Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PREACHING TO THE CHOIR SAHNE
WHINDERSSON NUNES: PREACHING TO THE CHOIR
N'aber, Porto?
Portekiz!
Evet!
Balkondakiler?
Aşağıdakiler?
Çok teşekkürler.
Şahane!
Mozambikli var mı?
Mozambik? Sen mi?
Angola?
Yeşil Burun Adaları?
Portekizliler?
Brezilyalılar?
Kendinizi bir alkışlayın. Teşekkürler.
Müzisyenimiz Luan Murilho'ya hoş geldin diyelim.
Luan Murilho'ya bir alkış.
Bugün burada olduğunuz için teşekkürler.
Bu programın adının anlamı "kilise korosuna vaaz,"
çünkü vaaz vereceğiz, anladınız mı?
Vaaz vermek gerekli.
Çünkü çoğunlukla
belli konulardan bahsetmek için belli şekillerde konuşmak gerek.
İnsanlar dünyanın sonunun geldiğini anlamalı.
Bu gece size mesajım bu.
Çok rahat yaşadık.
İşler değişiyor. Eskiden nadir olan şeyler artık hep oluyor.
Her gün hortum ya da tsunami haberleri geliyor.
Çok şey yaşanıyor.
Salgınlar.
Gkay partileri. Ha bire bir şey oluyor.
Hayır, Gkay'in partileri eklektik müzikleriyle cidden etkileyici.
Bir sahnede hiç bu kadar farklı müzik tarzını bir arada görmemiştim.
Önce Léo Santana.
Sonra apayrı bir tarzdaki Matuê.
Matuê, "Uçalım mı?" diyor ama kimse o havada değil.
Farklı havalar.
Sonra Iron Maiden çıkıyor.
Sabah da Padre Fábio de Melo. Tanrım!
Herkes kafaları çekmiş, kimisi dua ediyor…
Dünyanın sonu geliyor. Her şey daha farklı!
Önümüzdeki 20 yılı öncekiler gibi geçirmeyeceğiz.
2000'ler aynıydı.
2000 yılı 2001 gibiydi, 2001 de 2002 gibiydi.
Artık öyle değil, artık bir şeyler sürekli değişip güncelleniyor.
Artık insanlar videolarında seslerini kullanmıyor. O Google'ın sesi.
"Kocama çocuğun ondan olduğunu söyledim."
"Hahaha."
İçinden "Aman Tanrım." dersin.
Artık insanlara bir mühendisin Instagram'ını tavsiye edemezsin.
Kim bilir neler paylaşıyordur.
Bir keresinde mühendis arkadaşımı tavsiye etmiştim.
Onun sayfasına girdim,
daha ilk videodan meme çıktı, "Frieza!
Neden Krillin'i öldürdün?"
Bu adamı bir inşaat için nasıl önerebilirim?
Bilgilendirme mi eklemeliyim?
"Yetenekli ama ilk videoyu atlayın."
"Neden?" deyince "Öfkeli olduğu için." diyeceğim.
Eski bir meme sanıyorsunuz ama remix'i yapıldı bile.
Adam "Frieza!" diyor.
Her şey çok hızlı oluyor.
Artık berbere gecikemezsiniz.
Video çekmek için beş dakika boyunca kafanızı
kayda alıyorlar.
Biri kafanızın videosunu çekerken ne yapabilirsiniz ki?
Elden ne gelir?
Bir havluya sarılıp oturmuşsun ve aptal gibi görünüyorsun.
Restoranda su sipariş edince garsonlar şöyle yapıyor…
"Şov yapmayı kesin. Susadım."
Her şey farklı. Basit şeyleri kaybettik.
Gündelik şeyler.
Telefon rehberi gibi.
Hangileriniz daha önce telefon rehberi gördü?
İçinde herkesin adı, adresi ve numarası yazan bir kitaptı.
"Beni nasıl buldun?" "Kitaptasın, saklanamazsın."
Telefon şakası yapardık. Kimse kimseyi tanıyamazdı.
"İşin kıyafetlerle mi?"
"Hayır." "Çıplak mı çalışıyorsun?"
Kapat. Siktirsinler.
Kimse ben olduğumu bilmiyordu.
Bunlar bizden çalındı.
Algoritma tarafından.
O nedir?
En çok neyi seveceğinize karar veren,
telefonunuzu yöneten zihin.
"TikTok'u sevmiyorum " demenize gerek yok.
İzlemediğiniz şeyleri kaldırıp diğerlerini bırakır.
"Kedi sever misin?"
"Şuna bak." Üstüne bir tane daha.
"Şunu içişine bak." "Ne tatlı."
Birdenbire telefonuna yapışan diğer salaklara dönüşürsün.
Algoritmam sevdiğim şeyleri iyice anladı, sadece onları gösteriyor.
Saklanamayan hırsız videoları yani.
Harika.
Brezilya polisi komedyen doludur.
Kayıttadırlar ve "O nerede? Onu görmüyorum." derler.
Adam üstünde masa örtüsü, sırtında vazoyla oradadır.
Sehpa olmuş.
Gülmeden duramam.
Gerçekten yapamam.
Su sebili olanını bile gördüm.
Adam üstüne bir masa örtüsü örtüp şişeyi tutuyor ve…
Polisler içeri girip "Sanırım kaçmış.
Biraz su içeyim." diyor. Bu sırada kayıttalar.
Adam sebil sesi bile yapıyor.
Çok fazla Tom ve Jerry izlemiş.
Hayret bir şey.
Dünyanın sonu geliyor.
Çok rahat yaşadık.
Bir savaş var.
Buraya yakın, o yüzden gerginsiniz.
Brezilya'da hiç gergin değiliz.
Şakasını yapıyoruz.
Meme'ler yapıyoruz.
Brezilya taraf olmamaya bayılır. Kimse bize bulaşmaz.
Kimse.
Bu rahatlatıcı gelebilir ama beni endişelendiriyor.
Neden kimse bizimle uğraşmıyor?
Bizim bilmediğimiz ne biliyorlar?
Endişeleniyorum.
Bence diğer ülkeler bizi oyun oynayan bir çocuk gibi görüyor.
Ondan olmalı.
"Saldırın onlara!"
"Hayır, bırak motosikletçilik oynasın."
Endişelenip Google'da arattım.
"Brezilya'nın savaş gücü."
Gördüm ki,
iki saat savaşmaya yetecek kadar mermimiz var.
Bir strateji olmalı.
Çünkü Twitter'da Brezilya ordusu için 35.000 Viagra hapı aldıklarını görmüştüm.
Strateji!
Biz böyleyiz.
"Mermimiz bittiğinde başka bir silahımız olur."
Sakın ha denemeyin!
Sakın ha.
"Brezilya'yı işgal etmek mi istiyorsun, pislik?"
"Al sana Pernambuco." Yok öyle.
Hava üssümüzün Natal, Rio Grande do Norte'de olduğunu öğrendim.
Natal'dan kimse var mı?
Natal'dan geliyorsanız söyleyin,
Natal'a kim saldırır ki?
Uçaklar neden orada?
São Paulo'ya uçmak üç saat sürer, o zamana kadar savaş biter.
