Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KÓŁKO WZAJEMNEJ ADORACJI SCENA
WHINDERSSON NUNES: KÓŁKO WZAJEMNEJ ADORACJI
Co słychać, Porto?
Portugalia!
Tak!
Ludzie na górze?
Ludzie na dole?
Bardzo wam dziękuję.
Super!
Jest tu ktoś z Mozambiku?
Z Mozambiku? Ty?
Z Angoli?
Zielony Przylądek?
Portugalczycy?
Brazylijczycy?
Brawa. Dziękuję.
Powitajmy naszego muzyka, Luana Murilho.
Brawa dla Luana Murilho.
Dziękuję wam za przybycie.
Ten program nazywa się Kółko wzajemnej adoracji,
bo czasem musimy sobie kadzić.
Musimy czasem to robić.
Bo często gęsto…
o pewnych sprawach musimy mówić w określony sposób.
Żeby ludzie zrozumieli, że świat się kończy.
To mój dzisiejszy przekaz.
Za dobrze nam było.
Wiele się zmienia.
To, co kiedyś było rzadkie, teraz występuje często.
Codziennie słyszy się o tornadzie lub tsunami.
Tyle się dzieje.
Pandemia.
Imprezy Gkay… Tyle się dzieje.
Imprezy Gkay robią wrażenie ze względu na różnorodność muzyki.
Nigdy nie widziałem tylu gatunków na jednej scenie.
Najpierw Léo Santana.
Potem Matuê, który jest zupełnie inny.
Nie porywa, bo ludzie są na innej fali.
To inny klimat.
Potem wychodzi Iron Maiden.
Rano ksiądz Fábio de Melo. Boże!
Wszyscy są na haju, niektórzy się modlą…
Świat się kończy. Wszystko jest inne!
Nie spędzimy następnych 20 lat, tak jak spędziliśmy poprzednie 20.
Były takie same.
Rok 2000 był jak rok 2001, 2001 jak rok 2002.
Nie dzisiaj. Teraz wszystko się zmienia.
Ludzie używają głosu z Google’a w swoich filmikach.
„Trollowałam męża. Mówiłam, że to jego dziecko. Lol”.
A ty: „Mój Boże”.
Nie możesz już odsyłać ludzi na Instagram budowlańca.
Kto wie, co publikuje.
Kiedyś poleciłem komuś mojego kolegę.
Wszedłem na jego profil.
Pierwszy filmik: „Frieza!
Dlaczego zabiłeś Krilana?”.
Jak mam go komuś polecić do budowy domu?
Mam dodać zastrzeżenie?
„Jest dobry, ale pomiń ten filmik”.
„Dlaczego?”. Odpowiem: „Bo jest zły”.
Myślicie, że to stary mem, ale to uaktualniony remiks.
Facet mówi: „Frieza!”.
Świat pędzi.
Nie można się już spóźnić do fryzjera.
Przez pięć minut filmuje twoją głowę.
Kręci filmik.
Co masz robić, gdy ktoś filmuje twoją głowę?
Co robisz?
Jesteś owinięty w ręcznik i wyglądasz jak idiota.
Jeśli zamówisz wodę w restauracji, kelner robi tak…
„Odpuść, stary. Chce mi się pić”.
Wszystko jest inne. Straciliśmy proste rzeczy.
Codzienne rzeczy.
Książki telefoniczne.
Kto widział książkę telefoniczną?
To była książka z nazwiskami, adresami i numerami telefonów.
„Jak mnie znalazłeś?” „Jesteś w książce, nie ukryjesz się”.
Wkręcaliśmy ludzi przez telefon. Anonimowo.
„Robisz w ubraniach?”
„Nie”. „Pracujesz nago?”
Rozłączałem się.
Nikt nie wiedział, że to ja.
Te rzeczy zostały nam skradzione.
Przez algorytm.
Co to takiego?
To sztuczna inteligencja w telefonie,
która podsuwa ci treści, które ci się podobają.
Nie musisz mówić: „Nie lubię TikToka”.
Usuwa to, czego nie oglądasz. Podsuwa to, co oglądasz.
„Lubisz koty?
Obejrzyj ten filmik”. I kolejny.
„Spójrz, jak pije”. „Słodki kotek”.
Nagle jesteś jak każdy idiota z twarzą przyklejoną do telefonu.
Mój algorytm wie, jakie filmiki lubię i podsuwa mi tylko takie.
Z włamywaczami, którzy nie potrafią się ukryć.
Niezła beka.
Brazylijskie gliny to komicy.
Filmują: „Gdzie on jest? Nie widzę go”.
A on na czworakach z obrusem i wazonem na plecach…
Stolik kawowy.
Boki zrywać.
Naprawdę.
Jeden przebrał się za baniak z wodą.
Koleś nakrył się obrusem i trzymał wodę.
Wchodzi gliniarz: „Chyba uciekł.
Napiję się tylko”. Filmują to.
Gość wydawał nawet odgłosy…
Za dużo się naoglądał Toma i Jerry’ego.
Nie ma szans.
Świat się kończy.
Za dobrze nam było.
Toczy się wojna.
Jest blisko, więc się boicie.
W Brazylii mamy luz.
Żartujemy na jej temat.
Robimy memy.
Nie angażujemy się. Nikt z nami nie zadziera.
Nikt.
Może to brzmi nieźle, ale mnie to martwi.
Zastanawiam się, czemu nikt z nami nie zadziera.
Co oni wiedzą, czego my nie wiemy?
Dlatego się martwię.
Inne kraje postrzegają nas jak bawiące się dzieci…
To przez to.
„Atakujmy!” „Nie, niech się pobawią motorkiem”.
Martwiłem się, więc spytałem Google’a.
„Arsenał Brazylii”.
Wygląda na to,
że mamy dość nabojów na dwie godziny wojny.
To musi być strategia.
Widziałem na Twitterze, że kupili 35 000 tabletek Viagry
dla brazylijskiej armii.
Strategia!
Tacy już jesteśmy.
„Gdy skończą się nam naboje, inaczej postrzelamy”.
Nawet nie próbujcie.
„Chcesz najechać Brazylię, skurwielu?
Podbij Pernambuco”. Nie ma szans.
Nasza baza lotnicza jest w Natal, w Rio Grande do Norte.
Jest tu ktoś z Natal?
Sami powiedzcie.
Kto by chciał zaatakować Natal?
Po co tam te samoloty?
Trzy godziny lotu do São Paulo. Do tego czasu wojna się skończy.
Pilot spojrzy w dół i powie: „I po ptakach”.
Świat się kończy.
Powiedz bratu obok: „Strzeż się apokalipsy”.
Strzeż się!
