czy o mnie myślą. To najważniejsze.
4 DNI DO CEREMONII OTWARCIA
Zadzwonił do mnie kuzyn
z informacją, że moi rodzice udają się
z Sudanu Południowego do obozu Kakuma.
Nie byłam zadowolona, bo wiedziałam, że to nie jest bezpieczne.
Dopóki nie zobaczę ich osobiście, nie uwierzę.
Dopiero wtedy będę szczęśliwa.
A na razie muszę skupić się na treningach,
by wziąć udział w rywalizacji.
Starałam się ich odepchnąć, ale i tak przyjadą.
Widzieliście, co właśnie opublikowano w grupie na WhatsApp?
"Kochani, mamy nadzieję, że mieliście udany dzień
i czujecie się dobrze".
"Wiadomość o negatywnym teście dziś rano była świetnym początkiem dnia".
"Przeprowadzono śledztwo i ustalono,
że nikogo z członków delegacji nie łączył bliski kontakt".
Jutro?
Naprawdę?
To świetna wiadomość, Gonzalo.
Czy nie o to chodziło?
Super wieści.
TOKIO, JAPONIA
1 DZIEŃ DO CEREMONII OTWARCIA
Chcesz wyjawić nam jakiś sekret?
Właśnie wracam ze Stadionu Olimpijskiego.
Miałem tam próbę przed jutrzejszą ceremonią.
To szczególna rola.
To mój trener.
Przepraszam, mam Internet tylko w pokoju.
Kiedy do mnie zadzwoniłeś, od razu pobiegłem do Sheili.
Za mała.
Odwróć się.
Doskonała.
- Naprawdę? - Nie, marszczy się.
- Może być? - Nie.
W tym miejscu się marszczy.
Jest za szeroka w ramionach.
Pójdę już. Poszukam ładowarki.
Dzięki.
CEREMONIA OTWARCIA
Jesteśmy z ciebie dumni.
OLIMPIJSKA REPREZENTACJA UCHODŹCÓW
Panie i panowie, flaga olimpijska.
Sześcioro olimpijczyków, którzy niosą flagę,
reprezentuje wszystkich sportowców,
którzy służyli jako kluczowy personel wśród podczas pandemii.
W imieniu Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców - Cyrille Tchatchet.
Ahmad Badreddin Wais, po raz pierwszy na olimpiadzie,
jest jednym z 29 uchodźców.
24-latek poprosił o azyl w Trynidadzie i Tobago w 2018 roku.
Marzy o karierze bokserskiej.
Pływanie stylem dowolnym na dystansie 50 metrów.
Sanda Aldass, w białym stroju,
reprezentująca olimpijski komitet uchodźców.
Uciekła z Syrii do Holandii.
Nie mogę się doczekać powrotu na podest,
bo nie brałem udziału w międzynarodowych zawodach od 7 lat.
Nie zapominajmy, że inni biorą udział w turniejach, trenują,
mają pewną przewagę.
Olimpijska Reprezentacja Uchodźców, Cyrille Tchatchet II.
Czekaliśmy na to wiele lat,
a w zeszłym roku zawody przełożono, więc nie mogę się doczekać.
Mam, przede wszystkim, nadzieję, że pobiję swój własny rekord.
Ale wystarczy mi, że będę w pierwszej dziesiątce.
A oto pierwsza walka, o której już mówicie.
Kimia Alizadeh Zenoorin ma 23 lata.
W Rio walczyła w barwach Iranu
i zdobyła brąz w kategorii do 57 kilogramów, tak jak tutaj.
Będzie walczyła z Iranką, Nahid Kiani Chandeh.
Ciekawe, jaki te dwie zawodniczki będą miały do siebie stosunek.
Nahid jest moją przyjaciółką, byłyśmy razem w drużynie.
Spędziłam z nią dużo czasu w reprezentacji Iranu.
Mahroo była moją trenerką,
gdy zaczynałam ćwiczyć taekwondo. Zaczęłam u niej.
Trenowała mnie, gdy zdobyłam brąz w Rio.
A teraz trenuje Nahid.
