Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PREACHING TO THE CHOIR STAGE
WHINDERSSON NUNES: PREACHING TO THE CHOIR
Kumusta, Porto?
Portugal!
Ayos!
Mga tao sa itaas?
Mga tao sa baba?
Maraming salamat.
Ayos!
May taga-Mozambique ba?
Mozambique? Kayo?
Angola?
Cape Verde?
Mga Portuges?
Mga Brazilian?
Palakpakan n'yo ang sarili n'yo. Salamat.
Palakpakan natin ang ating musikero, si Luan Murilho.
Palakpakan n'yo si Luan Murilho.
Maraming salamat sa pagpunta n'yo rito!
Preaching to the Choir ang pangalan ng palabas na 'to
dahil mangangaral tayo, tama?
Kailangan ang pangangaral.
Dahil madalas…
iba-ibang paraan ang dapat mong gamitin sa pakikipag-usap.
Para malaman ng mga tao na katapusan na ng mundo.
'Yan ang mensahe ko sa inyo ngayong gabi.
Nasobrahan na lahat.
Nagbabago ang mga bagay-bagay. Ang mga bihira noon ay nangyayari na ngayon.
Araw-araw may naririnig kang buhawi o tsunami.
Napakaraming nangyayari, pare.
Pandemya.
Gkay party. Napakarami lagi.
Hindi, talagang astig ang mga party ni Gkay dahil sa iba-ibang tugtog.
Ngayon lang ako nakakita ng iba't ibang musika sa isang entablado.
Una, si Leo Santana.
Tapos si Matue, na iba naman talaga.
Kumakanta si Matue, "Gusto mong lumipad?" Pero walang sumasabay. Iba ang dating.
Tapos lumabas si Iron Maiden.
Sa umaga, si Padre Fabio de Melo. Diyos ko!
Sabog sa pabango lahat, 'yong iba nagdadasal…
Magwawakas na ang mundo. Iba na ang lahat!
Hindi natin gagawin ang susunod na 20 taon gaya ng sa nakaraan.
Pare-pareho ang 20.
Ang taong 2000 ay parang 2001, 2001 ay parang 2002.
Iba ngayon, lahat nagbabago, nag-a-update.
Hindi na boses ng tao ang sa mga video nila, sa Google na.
"Sinabi ko sa asawa ko na sa kanya ang bata."
"LOL."
Sabihin mo, "Diyos ko."
'Di mo na pwedeng i-refer ang tao sa Instagram ng engineer.
Baka kung ano ang pino-post niya.
Minsan, inirekomenda ko ang kaibigan kong engineer.
Pumunta ako sa page niya,
ang unang video doon ay, "Frieza!"
"Ba't mo pinatay si Krillin?"
Paano ko irerekomenda ang taong ito na magtayo ng bahay?
Dapat ko ba muna silang abisuhan?
"Magaling siya, pero laktawan ang unang video."
"Bakit?" Sasabihin ko, "Kasi galit siya."
Akala mo lumang meme na, pero remix na.
Sabi ng lalaki, "Frieza!"
Ang bilis ng lahat.
'Di ka na pwedeng mahuli sa barbero.
Limang minuto nilang kinukunan ang ulo mo para makagawa ng video.
Ano ba ang gagawin mo kapag may kinukunan ng video ang ulo mo?
Anong gagawin mo?
Nakabalot kayo ng tuwalya, parang tanga.
Kung o-order ka ng tubig sa restawran, ang mga waiter ganito…
"Tama na 'yan. Nauuhaw ako."
Iba na ang lahat. Nawala na 'yong mga simpleng bagay.
'Yong mga simple lang.
Parang mga phone book.
Sino pa ang nakakita ng phone book?
Libro iyon na may pangalan, address, at numero ng telepono.
"Paano mo ako nahanap?" "Nasa libro ka, 'di mo makakatago."
May mga tinatawagan kami. Walang nakakaalam kung sino.
"Nagtatrabaho ka sa damitan?" "Hindi." "So nagtatrabaho ka nang hubad?"
Ibaba mo na. Bahala sila.
Walang may alam na ako iyon.
Ninakaw na sa'tin ang mga 'yon.
Ng algorithm.
Ano 'yon?
Ang katalinuhan sa likod ng telepono
mo ang pumipili ng pwedeng magugustuhan mo.
'Di mo kailangang sabihing, "Ayoko ng TikTok."
Tinatanggal ang mga 'di mo pinapanood at iniiwan 'yong gusto mo.
"Mahilig ka sa pusa?"
"Tingnan mo ito." Tapos magpapadala pa.
"Tingnan mo, umiinom ito." "Naku, ang cute."
Tapos para ka ng tanga na nakadikit ang mukha sa telepono.
Nalaman ng algorithm 'yong gusto ko, at iyon lang 'yong ipinapadala sa akin.
Mga video ng mga magnanakaw na 'di makapagtago.
Maganda 'yon.
Komedyante ang mga pulis sa Brazil.
Kinukunan nila ng video, "Asan siya? 'Di ko makita."
Nando'n siya may mantel at plorera sa likod…
Isang coffee table.
'Di ko kaya 'to.
Hindi talaga.
May nakita ako na naging water cooler.
Nagtakip ng mantel at hinawakan ang galon ng tubig…
Dumating 'yong mga pulis at sabi, "Nakatakas siya."
"Iinom lang ako" Kumukuha sila ng video.
Nag-ingay pa 'yong lalaki…
Nasobrahan siya ng Tom & Jerry.
Grabe.
Katapusan na ng mundo, pare.
Sobra na ang mga nangyayari.
May digmaang nagaganap.
Malapit dito kaya tensyonado kayo.
Hindi kami tensyonado sa Brazil.
Nagiging biro pa namin.
Ginagawang meme.
Ayaw ng Brazil makisali. Walang nanggugulo sa'tin.
Wala.
Maganda 'yon, pero nag-aalala ako.
Iniisip ko kung bakit walang nanggugulo sa atin.
Anong alam nila na 'di natin alam?
Nag-alala ako.
Parang bata ang tingin sa atin ng ibang bansa, parang…
Malamang gano'n.
"Atakihin sila!" "Huwag, hayaan mo silang mag-motor."
Nag-alala ako, kaya nag-Google ako.
"Mga armas ng Brazil."
Ang sabi,
may sapat tayong bala para sa dalawang oras na digmaan.
Malamang diskarte ito.
Dahil nakita ko sa Twitter na bumili sila ng 35,000 Viagra pills
para sa Brazilian army.
Diskarte 'yon!
Ganoon tayo.
"Kapag wala na tayong bala, iba na ang baril natin."
Wag n'yo na subukan!
Wag niyong subukan!
"Gusto mong lusubin ang Brazil?"
"Heto ang Pernambuco mo." Hindi pwede.
Nalaman kong nasa Natal, Rio Grande do Norte ang air base natin.
May taga Natal ba dito?
Kung taga-Natal ka,
sinong aatake sa Natal?
Ba't nandoon ang mga eroplano?
Tatlong oras ang pa-Sao Paulo, tapos na 'yong giyera no'n.
Para pagtingin mo sa ilalim ng eroplano? "Uy, nasusunog lahat."
Matatapos na ang mundo.
Sabihin mo sa katabi mo, "Mag-ingat kayo sa apocalypse."
Ingat kayo.
Ewan natin kung paano magwawakas ang mundo.
