Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mówią, że historia jest ważna.
W szkole musiałem na pamięć uczyć się dat i nazwisk.
Bo, jak mówili, to jest właśnie historia.
Data jakiejś bitwy.
Data śmierci jakiego drania, który latami robił niewyobrażalne rzeczy.
I tym podobne rzeczy.
Ale nikt nie wie, czym tak naprawdę jest historia.
Rozumiesz?
Nie.
Więc musisz zobaczyć to na własne oczy.
Ludzie mówią: „Rany, przeżyłeś wojnę. I to jako policjant. Szacunek”.
Inni mówią: „Ty szmato. Powinieneś zrobić to, czy tamto.
Dlaczego na to pozwoliłeś?”.
Wiesz, co to to jest?
Ludzie zawsze osądzają.
I zawsze po fakcie.
Ale kiedy jesteś w samym środku tego,
kiedy nie wiesz, co przyniesie jutro,
nikt tego nie wie, ani ty, ani ja,
to tak naprawdę gówno wiesz.
Witamy w siłach policyjnych Antwerpii.
Jesteście mediatorami pomiędzy naszymi rodakami a Niemcami.
Wasz mundur budzi respekt, więc pilnujcie, by był czysty. Wy też.
Wszystko uzgadniajcie z przełożonymi.
Oraz, oczywiście, co do joty wykonujcie ich rozkazy.
Zrozumiano?
To była część oficjalna.
A teraz nieoficjalnie. Clément, zamknij drzwi.
Wiedzcie, że kiedy wyjdziecie jutro na ulice
wasze intensywne, dwuipółtygodniowe szkolenie
okaże się zupełnie bezużyteczne.
Całkowicie, absolutnie bezużyteczne.
Ponieważ jest tylko jedna rzecz, którą musicie zapamiętać.
Jedna jedyna.
Widziałem dwa niedźwiedzie, jak masłem chleb smarowały
Cóż za widok to cudowny
Śpiewajcie ze mną. To był cud
No dalej, śpiewajcie. Ogromnie wielki cud
Dalej, wszyscy. Że te niedźwiedzie tak smarować umiały
Wszyscy. Dieter.
Stałem tam i na to patrzyłem
Słyszeliście? „Stałem tam i na to patrzyłem?”
To właśnie musicie zapamiętać.
Stoicie i patrzycie.
- Jak wielki tyłek ma twoja ciotka Alice? - Sądzę, że co najmniej taki.
Doskonale nadaje się na półkę.
Zaczekajcie, zaczyna się. Ciotka Alice pochyla się i jednocześnie,
patrzy mi prosto w oczy. I nie odwraca wzroku.
Po prostu tak stoi.
Kapujecie?
To naprawdę wielki tyłek.
Czy to ona?
Trzy franki za rysunek.
Rekruci!
Pod tym adresem są ludzie, którzy odmawiają pracy. Należy ich aresztować.
Zaprowadźcie mnie tam.
- Czy oni nie powinni chodzić dwójkami? - Tak mi się wydawało.
Co on mówi?
Szybciej.
To nie wygląda jak rozkaz.
Zabawny jesteś.
Na co czekacie?
- Idziemy. - No i proszę.
ANTWERPIA, 1942
Chaim Lizke?
- Tak. - Pójdzie pan z nami.
Ja? Dlaczego? Panowie, to musi być jakaś pomyłka.
Bez gadania.
- Mogę zobaczyć nakaz? - Żydom nie pokazuję nakazów.
Rozumiem. Chcecie pieniędzy. Proszę do środka.
Proszę wejść.
Nikogo nie wypuszczać.
Gdzie są pieniądze?
Proszę za mną. Tu są.
Proszę mnie przepuścić. Chcę ją zostawić u sąsiadów.
Proszę.
- Jeanne, może z wami zostać? - Myriam.
- Wrócę najszybciej, jak się da, dobrze? - Oczywiście. Wejdź.
Nie bój się. Niedługo wrócę.
Chodź, skarbie.
Nie.
- Mamo. Puść mnie! - Uspokój się. Cicho.
- Mamo! - Proszę, uspokój się.
Nie mam całego dnia, starcze.
Chwileczkę. Proszę zaczekać. Proszę. Wiem... Wiem...
Mam dość twoich gierek.
Słyszysz mnie? Może zastrzelę cię tu i teraz.
Jasne?
Jesteśmy porządnymi ludźmi. Wiem, gdzie są pieniądze.
- Jasne. Teraz sobie przypomniałeś. - Tak.
Proszę.
- Koniec zabawy! - Błagam.
Wychodzić! Wychodzić!
NIC DLA HITLERA NASZA ŻYWNOŚĆ JEST DLA NAS!
Cholera. Moje pigułki. Niech nikt się nie rusza.
Stać!
Zatrzymajcie ją, idioci!
Cholera!
Ty głupia świnio!
Wariatko. Puść!
Puść mnie!
Mamo!
Co ty robisz? Zasrany miłośnik Żydów!
Mamo!
- Patrz, co zrobiłeś! - Proszę, nie.
- Zasrany miłośnik Żydów! - Proszę!
Patrz, co narobiłeś.
Tato.
Wilfried?
To nie jest gołębnik.
Zarabiasz pieniądze, ale to nie znaczy, że możesz robić, co tylko zechcesz.
Co ci się stało?