Nie wiemy, jak skończy się świat.
Bo uważamy się za wyjątkowy
i najważniejszy gatunek na ziemi.
Świat się skończył wiele razy, a my nic nie wiemy.
A jeśli będzie jak w Nie otwieraj oczu? Musimy być cicho albo nas zjedzą.
Alergicy wszystkich zgubią.
„Ciii”, a ja…
Potwór przychodzi. Zabija mnie i 12 innych.
Leki już nie leczą.
Podmieniają tylko objawy na inne.
Powinny się nazywać podmienniki.
„Po tym środku będziesz rzygać”. „To lepsze niż ból głowy”.
Leki na przeziębienie usypiają.
Idealnie.
Nie możesz kichać, gdy śpisz.
Ten, kto to wymyślił, jest geniuszem.
Wszystko na odwrót.
Wszystko się zmienia.
Zmieniło się znaczenie świateł w Brazylii.
Zielone oznaczało „jedź”, żółte „uwaga”, czerwone „stój”.
Kto stanie w Brazylii na czerwonym w nocy?
„Za cholerę się tu nie zatrzymam.
Wybiją mi szybę cegłą i mnie okradną.
To grozi mandatem, ale powiem, że to obrona własna”.
Ludzie nie jadą, gdy zapala się zielone światło.
Bo wiedzą, że ktoś przejeżdża na czerwonym.
Mogą oberwać.
Rabusie atakują na zielonych światłach.
Wszystko na odwrót, nie uciekniesz.
W Brazylii ciężko teraz zamówić ubera.
Facet zgadza się na kurs, a potem ma cię w dupie.
Nie przyjedzie. To jego praca!
Teraz musisz jechać taksówką do ubera.
Dowiedziałem się czegoś szokującego.
Zobaczmy, kogo tym zaskoczę, a kto będzie udawać.
Dowiedziałem się, że w niektórych miejscach w Brazylii,
jeśli na desce rozdzielczej są pastylki na kaszel,
to znaczy, że można zapłacić, robiąc kierowcy loda.
Czasem lepiej nie wiedzieć.
Strasznie mnie to wzburzyło.
Myślałem o swoich kursach uberem.
„Boże, co było na desce rozdzielczej?
Pastylki na kaszel? Boże.
Mogłem trochę zaoszczędzić”.
Nienawidzę marnować kasy.
Wzburzyłem się. To mnie zestresowało.
Teraz nie chcę gadać z kierowcą.
Nie wiem, jakie ma intencje.
Myślę: „Jeśli zagada, powiem mu, co o tym myślę”.
Proponuje mi wodę. „Chcesz, żebym ci zrobił loda?
Nie przepadam za takimi jazdami”.
Znajomi mówią: „Jeśli świat się skończy, wskoczysz do samolotu i uciekniesz”.
„Nie ma mowy! Nie mogę bez was żyć”.
Kochają mnie, ale jednego we mnie nie lubią.
To ja przyciągam uwagę.
Wszyscy skupiają się na mnie. To nie moja wina, tylko systemu.
Zawsze tak było. Liczy się liczba wyświetleń.
Moje nazwisko oznacza wyświetlenia. O to chodzi.
Byłem niedawno na lotnisku
z Manoelem i Mateusem.
Podeszło dwoje dzieciaków.
„Daj nam trochę kasy”.
Nie noszę gotówki,
więc poprosiłem Manoela, żeby im dał.
Wahał się, ale wyjął sto reali.
Ja: „Daj jeszcze sto”.
Myślę, że jest nadziany. Gdy wyciągał pieniądze…
Paparazzi zawsze śledzą sławnych ludzi na lotniskach w Brazylii.
Jeden z nich zrobił mnóstwo zdjęć.
Następnego dnia nagłówek: „Whindersson rozdaje pieniądze”.
I zdjęcie Manoela z pieniędzmi…
Komentarze: „Whindersson jest taki hojny.
Czapki z głów”.
Manoel wysłał zrzut ekranu na czat grupowy.
Chciał, żebym mu oddał kasę. „Oddasz mi siano, które podarowałeś?”
Ja: „Wyluzuj. Tak to już działa”.
Uwielbiam spędzać czas z Robsonem po pijaku.
Bo nigdy się nie upija.
Ja wezmę kilka łyków i już jestem gotowy.
Ale nie jestem jak pijani Europejczycy.
Pijany Europejczyk to świr.
Jesteście zupełnie inni.
Ja piję i płaczę.
Robię się uczuciowy.
„Naprawdę wiele dla mnie znaczysz”.
Kocham cały świat. Nie wy.
W krzyczycie na auta: „What the fuck!”.
Walczycie z autami.
„Co ten samochód powiedział gościowi, że go tak wkurzył?”
Szaleństwo. Tym się różnimy.
Lubię Robsona.
Proszę, by mnie chronił.
Bo kiedy piję, ludzie nagrywają filmiki.
„Powiedz to i tamto”. Jestem popychadłem, więc mówię.
Taki ze mnie naiwniak.
Raz zapytali mnie o szczepionki, bo liczyli na zadymę.
„Twoje zdanie?”
„Moim zdaniem…” Byłem pijany.
„…ludzi powinno się szczepić bez ich zgody”.
Kamerzysta: „Co takiego?”.
„Rdzenni mieszkańcy powinni w nas strzelać szczepionkami”.
Dowiedziałbyś się, jakiej firmy były po fakcie.
„Myślę, że to była AstraZeneca”.
Po fakcie.
Świat się kończy.
Czasem wychodzimy z Robsonem na drinka i wracamy uberem do domu.
Kierowca się podnieca.
„Whindersson siedzi pijany w moim aucie. Zaproponuję mu wodę”.
„Robson, on chce, żebym mu zrobił loda.
Kurwa mać.
Nie mogę tego zrobić, stary!
Prasa będzie miała używanie.
Ty to zrób, Robson”.
Potem się na mnie wścieka. Mówię: „To wina systemu”.
Świat się naprawdę kończy.
Usługi publiczne w Brazylii nie współpracują. Nie umiemy planować.
Jako Brazylijczyk mogę to powiedzieć. Tak jest.
Czego pierwszego zabrakło w sklepach w pandemii?
Papieru toaletowego.
Bardziej martwiliśmy się o podcieranie tyłków niż jedzenie.
To dobre planowanie? Dupa przed ustami?
Służby nie współpracują. W moim mieście mieliśmy zakład kanalizacji
i zakład naprawy dróg.
Pewnego dnia ten ostatni załatał dziury.
Następnego dnia ci z kanalizacji skuli asfalt, żeby wymienić rury.
Gadajcie ze sobą!