Dahil akala natin napakaespesyal natin, ang pinakamahalagang hayop sa Earth.
Ilang beses nang nagwakas ang mundo at 'di natin alam.
Paano kung magtatapos ito tulad ng Bird Box?
Kailangan nating tumahimik o kakainin tayo.
Papatayin ng mga may allergy ang lahat.
Sabi ng isa, "Tumahimik ka," tapos ako…
Dumating 'yong halimaw, Pinatay ako at 12 pang iba.
Hindi na nakakagaling ang gamot.
Pinapalitan lang nito ang sintomas.
Dapat ito ibenta bilang converter.
"Masusuka ka sa painkiller na 'to." "Mas okay kaysa sakit ng ulo."
Nakakaantok ang gamot sa sipon.
Ayos.
Hindi ka pwedeng bumahing habang tulog.
Henyo 'yong naka-isip niyan.
Patalikod lahat.
Nagbabago ang lahat.
Iba na ang kahulugag ng traffic lights sa Brazil.
Ang berde ay "go," ang dilaw ay "dahan-dahan," ang pula ay "tigil."
Sino'ng humihinto sa pula sa hatinggabi sa Brazil?
"Hindi ako titigil dito."
Sisirain nila ang bintana ko nanakawan ako.
Matitiketan ako, pero sasabihin ko self-defense.
'Di na umaabante ang mga tao kapag berde na ang ilaw.
Dahil alam nilang may naghahabal sa pulang ilaw.
Mababangga sila.
Umaatake sila ngayon kapag berde ang ilaw.
Paatras ang lahat, walang takasan.
'Di ka na makakakuha ng Uber sa Brazil.
Tinanggap 'yong booking at sabi, "Di ko na problema 'to."
'Di siya darating. Ang trabaho niya ay dumating.
Ngayon magta-taxi ka papunta sa Uber mo.
May nalaman akong nakakagulat.
Tingnan natin kung sino ang magugulat at 'yong hindi.
Nalaman ko na sa ilang lugar sa Brazil,
kung may pakete ng itim na Halls sa dashboard,
tumatanggap ang drayber ng blowjob bilang bayad.
Minsan, mas mabuti wala kang alam.
Nagulat talaga ako no'n. Tiningnan ko 'yong mga dati kong sakay.
"Diyos ko, ano 'yong nasa ibabaw ng dashboard?"
"Halls ba 'yon? Diyos ko."
"May naipon na sana akong pera."
Bwisit, ayaw kong mag-aksaya ng pera.
Nabahala ako. Naloloka ako.
Ngayon ayoko na makipag-usap sa mga drayber.
'Di ko alam ang intensyon nila.
Siguro, "Kung magsasalita siya, sasagutin ko talaga siya."
'Pag nag-alok siya ng tubig, "Gusto mong isubo ko ang titi mo?"
"Di ako mahilig sa ganyang laro."
Mahal ako ng tropa.
Sabi nila, "Kung matatapos na ang mundo, sumakay ka sa eroplano at tumakas."
Sabi ko, "Di pwede! 'Di ako mabubuhay nang wala kayo."
Mahal namin ang isa't isa, maliban sa isang bagay.
Laging ako ang napupuri. Ako lagi sa lahat.
Pero hindi ako 'yon, gano'n lang ang sistema.
Lagi naman. Gusto nila ng view.
Ako ang nagdadala ng views. 'Yon ang gusto nila.
Nasa airport ako noong isang araw
kasama sina Manoel at Mateus.
May dumating na dalawang bata.
"Pahingi ng pera."
Wala akong dalang pera,
kaya humingi ako kay Manoel.
Nag-aalangan pero naglabas ng 100 reais.
Sabi ko, "Isa pang 100."
Tingin ko, katulad ko sila. Habang kumukuha siya ng pera…
Laging sinusundan ng paparazzi ang mga sikat sa mga paliparan sa Brazil.
Dumating ang isa sa kanila at kinunan kami.
Ang headline kinabukasan, "Whindersson Namigay ng Pera sa Airport."
May litrato ni Manoel na nakalabas ang wallet, parang…
Ang mga komento ay, "Napakabait ni Whindersson."
"Nakakabilib."
Nagpadala siya ng screenshot sa group chat, "Napakabait ni Whindersson."
Maya-maya, naniningil na.
"Pwede mo bang ibalik 'yong perang pinamigay mo?"
Sabi ko, "Chill out, pare. Sistema 'yon."
Gusto kong kasama si Robson kapag lasing ako.
Dahil hindi siya nalalasing.
Ilang tagay lang ako at lasing na ako.
Pero 'di ako lasing na parang European.
Baliw ang mga lasing sa European.
Kayo, iba.
Umiinom ako at umiiyak, alam mo 'yon?
Sobrang lambing ko.
"Napakahalaga mo sa akin, pare."
Sobrang mapagmahal. Hindi kayo.
Nagsisigaw kayo sa kotse, "Ano ba?" Inaaway n'yo ang kotse n'yo.
Sabi ko, "Ano'ng sinabi ng kotse na 'yon para magalit siya?"
Nakakabaliw. Iba talaga.
Gusto ko si Robson.
Sabi ko protektahan niya ako.
Kasi kapag umiinom ako, kinukunan ako ng video.
"Ito ang sabihin mo." Na nauto ako, kaya ginawa ko 'yon.
Wala akong alam.
Isang beses tinanong nila ako tungkol sa bakuna dahil kontrobersyal 'yon noon.
"Ano'ng opinyon mo?"
"Pare, sa tingin ko," lasing ako.
"Dapat ibigay nang walang pahintulot."
'Yong kumukuha ang sabi, "Ano?"
"Ibigay natin sa mga Katutubo para iturok sa'tin na parang…"
Malalaman mo lang 'yong tatak pagkatapos.
"AstraZeneca yata 'to."
Pagkatapos lang.
Matatapos na ang mundo.
Minsan, uminom kami ni Robson at nag-Uber pauwi.
Natuwa 'yong driver nang makita ako.
"Diyos ko, lasing si Whindersson sa kotse ko."
"Bibigyan ko ng tubig."
"Robson, gusto niyang isubo ko ang titi niya."
"Tang-ina, pare!"
"Hindi ko kaya 'yon, pare!"
"Matutuwa ang mga reporter."
"Isubo mo, Robson."
Kapag nagalit siya mamaya, sasabihin ko, "Hindi ako, 'yong sistema."
Matatapos na talaga ang mundo.
'Di nag-uusap ang mga pampublikong serbisyo sa Brazil. Kulang sa plano.
Bilang Brazilian, masasabi ko 'to. Kulang tayo sa plano.
Ano ang unang naubos sa tindahan noong pandemya?
Toilet paper.
Mas nag-aalala tayong magpunas kaysa kumain.
Maganda ba 'yon? Puwit bago bibig?
'Di sila nag-uusap.
Dalawa ang serbisyo sa bayan, mga nag-aayos ng imburnal,
at nagkukumpuni ng lubak.
Isang araw, inayos 'yong mga lubak.
Kinabukasan, sinira 'yong aspalto para palitan ang mga tubo.
Mag-usap kayo!
Meron tayong problema sa dumi sa Brazil.
Nakalagay sa pangalan. Basic.
Ang tubig kanal ay…
-Basic! -Hindi ito plus.
Hindi ito premium.
Hindi ito ginto. Simple lang.
Paglalagay lang ng dalawang tubo sa harap ng bahay mo, para 'di lumutang ang tae.