- Daj spokój, musisz iść. - Lode?
Gdzie byłeś całą noc?
Chodź tu, braciszku. Co się stało?
- Mówią, że oficer SS. - Nie, głupku, Feldgendarm.
To ci z blachami na szyi.
- Dobra. Wygląda na to, że zniknął tutaj. - Jak to tutaj?
- W tej okolicy. W Szóstej dzielnicy. - Na służbie, czy po służbie?
Zastanów się. Szybciej chłopaki. Wpisujcie się.
Idioci. Kto łazi do żydowskiej dzielnicy w swoim wolnym czasie? Dla zabawy?
Może odwiedzał dziewczynę albo coś takiego.
Spokojnie.
To doprawdy bardzo urocza bajeczka.
- To bardzo zagadkowa sprawa. - Prawda.
Zakładam, że przesłuchał pan ludzi.
Nie było potrzeby. Byłem na miejscu
i nie widzieliśmy żadnego Feldgendarma. Już to mówiłem.
- Mówi, że nie... - Bierze nas pan za kompletnych idiotów?
Zaginiony Feldgendarm otrzymał rozkazy,
do wykonania których potrzebował policyjnej eskorty.
Ten posterunek policji był dokładnie na jego trasie.
- Proszę przynieść księgę raportów. - Tak, zaraz...
A co mówi jego kolega?
Ponieważ zawsze muszą chodzić na patrole dwójkami, nieprawdaż?
A może robił coś, o czym jego koledzy nie mogli się dowiedzieć?
- Proszę przetłumaczyć. - Nie ma potrzeby.
To był żart, prawda? Odrobina humoru.
W księdze nic nie ma.
Sposób w jaki Jean popatrzył na nas...
Widział nas. Widział nas z tym Feldgendarmem.
Uspokój się.
Jean utrzymuje, że go tu nie było. Słyszałeś, prawda?
A jeśli przyjdą nas przesłuchać?
Powiemy to samo, co Jean.
- A co, jeśli widział nas ktoś jeszcze? - Nie było nikogo innego, jasne?
Chodźcie. Mam dla was niespodziankę.
A, ci dwaj.
Dobrze.
Panowie, pilnie potrzebuję eskorty. Komuniści.
Wychodzić!
Chcecie jeść?
NIC DLA HITLERA NASZA ŻYWNOŚĆ JEST DLA NAS!
Jedz.
Komunistyczne świnie zjedzą wszystko.
Chcę wszystkim tu obecnym dać jeszcze jedną szansę.
Czy ktoś powie mi, co stało się z Feldgendarmem?
Nikt?
Podaj liczbę.
Od jednego do ośmiu.
No dalej.
Trzy.
Jeden...
dwa...
trzy.
Feldgendarm. Ktoś coś wie?
Schylcie się.
Jeden, dwa, trzy.
Za każdego niemieckiego żołnierza, którego spotka coś złego, wielu z was zapłaci.
Ale...
macie szansę.
Wybierzecie się w podróż
do komunistycznego raju.
Jasna cholera.
Tak?
Przepraszam, że niepokoję, panie Verschaffel. Tu Jozef.
- Mogę o coś spytać? To pilne. - Jasne.
Nie ośmieliłbym się zawracać panu głowy o tej porze. Jeszcze raz przepraszam.
Ale powiedział pan, że w razie problemów...
Oczywiście.
Zawsze uważałem, że zostaniesz wielkim artystą.
Nadal malujesz, Wilfriedzie?
Ja też. Spójrz. Autoportrety. Ale ty nas wszystkich prześcignąłeś.
Jestem tego pewny. Z takim talentem prześcigniesz każdego.
Przyniosłem ci coś. Śledzia. A chodzi o to...
- I ci Żydzi uciekli? - Tak. To tutaj. To wydarzyło się tutaj.
Byłeś tu sam?
Tak. Tylko ja. To był mój pierwszy dzień. Nie znam tam nikogo.
To był wypadek. Jesteś tego na sto procent pewien, tak?
Przysięgam. Poślizgnął się na błocie.
No dobra, zobaczmy.
Studzienka była jedynym miejscem, w którym mogliśmy...
Które przyszło mi do głowy. Rozumie pan?
Przejęzyczenie, jak rozumiem?
Wil.
Nie ma go.
Był tu, przysięgam.
Niemcy już znaleźli ciało. Rany, Wil.
Chodźcie tu, obaj.
Słuchajcie uważnie. Jeśli to się wyda...
skończysz pod ścianą.
Opowiedz mi teraz wszystko od samego początku.
To uczyni ze mnie wspólnika.
Rozumiesz?
Postaram się załatwić wszystko z moim Freund Gregorem. Ale...
oczywiście będę oczekiwał czegoś w zamian.
- Nie mamy dużo pieniędzy. - Kto mówi o pieniądzach?
Twój syn jest utalentowanym malarzem. To może się przydać.
Poza tym, pracuje w policji.
To może być jeszcze bardziej przydatne. Dla mnie i mojego Freund Gregora.
Rozumiemy się?
- Tak. - Świetnie.
- Tak, proszę panna. - Tak, rozumiemy się.
Ciało zniknęło.
Wróciłeś tam?
Ciało zniknęło.
Nie powiedziałeś nikomu, prawda?
Ty?
Nie.
A ci Żydzi? Dorwali ich?