Nie do wiary. Opuściłam swój kraj, przyjechałam tutaj,
odkąd uprawiam sport, miałam wiele upadków i wzlotów,
a teraz muszę walczyć z przyjaciółką!
RUNDA KWALIFIKACYJNA
Kopnięcie w głowę. Trzy punkty.
Przewaga Kimii.
A oto zagranie wyrównujące.
Kimia, oczyść swoje myśli.
Wchodzisz tam by walczyć.
Dwa punkty w tę czy we w tę nie robią różnicy.
Kiedy uczestniczę w zawodach, zapominam o przeszłości,
bo nie chcę, żeby kierowały mną emocje.
Ale, szczerze mówiąc,
walka przeciwko mojej rodaczce zrobiła na mnie wrażenie.
To pojedynek kwalifikacyjny.
Na tablicy wyników prowadzi Alizadeh Zenoorin z 7 punktami.
Kiani Chandeh ma ich 4.
Na 75 sekund do końca przegrywa czterema punktami.
Kiani Chandeh musi zdobyć dużo punktów.
Zwycięża, w niebieskim stroju,
zawodniczka Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców,
Kimia Alizadeh Zenoorin!
Co szepnęłaś Nahid, gdy wygrałaś?
Powiedziałam jej:
"Nie daj się nabrać. Nie pozwól, by cię wykorzystywali".
Mahroo również uściskałaś?
Przytuliłam nie tylko byłą trenerkę,
ale swoją trenerkę,
swój kraj i wszystko, za czym tęskniłam.
- Gratulujemy! - Dziękuję.
CYRILLE, OLIMPIJCZYK
Do boju!
Dawaj.
Boże, denerwuję się.
Wygląda na napakowanego.
Dawaj, Cyrille!
Do boju!
Znowu nam to robi.
153 kilo, Cyrille Tchatchet II.
To za dużo.
Pierwsze rwanie, nie dostroił się.
Rozluźnij się. To wielki ciężar.
Pilnuj chwytu. Spokojnie, masz czas.
Zaraz po walce z Nahid
spotkałam prezesa irańskiego związku taekwondo,
który powiedział:
"Lud Iranu nigdy nie zapomni, że schrzaniłaś".
Nie mogłam uwierzyć, co słyszę.
Powiedział: "Stanęłaś naprzeciwko swojego kraju i z nim walczyłaś".
Byłam zdumiona. Trzęsłam się.
Poszłam do toalety i przez godzinę wymiotowałam.
Ale przeszłość to przeszłość
i muszę skupić się przed następnym pojedynkiem.
Jade Jones ma szansę zostać pierwszą zawodniczką olimpijską,
która zdobędzie trzy złote medale z rzędu w taekwondo.
1/8 FINAŁU
Walka o miejsce w ćwierćfinale.
Po pierwszej walce miałam za mało czasu,
by się przygotować i dojść do siebie.
Alizadeh Zenoorin zdobywa punkty jako pierwsza.
Wszystko zależy od tej dwuminutowej rundy.
Czy podwójna mistrzyni olimpijska
podejmie próbę zdobycia trzeciego złota?
Czy Zenoorin sięgnie po coś więcej niż brąz?
Obie zawodniczki mają po dziesięć punktów. Alizadeh Zenoorin.
Pozostały zaledwie 22 sekundy.
Zenoorin wraca na prowadzenie.
Jones grozi eliminacja.
Jade Jones może odpaść.
Brytyjczycy nie mogą w to uwierzyć. Jones nie może nic zrobić.
Co za szkoda!
Alizadeh Zenoorin z Reprezentacji Uchodźców
eliminuje Jade Jones, dwukrotną mistrzynię olimpijską.
Oficjalnie stałeś się olimpijczykiem. Brawo.
Jestem z ciebie dumny.
Stać cię na więcej?
Spróbujesz?
Jak się czujesz, Saeid?
Dobrze.
Trochę się denerwuję, ale to normalne.
Potrzebuję adrenaliny.
Pozytywnej adrenaliny.
Miło wrócić na swój kajak?
Wreszcie go mam.
Irańczycy żyją w ciągłym stresie.
Moi bliscy, nie mają nic do stracenia.
