Downloaded from YTS.MX
Opowiem wam o moim pomyśle na grę.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nerd zakochuje się w księżniczce. Księżniczce-wojowniczce.
Bohater.
Żeby być razem, postacie te muszą stawić czoła szeregowi wyzwań.
Jak ja i Eva. Ja mieszkałem w São Paulo, a ona w stanie Bahia.
Ale odkąd się poznaliśmy, wiedziałem, że chcę się z nią ożenić.
Sorka.
Coś ci się stało?
- Nie, choć mam zdruzgotane ego. - Wszystko gra?
- Panowie! - Nie trzeba.
- Sprzątnijcie to. - Ja to zrobię.
Nie ma mowy.
Eva…
Jestem Alex. Miło mi.
Wzajemnie.
Który to twój stolik?
Tamten.
Wszyscy dostali awans.
Ty chyba się nie cieszysz.
Niezbyt lubię swoją pracę.
To ją rzuć.
Człowiek sukcesu to taki, który robi to, co kocha.
Powiedział, że gdy tylko się poznaliśmy, zapragnął się ze mną ożenić?
Tylko Alex wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia.
Ja wtedy nawet nie myślałam o ślubie.
Uważałam, że wcześniej muszę dokonać wielu innych rzeczy.
Ale chciałam być blisko niego.
Nie wierzyłaś w miłość na odległość.
Ty też nie.
Ale takie związki są najgorsze.
- Nie rozumiem. - Muszę ci coś powiedzieć.
Nie.
Chyba nie chcesz powiedzieć…
Tak.
Czy ty…?
Przenoszę się do São Paulo!
Chciałem mieć wielkie, huczne wesele.
Imprezę z kumplami szalejącymi na parkiecie,
żenującymi odzywkami krewnych
i Evą kroczącą do ołtarza w najpiękniejszej sukni,
żebyśmy już zawsze byli razem.
Co o tym sądzisz?
Jest świetna!
- Ciężko nad nią pracowałeś. - O tak.
I udało się.
Jest gotowa.
To tylko grywalne demo. Muszę jeszcze znaleźć inwestora.
Nikt ci nie odmówi.
Zamknij oczy.
No śmiało.
O co chodzi?
Otwórz.
Ojej.
Ostrożnie. Nie wiadomo, co ten potwór tam skrywa.
Evo,
wyjdziesz za mnie?
Oczywiście.
Ty nerdzie.
Tak wyglądał dzień, w którym spełniło się moje marzenie.
Wybaczcie, że zezpsuję nastrój.
To było marzenie Alexa, ale zgadnijcie, kto wszystko zaplanował?
ILHÉUS, STAN BAHIA
Spójrzcie, to tutaj moja córka wyjdzie za mąż.
MATKA PANNY MŁODEJ
W rodzinnym kurorcie,
który Eva przekształciła w uroczy obiekt popularnej sieci.
Takie ośrodki są w całej Brazylii.
Taka jest właśnie Evinha. Bardzo odważna.
SÃO PAULO
Wszyscy kochają Alexa.
On świetnie gospodaruje czasem i ma pełną kontrolę nad swoim życiem.
A to wesele będzie wspaniałe.
Poza tym, jak za dawnych czasów, nasza rodzina znów wyruszy w drogę.
O nie.
Eva prosiła mnie o pomoc przy weselu.
Nieprawda. Znów będziesz się we wszystko wtrącać.
Nie będę się wtrącać, tylko pomagać.
- To nie wtrącanie się. - Nagramy to jeszcze raz.
Alexizito i Evinha! Co mogę powiedzieć o tej cudnej parze?
Ślub to zwycięstwo miłości.
- Ty akurat przegrałeś, tato. - Tatiano.
Alexie i Evo, życzę wam wszystkiego, co najlepsze.
Twój ślub będzie równie piękny jak moja suknia.
To uczulenie.
Przyznaj, że się wzruszyłaś.
Ech, siostrzyczko…
Przestań. Nie mogę płakać.
Jasne. Zostaw to na rozwód.
Jesteś niemożliwa.
Bez zbędnych wstępów życzę im szczęścia.
Kocham was.
Chcę się najeść. Oby to była uczta!
I chcę się upić na śmierć, bo gdybym chciał żyć, brałbym lekarstwa.
Leci do was gołąbek pokoju.
- To jest do dupy. - Jak to?
- Do dupy. - Nie mów tak.
Miałeś zwiększyć rozdzielczość i użyć ciepłych kolorów.
I HDR-u!
Wybacz, nie znam żargonu nerdów.
Poza tym to dom Evy, ale oboje opłacamy rachunki.
- Nie jest darmozjadem. - Wyluzuj, brachu.
- To był dowcip. - Zupełnie nieśmieszny.
Słuchaj, kończy mi się forsa.
Jeśli nie znajdę inwestora dla gry,
wrócę do mojej nudnej pracy.
- Eva wie? - Jasne, że nie.
Jest zajęta weselem. Nie chcę jej niepokoić.
Sam sobie poradzę.
Ta suknia jest przepiękna! Wyglądasz idealnie.
- Dziękuję. - Pani Eunice wymiata.
Ale…
chyba czegoś tu brakuje.
GRY MIŁOSNE
53 GODZINY DO ŚLUBU
SÃO PAULO – ILHÉUS: 1715 KM
Na miłość boską, nie sadzaj Andradego obok Horty.
Oni się nie cierpią.
Dobrze.
Tak. Jak już mówiłam, dużo lodu.
Czekaj, mam drugi telefon.
Właśnie. Tak zrobimy.
Cześć, lasko!
Tak, mam plan sali weselnej.
Dobra, coś wymyślimy.
Alex.
Znowu sprawdzasz pocztę?
Nie, odprawiam nas przed lotem, jak prosiłaś.
Dobrze.
Mnóstwo lodu!
Na litość boską, nie zapomnij o tym.
Tak, w Bahii jest lato. Lodu nigdy za dużo. Pa.
Już się spakowałeś?
- Za chwilę. - Ciągle to powtarzasz.
- Za godzinę jedziemy na lotnisko. - To jedna walizka.
Poza tym podczas miesiąca miodowego nie zamierzam nosić zbyt wielu ubrań.
Pół roku przygotowań, a czuję, że wszystko się chrzani.
Wszystko będzie dobrze. Jesteś wspaniała.
Widzisz?
Cześć, mamo.
Evinho, kochanie,
czy mogę zabić twoją teściową?
Czemu rodzina pana młodego siedzi po gorszej stronie?
Mamo, miałaś dzwonić tylko w nagłych wypadkach.
- Co? - Co to ma być?!
Teraz to przypomina pogrzeb, nie ślub.
Kto zajmował się wystrojem?
To już pewne. Zabiję tę wiedźmę.
Opanuj się. Wkrótce tam będę.
53 GODZINY DO ŚLUBU
Ja tu rozmawiam przez telefon!
- Santiago, uważaj. - Daj spokój.
Skarbie.
- Coś nie tak, tato? - Skarbie.
Ta głupia wyprawa to rodzinna tradycja twojego narzeczonego.
