Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(เทศน์ไป ร้องไป) ‪(เวที)
‪(วินเดอร์สัน นูเนซ: เทศน์ไป ร้องไป)
‪ว่าไง โปร์ตู
‪ดินแดนโปรตุเกส!
‪เยี่ยม!
‪คนข้างบนล่ะว่าไง
‪แล้วคนข้างล่างล่ะ
‪ขอบคุณมากเลย
‪สุดยอด!
‪มีใครมาจากโมซัมบิกไหม
‪โมซัมบิก คุณเหรอ
‪แองโกลาล่ะ
‪กาบูเวร์ดีล่ะ
‪คนโปรตุเกสล่ะ
‪คนบราซิลล่ะ
‪ปรบมือให้ตัวเองหน่อย ขอบคุณ
‪ขอต้อนรับนักดนตรีของเรา ลูอัน มูรีนโย
‪ปรบมือให้กับลูอัน มูรีนโย
‪ขอบคุณมากที่มาในวันนี้
‪ชื่อของโชว์นี้คือเทศน์ไป ร้องไป
‪เพราะว่าเราจะเทศน์กัน ใช่ไหม
‪การเทศน์เป็นสิ่งที่จำเป็น
‪เพราะบ่อยครั้ง…
‪การจะพูดเรื่องบางเรื่อง ‪ก็ต้องพูดในแบบเฉพาะของมัน
‪เพื่อให้คนตระหนักว่าโลกกำลังจะถึงจุดจบ
‪นั่นแหละสารของผมถึงคุณในคืนนี้
‪ที่ผ่านมามันดีเกินไป
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไป เรื่องที่เกิดขึ้นยาก ‪เดี๋ยวนี้กลับเกิดขึ้นตลอดเวลา
‪ทุกวันคุณจะได้ยินข่าวทอร์นาโดหรือสึนามิ
‪มีอะไรเกิดขึ้นเยอะไปหมด
‪โรคระบาด
‪ปาร์ตี้ของจีเคย์ มีเรื่องเยอะแยะเกิดขึ้นตลอด
‪เปล่า ดนตรีผสมผสาน ‪ที่ปาร์ตี้ของจีเคย์ก็น่าประทับใจอยู่
‪ผมไม่เคยเห็นดนตรีหลากสไตล์ ‪รวมอยู่บนเวทีเดียวกันมากขนาดนั้น
‪เปิดด้วยเลโอ ซันตานา
‪ต่อมาก็มาตูเอ ซึ่งเป็นคนละแนวกันเลย
‪มาตูเอร้องว่า "อยากบินไหม" แต่ไวบ์มันไม่ได้
‪มันคนละไวบ์
‪แล้วไอเอิร์นเมเดนก็ขึ้นมา
‪พอเช้าก็พาเดร ฟาบิโอ เดอ เมโล พระเจ้า!
‪ทุกคนเมายาปลุกเซ็กซ์กันหมด ‪บางคนสวดภาวนา…
‪โลกกำลังจะจบสิ้น ทุกอย่างเปลี่ยนไป!
‪ชีวิตเราใน 20 ปีข้างหน้า ‪จะไม่เหมือน 20 ปีที่ผ่านมา
‪ทุก 20 ปีเคยเหมือนกัน
‪ปี 2000 เหมือนปี 2001 ‪ปี 2001 เหมือน 2002
‪ปัจจุบันไม่ใช่ ‪เดี๋ยวนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงปรับปรุงตลอด
‪ในวิดีโอมันไม่ใช่เสียงคนแล้วด้วยซ้ำ ‪มันเป็นเสียงกูเกิล
‪"ฉันบอกผัวว่าลูกเป็นลูกเขา"
‪"555"
‪คุณจะพูดว่า "พระเจ้า"
‪คุณจะแนะนำให้คนเข้าไอจีวิศวกรก็ไม่ได้
‪ใครจะรู้ว่าเขาโพสต์อะไร
‪ผมเคยแนะนำเพื่อนวิศวกรของผมให้กับคนคนหนึ่ง
‪ผมเข้าเพจของเขา
‪และคลิปแรกของเขาคือ "ฟรีเซอร์!"
‪"แกฆ่าคุริรินทำไม"
‪แล้วผมควรแนะนำชายคนนี้ให้ไปสร้างบ้านเหรอ
‪ผมควรใส่คำเตือนไว้ไหม
‪"เขาเก่งนะ แต่อย่าดูคลิปแรกของเขา"
‪"ทำไมล่ะ" ผมตอบ "เพราะเขากำลังโกรธจัด"
‪คุณคิดว่ามันเป็นมีมเก่า แต่คนเอามารีมิกซ์กันแล้ว
‪หมอนั่นพูดว่า "ฟรีเซอร์"
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก
‪คุณจะไปตัดผมสายก็ไม่ได้แล้ว
‪พวกเขาต้องใช้เวลาห้านาทีในการถ่ายหัวคุณ
‪เอาไปตัดต่อวิดีโอ
‪แล้วคุณควรทำอะไรระหว่างที่มีคนถ่ายคลิปหัวคุณ
‪คุณจะทำอะไร
‪คุณมีผ้าขนหนูห่อตัว ท่าทางเหมือนไอ้งั่ง
‪ถ้าคุณสั่งน้ำในร้านอาหาร บ๋อยจะทำแบบนี้
‪"เลิกโชว์สักที ฉันหิวน้ำ"
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไป เราเสียความเรียบง่ายไป
‪ความสามัญประจำวัน
‪เหมือนกับสมุดโทรศัพท์
‪มีใครเคยเห็นสมุดหน้าเหลืองบ้าง
‪มันเป็นสมุดที่มีชื่อ ที่อยู่ ‪และเบอร์โทรศัพท์ของทุกคนในนั้น
‪"คุณหาฉันเจอได้ยังไง" ‪"คุณอยู่ในสมุด คุณหนีไม่พ้นหรอก"
‪เราจะโทรกลั่นแกล้งกัน ‪ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใคร
‪"ที่นั่นมีเสื้อผ้าใช่ไหม"
‪"เปล่า" "งั้นคุณแก้ผ้าล่ะสิ"
‪วางสาย ช่างแม่ง
‪ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นผม
‪สิ่งเหล่านี้ถูกพรากไปจากเรา
‪โดยอัลกอริทึม
‪มันคืออะไร
‪ภูมิปัญญาเบื้องหลังโทรศัพท์คุณไง
‪มันจะเลือกว่าอะไรที่น่าจะทำให้คุณสนุกที่สุด
‪คุณไม่ต้องพูดหรอกว่า "ฉันไม่ชอบติ๊กต็อก"
‪มันจะเอาสิ่งที่คุณไม่ดูออกไป ‪เหลือไว้แต่สิ่งที่คุณดู
‪"คุณชอบแมวใช่ไหม"
‪"ดูนี่สิ" แล้วมันก็จะส่งมาอีก
‪"ดูเจ้าตัวนี้เลียน้ำสิ" "อุ๊ย น่ารักจัง"
‪ทันใดคุณก็จะเป็นเหมือนไอ้งั่งคนอื่นๆ ‪ที่หน้าติดจอไปแล้ว
‪อัลกอริทึมเรียนรู้ว่าผมชอบอะไร ‪แล้วมันก็จะส่งมาแต่สิ่งที่ผมชอบ
‪ซึ่งก็คือคลิปหัวขโมยที่หาที่ซ่อนไม่ได้
‪มันตลกสุดๆ เลยนะ
‪ตำรวจบราซิลเป็นตลกกันทั้งนั้น
‪พวกนั้นถ่ายไว้ "มันอยู่ไหนนะ ฉันหามันไม่เจอ"
‪มันอยู่นั่น เอาผ้าปูโต๊ะคลุมไว้ ‪แล้วก็วางแจกันบนหลัง…
‪โต๊ะกาแฟ
‪ผมกุมท้องเลย
‪ฮาไม่ไหว
‪ผมเห็นคนหนึ่งปลอมตัวเป็นเครื่องทำน้ำเย็น
‪เขาเอาผ้าปูโต๊ะคลุมตัวแล้วถือถังน้ำเอาไว้…
‪ตำรวจเดินเข้ามาแล้วพูดว่า ‪"ฉันว่ามันหนีไปแล้ว"
‪"ฉันดื่มน้ำหน่อยดีกว่า" พวกเขาถ่ายไว้
‪หมอนั่นมันส่งเสียงด้วย
‪มันดูทอมแอนด์เจอร์รี่มากเกินไป
‪ให้ตาย
‪โลกกำลังจะถึงจุดจบ
‪ที่ผ่านมามันดีเกินไป
‪ตอนนี้เกิดสงครามขึ้น
‪ถ้ามันเกิดใกล้ๆ เราจะเครียด
‪แต่ในบราซิล เราไม่เครียดกัน
‪เราเอามาล้อเล่น
‪ทำเป็นมีม
‪บราซิลพอใจที่ไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่มีใครตอแยเรา
‪ไม่มีเลย
‪ฟังดูน่าสบายใจก็จริง แต่ผมกังวล
‪ผมเอาแต่สงสัยว่าทำไมไม่มีใครมายุ่งกับเรา
‪พวกเขารู้อะไรที่เราไม่รู้เหรอ
‪ผมกังวล
‪ผมคิดว่าประเทศอื่น ‪มองเราเหมือนเด็กเล่น แบบว่า…
‪ต้องใช่แน่ๆ
‪"โจมตีพวกมัน!"
‪"อย่าเลย ให้มันเล่นกับมอเตอร์ไซค์ไปเถอะ"
‪ผมกังวลก็เลยค้นหาในกูเกิล
‪"แสนยานุภาพของบราซิล"
‪ผลก็คือ
‪เรามีกระสุนมากพอให้รบได้นานสองชั่วโมง
‪มันต้องเป็นยุทธวิธีแน่ๆ
‪ผมเห็นในทวิตเตอร์บอกว่า ‪พวกเขาซื้อไวอากร้า 35,000 เม็ด
‪ให้กับกองทัพบราซิล
‪ยุทธวิธี!