Dalawang tubo.
May klase tayo dati sa Araling Panlipunan.
Bibigyang kahulugan mo ang mga larawan.
May mga larawang tutulong sa iyo.
May isang larawan ng batang dumidumi sa likod ng puno.
Nandoon 'yong tae, at paa na may "x" na ang ibig sabihin ay,
"huwag tapakan. Masama sa'yo."
Ang basic sanitation ay para sa kalidad ng buhay.
May mga bata sa Brazil na dumadaan sa tubig kanal para makapasok.
Naglalakad sa dumi para pumasok sa eskwela…
Darating ang bata na mabaho.
May palayaw na siya.
"Nandito na siya."
"Sino?" Sabi ng mga bata…
"Sino?" Sabi…
'Di alam no'ng bata na siya 'yon. "Sinong tinatawanan natin?"
Napahiya 'yong kawawang bata.
Minsan nakakakita siya ng hindi dapat.
May balita na nagpapakita ng bangkay sa kanal.
"Pinatay siya sa malapit dito!"
Gumagawa ng content para ipalabas sa TV.
Balita sa tanghali.
Ba't gustong makita 'yon ng mga Brazilian sa tanghali?
Hindi ba tayo gaganahang kumain nang walang patay?
'Di ko maintindihan.
Dapat makita n'yo ang tatay ko.
Sabi sa TV, "14 na saksak!" Grabe 'yong kagat ng tatay ko sa manok.
Nakadalawang balik pa siya. Diyos ko.
Nakikita ng mga bata at akala nila nakakatawa.
Nasa likod sila ng reporter, gustong makita sa TV.
Para makita sa TV, pare.
Lumaki silang hindi alam ang tama sa mali.
Nagiging baliw sila, Joker-style.
Lahat ay may Joker sa tinatago.
Kakaiba man, pero totoo.
Sabihin mo sa katabi mo, "Mag-ingat ka sa Joker."
'Yong malakas, nahihiya ka. "Mag-ingat kayo sa Joker."
-Ingat sa Joker. -Ingat kayo.
Ano ang tinatagong Joker?
'Yon ang oras na magpapasya ka kung ano ang magiging reaksyon mo
sa kahihiyan.
Kailan mo ito makikilala? Kadalasan kapag nabugbog ka.
'Di sa lahat ng oras. 'Di tayo ipokrito, nag-iisip tayo.
Kahit bata pa tayo, naiintindihan na natin.
Minsan pagkatapos mapagalitan, iisipin mo,
"Sige, nagkamali ako." Kaya pala.
Kung mahirap ka at nakabasag ka, mapapagalitan ka.
Kaya pala.
Pero minsan hindi leksyon, kundi pagpapahiya.
At alam mo kaagad.
Sa kaso ko, magulo ang pamilya ko.
Marami sa inyo ang nakaka-relate o may kilalang ganito.
Puro away sa bahay kaya mas gusto mong nasa labas ka.
Sa mga group project sa eskwela, lagi kong sinasabi, "Huwag sa amin."
"Tara sa Crackland, mas maganda do'n."
"Mas marami tayong matututunan do'n kaysa sa amin."
Ayaw ko no'n! Gigising na galit ang tatay ko.
Pati nanay ko.
Magtitimpla ang tatay ko ng kape,
"Wala bang kape sa bahay na ito?"
'Yong mama ko, "Gusto mo ng kape? Heto ang kape mo!"
"Kailangan ko ng tasa!"
Ituturo ako ng kapatid ko, "Nabasag niya!"
Oo.
Tang-ina. Grabe, pare.
Pera 'yong problema sa amin.
Wala kaming kayang bilhin. Hindi ang mama ko o tatay ko.
'Yong kuya ko nagrerebelde. "Tang-ina ng mundo!"
May mga nakakatakot siyang poster sa pinto. Kakaiba rin siya.
Nagbago ang 'yon sa paglipas ng araw. Gumanda ang trabaho ng mga magulang ko.
Nagkolehiyo ang kuya ko, naliligo na siya.
"Magandang umaga."
"Sino 'tong binata na 'to?" Nagtataka ako.
Naisip ko na baka pwede nang magsama ng bisita.
Isang araw sa eswkela, binigyan kami ng kapareha.
'Yong gusto ko ang nakapareha ko. Sabi ko, "Tumigil ka, daddy."
Tinanong niya kung saan, sabi ko, "Sa amin, siyempre."
"Sumunod ka." At umalis na kami.
'Di kami pumunta sa kwarto, kasi mga bata pa kami.
'Di kami pumunta sa kwarto ko. Sa sala lang kami at nagbabasa ng libro.
Nagtawanan kami sa mga pangalan. "Kasunduan ng Tordesillas."
Sabi namin, "Parang tortilla!"
Lumabas si mama sa kwarto ko
hawak ang salawal ko.
Lumapit siya sa amin at sabi,
"Sigurado kang magpapaligaw ka sa mabahong batang ito?"
Tapos nag-stand-up siya.
"Girl, pumunta 'yong mga ipis sa kwarto niya at umalis."
"Sabi nila, siguradong naglalaro siya ng tae do'n. Diyos ko.'"
Sabi ko, "Susmaryosep, anong ginagawa niya?"
Ano ba, pare?
Hindi!
Nabigla ako.
Nagulat 'yong babae. Nanginginig siya.
"Anong ginagawa niya?"
Lumapit si mama at tatlong beses akong hinampas ng salawal.
Bakit?
Tapos bumulong siya sa tenga ko,
"Sabi ko sa'yo gagawin ko 'to sa harap ng iba balang araw."
Sabi ko, "Naiintindihan ko."
"Ipinapakita mo kung sino ang amo. Ikaw ang boss."
Nakontrol ko ito. Sabi ko sa babae, "Mahilig magbiro ang mama ko."
"Huwag kang umiyak."
"Sanay na ako." Umalis siya na gulat na gulat, nanginginig nang ganito…
Nagulat siya!
Pinigilan ko hanggang makapasok ako sa kwarto ko,
dahil ang kwarto ng teenager ang mundo nila.
Kaya bantayan n'yo ang mga kwarto nila.
Doon sila nagloloko.
Doon sila nababaliw sa kanilang mga totoy, parang…
Ito lang ang lugar sa mundo kung saan matapang kang
tingnan ang puwit mo.
Pinigilan ko hanggang kwarto.
Pagbukas ko ng pinto, inilabas ko ang lahat,
"Hindi na ako magdadala
ng iba sa basurang lugar na ito!"
"Basurang bahay 'to!"
"Basura totoy 'to!"
Sa sobrang pag-iyak, nasinok ako.
Ayaw kong umiiyak.
Pangit ako kapag umiiyak, para akong maskarang Chinese.
Ayaw ko no'n.
Nanlaki ang labi ko, parang…
Iyon ang unang beses na nakita ko ang Joker ko.
Unang beses akong umiyak sa salamin.
Parang…
"Hindi naman masakit!"
Ang pinakamasama ay 'di naman marumi ang salawal ko.
Malapit ang bintana ko sa maduming kanal.
Siyempre laging amoy tae ang kwarto ko.
Napahiya ako dahil sa imburnal.
Pangunahing serbisyo. Dalawang tubo lang sana ligtas na ako.
Matatapos na ang mundo.
Tapos na ang mga hayop.
Dati isa o dalawa lang ang inaalala natin.
Isa o dalawa, ayos lang.