Uçaktan aşağı bakıp "Tüh, hepsi yanmış." diyebilmek için mi?
Dünyanın sonu geliyor.
Yanınızdaki kardeşinize söyleyin, "Kıyamet yaklaşıyor."
Dikkat edin.
Dünyanın sonunun nasıl geleceğini bile bilmiyoruz.
Çünkü çok özel olduğumuzu düşünüyoruz,
dünyadaki en önemli tür.
Dünyanın sonu defalarca kez geldi ve hiçbir fikrimiz yok.
Ya Bird Box gibi biterse?
Sessiz olmazsak yem olabiliriz.
Alerjisi olanlar yüzünden herkes ölür.
Adam "Sessiz ol." der, ben şöyleyimdir…
Canavar gelip beni ve 12 kişiyi katleder.
İlaçlar artık iyileştirmiyor.
Sadece semptomları değiştiriyor.
Dönüştürücü adı altında pazarlanmalılar.
"Bu ağrı kesici kusturur." "Baş ağrısından iyidir."
Soğuk algınlığı ilacı uyku getirir.
Mükemmel.
Uyurken hapşıramazsın.
Bunu kim düşündüyse bir dâhi.
Her şey tersine.
Her şey değişiyor.
Brezilya'da trafik ışıklarının anlamı değişti.
Yeşil "git", sarı "dikkat et", kırmızı "dur" demek.
Geceleyin Brezilya'da kırmızı ışığı kim takar?
"Siksen orada durmam."
Camımı bir tuğlayla kırıp beni soyarlar.
Ceza alabilirim ama nefsi müdafaa derim.
Işık yeşile dönünce artık insanlar gitmiyor.
Çünkü kırmızıda birinin geçeceğini biliyorlar.
Kaza olur.
Soyguncular yeşil ışıkta saldırıyor.
Her şey tersine, kaçış yok.
Artık Brezilya'da Uber de bulunmuyor.
Adam götürmeyi kabul edip "Benim sorunum değil." diyor.
Almaya gelmiyor. Tek işi bu oysa.
Artık Uber'ine gitmek için taksiye binmen lazım.
Çok şaşırtıcı bir şey öğrendim.
Bakalım kim şaşıracak, kim numara yapacak.
Brezilya'nın bazı yerlerinde
gösterge panelinin üstünde öksürük pastili görürseniz
sürücünün ödeme olarak oral seksi kabul ettiği anlamına gelirmiş.
Bazen bilmemek daha iyidir.
Bu beni çok rahatsız ediyor.
Uber geçmişimi incelemeye başladım.
"Tanrım, gösterge panelinin üstünde ne vardı?"
"Öksürük pastili miydi? Tanrım."
"Boşu boşuna para vermişim."
Para harcamaktan nefret ederim.
Beni rahatsız ediyor. Beni deli ediyor.
Artık şoförlerle konuşmak istemiyorum.
Niyetlerini bilmiyorum.
"Konuşursa haddini bildiririm." diyorum.
Su ikram edince "Sakso çekmemi istiyorsun demek?" diyorum.
"Benlik şeyler değil."
Dostlarım bana bayılır.
"Dünyanın sonu gelirse uçağa atlayıp kaçarsın." derler.
"Yok canım! Sizsiz yaşayamam." derim.
Birbirimizi seviyoruz, bir şey hariç.
Bütün övgüleri ben alıyorum.
Hep ben.
Ama olay ben değilim, sistem böyle işliyor.
Hep böyleydi. İzlenme istiyorlar.
İsmin izlenme getiriyor. İstedikleri şey bu.
Geçen gün Manoel ve Mateus'la
havaalanındaydım.
İki küçük çocuk geldi.
"Bize biraz para ver." dediler.
Nakit taşımam,
o yüzden Manoel'den vermesini istedim.
Tereddüt etti ama 100 real çıkardı.
"Bir 100 daha ver." dedim.
Arkadaşlarım da benim gibidir. Parayı çıkarırken…
Paparazzi Brezilya havaalanlarında ünlüleri hep takip eder.
Biri çıkageldi ve bir sürü fotoğraf çekti.
Ertesi günün manşeti "Whindersson Havaalanında Para Veriyor"du.
Fotoğrafta Manoel cüzdanını çıkarmış ve…
Yorumlar da hep şöyleydi: "Whindersson çok bonkör."
"Bravo adama."
Grup sohbetine ekran görüntüsünü attı. "Whindersson çok bonkör."
Sonra parayı geri istedi.
"Bağışladığın parayı geri verebilir misin?"
"Sakin ol dostum. Sistem bu." dedim.
Sarhoşken Robson'la takılmayı seviyorum.
Çünkü hiç sarhoş olmuyor.
Ben birkaç yudum alınca zom oluyorum.
Ama Avrupalı sarhoşlar gibi değilim.
Avrupalı sarhoşlar kafayı yiyor.
Siz apayrısınız.
Ben içip ağlıyorum.
Sevgi patlaması yaşıyorum.
"Benim için çok değerlisin dostum."
Fazla sevgi. Siz tam tersisiniz.
Arabalarınıza bağırıyorsunuz. "Ne oluyor lan?"
Onunla kavga ediyorsunuz.
"O araba o adamı bu kadar kızdıracak ne söyledi?" diyorum.
Çılgınca. Çok farklı.
Robson'ı seviyorum.
Beni korumasını istiyorum.
Çünkü içtiğimde insanlar video çekiyor.
"Şöyle de, böyle de." Ben de hemen ikna oluyorum.
Çok safım.
Bir gün bana aşıları sordular, sansasyonel bir yorum istiyorlardı.
"Fikrin nedir?"
"Sanırım…" Sarhoştum.
"…rıza olmadan yapılmalı."
Videoyu çeken adam: "Ne?"
"Yerlilere dağıtalım ki tüftüfle fırlatsınlar…"
Hangi marka olduğunu ancak sonra öğrenebiliriz.
"Sanırım bu AstraZeneca'ydı."
Sadece sonra.
Dünyanın sonu geliyor.
Bazen Robson'la içmeye gideriz ve eve Uber'le döneriz.
Şoför beni görünce çıldırır.
"Tanrım, Whindersson arabamda sarhoş."
"Ona su vereceğim."
"Robson, sakso çekmemi istiyor."
"Siktir, dostum!"
"Yapamam dostum!"
"Basın bayram eder."
"Çek şu saksoyu Robson."
Sonra bana kızdığında, "Olay ben değilim. Sistem bu."
Dünyanın sonu geliyor.
Brezilya'da kamu hizmetleri birlikte çalışmaz.
Planlamamız kötü.
Bunu bir Brezilyalı olarak söylüyorum, planlamamız kötü.
Pandemi sırasında dükkânlarda stoğu tükenen ilk şey neydi?
Tuvalet kâğıdı.
Yemekten çok kıçımızı silmeyi düşünüyorduk.
Bu iyi bir planlama mı? Ağızdan önce göt?
İşletmeler ayrı telden çalar.
Mahallemde iki işletme vardı, kanalizasyon
ve çukur tamiri.
Bir gün, çukur tamiri çukurları tamir etti.