‪นี่แหละพวกเรา
‪"พอกระสุนเราหมด เรายังมีปืนอีกกระบอก"
‪อย่าได้ลองเชียว
‪อย่าได้ลอง
‪"อยากบุกบราซิลเหรอ ไอ้เวร"
‪"นี่ไงเปร์นัมบูกูของแก" ให้ตาย
‪ผมพบว่าฐานทัพอากาศของเราอยู่ที่นาตาล ‪รัฐรีโอกรันดีโดนอร์เต
‪มีใครมาจากนาตาลไหม
‪ถ้าคุณมาจากนาตาล บอกผมหน่อย
‪ใครมันจะโจมตีนาตาล
‪ทำไมเครื่องบินไปอยู่ที่นั่น
‪จากเซาเปาโลต้องนั่งเครื่องไปสามชั่วโมง ‪ป่านนั้นสงครามก็จบแล้ว
‪พอมองจากเครื่องบิน ‪คุณจะพูดว่า "อี๋ ไหม้หมดเลย"
‪โลกกำลังมาถึงจุดจบ
‪บอกพี่ชายที่นั่งข้างๆ นะว่า ‪"ระวังวันสิ้นโลกเอาไว้"
‪ระวังไว้
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกจะจบลงยังไง
‪เพราะเราคิดว่าเราพิเศษ
‪เป็นสายพันธุ์ที่สำคัญที่สุดในโลก
‪โลกถึงกาลอวสานตั้งหลายครั้ง แต่เราไม่รู้เลย
‪ถ้ามันจบแบบเรื่องมอง อย่าให้เห็นล่ะ
‪เงียบไว้ไม่งั้นจะโดนกิน
‪คนเป็นภูมิแพ้จะทำให้ทุกคนตายหมด
‪เขาจะบอกว่า "เงียบๆ" และผมก็…
‪แล้วสัตว์ประหลาดก็เข้ามาฆ่าผมกับอีก 12 คน
‪ยาก็ไม่ได้รักษาโรคอีกแล้ว
‪มันแค่แทนที่อาการของคุณ
‪เขาน่าจะโฆษณาว่ามันคือตัวแปลง
‪"ยาแก้ปวดจะทำให้คุณอาเจียน" ‪"ก็เข้าท่ากว่าปวดหัวนะ"
‪ยาแก้หวัดทำให้ง่วง
‪วิเศษจริงๆ
‪ตอนคุณหลับ คุณจามไม่ได้
‪คนที่คิดมันขึ้นมานี่อัจฉริยะของแท้
‪ทุกอย่างมันกลับตาลปัตร
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‪ความหมายของสัญญาณไฟจราจร ‪ในบราซิลยังเปลี่ยนเลย
‪เขียวคือ "ไป" เหลืองให้ "ระวัง" ‪แดงคือ "หยุด"
‪แต่ในบราซิล ‪มีใครหยุดตอนเจอไฟแดงหลังเที่ยงคืน
‪"ฉันไม่มีทางจอดรถตรงนี้แน่"
‪มันจะเอาก้อนอิฐทุบหน้าต่างรถแล้วปล้นฉัน
‪ฉันอาจโดนใบสั่งแต่ฉันจะอ้างว่าป้องกันตัว
‪พอไฟเขียว คนก็ไม่ขับรถออกไปกันแล้ว
‪เพราะพวกเขารู้ว่ามีคนฝ่าไฟแดง
‪พวกเขาจะชน
‪เดี๋ยวนี้โจรเลยเข้าปล้นตอนไฟเขียว
‪ทุกอย่างกลับตาลปัตรและเลี่ยงไม่ได้
‪เดี๋ยวนี้คุณเรียกอูเบอร์ในบราซิลก็ไม่ได้
‪คนขับกดรับลูกค้า ‪แล้วก็บอกว่า "ไม่ใช่ปัญหาของฉัน"
‪เขาไม่ยอมมาทั้งที่มันเป็นหน้าที่เดียวของเขา
‪เดี๋ยวนี้คุณต้องเรียกแท็กซี่ไปขึ้นอูเบอร์
‪ผมเจอเรื่องหนึ่งที่น่าตกใจมาก
‪มาดูกันว่าใครตกใจจริงและใครแกล้งทำ
‪ผมพบว่าบางที่ในบราซิล
‪ถ้าบนคอนโซลรถมีห่อลูกอมฮอลส์สีดำ
‪นั่นแปลว่าคนขับรับการอมนกเขาแทนค่ารถ
‪บางครั้งน่ะ ไม่รู้ก็จะดีซะกว่า
‪เรื่องนั้นกวนใจผมมาก
‪ผมเริ่มทบทวนประวัติการใช้อูเบอร์ของผม
‪"ให้ตาย มีอะไรอยู่บนคอนโซลรถนะ"
‪"ใช่ลูกอมฮอลส์ไหม พระเจ้า"
‪"ผมน่าจะประหยัดเงินได้เยอะเลย"
‪ให้ตาย ผมไม่ชอบเสียเงินเปล่า
‪มันรบกวนจิตใจผม แทบทำให้ผมเป็นบ้า
‪เดี๋ยวนี้ผมไม่อยากให้คนขับคุยกับผม
‪ผมไม่รู้ว่าเขามีเจตนาอะไร
‪ผมคิดว่า "ถ้าเขาเอ่ยปาก ‪ผมจะสอนให้เขารู้ว่าใครเป็นใคร"
‪ถ้าเขาให้ผมดื่มน้ำ ‪"แกอยากให้ฉันอมนกเขาใช่ไหม"
‪"ฉันไม่ชอบเล่นเกมพรรค์นั้น"
‪เพื่อนผมรักผม
‪พวกเขาบอกว่า "ถ้าโลกถึงจุดจบ ‪นายขึ้นเครื่องบินหนีไปเลยนะ"
‪ผมตอบว่า "ไม่มีทาง! ‪ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพวกนาย"
‪พวกเรารักกัน แต่เว้นอยู่เรื่องหนึ่ง
‪นั่นคือผมมักเป็นคนได้หน้า
‪ได้อยู่คนเดียว
‪แต่มันไม่ใช่เพราะผม ระบบมันทำงานอย่างนี้
‪มันเป็นแบบนี้มาตลอด พวกเขาอยากได้ยอดวิว
‪ชื่อผมเรียกยอดวิวได้ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ
‪วันก่อนผมอยู่ที่สนามบิน
‪อยู่กับมานูเอลและมาเตอุส
‪มีเด็กสองคนโผล่มา
‪"ขอเงินสดหน่อย"
‪ผมไม่พกเงินสด
‪ผมเลยบอกมานูเอลให้เอาให้เด็ก
‪เขาลังเล แต่เขาก็ล้วงออกมา 100 เรอัล
‪ผมบอกว่า "ให้ไปอีก 100 สิ"
‪ผมคิดว่าเพื่อนผมรวยเหมือนผม ‪ระหว่างที่เขาล้วงเงิน…
‪ปาปารัซซีมักจะคอยตามคนดังๆ ‪อยู่ที่สนามบินบราซิล
‪มีคนหนึ่งโผล่มาแล้วก็ถ่ายรูปรัวเลย
‪วันต่อมา พาดหัวข่าวบอกว่า ‪"วินเดอร์สันแจกเงินที่สนามบิน"
‪พร้อมรูปมานูเอลล้วงกระเป๋าตังค์ออกมา แบบนี้
‪คนแสดงความเห็นกันเพียบว่า ‪"วินเดอร์สันใจดีชะมัด"
‪"ต้องชมเขา"
‪เขาส่งภาพหน้าจอเข้าไลน์กลุ่ม ‪"วินเดอร์สันใจดีชะมัด"
‪แล้วต่อมาเขาก็อยากได้เงินคืน
‪"ช่วยคืนเงินฉันที่นายบริจาคไปได้ไหม"
‪ผมตอบว่า "ใจเย็นๆ มันเป็นเพราะระบบ"
‪ผมชอบอยู่กับฮ็อบสันเวลาเมา
‪เพราะเขาไม่เคยเมา
‪ผมน่ะดื่มแค่สองสามจิบก็พูดจ้อไม่หยุดแล้ว
‪แต่ผมไม่เหมือนพวกยุโรปเมา
‪พวกยุโรปเมาน่ะเพี้ยนโคตรๆ
‪พวกคุณแตกต่าง
‪ผมดื่มแล้วร้องไห้ นึกออกไหม
‪ผมได้รับความรักใคร่
‪"นายมีความหมายกับฉันมาก"
‪ความรักเต็มเปี่ยม แต่คุณไม่ใช่
‪พวกคุณไปตะคอกใส่รถ "อะไรวะเนี่ย"
‪คุณทะเลาะกับรถ
‪ผมคิดในใจ "รถไปทำอะไร ‪ให้หมอนั่นโกรธนักหนาวะ"
‪มันบ้ามาก มันไม่เหมือนกัน
‪ผมชอบฮ็อบสัน
‪ผมขอให้เขาปกป้องผม
‪เพราะเวลาผมเมา คนจะถ่ายคลิปผม
‪"พูดนี่สิ พูดนั่นสิ" แล้วผมก็เชื่อคนง่าย ผมเลยทำ
‪ผมไม่รู้สี่รู้แปด
‪วันหนึ่งพวกเขาถามเรื่องวัคซีน ‪เพราะอยากได้ประเด็นให้คนถกเถียง
‪"คุณคิดยังไงครับ"
‪"พวก ผมคิดว่า" ผมเมาน่ะ
‪"เราควรแจกวัคซีนแบบไม่ต้องขอความยินยอม"
‪ไอ้คนที่ถ่ายถาม "อะไรนะ"
‪"เราควรเอามันให้คนพื้นเมืองยิงใส่เรา แบบนี้"
‪คุณจะรู้ยี่ห้อวัคซีนทีหลัง
‪"ฉันว่าเข็มนี้เป็นแอสตร้าเซนเนก้า"
‪จะรู้ก็หลังจากนั้น
‪โลกกำลังจะถึงจุดจบ
‪บางครั้งผมกับฮ็อบสันก็ออกไปดื่ม ‪แล้วเรียกอูเบอร์กลับบ้าน
‪คนขับน่ะแทบกรี๊ดตอนที่เห็นผม
‪"ให้ตาย วินเดอร์สันเมาในรถฉัน"
‪"ฉันให้เขาดื่มน้ำดีกว่า"
‪"ฮ็อบสัน หมอนี่อยากให้ฉันอมนกเขา"
‪"คนเฮงซวย!"
‪"ฉันทำแบบนั้นไม่ได้!"
‪"พวกสื่อได้ตีข่าวกันมันแน่ๆ"
‪"อมนกเขาเขาหน่อย ฮ็อบสัน"
‪แล้วพอเขาโกรธผมทีหลัง ‪ผมจะบอกว่า "มันเป็นเพราะระบบ ไม่ใช่ฉัน"
‪โลกใกล้ถึงจุดจบแล้วจริงๆ
‪ในบราซิล บริการสาธารณะทำงานกันไม่ลงตัว
‪เราขาดการวางแผน
‪ในฐานะคนบราซิล ผมพูดได้ ‪เราขาดการวางแผน
‪ระหว่างเกิดโรคระบาด ‪สินค้าแรกที่ขาดแคลนคืออะไร
‪กระดาษชำระ
‪เรากังวลเรื่องการเช็ดก้นมากกว่าการกินซะอีก
‪นั่นเป็นการวางแผนที่ดีเหรอ ‪ก้นมาก่อนปากเนี่ยนะ
‪สาธารณูปโภคทำงานกันไม่ลงตัว
‪ที่เมืองผมมีบริการสองอย่าง บริการซ่อมท่อ
‪กับบริการซ่อมหลุมถนน
‪วันหนึ่ง ช่างมาซ่อมหลุมบนถนน
‪วันต่อมา ช่างซ่อมท่อก็ขุดถนนแล้วเปลี่ยนท่อ
‪คุยกันก่อนสิ!