Najwyraźniej nadal się ukrywają.
Skąd wiesz?
Od kogo słyszałeś?
Pomyśl.
Jest martwy Feldgendarm.
Wszyscy go szukają.
Od tego zależy nasze życie.
- Wil uratował mnie. - Od jak dawna go znasz?
Ile trwa to szkolenie? Chcę wiedzieć, kim jest ten Wil.
Gdzie mieszka, kim są jego rodzice.
Chcę, żeby wiedział, że jest obserwowany.
Dziękuję za zaproszenie.
- Gratuluję wyróżnień. - To nie dla mnie. To dla zwierząt.
Daj płaszcz.
Wejdź.
- Proszę pani. - Maria.
Mam nadzieję, że jesteście głodni.
Witam.
Yvette, to jest Wilfried. Ludzie wołają na niego Wils.
Jest przyjacielem Lode.
Przeważnie nazywają mnie Wil.
Inaczej sobie ciebie wyobrażałam.
Wils.
To od fryzjera przy Rotterdamstraat?
Nie, nie jesteśmy spokrewnieni. Mój ojciec pracuje w ratuszu.
W ratuszu?
Posługujecie się w domu niemieckim?
Kilka słów. Tak jak wszyscy, jak sądzę. Ausweis, bitte, Kartoffeln...
Nieważne. Siadaj. A może zesrałeś się w gacie?
Ojcze.
Tato?
Wystarczy.
Masz radio w domu?
- Jakich stacji słuchasz? - On zawsze przepytuje ludzi.
Wszyscy mnie ciekawią, chłopcze. Klientom zadaję te same pytania.
Mów, jakich stacji słuchasz w domu?
Nie ma za dużo do słuchania.
Może pan coś polecić?
Jesteś tu tylko dlatego, że ci nie ufamy.
Nasze życie jest w twoich rękach.
A my ci nie ufamy.
- Więc twój ojciec pracuje w ratuszu. - Tak.
To nie przemawia na twoją korzyść.
Komu powiedziałeś, że zabiłeś tego Feldgendarma?
Nikomu.
Skąd możemy mieć pewność?
A skąd mam wiedzieć, że mogę wam zaufać?
Jedziemy na tym samym wózku.
Nie mogliśmy nic poradzić.
Lode...
Jeśli go zdradzisz, poderżnę ci gardło.
To tutaj, Wilfried. Popatrz na ten pałac.
Mam ten dom dzięki pewnemu Żydowi, który musiał szybko wyjechać.
Dbam o niego w ramach przysługi dla niego.
A jeśli wróci?
Nie martwo się. Mój Freund Gregor mówi, że ten człowiek prędko nie wróci.
Rozejrzyj się, Wilfried. Tutaj możemy malować, ile chcemy.
Nie martw się. Ten Żyd nie wróci. Niektórzy ludzie wiedzą więcej, niż inni.
- Rozumiesz? - Chyba tak.
Muszę ci coś pokazać. Wiesz, co w tych czasach jest ważne?
Wiedza. Wiedza i ideały.
Ja, na przykład, jestem idealistą.
Już cztery lata przed wojną sprawdzałem, co dzieje się w porcie
i informowałem mojego Freund Gregora. To jest wiedza.
Przekazywałem mu informacje i przez cztery lata
dostawałem tysiąc franków miesięcznie.
- Już wtedy się interesowali? - Wszyscy spali.
W tobie też widzę idealistę, drogi przyjacielu.
- Idealistę? We mnie? - Tak. Tacy są najlepsi.
Idealiści, którzy nie wiedzą, że są idealistami.
W twoim przypadku dochodzi też fakt, że jesteś artystą.
Musisz malować. Sztuka, mój przyjacielu, to walka.
Rozumiesz?
Za długo pozwalaliśmy, aby nasza sztuka była degenerowana przez Żydów.
A kiedy zostaniesz wybitnym artystą w kraju wolnym od Żydów,
będę mógł powiedzieć, że cię odkryłem.
No dalej.
Są sprytne, tchórzliwe i okrutne oraz wędrują w ogromnych stadach.
Uosabiają ideę podstępnego, przychodzącego spod ziemi zniszczenia w świecie zwierząt.
Nie różnią się tym samym od Żydów wśród ludzi.
Pejsy i broda, mycka i kaftan pozwalają zidentyfikować Żyda ze wschodu.
Jeśli je zdejmie, tylko najbardziej spostrzegawczy
dostrzegą jego pochodzenie rasowe.
Jego ojczyzną jest Azja.
Stamtąd stadnie migruje poprzez Rosję i kraje bałkańskie do Europy.
Sieg heil! Sieg heil! Sieg heil! Sieg heil! Sieg heil!
Izraelici to trucizna, przyjaciele.
Jak długo? Jak długo jeszcze mamy przełykać tę truciznę?
Czy jesteśmy narodem, który przełyka zniewagi i poddaje się?
Czy też jesteśmy narodem lwów?
Lwów!
Naród, który odrzuca swój charakter nie jest wart narodowości.
Aryjczyk, który stoi i patrzy,
jak jego krew i ziemia są bezczeszczone,
nie jest warty miana Aryjczyka.
Dlatego mówię: precz z Żydami!
Precz z Żydami!
Do synagogi!
Wypędzić ich!
Duża grupa kieruje się do synagogi. To skończy się tragicznie.