Ertesi gün kanalizasyon işletmesi gelip yolları deldi ve boruları değiştirdi.
İletişim kurun!
Brezilya'da temel kanalizasyon bir sorun.
Adında bile temel diyor.
Kanalizasyon…
-…temel bir şey. -Ekstra değil.
Birinci sınıf değil.
Ayrıcalıklı değil. Temel.
Evin önüne iki boru koyacaksınız ki
bok sağa sola akıp gitmesin.
İki boru.
Eskiden Sosyal Bilimler diye bir dersimiz vardı.
Fotoğraf yorumlardık.
Öğretmeye yardımcı fotoğraflar.
Bir çalının arkasına sıçan bir çocuk fotoğrafı vardı.
Bok vardı ve üstü çarpılı bir ayak işareti vardı,
"Boka basma. Senin için kötü." demekti.
Temel hijyen, yaşam kalitesiyle bağlantılıdır.
Brezilya'da bazı çocuklar okula gitmek için açık lağımlardan geçiyor.
Okula gitmek için lağımdan geçiyorlar.
Okula koka koka gidiyorlar.
Çocuklara isim takılıyor.
"Yine o geldi."
"Kim?" Tepki şu…
Çocuk bahsi geçtiğini bile anlamıyor. "Kime gülüyoruz?"
Çocukcağız aşağılanıyor.
Bazen görmemesi gereken şeyler görüyor.
Kanalizasyondaki bir ceset haberlere çıkıyor.
"Yakınlarda öldürüldü!"
TV'de bize göstermek için içerik üretiyorlar.
Öğlen haberleri.
Brezilyalılar öğle vakti neden bunu görmek istiyor?
Ceset görmeden iştahımız açılmıyor.
Anlamıyorum.
Öğle yemeğinde babamı bir görseniz…
Haberler şöyle, "14 yerinden bıçaklandı!" Babam ise tavuk kemiği emiyor.
Hatta tabağını bir daha dolduruyor.
Çocuklar bunu görüp komik olduğunu sanıyor.
Muhabirin arkasında, televizyona çıkmaya çalışıyorlar.
Amaç TV'ye çıkmak.
Doğruyla yanlışı ayırt edemeden büyüyorlar.
Joker tarzı psikopatlara dönüşüyorlar.
Herkesin içinde bir Joker vardır.
Söylemesi tuhaf ama doğru.
Yanınızdaki kardeşinize söyleyin, "Joker'e dikkat et."
Yüksek sesle söyleyin, utanmayın. "Joker'e dikkat et."
-Joker'e dikkat et. -Dikkat et.
İç Joker nedir?
Aşağılanmaya nasıl tepki vereceğine
karar verdiğin an.
Onunla ne zaman tanışırsınız? Genelde dayak yediğinizde.
Ama her seferinde değil. İkiyüzlü değiliz, hatalarımızı düşünürüz.
Çocukken bile bazı şeyleri anlarız.
Bazen dayak yedikten sonra
"Tamam, benim hatamdı." deriz. Mantıklı gelir.
Fakirsen ve bir şeyleri kırarsan dayak yersin.
Mantıklı.
Ama bazen mesele öğretmek değil, aşağılamaktır.
Ve hemen anlarsın.
Aile hayatım kaotikti.
Bu durumdaki birini tanıyor olabilir ya da empati kurabilirsiniz.
Evde o kadar çok kavga çıkar ki dışarıda kalmayı tercih edersiniz.
Okulda grup projesi olunca
hep "Benim evimde olmaz." derdim.
"Hadi Kokain Diyarı'na gidelim, orayı yeğlerim."
"Benim evimde olmayan pek çok şeyi görebiliriz."
Nefret ederdim! Babam yataktan öfkeli kalkardı.
Annem de öyle.
Babam kahve yapmaya giderdi,
"Bu lanet evde kahve yok mu?"
Annem, "Kahve mi istiyorsun? Al sana kahve!"
"Kupasız içemem!"
Kız kardeşim beni gösterip, "O kırdı!"
Evet.
Sikeyim. Korkunçtu.
Evimdeki sorun paraydı.
Hiçbir şeye gücümüz yetmezdi. Annemin de babamın da.
Kardeşim bir asiydi. "Toplumu sikeyim!"
Kapısında o acayip posterlerden vardı.
Çok tuhaf bir çocuktu.
Zamanla işler değişti. Anne babamın daha iyi işleri var.
Kardeşim üniversiteye gitti, banyo yapmaya başladı.
"Günaydın."
"Bu genç adam kim?" diye düşündüm.
İnsanları davet etmeye başlayabilirim diye düşündüm.
Bir gün öğretmenimiz bizi ödev için çiftlere ayırdı.
Hoşlandığım kız eş olmak istedi.
"Ağır ol babacığım." dedim.
Nerede yapalım deyince "Bendenizin evinde tabii." dedim.
"Beni takip et." dedim ve gittik.
Odama gitmedik çünkü çocuktuk.
Odama gitmedik. Salonda oturup kitap okuduk.
Saçma isimlere güldük. "Tordesillas Anlaşması."
"Kulağa tortilla gibi geliyor!"
Annem odamdan çıktı,
elinde donlarım vardı.
Kızın yanına gitti
ve "Bu kokuşmuş çocukla çıkmak istediğine emin misin?" dedi.
Sonra stand-up yapmaya başladı.
"Kızım, hamam böcekleri çocuğun odasının kapısından geri dönüyor."
"İçeride kim bilir neler yapıyor. Aman Tanrım." diyorlar.
Ben de "Tanrım, ne yapıyor bu kadın?" diyorum.
Ne oluyor be?
Hayır!
Şok oldum.
Kız da şok oldu. Titriyor.
"Ne yapıyor?"
Annem yanıma geldi ve donumla bana üç kez vurdu.
Neden?
Sonra kulağıma fısıldadı,
"Bir gün insanların önünde yapacağımı söylemiştim."
"Şimdi anladım." dedim.
"Patronun kim olduğunu gösteriyorsun. Patron sensin."
Her şey kontrolüm altındaydı. Kıza, "Annem pek şakacıdır." dedim.
"Hayır, ağlama."
"Buna alışkınım." Şok içinde gitti. Titriyordu.
Fena sarsılmıştı!
Odama gidene kadar içimde tuttum
çünkü bir ergenin odası onun dünyasıdır.
Bu yüzden odalarına göz kulak olmalısınız.
Orada delirirler.
Çükleriyle orada oynarlar.
Bir insanın rahat rahat göt deliğine bakabileceği
tek yer orasıdır.
Odama gidene kadar içimde tuttum.
Kapıyı açtım ve içimi boşalttım,
"Bu bok çukuruna
bir daha kimseyi getirmeyeceğim!"
"Sıçtığımın evi!"
"Sıçtığımın çükü!"
O kadar çok ağladım ki hıçkırık tuttu.
Ağlamak berbat bir şey.
Ağladığımda çirkin görünüyorum, Çin maskeleri gibi.
Hoşuma gitmiyor.
Dudaklarım kocaman oluyor…
İçimdeki Joker'i ilk kez o zaman gördüm.
İlk defa ağlarken aynaya baktığımda.