‪ที่บราซิล เรามีปัญหาเรื่องท่อระบายน้ำพื้นฐาน
‪แค่ชื่อก็บอก พื้นฐาน
‪ท่อของเราเป็นแบบ…
‪- พื้นฐาน! ‪- ไม่ใช่ชั้นดี
‪ไม่ใช่เกรดพรีเมียม
‪ไม่ได้ทำจากทอง มันพื้นฐาน
‪พวกเขาวางท่อสองท่อ
‪เอาไว้หน้าบ้านคุณ ขี้มันจะได้ไม่ลอยไปลอยมา
‪สองท่อ
‪เราเคยต้องเรียนวิชาชื่อสังคมศึกษา
‪คุณแค่ต้องตีความภาพ
‪เป็นภาพที่ช่วยให้คุณได้เรียนรู้
‪รูปหนึ่งเป็นรูปเด็กนั่งขี้อยู่หลังพุ่มไม้
‪มีกองขี้ แล้วก็มีรูปเท้าถูกกากบาททับไว้ หมายถึง
‪"อย่าเหยียบขี้ มันไม่ดีกับคุณ"
‪สุขอนามัยพื้นฐานขึ้นอยู่กับคุณภาพชีวิต
‪เด็กบราซิลบางคน ‪ต้องเดินผ่านท่อเปิดเพื่อไปโรงเรียน
‪ต้องเดินผ่านท่อเพื่อไปโรงเรียน…
‪เด็กมาถึงโรงเรียนในสภาพตัวเหม็นหึ่ง
‪เขาโดนตั้งชื่อเล่น
‪"เขามาแล้ว"
‪"ใคร" พวกเด็กๆ ทำแบบนี้
‪"ใครนะ" แล้วก็…
‪เด็กคนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นหมายถึงเขา ‪"เรากำลังหัวเราะใครอยู่"
‪เด็กคนนั้นต้องอับอาย
‪บางครั้งเขาก็เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
‪รายงานข่าวเผยภาพศพในท่อระบายน้ำ
‪"เขาถูกฆ่าตายแถวนี้!"
‪พวกนั้นเอาไปทำข่าวให้เราดูในทีวี
‪ข่าวภาคเที่ยง
‪ทำไมคนบราซิลถึงอยากเห็นภาพแบบนั้นตอนเที่ยง
‪ถ้าไม่เห็นศพ เราจะไม่อยากอาหารหรือไง
‪ผมไม่เข้าใจ
‪คุณน่าจะได้เห็นพ่อผมตอนกินมื้อเที่ยง
‪ในทีวีบอก "แผลถูกแทง 14 แผล!" ‪พ่อผมดูดกระดูกไก่แบบนี้เลย
‪แถมเขายังไปตักเพิ่มด้วย ให้ตายเถอะ
‪เด็กๆ เห็นอะไรแบบนั้นแล้วก็คิดว่ามันตลก
‪พวกเขามาอยู่หลังนักข่าว พยายามให้ได้ออกทีวี
‪ขอแค่ให้ได้ออกทีวี
‪พวกเขาโตมาแบบไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด
‪พวกเขากลายเป็นโรคจิตแบบโจ๊กเกอร์
‪ทุกคนมีโจ๊กเกอร์อยู่ในตัว
‪พูดแล้วก็ฟังดูแปลก แต่มันจริง
‪บอกพี่ชายข้างๆ คุณสิ "ระวังโจ๊กเกอร์ล่ะ"
‪ดังขึ้นอีก อย่าขี้อายสิ "ระวังโจ๊กเกอร์"
‪- ระวังโจ๊กเกอร์ ‪- ระวัง
‪โจ๊กเกอร์ในตัวคืออะไร
‪มันคือช่วงเวลาที่คุณตัดสินใจว่าคุณจะตอบโต้
‪ความอับอายยังไง
‪แล้วคุณจะได้เจอเขาเมื่อไหร่ ‪ปกติก็ตอนที่โดนซ้อมน่วม
‪แต่ไม่ใช่ทุกครั้ง ‪เราไม่ได้ปากว่าตาขยิบ เราใคร่ครวญ
‪แม้แต่ตอนยังเด็ก เราก็รู้สี่รู้แปด
‪บางครั้งหลังโดนซ้อม เราจะคิดว่า
‪"โอเค ฉันทำผิด" มันสมควรอยู่
‪ถ้าคุณจนและคุณทำของพัง คุณก็โดนทุบตี
‪นั่นสมควรอยู่
‪แต่บางครั้งมันไม่ใช่การสอน ‪มันเป็นการทำให้อาย
‪และคุณก็รู้ได้ทันที
‪ในกรณีของผม ครอบครัวผมวุ่นวายมาก
‪คุณหลายคนคงเคยผ่านมา ‪หรือรู้จักคนที่เคยผ่านมันมา
‪ที่บ้านผมทะเลาะกันหนักจนผมไม่อยากอยู่บ้าน
‪เวลามีงานกลุ่มที่โรงเรียน
‪ผมพูดตลอด "อย่าไปบ้านฉัน"
‪"ไปแคร็กแลนด์เถอะ ที่นั่นดีกว่า"
‪"เราได้เรียนรู้อะไรจากที่นั่นมากกว่าที่บ้านฉัน"
‪ผมเกลียดบ้าน! พ่อผมตื่นมาอารมณ์บูดตลอด
‪แม่ผมก็ด้วย
‪พ่อผมจะไปชงกาแฟ
‪"ในบ้านเฮงซวยนี่ไม่มีกาแฟเลยหรือไง"
‪แม่ผมก็บอก "จะเอากาแฟเหรอ นี่กาแฟคุณ!"
‪"ฉันดื่มไม่ได้ถ้าไม่มีแก้ว"
‪น้องสาวผมจะชี้ผมแล้วบอกว่า "เขาทำแตก!"
‪ใช่
‪โธ่เว้ย มันแย่มาก
‪ปัญหาของบ้านผมคือเรื่องเงิน
‪เราไม่มีปัญญาซื้ออะไร ทั้งพ่อผมทั้งแม่ผม
‪พี่ชายผมหัวขบถ "สังคมแม่งเฮงซวย!"
‪เขามีโปสเตอร์เพี้ยนๆ ติดที่ประตูห้องด้วย
‪เป็นเด็กที่พิลึกชะมัด
‪แต่พอเวลาผ่าน ทุกอย่างก็เปลี่ยน ‪พ่อแม่ผมได้งานที่ดีกว่าทำ
‪พี่ชายผมไปเรียนมหาวิทยาลัยและเริ่มอาบน้ำ
‪"อรุณสวัสดิ์"
‪"ไอ้หนุ่มนี่เป็นใคร" ผมสงสัย
‪ผมเริ่มคิดว่าผมอาจจะชวนคนอื่นมาบ้านได้
‪วันหนึ่งที่โรงเรียน ครูให้เราจับคู่ทำงาน
‪เด็กผู้หญิงที่ผมชอบมาขอจับคู่กับผม
‪ผมตอบ "เต็มคาราเบลไปเลยสิจ๊ะ"
‪เธอถามที่อยู่ผม ผมตอบว่า "ด้วยความยินดีสุดๆ"
‪"ตามฉันมานะ" แล้วเราก็ไปกัน
‪เราไม่ได้เข้าห้องผม เรายังเด็กกันอยู่
‪เราไม่ได้เข้าห้องผม ‪เราอ่านหนังสือกันที่ห้องนั่งเล่น
‪เจอชื่อเพี้ยนๆ เราก็ขำ "สนธิสัญญาตอร์เดซิยัส"
‪เราพูดว่า "ฟังยังกับตอร์ติยา"
‪แล้วแม่ผมก็ออกมาจากห้องผม
‪ถือกางเกงในของผมไว้
‪แม่เดินมาหาเด็กสาวคนนั้นและพูดว่า
‪"แน่ใจเหรอว่าเธออยากคบกับไอ้เด็กตัวเหม็นนี่"
‪จากนั้นแม่ก็เดี่ยวไมโครโฟน
‪"ยัยหนู แมลงสาบเข้าห้องเจ้านี่ ‪พอออกมามันก็อ้วกแล้วหนีไป"
‪"พวกมันพูดว่า ‪'เขาต้องเล่นขี้ในห้องแน่ๆ ให้ตายเถอะ'"
‪ผมคิดในใจ "พระเจ้าช่วย แม่ทำอะไรเนี่ย"
‪อะไรกันวะ
‪ไม่!
‪ผมช็อกไปเลย
‪เด็กผู้หญิงก็ช็อก เธอตัวสั่น
‪"แม่ทำอะไรของแม่"
‪แม่เดินมาที่ผม ฟาดผมด้วยกางเกงในสามครั้ง
‪ทำไมกัน
‪แล้วแม่ก็กระซิบข้างหูผม
‪"บอกแล้วว่าสักวันฉันจะทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น"
‪ผมตอบว่า "อ้อ เข้าใจล่ะ"
‪"แม่กำลังจะบอกว่าบ้านนี้ใครใหญ่ แม่ใหญ่ที่สุด"
‪ผมคุมสถานการณ์ได้ ‪ผมบอกเด็กสาว "แม่ฉันชอบเล่นมุก"
‪"อย่าร้องไห้สิ"
‪"ฉันชินแล้ว" เธอกลับไปแบบช็อกๆ ตัวสั่นแบบนี้
‪เธอช็อก
‪ผมกลั้นมันไว้จนกระทั่งเข้าไปในห้อง
‪เพราะห้องของวัยรุ่นคือโลกของพวกเขา
‪เพราะงั้นคุณถึงควรจับตาดู ‪ห้องของพวกเขาไว้ให้ดี
‪พวกเขาจะสติแตกในนั้น
‪พวกเขาจะทำอะไรเพี้ยนๆ ‪กับจู๋ตัวเองในนั้น เช่น…
‪มันเป็นที่เดียวในโลกที่คุณกล้าหาญพอ
‪จะส่องรูก้นตัวเอง
‪ผมกลั้นเอาไว้จนถึงห้องของผม
‪พอเปิดประตู ผมก็ระเบิดออกมา
‪"ฉันจะไม่มีวัน
‪พาใครมาที่รังหนูนี่อีกแล้ว!"
‪"ไอ้บ้านเส็งเคร็ง!"
‪"ไอ้จู๋เส็งเคร็ง!"
‪ผมร้องไห้หนักมากจนผมสะอึกไปเลย
‪ผมไม่ชอบร้องไห้
‪พอร้องไห้แล้วผมหน้าตาน่าเกลียด ‪ยังกับหน้ากากของคนจีน
‪ผมไม่ชอบเลย
‪ปากผมบวมเจ่อ แบบนี้
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเจอโจ๊กเกอร์ในตัวเอง
‪เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้แล้วส่องกระจก
‪แบบนี้
‪"ไม่เจ็บเลยโว้ย!"