Mogłem polecieć samolotem.
Przecież śmiertelnie boisz się latania.
Bardziej boję się kamperów.
Myślę, że bardziej boisz się spotkania z mamą.
Daj spokój. Z twoją mamą?
A co? Pytała o mnie?
Cześć, Alex. Tu Suzana, prezes firmy Mind Games.
Chcę porozmawiać o twojej grze.
Ale jutro lecę do Londynu. Dasz radę dzisiaj?
Może o 14.00?
Tata nie przebolał rozstania z mamą.
Uwierzyłbyś w to?
Coś ci powiem.
Oni są jak bohaterowie opery mydlanej.
Alex?
Wszystko dobrze?
Odbiorę. Dzień dobry, pani Eunice!
Mama mówi, że wszystko dzieje się wtedy, kiedy powinno się wydarzyć.
Ale to bzdura.
Czasem rzeczy zdarzają się w najgorszym możliwym momencie.
Suzano, dziękuję za telefon.
Ale ja… Nie, to zbyt przygnębiające.
Wymyśl coś lepszego.
Suzano, dziękuję za telefon. Tak się cieszę.
Suzano…
Cześć, Suzano, jak leci? Tu Alex.
Cieszę się, że zadzwoniłaś, ale właśnie wylatuję na mój ślub i…
- Alex! - Co?
Tragedia.
- Coś nie tak z rodzicami? - Gorzej!
- Co takiego? - Z suknią.
- Nie jest gotowa. - Przecież była.
Tak, ale nie dotarła jeszcze koronka z Recife.
- Co z tego? - Miał nią być obszyty rąbek sukni.
Była taka śliczna, delikatna.
Zależało mi na niej.
Suknia będzie gotowa dopiero o 15.30.
- Wszystko na marne! - Uspokój się.
Coś wymyślimy.
Polećmy później z Larą i Betem.
Nie mogę przylecieć później.
Ale ja mogę.
Poleć pierwsza.
Ja odbiorę suknię i przylecę później.
52 GODZINY DO ŚLUBU
Jakaś ty śliczna!
- Lasko! - Ale się cieszę!
Gotowa do ślubu?
I porzucenia życia dla męża?
Dajcie spokój. Alex jest uroczy. Gdzie go masz?
- Przyleci później. - Co nabroił?
Musi odebrać moją suknię, żeby uratować nasz ślub!
Uratować ślub?
Nie jest gotowa. Weź walizkę.
Nie popychaj mnie!
O czym ty mówisz?
Nonato! Dzięki, skarbie!
Zapakuj wszystkie walizki.
Cześć, Suzano.
Tu Alex. Jak się masz?
Dam radę przyjść dziś o 14.00.
Wiem, że to wygląda tak, jakbym myślał tylko o mojej pracy,
ale słyszeliście, co mówiła Eva.
Ratuję nasz ślub.
Nie skłamałem.
- Pominąłem szczegóły. - Szczegóły?
Oni zainwestują w twoją grę.
To tylko spotkanie.
Nie chcę rozpalać oczekiwań Evy.
Wezmę tylko tę suknię.
O 14.00 spotkanie, o 15.30 krawcowa, o 17.00 lotnisko.
Wszystko się uda.
…Eva to wyjątkowa osoba.
Alexie i Evo…
wszystkiego najlepszego.
Widzisz to nagranie? Jaką ma jakość?
Tak i ta laska jest całkiem seksowna. Czemu jej nie znam?
Już ci mówiłem, że ona mieszka za granicą.
Mam pytanie.
Czy wy dwoje…?
Nie bądź idiotą.
Lara to moja przyjaciółka i…
Na żywo jest jeszcze seksowniejsza.
Lara!
Alex!
- Pomogę ci z walizką. - Dzięki.
Miło cię widzieć!
Zrobili to. Na pewno to zrobili.
Ale po co żyć przeszłością, skoro przyszłość to Beto.
- Podenerwowany? - Tak.
Tak się cieszę!
Do dzieła, kochani!
- Cześć. Jak leci? - Jestem Beto.
Witaj w Betomobilu. Zmieścisz się.
Ruszamy.
- Możemy? - Tak.
Zignoruj ten zapach.
Tu ciągle przechodzą ludzie palący wiadomo co.
Alex nie odbiera.
Spokojnie, wszystko gra.
Myślisz, że coś jest nie tak?
Właśnie mówiłam, że wszystko gra.
Inspiracją dla tej gry był mój związek z Evą.
Nie sądziłem, że poznam taką cudowną kobietę.
Ta gra jest świetna.
Miłość to uniwersalne uczucie.
Prawie mnie zabiło!
Ostrożnie.
To gra kooperacyjna
z odrobiną RPG.
Każdy etap to inne zmaganie.
Układanka, walka, wyścig.
Genialna!
Masz czas? Chcę pokazać twój projekt mojemu zespołowi.
Jasne.
Eva i ja nigdy się nie kłócimy.
Ale wiedziałem, że nigdy mi nie wybaczy, jeśli zepsuję nasze wesele.
Nigdy bym mu nie wybaczyła, gdyby zepsuł nasze wesele.
Już to powiedział? Dobrze, że o tym wie.
Alex nadal nie wychodzi.
Pewnie chce dać nam czas na bliższe zapoznanie.
Wiesz…
jestem drużbą, a ty druhną.
To przenosi nas na nowy poziom znajomości.
Trzeba tylko nacisnąć „start”.
Dla mnie to raczej koniec gry.
No proszę. Używasz metafor z gier.
Mamy ze sobą tyle wspólnego.
Nie sądzę.
Uważasz się za uwodziciela.
- A nie jestem nim? - Nie.
O rany. To nawet nie zabolało.
Gracz może mieć różne awatary i płcie.
Bohaterami niezależnymi będą żywi ludzie, bo każdy szuka miłości.
Każda nowa rozgrywka będzie odmienna.
Właśnie.
- Super! - O tak.
Dobra, sprawdźmy to.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA OD EVY
To jak, Alex?
Omówimy naszą przyszłość?
Jestem spóźniony. Pędź, bo inaczej nie zdążę na ślub.
Ruszaj!
Alex nie odbiera.
Dość, Evo!
Nie możesz wszystkiego kontrolować!
Racja.
Alex nie nawali, prawda?
Nie!
Alex.
Zadzwoń do Evy. Ma numer do krawcowej.
- Zabije mnie. - Odbierz suknię albo ja cię zabiję.
Myśl, Alex.
Ona pewnie już leci.
Znajdę stronę zakładu, zdobędę numer krawcowej i po kłopocie.
Ale nuda!
Ruszmy głową.
- Wyważysz nią drzwi? - Nie.
- Otworzę zamek na wytrych. - Chryste.
Twojemu kumplowi odbiło. Zrób coś.
Staraj się pomóc, nie przeszkadzać.
To się źle skończy.
Tak, jeśli będziecie takimi pesymistami.
Spróbujmy z tą dużą bramą.
Jak to mówią: „Sezamie, otwórz się!”.
Stój! Zawsze coś knocisz, a ja muszę nadstawiać karku.