Şey gibiydi…
"Acımadı ki!"
En kötüsü de iç çamaşırım kirli bile değildi.
Pencerem açık kanalizasyona bakıyordu.
Tabii ki odam hep bok gibi kokardı.
Kanalizasyon yüzünden dayak yedim.
Temel bir hizmet. İki boru beni kurtarırdı.
Dünya değişiyor.
Hayvanların hâli yaman.
Endişelenmemiz gereken bir iki tür vardı.
Bir ya da iki, sorun değildi.
"Makavların soyu tükeniyor." Biz de makavlara yardım ettik.
"Altın aslan maymunu tükeniyor." Banknotların üstüne fotoğrafını bastık.
Bugün nesli tükenmekte olan 35.000 tür var.
35.000 tür.
Ölüyorlarsa bunun sebebi birilerinin sayıyor olması.
Tahminden ibaret değil tabii.
"Vay be, sadece altı ördek göç ediyor." Olay öyle değil.
Bu bir meslek.
Google, sorularınızı cevaplayan
kocaman bir beyin değil.
Birileri o bilgiyi elde etmek için çaba harcıyor.
Dünya haritasındaki çizgiler de öyle, biri bir gün boyunca oturmuş,
"Burası Mezopotamya." diyerek
haritalamış.
Her şey emek ister.
Soyu tükenen ya da doğaya yeniden salınan
bu hayvanları araştıran uzmanlar,
biyologlar.
Mühendislik, doktorluk ve avukatlıktan başka
meslekler olduğunu hatırlatmak için biyologları anlatmayı seviyorum.
Bir sürü meslek var ve hepsi faydalı.
Her biri önemli.
Biyologlar müthiş emek harcıyor.
Google'a girip
"Dünyanın en hızlı hayvanı nedir?" diye ararsanız
karşınıza bayağı doğan çıkacaktır.
Saatte 480 kilometre uçan bir kuş.
Formula 1 gibi.
Saniyede 105 metre hız.
Bir saniyede bir futbol sahası…
Uçtu gitti.
Google'dan bakabilirsiniz.
Biyolog buna nasıl şahit olmuş olabilir?
"Dostum, burada bir şey uçuyor."
Birçok insan sizin için hayatını riske atıyor.
Belki siz de atıyorsunuzdur.
Güvenlik olmak da çok zor iş.
Katıldığınız her etkinliğin güvenliği var.
Bu uğurda saçlarını bile feda ediyorlar. Hepsi kel.
Öyle olmaları da gerek. Yoksa kavgada zorlanırlar.
Olmamalı.
"Güvenlik halletti mi?"
Dışarıda "Saçımı bırak." diyor.
"Cidden. Sen bırakırsan ben de bırakırım."
"Bırak." İşe yaramıyor.
Olmaz.
Dünyanın sonu geliyor.
Çok rahat yaşadık. Söyleyip duruyorum.
Preaching to the Choir. Bu isim aklınıza kiliseyi getirebilir.
"Yeni çağ papazı gibi giyinmiş."
"Arka planda Luan Murilho'nun müziği çalıyor."
"Papaz gibi konuşuyor." Ama öyle değil.
Bu dini bir vaaz değil.
İsmin anlamı kilise korosuna vaaz olsa da.
Bizi hayvanlardan ayıran tek şey kültür.
İnsanı hayvandan ayıran tek şey kültürdür.
Sadece insanlar tapacak kadar kültürlüdür.
Burada dini bir şey yapmıyoruz fakat tapıyoruz.
Çünkü ne yapıyoruz?
Hepimiz toplandık
ve türümüzün bir üyesini izlemek için buradayız.
20 aslanın bir aslanı çevrelediğini ve ortadakinin şunu yaptığını görmezsiniz.
Diğer aslanlar: "Bu herifin havası başka."
"Vay be!" Hayır.
Sadece biz.
Kültür hayatımızda birçok şekil alır.
Benim için tiyatroydu.
Şu anda sizin yaptığınız gibi, ilk kez birini dinlemeye gittiğimde
17 ya da 18 yaşımdaydım.
Ama çocukluğumdan beri tiyatro izlerdim.
Çünkü büyüdüğüm yerde
hep Tutku: Hz. İsa'nın Çilesi'ni canlandırırlardı.
O filmi izleyen var mı? Elinizi kaldırın.
Hangileriniz bunu bir kilisede, bir meydanda,
bir geçit töreninde falan izledi?
Tutku: Hz. İsa'nın Çilesi eğitimsiz olduğum sıralarda
hep hayatımdaydı.
Büyük bir şehirde değildim. Pek bir şey bilmiyordum.
Hani aktörler ekrandan çıkınca televizyonun arkasına bakarız ya?
Ya da Japonya'ya giden bir çukur kazmayı düşünürüz ya?
Tutku: Hz. İsa'nın Çilesi de benim için öyleydi.
Onu gerçekten İsa sanmıştım.
Anlarsınız ya?
Yaşlı kadınlarla birlikte ağlardım.
"Zavallı adam!" derlerdi.
Ben de "Evet! Her yıl bunu yapıyorlar." derdim.
"Ne yapmış olabilir ki?" Anlamazdım.
Başrole odaklanırdım.
Afiş, İsa'yı çarmıhta gösteriyordu,
ben de gözlerimi İsa'dan ayırmazdım.
Hikâyede çarmıha gerilirken İsa'yı
mızrakla yaralayan Romalı bir asker var.
Nerede çalıştığını öğrendim ve onu bulmaya gittim.
Dört küçük dostum ve ben.
"Sen kendini ne sanıyorsun göt herif?" Delirmiştik.
"Yaşadığı için şanslısın."
Çünkü kasaba meydanında İsa'yı oynayan aktörü görmüştüm.
"İsa Nike mı giyiyormuş?"
"Tanrım."
"Sanırım hak etti."
Adam hata yapınca İsa olmadığını öğrenmiş oldum.
Bir şeyi açıklığa kavuşturayım,
evden izliyorsanız bile
dinden bahsetmiyorum.
Bu teknik bir tartışma.
Kablolardan bahsediyorum.
Tamam mı? Perde arkası.
O çarmıhları on sene önce dikmediler.
Bir gün önce kurarlardı ve bazen sağlam olmazlardı.
Anlarsınız ya?
Oyunun o noktasında İsa çoktan ölmüştü.
Teknik olarak hareket edememeliydi.
Hikâyeyi hepimiz biliyoruz.
Çarmıha gerildi, cennete yükseldi,
mezarına indirildi ve üç gün sonra geri geldi.
İsa'dan, Tanrı'dan ya da dinden bahsetmiyorum.
O her şeyi bilir. Kafamın içindedir.
Size açıklamama gerek yok.
Çarmıh öne doğru sallandı.
Kimse yüzüstü düşmek istemez.
İnsan içgüdüsü.
Sıcak tavaya dokunursan "Siktir!" dersin.
İnsan kendini tutamaz.
Ölmüştü. Çarmıh öne doğru sallanınca…
"Üç gün çok hızlı geçti cidden."
İsa olmadığını o zaman öğrendim
ve tiyatroya âşık oldum.