Wszyscy za mną!
Nie jesteś już mocny, nie? Nie jesteś już taki mocny.
Mam coś tam wsadzić?
Przestańcie! Są tutaj! Przestańcie! Jadą tu!
I co? Czy to mecz piłkarski?
Do kurwy nędzy!
Czy liczycie na nagrodę?!
Nie mówcie, że nic nie widzieliście, do diabła!
Wszyscy wracać do domów!
Wszyscy do domów, do cholery! Tchórze!
Wilfried. Mój przyjacielu.
Gdzieś ty zniknął? Ominęła cię najciekawsza część, do licha.
To było fantastyczne.
Fantastyczne, przyjacielu.
To było fantastyczne! Szkoda, że cię tam nie było!
Tak, tak, załatwione! Mamo, załatwione!
Jak się z tym czujesz? Masz nowych przyjaciół?
Nie tutaj.
Muszę ci coś pokazać.
Lode, uspokój się! To nie to, co myślisz.
- Uspokój się. - Kolaborator!
- Uspokoisz się? - Kolaborator.
Muszę ci coś pokazać. Chodź.
Przyprowadziłeś przyjaciela.
Dziękuję za wszystko, co dla nas zrobiłeś.
Zamknąłem ich w transformatorowni i przyprowadziłem tutaj.
- Jak się czuje? - Nadal nie powiedziała ani słowa.
- Przyniosłeś jajka? - Nie, nie przyniosłem nic do jedzenia.
Masz. Poproś ich, żeby to wyrzucili.
Dzięki.
Chcę wiedzieć, co stało się z ciałem?
Wyrzuciliśmy go do doku Willema.
My?
Z Yvette?
Przyjaciele.
Biała Brygada?
Przyjaciele,
wszyscy się boimy.
Nie należy się tego wstydzić.
Robimy coś ważnego.
Chociaż prawdopodobnie nikt o nas nie będzie pamiętał.
Jednak nie dlatego to robimy.
Nasze ofiary są...
koniecznością. Tak jak nasze obawy. I już.
Jednocześnie ludzie są wywożeni.
I co robimy?
Przecinamy druty.
Malujemy na murach hasła.
Jesteśmy tak naprawdę bandą dzieciaków dokuczających nieco Niemcom,
zamiast walczyć z nimi na poważnie.
Wiemy, że będą naloty.
Wiemy to.
Nie wiemy jednak kiedy, nie wiemy, kto będzie w nich brał udział,
i w ogóle nie wiemy, gdzie. Tak naprawdę nie wiemy nic.
Ale pytam was...
Czy nasze działania pozwolą coś osiągnąć?
Czy ocalimy czyjeś życie?
Miło cię widzieć.
Wchodź.
Przyszedłem po mięso.
Może myliłam się co do ciebie.
Kim jesteś, Wil?
Cieszę się, że nie jestem kurczakiem.
Powiedz mi, kurczaku, umiesz tańczyć?
Umiesz tańczyć?
Wils.
Proszę. To nie wieprzowina.
I jajko na twardo.
Ach, Fred Astaire.
Uważaj z Yvette.
Czy robię aż tak złe wrażenie?
Nie mówię o tobie, mówię o niej.
Uważaj.
Ona cię skrzywdzi.
Dziękuję.
Dziecięce lata. Słodkie dziecięce lata
Na zawsze pozostaniecie w mej pamięci
Gdy tylko myślę o tych latach
Moje serce płacze i czuję smutek
Jakże szybko nadeszła starość
W myślach nadal widzę mały domek
Gdzie się urodziłem, gdzie dorastałem
Widzę tam kołyskę mą
Która dalej stoi w miejscy swym
Ale wszystko to odeszło, niczym sen
- Przyszłam po miotły. - Które?
- Czerwone. - Na górze.
Zostali uprzedzeni.
Czy to jest ten człowiek, o którym nam mówiłaś, Bianco?
Musisz wybrać sobie pseudonim. Ja jestem Valentino.
Angelo.
Angelo to dobre imię dla ciebie.
Witaj, Angelo.
Słyszałem, że dogadujesz się z tymi kolaborantami w kawiarni.
Cóż...
W porządku. Nie ma w tym nic złego.
Jeśli usłyszysz coś, na przykład o nalotach, przyjdź do nas.
Ale bądź ostrożny. To niebezpieczna zabawa.
Ale śmiało, zbliż się do nich.
Na czym to ja skończyłem? A, tak. Więc mówię do tego Żyda:
„To mój czas. Twój już przeminął. Rozumiesz?”
Proszę schować to, panie Verschaffel. Trzy razy gin?
- Tak. - Dla mnie piwo. Mam słabą głowę.
Piwo dla naszego artysty. I coś dla Susa.
- Dzień dobry, panie Verschaffel. - Sus, poeta. Moje kolejne odkrycie.
Sus to, moim zdaniem, nowy Paul van Ostaijen.
Nie przesadzam.
- Usiądź z nami. - Nic z tego.
Siadaj tam, darmozjadzie.
To poeta, któremu się nie chce ruszyć tyłka.
- Wilfried, poznaj Jenny. - Miło mi.
- Mnie też. - Szefowa.
Jestem płomieniem w jego cygarze.
- Daj spokój, Jenny. - To prawda, co nie, Feliksie?
Felix zorganizuje mi sklep z cygarami.