Stać! Ręce do góry!
- Hej, gruby. - To ja.
Odwróć się powoli!
Żadnych nagłych ruchów!
Czy ktoś może mi to wyjaśnić?
Muszę zabrać stamtąd suknię narzeczonej.
Zaraz wylatuję na mój ślub.
Daj mi chwilę.
- Tylko chwilę. - Dobra.
- Coś ty za jeden? - Alex Santos. Narzeczony Evy Trindade.
Do diabła, chłopcze! Trzeba było tak od razu!
Hej, Eunice!
Ten chłopak to narzeczony panny Evy!
Wreszcie!
Suknia jest spakowana. Już schodzę.
- Do licha. - Już idę.
Teraz wszystko pójdzie jak z płatka.
Obawiam się, że nie.
Muszę polecieć tym samolotem.
Musiałby pan nauczyć się latać, bo samolot już wystartował.
- Nie ma innego lotu? - Jest.
- Super! - Dzięki Bogu.
Za tydzień.
- Wcześniejsze wyprzedały się w promocji. - Boże!
To Eva.
- Powiedz jej. - Nie mów.
- Nie. - Nie.
Czemu musiałem ją okłamać?
47 GODZIN DO ŚLUBU
MASSAMBABA - ILHÉUS: 1209 KM
Fajna ta moja rodzina, co?
- O tak. - A co z twoją?
Coś ci o niej powiem…
Zapomniałem, że jesteś rozwiedziony.
Ale moja siostra, jak to mówią, jest do wzięcia.
Jest upierdliwa, ale nie gryzie.
To znaczy tak sądzę.
Santiago, nie powinieneś obserwować drogi
i skupić się tylko na prowadzeniu?
- Drogi są niebezpieczne. - Bez obaw. Ten wóz jest jak czołg.
Ojej!
Boże. Odpuść gaz i ostrożnie z hamulcem!
W prawo! Tam jest pusto!
- Spokojnie. - Trzymaj kierownicę!
Spokojnie.
I po krzyku.
- Marcos. - Tak?
- Kto to zmienił? - Matka pana młodego.
To rozumiem.
Kolory i kwiaty.
Biały na białym jest taki mdły. Prawda, Andreo?
- Oczywiście. - Gdzie jest organizatorka?
- Posłuchaj. - Pani Elviro.
Wino czeka na degustację.
Teraz? Dzień przed ślubem?
Chcę, żeby było świeże.
- Chodź, Batista. - Ja też idę.
Wino musi pasować do dania głównego, przystawek,
tortu, a nawet ciasteczek.
- Znasz się na winach, co? - Jasne.
On źle się czuje. Żeni się.
Pani Valério, na miłość boską, to sprawa życia i śmierci.
Skoro to sprawa życia i śmierci…
Mamy jeszcze trzy miejsca.
To nasz ostatni lot.
- Dzięki Bogu. - Udało się.
To ich ostatni dzisiejszy lot.
To nasz ostatni lot w ogóle.
Nasza firma szuka nowych wyzwań.
- Linia zbankrutowała? - Nie.
Przechodzi sądową procedurę naprawczą.
Za dużo sporów pracowniczych, w tym ze mną.
- Boże. - Czy to miasto jest blisko Ilhéusu?
O trzy godziny jazdy. Cztery, jeśli będą korki. Góra pięć.
Super. Proszę trzy bilety w jedną stronę.
Tylko tyle mają. Nie słyszałeś? To linia-widmo.
Chwila, zapłacę moją kartą.
Płatność tylko gotówką.
Ze względu na kwestie prawne, bankowe i finansowe.
- Chwileczkę. - Przepraszam.
Cholera.
MESJAŃSKIE LINIE LOTNICZE
Wyobraź sobie, jak wygląda ich samolot.
- Nie lecę. To przerażające. - Bez obaw!
To wspaniały samolot.
Samoloty są jak wino: im starsze, tym lepsze.
To zupełnie bez sensu.
Wcale tak nie jest. Nie lecę!
Gdzie jest przystanek? Ma tu ktoś spadochron?
- Proszę. Może pan przeliczyć. - Zamknij się.
Zrób to dla Alexa. Weź pięć kropel na uspokojenie.
- Pięć kropel. - Zgadza się?
- Bagaż? - Proszę odprawić te.
Ta walizka leci ze mną.
Nie mogę tego zrobić.
Tam jest suknia panny młodej.
Proszę ją nadać, bo inaczej nie wejdzie pan na pokład.
Juan, przestań.
Nie da się tak rozmawiać.
Co ci leży na sercu?
Miłość wymaga odwagi i szczerości.
To nie dla mnie.
Elvira to silna, energiczna kobieta.
Mamo, on lubi swoją byłą.
Cicho, Adelaide. Mów dalej, skarbie.
Jestem tylko pisarzem, który nie potrafi już pisać.
Uwielbiam romanse.
A ja lubię to robić bez romansowania. Prawda, mamo?
Lubię ostry seks, fisting, ruchanko,
wyrywanie włosów, sado-maso,
trójkąty, czworokąty, gang bangi…
A ja lubię romanse z wieloma zwrotami akcji.
Ktoś wraca po latach i takie tam banały.
Ja jestem banalny.
Stresuję się już na samą myśl, że ją zobaczę.
- Wyznaj jej miłość. - A jak mnie odrzuci?
Będziesz cierpiał. Od pół roku do sześciu lat.
To będzie prawdziwa męka, będziesz chciał się zabić.
Potem zaczniesz pić i ćpać.
Spadniesz na dno i poczujesz się jak gówno,
ale się wygrzebiesz i znajdziesz nową miłość.
Słuchajcie, rodzinko. Możemy ruszać!
- Idealnie. - Płacę, szefie.
- Reszty nie trzeba. Chodźmy. - Ruszamy.
Chodź, Adelaide.
Zupełnie zapomniałam o tym winie.
- O nie. - Tak, tak.
Zapomniałam.
Batista ciągle truł mi o to dupę.
A ja chciałam podać tylko cachaçę.
Rozejrzyj się, moja droga.
To Bahia!
Wiesz, ile tu jest wspaniałych gatunków cachaçy?
Ile rodzajów owoców?
Nie da się ich zliczyć.
Boże, chroń Bahię.
Boże, chroń Bahię!
Nie, nie pij.
- Ale… - Posłuchaj mnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Fajnie. - Mówię serio.
- Ten ślub… - „Ten ślub…”
- Ten ślub jest w Brazylii. - Tak.
Caipirinha…
jest o wiele lepsza!
Nagranie jest w porządku poza śpiewem Juana.
- Czemu? - Bo okropnie śpiewasz.
- Mam zaśpiewać? - Tak.
- Umiem śpiewać. - Adelaide!
- Ktoś dla ciebie. Przesunę w prawo! - Nie szukaj mi faceta.
Zobaczcie nagranie dla nowożeńców.
Jakie znowu nagranie?
- Każdy coś nagrał. - Naprawdę?
- Santiago! - Tak?
- Czemu nie poprosili mnie o wideo? - Ani mnie?