İnsanların başkalarını oynayabileceğini keşfettim.
Bunu bilmiyordum.
Tiyatroya âşık oldum.
Oyuncu kadrosu ünlü olmasa bile
izlemek için her şeyi yapardım.
Çünkü kırsala gelen oyunlarda hep bir dizi oyuncusu olurdu.
"Senhora do Destino'daki adam."
Herkes giderdi.
Bazen hiç ünlü olmazdı.
Ama garip bir ismi olsa da…
Gitmek ister ve arkadaşlarıma "Eduarda Spalastrines geliyor." derdim.
"O kim lan?"
"İsmi böyleyse iyi olmalı."
Okuldayken "Gördünüz mü?" derdim.
"Ne?" "Eduardo Spalastrines geliyor!"
"Kim?" "Hiçbir fikrim yok dostum."
"Birlikte öğrenelim!"
Gidip izlerdim.
Küçük kasabalarda tiyatro zordur.
Kasabamda 30.000 kişi var.
Annemin kasabasında, yani bahsettiğim kasabada 2000 kişi var.
Erkekler cinsiyetçi.
Rol yapmak ya da tunik giymek istemiyorlar.
"Elbise giymeyeceğim dostum."
Melek kanadı takmak istemezler.
Bir koltuğu rezerve etmek isterseniz üzerine sik çizmeniz yeterli.
Kimse oturmaz.
Adam 12 saatlik vardiyadan çıksa da "Sıçtığımın herifleri.
Benimle dalga geçiyorlar." der ve oturmaz!
Kasabamdaki tüm tiyatro geydi.
Küçük çocuklar mühendis olmak isterdi ama zorla tiyatroya sokuldular.
Oyunda "İsa'yı mı Barabbas'ı mı serbest bırakalım?" deyince
Herkes "Barabbas!" derdi.
Zıplaya zıplaya.
Çılgıncaydı.
Tiyatro zor çünkü yeterli mikrofon yok.
300 oyuncu. Yeterince mikrofon yok.
Onun yerine replikleri kaydediyorlar.
Müziği açarlardı ve aktörler pleybek yapardı.
Fakat bu kayıt, sahneyi görmeden, stüdyoda alınırdı.
Kostümleri görmezlerdi. Celile'yi görmezlerdi.
O yüzden duygu yoktu. Sanki…
"Bilmiyorum.
Cidden bilmiyorum."
Provada herkes kostümünü giyerdi, görsellik harikaydı.
Pontius Pilatus da oradaydı. Sonra kaydı çalarlardı.
Bilmiyorum.
Cidden bilmiyorum.
Oyuncu ne yapıyor? Sesten daha abartılı oynuyor.
Tuhaf.
Naruto bölümü gibi.
Adam şu hâle geliyor.
Bilmiyorum.
Cidden bilmiyorum.
Dünyanın sonu geliyor.
İnsan dünya sona ererken bazı şeyleri fark ediyor
ve mantıklı düşünse vermeyeceği kararlar vermeye başlıyor.
O zamanlar
"Popó'yla dövüşeceğim." dedim.
Fakat hazırlıksız değildim.
Biraz araştırma yaptım.
Dersime çalıştım. Okudum.
Boksun temellerini öğrendim.
Bir şeylerin arkasındaki teoriyi bilmeyi severim.
"Şaka nedir?" diye sorarsanız
tamamen zamanlama derim.
Daha iyi bir tanım yok.
Tamamen zamanlama.
Doğru zamanda yapılan korkunç bir şaka komiktir.
"Kahretsin, başardı."
Peki ya yanlış zamanda iyi bir şaka? "Göt herif."
"Bunu nasıl söyler?"
Zamanlama her şeyi değiştirir.
En iyi arkadaşınla gülmek için kelimelere gerek olmaz.
Arkadaşınla bir kez bakışman yeterlidir.
Gülmemek için başka yere bakarsın. "Dur, dostum. Dur." dersin.
"Kes şunu. Burada bir ceset var.
Bunu yapma."
Boksun olayı doğru zamanda doğru hamleyi yapmaktır.
Beden fiziği.
"Bana vur." Berbat bir yumruk.
Ama öğrenirsin.
"Kalçanı ve bacağını döndür ki daha fazla mekanik kuvvet üret."
"Düşündüğünden daha sert vuracaksın."
Bunu öğrendim.
Küçük bir şeyi unuttum.
Popó bunların hepsini zaten biliyordu.
30 yıldır biliyordu.
Birinci rauntta öyle fena dayak yedim ki utanç vericiydi.
"Hadi!" diye bağırdılar ve kafam geriye savruldu.
"Ne oldu?" derken yine aynısı oldu.
Popó hiçbir şey yapmıyordu, şöyleydi.
"Ne oluyor be?" dedim.
İlk raunt bittiğinde oturdum, kafam karışıktı.
İkinci raunt. "Odaklanmam gerek."
Bir saniye geçmeden kafam yine savruldu.
"Dostum.
Sorun kafamda olmalı." dedim.
Kendimi ikna etmeye çalışıyordum. Beyin çok güçlüdür.
Rakibimle yüz yüzeydim.
Bana vuruyor olabilirdi ama hissetmiyordum. Çılgınca.
Kafam sürekli…
Tirullipa saçımı çekiyor sandım.
"Yeter!" Yine oldu. "Yeter!"
İkinci raunttan sonra ekrana baktım.
Popó'nun bana vurduğunu görünce "Tanrım" dedim.
Yavaş çekimde izleyince eli bir bukalemunun diline benziyordu.
Yumruğunu bir geri çekişi vardı ki…
Üçüncü rauntta temizlik günündeki bir halı gibiydim.
Hani anneniz o kirli kilimi temizlemek istediğinde
onu bir yere asar ve çekpasla ona vurur ya?
Öyle hissettim. Sekiz raunttu.
Fakat sadece üç raundu dövüş gibiydi.
Kalan rauntlar cinayet teşebbüsüydü.
Canlı yayında hem de. Herkes gördü ve kimse bir şey yapmadı!
"Seni seviyorum." O gün sevmedin!
Dördüncü rauntta tüm hayatım değişti.
Gerçekten. Şu anda ifademi paylaşıyorum.
Ben bir komedyenim,
bir aktörüm, bir şarkıcıyım ve her şeyden önce
hayatta kalan biriyim.
Üçüncü raunda kadar TV'de yayın yapılmasında sıkıntı yoktu.
Dördüncüden sonra olay tamamen pornoya dönüştü.
"İhtiyar, oğlanı tokatlıyor."
Çılgıncaydı.
Dördüncü turda her şey değişti çünkü Popó'ya strateji değiştirttim.
O zamana kadar sadece yüzüme vuruyordu.
Üç raunt boyunca suratıma vurunca yüzüm uyuştu.
Saldırıya geçmeye başladım. Nasıl olsa kırılmıştı sonuçta.
Burun ne işe yarar ki zaten?
Kimin ihtiyacı var?
Fark etti.
İlk kez kulağıma yumruk attı.
İşte o herkesin beni
Vitor Belfort, Anderson Silva ve Mike Tyson'ı
aramaya giderken gördüğü andı.
Çok korkmuştum.