Odkąd wyjechałem, przesłuchuje ich policja i tajne służby.
Uzgodniliśmy, że oczywiście
życie codzienne moich rodziców jest ważne,
ale jeśli w jakiś sposób mogę pomóc rodakom,
dać im głos na platformie międzynarodowej,
to na pewno to zrobię.
A teraz piąta runda kwalifikacyjna kajakarstwa na 1000 metrów.
Z numerem 3, Saeid Fazloula.
Oto i Fazloua, w piątej rundzie kwalifikacji.
To dwunasty wyścig w grafiku pierwszego dnia kajakarstwa.
Rozpoczął się piąty wyścig. Bardzo dobry start na torze piątym.
Sensacyjny start Schopfa.
Mamy też chińskiego kajakarza, Zhanga,
który chce powalczyć o awans.
Muszą dać z siebie wszystko, bo rywalizacja będzie bardzo zaciekła.
Dwóch zawodników awansuje dalej.
Tuż za Niemcem,
który przechodzi do jutrzejszego finału, zawodnik z Węgier.
Fazloula i Mrabet z Tunezji
będą musieli płynąć jeszcze raz w drugiej rundzie.
To było wspaniałe. Nie zadręczaj się.
Walka była trudna. Uwierz mi.
Żaden z nich nie przeżył tyle, co ty, więc to nie ma znaczenia.
Naprzód, Saeid. Nie trać głowy.
To trudne, ale i tak się cieszę.
Awansowaliśmy do ćwierćfinału, a to postęp.
Chiny w niebieskim stroju.
Znam tę Chinkę.
Oglądałam jej pojedynki wiele razy z trenerem.
Mamy plan na tę walkę.
Olimpijską Reprezentację Uchodźców oczywiście
reprezentuje zawodniczka w czerwonym.
Jeśli zdobędzie medal,
będzie pierwszą medalistką wśród uchodźców
w jakiejkolwiek dyscyplinie sportu.
Dobre uderzenie Zhou Lijun. Pierwszy raz na prowadzeniu.
Kto awansuje do półfinału?
Czy będzie to historyczna szansa dla zawodniczki w czerwonym?
Cios w głowę Kimii Alizadeh Zenoorin z Reprezentacji Uchodźców.
Ostatnie 10 sekund.
Dobre uderzenie ze strony chińskiej zawodniczki
i obrona Kimii Alizadeh Zenoorin.
Będą próbować do ostatniej chwili.
A jednak nie! To koniec!
Kimia Alizdeh Zenoorin z Reprezentacji Uchodźców.
Nie do wiary!
Marzenia olimpijskie się spełniają.
Awansuje do półfinału.
Niesamowite. Zhou Lijun nie może w to uwierzyć.
Zwycięża reprezentantka olimpijska uchodźców, Kimia Alizadeh Zenoorin.
To była bardzo wyrównana walka,
najtrudniejsza ze wszystkich.
Ale dotarłam do półfinału.
Jak się czujesz?
Zadowolona z wyniku walki.
Powodzenia w następnej!
Cyrille Tchatchet II,
Olimpijska Reprezentacja Uchodźców, trzecia próba, 160 kilo.
Panuj nad sztangą.
Dasz radę, idź.
Bądź silny.
Ma czas. Zostało mu 10 minut.
Spójrzcie na pozycję. Za daleko od niego.
Jesteś na tablicy wyników.
To duży stres.
Rozluźnij się.
Dobrze.
Nie spiesz się.
Skup się na tym, co chcesz robić dalej.
ANJELINA, OLIMPIJKA
Przekazano mi, że moi bliscy dotarli bezpiecznie do obozu.
Nie mogłam ukryć tego, jak bardzo chcę spotkać się z nimi osobiście.
Zobaczyć, jak wyglądają.
Chcę wziąć udział w zawodach i wrócić do obozu,
żeby wreszcie spotkać rodziców.
Spodziewam się, że będzie tam wiele osób,
zwłaszcza, że to obóz dla uchodźców
i wielu wie, że rywalizuję.
Myślę, że większość moich przyjaciół i krewnych
będzie chciała zobaczyć mój start.
To inspiruje wiele osób.