Ludzie, na litość boską! Nie przeszkadzajcie kierowcy.
- Ale to bardzo ważne! - Tak!
- Czemu nie nagraliśmy wideo? - Porozmawiaj z organizatorem.
Powiedział: „Drużby, druhny i najbliższa rodzina”.
Pokażę mu, co to najbliższa rodzina.
Nagrajmy to wideo. Juan, weź kamerę.
Byłam sześć razy mężatką. Wszystkie małżeństwa były idealne.
Ja chyba się nie chajtnę. Będziemy tylko razem mieszkać.
- Gdzie? - W naszym domu, mamo.
- Nie chcę. - Dlaczego?
Mieszkanie z matką po ślubie? Do bani.
Przyzwyczaisz się.
Albo się wyprowadzisz. Najwyższy czas.
Ja? To mój dom. Ja go kupiłam!
Chcesz wysłać matkę do domu opieki?
Nie wiem, mamo, ale jak się chajtnę, to będziemy tam mieszkać.
Nieważne, czy to będzie Flávio, Márcio, Adriano, Adriana czy Ângela.
Wiem, jesteś wszechstronna.
Ale we wszystkich widzisz wady, więc się nie martwię.
Nie widzę wad, ale mam standardy.
Chcę uczciwego, pracowitego romantyka,
który lubi wino, umie piec chleb,
będzie mył auta i robił ciekawe prace z wosku.
Na przykład słońce, motyla albo serce.
Albo ćmę. Albo Śiwę.
Żeby umiał naprawić telefon, wyprać kanapę
albo ciężki dywan.
Zaczniemy od początku?
Nie ma przepisu na udane małżeństwo.
Ale jest kluczowy składnik…
- Odwaga. - Szczerość.
- Miała być „szczerość”. - Nie będę kłamać.
Przyznaję, że na początku nie podobał mi się ten…
- Alex! - Był taki niepewny siebie.
Był niepewny siebie.
Ale coś ci powiem.
Jest dobry dla Evinhi.
- Naprawdę? - Tak.
Evinha jest teraz taka spokojna.
- Spokojna? To dobrze. - Jest taka…
- Mamo! - Co do diabła?!
Co się stało?
- Evinha! - Boże.
- Skarbie. - Jak cudownie.
Jesteś taka urocza.
Jest i moja druga piękna córka.
- Tati, moja ślicznotko! - Jesteście pijane?
- Rzeczywiście ładna. - Chwila.
- Co jest? - Jesteście pijane?
Nie potwierdzam. Skądże.
- Przecież się nie lubiły. - Wesela potrafią zdziałać cuda.
Chyba alkohol.
- Batista! - Tak, panno Evo?
Chcę wszystko sprawdzić. Rozumiesz? Wszystko!
- Panno Evo. - Napijecie się?
- Chodźcie. - Śmiało!
- Wam wystarczy. - To kiwi.
- Zaśpiewaj dla nas. - Od kiedy pijecie?
Ponoć panny młode są strasznymi jędzami.
Ale kto ma wszystkiego dopilnować?
Sukni, cateringu, muzyki, ciast,
wstążek, którymi będą przepasane pudełka z ciasteczkami.
Następnym razem chcę być panem młodym. Tylko przyjdę i powiem „tak”.
Alex miał tylko jedno zadanie.
Chyba go nie schrzanił, co?
Puk, puk. Możemy wejść?
Już weszłyście.
- Ale chaos. - Spokojnie.
- Wszystko gra. - No prawie wszystko.
- Powiedzcie jej. - Boże.
Zapomniałam o czymś?
O wieczorze panieńskim!
Jestem wykończona. Nie widzicie?
Nieprawda. Wykończona będziesz po weselu.
Musimy pożegnać się z przyjaciółką.
- Chodź z nami. - Żegnaj, psiapsiółeczko.
- Wciąż nie wierzę. - Żegnaj.
- Nie. - Żegnaj!
- Dobra, idę.
- Sofia, wszystko w porządku? - Wszystko gra, tato.
- Przysnąłem. - Odważny jesteś.
Ona jest lepszym kierowcą ode mnie.
- To nie tak. - Nie?
- A jak? - Nie tak.
Juan! To nie tak!
Tu ma być g-moll! Spójrz.
Spójrz na mój palec.
Czyżby życie
Nie było cudem, lecz cierpieniem?
Czy przynosi radość?
A może tylko ból?
Jakie ono jest
Mój drogi bracie?
Niektórzy mówią Że życie nic nie znaczy
To siła, skrawek czasu
Zaledwie przelotna chwila
Niektórzy mówią, Że to niezgłębiona, boska tajemnica
Oddech Stwórcy
Czyn przepełniony miłością
Mówisz, że to ból i rozkosz
On mówi, że życie to przeżywanie
Ona mówi, że lepiej umrzeć
Bo nie jest kochana I na cierpienie zdana
A ja ufam tej boskiej pani I pokładam w niej całą nadzieję
To my tworzymy życie
Tak jak możemy, musimy i chcemy
Zawsze w cenie
Nawet jeśli jest złe
- Nie mogę tak. - Przestań.
Nie mam już kropel. Pan Pilot zużył wszystko.
Nie o to chodzi. Chcę pogadać z Evą.
- Dzwonię do niej. - Śmiało.
Zadzwoń i powiedz prawdę.
Alex?
- Skarbie! - Kochanie!
Wydzwaniałam za tobą.
Skarbie, ja…
- Wszystko gra? - Skarbie…
- Lot został odwołany. - Nie.
Serio?
Ale załapałem się na inny. Do miasta nieopodal Ilhéusu.
To niezbyt daleko.
- Alex… - Ważne, że przylecę.
Trochę się spóźnię, ale będę, dobrze?
Muszę kończyć, bo wchodzę na pokład.
Nie, Alex!
Pa!
Nie mogłem.
Chodź.
W wierszach i piosenkach miłosnych szczerość jest czymś pięknym.
W prawdziwym życiu tak to nie działa.
Zwłaszcza w konfrontacji z panną młodą w przeddzień ślubu.
Ale wiedziałem, że wszystko naprawię.
Na każdym weselu zawsze coś się dzieje.
Sądziłam, że to będzie burza.
Albo że Beto się upije i wpadnie na tort.
Ale ślub bez sukni i pana młodego? To nawet nie przeszło mi przez myśl.
To unikanie mnie przez Alexa wydawało się podejrzane.
Horizonte Airline, słucham?
- Dobry wieczór. - Czym mogę służyć?
Potrzebuję informacji o pewnym locie.
- Zdrowie Evy! - Za Evę!
- Carlos. - Witam, panno Evo.
Proszę jeszcze jeden.
- Oczywiście. - Eva?
Zdrowie Evy!
Musimy odebrać bagaże.
Niedobrze mi.
Co jest?
W porządku. Idźcie.
Potrzebuję prywatności. Niedługo się spotkamy.
- Zaraz wrócimy. - Nie trzeba.
- Ohyda. - Tego chyba nie jadłem.
Czuję się jak nowy. Masz jeszcze te krople?