‪ที่แย่ที่สุดคือกางเกงในของผมไม่ได้สกปรกด้วยซ้ำ
‪หน้าต่างห้องผมอยู่ฝั่งท่อระบายน้ำเปิด
‪ห้องผมมันเลยเหม็นเหมือนขี้อยู่ตลอด
‪ผมโดนตีเพราะท่อระบายน้ำ
‪บริการพื้นฐาน ท่อคู่คงช่วยชีวิตผมได้
‪โลกกำลังจะจบสิ้น
‪พวกสัตว์จบสิ้นแล้ว
‪เมื่อก่อนเราต้องกังวลกับสัตว์แค่พันธุ์สองพันธุ์
‪พันธุ์สองพันธุ์ ไม่ใช่ปัญหา
‪"มาคอว์จะสูญพันธุ์" เราก็ช่วยมาคอว์
‪"ตอนนี้เป็นลิงไลออนทามารินสีทอง" ‪เราก็เอารูปมันพิมพ์ลงธนบัตร
‪ทุกวันนี้มีสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ 35,000 ชนิด
‪มีตั้ง 35,000 ชนิด
‪ถ้าพวกมันตายหมดก็เป็นเพราะมีคนนับนี่แหละ
‪แน่นอน พวกเขาไม่ได้เดาเอา
‪"ว้าว มีเป็ดอพยพแค่หกตัว" ‪เขาไม่ได้ทำกันแบบนี้
‪เบื้องหลังเรื่องนี้มีอาชีพหนึ่งอยู่
‪กูเกิลไม่ใช่สมองขนาดใหญ่
‪ที่คอยตอบคำถามของคุณ
‪แต่มีคนออกไปรวบรวมข้อมูลมาให้คุณ
‪แม้แต่เส้นบนแผนที่โลกก็ยังมีคนใช้เวลาเป็นวัน
‪"นี่คือเมโสโปเตเมีย"
‪เขาทำแผนที่มัน
‪ต้องใช้แรงกายแรงใจ
‪ผู้เชี่ยวชาญที่คอยศึกษาเรื่องสัตว์…
‪ทั้งพวกใกล้สูญพันธุ์และพวกถูกปล่อยกลับป่า…
‪คือนักชีววิทยา
‪ผมชอบพูดถึงนักชีววิทยา
‪เพื่อย้ำเตือนผู้คนว่ามันยังมีอาชีพอื่น ‪นอกจากวิศวกร ทนายความและหมอ
‪อาชีพมีเยอะแยะ และพวกเขาทำประโยชน์
‪ทุกอาชีพล้วนสำคัญ
‪นักชีววิทยาออกไปทำงานตัวเป็นเกลียว
‪ถ้าคุณค้นในกูเกิล
‪"สัตว์อะไรเร็วที่สุดในโลก"
‪คุณจะพบว่ามันคือเหยี่ยวเพเรกริน
‪นกที่บินได้ถึง 480 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪เหมือนรถฟอร์มูลาวัน
‪มันบินได้ 105 เมตรต่อวินาที
‪ผ่านสนามฟุตบอลในวินาทีเดียว แบบ…
‪หายไปแล้ว
‪คุณจะเจอคำตอบในกูเกิล
‪ทีนี้ นักชีววิทยาเห็นนกนั่นได้ยังไง
‪"พวก มีบางอย่างบินอยู่แถวๆ นี้"
‪มีคนจำนวนมากเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณ
‪หรือคุณเองก็อาจเป็นคนเสี่ยงเพื่อคนอื่น
‪รปภ.นี่แหละที่ทุ่มเทให้เราสุดๆ
‪ไม่ว่าไปงานไหน คุณก็จะเจอรปภ.
‪พวกเขายอมสละผมตัวเอง ‪หัวพวกเขาโล้นกันหมด
‪เรื่องนี้จำเป็น ‪เพราะคุณอาจต้องสู้แบบว่า "เข้ามา!"
‪มันไม่ได้
‪"รปภ.จัดการหรือยัง"
‪พวกเขาอยู่นั่นและพูดว่า "ปล่อยนะ"
‪"ถ้าแกปล่อย ฉันก็จะปล่อย"
‪"ปล่อยนะ" มันไม่ได้
‪มันไม่ได้
‪โลกกำลังจะจบสิ้น
‪ที่ผ่านมามันดีไป ผมเอาแต่พูดอย่างนั้น
‪เทศน์ไป ร้องไป ‪คุณคงคิดว่าผมเล่นคำเพื่อล้อโบสถ์
‪"เขาแต่งตัวเหมือนบาทหลวงยุคใหม่"
‪"มีดนตรีคลออยู่ด้านหลังโดยลูอัน มูรีนโย"
‪"เขาพูดเหมือนบาทหลวง" แต่ไม่ใช่เลย
‪นี่ไม่ใช่การเทศน์ในเชิงศาสนา
‪ถึงโชว์จะชื่อว่าเทศน์ไป ร้องไป
‪แต่วัฒนธรรมคือสิ่งเดียวที่แยกเราออกจากสัตว์
‪สิ่งเดียวที่แยกมนุษย์ออกจากสัตว์คือวัฒนธรรม
‪มีแค่มนุษย์ที่อารยะพอจะบูชาสิ่งต่างๆ
‪สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องศาสนา ‪เรากำลังบูชา
‪เพราะเรากำลังทำอะไรกัน
‪เราทุกคนมารวมตัวกัน
‪เพื่อดูสมาชิกร่วมเผ่าพันธุ์คนหนึ่งทำบางอย่าง
‪คุณจะไม่มีวันเจอสิงโต 20 ตัว ‪ล้อมวงรอบตัวหนึ่งตรงกลางที่เต้นแบบนี้
‪แล้วสิงโตตัวอื่นๆ ก็พูดว่า "หมอนี่มันตัวตึง"
‪"ให้ตาย!" ไม่ครับ
‪มีแค่เรา
‪วัฒนธรรมอยู่ในชีวิตเราหลายรูปแบบ
‪สำหรับผม มันคือละครเวที
‪เหมือนกับทุกคนที่นี่ตอนนี้ ครั้งแรกที่ผมไปดู
‪ใครคนหนึ่งพูดอะไรบางอย่าง
‪ผมอายุ 17 หรือ 18
‪แต่ผมดูละครเวทีมาตั้งแต่ยังเด็ก
‪เพราะที่ที่ผมโตมา
‪เขาจะเล่นเรื่องแพสชันออฟเดอะไครสต์ประจำ
‪ใครเคยดูหนังเรื่องนั้นบ้าง ยกมือ
‪ถ้าใครเคยดูมันที่โบสถ์หรือที่จัตุรัส
‪หรือในขบวนแห่ คุณจะเข้าใจที่ผมสื่อ
‪แพสชันออฟเดอะไครสต์จัดแสดงเสมอ
‪สมัยที่ผมยังไม่มีการศึกษา
‪ผมไม่ได้อยู่ในเมืองใหญ่ ไม่ได้รู้อะไรมากนัก
‪มันคือยุคที่เวลานักแสดงออกฉาก ‪เราก็จะมองหาพวกเขาด้านหลังทีวี
‪ยุคที่เราคิดว่าเราอาจขุดหลุมไปญี่ปุ่นได้
‪ผมก็เป็นแบบนั้นกับแพสชันออฟเดอะไครสต์
‪ผมคิดว่านั่นคือพระเยซูจริงๆ
‪นึกออกไหม
‪ผมนั่งร้องไห้ไปพร้อมกับผู้หญิงแก่ๆ
‪พวกแกจะพูดว่า "ชายที่น่าสงสาร!"
‪และผมก็พูดว่า "ผมรู้! พวกเขาทำแบบนี้ทุกปี"
‪"เขาทำอะไรมา" ผมไม่เข้าใจ
‪ผมจะสนใจแค่พระเอกของเรื่อง
‪โปสเตอร์มีภาพพระเยซูบนกางเขน
‪ผมเลยดูแต่พระเยซู
‪ในเรื่องมีทหารโรมัน
‪ที่แทงพระเยซูด้วยหอก ‪ตอนที่พระองค์โดนตรึงกางเขน
‪ผมเจอที่ทำงานของเขาก็เลยไปหาเขา
‪ผมกับแก๊งเพื่อนตัวจิ๋วสี่คน
‪"คิดว่าตัวเองห้าวนักเหรอ ไอ้เวร" ‪เราโกรธอย่างแรงเลย
‪"แกโชคดีนะที่เขาไม่ตาย"
‪เพราะผมพบนักแสดงที่รับบทพระเยซูที่จัตุรัสเมือง
‪"พระเยซูใส่ไนกี้ด้วยเหรอ"
‪"พระเจ้าช่วย"
‪"แต่โดนจัดหนักแบบนั้นก็ควรได้ใส่"
‪ผมมารู้ว่าเขาไม่ใช่พระเยซู ‪เพราะหมอนั่นทำพลาดเอง
‪ผมขอพูดให้ชัดเจน
‪สำหรับผู้ชมที่บ้านด้วย…
‪ผมไม่ได้กำลังพูดเรื่องศาสนา
‪มันเป็นเรื่องทางเทคนิคต่างหาก
‪ผมกำลังพูดถึงสายเคเบิล
‪โอเคไหม ข้างหลังฉากน่ะ
‪กางเขนพวกนั้นไม่ได้ถูกติดตั้งมานานสิบปี
‪มันถูกเอามาติดหนึ่งวันก่อนหน้า ‪และพวกมันก็ส่ายได้
‪นึกออกไหม
‪พอละครมาถึงจุดนี้ พระเยซูตายแล้ว
‪ในทางเทคนิค เขาขยับไม่ได้ ถูกไหม
‪เราทุกคนรู้เรื่องราวดี
‪พระองค์ถูกตรึงกางเขน พระองค์ขึ้นสวรรค์
‪พระองค์ถูกนำร่างไปสุสาน ‪และกลับมาในอีกสามวัน
‪ผมไม่ได้กำลังพูดถึงพระเยซู พระเจ้าหรือศาสนา
‪พระองค์เป็นสัพพัญญู พระองค์อยู่ในหัวผม
‪ผมไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟัง
‪ไม้กางเขนเอนไปข้างหน้า
‪ไม่มีใครอยากร่วงหน้าทิ่ม
‪มันเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์
‪ถ้าโดนกระทะร้อนๆ คุณจะร้อง "แม่งเอ๊ย!"