Tak powiedział. Kiedyś, kiedy już osiwieję.
- Cierpliwości, moja droga. Będzie sklep. - Następny nalot. Obiecałeś.
Jest kosztowna. Kobieta kosztuje majątek.
Chodź, niech no ci się przyjrzę.
- Omer? - Tak?
- Poznałeś Wilfrieda. - Ach, ten malarz.
Wilfried, to jest Omer Verschueren. Notariusz.
Może poprosisz Wilfrieda, żeby namalował twój portret?
- Malujesz również portrety? - Tak. Są najtrudniejsze.
- Dla mnie gin. - Wilfried...
Irma, podwójny gin dla pana Vingerhoetsa.
Usiądź z nami, Eduardzie.
Co tu robi ten zdrajca? Kto go tu przyprowadził?
- O co chodzi? - Co złego zrobił ten chłopak?
Jest jednym z nas. Ten młodzieniec to jeden z nas. Co jest?
Dzięki, Irma.
W czasie marszu na synagogę ten zdrajca wszczął alarm.
Popędził na posterunek ile sił w nogach.
Bałem się, że coś się stanie. Uznałem, że muszę to zgłosić.
Daj spokój, Eduard, chłopak zrobił, co według niego było jego obowiązkiem.
Obowiązek, gówno prawda. Bronisz go?
Jak długo pracuje w policji? Nic jeszcze nie wie.
Nie?
A ty, Verschaffel?
Może to ty wysłałeś go na posterunek, żeby nam przeszkodzić.
- Daj spokój, Eduard. - Uspokój się.
Uważaj, co mówisz, człowieku.
Uważaj, co mówisz.
Zobaczymy, co powie Gregor.
Mój Freund Gregor wyśmieje cię. Jestem tego pewien.
- Spokojnie, panowie. - Jestem pewien!
- Panowie. - Jestem pewien!
Felix, uspokój się. Uważaj na to, co mówisz Gregorowi.
Gregor jest dziwny, Feliksie.
Nikt nie wysłał mnie na posterunek, a już z pewnością nie pan Verschaffel.
Może powinienem był lepiej przygotować Wilfrieda na to, co będzie się działo.
To prawda. Ma duszę poety i niewiele jeszcze wie.
„Dusza poety” z tymi sprośnymi rysunkami.
Mało kto wie więcej na temat sprośności niż ty, panie Brudny Paluchu.
Nie wierzę, że z tym nosem wołają na niego Paluch.
To wszystko wyjaśnia. A może powiemy im, kim naprawdę jesteś?
Dalej! Wszyscy! Pijemy!
Za młodzieńczą naiwność! Niech narobią wiele głupstw.
- Powinniście robić wiele głupstw. - Na zdrowie!
- Postrzelajmy. - Zakryj uszy.
Przestańcie!
Do jasnej cholery! Idźcie z tym na zewnątrz, idioci!
- Chyba już pójdę. - Pozer.
Nalej jeszcze jeden.
To jest notes z adresami. Był ukryty w wazie.
Gregor Schnabel, Obersekretär, Geheime Feldpolizei.
Dwa numery telefonów.
„Mój Freund Gregor”. Czy to jego niemieckie kontakty?
- Tak, ale jest też kilkoro miejscowych. - Kolaboranci?
Tak. Wielu znamy, ale jest też kilka niespodzianek.
Twoje zbliżenie z Brodaczem nie było takim głupim pomysłem.
Patrz. Akty własności do siedmiu domów w dzielnicy żydowskiej.
Więcej niż siedmiu.
Wszystkie kupione za bezcen.
I wszystkie przygotowane przez notariusza Omera Verschuerena.
Jest tego więcej.
Sklep z cygarami.
Brodacz obiecał sklep z cygarami Jenny.
- Rijfstraat. - Czy jest wśród tych aktów?
- Popatrz uważnie. - Nie.
Jeszcze nie dostała sklepu.
Powiedział, że po następnym nalocie.
Musimy szukać dalej.
Zaczekaj.
Znowu zostawiłeś włączone światło?
Zwariowałeś. Ciągle to robisz.
Nastawię płytę.
Dalej, Will, dawaj! Juuhuuu! Przez kałuże!
Przestań, proszę.
Chodź, Wil. Idziemy, chłopcze.
Ach, idzie, Paluch.
Czy wszyscy rozumieją rozkazy?
Zamknąć ulice, nikogo nie wypuszczać i to wszystko.
I nie przeszkadzać im.
Żydzi najwyraźniej zostali ostrzeżeni.
Kurwa.
I to z dużym wyprzedzeniem.
To znaczy, że mamy kapusia.
Moja jednostka dostała rozkazy niecałą godzinę temu.
Poza tym,
nikt nie został poinformowany o planie.
Jedyni, którzy wiedzieli to ja, Felix Verschaffel, oraz ty.
Znajdę kapusia i dostarczę go wam.
Mam nadzieję. Dla twojego dobra.
Nie zawiedź mnie znowu.
Wychodzimy.
Chodź tu, chrześniaku.
Jesteście parą? Przedstaw mnie.
- To jest Yvettte, a to jest ciocia Emma. - Dobry wieczór.
Jesteś śliczną dziewczyną.
Chodź, chcę cię komuś przedstawić. Napijesz się?
Chodź, za mną.
Wil, pozwól. Napijmy się.