O czym ty mówisz?
Co oni zrobili z moją walizką?!
Prosiłem o naklejkę „ostrożnie”!
- Suknia zniszczona? - Nawet tak nie mów.
Pan młody nie może jej widzieć!
- Wy otwórzcie. - Dobra.
- Wyluzuj. Jesteś zestresowany. - Czekaj.
Jeszcze tego nam trzeba. Czekajcie.
I jak?
Alex, musisz to zobaczyć.
To przynosi pecha.
To wiejskie wesele?
Nie.
Ten kłamca Alex nie zepsuje mi ostatniej nocy.
Tak trzymać!
Zdrowie Evy!
Nasze zdrowie.
Zdrowie wszystkich kobiet!
Dobrze, że na walizce jest adres właściciela.
TERMINAL PRZYLOTÓW
Szkoda tylko, że to na zadupiu.
Ale Beto załatwi nam auto, nawet jeśli będzie musiał je ukraść.
Nie martw się.
Wszystko się ułoży.
Może to znak, że nie jestem dość dobry dla Evy.
- Wszystko chrzanię. - Wesprę cię.
Ale cały dzień okłamywałeś Evę.
Zrobiłem to, żeby się nie martwiła.
Czyżbyś sabotował własny ślub?
Podświadomie.
Niby po co?
Ze strachu. Z niepewności.
Może kochasz kogoś innego albo dostałeś ofertę pracy.
To tylko potencjalna oferta.
Po drugie, to praca w Londynie.
Jak mógłbym przyjąć tę ofertę?
I nie wiem, czy robię to podświadomie.
Pora na Szybkich i wściekłych! Zabiorę tę walizkę.
- Chodźcie. - Zajmę się tym i zadzwonię do Evy.
Nie chcę jej bardziej stresować.
Idę po następnego drinka!
Co?
- Co? - Nie usłyszałam, co powiedziała.
Hej, kolego.
Gabriel?
- Eva? Co tu robisz? - Wychodzę za mąż.
Całe miasto o tym wie. Co robisz w moim barze?
- To twój bar? - Fajny, co?
Zawsze o tym marzyłeś.
Z tobą jest tu jeszcze fajniej.
To mój wieczór panieński.
To zasługuje na toast. Ile kieliszków?
- Cztery. - Cztery?
Daj mi cztery kieliszki tequili. Te duże.
Tak, te.
Dzięki, stary.
Na koszt firmy.
- Rety. - Pomóc ci?
Byłam kelnerką, pamiętasz?
Nigdy nie wiadomo.
42 GODZINY DO ŚLUBU
Idealnie.
Zawsze, gdy występuję w São Paulo,
tak się denerwuję, że wszystko chrzanię.
Ale po raz pierwszy pomyliłem walizki.
W porządku, panie Hélio.
- Rozumiemy. - Dziękuję.
Hej, Lara. Wszystko gra?
- Tylko sprawdzam. - Hej, chłopaki!
Duży Jaum!
- Chcecie? - A to co?
Domowe wypieki.
Chętnie zjem, bo umieram z głodu.
Nie do wiary!
Co jest?
- Jaka ona piękna! - Bogu dzięki.
- Zgłodniałam. Mogę? - Jasne.
Tu jest mnóstwo jedzenia.
Wyluzuj. Musimy już jechać.
Dziewczyny!
- To bar Gabriela! - Jaka „bagatela”?
Niemożliwe!
Zgadnijcie, kto tu jest.
Stoi przy barze!
- Jakim rabarbarze? - Super.
Zrobię sobie selfie.
Didżej jest fajny, ale muza do bani.
- Zajmę się tym. - Co?
A niech mnie.
Na pewno odpali.
Jest benzyna?
Nie wiem.
- Wskaźnik jest zepsuty. - Nie, Beto!
Nie!
Jestem pewien, że mam tu dziesięć litrów benzyny.
Dałem ją tam dla bezpieczeństwa.
Ciekawe, czy…
Teraz pamiętam.
Zabrał ją Duży Jaum na…
Jak to się mówi?
Zapalasz zapałkę, rzucasz i wszystko zaczyna płonąć.
- Cholera jasna! - Co jest?
- Dzięki, panowie! - Och.
Teraz pamiętam. Ognisko.
Nie ma więcej benzyny. Kupisz ją jutro na stacji.
- Panie Hélio, Alex mnie zabije. - Skądże.
Zostańcie i zabawcie się na Święcie Plonów.
Na Święcie Plonów?
Co tu uprawiacie?
Specjalny składnik tego, co tu jedliście.
Jedliśmy to?
To miłość.
W 100% ekologiczna.
Jezu Chryste, panie Hélio.
Alex jest taki grzeczny. Nie przywykł do takich rzeczy.
To może mieć na niego straszny wpływ!
Fajne uczucie.
Powinniśmy pozwolić wszechświatowi zrobić swoje.
Żebyś wiedział.
Boże drogi! Hej, dziewczyny.
Widziałyście mojego kolegę? Takiego wzrostu.
Wygląda jak młody Denzel Washington. Jest uprzejmy, czarujący.
- Nie? - Nie.
Dobry Boże…
Alex!
Ostrożnie, już idę!
Idę…
Muszę wam coś powiedzieć.
Mamy przesrane.
Przesrane…
Bardzo za tobą tęskniłem, Beto.
- Serio? - O tak.
- Nie błaznuj. - Mówię serio!
- Beto. - Żartujesz.
Hej!
Bałam się, że pojechałeś.
Niby dokąd? Gadasz, jakbyś była na wielkim haju.
No nie wiem.
- Nie jechaliśmy gdzieś? - Cholera!
Nie, koniec wygłupów.
To poważna sprawa. Musimy pogadać.
Po pierwsze… Zaraz, to dwie rzeczy.
Alex, nie mamy benzyny. Będzie jutro.
Nie mów tak, na litość boską!
- To prawda. - Nie!
- Wyluzuj. - A ta druga rzecz?
Po drugie…
Weź wdech i powiedz.
Zapomniałem.
Serio!
Zapomniałem niczym o wyłączeniu żelazka.
Wyleciało mi to z głowy jak to, że mam opłacić rachunki!
Kocham cię, głuptasie.
- Kocham cię. - Przestań.
- A ja ciebie. - Nie, ja ciebie.
Hej! To było to drugie.
Pierwsza rzecz to benzyna, a druga to coś o miłości.
- Miłość… - Beto.
Miłość jest wszędzie.
Cholera.
Małżeństwo to coś cudownego.
Coś wspaniałego, wiesz? To coś…
wielkiego.
- Jak długo jesteś żonaty? - Nigdy się nie ożeniłem.
Eva.
Gabriel?
33 GODZINY DO ŚLUBU
VEREDINHA - ILHÉUS: 296 KM
Czemu gdakasz, Beto?
Pan Hélio wszystko załatwił. Mamy pełny bak. Jedziemy.
Muszę zadzwonić do Evy.
Później. Tu nie ma zasięgu.
- Muszę coś załatwić. - Co?
Wyjaśnię po drodze.