W Brazylii mamy problemy z podstawową kanalizacją.
Dlatego, że jest podstawowa.
Kanalizacja jest…
- Podstawowa! - To nie zaleta.
Nie pakiet premium.
Nie złoty pakiet. Podstawowy.
Chodzi o położenie przed domem dwóch rur, żeby gówno nie płynęło ulicą.
Dwóch rur.
Mieliśmy w szkole zajęcia z nauk społecznych.
Interpretowaliśmy na nich zdjęcia.
To były zdjęcia edukacyjne.
Na jednym było dziecko srające za krzakiem.
Było gówno i stopa z „x”, co oznaczało:
„Nie wdepnij w gówno. To coś złego”.
Kanalizacja poprawia jakość życia.
Dzieci w Brazylii chodzą do szkoły, brodząc w ściekach.
Chłopak idzie przez ścieki do szkoły.
Przychodzi do szkoły śmierdzący.
Ma ksywkę.
„Przyszedł”.
„Kto?” A dzieciaki…
„Kto?” A one…
Dzieciak nie wie, że to o niego chodzi. „Z kogo się śmiejemy?”
Biedaczek jest upokorzony.
Czasem widzi rzeczy, których nie powinien.
W wiadomościach pokazują zwłoki w ściekach.
„Zginął w pobliżu!”
Nadają na żywo ze ścieków. Wiadomości w południe.
Czemu chcemy to oglądać w południe?
Bo zwłoki zaostrzają nam apetyt.
Nie kumam tego.
Mój tata w czasie lunchu.
W TV mówią: „14 ran kłutych!”. Tata wysysa szpik z kości.
Jeszcze chce dokładkę. Boże.
Dzieciaki widzą to i myślą, że to zabawne.
Stają za reporterem, bo chcą się pokazać w TV.
Zdobyć sławę.
Nie rozróżniają dobra od zła.
Zamieniają się w psycholi jak Joker.
Każdy ma w sobie Jokera.
Dziwne, ale to prawda.
Powiedz bratu obok: „Strzeż się Jokera”.
Głośniej, jesteście nieśmiali. „Strzeż się Jokera”.
- Strzeż się Jokera. - Strzeż się!
Kim jest wewnętrzny Joker? To moment, gdy decydujesz,
jak zareagujesz na upokorzenie, którego doznajesz.
Kiedy go w sobie odkrywasz? Zwykle po laniu.
Ale nie zawsze. Nie jesteśmy głupi.
Nawet jako dzieci dużo rozumiemy.
Czasem po laniu myślisz:
„Dobra, schrzaniłem. Zasłużyłem”.
Jeśli jesteś biedny i coś zepsujesz, zawsze oberwiesz.
To ma sens.
Ale czasem nie chodzi o naukę, tylko o upokorzenie.
Od razu to wiesz.
W mojej rodzinie panował totalny chaos.
Znacie to z autopsji lub znacie kogoś, kto zna.
W domu odbywa się tyle kłótni, że wolałbyś do niego nie wracać.
Nie zapraszałem kolegów do domu na wspólną naukę.
„Chodźmy do Cracklandu, jest ładniej.
Tam nauczymy się o wiele więcej niż w moim domu”.
Nienawidziłem tego! Mój tata budził się wściekły.
Moja mama też.
Tata idzie zrobić kawę i pyta:
„Gdzie jest ta cholerna kawa?”.
Mama: „Chcesz kawy? Oto twoja cholerna kawa!”
„Nie mogę pić bez kubka!”
Siostra pokazuje na mnie: „To on go stłukł”.
Tak.
Kurwa, to było piekło.
Zawsze brakowało pieniędzy.
Nie było nas na nic stać. Rodzice nie mieli kasy.
Mój brat był buntownikiem: „Jebać społeczeństwo!”.
Miał te dziwaczne plakaty na drzwiach.
Dziwny dzieciak.
Z czasem to się zmieniło. Moi rodzice dostali lepszą pracę.
Brat poszedł na studia, zaczął się myć.
„Dzień dobry”.
Zastanawiałem się, kim jest ten młody człowiek.
Pomyślałem, że mógłbym zacząć zapraszać ludzi.
Raz w szkole kazali nam pracować w parach.
Dziewczyna spytała, czy chcę z nią. A ja: „Jak nie, jak tak?”.
Spytała gdzie, a ja na to: „U mnie, oczywiście.
Chodź ze mną”. I poszliśmy.
Nie do mojego pokoju, bo byliśmy dziećmi.
Usiedliśmy w salonie i czytaliśmy książki.
Śmialiśmy się z głupich nazw. Traktat z Tordesillas.
„Brzmi jak tortilla!”
Mama wychodzi z mojego pokoju,
dzierżąc w ręku majtki.
Podchodzi do dziewczyny i pyta:
„Na pewno chcesz się umawiać z tym śmierdzielem?”.
Potem włączył jej się stand-up.
„Dziewczyno, karaluchy przechodzą obok jego pokoju i robią…
Mówią: »Chyba bawi się tam gównem. Dobry Boże«”.
Ja: „Jezu Chryste, co ona wyprawia?
Co to ma być?”.
Nie!
Jestem w szoku.
Dziewczyna jest w szoku. Trzęsie się.
„Co ona wyprawia?”
Mama podchodzi i uderza mnie trzy razy gatkami.
Czemu?
Potem szepcze mi do ucha:
„Mówiłam ci, że kiedyś to zrobię”.
Powiedziałem, że rozumiem.
„Pokazujesz mi, kto tu rządzi. Jesteś szefem”.
Miałem to pod kontrolą. „Moja mama uwielbia żartować.
Nie płacz.
Jestem przyzwyczajony”. Wyszła w szoku, trzęsąc się jak osika.
Była wstrząśnięta!
Trzymałem się, aż dotarłem do swojego pokoju,
bo pokój nastolatka to jego świat.
Dlatego trzeba mieć oko na ich pokoje.
To tam im odbija.
To tam dają czadu ze swoją fujarką.
To jedyne miejsce na świecie, w którym mogą obejrzeć
własną dziurę w zadku.
Trzymałem się, aż dotarłem do pokoju. Kiedy otworzyłem drzwi, powiedziałem:
„Już nigdy w życiu
nie przyprowadzę nikogo do tej meliny!
Co za gówniany dom!
Gówniany dom!
Gówniany wacek!”.
Tak się spłakałem, że miałem czkawkę.
Nie lubię płakać.
Brzydko wyglądam. Jak jedna z tych chińskich masek.
Nie lubię tego.
Usta mi się powiększają…
Wtedy zobaczyłem wewnętrznego Jokera.
Pierwszy raz płakałem przed lustrem.