‪คุณยั้งไม่ได้
‪เขาตายแล้ว แต่พอกางเขนเอน เขาทำแบบนี้
‪"สามวันผ่านไปเร็วเป็นบ้าเลยพวก"
‪นั่นแหละผมถึงรู้ว่าเขาไม่ใช่พระเยซู
‪แล้วผมก็หลงรักละครเวที
‪ผมพบว่าคนเราสามารถสวมบทเป็นคนอื่น
‪ผมไม่รู้มาก่อนเลย
‪ผมตกหลุมรักละครเวที
‪ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ดูมัน ผมจะชวนเพื่อน
‪ต่อให้นักแสดงจะไม่ได้ดัง
‪เพราะตามชนบทน่ะ ‪เราจะได้เจอดาราจากละครน้ำเน่าเสมอ
‪"อ้อ หมอนั่นเล่นเรื่องซินญอราโดเดสติโน"
‪ทุกคนจะไปดูเขา
‪บางครั้งก็ไม่มีคนดังสักคนด้วยซ้ำ
‪แต่ถึงจะเป็นคนชื่อแปลกๆ ผมก็…
‪ผมก็อยากไปและจะบอกเพื่อนว่า ‪"ดูสิ เอดูอาร์โด สปาลาสตรีนีสมาล่ะ"
‪"หมอนั่นมันใครกันวะ"
‪"ชื่อแบบนั้น เขาต้องแสดงเก่งแน่ๆ"
‪ที่โรงเรียน ผมจะพูดว่า "เห็นนี่ยัง"
‪"อะไร" "เอดูอาร์โด สปาลาสตรีนีสมา!"
‪"ใครวะ" ผมตอบ "ฉันไม่รู้"
‪"ไปหาคำตอบด้วยกันเถอะ"
‪แล้วผมก็จะไปดู
‪ในเมืองเล็ก คณะละครลำบากกันมาก
‪เมืองผมมีประชากร 30,000 คน
‪เมืองของแม่ผมซึ่งผมกำลังพูดถึงมี 2,000 คน
‪ผู้ชายที่นั่นเหยียดเพศ
‪พวกเขาไม่อยากแสดงโดยใส่เสื้อคลุมรัดเอว
‪"ฉันไม่ใส่ชุดกระโปรงหรอก"
‪พวกเขาไม่อยากติดปีกเทวทูต
‪ถ้าคุณคิดจะจองที่นั่งในแถบชนบท ‪คุณต้องวาดรูปจู๋ลงไป
‪จะไม่มีใครนั่งทับ
‪ชายคนหนึ่งออกกะที่ยาว 12 ชั่วโมง ‪พอเห็นมัน เขาก็พูดว่า "ล้อเล่นแน่ๆ"
‪"พวกมันกวนตีนฉัน" เขาจะไม่นั่ง!
‪ทั้งโรงละครในเมืองผมเลยมีแต่เกย์
‪พวกเด็กเล็กๆ ที่อยากเป็นวิศวกร ‪พวกเขาถูกบังคับให้เข้าไปดูละคร
‪ในละครจะถามว่า ‪"จะให้พระเยซูหรือบารับบัสไปดี"
‪ทุกคนตอบ "บารับบัส"
‪กระโดดไปมา
‪มันบ้ามาก
‪คณะละครลำบากเพราะที่นั่นมีไมโครโฟนไม่พอ
‪นักแสดงมีตั้ง 300 คน มันมีไมโครโฟนไม่พอ
‪พวกเขาเลยอัดบทพูดแทน
‪พวกเขาจะเล่นเสียงและนักแสดงก็ขยับปากตาม
‪แต่พวกเขาอัดมันในห้องอัด พวกเขาไม่เห็นฉาก
‪พวกเขาไม่เห็นทุกคนแต่งองค์ทรงเครื่อง ‪พวกเขาไม่เห็นกาลิลี
‪มันก็เลยไม่มีความรู้สึก มันแบบ…
‪"ข้าไม่รู้"
‪"ข้าสาบานว่าข้าไม่รู้"
‪ตอนซ้อม ทุกคนแต่งตัว มีฉากสวยงาม
‪ป็อนติอุส ปีลาตุสอยู่นั่น ‪จากนั้นพวกเขาก็เปิดเสียง
‪ข้าไม่รู้
‪ข้าสาบานว่าข้าไม่รู้
‪แล้วเขาทำยังไง เขาพยายามเล่นใหญ่กว่าเสียง
‪มันพิลึกมาก
‪อย่างกับตอนหนึ่งของนารูโตะเลย
‪ชายคนนั้นทำแบบนี้
‪ข้าไม่รู้
‪ข้าสาบานว่าข้าไม่รู้
‪โลกกำลังจะจบสิ้น
‪และเมื่อคุณเห็นโลกมาถึงจุดจบ
‪คุณก็อาจจะเลือกทำอะไร
‪ที่คุณจะไม่ทำตอนที่ยังสติดีๆ อยู่
‪ในตอนนั้นผมคิดว่า
‪"ผมจะชกกับโปโป้"
‪แต่ผมไม่ได้ไปแบบไม่เตรียมตัว
‪ผมหาข้อมูลเตรียมไว้
‪ผมทำการบ้าน ผมอ่านหนังสือ
‪ผมเรียนพื้นฐานการชกมวย
‪ผมชอบเรียนรู้หลักการของสิ่งต่างๆ
‪คุณถามผมว่า "มุกตลกคืออะไร"
‪ผมจะบอกให้ มันเป็นเรื่องจังหวะเวลา
‪ไม่มีคำนิยามที่ดีกว่านี้แล้ว
‪มันอยู่ที่จังหวะเวลาล้วนๆ
‪มุกห่วยๆ ถ้ามาถูกเวลาก็ฮา
‪"ให้ตาย มุกเขาฮาเว้ย"
‪แต่ถ้ามุกดีมาผิดเวลา "เฮงซวย"
‪"มันกล้าพูดแบบนั้นได้ไงวะ"
‪จังหวะเวลาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‪จะหัวเราะกับเพื่อนซี้ คุณไม่ต้องใช้คำพูดด้วยซ้ำ
‪แค่มองตากันทีเดียว เพื่อนคุณก็…
‪คุณต้องหันหนีเพราะคุณไม่อยากขำ ‪คุณจะพูดว่า "หยุดเลยพวก หยุด"
‪"หยุดเลยนะ ตรงนี้มีศพคนตายนะพวก"
‪"อย่าทำแบบนั้น"
‪การชกมวยคือการขยับให้ถูกในจังหวะที่ใช่
‪คือหลักฟิสิกส์ของร่างกาย
‪"ชกฉันสิ" แล้วคุณก็ชกผิดวิธี
‪แต่คุณเรียนรู้ได้
‪"บิดสะโพกและขาเพื่อสร้างพละกำลัง"
‪"คุณจะต่อยได้หนักกว่าที่คุณคิดว่าทำได้"
‪นั่นแหละที่ผมเรียน
‪ผมแค่ลืมเรื่องเล็กๆ ไปอย่างเดียว
‪โปโป้รู้เรื่องนั้นดีอยู่แล้ว
‪เขารู้ดีมา 30 ปี
‪ยกแรก ผมโดนซัดซะน่วม มันน่าอายมาก
‪กองเชียร์ตะโกน "ลุยเลย!" ‪และหัวผมก็ผงะแบบนี้
‪ผมคิดในใจ "อะไรวะนั่น" แล้วมันก็เกิดขึ้นอีก
‪โปโป้ไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่ทำแบบนี้
‪ผมคิดในใจ "อะไรกันวะ"
‪ยกแรกจบลง ผมไปนั่งแบบสับสน
‪ยกสอง "ผมต้องตั้งสมาธิ"
‪เริ่มชกได้หนึ่งวินาที หัวผมก็ผงะอีกแล้ว
‪ผมคิดในใจ "พวก…"
‪"ฉันต้องคิดไปเองแน่"
‪ผมพยายามกล่อมตัวเอง สมองน่ะทรงพลังมาก
‪ผมกำลังเผชิญหน้าคู่ต่อสู้
‪เขาอาจชกผม แต่ผมไม่รู้สึกเลย บ้าไปแล้ว
‪หัวผมเอาแต่…
‪ผมคิดว่าผมถูกตีรูลลีปาดึงผม
‪"พอได้แล้ว" แต่มันไม่หยุด "พอได้แล้วน่า"
‪หลังยกสอง ผมดูในจอภาพ
‪ผมเห็นโปโป้ชกผม และผมคิดว่า "พระเจ้า"
‪พอเป็นภาพช้า มือของเขาเหมือนลิ้นกิ้งก่า…
‪เขาชักมือกลับ แบบว่า "ให้ตายเถอะ!"
‪ยกสาม ผมโดนซัดน่วม ‪ยังกับพรมในวันทำความสะอาด
‪ตอนที่แม่เราซักพรมสกปรกผืนนั้น
‪แม่จะแขวนมันไว้แล้วหวดมันด้วยไม้กวาดหุ้มยาง
‪ผมรู้สึกแบบนั้นแหละ แล้วมันมีตั้งแปดยก
‪แต่ที่เรียกว่าชกน่ะนับแค่สามยกแรก
‪หลังจากนั้นเห็นชัดๆ ว่ามันคือการพยายามฆ่า
‪เวลาทีวีถ่ายทอดสด ‪ทุกคนก็เห็นแต่ไม่มีใครทำอะไร!
‪"เรารักคุณ" วันนั้นคุณไม่ได้รัก!
‪ชีวิตผมเปลี่ยนไปในยกที่สี่
‪มันเปลี่ยนไปจริงๆ นี่คือคำให้การของผม
‪ผมขอบอกคุณเลยนะ
‪ผมเป็นตลก เป็นนักแสดง ‪เป็นนักร้อง และเหนือสิ่งอื่นใด
‪ผมเป็นผู้รอดชีวิต
‪ผมเห็นด้วยว่าจนกระทั่งยกสาม ‪มวยของผมยังออกทีวีได้
‪แต่พอยกสี่เป็นต้นไป ‪มันคงลงได้แค่ในพอร์นฮับ
‪"ตาเฒ่าฟาดก้นนักเรียนหนุ่ม"
‪มันบ้าชัดๆ
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปในยกสี่ ‪เพราะผมทำให้โปโป้เปลี่ยนกลยุทธ์
‪ก่อนนั้นเขาแค่ชกหน้าผม
‪สามยกที่ผมโดนชกแค่ที่หน้าจนหน้าชา
‪ผมเริ่มบุก ก็หน้าผมมันเยินไปแล้ว จริงไหม
‪จมูกจะมีประโยชน์อะไร
‪ใครต้องการมันบ้าง
‪แต่เขาดูออก
‪แล้วเขาก็ชกผมเข้าที่หูเป็นครั้งแรก
‪นั่นคือวินาทีที่ทุกคนเห็น
‪ตอนที่ผมมองหาวิเตอร์ เบลฟอร์ต ‪กับแอนเดอร์สัน ซิลวา
‪ไมก์ ไทสัน…
‪ผมกลัวมาก
‪แต่ผมอธิบายได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪ตอนที่เขาซัดหมัดเข้าที่หูผม…
‪เสียงระฆังก็ดัง
‪แต่ดังอยู่ในหัวผม
‪เสียงระฆังดังอยู่ตลอดการชกเลย
‪ผมไม่รู้ว่ามันจบแล้ว
‪โปโป้เดินไป ผมยังมองหาเขาอยู่
‪"ไอ้แก่นั่นอยู่ไหน"
‪พอเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น ‪ผมก็ถามว่า "เหนื่อยล่ะสิ"
‪"แกแก่แล้ว!" และกรรมการก็บอกว่า "นั่งลง"
‪ผมบอก "อ้อ ผมผิดเอง โทษที"
‪ผมนั่งลง
‪ถึงยกห้า
‪ตัว "ป" ในรอยสัก "ปีเอาอี" ‪ของผมก็หลุดจากขา
‪ตัว "อ" เลื่อนขึ้นไปบนก้น ผมหาสระไม่เจอ
‪ยกหก
‪ผมจำไม่ได้ ยกหก…
‪มันเหมือนแสงแวบผ่าน
‪ภาพปรากฏขึ้นมา
‪แล้วมันก็หายไป นึกออกไหม
‪ผมจำได้ ผมร้องว่า "ไม่!" ‪แล้วมันก็จอดับอีกครั้งหนึ่ง
‪แต่ผมจำยกเจ็ดได้
‪ผมจำได้เพราะผมคิดว่า "พวก…"
‪"ฉันน่าจะเริ่มเตะ"
‪"ตอนเขาไม่ทันมอง…"
‪แต่คุณทำไม่ได้
‪จริยธรรมในการชกมวย ‪คุณต้องชก "เหนือเข็มขัด"
‪พอถึงยกแปด
‪ผมสนุกไปกับการชกในรูปแบบใหม่
‪ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นกับโปโป้อีกแล้ว นึกออกไหม
‪โปโป้ชกอยู่กับร่างกายของผม
‪ผมมองเข้าไปจากข้างนอก ‪ลอยเหมือนผีเหมือนสาง
‪ผมมองตัวเองโดนซัดน่วม ‪"ยังกับเขาชอบเลยแน่ะ"
‪"ไม่เห็นจำเป็นเลย"
‪ผมมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นผู้คน
‪ที่ผมรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪ไมเคิล แจ็กสันอยู่บนนั้น บอกว่า "มาสิ!"