Nigdy nie rozumiałam koncepcji wieczoru panieńskiego.
Po co przypominać sobie wszystko, co się straci po ślubie?
Zawsze mówi się o „długo i szczęśliwie”, ale nigdy nie o „nigdy więcej”.
Nie wątpiłam w moją miłość do Alexa,
ale to zamieszanie dało mi do myślenia.
Czy byłam gotowa na to, by na zawsze porzucić wątpliwości?
Halo?
Halo? Alex?
Kochanie, to ty?
Cześć, Eva.
Gabriel?
Musimy porozmawiać.
Skończyły mi się pieniądze.
Wydałeś już sporo na bilety, więc nie chciałem cię prosić.
Nie przyjmowali kart ani czeków, chociaż to i tak nic by nie zmieniało,
bo moja karta od lat jest zablokowana.
No i kto dziś używa czeków? Dinozaury?
Do rzeczy!
Wypożyczyłem auto na dwie godziny, a minęło ich chyba z 12.
Myślałeś, że w ciągu dwóch godzin odbierzemy suknię,
dojedziemy do kurortu, Alex się ożeni i jeszcze zdążysz oddać auto?
Chciałem odebrać suknię, zwrócić auto i pojechać na wesele.
Jak, geniuszu?
Nie wiem! Nie przemyślałem tego. Byłem zdesperowany!
Nie uznałeś, że lepiej nam o tym powiedzieć?
Spokojnie. Przepraszam, zapomniałem.
Pamiętacie, co się stało zeszłego wieczoru?
- Coś się stało? - O ile pamiętam, nic niezwykłego.
Pocałunek nic nie znaczy.
ILHÉUS
Twój narzeczony to zrozumie?
To się okaże.
Wszystko mu mówię.
Pokażesz mu też zdjęcie?
Jakie zdjęcie?
Sam byłem w szoku, jak je zobaczyłem.
- Pokaż. - Telefon się ładuje, ale skasuję je.
Choć nie za darmo.
O czym ty mówisz?
Evo, mam długi. Bar nie przynosi mi zysków.
Nie potrafię dbać o interesy tak, jak ty.
Serio mnie szantażujesz?
Szantażuję cię? Skąd! Ale jak mi pomożesz, ja pomogę tobie.
- I nerd się nie dowie. - To szantaż, idioto.
- Przestępstwo! - No to nie płać!
Wyślę mu zdjęcia. Całus to nie zbrodnia.
- Nie zrobisz tego. - Czyż on nie jest taki wyrozumiały?
Mogę mu też wysłać inne zdjęcia.
Jakie zdjęcia?
Te bardziej seksowne.
Nic między nami nie zaszło.
Nie pamiętam. Po alkoholu pamięć nieco szwankuje.
Blefujesz!
Nie zapłacisz teraz…
to zapłacisz za to później.
Proszę bardzo. Oto kwota.
Dla ciebie to niewiele, ale dzięki temu uratujesz ślub.
Będę czekać przy kokosowym zagajniku.
Przyjdź sama.
Tak, pocałowaliśmy się.
- Ale nic więcej. - Cholera.
Spiłyśmy się. Nic nie pamiętam po tym, jak Ana poszła.
Wiem, że zaprosiłam paru ludzi na wesele.
- Co zrobiłaś? - Reszta jest jak za mgłą.
Eva mówi, że do niczego nie doszło.
Ale nie mamy pewności.
Jasne, że mamy.
Wierzę mojej siostrze.
Jaki jest plan?
- Zapłacę mu. - Czekaj, bo się pogubiłam.
Pójdę na układ z Gabrielem i…
To Alex.
- Co robić? - Nie odbieraj.
- Odbierz i skłam. - Kup trochę czasu i zrób to, co trzeba.
Czyli to, co właściwe.
- Dasz radę. - Cześć, skarbie!
- Oddychaj. - Dzień dobry, kochanie. Jak się masz?
Jak się mam? Dobrze.
Świetnie.
- Jedziesz? - Pewnie każe mu się odpierdolić.
Pewnie się rozłączy.
Mówiłem, że trochę się spóźnię, prawda?
Ale miałem po drodze problemy i będę dużo później.
- Może wieczorem. - W porządku.
Nie szkodzi.
Zwykle to ja tak mówię.
- Chwila, ktoś dzwoni. - Dobrze.
Pa! Do widzenia!
Nie kazała mi się odpierdolić.
- Co za ulga. - Dziwne.
- Może coś się stało? - Oczywiście, że nie. Nie martw się.
Już dojeżdżamy do wypożyczalni.
Beto, koleś ma strzelbę…
- Co to za miejsce? - To strzelba?
30 GODZIN DO ŚLUBU
CALOTEZINHO - ILHÉUS: 203 KM
To wypożyczalnia czy dziupla ze skradzionymi autami?
Spieszyło mi się i głupio mi było pytać.
- Wiesz, że już nie żyjemy? - Już po nas.
Dziwny zapach. Mamy jakiś problem?
Mamy same problemy.
I stanął.
Odpocznij, chłopcze. Robiłeś, co mogłeś.
Boże.
Tyle wystarczy.
Nigdy nie widziałam tyle gotówki.
Nie powinnam tego robić.
- Niby czego? - Mamo!
Chcemy zabrać Evę na…
- Rejs łódką. - Nurkowanie.
Na rejs łódką, a potem na lekcje nurkowania.
Odpręży się.
Dzień przed ślubem?
Świetny pomysł.
Dziewczyny,
nie zapomnijcie zamknąć sejfu.
Miłego rejsu i bawcie się dobrze.
- Dzięki. - Mamo?
Potrzebuję cię.
Skarbie,
mamusia tu jest.
Te wnętrza potrzebują więcej koloru. Przecież to Bahia.
- Nie mam wyjścia! - Każę aresztować Gabriela!
Zadzwonimy na policję?
Ale potrzebuję dowodu.
To może zniszczyć moje małżeństwo.
Cholera, wszystko przez pocałunek.
I być może coś jeszcze.
- Musimy wykraść jego telefon. - Dajcie spokój.
Trzeba go wykraść. To jedyne wyjście.
30 GODZIN DO ŚLUBU ITORORÓ - ILHÉUS: 142 KM
Mechanik wydawał się rzetelny.
Tak rzetelny, że tu utknęliśmy.
Wszędzie próbowałam. Nigdzie nie ma zasięgu.
Zaschło mi w gardle, a moja skóra jest jak papier ścierny.
Burczy mi w brzuchu.
Jestem na skraju rozpaczy. Umieram z głodu!
Będziemy musieli uciec się do kanibalizmu!
Dziki Pies myślał, że ukradłeś jego auto.
Wyglądasz mi na zbira.
- To było nieporozumienie. - Wszystko wyprostujemy.
Ile chcecie?
Pyta, ile chcemy.
Cóż…
Mogę zapłacić kartą?
- Nie. - Blikiem?
Blikiem?
Tylko gotówką.
Kapuchą. Sałatą.
Nie mamy przy sobie wiele gotówki.
Można to załatwić jakoś inaczej?