Tak…
„Wcale nie bolało!”
Najgorsze było to, że nie miałem nawet brudnych gaci.
Moje okno wychodziło na surowe ścieki.
Naturalnie mój pokój zawsze śmierdział gównem.
Pobił mnie brak kanalizacji.
Podstawowe usługi. Dwie rury by mnie uratowały.
Świat się kończy.
Już po zwierzętach.
Kiedyś martwiliśmy się o jeden, dwa gatunki.
To nie problem.
„Kończą nam się ary”. Pomagaliśmy arom.
„Teraz marmozety”. Umieściliśmy je na banknotach.
Obecnie jest 35 000 gatunków zagrożonych.
Jest ich 35 000.
Wiemy, że wymierają, bo ktoś je liczy.
Oczywiście. Nie zgadują.
„Migruje tylko sześć kaczek”. To tak nie działa.
Za tym wszystkim stoją eksperci.
Google nie jest wielkim mózgiem,
który odpowiada na twoje pytania.
Ktoś zebrał te informacje dla ciebie.
Żeby stworzyć mapę świata, ktoś spędził tak dzień:
„To jest Mezopotamia”.
Kreśląc mapę.
To wymaga pracy.
Eksperci, którzy uczą się o zwierzętach…
zagrożonych lub w reintrodukcji…
to biolodzy.
Lubię mówić o biologach,
bo inżynier, prawnik i lekarz to nie jedyne zawody.
Jest mnóstwo zawodów, wszystkie przydatne.
Każdy jest ważny.
Biolodzy dają z siebie wszystko.
Jeśli wyguglujesz:
„najszybsze zwierzę na świecie”,
zobaczysz, że to sokół wędrowny.
Ptak, który lata z prędkością 480 kilometrów na godzinę.
Jak w Formule 1.
Prędkość 105 metrów na sekundę.
Boisko do nogi w sekundę.
Fru!
Można to zobaczyć w Google’u.
Jak biolog do tego doszedł?
„Stary, coś tu lata”.
Wielu ludzi ryzykuje dla innych życie.
Może wy to robicie.
Ochroniarze dużo z siebie dają.
Na każdej imprezie jest ochrona.
Poświęcają nawet włosy. Wszyscy są łysi.
Musisz być łysy. Bijesz się: „Dawaj!”.
Nie możesz!
„Ochrona to załatwiła?”
Są na zewnątrz. „Puszczaj.
Poważnie. Puszczę, jeśli ty puścisz.
Puść”. Nie.
Nie.
Świat się kończy.
Było nam za dobrze. Powtarzam to.
Kółko wzajemnej adoracji. Myślicie, że to o adoracji w kościele?
„Ubrał się jak nowoczesny pastor.
W tle gra Luan Murilho.
Gada jak pastor”.
Ale to nie to.
Nie chodzi tu o religię czy kult.
Choć tytuł może to sugerować.
Kultura to jedyna rzecz, która odróżnia nas od zwierząt.
Jedyne, co różni człowieka od zwierzęcia, to kultura.
Ludzie jako jedyny gatunek tworzą kulturę.
To, co tu robimy, nie ma natury religijnej, ale coś czcimy.
Bo co robimy?
Zebraliśmy się tu wszyscy,
by popatrzeć, jak przedstawiciel naszego gatunku coś robi.
Nie zobaczycie kręgu 20 lwów z jednym w środku…
Inne lwy mówią: „Ale kozak.
Ja cię kręcę!”. Nie.
Tylko ludzie.
Kultura przybiera w naszym życiu wiele form.
Dla mnie to był teatr.
Pierwszy raz poszedłem zobaczyć, jak wy,
występ komika na scenie,
kiedy miałem 17 lub 18 lat.
Ale występy teatralne oglądałem od dziecka.
Tam, gdzie dorastałem,
zawsze odgrywali misterium męki Pańskiej.
Kto widział film Pasja? Podnieście rękę.
Kto widział to jako sztukę w kościele, na rynku,
na deptaku, zrozumie, co mam na myśli.
Oglądałem misterium męki Pańskiej,
kiedy byłem jeszcze niewyedukowany.
Mieszkałem na zadupiu, mało wiedziałem.
Szukałem aktorów za telewizorem, kiedy znikali z ekranu.
I myślałem, że możemy dokopać się do Japonii.
Tak było z misteriami.
Myślałem, że to prawdziwy Jezus.
Wiecie?
Płakałem razem ze staruszkami.
Mówiły: „Biedaczysko!”.
A ja: „Wiem! Robią mu to co roku.
Co on takiego zrobił?”. Nie rozumiałem.
Interesował mnie Jezus.
Na plakacie był Jezus na krzyżu,
więc nie spuszczałem z niego oczu.
W tej opowieści jest rzymski żołnierz,
który przebija Jezusa włócznią, gdy ten wisi na krzyżu.
Dowiedziałem się, gdzie pracuje i poszedłem tam.
Z czwórką przyjaciół.
„Nie wstyd ci, dupku?” Byliśmy świrami.
„Masz szczęście, że przeżył”.
Bo widziałem aktora, który grał Jezusa, na rynku.
„Czy Jezus nosi buty Nike?
Rany.
W sumie na nie zasłużył”.
Dowiedziałem się, że nie był Jezusem, bo raz nawalił.
Pozwólcie, że wam coś wyjaśnię.
Także osobom oglądającym mnie w domu.
Nie mówię tu o Jezusie i religii.
Mówię o aspektach technicznych.
Mówię tu o kablach.
O kulisach przedstawienia.
Te krzyże nie zostały ustawione przed laty.
Zostały ustawione dzień wcześniej i trochę się chwiały.
Wiecie?
W tym momencie w sztuce Jezus już nie żył.
Nie mógł się ruszać, prawda?
Wszyscy znamy tę historię.
Został ukrzyżowany, umarł,
został złożony w grobie i wrócił trzy dni później.
Nie mówię o Jezusie, Bogu czy religii.
Jest wszechwiedzący. W mojej głowie.
Nie muszę wam tego tłumaczyć.
Krzyż się zachwiał.
Nikt nie chce upaść na twarz.
To ludzki odruch.
Dotykasz gorącej patelni: „Kurwa!”.
Nie powstrzymasz się.
Nie żył. Krzyż się zachwiał, a on…
„Szybko minęły te trzy dni”.
Tak się dowiedziałem, że to nie Jezus
i tak zakochałem się w teatrze.
Odkryłem, że ludzie mogą grać innych ludzi.
Nie wiedziałem.
Zakochałem się w teatrze.
Chciałem oglądać każdy spektakl. Nawet jeśli obsada nie była sławna.