"Nauubos na ang macaw." Kaya tulungan natin ang macaw.
"Ngayon ang golden lion tamarin." So gastusan natin.
Ngayon, may 35,000 endangered species.
Mayroong 35,000.
Kung mamamatay sila, dahil may nagbibilang.
Oo naman. Hindi sila nanghuhula.
"Wow, anim na pato lang ang lumilipat." Hindi gano'n 'yon.
May propesyon sa likod ng lahat.
Ang Google ay hindi isang malaking utak
na sumasagot sa mga tanong mo.
May lumabas at kumuha ng impormasyon para sa iyo.
Maging mga linya sa mapa ng mundo, may nagtatrabaho, "Mesopotamia ito."
Minamapa ito.
Kailangan ng trabaho.
Ang mga eksperto na nag-aaral tungkol sa mga hayop…
endangered man o muling pagpapakilala…
ay mga biologist.
Gusto kong pag-usapan ang mga biologist
para ipaalala na may ibang trabaho bukod sa mga inhinyero, abogado, at doktor.
Napakaraming trabaho, at lahat ay kapaki-pakinabang.
Bawat isa ay mahalaga.
Lumalabas ang mga biologist at nagtatrabaho.
Kung mag-Google ka, "Ano ang pinakamabilis na hayop sa mundo?"
makikita mo ang peregrine falcon.
Isang ibon na lumilipad ng 480 kilometro bawat oras.
Parang Formula 1.
Tumatakbo ng 105 metro kada segundo. Isang soccer field bawat segundo, parang…
Wala na.
Makikita mo ito sa Google.
Ngayon, paano nakita iyon ng biologist?
"Dude, may lumilipad dito."
Maraming tao ang nagbuwis ng buhay para sa iyo.
Baka kayo ang mga ito.
Maraming nagawa ang mga security guard.
May guwardiya sa bawat event na dadaluhan mo.
Inialay pa nila ang buhok nila. Kalbo silang lahat.
Kailangan eh. Makikipag-away ka na parang, "Halika!"
Hindi pwede.
"Naayos ba ng security?"
Nandoon sila na parang, "Bitawan mo na."
"Seryoso. Bibitawan kita kapag binitawan mo."
"Bitawan mo." Wala pa rin.
Hindi.
Matatapos na ang mundo.
Sobran na 'yong mga nangyari. Paulit-ulit kong sinasabi.
Preaching to the Choir. Akala mo kalokohan sa simbahan.
"Nakadamit siya na parang bagong pastor."
"May tugtog sa background si Luan Murilho."
"Para siyang pastor magsalita." Pero hindi gano'n.
Hindi ito relihiyosong pangangaral.
Kahit na Preaching to the Choir ang tawag dito.
Pero ang kultura lang ang naghihiwalay sa atin sa hayop.
Ang tanging bagay na naghihiwalay sa tao sa hayop ay kultura.
Tao lang ang may kultura para sumamba.
Hindi relihiyoso ang nangyayari dito, pero sumasamba tayo.
Dahil ano'ng ginagawa natin?
Nakatipon tayong lahat
para panoorin ang isang miyembro ng ating lahi na may ginagawa.
Hindi ka makakakita ng 20 leon na may isa sa gitna, na parang…
Sabi ng ibang leon, "Astig siya."
"Tang-ina!" Hindi.
Tayo lang.
Iba't ibang anyo ang kultura sa ating buhay.
Para sa akin, teatro iyon.
'Yong unang punta ako, tulad ninyo ngayon,
para may panoorin,
17 o 18 ako noon.
Pero nanood na ako ng mga dula simula bata pa ako.
Dahil kung saan ako lumaki,
lagi ginagawa ang The Passion of the Christ.
Sino dito ang napanood na 'yon? Itaas ang kamay.
Sino sa inyo ang napanood ito sa simbahan, sa plaza,
sa parada, alam n'yo ang sinasabi ko.
Ang Passion of the Christ ay madalas
noong wala pa akong alam.
Hindi ako nakatira sa siyudad. Marami akong hindi alam.
'Yong kapag lumabas ang mga artista at hinahanap mo sila sa likod ng TV?
O noong naisip nating maghukay papuntang Japan?
Ganyan ako noon sa Passion of the Christ.
Akala ko si Jesus talaga.
Alam mo 'yon?
Umiiyak ako kasama ng mga matandang babae.
Sabi nila, "Kawawa naman!"
Sasabihin ko, "Alam ko! Ginagawa nila ito taon-taon."
"Anong nagawa niya?" Hindi ko naiintindihan.
Nakatuon ako sa bida.
Nakalagay sa banner si Hesus sa krus, kaya doon lang ako nakatingin kay Hesus.
May isang sundalong Romano sa kuwento na
sumaksak kay Jesus ng sibat habang siya ay ipinapako sa krus.
Nalaman ko kung saan siya nagtatrabaho at pinuntahan siya.
Kami ng apat kong kaibigan.
"Sa tingin mo matapang ka, gago?" Ang tanga namin.
"Maswerte ka nakaligtas siya."
Dahil nakita ko 'yong gumanap na Hesus sa bayan.
"Nagsusuot ng Nike si Hesus?"
"Diyos ko."
"Siguro nabili niya naman."
Nalaman kong hindi siya si Hesus dahil nagkamali siya.
Hayaan mong ipaliwanag ko,
kahit sa mga nanonood ka sa bahay…
Hindi relihiyon ang tinutukoy ko.
Teknikal na usapan ito.
'Yong kable ang tinutukoy ko.
Okay? Sa likod ng mga eksena.
Ang mga krus na iyon ay bagong tayo lang.
Ginawa ito isang araw bago ang palabas kaya pwedeng gumigiwang.
Alam mo 'yon?
Sa puntong ito ng dula, patay na si Hesus.
Siyempre, 'di siya makagalaw, 'di ba?
Alam nating lahat ang kuwento.
Ipinako Siya sa krus, umakyat sa Langit,
nilibing at nabuhay muli pagkalipas ng tatlong araw.
'Di si Hesus, Diyos, o relihiyon ang tinutukoy ko.
Alam niya ang lahat. Nasa isip ko siya.
'Di ko na kailangang magpaliwanag.
Gumalaw 'yong krus.
Walang gustong magpatirapa.
Natural na sa tao.
Napaso ka sa mainit na kawali, "Tang-ina!"
'Di mo mapipigilan.
Patay na siya. Gumalaw 'yong krus at siya ay…
"Ang bilis naman ng tatlong araw na 'yon."
Doon ko nalaman na hindi si Hesus 'yon
at nahilig ako sa teatro.
Nalaman ko na pwedeng gampanan ang papel ang ibang tao.
'Di ko alam 'yon noon.
Nahilig ako sa teatro.
Gagawin ko ang lahat para makita ito,
kahit 'di sikat ang gumaganap.
Dahil sa probinsiya, laging may mga taga-telenovela.
"Oh, 'yong taga-Senhora do Destino."
Lahat ay pupunta.
Minsan walang celebrity.
Pero kahit na kakaiba ang pangalan,
sasabihin ko sa mga kaibigan ko "Pupunta si Eduardo Spalastrines."
"Sino ang punyetang iyon?"
"Magaling siguro dahil sa pangalan niya."
Sa eskwela ako'y, "Nakita mo ba?"
"Ano?" "Pupunta si Eduardo Spalastrines!"
"Sino?" Sasabihin ko, "Hindi ko alam, pare."
"Sabay-sabay nating alamin!"
At manonood ako.
Mahirap ang teatro sa maliliit na bayan.
Sa bayan namin may 30,000 na tao.
Sa bayan ng nanay ko, na sinasabi ko, ay may 2,000 na tao.
Sexist ang mga tao.
Ayaw nilang magsuot ng tunika.
"Hindi ako nagsusuot ng bestida, pare."
Ayaw nila magsuot ng pakpak ng anghel.
Kung gusto mong may maupuan, gumuhit ka lang ng titi.
Walang uupo do'n.
May isang galing trabaho, makikita ito, "Mga gago 'to."
"Niloloko nila ako." Hindi siya uupo!
Kaya ang buong teatro sa bayan namin ay bakla.
Gustong maging inhinyero ng mga bata, pero mapipilitan silang pumasok sa teatro.
Sa dula, "Pakawalan ba natin si Jesus o si Barabas?"
Lahat, "Barabbas!"
Tumalon-talon.
Nakakabaliw.
Mahirap sa teatro dahil walang sapat na mikropono.
300 na artista 'yon. Kulang ang mic.
Kaya ire-record na lang ang mga linya.
Magpapatugtog sila at magli-lipsynch ang mga artista.
Pero nire-record nila sa studio, hindi nila nakikita ang setting.
'Di nila nakikitang lahat ay nakabihis. Hindi nila nakikita ang Galilea.
Kaya walang emosyon. Parang…
"Hindi ko alam."
"Hindi ko talaga alam."
Sa ensayo, bihis na bihis ang lahat, magaganda ang tanawin,
nandoon si Poncio Pilato. Tapos magpapatugtog sila ng audio.
Hindi ko alam.
Hindi ko talaga alam.
Anong ginagawa niya? Pilit niyang hinihigitan ang boses.
Kakaiba.
Parang episode ng Naruto.
'Yong lalaki parang…
Hindi ko alam.
Hindi ko talaga alam.
Patapos na ang mundo, pare.
Kapag patapos na ang mundo, makikita mo
at magdedesisyon ka
ng hindi mo magagawa kung nasa tamang pag-iisip ka.
Noon, naisip ko,
"Lalabanan ko si Popó."
Pero naghanda ako.
Nagsaliksik ako.
Pinag-aralan ko ito. Nagbasa ako.
Natutunan ko ang basic ng boxing.
Gusto kong inaalam ang teorya ng mga bagay.
Tanungin mo ako, "Ano ang biro?"
Sasabihin ko sa'yo, timing lang ito.
Walang mas magandang kahulugan pa.
Tungkol ito sa timing.
Nakakatawa ang pangit na biro sa tamang panahon.
"Bwisit, naipasok niya 'yon."
Ang magandang biro sa maling oras? "Gago ka."
"Ang lakas ng loob sabihin 'yon."
Binabago ng oras ang lahat.
'Di kailangan ng salita para tumawa kapag kasama mo ang kaibigan mo.
Isang tingin lang at ang kaibigan mo ay…
Lalayo ka para 'di ka tumawa. Sasabihin mo, "Tumigil ka, pare. Tama na."
"Tumigil ka. May bangkay dito."
"Huwag."
Ang boksing ay ang tamang kilos sa tamang tiyempo.
Ang pisika ng katawan. "Suntukin mo ako." At mali ang suntok mo.
Pero matutoto ka.
"Iikot mo ang balakang at paa mo para makabuo ka ng malakas na puwersa."
"Mas malakas ang magiging suntok mo"
Natutunan ko 'yan.
Isa lang ang nakalimutan ko.
Alam na ni Popo lahat 'yon.
Alam niya na ito ng 30 taon.
Sa unang round. Nabugbog talaga ako. Nakakahiya.
Sigaw nila, "Go!" Bumalik ang ulo ko parang…
Para akong, "Ano 'yon?" Tapos naulit pa.
Wala pang ginagawa si Popo, para lang siyang…
Tapos ako, "Ano 'yon?"
Natapos ang unang round, napaupo ako, nalilito.
Round two. "Kailangan ko lang mag-focus." Isang segundo, nadali na naman ng ulo ko.
Naisip ko, "Pare…"
"Nasa ulo ko lang 'to."
Kinukumbinsi ko ang sarili. Napakalakas ng utak.
Kaharap ko ang kalaban ko.
Baka tinatamaan niya ako pero 'di ko ramdam. Grabe.
Nagpatuloy ang ulo ko sa…
Akala ko sinasabunutan ako ni Tirullipa.
"Tama na!" Paulit-ulit ito, "Tama na 'yan!"
Matapos ang second round, tumingin ako sa screen.
Nakita kong tinatamaan ako at naisip ko, "Diyos ko."
Sa slow motion, parang dila ng chameleon ang kamay niya…
Binabalik niya na parang, "Grabe!"
Pangatlong round, bugbog sarado ako na parang akala mo basahan na.
Kapag nililinis ng nanay mo 'yong maruming basahan,
isinasabit niya ito at hinahampas niya.
Iyan 'yong naramdaman ko. Walong rounds 'yon.
Pero dapat laban lang ng tatlo.
Pagkatapos no'n, malinaw na tangkang pagpatay na 'yon.
Sa live na palabas. Nakita ito ng lahat at wala man lang pumigil!
"Mahal kita." Wala ka sa araw na 'yon!
Nagbago ang buong buhay ko sa ikaapat na round.
Totoo. Ito ang testimonya na ibinabahagi ko.
Masasabi kong isa akong
komedyante, artista, mang-aawit, at higit sa lahat,
survivor ako.
Sang-ayon ako na hanggang ikatlong round, ligtas ito para sa broadcast TV.
Mula round four, Pornhub material na.
"Sinampal ng matandang lalaki 'yong bata."
Nakakaloka.
Nagbago lahat sa round four, dahil napabago ko ang diskarte ni Popo.
Bago 'yon, mukha ko lang ang sinusuntok niya.
Tatlong rounds na puro tama sa mukha. Manhid na ako.
Nagsimula akong umabante. Basag na, 'di ba?
Ano ba ang silbi ng ilong?
Sinong may kailangan nito?
Napansin niya.
Kaya sinuntok niya ako sa tenga sa unang pagkakataon.
Iyon 'yong sandaling nakita ng lahat,
na hinanap ko sina Vitor Belfort, Anderson Silva,
Mike Tyson…
Takot na takot ako.
Pero kaya kong ipaliwanag ang nangyari.
Nang ilapag niya ang suntok sa tenga ko,
tumunog 'yong bell.
Pero sa isip ko, tumutunog 'yong bell hanggang matapos 'yong laban.
'Di ko namalayan na tapos na.
Umalis na si Popo pero hinahanap ko pa rin siya.
"Nasaan ang matandang 'yon?"
Nang makita ko siyang nakaupo, sabi ko, "Pagod ka na?"
"Matanda ka na!" At sabi ng referee, "Maupo ka."
Sabi ko, "Naku. Sorry."
Naupo ako.
Sa ika-limang round,
nahulog na sa binti ko ang "P" ng tattoo kong "Piauí."
Pumasok ang "i" sa puwit ko. Hinahanap ko pa rin 'yong kuwit.
Ika-anim na round,
'di ko na maalala. Round six…
Parang mga kislap lang.
May imahe…
Tapos wala na, alam mo 'yon?
May naalala ako, "Hindi!" Tapos nawala na naman.
Naalala ko ang ikapitong round. Naalala ko ito dahil naisip ko, "Dude…"
"Pwede na akong manipa."
"Kapag 'di siya nakatingin"
Pero hindi pwede.
Ang pwede sa boksing ay, "Sa taas ng baywang."
Sa ikawalong round,
nag-eenjoy na ako sa laban.
Hindi ko na kasama si Popo, alam mo 'yon?
Nilalabanan ni Popo ang katawan ko.
Nanonood na ako mula sa labas nang "transcensendentially."
Pinapanood ko ang sarili ko na binubugbog, na parang, "Mukhang gusto niya."
"Hindi na kailangan."
Tumingin ako at nakita ko ang mga taong alam kong wala naman do'n.
Nandoon si Michael Jackson, "Ano ba!"
"Wala kang dapat patunayan." Sabi ko, "Hindi!"
"Nanunuod ako. Tinitingnan 'yong lugar."
Nakita ko ang napakaraming tao.
Wala ang mama ko, pero nando'n si papa.
Nakita mo ba akong tumatawa?
Binubugbog at tumatawa?
Nakatingin ako kay papa sa mga manonood.
'Di natutulog si papa para manood kay Popo.
Ngayon pinapanood niya si Popo na binubugbog ang anak niya. Alam n'yo 'yon?
Sobrang saya ng tatay ko. Ngayon ko lang siya nakitang nagsisigaw.
"Sige, Popo!"
Diyos ko.
Grabe!
Ay, pare. Pero natapos ang laban.
Tabla.
Tang-ina mo! 'DI ikaw ang may desisyon.
'Yong referee.
Itinaas ng referee ang kamay ni Popo.
Tinaas ni Hesus ang sa akin.
Masaya lahat.
Nainis ako sa mga kaibigan ko.
Galit ako. Pinagtatawanan nila ako.
Sabi ko, "Dude…"
"Gabi na 'yong laban."
"Muntik na akong makatulog." Sabi ko, "Ako ba?"
Diyos ko. Pangit sabihin 'yon.
Lagi akong tinatanong, "Kaya mo ba sanang ituloy pa?"
Lagi kong sinasabi
na 20 rounds pa sana kung kami lang ni Popo.
Ang problema, ang nando'n ay ako, si Popo, at si Tirullipa.
Paano ka makakapag-focus ng walong round
na sumisigaw si Tirullipa, "Huwag mong patayin, Popo!"
Hindi pwede.
Huwag.
Ang galing ni Tirullipa. Siya ang hari ng komunikasyon.
Pareho kami, kaya gusto ko siya.
Magaling kaming magsalita.
Napagtanto ko na matututo ka kapag marami kang mga kakilala.
'Di ko noon nakikita ang halaga ng teatro.
Akala ko aksaya lang ng pera.
Nang pumunta ako, naiintindihan ko. Bahagi ka nito.
Iyon ang dahilan kaya gusto kong gawin ang palabas na ito dito.
Malaki ang kaibahan ng
pagtatanghal dito at ng pagtatanghal sa Piaui.
Kapag nag-show ako rito,
pwede buong gabi at lahat ay magtatawanan at magsasaya.
Sa Piaui, kapag malapit na mag-hatinggabi,
sasabihin nila, "Sige, anak. Tapusin mo na 'yan."
"Malapit na maging The Walking Dead sa labas. Gusto mo ba silang labanan?"
Iba. Ang antas ng kaligtasan.
Mga Brazilian lang. 70 bansa na ang napuntahan ko.
Wala akong nakita sa iba na, "Nasaan ang telepono ko?"
Tayo lang.
Dahil alam natin na sa limang minuto lang
makakarating ang teleponong iyon sa apat na magkakaibang estado.
Alam natin, 'di ba?
Lumaki tayo sa ganitong paraan.
Kapag ipinanganak at lumaki ka sa Teresina,
mayroon kang utak Teresina.
Kung ipinanganak ka sa Porto,
pinalaki ka sa Porto,
iba ang kaisipan mo.
Nakikita ko ang pagkakaiba kapag nandito ako.
Kakain ka habang nasa mesa ang cellphone mo.
Nakita ko at nasabing, "Grabe…"
"Hindi ako magnanakaw pero gusto ko silang nakawan."
"Pinapadali nila."
Seryoso! Totoo.
Gusto kong nakawin.
Kabobohan 'yon.
Pero magaling ang pulis n'yo. Huhulihin nila ako.
Sa Brazil, sinisisi nila ang biktima.
Kasalanan mo 'yon.
Nakatayo ka diyan…
"Ninakaw 'yong telepono ko!" "Saan?"
"Sa harap ng sinehan." "Ginusto mo 'yon Sa ganitong oras?"
"Alam kong tumatawag ka ng Uber, pero sa ganitong oras? Ano ba naman?"
"Tulungan natin! Saan nangyari?"
"Sa may eskinita." Sabi ng lalaki, "Naku."
"Hindi mo na makukuha 'yon.Wala na 'yon."
"Delikado diyan."
Iba talaga. May mga bagay na kailangan mong makita mismo.
Sayang at mahal ang bumibiyahe, pare.
Kung makikita lang ng lahat ang ibang kultura.
May biro ako…
Sinong nanood sa huli kong palabas, My Own Show, sa Netflix?
Salamat. Tama.
Alam n'yo 'yong joke sa pagbati sa buong mundo? Namaste?
May isa pang bahagi ang joke na 'yon.
Hindi ito umabot sa Netflix.
May iba pang parte.
Sabi ng kaibigan ko, "Napakaganda ng joke mo sa India."
"Bakit 'di mo sinabi sa Netflix?" Sabi ko, "Ginawa ko."
Sabi niya, "Hindi." Sabi ko, "Oo sinabi ko."
Sabi niya, "Hindi." Sabi ko, "Oo."
Sabi niya, "Hindi."
Sabi ko, "Dude, ako mismo 'yong nagsabi."
"Oo naman." Sabi niya, "Manood ka."
Kaya pinanood namin.
Pagkatapos ng mga bati, lumipat na ito sa Africa.
"Hala, pinutol nila 'yong joke ko." Naiinis ako.
Gawa ko 'to.
Para akong pintor. Ang palabas na ito ay ang painting ko.
Matagal bago gumawa, magsaliksik. Ibinibigay mo ang lahat.
Sa tingin n'yo ba alam ko lahat ng sinasabi ko?
Sa tingin n'yo ba nakakita ako ng peregrine falcon?
Siyepre hindi. Nagsasaliksik kami para siguradong tama lahat.
Tapos sinusubukan itong mga biro sa Salvador, o Aracaju, o kung saan man.
"Natawa sila rito. Isama natin 'yan."
Parang laro ng chess na inaayos ito.
Tapos tinanggal nila 'yong joke na galing pa sa India?
'Di mo pwedeng gawin 'yon.
Kapag bumili ka ng painting at ayaw mo 'yong bato do'n,
pinipinturahan mo ba 'yong bato?
Hindi, sining ito. Iniintindi mo.
Tanggapin mo 'yon.
Bigyan mo ng kahulugan 'yong bato.
Nagalit ako at pinutol ito, so tumawag ako sa Netflix.
"Hello, Netflix."
"Nasaan ka?"
Malay ba natin, baka nagkakape sila sa Tesla kung saan man.
"Iyong biro ko." "Hindi tayo 'yon."
"Hala." Kaya tinawagan ko ang manager ko, "Asan 'yong joke ko?"
"Inalis namin ito dahil naisip namin na baka magalit sa'yo ang India."
Sabi ko, "Sige, tanggalin n'yo. Tama 'yon."
"Ayoko ng problema sa India. Isang bilyong tao na galit sa'kin? Hindi pwede."
Makakapatay 'yon.
Isang bilyong galit sa'yo nang sabay-sabay.
Ganito ka no'n…
Ayoko no'n.
"Pero ipapaliwanag ko sa inyo, baka maintindihan n'yo."
Lumapit sila at sinabi ko 'yong joke.
Ni-refresh ko ang alaala nila.
Pagbati sa buong mundo ang sinasabi ko. Namaste.
Sinasabi nila ito sa India.
Ang kabanalan sa kain ay kinikilala ang kabanalan mo.
Akala ko kakaiba dahil napaka-espirituwal.
Minsan may masamang balita ka.
Paano mo sasabihin 'yong balita pagkatapos no'n?
"Ang kabanalan sa akin ay kinikilala ang kabanalan mo."
"Nahulog si Juninho sa bike at namatay." Hindi pwede…
Iba ito.
Pero naiintindihan ko, lahat may bati.
Sa Sao Paulo, halik ito.
Sa Rio de Janeiro, dalawang halik. Tapos na.
Sa Switzerland, tatlong halik.
Sa Greece, wala akong hahalikan. Ang mga Griyegong halik ay medyo…
Mas intimate 'yon.
'Di mo pwedeng basta hahalikan ang puwit ng iba.
'Di na kailangan.
Hindi na kailangan.
Sa Greece, batiin mo lang ang mga tao kagaya ng sa atin dito.
May tunog lang na parang…
tapos alis ka na.
'Yong ibang tao…
tapos alis na.
Walang sinabi, pero may napag-usapan.
At sa India, namaste.
Nirerespeto ko 'yon. Ayos naman.
Isang araw, galing ako sa museo.
Bumisita ako sa museo at sumakay ng tuk-tuk.
Meron nito sa mga pelikula. Baka meron nga dito.
Parang mototaxi.
Sasakay ka sa likod at siya ang magda-drive. Nasa likod ako…
Nagre-relax, nakatingin sa India.
"Wow, ang galing."
Papunta na kami sa hotel at bigla siyang tumigil.
Pinatay niya.
Tumigil kami, kaya nagtanong ako, "Uy, ayos lang ba tayo?"
"Anong meron?"
Tinuro niya 'yong tatlong baka na nakahandusay sa kalsada.
Sabi niya, "Nakahiga 'yong baka."
'Di pa ako nakarinig ng gano'n sa buhay ko.
"Nakahiga 'yong baka." Hindi pa.
Parang kasabihan. "Hindi ako makakarating. Nakahiga 'yong baka."
Dahil 'di ko pa ito narinig, sinabi ko lang 'yong naisip ko.
"Nakahiga 'yong baka."
Sabi ko, "Pagod siguro."
"Pwedeng umikot na lang tayo?"
Sabi niya, "Hindi." Sabi ko bakit.
"Sagrado ang mga baka rito."
"Sagrado ba ang mga ito sa bansa n'yo?" "Oo naman."
"Sagrado sila kada Linggo, lagi kaming…"
"Pero 'wag na nating pag-usapan 'yon. Baka mapahamak ka."
Alam ko na ang tungkol sa baka,
dahil may nakilala akong Indian sa barbecue sa Sao Jose dos Campos.
At tinanong ko siya.
Iniisip ko, "Aalis na ako."
"Hindi ako nakatira dito, aalis pa rin ako."
"Magtatanong ako."
Tinanong ko, "Hindi ba sagrado sa inyo ang mga baka?"
Sabi niya, "Doon."
Sabi ko, "Ok."
Globalization nga ito. Naiintindihan ko.
Nirerespeto ko ang mga baka.
Nirerespeto ko ang namaste, ngayon ang mga baka.
Halos 98%
ang respeto ko.
'Yong 2% ay nagbibigay mungkahi sa baka.
Kung gusto niya. Ibababa ko 'yong bintana, na parang…
"Gumalaw ka, tangang baka!"
Walang pake 'yong baka.
Hindi niya naintindihan.
Naghintay lang ako.
Alam ko, komedyante ako.
Nagbibiro tayo. Nag-iimbento.
Pinapalala natin. Hindi lahat nakakatawa.
Nagdagdag tayo ng kaunting kulay. Pero ito totoo ito.
Luminga-linga ako, at nang tumingin ako sa tabi ko,
may tumataeng bata sa tabi ng taxi.
Nakatingin sa mata ko.
Sabi ko, "Tumatae 'yong bata at tinitingnan ako sa mata."
"Hindi ako papayag na gawin niya 'yon."
Wala.
Wala itong nagawa.
Hindi ko ito imbento. Kinuwento ko lang.
Natapos tumae 'yong bata,
pinunas 'yong kamay sa lupa…
Ikinukwento ko lang.
Pinunas ulit 'yong kamay sa lupa…
kumaway at nagpaalam
gamit ang madumi niyang kamay.
Nawala siya sa mga sasakyan. Nagulat ako.
"Nagpunas siya ng puwit gamit ang kamay at sa harap ko."
"Diyos ko."
"Ew!" At tumayo ang mga baka na parang himala mula sa Diyos.
Umandar 'yong taxi, pero 'di ko maitiklop ang braso ko.
Parang tinapon niya ako ng tae. Parang…
"Diyos ko. Nagpunas 'yong bata gamit ang kamay niya."
At naka-brazil na damit ako.
Pagdating sa hotel, binayaran ko 'yong driver,
at nang paalis na ako, sabi niya, "Hoy!"
"Brazilian ka ba?"
"Oo, bakit?" "Di ba kayo nakikipagkamay sa Brazil?"
Sabi ko, "Doon lang."
"Namaste."
Pagkatapos ko, ganito 'yong mga manager ko…
"Sa tingin mo lahat sa India nagpupunas ng puwit gamit ang kamay?"
"Di mo naiintindihan."
"Ito ay biro
tungkol sa sistema ng mga imburnal."
Lintik na!
Kung problema ito sa Brazil, na may 240 milyong tao,
isipin mo kung paano ito sa isang bilyong tao.
Karanasan ang nagtuturo sa iyo.
Napansin ko sa mga paglalakbay ko,
at napuntahan ko na ang halos 70 bansa,
pare-pareho ang musika.
Dalawang bagay ang nagbubuklod sa mga tao, tawanan…
natatawa ka dahil sa synergy.
Pwedeng sa tingin mo hindi ito nakakatawa, pero natatawa ka dahil natatawa lahat.
Pwedeng ayaw mong pumalakpak, pero ang iba oo, kaya, "Okay."
Synergy ang tawag diyan.
May nagtanong sa'kin tungkol sa musika.
"Paano mo ginagawa?"
"Ang dami mong ginagawa. Komediyante ka, umaarte, binubugbog ka."
"Lagi kang…"
'Di alam ng iba kung paano gumawa ng kanta, saan magsisimula, ano ang gagawin.
Tanong nila, "Isusulat mo ba muna?"
"Ano ang nauuna? Ang genre o ang mga letra?"
Ito ang ginagawa ko.
Ginawa ko 'yong "Girassol" sa panahong
kailangan kong ipahayag ang sarili ko sa ganoong paraan.
Kapag nakikipag-usap sa mga dramatikong tao,
kailangang magsalita ka nang naaayon.
Kapag mga bastos ang kausap mo, dapat handa ka sa kabastusan nila.
Isipin mo kung anong pakiramdam ang gusto mong iparating.
Kung dapat emosyonal, 'di pwede ang Axe na tugtog.
Kung sumasayaw sila, 'di sila magiging emosyonal.
May lalaking naka-earphone, umiiyak…
Tinanong mo kung bakit, sabi niya, "Si Leo Santana."
Imposible 'yon. Hindi 'yon mangyayari.
Kaya, pinili ko ang melody na ito…
Para pag-usapan ang kasikatan.
Para pag-usapan…
ang pinagdadaanan ko.
Ang mabuti at masama. Hindi naman masama lahat.
Nagrereklamo ang mga sikat sa privacy, pero mahilig sila sa shoutout.
Mahilig silang mag-post ng libreng hotel nila. Ako rin.
Kung ilalabas mo ang telepono mo, wala kang gagastusin.
Gawin mo lang ito at may bayad na.
Pero maraming kapalit. Privacy.
Minsan gusto kong mawala.
Tumira kina Neymar at mag-perform para sa kanya.
"Magpe-perform ako para sa'yo. 'Magandang umaga, Menino Ney!'
"Gagawin ko ito para sa'yo."
May mga bagay na 'di mo na talaga kaya.
May mga regalo akong nakalagay ang mukha ko. Ayoko no'n.
Ayoko no'n.
Kinukuha ng mga tao ko ang mga pinaglumaan ko.
Palabas-masok sila na naka T-shirt na may mukha ko.
Nakakabaliw ito.
Kinukunan ako na umiihi sa mga pampublikong banyo.
Sinabi ko kay Luan.
"Luan, 'yung susunod na kukunan akong umiihi,
iihian ko sila."
Gusto lang ng anak ng mga kaibigan ko kung ako ang ninong.
Ito na ba ang bitcoin market ng Whindersson?
Hindi.
Anong gagawin ko sa lahat ng ito?
Pinili ko ang pinakamahusay na paraan
para magkasya ito sa isang maganda at makabuluhang kanta.
Kaya gusto n'yo ang mga patawa ko.
Katulad ito ng orihinal na 'di mo na kailangan ng video.
Sapat nang mapakinggan lang.
Gusto kong maging choir ko kayo ngayon, okay?
Magkaiba ang gagawin ng nasa taas at nasa baba.
Ito ang melody na gagamitin n'yo.
Gano'n.
Gano'n. Isa, dalawa, tatlo…
Isa, dalawa, tatlo.
Sasabihin ko,
Nagbabayad ako gamit ang…
Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Magaling. 'Yong sa baba gagawin ang…
At 'yong sa taas ay…
Okay?
Mas maliit 'yong binayad mo, mas kaunti sa'yo. Gano'n talaga.
Oo.
'Yong front row ang sabi, "Oo naman."
Kapag nagtatrabaho ang konduktor,
ginagamit niya ang kaliwang kamay para tawagin ang partikular na tao.
Itinataas ang dalawang kamay para sa dagdag na vocal range.
Kapag ibinaba, malumanay silang kumakanta.
Kaya pansinin n'yo 'tong mga "kamay ko."
Gumagamit ako ng auto-tune dahil kamukha ko raw si Post Malone.
Kaya ginagamit ko na ito.
Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Palakpakan naman. Ang galing no'n.
Kilala ako ng lahat
Kahit na kakaiba 'yon
Sabi mo, fan ka
Pero tinatawag mo akong Anderson
Totoo 'yon.
Napakatagal na.
Mula nang magbago ang lahat
Sabi mo mahal ang mga tiket
Pero sold out na
Naiisip kong iwan lahat
At tumira kina Menino Ney
Pero walang lugar para sa mga kaibigan ko
At mga kaibigan ni Menino Ney
Pero pag lumabas ako
Wala akong dapat ipag-alala Kung may magdadala ng pera
'Yon lang ang gusto ko
Ang maganda kapag sikat ka
Kayo naman.
Nagbabayad ako ng shoutout
Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Kayo ang pinakamagaling na choir na nakita ko
sa tour na ito.
Totoo.
Napakahusay. Congrats.
Nagiging emosyonal ako. Salamat.
Gusto kong sinasabi 'yon. Lagi kong sinasabi at nagugustuhan nila.
Marami sa inyo ang hindi pa nakakapanood ng choir.
Oo siguro pero 'di n'yo iniintindi.
Alam n'yo ang ginagawa nila?
Hindi ko hahayaang umalis kayo dito
nang 'di nakikita at naiintindihan ang ginagawa nila.
Sabi nila pwede akong mamili ng choir,
kaya palakpakan natin,
ang Backstreet Voices.
Mag-ingay kayo!
Ang koro ay binubuo ng
apat na pangunahing tinig.
Alto,
soprano,
bass at tenor.
Apat ang nagtutulungan
para maging maganda ang boses
na lumilikha ng synergy
sa teatro na ito.
Kikilabutan ka, magiging emosyonal ka.
Ipapakita ko ang bawat isa.
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
-Nagbabayad ako gamit shoutout -Nagbabayad ako gamit shoutout
Altos lang.
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Mga Soprano.
-Nagbabayad ako gamit shoutout -Nagbabayad ako gamit shoutout
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Bass.
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Mga tenor.
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
-Nagbabayad ako gamit shoutout -Nagbabayad ako gamit shoutout
Sabay-sabay.
-Nagbabayad ako ng shoutout -Nagbabayad ako ng shoutout
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Porto, mag-ingay kayo
-Nagbabayad ako gamit shoutout -Nagbabayad ako gamit shoutout
Ang galing no'n
-Nagbabayad ako gamit shoutout -Nagbabayad ako gamit shoutout
Ang galing no'n
Mayroon akong 56 na inaanak
Na hindi ko alam ang mga pangalan
Tirullipa
Labindalawang Enzo, siyam na Joao, labing-apat na Bias
Walong Jose at tatlong Anas
Walang Sebastianas
At kung gusto kong umihi sa party
May tatlo dapat akong security guard
Mga security guard
Nakakahiyang umihi kasama ng tatlong lalaki
Na nakatitig sa totoy ko
Sa totoy ko
Walang naniniwala 'pag nakita nila ako sa bakery
Lima o anim na segundo bago mag-sink in
Nagpapa-litrato sila Bini-video ang buong pamilya nila
Ayos lang pero lumalamig na ang kape ko
Isang beses pumunta ako At lumuhod 'yong may-ari
Akala niya kasama ko si Luciano Huck
Akala niya inaayos ang lumang beater niyang kotse
Pero kailangan ko siyang sabihan
Gusto ko lang ng tinapay
At nagbabayad ako gamit ang shoutout
Gusto ko lang ng tinapay
At nagbabayad ako gamit ang shoutout
Ng totoy ko
Ang totoy ko
Ang pinakamagandang "totoy" na maririnig mo.
-Nagbabayad ako gamit ang shoutout -Nagbabayad ako gamit ang shoutout
Salamat, Porto!
Magandang gabi!
Preaching to the Choir.
Salamat sa pera.
Ito na ang huli! Magkita na lang tayo.
Paalam. Salamat, Porto!
Salamat, Porto!
Tagapagsalin ng Subtitle: Miles Zafe.