Wyścig na 100 metrów kobiet stylem motylkowym.
Tor numer 5, Yusra Mardini, reprezentantka uchodźców.
Awansują trzy osoby.
Tor 1 i 2, najszybsi na bieżni.
Ale uważajmy na członka Reprezentacji Uchodźców,
byłego reprezentanta Republiki Demokratycznej Konga,
który pięć lat temu przeprowadził się do Portugalii.
W środku dnia panuje tu skwierczący upał.
Dobry start Keleteli, na waszych ekranach.
Reprezentant uchodźców biegnie genialnie.
Drugi Maganga. Mwimba trzeci.
Wspaniała historia.
Widzieliśmy wielu uchodźców,
którzy nie dawali rady w swoim debiucie olimpijskim.
A ten potężny mężczyzna, świetnie zbudowany,
który osiadł w Portugalii, po raz kolejny pokaże się na olimpiadzie.
Pora na półfinał i walkę o finał olimpiady.
Wielkie nerwy.
Po każdej walce czuję się coraz pewniejsza i silniejsza fizycznie.
Zamierzam zwyciężyć.
Jestem tu po to, by osiągnąć swój cel - zdobyć złoty medal.
Dobre zagranie Mininy. I równie dobra odpowiedź.
Ładny cios w głowę. Walka robi się poważna.
Jestem strasznie zmęczona.
Czuję ból w dłoni i w kostce,
ale jeśli pokonam Rosję, będę miała zagwarantowane srebro
i zbliżę się o krok do swojego głównego celu, złota.
Kolejny dobry cios Tatiany Mininy.
Kimia Alizadeh Zenoorin
z Olimpijskiej Reprezentacji Uchodźców.
23-latka w czerwonym.
Czy ma szansę na finał igrzysk olimpijskich?
Doskonałe zagranie Tatiany Mininy.
Dała z siebie wszystko. Ostatnich 20 sekund.
Tatiana Minina skacze z radości i awansuje do finału.
Kimia Alizadeh Zenoorin przetrwała do końca.
Kolejna walka czeka ją dzisiaj.
Będzie miała okazję powalczyć o trzecie miejsce.
Naprawdę zrobiłam, co mogłam.
To było poza moim zasięgiem.
Może tak powinno być.
Może muszę się uczyć i wykorzystywać wiedzę.
Nie mam czasu żałować, że nie zdobędę złotego medalu,
bo wciąż mam szansę na brąz.
Pora na drugą rundę kwalifikacji biegu kobiet na 1500 metrów.
Lohalith, reprezentantka uchodźców.
Choć bardzo tęsknię za domem,
muszę osiągnąć swój cel.
Przede wszystkim brakuje mi syna.
Kontaktuję się z nim i wiem, że miewa się dobrze,
ale naprawdę powinnam z nim teraz być.
Marzę o tym, by stworzyć z Jaydenem dom,
w którym będą także moi rodzice.
Cześć.
Jak było?
Fajnie.
Dobrze, ale...
Co dalej, Anjelino?
Wrócę do domu, spotkam się z rodziną.
To jedyne, czego pragnę.
ANJELINA POBIŁA SWÓJ REKORD NA DYSTANSIE 1500 METRÓW,
KOŃCZĄC WYŚCIG NA 14. MIEJSCU.
Ostatni ćwierćfinał wyścigu na 1000 metrów mężczyzn.
Oto Saeid Fazloula.
Na starcie myślałem tylko o rodzinie.
Reżimowe media znowu pisały, że jestem zdrajcą.
Moi rodzice bardzo się zdenerwowali,
dlatego na starcie myślałem tylko o nich.
Zamknąłem na chwilę oczy,
otworzyłem je i dałem z siebie w tym wyścigu
wszystko, na co było mnie stać.
Francja, Australia, Norwegia. A także Said Fazloula.
Tylko dwóch zawodników dostanie się do półfinału.
Uciekają.
Fazloula w czapce daszkiem do tyłu na torze trzecim.
Dziś raz już się ścigał.
Australijczyk wiosłuje najbardziej agresywnie.
Czy wytrzyma do końca?