Bo na prowincji zawsze występuje ktoś z telenoweli.
„Och, to ten gość z Senhora do Destino”.
Wszyscy wtedy szli.
Czasem nie było celebrytów.
Ale nawet ktoś z dziwnym nazwiskiem…
Mówiłem kolegom: „Będzie Eduardo Spalastrines”.
„Kto to, kurwa, jest?”
„Musi być dobry z takim nazwiskiem”.
Mówiłem: „Widziałeś?”.
„Co?” „Przyjeżdża Spalastrines!”
„Kto?” „Nie mam pojęcia.
Dowiedzmy się razem!”
I szedłem.
Teatr jest trudny w małych miasteczkach.
W moim mieście jest 30 000 osób.
W miasteczku mamy, o którym mówię, mieszka 2000 osób.
Faceci udają macho.
Nie chcą grać w sztukach i nosić tuniki.
„Co takiego? Nie włożę sukienki”.
Nie chcą nosić anielskich skrzydeł.
Jeśli chcesz zająć sobie miejsce, narysuj na nim fiuta.
Nikt na nim nie usiądzie.
Facet po 12-godzinnej zmianie widzi go i mówi: „Ja cię kręcę.
Łacha sobie drą”. Nie siada!
Teatr w moim mieście był dla gejów.
Dzieciaki chciały być inżynierami, ale musiały iść na spektakl.
Pytanie: „Wypuścić Jezusa czy Barabasza?”.
„Barabasza!”
Skakanie.
Szaleństwo.
Było ciężko, bo nie było dość mikrofonów.
Ze 300 aktorów. Skąd wziąć tyle mikrofonów?
Dlatego nagrywali swoje kwestie.
Potem odtwarzali nagranie, a aktorzy ruszali ustami.
Nagrywali je w studiu, gdzie nie widzieli scenografii.
Nie widzieli kostiumów. Nie widzieli Galilei.
Nie było w tym emocji. Mówili…
„Nie wiem.
Przysięgam, nie wiem”.
Na próbie wszyscy w kostiumach, piękna scenografia,
Poncjusz Piłat. Potem puszczają dźwięk.
Nie wiem.
Przysięgam, nie wiem.
Co robi aktor? Musi kompensować.
Przesadza.
Jak w Naruto.
Gość mówi…
Nie wiem. Przysięgam, nie wiem.
Świat się kończy.
Gdy widzisz, że świat się kończy
podejmujesz decyzje,
których nie podjąłbyś, będąc przy zdrowych zmysłach.
Ja wymyśliłem sobie,
że stoczę walkę z Popó.
Nie wszedłem w to na ślepo.
Przygotowałem się.
Odrobiłem lekcje. Czytałem.
Poznałem w ten sposób podstawy boksu.
Lubię znać teorię.
Na przykład pytacie, co to żart.
Chodzi o wyczucie czasu.
Nie ma lepszej definicji.
Wyczucie czasu.
Okropny żart w odpowiednim momencie jest zabawny.
„Nieźle zaorał”.
Dobry żart w złym momencie? „Dupek. Jak on śmie tak mówić?”
Wyczucie czasu zmienia wszystko.
Nie potrzeba słów, by śmiać się z przyjacielem.
Wystarczy jedno spojrzenie, a przyjaciel…
Odwracasz się, żeby się nie śmiać. „Przestań, stary. Przestań.
Przestań. Mamy tu zwłoki.
Nie wypada!”
Podstawą boksu jest właściwy ruch w odpowiednim momencie.
Fizyka ciała.
„Uderz mnie”. Źle uderzasz.
Ale się uczysz.
„Skręć biodro i nogę, by wytworzyć energię mechaniczną.
Uderzysz mocniej niż myślisz”. Nauczyłem się tego.
Zapomniałem o jednej rzeczy.
Popó miał to już obcykane.
Wiedział to od 30 lat.
Pierwsza runda. Dał mi taki wycisk, że jeszcze mi wstyd.
Krzyczeli: „Dawaj!”. Moja głowa zrobiła tak…
Pomyślałem: „Co jest?”. Potem to się powtórzyło.
Popó nawet nic nie robił. Stał tam tylko i…
A ja: „Co jest, kurna?”.
Po pierwszej rundzie usiadłem zdezorientowany.
Runda druga. „Muszę się tylko skupić”.
Po sekundzie to samo.
Pomyślałem: „Stary… To problem psychologiczny”.
Przekonuję samego siebie. Mózg to potęga.
Staję przed swoim oponentem.
Może mnie bije, ale nic nie czuję. Szaleństwo.
Moja głowa cały czas…
Jakby Tirullipa ciągnął mnie za włosy.
„Przestań!” Cały czas to samo. „Przestań!”
Po drugiej rundzie spojrzałem na ekran.
Zobaczyłem, jak Popó zadaje ciosy. „Boże”.
W zwolnionym tempie jego dłoń była jak język kameleona.
Wymierzał cios jak… „Cholera!”
W trzeciej rundzie przetrzepał mnie jak dywan.
Jak mama, gdy czyści chodnik.
Wiesza go i trzepie trzepaczką.
Tak się czułem. Osiem rund.
Ale walczyliśmy przez trzy.
Potem to była próba zabójstwa.
Na żywo w telewizji. Wszyscy to widzieli i nikt nic nie zrobił!
„Kochamy cię”. Tego dnia nie kochaliście!
Moje życie zmieniło się w czwartej rundzie.
Naprawdę. Oto moje świadectwo.
Mogę powiedzieć,
że jestem komikiem, aktorem, muzykiem, a przede wszystkim
ocalałym.
Do trzeciej rundy walkę można było pokazywać w telewizji.
Od czwartej to materiał na Pornhub.
„Staruszek wali młodego aż iskry lecą”.
Szaleństwo.
W tej rundzie wszystko się zmieniło, bo Popó musiał zmienić strategię.
Do tej pory bił tylko po twarzy.
Trzy rundy ciosów w twarz. Aż mi zdrętwiała.
Zacząłem nacierać. Nos i tak miałem już złamany.
Po co komu nos?
Kto go potrzebuje?
Zauważył to.
Wtedy po raz pierwszy uderzył mnie w ucho.
Wszyscy zobaczyli tę fatalną chwilę.
Szukałem Vitora Belforta, Andersona Silvy,
Mike’a Tysona…
Byłem przerażony.
Wyjaśnię, co się stało.
Kiedy uderzył mnie w ucho…
rozległ się gong.
Ale w głowie
dzwoniło mi do końca meczu.
Nie wiedziałem, że to koniec.
Popó zszedł, a ja wciąż go szukałem.
„Gdzie jest ten staruch?”