Ama olanları açıklayabilirim.
Kulağıma yumruk attığında
ziller çaldı.
Ama kafamda
o zil maç boyu çalmaya devam etti.
Bittiğini fark etmedim.
Popó gitmişti ve ben hâlâ onu arıyordum.
"Nerede o moruk?"
Onu orada otururken görünce "Yoruldun mu?" dedim.
"Yaşlısın!" Sonra hakem "Otur." dedi.
"Pardon, hata ettim." dedim.
Oturdum.
Beşinci rauntta
bacağımdaki "Piauí" dövmesinin "P"si düştü.
"İ"si de götüme girdi. Noktasını hâlâ arıyorum.
Altıncı raunt…
Hatırlamıyorum dostum, altıncı raunt…
Fotoğraf kareleri gibi.
Bir görüntü geliyor…
Sonra gidiyor.
Bir şey hatırlıyorum, "Hayır!" Sonra görüntü tekrar kararıyor.
Yedinci raundu hatırlıyorum.
Çünkü içimden "Tekme atabilirim."
diye düşünmüştüm.
"Bana bakmazken…"
Ama yapamazsın.
Boks etiği, "Bel altı yasak."
Sekizinci raunda geldiğimizde
dövüşü yeni bir şekilde tecrübe etmeye başladım.
Artık orada Popó'yla birlikte değildim.
Popó vücudumla savaşıyordu.
Bilinç üstü bir şekilde dışarıdan bakıyordum.
Dayak yiyişimi izliyordum, "Sanki adamın hoşuna gidiyor."
"Çok gereksiz."
Etrafıma baktım ve orada olmadığını bildiğim
insanlar gördüm.
Michael Jackson oradaydı, "Hadi!"
"Hiçbir şey kanıtlamana gerek yok." "Hayır!" dedim.
İzliyordum. Çevremi gözlemliyordum.
Baktım. Bir sürü insan gördüm.
Annem yoktu ama babam oradaydı.
Güldüğümü gördünüz mü?
Dayak yiyip gülüyordum.
Seyirciler arasında babama bakıyordum.
Babam, Popó'yu izlemek için bütün gece ayakta kalırdı.
Şimdi Popó'yu oğlunu döverken izliyordu. Düşünebiliyor musunuz?
Babam çok heyecanlıydı. Hiç görmediğim kadar tezahürat yapıyordu.
"Hadi Popó!"
Tanrım.
Tanrım!
Dostum… Fakat dövüş bitti.
Berabere.
Siktir oradan! Karar sizin değil.
Hakemin kararı.
Hakem Popó'nun elini kaldırdı.
İsa benim elimi kaldırdı.
Herkes mutluydu.
Arkadaşlarıma kızdım.
Sinirliydim. Benimle dalga geçiyorlardı.
"Dostum…" dedim.
"Dövüş çok geç saatteydi."
"Neredeyse uyuyacaktım." "Ya ben?" dedim.
Tanrım! Ne kadar kaba.
İnsanlar sürekli "Devam edebilir miydin?" diyor.
Onlara hep şunu diyorum,
Popó'yla baş başa olsak 20 raunt bile dayanabilirdim.
Sorun şu ki orada ben, Popó ve Tirullipa vardık.
Tirullipa köşeden "Onu öldürme Popó!" diye bağırırken
insan nasıl sekiz raunt dayanabilir?
Mümkün değil.
Tirullipa harikadır. Tam bir iletişim ustası.
Bu konuda aynıyız, bu yüzden onu seviyorum.
Biz iletişimciyiz.
Farklı çevrelerin parçası olmanın ufku genişlettiğini fark ettim.
Tiyatronun değerini sonradan anladım.
Para israfı diye düşünmüştüm.
Gidince anladım. Bu katıldığın bir şeydi.
Bu gösteriyi burada yapmak istememin bir nedeni de buydu.
Burada sahne almakla Piauí'de sahne almak arasında
büyük bir tezat var.
Burada gösteri yaptığımda
bütün gece sahnede kalabilirim ve herkes gülüp eğlenir.
Piauí'de, gece yarısına yaklaşınca
insanlar " Pekâlâ oğlum. Toparla." demeye başlıyor.
"Dışarısı The Walking Dead'e dönecek, onlarla savaşalım mı istiyorsun?"
Güvenlik koşulları farklı.
Sadece Brezilyalılar… 70 ülkeye gittim.
Başka hiçbir yerde "Telefonum nerede?" diyen olmadı.
Sadece biz.
Çünkü o telefonun dört farklı eyaleti gezmesinin
beş dakika süreceğini biliyoruz.
Biliyoruz, tamam mı?
Böyle yetiştirildik.
Teresina'da doğup büyüdüğünde
Teresina zihniyeti olur.
Porto'da doğup
Porto'da büyüdüğün zaman
farklı bir zihniyet oluyor.
Dışarı çıkınca farkı görüyorum.
Yemek yerken telefonlarınızı masaya koyuyorsunuz.
Onları görünce "Vay be,
hırsız bile değilim ama bu insanları soymak istiyorum." diyorum.
"İşi çok kolaylaştırıyorlar."
Gerçekten! Olacak iş değil.
Çalasım geliyor.
Aptalca bir hata.
Ama polisiniz etkin. Gelip beni tutuklarlar.
Brezilya'da kurbanı suçluyorlar.
Senin suçun.
"Telefonumu çaldılar" dersin, "Nerede?" diye sorarlar.
"Tiyatronun önünde." "Senin suçun. Bu saatte ne işin vardı?"
"Uber çağırdığını biliyorum ama bu saatte mi? Yapma."
"Yardım edelim! Nereye gittiler?"
"Şu sokağa." Adam "Tüh!" diyor.
"Hay aksi! O telefona veda et! İşi bitmiş."
"Orası tehlikeli bir sokak."
Çok farklı. Yaşamadan bilemezsiniz.
Seyahat etmenin bu kadar pahalı olması çok üzücü.
Keşke herkes diğer kültürleri görebilse.
Netflix'teki son programım, My Own Show'u kimler izledi?
Teşekkürler. Evet.
Dünyadaki selamlaşmalarla ilgili şakamı hatırlıyor musunuz? Namaste?
O şakanın devamı da var.
Netflix'te gösterilmedi.
Bir kısmı daha var.
Arkadaşım, "Hindistan'la ilgili espri çok iyi." dedi.
"Niye Netflix gösterisinde kullanmadın?" "Kullandım." dedim.
"Hayır." dedi. "Evet." dedim.
"Hayır." dedi.
"Dostum, şakayı yapan benim." dedim.
"Tabii ki kullandım. İzle."
Gösteriyi açtım.
Selamlaşma esprilerinden sonra Afrika'ya atlıyor.
"Kahretsin, şakamı kesmişler." Canım sıkıldı.
Bu benim eserim.
Ressam gibiyim. Bu gösteri benim resmim.
Yapması, araştırması uzun zaman alıyor. Her şeyimi veriyorum.
Size anlattığım her konuda bilgili miyim sizce?
Sizce hiç bayağı doğan gördüm mü?
Tabii ki hayır. Her şey düzgün olsun diye araştırıyoruz.