‪"นายไม่ต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น" ผมตอบ "ไม่"
‪"ผมกำลังมองดูรอบๆ เวทีมวย"
‪ผมมองเห็นคนจำนวนมหาศาล
‪แม่ผมไม่ได้มา แต่พ่อผมมา
‪ตอนนั้นคุณเห็นผมหัวเราะไหม
‪โดนซัดน่วมแล้วก็หัวเราะ
‪ผมมองไปที่พ่อของผมในหมู่ผู้ชม
‪พ่อผมยอมโต้รุ่งเพื่อดูโปโป้ชก
‪ตอนนี้พ่อกำลังดูโปโป้กระทืบลูกชาย ‪คุณนึกภาพออกไหม
‪พ่อผมตื่นเต้นมาก ‪เขาส่งเสียงเชียร์แบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‪"สู้เขา โปโป้!"
‪พระเจ้า
‪ปัดโธ่เว้ย!
‪ให้ตาย แต่ศึกของเราก็จบลง
‪เราเสมอกัน
‪ไปตายซะ! คุณไม่ใช่คนตัดสินนะ
‪กรรมการตัดสิน
‪กรรมการยกแขนโปโป้ขึ้น
‪ส่วนพระเยซูยกแขนผม
‪ทุกคนพอใจ
‪ผมโกรธเพื่อนแทบตาย
‪ผมโมโหมาก พวกเขาล้อเลียนผม
‪ผมพูดว่า "พวก…"
‪"คู่มวยนายออกอากาศดึกมากเลย"
‪"ฉันล่ะเกือบหลับ" ผมถามว่า "แล้วฉันล่ะ"
‪พระเจ้าช่วย พูดจาไร้มารยาทชะมัด
‪คนถามผมตลอดเลย "คุณชกต่อไปไหวไหม"
‪ผมก็บอกพวกเขาตลอด
‪ผมชกอีก 20 ยกก็ยังไหว ‪ถ้ามันมีแค่ผมกับโปโป้น่ะนะ
‪ปัญหาคือมันมีผม โปโป้และตีรูลลีปา
‪คุณจะมีสมาธิถึงแปดยกได้ยังไง
‪ถ้าตีรูลลีปาเอาแต่ร้องว่า "อย่าฆ่าเขา โปโป้!"
‪คุณทำไม่ได้หรอก
‪คุณทำไม่ได้
‪ตีรูลลีปาน่ะสุดยอด เขาเป็นเจ้าแห่งการสื่อสาร
‪เราเหมือนกันตรงนั้น ผมถึงได้รักเขา
‪เราเป็นนักสื่อสาร
‪ผมพบว่าการอยู่ในวงสังคมที่ต่างกัน ‪คือการได้เปิดหูเปิดตา
‪ผมไม่ได้เห็นค่าของละครเวทีมาแต่แรก
‪ผมเคยคิดว่ามันเป็นการเสียเงินเปล่า
‪แต่พอผมไปดู ผมเข้าใจ คุณได้มีส่วนร่วม
‪นั่นคือหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ผมอยากจัดโชว์ที่นี่
‪การจัดโชว์ที่นี่
‪กับจัดโชว์ที่ปีเอาอี มันต่างกันอย่างมาก
‪เวลาผมมาโชว์ที่นี่
‪ผมพล่ามไปได้ทั้งคืน และทุกคนจะหัวเราะกันสนุก
‪แต่ที่ปีเอาอี พอใกล้เที่ยงคืนเท่านั้นแหละ
‪คนจะเริ่มพูดว่า "เอาล่ะพ่อหนุ่ม จบได้แล้ว"
‪"ข้างนอกมันจะเหมือนในวอล์กกิงเดด ‪เธออยากสู้กับพวกมันหรือไง"
‪ระดับความปลอดภัยมันแตกต่างกัน
‪มีแค่คนบราซิล ผมไปมาแล้ว 70 ประเทศ
‪ผมไม่เคยเห็นคนที่ไหนพูดว่า ‪"โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน" เลย
‪มีแค่เรา
‪เพราะเรารู้ว่าด้วยเวลาเพียงห้านาทีเท่านั้น
‪โทรศัพท์เครื่องนั้นสามารถเดินทางข้ามไปถึงสี่รัฐ
‪เรารู้ดี เข้าใจนะ
‪เราถูกเลี้ยงดูมาแบบนี้
‪ถ้าคุณเกิดและเติบโตที่เตเรซีนา
‪คุณก็จะมีความคิดจิตใจแบบเตเรซีนา
‪ถ้าคุณเกิดที่โปร์ตู
‪คุณโตที่โปร์ตู คุณก็จะโตมา…
‪คุณจะมีความคิดจิตใจอีกแบบหนึ่ง
‪ผมเห็นความแตกต่างตอนออกไปข้างนอกที่นี่
‪คุณกินข้าวโดยที่วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ
‪ผมเห็นมันแล้วก็คิดว่า "ให้ตาย…"
‪"ฉันไม่ใช่โจรด้วยซ้ำ ‪แต่ฉันยังอยากปล้นคนพวกนี้เลย"
‪"พวกเขาทำให้มันง่าย"
‪ถามจริง! ให้ตายเถอะ
‪ผมอยากขโมยมันชะมัด
‪ความผิดพลาดโง่ๆ
‪แต่ตำรวจของพวกคุณมีประสิทธิภาพ ‪พวกเขาจะมาจับตัวผม
‪ในบราซิล พวกเขาจะโทษเหยื่อ
‪มันเป็นความผิดคุณ
‪คุณยืนอยู่นั่น…
‪"พวกเขาขโมยโทรศัพท์ผม" "ที่ไหน"
‪"หน้าโรงละคร" ‪"คุณหาเรื่องเอง ดึกป่านนี้เนี่ยนะ"
‪"ผมรู้ว่าคุณโทรเรียกอูเบอร์ ‪แต่ดึกป่านนี้เนี่ยนะ ไม่เอาน่า"
‪"ช่วยหน่อย! มันลงมือที่ไหน"
‪"ในซอยนั่น" หมอนั่นตอบ "เฮอะ"
‪"คุณไม่ได้มันคืนหรอก! มันหายไปแล้ว"
‪"ซอยนั่นมันอันตราย"
‪มันต่างกัน บางเรื่องคุณต้องไปเห็นด้วยตัวเอง
‪น่าเสียดายที่การเดินทางมันแพงมาก
‪ถ้าทุกคนได้ไปเห็นวัฒนธรรมอื่นคงจะดี
‪ผมมีมุก…
‪ใครได้ดูโชว์ล่าสุดของผม ‪"โชว์ของผมเองครับ" ใน Netflix บ้าง
‪ขอบคุณ ใช่แล้ว
‪จำมุกเกี่ยวกับการทักทายทั่วโลกได้ไหม นมัสเต
‪มุกนั้นมันยังมีอีกส่วน
‪แต่มันไม่ได้อยู่ใน Netflix
‪มันยังมีอีกส่วน
‪เพื่อนผมบอกว่า "มุกเรื่องอินเดียน่ะตลกมาก"
‪"ทำไมนายไม่เล่นในโชว์ที่ลง Netflix" ‪ผมบอกว่า "ฉันเล่นนะ"
‪เขาบอกว่า "นายไม่ได้เล่น" ผมบอก "ฉันเล่น"
‪เขาบอก "ไม่เล่น" ผมบอก "เล่น"
‪เขาบอก "ไม่"
‪ผมเลยบอกว่า ‪"เพื่อน มุกนั่นฉันเป็นคนเล่นเองนะ"
‪"ฉันเล่นไปแล้ว" เขาบอกว่า "งั้นดู"
‪เราเปิดมัน
‪หลังจากมุกคำทักทาย มันก็โดดไปแอฟริกา
‪"ให้ตาย พวกเขาตัดมุกฉันออก" ผมเศร้ามาก
‪นี่คืองานของผม
‪ผมเป็นเหมือนจิตรกร ‪โชว์ของผมก็เหมือนภาพวาด
‪การจะทำโชว์ การจะค้นข้อมูล ‪มันใช้เวลานาน เราต้องทุ่มสุดตัว
‪คุณคิดเหรอว่าผมรู้เรื่องที่ผมเอามาเล่าดีอยู่แล้ว
‪คุณคิดเหรอว่าผมเคยเห็นเหยี่ยวเพเรกริน
‪ผมไม่เคย เราหาข้อมูลมา ‪เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะใช้ได้
‪จากนั้นเราก็ไปทดสอบมุก ‪ที่ซัลวาดอร์ ที่อาราคาจู หรือที่อื่นๆ
‪"พวกเขาฮามุกนี้ เอามุกนั้นออก"
‪มันเหมือนเล่นหมากรุก ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ
‪แต่พวกเขาตัดมุก ‪ที่ผมต้องถ่อไปอินเดียถึงจะได้มาเนี่ยนะ
‪คุณจะตัดมันไม่ได้
‪เวลาคุณซื้อภาพวาดและไม่ชอบก้อนหินในรูป
‪คุณจะทาสีทับมันไหม
‪ไม่ นี่มันงานศิลป์ ตีความมันสิ
‪ทนกับมันซะ
‪มอบความหมายใหม่ให้กับหิน
‪ผมโกรธมากที่เขาตัดมันออก ‪ผมเลยโทรหา Netflix
‪"สวัสดี Netflix"
‪"คุณอยู่ไหน"
‪ใครจะรู้ล่ะ พวกเขาอาจนั่งจิบกาแฟ ‪อยู่ในเทสล่าที่ไหนก็ได้