Australijczyk na prowadzeniu.
Na pierwszym miejscu Australia, na drugim Francja.
Ci dwaj zawodnicy przechodzą do półfinału.
Czwarte miejsce dla Saeida Fazlouli.
W ćwierćfinale wystartowałem bardzo dobrze.
Dystans do trzeciego miejsca wynosił 15 czy 20 metrów.
Na finiszu byłem z tyłu pięć metrów, to tylko półtorej sekundy.
Miałem dobry finisz.
Znowu byłem czwarty, ale i tak się cieszę.
Bardzo dziękuję.
Dałem radę, bracie.
Dobry wyścig, Saeid.
Lepiej się nie dało.
Jestem z ciebie dumny. Byłeś świetny.
Naprawdę dałem z siebie wszystko. Popłynąłem dwa świetne wyścigi.
Od jutra będę się budził jako olimpijczyk.
Bardzo się z tego cieszę.
Muszę iść.
Byłem szybszy niż Iran.
Bardzo się cieszę.
Także ze względu na moją rodzinę w Iranie.
Mówiono tam, że Saeid nie jest dobry,
że ich reprezentant jest lepszy.
Nic nie mówiłem rodzicom,
czytali w gazetach, że Saeid jest kiepski.
Okazało się, że jestem dobry.
WALKA O BRĄZ
Byłam pierwszą Iranką, która zdobyła medal na olimpiadzie.
A teraz chciałabym to zrobić dla Reprezentacji Uchodźców.
Obiecuję, że dam z siebie wszystko.
Uśmiechnięta, bo to wielki dzień.
Zdobyła brązowy medal pięć lat temu, jako osiemnastolatka,
w barwach Iranu.
Co za historia! Znowu walczy o medal.
Kto będzie miał brązowy medal w kieszeni pod koniec trzeciej rundy?
Już czas. To ostatnia minuta.
Nadzieje Reprezentacji Uchodźców
pokładane są w zawodniczce w czerwonym.
Cios w kamizelkę. Krótkie kopnięcie daje przewagę Turcji.
Zostało 10 sekund. Turcja coraz bliżej brązowego medalu.
Jedno kopnięcie wystarczyłoby, by odwrócić sytuację.
Oddajmy hołd Kimii Alizadeh Zenoorin,
która pokonała mistrzynię olimpijską
i jako uchodźczyni zapisała się w dziejach igrzysk olimpijskich.
Pozdrowienia i uszanowanie dla wszystkich,
którzy widzieli we mnie rodaczkę.
Jestem kobietą. Córką Iranu.
Zawodniczką taekwondo.
Dorastałam w trudnych warunkach i będę walczyć dalej.
Prosi o zwiększenie wagi. 195 kilo.
Ten sam zawodnik, nowy ciężar.
Czas ucieka.
Pilnuję go.
Zegar tyka!
Nie spiesz się. Powoli.
Cyrille, nie martw się. Masz czas.
Nie spiesz się. Spokojnie.
Dawaj, Cyrille.
Oddychaj.
Nie denerwuj się.
Masz czas.
Dawaj, Cyrille.
Poradzisz sobie.
Patrzcie na to.
Kiedy dobrze chwyci, to...
Przeraża mnie. Kiedy się ustawił, pomyślałam: "Boże"!
Kiedy odrzuca głowę i robi te miny...
Wtedy wiadomo.
Jestem z niego dumny.
Poradził sobie świetnie. O wilku mowa.
Twoje podejście w ostatniej rundzie...
Widziałam, jak idziesz, i byłam pewna, że sobie poradzisz.
Poważnie.
Zobaczyłam cię i pomyślałam: "Skarbie!".
Brawo, Cyrille.
Gratulujemy. Bardzo się cieszymy.
Dziękuję.
Coś wspaniałego. Nie możemy się doczekać twojego powrotu.
Wracaj.
CYRILLE BYŁ DZIESIĄTY W SWOJEJ KATEGORII. TO JEGO REKORD.
REPREZENTACJA UCHODŹCÓW NIE ZDOBYŁA ŻADNYCH MEDALI W TOKIO.