Sonra şakalarımızı Salvador'da ya da Aracaju'da deniyoruz.
"Bana güldüler. Şunu çıkaralım."
Bunu mükemmelleştirmek bir satranç oyunu gibi.
Yazmak için Hindistan'a gittiğim bir şakayı kesmişler.
Onu kesemezsiniz.
Bir tablo satın aldığınızda üstündeki bir kayayı sevmezseniz
üstünü boyar mısınız?
Hayır, bu sanat. Yorumlanmalı.
Tahammül etmelisin.
Kayaya yeni bir anlam vermelisin.
Kestikleri için çok kızdım, Netflix'i aradım.
"Merhaba Netflix."
"Neredesiniz?"
Bir yerlerdeki bir Tesla'da kahve içiyor olabilirler, kim bilir?
"Şakam." "Biz yapmadık."
"Tanrım." Menajerlerimi aradım, "Şakam nerede?"
"Hindistan'da başını belaya sokacağını düşündüğümüz için çıkardık."
"Evet, kestiğiniz iyi olmuş."
"Hindistan'la sorun istemiyorum. Bir milyar insan benden nefret etmesin."
Adamı öldürürler.
Bir milyar insanın aynı anda nefret etmesi…
Bu insanı…
Yok, bunu istemem.
"Ama kendimi açıklayayım, belki anlarsınız."
Geldiler, espriyi anlattım.
Hafızalarını tazeledim.
Dünyadaki selamlaşmalardan bahsediyordum. Namaste.
Hindistan'da namaste derler.
İçimdeki kutsiyet, sendeki kutsiyeti selamlıyor.
Çok ruhani olduğu için tuhaf geldi.
Bazen kötü haberler alırsın.
Bunun üstüne insan nasıl kötü haber verir?
"İçimdeki kutsiyet sendeki kutsiyeti selamlıyor."
"Juninho bisikletten düştü ve öldü." Yok artık.
Çok farklı.
Ama anlıyorum, her kültürün bir selamlaşması var.
São Paulo'da bu bir öpücük.
Rio de Janeiro'da iki öpücük. Bitti.
İsviçre'de üç öpücük.
Yunanistan'da kimseyi öpmem. Yunan öpücüğü biraz…
Daha sıcak.
İnsanların götleri öpülmemeli.
Gerek yok.
Yunanistan'da bizim köylerimizdeki gibi selamlaşın.
Şöyle sesler çıkarırız
ve gideriz.
Diğer kişi de…
Sonra gider.
Kimse bir şey söylemedi ama iletişim kuruldu.
Hindistan'da da namaste.
Saygı duyuyorum. Sorun yok.
Bir gün bir müzeden çıkıyordum.
Müze gezip sonra tuk tuka bindim.
Filmlerde görmüşsünüzdür. Belki burada da vardır.
Motor taksi gibi.
Arkaya atlarsın, adam da sürer. Arkada oturuyordum…
Sakin sakin Hindistan'ı seyrediyordum.
"Vay, ne güzel."
Otele gidiyorduk, bir anda durdu.
Kontağı kapadı.
Durduğumuzu görünce "Sorun mu var dostum?" dedim.
"Ne oldu?"
Yolda yatan üç ineği işaret etti.
"İnek uzanmış." dedi.
Hayatımda hiç duymadığım bir cümleydi.
"İnek uzanmış." Hiç duymadım.
Kulağa deyim gibi geliyor. "Gelemeyecek. İnek uzanmış."
Hiç duymadığım için aklıma ilk geleni söyledim.
"İnek uzanmış."
"Zavallı şey yorgun olmalı."
"Etrafından dolaşsak?"
"Hayır" dedi. Neden diye sordum.
"İnekler burada kutsaldır."
"Sizin ülkenizde kutsal mı?" "Evet, tabii."
"Her pazar ailecek toplanıp…"
"Neyse o konuyu boş ver, hoşuna gitmeyebilir."
İnek konusunu biliyordum
çünkü São José dos Campos'ta bir barbeküde Hintli bir adamla tanıştım.
Ona sordum.
"Gideceğim. Burada yaşamıyorum
ve nasıl olsa gideceğim." diye düşündüm.
"Soracağım."
"İnekler sizin için kutsal, değil mi?"
"Orada öyle." dedi.
"Anladım." dedim.
Küreselleşmenin zirvesi, anlıyorum.
İneklere saygı duyuyorum.
Namaste'ye saygı duyuyordum, inekleri de eklemiş olduk.
Yüzde 98 kadar
saygılıydım.
Kalan yüzde ikisiyle ineğe tavsiye veriyordum.
Dinlemek isterse diye. Pencereyi indirdim ve…
"Yürüsene, aptal inek!"
İnek umursamadı.
Anlamadı.
Sadece bekledim.
Biliyorum, komedyenim.
Şaka yaparız. Bir şeyler uydururuz.
Abartırız, her şey komik değildir.
Biraz renk katarız ama bunu uydurmuyorum.
Etrafa bakıyordum ve yanıma baktığımda çocuk gördüm,
taksinin yanına kakasını yapıyordu.
Gözlerimin içine baka baka.
"Bu çocuk sıçıyor ve gözümün içine bakıyor." dedim.
"Bunu yapmasına izin vermeyeceğim."
Hiç.
Bir işe yaramadı.
Bunu uydurmuyorum. Olduğu gibi anlatıyorum.
Çocuk sıçmayı bitirdi,
elini toprağa sildi.
Olduğu gibi.
Elini yine toprağa sildi,
el salladı,
elleri lekeliydi…
Arabaların içinde kayboldu. Şoktaydım…
"O çocuk önümde eliyle kıçını sildi."
"Tanrım."
"Iy!" Ve inekler Tanrı'nın bir lütfu gibi ayağa kalktı.
Taksi gitti ama kollarımı kavuşturamıyordum.
Sanki üstüme bok atmıştı. Aklım oradaydı…
"Aman Tanrım. Çocuk kıçını eliyle sildi."
Ve Brezilya forması giyiyordum.
Otele vardığımda şoföre para verdim,
gitmek için döndüğümde "Hey!"
"Brezilyalı mısın?"
"Evet, neden?" "Brezilya'da el sıkışmıyor musunuz?"
"Orada öyle." dedim.
"Namaste."
Bitirdiğimde menajerlerim şöyleydi…
"Sizce Hindistan'daki herkesin kıçını eliyle sildiğini mi söylüyorum?"
"Anlamadınız."
"Bu şakanın konusu,
kanalizasyon sistemi."
Kahretsin!
240 milyonluk Brezilya'da problem oluyorsa
bir milyar kişiyle ne hâle gelir, bir düşünün.
Tecrübe insanı eğitir.
Seyahatlerimde fark ettiğim bir şey var,
neredeyse 70 ülkeye gittim,
ve müziğin yeri hep aynı.
İki şey insanları bir araya getirir, kahkaha…
İnsan sinerji nedeniyle güler.
Belki buradasın ve komik olduğunu düşünmüyorsun
ama herkes komik olduğu için gülüyorsun.
Alkışlamak istemeyebilirsin ama herkes alkışlayınca "Tamam." diyorsun.