Skarbie.
To jest mój siostrzeniec, Wilfried oraz jego Yvette.
Miło mi. Proszę wyświadczyć mi przysługę i usiąść na kanapie.
Znamy się.
Masz wspaniałe włosy. Zdradź ciotce Emmie swój sekret.
Cóż za niezwykły zbieg okoliczności.
Chcesz coś? Szampana? Schnappsa? Nie?
Co się stało? Wydajesz się nieco spięty.
Wybacz mi. Nie chcę cię zawstydzić.
Jestem i pozostanę twoim okupantem i za to przepraszam,
ale nie jestem twoim wrogiem.
I nie było to moją intencją,
ale twoja wspaniała ciocia Emma zakochała się po uszy.
Ta kobieta doprowadza mnie do szaleństwa.
W każdym razie, gdybyś kiedykolwiek wpadł w jakieś kłopoty...
Przedstawiciel sił policyjnych Antwerpii.
Dziękuję za schnappsa.
Cóż...
Raz, dwa, trzy... Do dna!
Ci policjanci z Antwerpii to prawdziwi sportowcy.
Wil, pójdziemy zatańczyć?
Jesteś wśród przyjaciół. A kiedy jesteś jednym z nas, pijesz.
Jeśli nie, nie jesteś jednym z nas.
Przepraszam, jeśli wydaje się to nieco grubiańskie,
ale wśród żołnierzy to typowe.
Ten kto pije, jest towarzyszem.
Kto nie pije, jest mlecznym szczurem. A ja nienawidzę mlecznych szczurów!
Napij się proszę. Jesteś taki spięty.
Mleczny szczur!
Zaczekaj...
Gregor, nie rób tego chłopcu. Jesteś taki nieokrzesany.
Aniele, to nie jest chłopiec.
To prawdziwy mężczyzna.
- Bardzo dobrze. Bardzo dobrze. - Teraz zaczynamy na poważnie.
Raz, dwa, trzy... Do dna.
Raz, dwa, trzy...
Do dna!
Przestań.
Wil?
Jak w pracy? Wszystko w porządku?
Twoja ciotka opowiedziała mi nieprawdopodobną historię
o twoim pierwszym dniu na komisariacie.
Przyszedłeś w środku nocy w uwalanym błotem mundurze,
i twój kolega również, jak mniemam.
Jak mówiłem twojej ciotce, chciałbym usłyszeć historię,
która się za tym kryje.
Jestem pewien, że jest przezabawna.
Pewnie wręcz komiczna.
Muszę się wysikać.
Wil...
Wil!
Popatrz na jego twarz.
Patrzcie, kogo tu przygnało.
- Spierdalaj. - Sikamy tym malutkim siurkiem?
Wkurwiasz mnie. Nie będę powtarzał. Spierdalaj!
„Spierdalaj, spierdalaj”. Masz niewyparzoną gębę.
Naprawdę masz niewyparzoną gębę, kolego,
ale jesteś tylko zabawką Verschaffela.
Wil. Wil! Przestań, Wil!
Wil!
I co? Jesteś dumny z tego, co zrobiłeś? Życie ci niemiłe?
Wytłumacz się.
Emma powiedziała, że prowokowałeś SS-manów.
Nie pamiętasz? Przypomnę ci.
Byłeś pijany i pobiłeś kogoś tak, że trafił do szpitala!
Przyjaciela pana Verschaffela!
Nie mów mi o Verschaffelu.
Zdajesz sobie sprawę, ile mu zawdzięczamy?
Wiem tylko, że całujesz go w tyłek, a on oczekuje tego samego ode mnie.
- Ty niewdzięczny psie. - Przestań!
Nieco szacunku dla ojca!
Emma powiedziała, że to było obrzydliwe i że wygadywałeś świństwa!
Czerwone światło, zielone światło!
RZEŹNIK FRANS METDEPENNINGEN
Nie pamiętasz, co powiedziałeś?
Tak?
Przy tych wszystkich Niemcach...
krzyczałeś, że wrzuciłbyś Susa do doku Willema,
i że jest tam miejsce obok tego martwego oficera.
Jeśli przeszukają dno doku, jesteśmy martwi.
Wszyscy.
Być może nie zrozumieli twojego bełkotu.
- Ale może połączą kropki. - Jean może połączyć kropki.
Widział nas z tym Feldgendarmem.
Mają nas.
- Musimy się ukryć. - Mam dość. To i tak nic nam nie da.
Lode, zakładaj mundur i idź do pracy. Dalej.
Ty też.
Dalej, Maurice, weź się w garść.
Powiedziałem, weź się w garść. Idziemy.
Zostawiłeś mnie.
Chodź ze mną.
Oto on. Bohater dnia.
Dzika bestia. Największy pijak w Antwerpii.
Dobrze spałeś? Skacowany?
Nie stój tak. Chodź. Chodź na górę.
Jak dobrze znasz lokalną historię?
Wiedziałeś, że dok Willema został zamówiony przez samego Napoleona, w 1803,
ale został otwarty dopiero dziesięć lat później?
Wiedziałeś?
A czy wiedziałeś, że nie jest tak głęboki, jak można się spodziewać?
Tylko sześć metrów. Żadnych prądów.
Po co ci to wszystko opowiadam? Chcę ci coś pokazać.
Znaleźliśmy to w kieszeni zamordowanego oficera.