Z DUMĄ REPREZENTOWALI NA OLIMPIADZIE
100 MILIONÓW UCHODŹCÓW NA CAŁYM ŚWIECIE.
ICH HISTORIA BĘDZIE MIAŁA CIĄG DALSZY
NA IGRZYSKACH W PARYŻU W 2024 ROKU.
OBYWATELE KENII
RODZICE ANJELINY UCIEKLI Z SUDANU POŁUDNIOWEGO.
PO 19 LATACH SPOTKAŁA SIĘ Z NIMI PONOWNIE.
JAKIŚ CZAS PÓŹNIEJ...
Ta podróż pomogła mi pogodzić się z moim nowym życiem.
Zrozumieć, że nie ma nic złego w myśleniu o przyszłości,
nawet jeśli moje serce wciąż patrzy w przeszłość.
Przekonałam się, że wszyscy zasługujemy, by żyć,
marzyć i walczyć w nowy sposób.
Kiedy wyjechałam z Iranu, powiedziałam sobie:
"Ja, Kimia Alizadeh, nie jestem historyczką, bohaterką
ani sztandarową irańskiego konwoju.
Jestem jedną z milionów uciskanych kobiet w Iranie".
To byłam tylko ja, a mój głos nie miał w świecie większej mocy,
ale obecnie każda dziewczyna na ulicy walczy o swoje prawa.
Teraz jestem jedną z milionów dzielnych ludzi w Iranie.
Biegam, by dogonić swoje marzenie
i znaleźć bezpieczne miejsce.
Dostać szansę.
Inspirować innych.
W końcu, po siedmiu latach, spotkaliśmy się w Turcji.
Ja jako olimpijczyk.
Nawet mój ojciec się rozpłakał.
Nigdy wcześniej nie widziałem jego łez.
Zwycięstwem w życiu osobistym jest dla mnie spokój i bezpieczeństwo.
Mała rodzina, dziecko...
SAEID, ANJELINA I KIMIA SĄ W GRUPIE 52 SPORTOWCÓW,
KTÓRZY OTRZYMALI NOWE STYPENDIA W NADZIEI NA POWOŁANIE
DO REPREZENTACJI UCHODŹCÓW NA OLIMPIADĘ W PARYŻU.
PO 7 LATACH UCHODŹCTWA W WIELKIEJ BRYTANII
CYRILLE OTRZYMAŁ OBYWATELSTWO.
NADAL PRACUJE JAKO PIELĘGNIARZ ZDROWIA PSYCHICZNEGO.
Wiele się nauczyłem ze swoich doświadczeń.
Stałem się odporny,
wiem już, że przyszłość jest niepewna.
Bywa trudno,
ale staram się pielęgnować nadzieję i dawać z siebie wszystko.
W tym roku wreszcie otrzymał paszport brytyjski.
154, pierwsza próba, dla Anglii.
Brawo, Cyrille.
WAEL TAKŻE OTRZYMAŁ STYPENDIUM W NADZIEI, ŻE ZOSTANIE POWOŁANY
DO REPREZENTACJI UCHODŹCÓW NA OLIMPIADĘ W PARYŻU.
Kiedy nie powołano mnie na olimpiadę w Tokio, byłem zrozpaczony.
Ale nie zamierzam się z tym pogodzić.
Wael zaczął tu trenować od białego pasa.
A teraz ma czarny, trzeci dan.
Jako pierwszy zdobył czarny pas w taekwondo.
Dzisiaj on poprowadzi lekcję. Dobrze?
Prawa lega do tyłu.
Wielu uchodźców będzie ze mnie dumnych
i zachęcę młodzież i dzieci,
pokazując im, że nadzieja trwa, a marzenie nigdy nie umiera.
Olimpiada w Paryżu to moje marzenie
i będę walczył, dopóki ono się nie spełni.
ODWAŻ SIĘ MARZYĆ
UNHCR PRZEWIDUJE, ŻE DO ROKU 2024 BĘDZIE 120 MILIONÓW UCHODŹCÓW
Z POWODU WOJNY, GŁODU, KATASTROF I ZMIAN KLIMATYCZNYCH.
Wersja polska: Master Film Tekst: Patrycja Miljević