Wezwijmy policję.
- Nie trzeba. - Oni to załatwią.
Nie jesteśmy złodziejami.
Złodziejami może nie…
- Ale jesteście dilerami. - Pogięło cię, człowieku?
- Skąd taki pomysł? - A to niby co jest?
No co?
Przecież to tylko słodycze.
- Słodycze… - Z rancza Czysta Miłość?
Wiemy, co oni tam uprawiają.
Co jest, Beto?
Chwila, chwila. One są z Czystej Miłości?
Używają słowa „miłość” i mieliby uprawiać to świństwo?
Tacy mili rolnicy? Nie ma mowy.
Powiesz to komisarzowi. Zadzwonię do niego.
- Kurwa, Beto! - Czekaj, Alex.
- Mogę? Zadzwonię. - Nie, Beto.
Ciągle muszę naprawiać twoje błędy!
- Narkotyki w naszym aucie? - Nie jest nasze.
- Nie zapłaciliśmy za jego wynajem. - Co teraz?
Pójdziemy siedzieć, a gazety zrobią z nas ćpunów.
Zadowolony?
Przepraszam. Nie pomyślałem.
Nigdy nie myślisz i jakimś cudem to my najbardziej na tym cierpimy.
Wrzućcie na luz!
Na luz?
Jak niby mam wrzucić na luz?
Mam dość ludzi mówiących mi, że mam się wyluzować!
„Wyluzuj, Alex! Nie uciekaj, Alex! Nie płacz, Alex!”
Chciałem tylko się ożenić!
A teraz nawet tego nie zrobię.
- Zadowolony? - Jasne, że nie.
Słodycze były na wesele.
Byłem spłukany. To chcesz usłyszeć?
Umówiłem się z tymi z rancza, żeby zrobić ci niespodziankę.
Masz rację.
Nigdy nie myślę. Jestem idiotą.
To wszystko.
Wybacz, jestem lekkomyślny.
Nawet nie wiesz, co to znaczy.
Masz rację.
Nie wiem, ale nie chcę cię więcej krzywdzić.
Wybacz mi, proszę.
Ślub?
- Jesteś panną młodą? - Druhną.
Panna młoda czeka.
Jeśli przyjadą gliny,
poczeka od pięciu do 15 lat.
Skoro twój kumpel za to nie zapłacił, to nie ma przestępstwa.
Dobra, kumam.
Coś wymyślę.
Mam pomysł.
Mogę?
Cholera, miałam zasięg, ale zniknął.
Mam pomysł.
- Chodź tu. - Tak?
- Wskakuj. - Czekaj!
Co ty wyprawiasz? Ostrożnie.
- Byłabyś dużo wyżej. - Nie, nie.
- Udało się! - Co?
Halo? Alex?
Chciałem tylko chronić Evę.
Ale schrzaniłem, skłamałem i ponownie schrzaniłem.
- A to wszystko przez… - Miłość.
Wszystko to…
z miłości.
Z głupoty.
Ze strachu.
Ale cię rozumiem.
To całe „póki śmierć nas nie rozłączy”
jest przerażające.
Owszem.
Jesteś żonaty?
Żonaty?
Nie, tylko głupi i tchórzliwy.
Bardziej niż ty.
Miałeś odwagę się oświadczyć.
Patrz,
tam jest twoja rodzina.
Tak!
- Jesteś singlem? - Singlem?
- Jaka urocza. - Tylko tyle mamy.
Wydali prawie wszystko na mechanika.
Mechanika naciągacza, co?
Chodź.
Wiem, że to za mało, ale jeśli nas tu zostawicie,
to mogę stracić…
- Wiem, miłość twojego życia. - Tak.
Weźmiemy go na hol.
Nie mam narzędzi, ale coś wymyślę.
Nie martw się i zatrzymaj kasę.
Nie weźmiesz pieniędzy?
To mój prezent ślubny, chłopcze.
POMOC DROGOWA
Jedziemy, kurwa!
W drogę!
Siadajcie.
Śmiało.
- Mogę? - Weź to. Jest pyszne.
Naprawdę dobre.
O czym ja to mówiłem? Ach tak, o Dzikim Psie.
To świetny mechanik.
To był mój pomysł, żeby wynajmować auta.
Zawsze chcieliśmy wieść proste życie.
Ale on chyba ma dość.
Pracy?
Mnie.
- Ach. - Jest taki cichy, tajemniczy.
Chyba spotyka się z innym facetem.
Mój Boże.
Skądże, panie Paulistinha.
Co to za głupoty? Jest pan wojownikiem!
On umie wszystko naprawić,
ale tego chyba się nie da.
Bałem się.
Czego się bałeś?
„Póki śmierć nas nie rozłączy”.
To przerażające, nie?
Prześliczny.
24 GODZINY DO ŚLUBU ILHÉUS
- Chodź. - Spokojnie.
Mieliśmy być sami.
Nie musisz się bać.
Nie boję się.
Jestem zniesmaczona.
Tatiano, słyszysz mnie?
Czy dron jest gotowy i nagrywa?
Eva jest z Gabrielem.
To tylko interesy.
Gdzie pieniądze?
Gdzie twój telefon?
Jest tam, ze zdjęciami.
Mówi o tym. Daj zbliżenie.
Nic nie widać! Daj mi to!
Dam ci telefon, ty mi zapłacisz i o wszystkim zapomnimy.
Laski, gnojek się przyznał!
Jasne, zapomnimy.
Jak trafisz do paki!
Już po tobie!
- Miałaś być sama. - Nie rozkazuj mi.
Więcej nikomu tego nie zrobisz!
Mam dowód, Gabrielu!
- Batista, co jest? - Nie wiem!
- Mamy awarię! - Wszystko stracimy!
Biegiem. Charles, telefon!
Zdjęcia zniknęły wraz z dowodami.
- Spłać swój dług. - Ja ci zapłacę.
Niezły hak, ale on zasługuje na więcej.
Poprawka nie zaszkodzi.
Wystarczy. Dość!
- To wszystko, co jestem ci winna. - Eva, przestań!
Wszystko.
A tu są pieniądze…
za wczorajsze drinki.
Zapłacisz mi za to!
Jasne, że będzie musiała mi za to zapłacić.
Eva nic nie zapłaci.
Ja to zrobię.
Zapłaci mi pani?
Trzeba było mieć plan B!
Mogłyśmy skopać tyłek temu gnojkowi!
Dobry pomysł, ale co jeśli…
Gdzie Eva? Muszę jej to pokazać.
I co? Udało się?
Dokładnie tak, jak zaplanowałaś!
Czy ktoś może nam to wyjaśnić?
Powiedziałam Carinie.
Eva nic nie zapłaci.
Ja to zrobię.
Misja zakończona.
Przeglądałaś te zdjęcia?
Oczywiście, że nie. To twoja sprawa.
Od tego są teściowe.
21 GODZIN DO ŚLUBU ILHÉUS
Jestem na miejscu!
Skarbie.
Tak się cieszę.
Tak bardzo się cieszę.
- Mam ci tyle do powiedzenia. - Ja tobie też.