Buna sinerji denir.
Bana sık sık müzik soruluyor.
"Nasıl yapıyorsun?"
"Çok şey yapıyorsun. Komedi, oyunculuk, dayak yemek."
"Sürekli bir…"
Çoğu insan bir şarkı yapmayı bilmez. Nasıl başlanır, ne yapılır…
"Önce yazıyor musun?
İlk ne geliyor? Tür mü sözler mi?" diyorlar.
Şöyle yapıyorum.
Kendimi o şekilde ifade etmem gerektiği sıralarda
"Girassol"u yazdım.
Dramatik insanlarla konuşurken
ona göre konuşmalısın.
Kaba insanlarla konuşurken kabalıklarına hazır olmalısın.
Hangi duyguyu iletmek istediğini düşünmelisin.
İnsanları duygulandırmak istiyorsam Axé müziği yapamam.
Dans ediyorlarsa duygulanmayacaklardır.
Kulaklıklı bir adam ağlıyor.
Neyin var diye sorunca "Léo Santana." diyor.
Yok artık. Olacak iş değil.
O yüzden bu melodiyi seçtim.
Ünden bahsetmek için.
Yaşadıklarımı
anlatabilmek için.
İyisiyle, kötüsüyle. Tamamen kötü değil.
Ünlüler mahremiyetten şikâyet eder ama iş birliklerine de bayılır.
Bedava otellerini paylaşmayı severler. Ben de öyle.
Telefonunu çıkarırsan bir kuruş bile harcamazsın.
Tek yapman gereken şudur, parası ödenir.
Ama çok fedakârlık yapıyorum. Mahremiyet.
Bazen kaybolmak istiyorum.
Neymar'la yaşayıp sadece ona gösteri yapmak.
"Sana bir gösteri hazırladım, günaydın Menino Ney!"
"Sana özel."
İnsan bazı şeylere katlanamıyor.
Üstünde suratım olan hediyeler geliyor. Bunu istemiyorum.
Dayanamıyorum.
Çalışanlarım kullanmadığım kıyafetleri alıyor.
Yüzümle baskılanmış tişörtlerle geziyorlar.
İnsanı deli ediyor.
İnsanlar beni işerken bile çekiyorlar.
Luan'a söyledim.
"Luan, bir daha işerken çeken olursa
üstlerine işeyeceğim."
Dostlarım vaftiz babası olmam şartıyla çocuk yapmak istiyor.
Burası Whindersson'un bitcoin piyasası mı?
Olmaz.
Tüm bunlarla ne yapacağım?
Onları anlamlı ve güzel bir şarkıya
sığdırmak için en iyi yolu seçtim.
Bu yüzden parodilerim seviliyor.
Orijinaline o kadar benziyorlar ki videoya gerek yok.
Sadece duymak bile yeterli.
Bugün korom olmanızı istiyorum, tamam mı?
Alt ve üst kısımlar farklı şeyler yapacak.
Kullanacağınız melodi bu.
Sonra…
İşte böyle. Bir, iki, üç.
Bir, iki, üç
Giriyorum.
Borcumu öderim
İş birlikleriyle öderim
Alt kısım şeyi yapıyor…
Sonra üst kısım…
Tamam mı?
Az öderseniz az payınız olur. Hayat böyle.
Evet.
Ön sıra, "Tabii lan!" dedi.
Bir orkestra şefi çalışırken
sol elini kullanarak belirli kişileri gösterir.
Ses aralığını artırmak için iki elini birden kaldırır.
İndirdiğinde daha yumuşak söylenir.
Yani hepiniz elime bakıyorsunuz.
Post Malone'a benzediğim söylenir, ondan auto-tune kullanıyorum.
Bunu sahipleniyorum.
İş birlikleriyle öderim
Kendinizi bir alkışlayın. Harikaydı.
Herkes adımı biliyor
Tuhaf olsa da
Hayranınım diyorsun
Ama sana göre adım Anderson
Olur böyle şeyler.
Uzun zaman oldu
Her şey değişti değişeli
Tutturdun biletler pahalı diye
Ama yok sattılar yine
Her şeyi bırakıp taşınmayı düşünüyorum
Menino Ney'in evine
Ama yer yok hem benim dostlarıma
Hem de Menino Ney'inkilere
Dışarı çıktığım zaman ise
Endişelenmeme gerek yok Biri para getirdiği sürece
Hoşuma giden tek şey bu
Şöhretle gelen yegane güzel şey
Şimdi siz.
İşbirlikleriyle…
İş birlikleriyle öderim
Bu turnedeki en iyi koro
kesinlikle sizsiniz.
Kesinlikle.
Çok güzel. Tebrikler.
Duygulandım. Teşekkürler.
Bunu söylemeyi seviyorum. Hep böyle diyorum ve bayılıyorlar.
Çoğunuz muhtemelen hiç koro dinlemediniz.
Ya da dinlediniz ama dikkatinizi vermediniz.
Ne yaptıklarını biliyor musunuz?
Sizi ne yaptıklarını görmeden
ya da anlamadan buradan göndermeyeceğim.
Koroya isim verebileceğimi söylediler,
o yüzden işte karşınızda,
Backstreet Voices.
Bir alkış alalım.
Bir koro
dört ana sesten oluşur.
Alto,
soprano,
bas ve tenor.
Bu dört ses beraber çalışarak
tek bir güzel ses oluşturur
ve bu, sahnede
bir sinerji yaratır.
İnsanı ürpertir, duygulandırır.
Her birini göstereceğim.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Sadece altolar.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Sopranolar.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Bas.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Tenorlar.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Hep birlikte.
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Sesini duyayım Porto
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Bence bu harika
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Bence bu harika
56 vaftiz çocuğum var
İsimlerini bile bilmiyorum
Tirullipa
On iki Enzo, dokuz João, on dört Bias
Sekiz José ve üç Ana
Yok hiç Sebastiana
Bir partide işemek istersem
Yanıma alırım en az üç güvenlik
Güvenlik
Üç erkekle işerken utanırım
Bakarlarken çüküme
Çüküme
Beni fırında görünce Kimse inanmaz
Algılamaları beş altı saniye sürer
Fotoğraf isterler Bütün aileleri için video çekerim
Çok hoş aslında Bu sırada kahvem soğur ama
Bir keresinde içeri girdiğimde Dükkân sahibi yere çöktü
Luciano Huck'la geldiğimi sandı
Eski külüstür arabası Yenilenecek diye düşündü
Ama onu hayal kırıklığına uğratmalıydım
Tek istediğim biraz ekmekti
Ve borcumu bir işbirliğiyle ödüyordum
Tek istediğim biraz ekmekti
Ve borcumu bir işbirliğiyle ödüyordum
Çüküm
Duyacağınız en güzel "çük."
-Çüküm -Çüküm
-İş birlikleriyle öderim -İş birlikleriyle öderim
Teşekkürler Porto!
İyi geceler!
Preaching to the Choir.
Para için teşekkürler.
Bu sonuncuydu. Sonra görüşürüz.
Görüşürüz. Teşekkürler Porto!
Teşekkürler Porto!
Alt yazı çevirmeni: Çınar Tuncer