Zobaczyłem, go jak siedzi. „Zmęczony?
Jesteś stary!” Sędzia: „Usiądź”.
Ja: „Sorki. Przepraszam”.
Usiadłem.
W piątej rundzie „P” z tatuażu „Piauí” zsunęło mi się po nodze.
A „í” weszło mi w dupę. Wciąż szukam akcentu.
Runda szósta.
Nie pamiętam rundy szóstej. Szósta runda…
Mam tylko przebłyski.
Jakiś obraz…
Zaraz znika.
Przypominam coś sobie. „Nie!” Potem znów ciemność.
Pamiętam siódmą rundę.
Pamiętam, bo pomyślałem,
że mógłbym zacząć kopać.
„Gdy nie patrzy”.
Ale nie można.
Podstawowa zasada w boksie: „Powyżej pasa”.
W ósmej rundzie
cieszyłem się tą walką w nowy sposób.
Nie byłem tam już z Popó.
Popó walczył z moim ciałem.
Patrzyłem z zewnątrz „transcencendentalnie”.
Patrzyłem, jak mnie bije. Wyglądałem, jakby mi się to podobało.
Totalny odlot.
Rozejrzałem się i zobaczyłem ludzi,
których tam na pewno nie było.
Michael Jackson krzyczał: „Dalej!
Nie musisz niczego udowadniać”. Ja: „Nie!”.
Obserwuję. Analizuję pozycję.
Rozejrzałem się. Mnóstwo ludzi.
Mama nie przyszła, ale tata był.
Widzieliście, jak się śmieję?
Śmiech przez łzy?
Patrzyłem na tatę na widowni.
Tata zarywał noce, żeby oglądać Popó.
Teraz patrzył, jak Popó masakruje mu syna. Nieźle.
Mój tata był podekscytowany. Wiwatował, jak nigdy dotąd.
„Dawaj… Popó!”
Mój Boże.
Słodki Jezu!
Rany… Ale walka się skończyła.
Był remis.
Pierdolcie się! Nie wasza decyzja.
Sędzia ją podejmuje.
Sędzia podniósł rękę Popó.
Jezus podniósł moją.
Wszyscy byli zadowoleni.
Wkurzyłem się na przyjaciół.
Byłem wściekły. Nabijali się ze mnie. Mówiłem: „No co wy?”.
„Walka była za późno.
Prawie zasnąłem”. Ja: „A co ze mną?”
Jezu. To niegrzeczne.
Ludzie pytają mnie, czy mogłem kontynuować.
Zawsze powtarzam,
że walczyłbym kolejne 20 rund, gdybym był tylko ja i Popó.
Problem w tym, że byłem tam ja, Popó i Tirullipa.
Jak można się skupiać osiem rund,
gdy Tirullipa krzyczy: „Nie zabijaj go, Popó!”.
Nie można!
Nie da się!
Tirullipa jest super. Ma nieźle gadane.
Ja też. Dlatego jestem jego fanem.
Mamy gadane.
Zrozumiałem, że obracanie się w nowych kręgach otwiera oczy.
Nie zawsze dostrzegałem wartość teatru.
Myślałem, że to strata kasy.
Ale zrozumiałem, że jesteś częścią przedstawienia.
Dlatego chciałem wystąpić w tym programie.
Jest duża różnica
między występem tutaj i moim rodzinnym Piauí.
Gdy występuję tutaj,
mogę to robić całą noc i wszyscy będą się śmiać i bawić.
W Piauí, gdy zbliża się północ,
ludzie zaczynają mówić: „Dobra, synu. Kończ już.
Na ulicy będzie jak w Żywych Trupach. Chcesz walczyć?”.
Poziom bezpieczeństwa jest zupełnie inny.
Tylko Brazylijczycy… Byłem w 70 krajach.
Nie widziałem, by ktoś pytał: „Gdzie jest mój telefon?”.
Tylko my.
Bo my wiemy, że wystarczy pięć minut,
żeby telefon pokonał cztery różne stany.
Wiemy.
Tak nas wychowano.
Urodziłeś się, wychowałeś i dorastałeś w Teresinie,
masz mentalność z Teresiny.
Jeśli urodziłeś się w Porto,
wychowałeś się w Porto, dorastałeś…
masz zupełnie inną mentalność.
Widzę różnicę, gdy wychodzę na miasto.
Jecie z telefonami na stole.
Widzę to i myślę: „Rany!
Nie jestem złodziejem, a chcę ich okraść.
Aż się proszą”.
Serio! Nie.
Świerzbią mnie ręce.
Głupi błąd.
Ale wasza policja jest skuteczna. Poszedłbym siedzieć.
W Brazylii obwinia się ofiarę.
To twoja wina!
Stoisz tam…
„Ukradli mi telefon!” „Gdzie?”
„Przed teatrem”. „Prosiłeś się o to. O tej porze?
Wiem, że dzwoniłeś po taksówkę, ale o tej porze? Daj spokój.
Pomożemy! Gdzie uciekli?”
„Pobiegli tą uliczką”. Gość: „Oj!
Nigdy go nie odzyskasz! Już po nim.
To niebezpieczna uliczka”.
Pewne rzeczy trzeba zobaczyć na własne oczy.
Szkoda, że podróże są takie drogie.
Gdyby tylko wszyscy mogli zobaczyć inne kultury.
Miałem dowcip…
Ktoś oglądał mój występ To właśnie ja na Netfliksie?
Dziękuję. Właśnie.
Pamiętacie dowcip o powitaniach na świecie? Namaste?
Jest jeszcze jedna część żartu.
Nie trafiła do programu.
Jeszcze jedna część.
Znajomy powiedział: „Ten dowcip o Indiach jest świetny.
Czemu nie opowiedziałeś go na Netflixie?”. „Opowiedziałem”.
Powiedział, że nie. Powiedziałem, że tak.
„Nie”. „Tak”.
„Nie”.
Powiedziałem, że wiem, jakie żarty opowiadam.
„Opowiedziałem”. „Obejrzyj”.
Włączyłem program.
Po powitaniach od razu Afryka.
„Cholera, wycięli mój żart”. Byłem zawiedziony.
To moje dzieło.
Jestem jak malarz. To mój obraz.
Długo się przygotowuję. Daję z siebie wszystko.
Myślicie, że wiem o wszystkim, o czym opowiadam?
Myślicie, że widziałem sokoła wędrownego?
Oczywiście, że nie. Wszystko dokładnie sprawdzamy.
Potem testujemy nasze żarty w Salwadorze lub Aracaju.
„Śmiali się z tego. Wyrzućmy to”.
Wszystko dopracowane w szczegółach.