Ja tobie też.
- Jak leci? - Jak się macie?
Co tam?
Nic nie pamiętałam.
Ale w komórce są zdjęcia.
- I nie kłamią. - Doprawdy?
Wszystkie są zedytowane. To fotomontaż.
- Wszystkie? - Tak.
- Nawet pocałunek? - Tak.
To kiepska sztuczka, ale ten gość powinien za to siedzieć.
- Aresztowali go. - Nie stało się nic wielkiego.
Czekaj, Alex.
Może i zdjęcia są przerobione, ale się pocałowaliśmy.
- Całowałaś się z nim? - Tak, w wieczór panieński.
- Fotki są fałszywe, ale pocałunek… - Nie jest.
Upiłam się z dziewczynami.
Wściekłaś się, że cię okłamałem.
Wiem, że to nie powód, by się z nim całować.
Ale to nic nie znaczyło.
Wiem, że postrzegasz to inaczej,
i zrozumiem, jeśli…
nie zechcesz mnie więcej widzieć.
Nie musiałaś mi mówić.
- To znaczy? - Stwierdziłem, że zdjęcia są fałszywe.
Musiałam ci powiedzieć.
Kocham cię, Evo.
Cały czas tak samo?
Nawet bardziej.
Evo, jesteś sobą.
Stawiasz czoła swoim wątpliwościom i słabościom.
Nic cię nie powstrzyma. Po prostu idziesz po swoje.
Jesteś silna i prawdomówna. Chciałbym być taki jak ty.
Ale wystarczy, że mam przy sobie kogoś takiego jak ty.
I choć po pijaku pocałowałaś swojego byłego…
to wciąż chcesz ze mną być.
Tylko tego chcę.
Kocham cię.
Skoro urządziliśmy godzinę szczerości, to ja też muszę ci coś wyznać.
O co chodzi?
Zaproponowałem, że odbiorę suknię, bo miałem rozmowę o pracę.
- Świetnie, skarbie. - Świetnie?
- Jak poszło? - To przez to tak nabroiłem.
Tym kłamstwem niemal storpedowałem nasze wesele.
Nie chciałeś mnie martwić.
- Marna wymówka. - Nikomu nie mów.
Ale to najlepsza wymówka.
Kochanie!
Świetnie.
Myślałem, że mnie ukatrupisz,
kiedy się dowiesz, że nie zdążyłem odebrać sukni.
- Co? - Odebrałem ją.
Tylko później ją zgubiłem.
- Ty… - Ale już ją odzyskałem!
Chcesz, żebym dostała zawału?
Co za ulga.
Nie mogę w to uwierzyć.
- Alex? - Tak, skarbie?
- Alex? - Tak?
Spójrz.
Po tym wszystkim nie chcę zepsuć naszego ślubu.
Możesz spojrzeć.
Suknia…
jest zniszczona!
Przeskoczymy je?
Zrób to!
Cholera, widziałem ją tam.
Ale wyleciało mi to z głowy. Rany…
Była taka śliczna.
Owszem, była.
- Nic z niej nie zostało. - Tak mi przykro.
To koniec.
- Jak to koniec? - Nie masz wyjścia.
To znaczy?
- Zmierz się z diabłem! - Czyli?
Przekonaj Tatianę, żeby oddała mi swoją suknię!
- Zabije mnie! - Niewykluczone.
Ale jeśli ci się uda, poślubię cię.
Wiesz co? Zrobię to i się chajtniemy!
I będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Na to liczę.
Chwila.
WIADOMOŚĆ OD SUZANY
Co to za Suzana?
Prezes firmy wydającej gry. Później oddzwonię.
Odbiło ci? Wysłuchaj tej wiadomości.
Alex, wszystko gotowe.
Jutro podpisujemy umowę. W tym tygodniu przenosisz się do Londynu.
Pa i powodzenia.
Do Londynu?
Zapomniałem ci o tym powiedzieć. To praca w Londynie, więc odpada.
„Odpada”?
- Właśnie. - Niby dlaczego?
- No wiesz. - Przeze mnie?
Jasne. Kocham cię i nie porzucę tego życia dla…
- Twojego marzenia. - Tak, mojego marzenia.
Nasz związek jest prawdziwy, ale rzeczywistość nie jest idealna.
Wolisz nadal żyć marzeniami?
Żadna miłość nie przetrwa czegoś takiego.
Wyjadę tam na trzy miesiące, rok albo Bóg jeden wie, jak długo.
Możemy się od siebie oddalić i już do siebie nie wrócić.
To możliwe.
Ale nie ma innego wyjścia.
Muszę cię o coś zapytać.
Czy ty…
Nie rób tego.
Czy ty…
nie weźmiesz mnie za żonę?
Kocham cię.
Ludzie pobierają się, by na zawsze utwierdzić swoją miłość.
Jakby obrączka albo akt małżeństwa
były gwarancją szczęśliwego życia.
Ale nikt nie wie, co naprawdę się stanie.
Chcieliśmy się pobrać z miłości.
Ale moja miłość do Alexa była większa niż chęć poślubienia go.
LONDYN 9496 KM OD SÃO PAULO
Dziękuję. Cześć.
Cześć.
- Siema, stary. - Cześć.
Cholera, wszystko zepsułam.
Nie poddawaj się. To ostatni poziom.
Dobra.
Cholera.
Ostatnio rzadko się odzywasz.
Byłem zajęty.
Tak?
Spotkałeś się z kimś?
Być może.
Kto to jest? Powiedz.
Prezes firmy. Gra jest gotowa.
Nieźle.
Teraz zróbmy to razem.
Raz,
dwa…
Ruszaj!
Gratulacje.
Jak miło.
Kiedy premiera?
Jak tylko wrócę do São Paulo.
- Co takiego? - Dostałem stanowisko w Brazylii.
Jak to?
Kiedy przyjeżdżasz?
Alex!
Wyjdziesz za mnie?
Oczywiście!
Teraz.
- Teraz? - Tak.
- Nie mogę dłużej czekać. - Nie mam sukni.
Przywiozłem ci.
- Suknia. - Eunice z pomocą Tatiany uszyła nową.
Ale jej nie widziałeś, prawda?
Nie tym razem.
- Zaczekaj. - Oczywiście.
Pospieszę się.
W Londynie przemyślałem na nowo całe swoje życie.
Czy marzenie o ślubie było głupim, niedojrzałym wymysłem?
Odpowiedź brzmiała: nie.
Ale teraz podczas ślubu liczyły się tylko dwie rzeczy.
Eva i ja.
Jako prawnik do spraw rodzinnych…
Specjalizuje się w rozwodach.
…ogłaszam was mężem i żoną.
- Możesz pocałować pannę młodą. - Z języczkiem!
Chcę widzieć te języki!
Kiedy zaproponowałam odwołanie ślubu, byłam przerażona.
Bałam się reakcji ludzi i tego, że stracę Alexa.
Ale takie jest życie.
Mój tata zawsze mawia,
że nie możemy się wstydzić szczęścia.
W KOŃCU POŚLUBIENI!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz