Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ - ΣΚΗΝΗ
ΓΟΥΙΝΤΕΡΣΟΝ ΝΟΥΝΕΣ: ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ
Τι γίνεται, Πόρτο;
Πορτογαλία.
Ναι.
Ο κόσμος εκεί επάνω;
Ο κόσμος εδώ κάτω;
Σας ευχαριστώ πολύ.
Υπέροχα.
Κάποιος από τη Μοζαμβίκη;
Από τη Μοζαμβίκη; Εσείς;
Αγκόλα;
Πράσινο Ακρωτήρι;
Πορτογάλοι;
Βραζιλιάνοι;
Χειροκροτήστε τους εαυτούς σας. Ευχαριστώ.
Υποδεχτείτε τον μουσικό, τον Λουάν Μουρίλιο.
Χειροκροτήστε τον.
Ευχαριστώ που ήρθατε σήμερα.
Η παράσταση ονομάζεται Εδώ δεν είναι αίρεση
επειδή εδώ δεν είναι αίρεση.
Όμως το κήρυγμα είναι απαραίτητο.
Γιατί συχνά
για να πούμε κάποια πράγματα, θέλει συγκεκριμένο τρόπο.
Για να καταλάβετε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου.
Αυτό είναι το αποψινό μου μήνυμα.
Καλά την είχαμε ως τώρα.
Τα πράγματα αλλάζουν. Πράγματα σπάνια τώρα συμβαίνουν συνεχώς.
Κάθε μέρα ακούς για ανεμοστρόβιλους ή τσουνάμι.
Τόσα πράγματα συμβαίνουν.
Πανδημίες.
Τα πάρτι της Γκέι. Δεν τα προλαβαίνεις.
Όχι, τα πάρτι της Γκέι εντυπωσιάζουν με την εκλεκτική μουσική τους.
Δεν έχω ξαναδεί τόσα μουσικά στιλ σε μία σκηνή.
Πρώτα ο Λέο Σαντάνα.
Μετά ο Ματουέ που δεν έχει καμία σχέση.
Τραγουδά "Θες να πετάξεις;" Μα ο κόσμος είναι αλλού.
Αλλού.
Μετά βάζουν Iron Maiden.
Το πρωί βάζουν τον πάτερ Φάμπιο ντε Μέλο. Έλεος.
Όλοι είναι μαστουρωμένοι, κάποιοι προσεύχονται.
Ήρθε το τέλος του κόσμου. Όλα έχουν αλλάξει.
Τα επόμενα 20 χρόνια δεν θα είναι όπως τα προηγούμενα.
Πριν ήταν όλα ίδια.
Το 2000 ήταν σαν το 2001, το 2001 σαν το 2002.
Όμως σήμερα όλα αλλάζουν, όλα αναβαθμίζονται.
Δεν ακούς τις φωνές των ανθρώπων στα βίντεο, ακούς τη φωνή της Google.
"Είπα στον άντρα μου ότι το παιδί ήταν δικό του".
"Χαχαχαχα".
Κι εσύ λες "Θεέ μου".
Φοβάσαι να παραπέμψεις κάποιον στο Instagram ενός μηχανικού.
Ποιος ξέρει τι ανεβάζει.
Πρότεινα έναν φίλο μηχανικό σε κάποιον.
Μπήκα στη σελίδα του
και το πρώτο βίντεο ήταν το "Φρίζα!
Γιατί σκότωσες τον Κρίλιν;"
Πώς να συστήσω έναν τέτοιο τύπο για να χτίσει σπίτι;
Να προσθέσω αποποίηση ευθύνης;
"Είναι καλός, αγνοήστε το πρώτο βίντεο".
"Γιατί;" Θα τους πω "Έχει τα νεύρα του".
Θυμίζει παλιό μιμίδιο, μα είναι ήδη το ρεμίξ.
Ο τύπος λέει "Φρίζα!"
Όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
Δεν μπορείς να αργήσεις στο κομμωτήριο.
Θέλουν πέντε λεπτά με το κεφάλι σου
για το βίντεο.
Τι κάνεις όσο βιντεοσκοπούν το κεφάλι σου;
Τι κάνεις;
Είσαι τυλιγμένος με μια πετσέτα σαν ηλίθιος.
Αν ζητήσεις νερό στο εστιατόριο, οι σερβιτόροι αρχίζουν…
"Κόψε την επίδειξη. Διψάω".
Όλα έχουν αλλάξει. Χάσαμε τα απλά πράγματα.
Τους τηλεφωνικούς καταλόγους.
Ποιος έχει δει τηλεφωνικό κατάλογο;
Ήταν ένα βιβλίο με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα.
"Πώς με βρήκες;" "Είσαι στον κατάλογο, δεν κρύβεσαι".
Κάναμε φάρσες. Δεν ήξεραν ποιος καλεί.
"Δουλεύετε με τα ρούχα;"
"Όχι". "Δουλεύετε γυμνός;"
Και κλείναμε. Γάμα τους.
Δεν ήξεραν ότι ήμουν εγώ.
Μας τα έκλεψαν αυτά τα πράγματα.
Με τον αλγόριθμο.
Τι είναι αυτό;
Είναι ο νους πίσω απ' το τηλέφωνό σας
που επιλέγει τι σας αρέσει.
Δεν χρειάζεται να πεις "Δεν αγαπώ το TikTok".
Αφαιρεί ό,τι δεν βλέπεις και αφήνει ό,τι βλέπεις.
"Αγαπάς τις γάτες;
Δες κι αυτό". Και στέλνει κι άλλο.
"Κοίτα το πώς πίνει". "Τι χαριτωμένο".
Ξαφνικά είσαι όπως κάθε ηλίθιος με τη μούρη κολλημένη στο κινητό.
Ο δικός μου αλγόριθμός έμαθε τι μου αρέσει και μόνο αυτά μου στέλνει.
Βίντεο με ληστές που δεν ξέρουν να κρυφτούν.
Είναι φοβερά.
Οι Βραζιλιάνοι μπάτσοι είναι κωμικοί.
Τραβούν βίντεο. "Πού είναι; Δεν τον βλέπω".
Κάθεται με το τραπεζομάντιλο και το βάζο στην πλάτη.
Κάνει το τραπεζάκι.
Λιώνω.
Αλήθεια, λιώνω.
Κάποιος είχε μεταμφιεστεί σε ψυγείο.
Φόρεσε το τραπεζομάντιλο κρατώντας μια νταμιτζάνα.
Οι μπάτσοι μπήκαν και είπαν "Μάλλον το 'σκασε.
Ας πιω λίγο νερό". Και τραβούσαν βίντεο.
Ο τύπος έβγαζε και ήχους.
Μάλλον έβλεπε πολύ Τομ και Τζέρι.
Απίστευτο.
Ήρθε το τέλος του κόσμου.
Καλά την είχαμε ως τώρα.
Γίνεται πόλεμος.
Είναι εδώ κοντά και σας αγχώνει.
Στη Βραζιλία δεν αγχωνόμαστε καθόλου.
Το διακωμωδούμε.
Κάνουμε μιμίδια.
Αγαπάμε την απάθεια. Κανείς δεν μας ενοχλεί.
Κανείς.
Ίσως ακούγεται παρήγορο, αλλά εγώ ανησυχώ.
Αναρωτιέμαι συνεχώς γιατί δεν μας ενοχλεί κανείς.
Τι ξέρουν που δεν ξέρουμε;
Ανησυχώ πολύ.
Οι άλλες χώρες μας θεωρούν ένα χαζοχαρούμενο παιδί.
Αυτό θα είναι.
"Επίθεση!"
"Μπα, άσ' τους να παίζουν".
Ανησύχησα και το έψαξα στο Google.
"Δύναμη πυρός της Βραζιλίας".
Σας πληροφορώ
ότι έχουμε σφαίρες για πόλεμο δύο ωρών.
Θα 'ναι κάποιο σχέδιο.
Γιατί είδα στο Twitter ότι αγόρασαν 35.000 χάπια Βιάγκρα
για τον βραζιλιάνικο στρατό.
Στρατηγική.
Έτσι είμαστε εμείς.
Όταν ξεμένουμε από σφαίρες, έχουμε άλλα όπλα.
Μην τολμήσετε.
"Θα εισβάλεις στη Βραζιλία, μαλάκα;
Πάρε το Περναμπούκο". Με τίποτα.
Η αεροπορική μας βάση είναι στο Νατάλ, στο Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε.
Κανείς απ' το Νατάλ εδώ;
Αν είστε από εκεί, πείτε μου.
Γιατί να επιτεθείς εκεί;
Γιατί είναι εκεί τα αεροπλάνα;
Είναι τρεις ώρες από το Σάο Πάολο, ο πόλεμος θα έχει τελειώσει.
Για να κοιτάς από το αεροπλάνο και να λες "Κοίτα, κάηκαν όλα";
Ήρθε το τέλος.
Πείτε στον διπλανό σας "Τον νου σου στην Αποκάλυψη".
Τον νου σας.
Δεν ξέρουμε πώς θα τελειώσει ο κόσμος.
Γιατί νιώθουμε ξεχωριστοί,
το σημαντικότερο είδος στη Γη.
Το τέλος ήρθε αμέτρητες φορές και δεν το ξέραμε.
Κι αν τελειώσει όπως στο Με τα μάτια κλειστά;
Αν πρέπει να σιωπήσουμε για να μη φαγωθούμε;
Οι αλλεργικοί θα μας σκοτώσουν όλους.
Ο τύπος λέει "Σιωπή" κι εγώ κάνω…
Το τέρας έρχεται και με σκοτώνει με άλλους 12.
Τα φάρμακα δεν θεραπεύουν πλέον.
Απλώς αντικαθιστούν τα συμπτώματα.
Να τα διαφημίζουμε ως μετατροπείς.
"Αυτό το παυσίπονο προκαλεί εμετό". "Το προτιμώ απ' τον πονοκέφαλο".
Τα φάρμακα για το κρύωμα σε ναρκώνουν.
Υπέροχα.
Δεν θα φτερνίζεσαι ενώ κοιμάσαι.
Όποιος το σκέφτηκε, είναι ιδιοφυΐα.
Όλα είναι ανάποδα.
Όλα αλλάζουν.
Το νόημα των φαναριών άλλαξε στη Βραζιλία.
Το πράσινο σημαίνει "ξεκίνα", το κίτρινο "προσοχή", το κόκκινο "στοπ".
Ποιος σταματά νυχτιάτικα στη Βραζιλία;
"Σιγά μη σταματήσω".
Θα μου σπάσουν το παράθυρο και θα με ληστέψουν.
Ίσως φάω κλήση, μα θα πω ότι ήμουν σε αυτοάμυνα.
Ο κόσμος δεν ξεκινά πλέον στο πράσινο.
Γιατί ξέρουν ότι κάποιος θα περάσει με κόκκινο.
Θα τρακάρουν.
Τώρα οι ληστές επιτίθενται στο πράσινο.
Όλα είναι ανάποδα, δεν γλυτώνεις.
Η Uber δεν έρχεται πια στη Βραζιλία.
Ο τύπος δέχεται την κούρσα και λέει "Δεν με νοιάζει".
Δεν έρχεται. Είναι το μόνο του καθήκον.
Πρέπει να πάρεις ταξί για να πας στο Uber σου.
Ανακάλυψα κάτι σοκαριστικό.
Θα δούμε ποιος θα εκπλαγεί και ποιος προσποιείται.
Ανακάλυψα ότι υπάρχουν μέρη στη Βραζιλία
όπου αν δεις μια μαύρη Halls στο ταμπλό,
σημαίνει ότι ο οδηγός δέχεται και πίπες ως πληρωμή.
Μερικές φορές καλύτερα να μην ξέρεις.
Αυτό με ενόχλησε πολύ.
Ανέτρεξα στο ιστορικό μου στην Uber.
"Θεέ μου, τι είχε πάνω στο ταμπλό;
Μήπως είχε Halls; Θεέ μου.
Θα είχα γλυτώσει λεφτά".
Σιχαίνομαι να σπαταλάω λεφτά, γαμώτο.
Με ενοχλεί. Με τρελαίνει.
Πλέον δεν μιλώ στους οδηγούς.
Δεν ξέρω τις προθέσεις τους.
Σκέφτομαι "Αν μου μιλήσει, θα τον βάλω στη θέση του".
Μου προσφέρει νερό. "Θες να σου ρουφήξω το καυλί;
Δεν τα γουστάρω αυτά".
Οι φίλοι μ' αγαπούν.
Μου λένε "Αν έρθει η Αποκάλυψη, εσύ θα την κάνεις αεροπορικώς".
Τους λέω "Αποκλείεται. Δεν ζω χωρίς εσάς".
Αγαπιόμαστε, αλλά έχουμε ένα θεματάκι.
Εγώ παίρνω πάντα όλα τα εύσημα.
Πάντα εγώ.
Όμως δεν φταίω εγώ, το σύστημα φταίει.
Πάντα έτσι ήταν. Τα κλικ μετράνε.
Έχω πολλούς ακολούθους. Αυτό θέλουν.
Ήμουν στο αεροδρόμιο τις προάλλες
με τον Μανοέλ και τον Ματέους.
Μας πλησίασαν δύο παιδάκια.
"Δώσε μας λεφτά".
Εγώ δεν κουβαλάω μετρητά
και είπα στον Μανοέλ να τους δώσει.
Δίστασε, αλλά έβγαλε 100 ρεάλια.
Είπα "Δώσε άλλα 100".
Θεωρώ ότι οι φίλοι μου είναι σαν εμένα. Καθώς τα έβγαζε…
Στα αεροδρόμια της Βραζιλίας οι παπαράτσι φωτογραφίζουν τους διάσημους.
Ένας από αυτούς μας φωτογράφισε.
Την επομένη τα πρωτοσέλιδα έλεγαν "Ο Γουίντερσον δίνει λεφτά".
Με τη φωτογραφία του Μανοέλ με το πορτοφόλι στο χέρι.
Στα σχόλια έγραφαν "Ο Γουίντερσον είναι κουβαρντάς".
"Μπράβο του".
Ανέβασε στην ομάδα μας το "Ο Γουίντερσον είναι κουβαρντάς".
Μετά μου ζήτησε τα λεφτά.
"Μου δίνεις τα λεφτά που δώρισες;"
Κι εγώ απάντησα "Χαλάρωσε. Το σύστημα φταίει".
Όταν μεθάω, μ' αρέσει να κάνω παρέα με τον Ρόμπσον
γιατί αυτός δεν μεθάει ποτέ.
Εγώ την ακούω με λίγες γουλιές.
Αλλά δεν μεθάω όπως οι Ευρωπαίοι.
Οι Ευρωπαίοι τρελαίνονται τελείως.
Είστε το κάτι άλλο.
Εγώ πίνω και κλαίω.
Γίνομαι αγαπησιάρης.
"Σημαίνεις πολλά για μένα, ρε φίλε".
Πολύ αγαπησιάρης. Εσείς, όχι.
Εσείς ουρλιάζετε στο αμάξι "Τι σκατά;"
Βρίζετε το αμάξι.
Και σκέφτομαι "Μα τι του έκανε τ' αμάξι;"
Είναι τρελό. Είναι τόσο διαφορετικό.
Προτιμώ τον Ρόμπσον.
Του ζητώ να με προστατέψει.
Γιατί όταν πίνω, ο κόσμος τραβάει βίντεο.
"Πες αυτό, πες εκείνο". Εγώ είμαι εύπιστος και το κάνω.
Είμαι πολύ αφελής.
Κάποτε με ρώτησαν για τα εμβόλια γιατί ήθελαν να γίνει σούσουρο.
"Τι λες για τα εμβόλια;"
"Φίλε, νομίζω…" Ήμουν λιώμα.
"Πρέπει να χορηγούνται χωρίς συγκατάθεση".
Ο τύπος λέει "Τι;"
"Να τα δώσουμε στους γηγενείς να μας τα ρίχνουν έτσι".
Και μετά να μαθαίνεις ποια μάρκα σου έλαχε.
"Νομίζω ότι ήταν AstraZeneca."
Μόνο μετά.
Έρχεται το τέλος.
Συχνά πάμε για ποτά με τον Ρόμπσον και γυρνάμε σπίτι με την Uber.
Ο οδηγός τα χάνει μόλις με δει.
"Ο Γουίντερσον μεθυσμένος στο ταξί μου.
Να του δώσω νερό".
"Ρόμπσον, θέλει να του ρουφήξω το καυλί".
"Γαμώτο, ρε φίλε.
Δεν μπορώ, ρε φίλε.
Ο Τύπος θα κάνει πάρτι.
Ρούφα το εσύ, Ρόμπσον".
Κι όταν θυμώνει μαζί μου, του λέω "Δεν φταίω εγώ. Το σύστημα".
Ήρθε το τέλος του κόσμου.
Οι υπηρεσίες δεν συνεργάζονται στη Βραζιλία.
Δεν υπάρχει σχέδιο.
Ως Βραζιλιάνος, το ομολογώ. Δεν υπάρχει σχέδιο.
Τι εξαντλήθηκε πρώτο στην πανδημία;
Το χαρτί υγείας.
Πιο πολύ ανησυχούσαμε πώς θα σκουπιστούμε παρά πώς θα φάμε.
Σχέδιο είναι αυτό; Ο κώλος πριν το στόμα;
Επικρατεί ασυνεννοησία.
Η πόλη μου είχε δύο υπηρεσίες, την αποχέτευση
και τα οδικά έργα.
Τα οδικά έργα κάλυπταν τις λακκούβες.
Την επομένη οι άλλοι έσπαγαν την άσφαλτο για να βάλουν σωλήνες αποχέτευσης.
Συνεννοηθείτε.
Στη Βραζιλία έχουμε πρόβλημα με τη βασική αποχέτευση.
Το λέει τ' όνομα. "Βασική".
Η αποχέτευση είναι…
-Βασική. -Όχι αναβαθμισμένη.
Ούτε προνομιακή.
Ούτε χρυσή. Είναι βασική.
Βάζουν δύο σωλήνες
έξω απ' το σπίτι για να μην τρέχουν τα σκατά.
Δύο σωλήνες.
Είχαμε ένα μάθημα που λεγόταν Κοινωνικές Σπουδές.
Έπρεπε απλά να εξηγείς τις φωτογραφίες.
Είχαν εκπαιδευτικές εικόνες.
Ένα παιδί που έχεζε πίσω από έναν θάμνο.
Έδειχνε την κουράδα κι ένα πόδι με ένα "Χ" που σήμαινε
"Μην πατάς σκατά. Είναι κακό".
Η υγιεινή είναι ποιότητα ζωής.
Οι μικροί Βραζιλιάνοι πάνε σχολείο διασχίζοντας βόθρους.
Διασχίζουν βόθρους για να πάνε σχολείο.
Το παιδί πάει σχολείο και βρομάει.
Έχει παρατσούκλι.
"Ήρθε".
"Ποιος;" Και κάνουν…
"Ποιος;" Κάνουν…
Ο μικρός δεν ξέρει ότι λένε γι' αυτόν. "Ποιον κοροϊδεύουμε;"
Ο καημένος ξεφτιλίζεται.
Συχνά βλέπει πράγματα που δεν θα 'πρεπε.
Ένα ρεπορτάζ που δείχνει ένα πτώμα μέσα στον βόθρο.
"Σκοτώθηκε εδώ κοντά".
Και το δείχνουν στην τηλεόραση.
Μεσημεριάτικα.
Γιατί θέλουμε να δούμε κάτι τέτοιο;
Πρέπει να δούμε ένα πτώμα για να μας ανοίξει η όρεξη.
Με υπερβαίνει.
Πού να δείτε τον πατέρα μου.
Οι ειδήσεις λένε "Με 14 μαχαιριές" κι αυτός τρώει κοτόπουλο σαν…
Και ξαναγεμίζει το πιάτο. Ήμαρτον.
Τα παιδιά τα βλέπουν αυτά και το βρίσκουν αστείο.
Είναι πίσω από τον ρεπόρτερ για να βγουν στο γυαλί.
Στην τηλεόραση.
Δεν τους μαθαίνουν το καλό και το κακό.
Γίνονται ψυχοπαθείς σαν τον Τζόκερ.
Όλοι έχουμε μέσα μας έναν Τζόκερ.
Ακούγεται τρελό, μα ισχύει.
Πείτε στον διπλανό σας "Προσοχή στον Τζόκερ".
Πείτε το πιο δυνατά. "Προσοχή στον Τζόκερ".
-Προσοχή στον Τζόκερ. -Μεγάλη προσοχή.
Τι σημαίνει ο Τζόκερ;
Είναι η στιγμή που επιλέγεις πώς θα αντιδράσεις
στην ταπείνωση.
Πότε τον ανακαλύπτεις; Συνήθως όταν τρως ξύλο.
Όχι πάντα. Έχουμε συνείδηση. Δεν είμαστε υποκριτές.
Έχουμε αντίληψη ακόμα και ως παιδιά.
Μετά από έναν ξυλοδαρμό, σκέφτεσαι
"Τα σκάτωσα". Το κατανοείς.
Αν είσαι φτωχός και σπας πράγματα, θα φας ξύλο.
Αναμενόμενο.
Συχνά δεν έχει στόχο τη διδαχή, μα την ταπείνωση.
Και το καταλαβαίνεις αμέσως.
Η δική μου οικογένεια ήταν χαοτική.
Πολλοί με νιώθετε ή ξέρετε κάποιον που με νιώθει.
Γίνονται τόσοι καυγάδες που προτιμάς να λείπεις απ' το σπίτι.
Στις ομαδικές εργασίες
έλεγα "Όχι στο δικό μου σπίτι.
Πάμε στο Κράκλαντ, είναι πιο ωραία.
Θα μάθουμε περισσότερα απ' ό,τι στο σπίτι μου".
Το μισούσα. Ο μπαμπάς ξυπνούσε έξαλλος.
Και η μαμά επίσης.
Ο μπαμπάς πήγαινε να φτιάξει καφέ
"Δεν έχει καφέ σ' αυτό το βρομόσπιτο;"
Η μαμά έλεγε "Θες καφέ; Ορίστε ο καφές σου!"
"Πώς θα τον πιω χωρίς κούπα;"
Η αδερφή μου έδειχνε εμένα "Αυτός την έσπασε".
Ναι.
Γαμώτο. Ήταν απαίσιο, ρε φίλε.
Το πρόβλημά μας ήταν τα λεφτά.
Δεν είχαμε λεφτά. Ούτε η μαμά ούτε ο μπαμπάς.
Ο αδερφός μου ήταν επαναστάτης. "Γαμώ την κοινωνία".
Είχε κάτι φρικτές αφίσες στην πόρτα του.
Παράξενο παιδί.
Όλα άλλαξαν με τον καιρό. Οι γονείς μου βρήκαν καλή δουλειά.
Ο αδερφός μου σπούδασε, πλενόταν.
"Καλημέρα".
"Ποιος είναι ο νεαρός;" σκεφτόμουν.
Είπα ν' αρχίσω να καλώ κόσμο.
Μια μέρα ο δάσκαλος μας έβαλε σε ζευγάρια.
Με επέλεξε αυτή που μ' άρεσε.
Σκέφτηκα "Τι λες τώρα".
Με ρώτησε πού και είπα "Σπίτι μου, φυσικά.
Ακολούθα με". Και πήγαμε.
Δεν πήγαμε στο δωμάτιό μου γιατί ήμασταν παιδιά.
Δεν πήγαμε στο δωμάτιό μου. Καθίσαμε στο σαλόνι και διαβάζαμε.
Γελούσαμε με τα ονόματα. "Συνθήκη της Τορδεσίλιας".
Λέγαμε "Σαν τορτίγια ακούγεται".
Βγαίνει η μαμά από το δωμάτιό μου
κρατώντας το βρακί μου.
Πάει στην κοπέλα και λέει
"Σίγουρα θες να τα φτιάξεις μ' αυτόν τον βρομιάρη;"
Και μετά άρχισε το θέατρο.
"Κοπελιά, ούτε οι κατσαρίδες δεν πλησιάζουν το δωμάτιό του.
Λένε 'Μάλλον θα παίζει με τα σκατά'. Θεέ μου".
Εγώ σκεφτόμουν "Χριστέ μου, τι κάνει;"
Τι σκατά, ρε φίλε;
Όχι.
Είμαι σοκαρισμένος.
Η κοπέλα είναι σοκαρισμένη. Τρέμει.
"Μα τι κάνει;"
Η μαμά μου έρχεται και με βαράει τρεις φορές με το βρακί.
Γιατί;
Και μετά μου ψιθυρίζει
"Σου το είπα ότι μια μέρα θα το κάνω δημοσίως".
Κι εγώ της είπα "Τώρα κατάλαβα.
Μου δείχνεις ποιος κάνει κουμάντο. Εσύ".
Όλα ήταν υπό έλεγχο. Είπα στην κοπέλα "Η μαμά μου αστειεύεται.
Όχι, μην κλαις.
Έχω συνηθίσει". Έφυγε σοκαρισμένη, τρέμοντας.
Είχε πάθει σοκ.
Κρατήθηκα μέχρι να πάω στο δωμάτιό μου
γιατί το δωμάτιο ενός εφήβου είναι ο κόσμος του.
Να έχετε τον νου σας στα δωμάτιά τους.
Εκεί είναι που τρελαίνονται.
Εκεί τρελαίνονται με το πέος τους σαν…
Μόνο εκεί τολμάς
να κοιτάξεις τον κώλο σου.
Κρατήθηκα μέχρι το δωμάτιό μου.
Και μόλις άνοιξα την πόρτα, ξέσπασα.
"Δεν πρόκειται
να ξαναφέρω κανέναν σε αυτό το αχούρι.
Σκατόσπιτο!
Σκατοπέος".
Έπαθα λόξιγκα από το πολύ κλάμα.
Μισώ το κλάμα.
Όταν κλαίω, είμαι άσχημος σαν κινέζικη μάσκα.
Δεν μ' αρέσει.
Πρήζονται τα χείλη μου σαν…
Τότε πρωτοείδα τον Τζόκερ μέσα μου.
Την πρώτη φορά που έκλαψα στον καθρέφτη.
Κάπως έτσι.
"Ούτε που πόνεσα".
Και το χειρότερο, το βρακί μου δεν ήταν βρόμικο.
Το παράθυρό μου έβλεπε στον ακάλυπτο υπόνομο.
Ήταν αναμενόμενο το δωμάτιό μου βρομάει σκατά.
Ξεφτιλίστηκα λόγω της βασικής αποχέτευσης.
Ήταν βασική. Δύο σωλήνες θα με είχαν σώσει.
Το τέλος του κόσμου.
Τα ζώα είναι τελειωμένα.
Κάποτε ανησυχούσαμε μόνο για κάνα δυο.
Δεν είναι πρόβλημα.
"Μας τελειώνουν τα μακάο". Και βοηθούσαμε τα μακάο.
"Τώρα είναι ο χρυσός λεοντοπίθηκος". Και συγκεντρώναμε χρήματα.
Σήμερα υπάρχουν 35.000 είδη υπό εξαφάνιση.
Τριάντα πέντε χιλιάδες.
Αν πεθαίνουν, είναι επειδή κάποιος τα μετράει.
Φυσικά. Δεν κάνουν υποθέσεις.
"Μόνο έξι πάπιες αποδήμησαν". Δεν πάει έτσι.
Υπάρχει ένας επαγγελματίας από πίσω.
Το Google δεν είναι ένας υπερνούς
που απαντά στις ερωτήσεις σου.
Κάποιος ανακάλυψε αυτές τις πληροφορίες για σένα.
Και οι γραμμές στον χάρτη. Κάποιος κοπίασε για να πει
"Αυτή είναι Μεσοποταμία".
Τη χαρτογράφησε.
Θέλει κόπο.
Οι ειδικοί που μαθαίνουν για τα ζώα,
αυτά που εξαφανίζονται ή επανεμφανίζονται,
είναι οι βιολόγοι.
Μιλώ συχνά για τους βιολόγους
επειδή δεν υπάρχουν μόνο μηχανικοί, δικηγόροι και γιατροί.
Υπάρχουν κι άλλα επαγγέλματα, όλα χρήσιμα.
Όλα είναι σημαντικά.
Οι βιολόγοι εργάζονται σκληρά εκεί έξω.
Αν βάλεις στο Google
"Ποιο είναι το πιο γρήγορο ζώο;"
θα μάθεις ότι είναι ο πετρίτης.
Ένα πουλί που πετάει με 480 χιλιόμετρα την ώρα.
Κάτι σαν Φόρμουλα 1.
Διανύει 105 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.
Πάει.
Η πληροφορία υπάρχει στο Google.
Πώς κατάφερε να το δει ο βιολόγος;
"Φίλε, κάτι πετάει εδώ γύρω".
Υπάρχει κόσμος που κινδυνεύει για σένα.
Ίσως είσαι ένας από αυτούς.
Οι φύλακες προσφέρουν πολλά.
Κάθε εκδήλωση έχει φύλακες.
Πέφτουν τα μαλλιά τους. Είναι όλοι φαλακροί.
Οφείλουν να είναι. Μπορείς να παλέψεις έτσι;
Δεν μπορείς.
"Υπήρχαν φύλακες;"
Είναι εκεί έξω και λένε "Άσε με.
Αλήθεια. Θα σε αφήσω αν με αφήσεις".
Άσε με". Δεν πιάνει.
Δεν πιάνει.
Ήρθε το τέλος του κόσμου.
Καλά την είχαμε ως τώρα. Το λέω συνέχεια.
Εδώ δεν είναι αίρεση. Νομίζετε ότι αναφέρομαι στην εκκλησία.
"Είναι ντυμένος σαν πάστορας της New Age.
Από πίσω παίζει μουσική ο Λουάν Μουρίλιο.
Μιλάει σαν πάστορας". Αλλά δεν είναι έτσι.
Δεν σας κάνω θρησκευτικό κήρυγμα.
Ακόμα κι αν λέγεται Εδώ δεν είναι αίρεση.
Ο πολιτισμός είναι το μόνο που μας διαχωρίζει από τα ζώα.
Το μόνο που διαχωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο είναι ο πολιτισμός.
Μόνο οι άνθρωποι έχουν την απαραίτητη καλλιέργεια ώστε να λατρεύουν.
Αυτό που κάνουμε εδώ είναι μορφή λατρείας, όχι θρησκείας.
Και τι είναι αυτό που κάνουμε;
Μαζευτήκαμε όλοι εδώ
για να δούμε έναν εκπρόσωπο του είδους μας να κάνει κάτι.
Δεν θα δεις ποτέ 20 λιοντάρια γύρω από ένα άλλο που…
Και τα άλλα λιοντάρια να λένε "Έχει στιλ.
Τα σπάει". Όχι.
Μόνο εμείς.
Ο πολιτισμός έχει πολλές μορφές.
Για μένα ήταν το θέατρο.
Την πρώτη φορά που πήγα όπως εσείς τώρα
να δω κάποιον να λέει κάτι,
ήμουν 17 ή 18 ετών.
Όμως έβλεπα θεατρικά από παιδί.
Γιατί εκεί που μεγάλωσα
έδιναν παραστάσεις με τα Πάθη του Χριστού.
Ποιος έχει δει την ταινία; Σηκώστε το χέρι.
Ποιος το έχει δει στην εκκλησία, στην πλατεία,
σε μια παρέλαση; Εσείς θα με καταλάβετε.
Τα Πάθη του Χριστού παίζονταν συνέχεια
τον καιρό που ήμουν ακόμη αμόρφωτος.
Δεν ζούσα στη μεγαλούπολη. Δεν ήξερα πολλά.
Όπως όταν οι ηθοποιοί είναι εκτός πλάνου και ψάχνεις πίσω από τη συσκευή.
'Η όπως όταν νομίζαμε ότι θα σκάψουμε τρύπα ως την Ιαπωνία.
Έτσι ήμουν εγώ με τα Πάθη του Χριστού.
Νόμιζα ότι ήταν όντως ο Ιησούς.
Καταλαβαίνετε;
Έκλαιγα μαζί με τις γιαγιάδες.
Έλεγαν "Τον καημενούλη".
Κι εγώ έλεγα "Ξέρω. Τα ίδια τραβάει κάθε χρόνο.
Τι έφταιξε;" Δεν μπορούσα να το κατανοήσω.
Επικεντρωνόμουν στον πρωταγωνιστή.
Το πανό έδειχνε τον Ιησού στον σταυρό
κι εγώ επικεντρωνόμουν στον Ιησού.
Υπάρχει κι ένας Ρωμαίος στρατιώτης
που τρυπάει τον Ιησού με το δόρυ καθώς σταυρώνεται.
Έμαθα πού δούλευε και πήγα να τον βρω.
Τέσσερις φίλοι μου κι εγώ.
"Κάνεις τον μάγκα, μαλάκα;" Ήμασταν τρελαμένοι.
"Είσαι τυχερός που έζησε".
Γιατί είχα δει τον ηθοποιό που έπαιζε τον Ιησού στην πλατεία.
"Ο Ιησούς φοράει Nike;
Θεέ μου.
Υποθέτω ότι του αξίζουν".
Έμαθα ότι δεν ήταν ο Ιησούς γιατί ο τύπος τα θαλάσσωσε.
Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι
και για σας που βλέπετε από το σπίτι.
Δεν κάνουμε θρησκευτική συζήτηση.
Είναι μια τεχνική συζήτηση.
Σας μιλώ για τα καλώδια.
Εντάξει; Στα παρασκήνια.
Εκείνοι οι σταυροί δεν είχαν στηθεί πριν δέκα χρόνια.
Στήνονταν την προηγούμενη και ήταν κάπως ασταθείς.
Καταλαβαίνετε;
Ήταν τη στιγμή που ο Ιησούς ήταν ήδη νεκρός.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να κινείται.
Όλοι ξέρουμε την ιστορία.
Σταυρώνεται, ανέρχεται στους Ουρανούς,
τον πάνε στον τάφο κι επιστρέφει μετά από τρεις μέρες.
Δεν μιλάω για τον Ιησού, τον Θεό ή τη θρησκεία.
Αυτός είναι παντογνώστης. Είναι στο μυαλό μου.
Δεν χρειάζεται να σας το εξηγήσω.
Ο σταυρός έγειρε μπροστά.
Ποιος θέλει να πέσει με τα μούτρα;
Είναι κάτι ενστικτώδες.
Πιάνεις το καυτό τηγάνι. "Γαμώτο!"
Δεν συγκρατείσαι.
Ήταν νεκρός. Ο σταυρός έγειρε κι αυτός έκανε…
Γρήγορα πέρασαν οι τρεις μέρες.
Έτσι έμαθα ότι δεν ήταν ο Ιησούς
κι ερωτεύτηκα το θέατρο.
Ανακάλυψα ότι μπορείς να υποκριθείς ότι είσαι άλλος.
Δεν το ήξερα αυτό.
Κι ερωτεύτηκα το θέατρο.
Έκανα τα πάντα για να δω μια παράσταση
κι ας είχε άσημους ηθοποιούς.
Γιατί στην επαρχία πάνε οι ηθοποιοί από τις σαπουνόπερες.
"Αυτός παίζει στην Κυρά του Πεπρωμένου".
Και έτρεχαν όλοι.
Άλλες φορές δεν είχε διασημότητες.
Αλλά ακόμα και αν είχαν παράξενο όνομα,
εγώ έλεγα στους φίλους μου "Έρχεται ο Εδουάρδο Σπαλαστρίνες".
"Ποιος σκατά είναι αυτός;"
"Πρέπει να είναι καλός με τέτοιο όνομα".
Πήγαινα στο σχολείο. "Τα μάθατε;"
"Τι;" "Έρχεται ο Εδουάρδο Σπαλαστρίνες!"
"Ποιος;" Κι έλεγα "Δεν έχω ιδέα.
Ας τον ανακαλύψουμε μαζί".
Και πήγαινα να δω.
Δύσκολο το θέατρο στις μικρές πόλεις.
Η πόλη μου έχει 30.000 κατοίκους.
Η πόλη της μαμάς μου στην οποία αναφέρομαι, έχει 2.000.
Είναι όλοι σεξιστές.
Δεν θέλουν να παίξουν φορώντας χιτώνα.
"Εγώ δεν πρόκειται να φορέσω φόρεμα".
Δεν θέλουν να βάλουν φτερά αγγέλου.
Αν θέλεις να κρατήσεις μια θέση, ζωγράφισε πάνω της ένα πέος.
Κανείς δεν θα κάτσει εκεί.
Ακόμα κι αν κάποιος έρχεται από 12ωρη βάρδια, θα το δει και θα πει "Τι μαλάκες.
Με δουλεύουν". Και δεν θα κάτσει.
Το θέατρο στην πόλη μου ήταν για τους γκέι.
Τα παιδιά ήθελαν να γίνουν μηχανικοί, αλλά αναγκάζονταν να παίξουν.
Το έργο ρωτούσε "Ο Ιησούς ή ο Βαραββάς;"
Φώναζαν "Ο Βαραββάς!"
Χοροπηδώντας.
Ήταν τρελό.
Το θέατρο είναι δύσκολο γιατί δεν υπάρχουν μικρόφωνα για όλους.
Είναι 300 ηθοποιοί. Δεν φτάνουν τα μικρόφωνα.
Γι' αυτό ηχογραφούν τα λόγια.
Έπαιζε η κασέτα και οι ηθοποιοί κουνούσαν τα χείλη.
Όμως το ηχογραφούν σε στούντιο χωρίς να βλέπουν τα σκηνικά.
Δεν είναι ντυμένοι. Δεν βλέπουν τη Γαλιλαία.
Δεν έχει συναίσθημα. Είναι σαν…
"Δεν ξέρω.
Ορκίζομαι, δεν ξέρω".
Στην πρόβα φοράνε κουστούμια, έχει ωραία σκηνικά,
ο Πόντιος Πιλάτος είναι εκεί. Και βάζουν το ηχητικό.
Δεν ξέρω.
Ορκίζομαι, δεν ξέρω.
Τι κάνει; Προσπαθεί να ξεπεράσει τη φωνή.
Είναι παράξενο.
Σαν επεισόδιο του Ναρούτο.
Ο τύπος κάνει έτσι…
Δεν ξέρω.
Ορκίζομαι, δεν ξέρω.
Ήρθε το τέλος του κόσμου.
Όταν πλησιάζει το τέλος, το βλέπεις
και παίρνεις αποφάσεις
που δεν θα έπαιρνες αν ήσουν στα συγκαλά σου.
Ήταν τότε που σκέφτηκα
"Θα παλέψω με τον Ποπό".
Μα δεν πήγα στα τυφλά.
Έκανα έρευνα.
Το έψαξα. Διάβασα.
Έμαθα τις βασικές αρχές του μποξ.
Θέλω να ξέρω τη θεωρία.
Με ρωτάτε "Τι είναι το αστείο;"
Είναι θέμα συγχρονισμού.
Δεν υπάρχει καλύτερος ορισμός.
Θέμα συγχρονισμού.
Ένα απαίσιο αστείο στη σωστή στιγμή φέρνει γέλιο.
"Κι όμως, πέτυχε".
Ένα καλό αστείο τη λάθος στιγμή; "Τι μαλάκας.
Πώς τολμά να λέει κάτι τέτοιο;"
Η στιγμή κάνει τη διαφορά.
Δεν χρειάζεσαι λόγια για να γελάσεις με τον κολλητό σου.
Αρκεί ένα βλέμμα και ο φίλος σου…
Γυρνάς από την άλλη για να μη γελάσεις. Σκέφτεσαι "Σταμάτα, ρε φίλε.
Σταμάτα. Έχει ένα πτώμα εκεί, ρε φίλε.
Κόφ' το".
Το μποξ έχει να κάνει με τη σωστή κίνηση στη σωστή στιγμή.
Είναι θέμα φυσιολογίας.
"Ρίξε μου". Και βαράς λάθος.
Αλλά μαθαίνεις.
"Στρίψε τον γοφό και το πόδι για να δημιουργήσεις μηχανική ισχύ.
Θα χτυπήσεις δυνατότερα απ' ό,τι νομίζεις".
Το έμαθα.
Μόνο που ξέχασα μια λεπτομέρεια.
Ο Ποπό τα ήξερε ήδη όλα αυτά.
Τα ήξερε εδώ και 30 χρόνια.
Πρώτος γύρος. Τις έφαγα τόσο άσχημα που ήταν ντροπιαστικό.
Φώναζαν "Πάμε!" Και το κεφάλι μου έπεσε πίσω.
Σκέφτηκα "Τι ήταν τούτο;" Και την έφαγα ξανά.
Ο Ποπό ούτε που κινούνταν, απλώς έκανε αυτό.
Εγώ σκεφτόμουν "Τι διάολο;"
Ο πρώτος γύρος τελείωσε κι έκατσα μπερδεμένος.
Δεύτερος γύρος. "Πρέπει να συγκεντρωθώ".
Μόλις μπήκα, να 'το πάλι το κεφάλι.
Σκέφτηκα "Ρε φίλε,
ψυχολογικό θα είναι".
Προσπαθώ να με πείσω. Ο νους έχει δύναμη.
Αντιμετωπίζω τον αντίπαλο.
Κι αν με χτυπήσει, εγώ δεν θα το νιώσω. Τρελό.
Το κεφάλι συνέχισε να…
Νόμιζα ότι με τραβούσε ο Τιρουλίπα.
"Κόφ' το". Αλλά συνεχιζόταν. "Κόφ' το".
Μετά τον δεύτερο γύρο, κοίταξα στην οθόνη.
Είδα τον Ποπό να με χτυπάει, είπα "Θεέ μου".
Σε αργή κίνηση το χέρι του θύμιζε γλώσσα χαμαιλέοντα.
Το επανέφερε σαν… Γαμώτο.
Στον τρίτο γύρο με χτυπούσε σαν χαλί που το καθαρίζουν.
Όπως καθαρίζει η μαμά σου ένα βρώμικο χαλί.
Το κρεμάει και το βαράει με τη ρακλέτα.
Έτσι ένιωθα. Και οι γύροι ήταν οχτώ.
Αλλά ο αγώνας διήρκησε μόνο τρεις.
Μετά ήταν ξεκάθαρη απόπειρα δολοφονίας.
Σε ζωντανή μετάδοση. Το είδαν όλοι και κανείς δεν έκανε τίποτα.
"Σ' αγαπώ". Δεν μ' αγαπούσες τότε.
Η ζωή μου άλλαξε στον τέταρτο γύρο.
Αλήθεια. Σας το καταθέτω.
Σας το λέω να το ξέρετε,
είμαι κωμικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, αλλά πάνω απ' όλα
ξέρω να επιβιώνω.
Συμφωνώ ότι μέχρι τον τρίτο γύρο ήταν κατάλληλο για την τηλεόραση.
Από τον τέταρτο γύρο έγινε πορνό.
"Ο γέρος χτυπάει σχολιαρόπαιδο".
Ήταν τρελό.
Όλα άλλαξαν στον τέταρτο γύρο γιατί ο Ποπό άλλαξε στρατηγική.
Μέχρι τότε με χτυπούσε στο πρόσωπο.
Τρεις γύροι χτυπήματα στο πρόσωπο. Είχα μουδιάσει.
Μπήκα στην αντεπίθεση. Ήταν ήδη σπασμένη, σωστά;
Τι τη θες τη μύτη;
Ποιος τη χρειάζεται;
Εκείνος το πρόσεξε.
Και τότε με χτύπησε για πρώτη φορά στ' αυτί.
Τότε ήταν που μπροστά σε όλους
έψαχνα τον Βίτορ Μπέλφορτ, τον Άντερσον Σίλβα,
τον Μάικ Τάισον.
Ήμουν τρομοκρατημένος.
Όμως θα σας εξηγήσω τι έγινε.
Όταν έριξε τη γροθιά στο αυτί μου,
ακούστηκε το κουδούνι.
Αλλά στο μυαλό μου
ήταν το κουδούνι της συνέχειας.
Δεν κατάλαβα ότι ήταν η λήξη.
Έφυγε κι εγώ τον έψαχνα ακόμα.
"Πού είναι ο κωλόγερος;"
Όταν τον είδα να στέκεται εκεί, είπα "Τα 'φτυσες;
Είσαι γέρος". Ο διαιτητής είπε "Κάθισε".
Εγώ είπα " Συγγνώμη, λάθος".
Κι έκατσα.
Στον πέμπτο γύρο
το "Π" του τατουάζ μου είχε φτάσει στο πόδι μου.
Το "Ι" έφτασε στον κώλο. Ακόμα ψάχνω τον τόνο.
Τον έκτο γύρο
δεν τον θυμάμαι. Ο έκτος…
Τον θυμάμαι αποσπασματικά.
Οι εικόνες πάνε
κι έρχονται. Με πιάνετε;
Θυμάμαι να λέω "Όχι" και μετά να μαυρίζουν όλα.
Τον έβδομο γύρο τον θυμάμαι.
Τον θυμάμαι γιατί σκεφτόμουν "Ρε φίλε,
θ' αρχίσω τις κλωτσιές.
Όταν δεν κοιτάει".
Αλλά δεν γίνεται.
Η ηθική του μποξ ορίζει "Πάνω από τη ζώνη".
Στον όγδοο γύρο
απολάμβανα τον αγώνα με έναν άλλο τρόπο.
Δεν ήμουν πια εκεί με τον Ποπό.
Ο Ποπό πολεμούσε το σώμα μου.
Εγώ παρακολουθούσα απ' έξω, υπερβατικά.
Έβλεπα να με χτυπάνε και ήταν σαν να μου αρέσει.
"Τι κρίμα".
Κοίταζα τριγύρω κι έβλεπα ανθρώπους
που ήξερα ότι δεν ήταν εκεί.
Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν εκεί. "Έλα".
"Δεν έχεις να αποδείξεις κάτι". Του είπα "Όχι.
Απλώς παρακολουθώ. Τσεκάρω το μέρος".
Κοίταξα τριγύρω. Είδα αμέτρητο κόσμο.
Η μαμά μου δεν ήρθε, αλλά ήρθε ο μπαμπάς.
Με είδατε που γελούσα εκεί έξω;
Με βαρούσαν και γελούσα.
Κοιτούσα τον μπαμπά στο κοινό.
Ο μπαμπάς ξενυχτούσε για να δει τον Ποπό.
Τώρα τον έβλεπε να κλωτσάει τον γιο του. Το φαντάζεστε;
Ο μπαμπάς είχε ενθουσιαστεί. Δεν τον είχα ξαναδεί έτσι.
"Πάμε, Ποπό!"
Θεέ μου.
Έλεος.
Όμως ο αγώνας έλαβε τέλος.
Ήταν ένα ψέμα.
Άντε γαμήσου. Δεν αποφασίζεις εσύ.
Ο διαιτητής αποφασίζει.
Αυτός σήκωσε το χέρι του Ποπό.
Ο Ιησούς το δικό μου.
Όλοι ήταν χαρούμενοι.
Με τσάντισαν οι φίλοι μου.
Ήμουν έξαλλος. Με κορόιδευαν.
Είπα "Ρε φίλε…"
"Έβαλαν πολύ αργά τον αγώνα.
Παραλίγο να αποκοιμηθώ". Είπα "Κι εγώ;"
Χριστέ μου. Τι αγένεια.
Ο κόσμος με ρωτάει συνέχεια "Μπορούσες να συνεχίσεις;"
Κι εγώ απαντώ
ότι θα συνέχιζα για άλλους 20 αν ήμουν μόνο εγώ κι ο Ποπό.
Όμως ήμουν εγώ, ο Ποπό και ο Τιρουλίπα.
Πώς να συγκεντρωθείς για οχτώ γύρους
με τον Τιρουλίπα να λέει "'Μην τον σκοτώσεις".
Αδύνατον.
Δεν γίνεται.
Ο Τιρουλίπα είναι φοβερός. Βασιλιάς της επικοινωνίας.
Μοιάζουμε σ' αυτό, γι' αυτό τον αγαπώ.
Είμαστε επικοινωνιακοί.
Κατάλαβα ότι είναι χρήσιμο να κινείσαι σε πολλούς κύκλους.
Δεν έβλεπα πάντα την αξία του θεάτρου.
Το θεωρούσα πεταμένα λεφτά.
Αφού πήγα, το κατανόησα. Συμμετέχεις κι εσύ σ' αυτό.
Γι' αυτό ήθελα να δώσω αυτήν την παράσταση εδώ.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά
ανάμεσα σ' αυτό το μέρος και στο Πιαουί.
Όταν εμφανίζομαι εδώ,
μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει όλη νύχτα.
Εκεί όταν πλησιάζουν τα μεσάνυχτα,
ο κόσμος λέει "Εντάξει, τελείωνε.
Σε λίγο θα είναι σαν τη Νύχτα των ζωντανών νεκρών εκεί έξω. Το διακινδυνεύεις;
Δεν νιώθεις εξίσου ασφαλής.
Μόνο οι Βραζιλιάνοι… Έχω πάει σε 70 χώρες.
Δεν έχω δει κανέναν να λέει "Πού είναι το κινητό μου;"
Μόνο εμείς.
Γιατί ξέρουμε ότι αρκούν πέντε λεπτά
για να διανύσει τέσσερις πολιτείες.
Το ξέρουμε καλά, εντάξει;
Έτσι μεγαλώσαμε.
Αν γεννηθείς στην Τερεζίνα,
έχεις τη νοοτροπία της Τερεζίνα.
Αν γεννηθείς στο Πόρτο,
μεγαλώνεις στο Πόρτο, μεγαλώνεις…
Έχεις άλλη νοοτροπία.
Βλέπω τη διαφορά όταν βγαίνω έξω.
Τρώτε με το κινητό στο τραπέζι.
Τους βλέπω και λέω "Γαμώτο.
Θέλω να το αρπάξω και δεν είμαι καν κλέφτης.
Τους το κάνουν τόσο εύκολο".
Αλήθεια. Απίστευτο.
Θέλω να το κλέψω.
Ηλίθιο λάθος.
Όμως έχετε αποτελεσματική αστυνομία. Θα έρθουν να με συλλάβουν.
Στη Βραζιλία κατηγορούν το θύμα.
Εσύ φταις.
Εσύ στεκόσουν εκεί.
"Μου πήραν το κινητό". "Πού;"
"Μπροστά στο θέατρο". "Πήγαινες γυρεύοντας. Τέτοια ώρα;
Ξέρω, καλούσες την Uber, αλλά τέτοια ώρα; Έλα, τώρα.
Άντε, ας επέμβουμε. Πού πήγαν;"
"Στο σοκάκι". Και λέει "Ξέχνα το.
Δεν θα το ξαναδείς ποτέ. Πάει.
Είναι επικίνδυνο σοκάκι".
Είναι αλλιώς. Κάποια πράγματα πρέπει να τα δεις ο ίδιος.
Κρίμα που τα ταξίδια είναι τόσο ακριβά.
Μακάρι να γνώριζαν όλοι τις διαφορετικές κουλτούρες.
Είχα ένα αστείο.
Ποιος είδε την τελευταία μου εκπομπή στο Netflix;
Ευχαριστώ. Ωραία.
Θυμάστε το αστείο με τους διάφορους χαιρετισμούς; Ναμαστέ;
Έχει και συνέχεια.
Δεν μπήκε ποτέ στο Netflix.
Έχει και συνέχεια.
Ο φίλος μου είπε "Ωραίο το αστείο για την Ινδία".
"Γιατί δεν το λες στο Netflix;" "Μα το είπα".
Μου λέει "Δεν το είπες". Του λέω "Το είπα".
Μου λέει "Όχι". Του λέω "Ναι".
Μου λέει "Όχι".
Του λέω "Ρε φίλε, εγώ το λέω το αστείο.
Φυσικά και το είπα". Μου λέει "Δες".
Κι έβαλα να το δω.
Ξαφνικά πηδάει στην Αφρική.
"Γαμώτο, μου έκοψαν το αστείο". Διαλύθηκα.
Αυτή είναι η δουλειά μου.
Είμαι σαν ζωγράφος. Η παράσταση είναι ο πίνακάς μου.
Θέλει χρόνο κι έρευνα για να γίνει. Βάζεις όλο σου τον εαυτό.
Λέτε να τα ήξερα όλα αυτά που σας λέω;
Λέτε να έχω δει ποτέ πετρίτη;
Όχι φυσικά. Κάνουμε έρευνα για να βεβαιωθούμε ότι λειτουργεί.
Μετά δοκιμάζουμε τα αστεία στο Σαλβαδόρ, στο Αρακαζού κι αλλού.
"Με αυτό γέλασαν. Αυτό βγαίνει".
Είναι σαν παρτίδα σκάκι, τελειοποιείσαι.
Και κόβουν ένα αστείο για το οποίο πήγα στην Ινδία;
Δεν κόβεται αυτό.
Αν αγοράσεις έναν πίνακα και δεν σ' αρέσει ο βράχος,
θα ζωγραφίσεις από πάνω;
Όχι, είναι τέχνη. Ερμηνεύστε το.
Αντιμετώπισέ το.
Δώσε στον βράχο νέο νόημα.
Θύμωσα πολύ που το έκοψαν και πήρα το Netflix.
"Γεια, Netflix.
Πού είσαι;"
Μπορεί να πίνουν καφέ σε ένα Tesla.
"Το αστείο μου". "Δεν φταίμε εμείς".
Πήρα τους διευθυντές μου "Πού είναι το αστείο μου;"
"Το κόψαμε επειδή σκεφτήκαμε ότι θα έχεις μπλεξίματα στην Ινδία".
Και είπα "Ναι, κόψτε το αστείο. Εύγε.
Δεν θέλω μπλεξίματα με την Ινδία. Να με μισεί τόσος κόσμος; Όχι".
Επικίνδυνα πράγματα.
Να σε μισεί τόσος κόσμος ταυτοχρόνως.
Θα έπεφτες…
Να μου λείπει.
"Όμως θα σας το εξηγήσω για να το καταλάβετε".
Ήρθαν και τους είπα το αστείο.
Τους το θύμισα.
Ήταν για τους χαιρετισμούς του κόσμου. Ναμαστέ.
Στην Ινδία λένε ναμαστέ.
Το θείο μέσα μου αναγνωρίζει το θείο μέσα σου.
Μου φάνηκε παράξενο επειδή είναι τόσο πνευματικό.
Μπορεί να έχεις κακά νέα.
Πώς να πεις κακά νέα μετά απ' αυτό;
"Το θείο μέσα μου αναγνωρίζει το θείο μέσα σου.
Ο Ζουνίνιο σκοτώθηκε με το ποδήλατο". Με τίποτα.
Είναι αλλιώς.
Το κατανοώ, υπάρχουν πολλοί χαιρετισμοί.
Στο Σάο Πάολο είναι ένα φιλί.
Στο Ρίο ντε Τζανέιρο, δύο φιλιά. Τέλος.
Στην Ελβετία είναι τρία φιλιά.
Στην Ελλάδα δεν θα φιλούσα κανέναν. Εκεί είναι κάπως…
Είναι πιο προσωπικό.
Δεν μπορείς να φιλάς κώλους.
Δεν χρειάζεται.
Στην Ελλάδα να χαιρετάτε όπως εμείς στην επαρχία.
Με ήχους όπως…
Και μετά φύγετε.
Κι ο άλλος θα…
Και θα φύγει.
Κανείς δεν είπε τίποτα, αλλά έγινε ολόκληρη συζήτηση.
Στην Ινδία, ναμαστέ.
Το σέβομαι. Όλα καλά.
Μια μέρα έφευγα από ένα μουσείο.
Πήγα σε ένα μουσείο και μετά πήρα ένα τουκ-τουκ.
Τα έχετε δει σε ταινίες. Ίσως τα έχετε κι εδώ.
Είναι κάτι σαν μοτοταξί.
Κάθεσαι από πίσω και ο τύπος οδηγεί. Καθόμουν
παρατηρώντας την Ινδία.
"Τι ωραία".
Πάμε προς το ξενοδοχείο και ξαφνικά σταματάει.
Κλείνει τη μηχανή.
Βλέποντας ότι σταματήσαμε, ρωτάω "Φίλε, όλα καλά;
Τι έγινε;"
Μου δείχνει τρεις αγελάδες ξαπλωμένες στον δρόμο.
Μου λέει "Η αγελάδα ξάπλωσε".
Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο.
"Η αγελάδα ξάπλωσε". Ποτέ.
Ακούγεται σαν ρητό. "Δεν μπορώ. Η αγελάδα ξάπλωσε".
Αφού δεν το είχα ξανακούσει, είπα ό,τι μου 'ρθε.
"Η αγελάδα ξάπλωσε".
Είπα "Η καημένη πρέπει να κουράστηκε.
Ας την προσπεράσουμε".
Είπε "Όχι". Ρώτησα γιατί.
"Οι αγελάδες είναι ιερές.
Στη χώρα σου δεν είναι ιερές;" "Ναι, φυσικά.
Είναι ιερές κάθε Κυριακή. Εμείς πάντα…
Άσ' το καλύτερα. Μπορεί να πληγωθείς".
Το ήξερα για τις αγελάδες
γιατί είχα γνωρίσει έναν Ινδό σε μπάρμπεκιου στο Σάο Χοσέ δος Κάμπος.
Και τον ρώτησα.
Σκέφτηκα "Εγώ θα φύγω.
Δεν ζω εδώ, θα φύγω.
Θα ρωτήσω".
Και ρώτησα "Οι αγελάδες δεν είναι ιερές;"
Και μου λέει "Εκεί".
Και είπα "Κατάλαβα".
Η παγκοσμιοποίηση στα καλύτερά της.
Σέβομαι τις αγελάδες.
Σεβόμουν το ναμαστέ, τώρα σέβομαι και τις αγελάδες.
Επιδείκνυα
σεβασμό της τάξεως του 98%.
Το άλλο 2% την έλεγε στην αγελάδα.
Αν μ' άκουγε, θα της έλεγα μέσα από το παράθυρο
"Κουνήσου, ηλίθια αγελάδα".
Η αγελάδα απαξιούσε.
Δεν καταλάβαινε.
Κι εγώ απλώς περίμενα.
Ξέρω, είμαι κωμικός.
Λέμε αστεία. Επινοούμε πράγματα.
Υπερβάλλουμε. Δεν είναι όλα αστεία.
Προσθέτουμε λίγο χρώμα. Όμως αυτό δεν το επινόησα.
Χάζευα τριγύρω κι όταν κοίταξα δίπλα μου,
είδα ένα παιδί να χέζει δίπλα στο ταξί.
Κοιτώντας με στα μάτια.
Είπα "Αυτό το παιδί χέζει και με κοιτάει στα μάτια.
Δεν θα το επιτρέψω".
Τίποτα.
Δεν έκανε τίποτα.
Δεν το επινόησα. Απλώς το διηγούμαι.
Ο μικρός ολοκλήρωσε.
Σκούπισε το χέρι στο χώμα.
Απλώς το διηγούμαι.
Σκούπισε ξανά το χέρι στο χώμα,
χαιρέτησε
με το παναρισμένο χεράκι του
κι εξαφανίστηκε ανάμεσα στ' αμάξια. Είχα πάθει σοκ.
"Σκούπισε τον κώλο του με το χέρι μπροστά μου.
Θεέ μου".
Και οι αγελάδες σηκώθηκαν σαν να έγινε θαύμα.
Το ταξί ξεκίνησε, μα δεν μπορούσα να πιαστώ.
Ένιωθα ότι μου είχαν πετάξει σκατά. Μονολογούσα
"Θεέ μου. Σκούπισε τον κώλο με το χέρι του".
Φορούσα βραζιλιάνικη μπλούζα.
Όταν έφτασα στο ξενοδοχείο, πλήρωσα τον οδηγό
κι όταν γύρισα να φύγω, μου λέει
"Είσαι Βραζιλιάνος;"
"Ναι, γιατί;" "Δεν κάνετε χειραψίες;"
Κι απαντώ "Εκεί.
Ναμαστέ".
Όταν τελείωσα, οι διευθυντές είχαν μείνει…
"Λέτε να υποστηρίζω ότι όλοι οι Ινδοί σκουπίζονται με το χέρι;
Δεν το πιάσατε.
Το αστείο αφορά
στο σύστημα βασικής αποχέτευσης".
Γαμώτο.
Αν έχει πρόβλημα η Βραζιλία με 240 εκατομμύρια κατοίκους,
φανταστείτε πώς θα 'ναι με ένα δισεκατομμύριο.
Μαθαίνεις με την εμπειρία.
Παρατήρησα στα ταξίδια μου
και έχω πάει σε σχεδόν 70 χώρες,
ότι η μουσική αποτελεί σταθερά.
Δύο πράγματα ενώνουν τον κόσμο, το γέλιο…
Το γέλιο είναι προϊόν συνέργειας.
Μπορεί να μη βρίσκεις κάτι αστείο,
αλλά να γελάς γιατί γελούν οι άλλοι.
Ίσως δεν θες να χειροκροτήσεις, μα αυτό κάνουν όλοι και λες "Καλά".
Αυτό λέγεται συνέργεια.
Με ρωτάνε για τη μουσική.
"Πώς το κάνεις;
Κάνεις τόσο πράγματα. Κάνεις κωμωδία, θέατρο, τρως ξύλο.
Έχεις πάντα…"
Δεν ξέρουν όλοι να γράφουν τραγούδια, πώς ν' αρχίσουν, τι να κάνουν.
Ρωτάνε "Πρώτα το γράφεις;
Τι προηγείται; Το ύφος ή τα λόγια;"
Ακούστε τι κάνω.
Έγραψα το Ηλιοτρόπιο σε μια περίοδο
που είχα ανάγκη να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο.
Όταν μιλάς σε παθιασμένους ανθρώπους,
πρέπει να μιλάς αναλόγως.
Όταν μιλάς σε αγενείς, πρέπει να 'σαι έτοιμος για την αγένεια.
Πρέπει να σκεφτείς τι θες να μεταφέρεις.
Αν επιζητώ τη συγκίνηση, δεν θα γράψω χορευτική μουσική.
Αν χορεύουν, δεν θα συγκινηθούν.
Κάποιος κλαίει φορώντας ακουστικά.
Ρωτάς τι έχει και απαντά "Λέο Σαντάνα".
Αποκλείεται. Δεν γίνεται.
Γι' αυτό διάλεξα αυτήν τη μελωδία.
Για να μιλήσω για τη δόξα.
Για να μιλήσω
για όσα βιώνω.
Τα καλά και τα κακά. Δεν είναι όλα άσχημα.
Οι διάσημοι γκρινιάζουν για την ιδιωτικότητα, μα γουστάρουν.
Ποστάρουν το ξενοδοχείο τους. Κι εγώ το κάνω.
Με το κινητό στο χέρι δεν ξοδεύεις δεκάρα.
Κάνεις αυτό κι όλα είναι πληρωμένα.
Θυσιάζω πολλά. Την ιδιωτικότητα.
Ενίοτε θέλω να εξαφανιστώ.
Να ζήσω με τον Νεϊμάρ και να παίζω μόνο γι' αυτόν.
"Θα παίζω για σένα. Καλημέρα, Μενίνο Νέι!
Θα το κάνω για σένα".
Υπάρχουν πράγματα που δεν αντέχεις πλέον.
Λαμβάνω δώρα με τη φάτσα μου. Δεν το θέλω αυτό.
Δεν το αντέχω.
Τα δίνω στους υπαλλήλους μου.
Κυκλοφορούν με τη φάτσα μου στα μπλουζάκια τους.
Σε τρελαίνει.
Με βιντεοσκοπούν να κατουράω στις δημόσιες τουαλέτες.
Το είπα στον Λουάν.
"Αν το ξανακάνουν,
θα κατουρήσω πάνω τους".
Οι φίλοι μου κάνουν παιδιά μόνο αν γίνω νονός.
Αυτή είναι πλέον η αξία του Γουίντερσον;
Με τίποτα.
Τι κάνω για όλα αυτά;
Επιλέγω τον καλύτερο τρόπο
για να τα προσαρμόσω σε ένα όμορφο τραγούδι.
Γι' αυτό ακούτε τις παρωδίες μου.
Μοιάζουν τόσο με το πρωτότυπο που δεν θες το βίντεο.
Σου αρκεί να το ακούς.
Απόψε θέλω να γίνετε η χορωδία μου, εντάξει;
Το άνω και το κάτω διάζωμα θα κάνουν διαφορετικά πράγματα.
Αυτή είναι η μελωδία σας.
Μετά θα πείτε…
Αυτό είναι. Ένα, δύο, τρία…
Ένα, δύο, τρία.
Εγώ θα πω
Πληρώνω τον δρόμο μου με…
Πληρώνω με επευφημίες
Ωραία. Το κάτω διάζωμα λέει…
Και το άνω διάζωμα λέει…
Εντάξει;
Πληρώνετε λιγότερα, θα κάνετε λιγότερα. Έτσι πάει.
Ναι.
Η πρώτη σειρά λέει "Ναι".
Όταν διευθύνει ο μαέστρος,
με το αριστερό του χέρι δείχνει συγκεκριμένους ανθρώπους.
Σηκώνει τα δύο χέρια για να ζητήσει περισσότερη φωνή.
Όταν τα χαμηλώνει, τραγουδούν απαλά.
Οπότε προσοχή στα χέρια μου.
Χρησιμοποιώ το auto-tune γιατί λένε ότι θυμίζω τον Ποστ Μαλόνε.
Οπότε το δέχομαι.
Πληρώνω με επευφημίες
Χειροκροτήστε τον εαυτό σας. Εύγε.
Όλοι ξέρουν το όνομά μου
Αν και είναι αλλόκοτο
Είπες ότι είσαι μέγας θαυμαστής
Αλλά με φωνάζεις Άντερσον
Συμβαίνει.
Πάει καιρός
Από τότε που όλα άλλαξαν
Είπες ότι τα εισιτήρια είναι ακριβά
Αλλά εξαντλήθηκαν
Σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα
Να πάω να ζήσω με τον Μενίνο Νέι
Αλλά δεν υπάρχει χώρος για τους φίλους μου
Και τους φίλους του Μενίνο Νέι
Αλλά όταν βγαίνω
Δεν χρειάζεται να ανησυχώ Αν υπάρχουν μετρητά
Αυτό είναι το μόνο που μ' αρέσει
Το μόνο καλό της διασημότητας
Εσείς τώρα.
Πληρώνω με…
Πληρώνω με επευφημίες
Είστε η καλύτερη χορωδία που είχα
στην περιοδεία.
Σίγουρα.
Πολύ ωραία. Συγχαρητήρια.
Με συγκινείτε. Ευχαριστώ.
Μ' αρέσει να το λέω. Το λέω πάντα και γουστάρουν.
Πολλοί από εσάς δεν θα έχετε δει ποτέ χορωδία.
Ή την είδατε, μα δεν την προσέξατε.
Ξέρετε τι κάνουν;
Δεν θα σας αφήσω να φύγετε
χωρίς να έχετε καταλάβει τι κάνουν.
Είπαν να ονομάσω τη χορωδία
γι' αυτό χειροκροτήστε
τους Backstreet Voices.
Κάντε σαματά.
Μια χορωδία έχει
τέσσερις κύριες φωνές.
Τις άλτο,
τις σοπράνο,
τους μπάσους και τους τενόρους.
Οι φωνές αυτές συνεργάζονται
για να φτιάξουν μια ωραία φωνή
που δημιουργεί συνέργεια
μέσα στο θέατρο.
Σε ανατριχιάζουν, σε συγκινούν.
Θα σας τις παρουσιάσω.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Μόνο οι άλτο.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Οι σοπράνο.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Οι μπάσοι.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Οι τενόροι.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Όλοι μαζί.
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Πόρτο κάνε λίγο σαματά
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Το βρίσκω υπέροχο
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Το βρίσκω υπέροχο
Έχω 56 βαφτιστήρια
Τα ονόματά τους αγνοώ
Τιρουλίπα
Δώδεκα Ένζο, εννιά Ζοάο, 14 Μπίας
Οκτώ Χοσέ και τρεις Άννες
Κανέναν Σεμπαστιάν
Κι αν θέλω να κατουρήσω στο πάρτι
Παίρνω τρεις φύλακες ασφαλείας
Φύλακες ασφαλείας
Ντρέπομαι να κατουράω με τρεις άντρες
Το πέος μου κοιτάζω
Το πέος μου
Κανείς δεν το πιστεύει Όταν πάω στον φούρνο
Θέλουν πέντε με έξι δευτερόλεπτα Να το συνειδητοποιήσουν
Ζητούν φωτογραφίες Τραβάω βίντεο για όλη την οικογένεια
Είναι τόσο κουλ Στο μεταξύ κρυώνει ο καφές μου
Κάποτε μπήκα μέσα Και ο ιδιοκτήτης έπεσε στα γόνατα
Νόμιζε ότι ήμουν με τον Λουτσιάνο Χουκ
Νόμιζε ότι το σαράβαλό του Θα αναβαθμιστεί
Μα τον απογοήτευσα
Ήθελα απλώς λίγο ψωμί
Και πλήρωσα με μια επευφημία
Ήθελα απλώς λίγο ψωμί
Και πλήρωσα με μια επευφημία
Το πέος μου
Το πιο ωραίο πέος.
-Το πέος μου -Το πέος μου
-Πληρώνω με επευφημίες -Πληρώνω με επευφημίες
Ευχαριστώ, Πόρτο!
Καληνύχτα.
Εδώ δεν είναι αίρεση.
Ευχαριστώ για τα φράγκα.
Ήταν η τελευταία μας. Τα λέμε.
Τα λέμε. Ευχαριστώ, Πόρτο.
Ευχαριστώ, Πόρτο.