A oni wyrzucili żart, który wymyśliłem w Indiach?
Nie można tak robić.
Gdy kupujesz obraz i nie podoba ci się skała,
nie zamalowujesz jej.
Nie, to sztuka. Zinterpretuj to.
Pogódź się z tym.
Nadaj skale nowe znaczenie.
Byłem wściekły. Zadzwoniłem do Netflixa.
„Halo, Netflix.
Gdzie jesteś?”
Kto wie, może pije kawę w Tesli.
„Mój żart”. „To nie my”.
„Rany”. Dzwonię do menedżerów: „Gdzie mój żart?”.
„Wycięliśmy go, mógłbyś mieć przez niego kłopoty w Indiach”.
Ja: „To dobrze. Dobra decyzja.
Nie chcę problemów w Indiach. Miliard ludzi mnie znienawidzi? Nie”.
To byłby mój koniec.
Miliard ludzi naraz cię nienawidzi.
Myślisz…
Nie chcesz tego.
„Ale wyjaśnię wam ten żart, może go zrozumiecie”.
Przyszli, a ja im go opowiedziałem.
Odświeżyłem im pamięć.
Mówiłem o powitaniach na świecie. Namaste.
W Indiach mówią „namaste”.
Moja boskość kłania się twojej boskości.
Myślałem, że to dziwne, bo to bardzo uduchowione.
Czasem przekazujesz złe wieści.
Jak można po tym to zrobić?
„Moja boskość kłania się twojej boskości.
Juninho spadł z roweru i umarł”.
To coś innego.
Ale każdy ma swoje powitanie.
W São Paulo to pocałunek.
W Rio de Janeiro dwa buziaki. Gotowe.
Szwajcaria? Trzy pocałunki.
We Francji nikogo bym nie pocałował. Pocałunek francuski…
Zbyt intymny.
Nie całuję z języczkiem na powitanie.
To zbędne.
Zupełnie zbędne.
We Francji lepiej pozdrawiać ludzi jak u nas na wsi.
Wymyślamy dźwięki…
A potem idziemy.
Druga osoba…
I idzie.
Nikt nic nie powiedział, ale odbyła się rozmowa.
A w Indiach namaste.
Szanuję to. W porządku.
Pewnego dnia wychodzę z muzeum.
Odwiedziłem muzeum i wsiadłem do tuk-tuka.
Widzieliście je na filmach. Może je macie tutaj.
To taka mototaksówka.
Wskakujesz na tył, a koleś prowadzi. Siedziałem…
Oglądałem sobie Indie.
„Wow, jak fajnie”.
Jedziemy do hotelu, a on nagle się zatrzymuje.
Wyłącza silnik.
Widzę, że się zatrzymaliśmy. Pytam: „Wszystko dobrze?
Coś się stało?”.
Wskazuje na trzy krowy leżące na drodze.
Mówi: „Krowa się położyła”.
Nigdy nie słyszałem tego wyrażenia.
„Krowa się położyła”. Nigdy.
Brzmi jak jakiś idiom. „Nie dam rady. Krowa się położyła”.
Nigdy tego nie słyszałem. Powiedziałem to, co przyszło mi do głowy.
„Krowa się położyła.
Biedaczka musi być zmęczona.
Nie możemy jej ominąć?”.
„Nie”. Pytam dlaczego.
„Krowy są tu święte.
Czy są święte w twoim kraju?” „Tak, oczywiście.
Celebrujemy je w każdą niedzielę na grillu…
Ale nie wdawajmy się w szczegóły. Nie chcę cię urazić”.
Wiedziałem, że krowy są święte,
bo poznałem Hindusa na grillu w São José.
Spytałem go o to.
Pomyślałem: „Zaraz wychodzę.
Nie mieszkam tu. Nie mam nic do stracenia.
Zapytam”.
„Krowy nie są dla ciebie święte?”
Powiedział: „Tam są”.
„Kumam”.
Uroki globalizacji. Rozumiem to.
Szanuję krowy.
Już wcześniej szanowałem namaste, teraz też krowy.
Byłem…
w 98% pełen szacunku.
Pozostałe 2% dawało krowie rady.
Gdyby chciała posłuchać. Opuszczałem szybę:
„Ruszaj się, głupia krowo!”.
Krowa miała to gdzieś.
Nie rozumiała.
Czekałem.
Wiem, jestem komikiem.
Żartujemy. Wymyślamy różne rzeczy.
Przesadzamy. Nie wszystko jest zabawne.
Trochę koloryzujemy. Ale tego nie zmyślam.
Zacząłem się rozglądać. Nagle zauważyłem, że tuż obok
jakiś dzieciak robi kupę koło taksówki.
Patrzył mi przy tym prosto w oczy.
Mówię: „Ten dzieciak sra i patrzy mi w oczy.
Nie pozwolę mu na to”.
Nic!
Nic się nie zmieniło.
Nie zmyślam. Tak było.
Chłopak skończył srać,
wytarł rękę o piach…
Mówię, jak było.
Wytarł rękę o ziemię…
pomachał na pożegnanie
swoją małą rączką w panierce…
Zniknął w morzu aut. Byłem w szoku…
„Ten dzieciak podcierał ręką tyłek na moich oczach.
O Boże.
Fuj!”. Krowa dzięki Bogu wstała.
Ruszyliśmy, ale nie mogłem się uspokoić.
Jakby obrzucił mnie gównem.
„O mój Boże. Dzieciak podcierał sobie tyłek dłonią”.
Byłem w koszulce Brazylii.
Dojeżdżamy do hotelu, płacę kierowcy,
a on mówi: „Hej! Jesteś Brazylijczykiem?”.
„Tak”. „W Brazylii podaje się rękę?”
Ja: „Tam się podaje.
Namaste”.
Skończyłem. Moi menedżerowie…
„Myślicie, że mówię, że wszyscy w Indiach podcierają tyłki dłonią?
Nie rozumiecie.
To żart
o podstawowej kanalizacji”.
Cholera!
Jeśli to problem w Brazylii, gdzie mieszka 240 milionów ludzi,
wyobraźcie sobie, jak jest tam, gdzie mieszka miliard.
Doświadczenie uczy wielu rzeczy.
Zauważyłem podczas moich podróży,
a byłem w prawie 70 krajach,
że muzyka jest wszędzie.
Dwie rzeczy łączą ludzi, śmiech…
śmiejesz się ze względu na synergię.
Może nie uważasz, że to zabawne, ale śmiejesz się, bo inni się śmieją.
Może nie chcesz klaskać, ale wszyscy inni klaszczę, więc…
To się nazywa synergia.
Często pytają mnie o muzykę.
„Jak to robisz?