Jego rozkazy.
Jak widzisz, był w drodze, aby aresztować ludzi, którzy nie chcieli pracować.
Znasz zasady. Potrzebował policyjnej eskorty. Chodź tutaj.
Z twojego komisariatu. Wiesz coś na ten temat?
Dlaczego się zatrzymałeś? Chodź ze mną.
Jest jeszcze coś, co chciałbym ci pokazać, jeśli pozwolisz.
Wiesz, jakim rozczarowaniem jest dla mnie znalezienie jego ciała?
Sprawa morderstwa został zakończona. Było zadośćuczynienie.
Komuniści zostali ukarani.
A teraz muszę zacząć dochodzenie od nowa.
Ale taka moja rola w tej historii.
Nie wiem, jaką rolę odegrałeś ty.
Może ty wiesz?
Chodź.
Nasz mleczny szczur.
Usiądź.
Twój kolega nadal zaprzecza,
że zamordowany Feldgendarm pojawił się na twoim komisariacie.
Wierzysz mu?
My nie.
Widziano Feldgendarma w drodze na komisariat.
Nie my. Nie nasz komisariat.
Na komisariacie nikt nie widział go żywego.
Ale wiedziałeś,
że jego ciało jest w doku Willema.
Byłem pijany.
Ale twoja wskazówka okazała się prawdziwa. Jakim cudem?
- Gdzieś to usłyszałem. - Usłyszałeś. Dobrze. Od kogo?
Od niego?
Jest coś, co chciałbyś mi teraz powiedzieć?
Nie?
Chodź ze mną.
Kto widział Feldgendarma? Ty czy on?
Ty czy on?
A może obydwaj?
Widziałem dwa niedźwiedzie...
...masłem, jak gdyby nic
Stałem tam i patrzyłem.
Jean nic nie zrobił.
Dobrze, że nawzajem się chronicie. Uwierz mi, to ma swoją wartość.
- Nie chronię go. Wierzę mu. - Nieważne, czy to był Jean.
I tak chcieliśmy się go pozbyć, a to był świetny pretekst.
Nie chcesz wiedzieć, dlaczego nadal tu jesteś?
Zauważyliśmy, że niektórzy policjanci dołączyli do ruchu oporu.
Jako członkowie Białej Brygady.
Czy masz może kontakty z tymi ludźmi?
Mówię prawdę.
Nie jestem do końca przekonany, ale załóżmy, że w to wierzę.
Twoja przyjaciółka...
Yvette.
Tak?
To naprawdę...
bardzo piękna kobieta.
Prawdziwa królowa parkietu.
Słyszałem, że jest siostrą twojego kolegi Metdepenningena.
Czy on coś może wie na temat tego, co przytrafiło się Feldgendarmowi?
Lubię cię.
Tak sądzę.
Staram się ci pomóc.
Masz miłą rodzinę.
Masz prześliczną narzeczoną.
Ale jeśli chcesz, żeby miała jakąkolwiek przyszłość,
musisz wybrać stronę.
Jean został aresztowany.
Wiem tylko, że poszedł szukać kłopotów.
Gust ma rację.
Jeśli jesteś przeciwko władzy, nie powinieneś służyć w policji.
Masz na myśli, że nie dość kolaborował.
Tak czy inaczej...
Czy jest tu ktoś, kto może oczyścić Jeana z zarzutów,
bądź je potwierdzić,
to czas najwyższy zabrać głos.
Usiądź, chłopcze. Tam. Na tamtym krześle.
Przyszedł.
Syn marnotrawny.
Znasz tą przypowieść, prawda?
- Panie Versch... - Koniec zabawy.
Nasza strona...
wygrywa.
Mój czas wygrywa.
A co ty robisz? Wygadujesz się.
I wydajesz mnie.
Wiesz co to znaczy dla mnie? Mogłeś być moim synem.
Rozumiesz? Nie.
Nie rozumiesz tego. Trudno...
Dam ci jeszcze jedną szansę.
Prawdziwą okazję dla prawdziwego oportunisty, takiego jak ty.
To twoja ostatnia szansa, aby zrobić to, co należy.
Zabij te szczury.
Zabij tego szczura dla mnie. Zabij tę Żydówkę,
te śmierdzące, brudne szczury. Zabijesz ich, dla mnie!
Tańcz.
Miękkie lądowanie.
Chłopaki, zdobędziemy górskie szczyty.
Ten człowiek został wyciągnięty z pociągu do Brukseli.
Miał belgijskie dokumenty, bardzo dobrze podrobione,
ale był obrzezany.
Żyd.
Naprawdę nazywał się Lizke.
Chodź ze mną.
Przypadkiem właśnie aresztowaliśmy fałszerza.
W niecałą minutę wydał człowieka, od którego dostał zlecenie.
Czy znasz może kogoś
o nazwisku Valentino?
Albo kogoś, kto jest znany jako Valentino? Nie?
A może Bianca?
Też nie.
A Angelo?
Angelo.
Zabierz mnie stąd.
Angelo?
To ty... Zabierz mnie stąd, dzieciaku.
- Nie wie, co mówi. - Przestań obrażać moją inteligencję.
Ty jesteś Angelo.
Syn rzeźnika to Valentino.
A Bianca? Widziałem jak tańczy, prawda?