‪"มุกผม" "นั่นไม่ใช่ฝีมือเรา"
‪"ให้ตาย" ผมเลยโทรหาผู้จัดการผม ‪"มุกของผมอยู่ไหน"
‪"เราตัดมันออกเพราะคิดว่า ‪มันอาจทำให้คุณมีปัญหาที่อินเดีย"
‪ผมตอบ "อืม ตัดมุกนั้นเลย คิดถูกแล้ว"
‪"ผมไม่อยากมีปัญหาในอินเดีย ‪คนเป็นพันล้านเกลียดผมเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก"
‪ผมอาจถูกฆ่าตายได้
‪คนหนึ่งพันล้านพร้อมใจกันเกลียดคุณ
‪คุณคงจะ…
‪ผมไม่ต้องการแบบนั้น
‪"แต่ขอผมอธิบายมันก่อน เผื่อคุณจะเข้าใจ"
‪พวกเขามาหาผมและผมก็เล่นมุกนั้น
‪ผมย้ำเตือนความจำพวกเขา
‪ผมพูดถึงคำทักทายทั่วโลก นมัสเต
‪ที่อินเดีย คนพูดว่านมัสเต
‪พระเจ้าในตัวผมรับรู้ถึงพระเจ้าในตัวคุณ
‪ผมคิดว่ามันแปลก ‪เพราะมันเป็นเรื่องทางจิตวิญญาณ
‪บางครั้งคุณก็มีข่าวร้าย
‪คุณจะบอกข่าวร้ายหลังจากนั้นยังไง
‪"พระเจ้าในตัวผมรับรู้ถึงพระเจ้าในตัวคุณ"
‪"จูนีนโยตกรถมอเตอร์ไซค์ตาย" มันไม่ได้
‪มันไม่เหมือนกัน
‪แต่ผมเข้าใจ ทุกคนมีการทักทายของตัวเอง
‪ที่เซาเปาโล คนใช้การจูบ
‪ที่รีโอเดจาเนโร จูบสองครั้ง จบ
‪ในสวิตเซอร์แลนด์ จูบสามครั้ง
‪ที่กรีซ ผมคงไม่จูบใคร จูบแบบกรีกมันออกจะ…
‪มันลึกซึ้งเกินไป
‪คุณจูบรูตูดคนอื่นไม่ได้หรอก
‪มันไม่จำเป็น
‪มันไม่จำเป็นเลย
‪ที่กรีซน่ะ แค่ทักทายคนอื่น ‪แบบที่เราทำกันในต่างจังหวัดก็พอ
‪เราแค่ต้องส่งเสียงแบบ…
‪แล้วก็ไป
‪ส่วนคนอื่นก็…
‪แล้วก็ไป
‪ไม่มีใครพูดอะไร แต่การสนทนาเกิดขึ้นไปแล้ว
‪และที่อินเดีย นมัสเต
‪ผมเคารพเรื่องนั้น เราไม่มีปัญหากัน
‪วันหนึ่งผมออกจากพิพิธภัณฑ์
‪ผมไปพิพิธภัณฑ์ จากนั้นก็นั่งตุ๊กตุ๊ก
‪คุณต้องเคยเห็นมันในหนังแน่ ‪ที่นี่ก็อาจจะมีให้นั่งด้วย
‪มันคล้ายๆ มอเตอร์ไซค์รับจ้างนั่นแหละ
‪คุณโดดขึ้นด้านหลังแล้วคนขับจะขับไป ‪ส่วนคุณก็นั่งอยู่ตรงนั้น…
‪กินลมชมวิวของอินเดีย
‪"ว้าว เจ๋งชะมัด"
‪เรากำลังตรงไปโรงแรม แล้วจู่ๆ เขาก็หยุด
‪เขาดับเครื่อง
‪ผมเห็นเราจอด ผมเลยถาม ‪"นี่พวก ทุกอย่างโอเคไหม"
‪"เกิดอะไรขึ้น"
‪เขาชี้ไปที่วัวสามตัวนอนอยู่กลางถนน
‪เขาบอกว่า "วัวทอดกายอยู่"
‪ในชีวิตผมไม่เคยได้ยินประโยคนั้นมาก่อน
‪"วัวทอดกาย" เนี่ยนะ ผมไม่เคย
‪มันฟังยังกับสุภาษิตเลย ‪"ฉันไปไม่ทันเพราะวัวกำลังทอดกาย"
‪เพราะไม่เคยได้ยิน ผมนึกอะไรออกก็เลยพูดไป
‪"วัวทอดกายอยู่"
‪ผมบอกว่า "น่าสงสาร มันคงเหนื่อย"
‪"เราอ้อมไปไม่ได้เหรอ"
‪เขาบอกว่า "ไม่ได้" ผมถามเหตุผล
‪"ที่นี่วัวเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์"
‪"ในประเทศคุณมันไม่ศักดิ์สิทธิ์เหรอ" ‪"ศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้วสิ"
‪"มันศักดิ์สิทธิ์ทุกวันอาทิตย์ เพราะพวกเราจะ…"
‪"แต่อย่าลงรายละเอียดเลย ‪เดี๋ยวคุณอาจจะเจ็บตัว"
‪ผมรู้เรื่องที่วัวศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว
‪เพราะผมรู้จักชายอินเดียคนหนึ่ง ‪ตอนกินปิ้งย่างที่เซาโชเซโดสคัมโปส
‪และผมก็ถามเขา
‪ผมคิดว่า "เดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว"
‪"ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน เดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว"
‪"ฉันจะถาม"
‪ผมถาม "วัวไม่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับคุณเหรอ"
‪เขาบอกว่า "แค่ที่นั่น"
‪ผมบอกว่า "เข้าใจแล้ว"
‪นี่แหละขั้นสุดของโลกาภิวัฒน์ ผมเข้าใจ
‪ผมเคารพวัว
‪ผมเคารพคำว่านมัสเต ตอนนี้ผมก็เคารพวัวด้วย
‪ผมให้ความเคารพ
‪ราวๆ 98 เปอร์เซ็นต์
‪ส่วนเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ผมให้คำแนะนำวัว
‪ถ้ามันต้องการน่ะ ผมเปิดกระจก และส่งเสียง…
‪"ไปให้พ้น ไอ้วัวโง่!"
‪วัวไม่สนใจ
‪มันไม่เข้าใจ
‪ผมก็แค่รอต่อไป
‪ผมรู้ ผมเป็นนักแสดงตลก
‪เราเล่นมุก เรากุเรื่องขึ้นมา
‪เราพูดให้มันเกินจริง ไม่ใช่ทุกอย่างที่จะขำ
‪เราตอกไข่ใส่สี แต่เรื่องนี้ผมไม่ได้กุขึ้นมา
‪ผมมองไปรอบๆ แล้วพอมองที่ข้างๆ ผม
‪เด็กคนหนึ่งนั่งขี้อยู่ข้างๆ แท็กซี่
‪จ้องตาผม
‪ผมพูดว่า "เด็กคนนี้นั่งขี้และจ้องตาฉัน"
‪"ฉันไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นหรอก"
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪มันหยุดยั้งอะไรไม่ได้
‪ผมไม่ได้กุเรื่องนะ ผมเล่าเรื่องจริง
‪เด็กคนนั้นขี้เสร็จ
‪เช็ดมือกับดิน…
‪นี่ผมเล่าเรื่องจริง
‪เขาเช็ดมือกับดินอีกรอบ
‪แล้วโบกมือลา
‪ด้วยมือที่มีรอยเปื้อนเหลืองๆ
‪เขาหายเข้าไปในรถ ผมช็อกมาก แบบว่า…
‪"เด็กนั่นใช้มือเช็ดตูดต่อหน้าฉัน"
‪"พระเจ้าช่วย"
‪"อี๋!" แล้ววัวก็ยืนขึ้น ‪ราวกับเป็นปาฏิหาริย์จากพระเจ้า
‪แท็กซี่ออกตัว ผมไม่กล้ากอดอก
‪มันเหมือนเด็กนั่นปาขี้ใส่ผม ผมแบบว่า…
‪"พระเจ้าช่วย เด็กนั่นใช้มือเช็ดก้น"
‪และผมก็ใส่เสื้อพิมพ์คำว่าบราซิล
‪พอถึงโรงแรม ผมจ่ายค่ารถ
‪พอผมหันหลังไป เขาก็ร้องเรียก "นี่!"
‪"คุณเป็นคนบราซิลเหรอ"
‪"ครับ ทำไมเหรอ" ‪"ที่บราซิลเขาจับมือกันไม่ใช่เหรอ"
‪ผมบอก "แค่ที่นั่น"
‪"นมัสเต"
‪พอผมเล่าจบ ผู้จัดการผมทำท่าแบบนี้
‪"คิดว่าผมเหมารวมว่าคนอินเดีย ‪เอามือเช็ดก้นกันทุกคนเหรอ"
‪"คุณไม่เข้าใจ"
‪"นี่คือมุกตลก
‪เกี่ยวกับระบบท่อระบายน้ำ"
‪ให้ตายสิ!