Tyle tego. Stand-upy, śpiewasz, dostajesz bęcki.
Zawsze musisz…”
Niewiele osób wie, jak napisać piosenkę, od czego zacząć, co robić.
Pytają, czy najpierw piszę tekst.
„Co jest pierwsze? Muzyka czy słowa?”
Oto co robię.
Nagrałem „Girassol”, bo wtedy
chciałem wyrazić siebie w ten sposób.
Mówiąc do kogoś, kto dramatyzuje,
trzeba mówić w ten sam sposób.
Rozmawiając z chamem, trzeba być gotowym na nieuprzejmość.
Musisz się zastanowić, co chcesz przekazać.
Nie można poruszyć ludzi muzyką do tańca.
Jeśli tańczą, nie wzruszą się.
Gość w słuchawkach płacze…
Pytasz, o co chodzi. „Léo Santana”.
Za Chiny. Nic z tego.
Wybrałem tę melodię…
Opowiem o blaskach i cieniach sławy.
Opowiem o tym,
co przechodzę.
Dobre i złe strony. Nie wszystko jest takie złe.
Gwiazdy narzekają na brak prywatności, ale uwielbiają wzmianki.
Pokazują darmowy pobyt w hotelu. Ja też.
Wyjmiesz telefon i nie wydasz ani grosza.
Wzmianka i wszystko masz za friko.
Ale tracisz prywatność.
Czasem chcę zniknąć.
Zamieszkać z Neymarem i występować tylko dla niego.
„Zagram dla ciebie. »Dzień dobry, Neymar!«
Zrobię to dla ciebie”.
Niektórych rzeczy nie możesz znieść.
Dostaję fanty z moją twarzą. Nie chcę ich oglądać. Nie znoszę ich.
Pracownicy dostają ubrania.
Łażą z moją twarzą na koszulkach.
To wkurzające.
Ludzie filmują, jak sikam w toalecie.
Powiedziałem Luanowi:
„Następna osoba, która sfilmuje, jak sikam, sama zostanie osikana”.
Znajomi chcą dzieci, jeśli będę chrzestnym.
Czy jest popyt na bitcoiny Whinderssona?
Nie.
Jak mam zareagować?
Wybieram najlepszy sposób.
Mówię o tym w piosence. Dlatego lubicie moje parodie.
Są tak podobne do oryginału, że nie potrzeba wideo.
Wystarczy je usłyszeć, żeby rozpoznać.
Chciałbym, żebyście byli dziś moim chórem.
Dolna i górna część sali będzie robić coś innego.
Melodia jest taka…
A wy…
Dobrze. Raz, dwa, trzy…
Raz, dwa, trzy.
Ja…
Za wszystko płacę…
Dziś płacę wzmiankami
Nieźle. Dolna część widowni…
A górna…
Dobra?
Płacisz mniej, uczestniczysz mniej. Tak to działa.
Tak.
Pierwszy rząd: „Wiadomo!”.
Gdy dyrygent chóru dyryguje,
lewą ręką wskazuje konkretne osoby.
Podnosi obie ręce, a chór śpiewa głośniej.
Gdy je opuszcza, chór śpiewa ciszej.
Zwróćcie uwagę na moje magiczne ręce.
Będzie Auto-Tune, bo podobno wyglądam jak Post Malone.
No to jedziemy.
Dziś płacę wzmiankami
Brawo wy. To było świetne.
Wszyscy znają moje imię
Chociaż trochę dziwne jest
Taki z ciebie wielki fan
A nazywasz mnie Anderson
To się zdarza.
Tyle czasu już minęło
Odkąd wszystko się zmieniło
Mówisz, że bilety drogie mam
Ale wolnych miejsc tu brak
Chciałbym móc już rzucić wszystko
Do Neymara się wprowadzić dziś
Lecz za mały chłopak dom ma
By znajomych mych zaprosić wszystkich
Gdy na miasto dziś wychodzę
Już o kasę martwić się nie muszę
Tylko to mi się podoba
Tylko to jest dobre w sławie
Teraz wy.
Bo płacę…
Dziś płacę wzmiankami
Jesteście najlepszym chórem, jaki miałem
na tej trasie.
Zdecydowanie.
Pięknie. Gratulacje.
Wzruszyłem się. Dziękuję.
Uwielbiam to mówić. Zawsze to robię. Cieszą się.
Wielu z was nigdy nie widziało chóru na żywo.
Albo nie zwracało na chór uwagi.
Wiecie, co robi chór?
Nie pozwolę wam iść do domu
bez zrozumienia, jak działa chór.
Pozwolili mi go nazwać.
Proszę o oklaski
dla Backstreet Voices.
Zróbcie hałas!
Chór składa się
z czterech głosów.
Alty,
soprany,
basy i tenory.
Te głosy śpiewają wspólnie
i tworzą piękną harmonię.
To synergia
na scenie.
Przyprawia cię o dreszcze.
Zademonstrujemy różne głosy.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Tylko alty.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Soprany.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Basy.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Tenory.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Wszyscy razem.
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Porto, nie żałujcie głosów!
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
To jest świetne
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
To jest świetne
Mam od groma dzieci chrzestnych
Ale nie znam imion ich
Tirullipa
Dwunastu Enzów, dziewięciu João, czternaście Bii
Ośmiu José, razy trzy Ana
Nie ma Sebastiana
A gdy zachce mi się sikać na imprezie
Biorę z sobą ochroniarzy trzech
Ochroniarzy trzech
Trudno sika się z innymi facetami
Więc wpatruję się w wacusia
Mój wacuś
Kiedy widzą mnie w piekarni Nie mogą skojarzyć
Chwili potrzebują krótkiej, by zajarzyć
Wtedy fotki z rodziną się pstryknie
Fajnie, ale kawa mi już stygnie
Raz wszedłem Właściciel ukląkł na ziemi
Myślał, że jestem z telewizji
Że samochód stary odpicuję mu
Lecz zawiodłem go okrutnie tam
Chciałem tylko kupić chleb
Chciałem tylko chleb
Zapłaciłem wzmianką
Chciałem tylko kupić chleb
Chciałem tylko chleb
Zapłaciłem wzmianką
Mój wacuś
Piękniejszego wacka nie usłyszycie.
- Mój wacuś - Mój wacuś
- Dziś płacę wzmiankami - Dziś płacę wzmiankami
Dziękuję, Porto!
Dobranoc!
Kółko wzajemnej adoracji.
Dziękuję za waszą kasę.
To nasz ostatni występ. Do zobaczenia.
Na razie. Dzięki, Porto.
Dziękuję, Porto!
Napisy: Tatiana Grzegorzewska