- Czego ode mnie chcesz? - Pozwól, że ci wyjaśnię.
Dopilnuję abyś ty, twoja ukochana i twoja rodzina przeżyli.
Ale w zamian musisz mi pomóc. Rozumiesz? Co o tym sądzisz?
Czy ty naprawdę myślałeś, że jestem zainteresowany twoją ciotką?
Myślałeś, że nie wiem, że w piwniczce na wino ukrywali się Żydzi?
Tak jak przewidywałem, wszystko jest ze sobą powiązane.
Ty chcesz ocalić życie swoje i swojej rodziny.
To czyni z ciebie prawdziwego mężczyznę.
Który wie, co to znaczy coś poświęcić.
Który wie, co to znaczy kogoś chronić i wie, że to brudny interes.
A kiedy to zrozumiesz,
to pewnego dnia będziesz mógł spojrzeć w lustro i zobaczysz prawdziwego mężczyznę.
Musisz wybrać.
Zatem...
jak będzie?
Ty nadal żyjesz.
Lizke nie żyje.
Myriam też nie żyje.
Dziecko zapewne też.
Mają profesora.
Niemcy wiedzą wszystko.
Wszystko wyciągnęli z profesora biciem.
To koniec. Po wszystkim.
Być może.
Ale możemy to przetrwać.
Gregor kazał przekazać tobie i ruchowi oporu...
fałszywe informacje.
W sobotę jest nalot.
A on chce, żebyśmy wskazali Żydom inne miejsce.
Musimy dowiedzieć się, gdzie naprawdę będzie nalot.
Ja już wiem.
Znam właściwy adres.
Ale jeśli zdradzę ten adres, zabiją nas.
Daj mi ten adres.
Nigdy bym sobie nie wybaczyła.
Rozumiesz?
Daj mi ten adres.
Nie dbam o to, czy zginę.
Chciałem dać wam obojgu wybór.
Bo sam nie potrafisz podjąć decyzji.
Tu chodzi o przetrwanie.
Sumienie to luksus.
To powiesz swojemu dziecku?
Bo ja...
nie.
Wolę umrzeć.
Daj mi ten adres.
Pelikaanstraat.
Yvette.
Zostań tu.
Daj jej iść.
Przetrwamy to.
- To Pelikaanstraat. - Powiedziano mi, że Terliststraat.
Nie. Chcą, żebyśmy tak myśleli, ale to Pelikaanstraat.
- Ktoś zdradził to profesorowi. - My wiemy to od Geheime Feldpolizei.
Od samego Gregora Schnabela.
Powiadom, do diabła, Żydów.
Nie chcę tego robić.
Ja też nie. Więc?
Zmiana planów. Niemcy nie przyjdą.
Ratusz polecił nam przejąć operację.
A nalot zostaje przekierowany na Terliststraat.
Wyciągamy Żydów z domów i ładujemy na ciężarówkę. Jasne?
Jeszcze jedno.
Bez Niemców, Żydzi prawdopodobnie nie będą współpracować.
To się okaże.
Tak jest, Gust. Lepiej niech się nie stawiają.
Nie damy sobą pomiatać. Zrozumiano? Rozejść się.
Naprawdę to zrobimy?
Będziemy to musieli robić raz za razem.
Jeśli tego nie zrobimy...
co wtedy?
Chodź.
Wszyscy Żydzi do ciężarówki! Szybciej!
- Szybciej! - Wychodzić. Nie ociągać się.
Na ulicę. Dalej. Do ciężarówki.
- Złapmy te szczury. - Pospieszyć się!
Idźcie spokojnie. Nie utrudniajcie sprawy.
Dalej człowieku, podciągnij spodnie. Podciągnij spodnie.
Dalej. Chodźcie ze mną, do diabła.
Wils, Metdepenningen, na co się, kurwa, gapicie?
- Macie robotę. - Idźcie tam.
Do diabła!
Wsiadać!
Z czym masz problem? Na co czekasz?
Hej, Wils. Spójrz na to. Cholera.
To jest warte narysowania, nieprawdaż? Idziemy.
Ruszać się! Jeśli będziecie się ociągać, obu was wrzucę na ciężarówkę.
Do ciężarówki. Dalej!
Mam tego dość!
- Przestań narzekać. - Zaraz zwariuję. Puść mnie!!
Na górę. Wchodzić!
- Nie. - Wsiadaj!
Dobra robota. Na górze jest więcej szczurów.
Do roboty. Do roboty!
Na górę.
Nie mogę.
Nie dam rady. Tak nie można.
- Gaston, wsadź te dzieci na ciężarówkę. - Nie mogę!
Wsadź te dzieciaki na ciężarówkę!
Masz. Weź tę małą. Trzymasz ją?
Nie. Zostaw je tu. Pozwól im zostać. Błagam.
Ty spasiony tchórzu!
- Weź małą. - Do ciężarówki!
Dalej!
Jest dużo miejsca. Wsiadać!
Wsiadać!
Wepchnij ich. Jest dużo miejsca.
Wil, dokąd idziesz?! Zdrajca!
Yvette?
Yvette!
A potem ludzie zamilkli.
A dzień wczorajszy natychmiast stał się historią.
Bo trzeba żyć dalej. Tak właśnie mówili.
Nie ma innego sposobu.
I to jest prawda.
Nie ma innego sposobu.
Napisy: Jacek Mackiewicz