‪ถ้าเกิดที่บราซิล ‪ซึ่งมีประชากร 240 ล้านคนมันยังเป็นปัญหา
‪ลองคิดดูว่ามันจะเป็นยังไง ‪ในที่ที่มีประชากรตั้งหนึ่งพันล้านคน
‪ประสบการณ์สอนสิ่งต่างๆ ให้กับเรา
‪ผมได้สังเกตตอนที่ผมเดินทาง
‪และผมก็ไปมาเกือบจะ 70 ประเทศแล้ว
‪ดนตรีมีอยู่ทุกที่
‪สองสิ่งที่พาคนมารวมกัน เสียงหัวเราะ…
‪คุณหัวเราะเพราะการเป็นหนึ่งเดียว
‪บางทีคุณมาที่นี่และคุณก็อาจคิดว่ามุกมันไม่ฮา
‪แต่คุณก็หัวเราะเพราะทุกคนเขาหัวเราะกัน
‪คุณอาจไม่อยากปรบมือ ‪แต่ทุกคนเขาปรบมือ คุณเลย "โอเค"
‪นั่นแหละความเป็นหนึ่งเดียว
‪มีคนถามผมเรื่องดนตรีบ่อยๆ
‪"คุณทำได้ยังไงกัน"
‪"คุณทำอะไรหลายอย่าง ‪เล่นตลก แสดงหนัง โดนชกจนน่วม"
‪"แล้วคุณก็ได้…"
‪มีไม่กี่คนหรอกที่รู้วิธีทำเพลง ‪จะเริ่มตรงไหน จะทำยังไง
‪พวกเขาถาม "คุณเขียนเนื้อก่อนเหรอ"
‪"อะไรมาก่อน แนวเพลงหรือเนื้อเพลง"
‪ผมทำแบบนี้ครับ
‪ตอนที่ผมแต่งเพลง "จีรัสโซล"
‪คือตอนที่ผมอยากนำเสนอตัวเองในแบบนั้น
‪เวลาคุยกับคนที่ชอบเล่นใหญ่เล่นโต
‪คุณก็ต้องพูดด้วยภาษาของเขา
‪เวลาคุยกับคนหยาบคาย ‪คุณต้องพร้อมรับความหยาบคายของเขา
‪คุณต้องคิดถึงความรู้สึกที่คุณอยากจะสื่อสาร
‪ถ้าผมอยากทำให้คนซึ้ง ผมแต่งเพลงอาเชไม่ได้
‪ถ้าคนฟังเต้น พวกเขาจะซึ้งได้ไง
‪ถ้าชายคนหนึ่งใส่หูฟังและร้องไห้…
‪คุณถามว่าเขาเป็นอะไร ‪แล้วเขาตอบ "เลโอ ซันตานา"
‪แบบนั้นมันไม่มีทาง ไม่มีทางเกิดขึ้น
‪ฉะนั้นผมเลยเลือกทำนองนี้…
‪เพื่อพูดเรื่องชื่อเสียง
‪เพื่อพูดเรื่อง…
‪สิ่งที่ผมได้ผ่านมา
‪ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย ‪มันไม่ได้ร้ายไปซะทุกอย่าง
‪ถึงคนดังจะบ่นเรื่องความเป็นส่วนตัว ‪แต่พวกเขาชอบติดแฮชแท็กชื่อร้าน
‪พวกเขาชอบลงโพสต์ ‪เพื่อนอนโรงแรมฟรี ผมก็ด้วย
‪แค่ควักโทรศัพท์ออกมา คุณก็ไม่ต้องเสียเงินแล้ว
‪แค่ทำแบบนี้ก็เท่ากับจ่ายเรียบร้อย
‪แต่ผมก็เสียอะไรไปเยอะ ความเป็นส่วนตัว
‪บางครั้งผมก็อยากหายตัวไป
‪ไปอยู่กับเนย์มาร์และโชว์ให้เขาดูคนเดียว
‪"ผมจะโชว์ให้คุณดู 'อรุณสวัสดิ์ เมนีโน เนย์'"
‪"ผมจะโชว์ให้คุณดู"
‪มีบางอย่างที่เราก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว
‪ผมได้ของขวัญที่มีหน้าผมติดอยู่ ‪ผมไม่อยากเห็นมันเลย
‪ผมทนมันไม่ได้
‪ลูกจ้างผมเอาเสื้อที่ผมไม่ใส่แล้วไป
‪พวกเขาไปไหนมาไหน ‪โดยใส่เสื้อยืดที่มีหน้าผมบนนั้น
‪มันทำให้เราจะเป็นบ้า
‪มีคนถ่ายผมฉี่ในห้องน้ำสาธารณะ
‪ผมเคยบอกลูอัน
‪"ลูอัน ไอ้คนข้างๆ ที่ถ่ายฉันยืนฉี่
‪ฉันจะฉี่ใส่พวกมัน"
‪เพื่อนๆ ผมจะยอมมีลูก ‪ถ้าได้ผมเป็นพ่อทูนหัวเท่านั้น
‪นี่มันตลาดบิทคอยน์ของวินเดอร์สันหรือยังไง
‪ให้ตายเถอะ
‪แล้วผมทำยังไงกับเรื่องพวกนี้
‪ผมเลือกวิธีที่ดีที่สุด
‪เอามันใส่ในเพลงที่ไพเราะและเปี่ยมความหมาย
‪เพราะงั้นคุณถึงชอบเพลงล้อของผม
‪มันใกล้เคียงกับต้นฉบับมากจนคุณไม่ต้องดูเอ็มวี
‪แค่ฟังมันก็ดีพอแล้ว
‪วันนี้ผมอยากให้คุณช่วยเป็นคณะประสานเสียง
‪คนข้างล่างกับคนข้างบนจะร้องกันคนละท่อน
‪นี่คือทำนองที่คุณจะร้อง…
‪จากนั้นคุณก็…
‪นั่นแหละ หนึ่ง สอง สาม…
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ผมจะร้องว่า…
‪ผมจ่ายทุกอย่างด้วย…
‪ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪เยี่ยม คนข้างล่างร้องว่า…
‪ส่วนคนข้างบนก็…
‪โอเคนะ
‪คุณจ่ายน้อยกว่าก็ได้ทำน้อยกว่า ‪โลกมันก็แบบนี้แหละ
‪นั่นแหละ
‪ผู้ชมแถวหน้าบอกว่า "เยี่ยมเลย"
‪เวลาวาทยกรทำงาน
‪เขาใช้มือซ้ายส่งสัญญาณถึงคนใดคนหนึ่ง
‪เขาจะชูสองมือเพื่อขอให้เพิ่มระดับเสียง
‪พอเขาลดมือลง นักร้องก็จะร้องให้เบา
‪ฉะนั้นคอยดูมือของผมให้ดี
‪ผมจะใช้ออโต้จูน ‪เพราะคนบอกว่าผมเหมือนโพสต์ มาโลน
‪เพราะงั้นผมก็จะพึ่งมันซะเลย
‪ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ปรบมือให้ตัวเองหน่อย สุดยอดมาก
‪ทุกคนรู้จักชื่อผม
‪ถึงแม้ว่ามันจะแปลก
‪คุณบอกว่าคุณเป็นแฟนตัวยง
‪แต่คุณเรียกผมว่าแอนเดอร์สัน
‪มันช่วยไม่ได้
‪มันนานเหลือเกิน
‪นับตั้งแต่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‪คุณบอกว่าตั๋วมันแพง
‪แต่มันก็ขายหมดอะนะ
‪ผมคิดที่จะละทิ้งทุกอย่าง
‪แล้วย้ายไปอยู่กับเมนีโน เนย์
‪แต่ที่นั่นมีห้องไม่พอสำหรับเพื่อนของผม
‪และเพื่อนของเมนีโน เนย์
‪แต่เวลาผมออกไปข้างนอก
‪ผมไม่ต้องห่วงว่ามีใครพกเงินสดหรือไม่
‪นั่นเป็นเรื่องเดียวที่ผมชอบใจ
‪เรื่องดีเรื่องเดียวที่ได้มาจากชื่อเสียง
‪ตาคุณแล้ว
‪ผมจ่ายทุกอย่างด้วย…
‪ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪พวกคุณเป็นทีมประสานเสียงที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอ
‪ในการออกทัวร์รอบนี้เลย
‪ใช่เลยล่ะ
‪เยี่ยมมาก ยินดีด้วย
‪ผมชักอ่อนไหวแล้วสิ ขอบคุณนะ
‪ฉันชอบพูดแบบนั้น ‪ฉันพูดทุกครั้งและคนฟังก็ชอบเสมอ
‪พวกคุณหลายคนน่าจะไม่เคยเห็นวงประสานเสียง
‪หรือเคยเห็นแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
‪รู้ไหมว่าพวกเขาทำอะไร
‪ผมจะไม่ปล่อยให้คุณกลับจากที่นี่
‪ทั้งที่ยังไม่เห็นและเข้าใจสิ่งที่พวกเขาทำหรอก
‪พวกเขาให้ผมเป็นคนตั้งชื่อวง
‪ฉะนั้นช่วยปรบมือให้กับ
‪วงแบ็กสตรีตวอยเซส
‪ขอเสียงหน่อย
‪วงประสานเสียงประกอบด้วย
‪เสียงหลักสี่เสียง
‪อัลโต
‪โซปราโน
‪เบสและเทเนอร์
‪สี่เสียงทำงานร่วมกัน
‪เพื่อให้เกิดหนึ่งเสียงที่ไพเราะ
‪นั่นทำให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียว
‪ในโรงละครแห่งนี้
‪มันทำให้คุณขนลุก ทำให้คุณอ่อนไหว
‪ผมจะให้คุณฟังแต่ละเสียง
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪แค่อัลโตนะ
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪โซปราโน
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪เบส
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪เทเนอร์
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ทุกคนพร้อมกัน
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪โปร์ตู ขอเสียงหน่อย
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ผมว่ามันยอดมาก
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ผมว่ามันยอดมาก
‪ผมมีลูกบุญธรรม 56 คน
‪ชื่อแต่ละคน ผมก็ไม่รู้จัก
‪ตีรูลลีปา
‪สิบสองเอ็นโซ เก้าฌูเวา สิบสี่บีอาส
‪แปดโฮเซ่และสามอานัส
‪ไม่มีเซบาสเตียนา
‪และถ้าผมอยากจะฉี่ที่ปาร์ตี้
‪ผมต้องพาผู้คุ้มกันสามคนไปด้วย
‪ผู้คุ้มกัน
‪ผมอายนะที่ต้องฉี่โดยมีชายสามคน
‪ยืนจ้องจู๋ของผม
‪จู๋ของผม
‪ไม่มีใครเชื่อตอนเจอผมที่ร้านเบเกอรี่
‪ต้องใช้ห้าถึงหกวินาทีกว่าพวกเขาจะรู้ว่ามันจริง
‪พวกเขาขอถ่ายรูป ผมถ่ายคลิปให้ทั้งครอบครัว
‪มันเจ๋งดี แต่ระหว่างนั้นกาแฟผมก็เย็นแล้ว
‪มีครั้งหนึ่งผมเข้าไป แล้วเจ้าของร้านก็คุกเข่า
‪เขาคิดว่าผมไปที่นั่นกับลูเซียโน ฮัค
‪เขาคิดว่ารถบุโรทั่งของเขาจะถูกยกเครื่องใหม่
‪แต่ผมก็ทำให้เขาผิดหวัง
‪ผมแค่อยากกินขนมปัง
‪แค่อยากกินขนมปัง
‪และผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ผมแค่อยากกินขนมปัง
‪แค่อยากกินขนมปัง
‪และผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪จู๋ของผม
‪นั่นเป็น "จู๋" ที่ไพเราะที่สุดที่ผมเคยฟังมาเลย
‪- จู๋ของผม ‪- จู๋ของผม
‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก ‪- ผมจ่ายด้วยการติดแฮชแท็ก
‪ขอบคุณ โปร์ตู!
‪ราตรีสวัสดิ์!
‪เทศน์ไป ร้องไป
‪ขอบคุณสำหรับเงินนะ
‪นี่เป็นโชว์สุดท้ายแล้ว! แล้วเจอกัน
‪แล้วเจอกัน ขอบคุณ โปร์ตู!
‪ขอบคุณ โปร์ตู!
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์