Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Xa está, Alex.
Teño os diamantes.
- Espero aquí. - Moi ben, grazas.
A caixa forte custoume. E tiven que esquivar os de seguridade.
Pero ben, non me viu ninguén. Ou iso espero.
- Hostia! - Que?
O teu é incrible.
Saltou a alarma? Séguenme?
Non dou falado, quedei fría.
Eu xa entrei en calor. Veña, dime.
Deixoume por mensaxe, Carole.
Espera, que me chama.
- Voute matar. - Espera, amor.
Diga.
Si. Non o entendo.
Pero polo menos podiamos falar, vernos, non sei...
Si, pero esas cousas...
Espera un momento. Perdoa.
Meu amor, non colgues. Un segundo e volvo.
Nena, estás aí?
Alex, perdinme. Non sei a onde vou. Indícame antes de que me collan.
Quere quedar e falar. Que fago?
- Quen? - Karim.
Que vai cambiar que vos vexades e que che diga á cara que te deixa?
E mañá vés comigo ao intercambio dos diamantes con Taz.
- Chámao e mándao á merda. - Non colgues.
O carallo, Alex! Merda!
Karim, estás aí?
Mañá non vai poder ser, perdoa.
Vale. Ás cinco podo, si.
Pensa un pouco.
Ata mañá. Un bico.
- Nena? - Dime.
Vasme matar.
Dáme unha posición. Para matarte, teño que atoparte.
Claro, si. A ver... 300 metros. Suroeste.
Grazas. Vou.
Onde estás, Alex?
Para de berrar. Detrás de ti.
Perdón. Non se ve nada con esta néboa.
Arranca. Vaia tempiño. Cambiou en segundos.
É Suíza. Non estou para pensar no tempo.
Veña, dálle.
A ti xa nunca che gustou.
Un tipo que te deixa por mensaxe despois dun mes?
Non o imos botar de menos. E xa se vía vir.
- Si? - Si. Árbore.
- Oes iso? - Non. O que?
- Hostia, mandaron drons. - Non.
Hostia!
Acelera!
Ves cantos son?
Vexo dous, por agora.
Xa os oio. Estannos a rodear ou que?
Levanta!
Hostia!
Karim xa non me vai poder chamar!
Estás de carallada?
Cámbiame o sitio e dispáralles ti.
Con moito gusto. Vai!
Non sei que hostia me pasa, non dou.
Pensa en Karim!
- Así mellor. - Ves?
Vou coller a metralleta para o segundo.
- Un pouco de estabilidade, cona! - Claro, e que máis?
- Estás ben? - Si.
O segundo é duro de roer. Non o dou apañado.
Espera, reduce!
Case o teño.
Ben!
Merda.
Que?
- Encheras o depósito? - Claro.
Ai, non! Déronlle ao depósito.
- Pois hai que seguir a pé. - Non.
Aínda me parece oír o dron na cabeza. Que raro.
A min tamén.
Hostia! Corre!
Aí!
Merda, non nos vai deixar en paz! Quédache algo?
Non te movas.
- Ben, hostia, ben. - Vou por el.
- Non, agora non. - Vale.
- Décheslle? - Si.
Hostia.
Ese cansoume.
- Agora hai tempo. - Vale.
Igual xa o atopei e deixeino marchar.
Aínda non o atopaches.
- Como o sabes? - Porque o sei.
Ti cres que os asusto? Se son unha tía normal.
Por que non me fan declaracións de amor?
Xa chegarán.
- Como o sabes? - Porque o sei.
- Moi riquiña es. Tes todo pensado. - Si.
Barriñas.
Xa podemos durmir aquí. A miña 9mm.
Un regalo? Ala, é mellor que un regalo.
- Chocolate. - Suízo.
Merda, deixei o tabaco no quad.
Isto xa é de máis.
Que máis queres?
Vouche pedir un home.
- Síntocho. - Non hai?
Non hai.
Aínda o oio.
Telo na cabeza.
Non, en serio. Hostia, non pode ser. Óelo?
Pois si.
Abáixate, anda.
Estoute esperando, fillo de puta.
- Sempre nos veñen foder. - Sempre.
Xa vou cansa de encadear contratos. Non che apetece liscar uns días?
- Sabes cal é o meu soño? - Non.
Veña, sóltao.
Bocadillo quente de salchicha merguez con salsa samurai,
patacas fritas dentro e un chisco de harissa. E ti?
Son vexetariana desde hai dez anos. Non che queda, eh?
Non me acaba de quedar.
Pois compartimos sobremesa. Mochis de matcha.
- Os xeados non, danme noxo. Os brandiños. - Os de fabas pintas?
- Pedíalos no xaponés. - Non estaban mal.
E ti? Que soñas con comer?
Agora? As galletas que venden ao final da rúa.
As de caramelo e manteiga salgada con chocolate branco.
Soa a neoiorquina deprimida. Paso. Había que comprar unha fritideira.
- O que? - Unha fritideira.
Para que?
- Para fritir patacas. E unha gofreira. - Claro, ímoslle dar moito máis uso.
Moi bonita é Suíza.
Unha raclette.
- Que boa idea. - Iso si.
Cando aterremos, ao chegar, imos dereitiñas comprala.
Dereitiñas.
Sabes se falta moito? Estáseme a facer longo o voo.
- Toma. - Grazas.
A ver.
De cantas semanas estou?
Polo tamaño, diría que de seis.
Diche algo?
Si, pode ser. Seis semanas, si. Vagamente.
Non entendo. Sempre nos dixeras que non ía poder quedar embarazada.
Iso dixérao o cirurxián despois da operación.
Enganouse. Ás veces pasa.
Enganouse pero ben.
Canto me queda para decidir se o teño?
Sete semanas para a vía farmacolóxica, catorce para a cirúrxica.
Estou un pouco descolocada.
É un embarazo de risco.
Se o queres ter, vas necesitar calma.
Vas poder estar tranquila?
- Collín sémola. - E se colles algo que saibamos cociñar?
Ti que colliches?
Chocolate, menta e chile?
Chile con carne e chocolate?
Colle algo bebible, anda.
- Que hai na neveira? - Harissa, limón e iogur.
Canto aguanta o iogur caducado?
- Levamos iogures. - Vale. E tes tampóns?
Na casa? Non sei, colle tampóns.
Non, igual son feitos de millo. Que noxo. Por que compramos aquí?
Bule, quero acabar xa coa reunión.
Non teño gana de velos.
Non me digas! Aquí cheira a mexo.
Logo fágoche un prato de comida co iogur caducado que vas alucinar.
Ola.
Voute ter que sobar un pouco.
En posición.
- Es de infusións? - A ti que che importa?
Metíalle unha bala na cabeza.
O material.
Eu teño tatuaxes ruíns que quero borrar, pero o deste tipo...
É unha piña?
Ten unha macedonia no brazo.
Conta.
Sobre Suíza? Que queres saber?
Chocolate, fondue, segredo bancario...
Montañas, aire puro... Máis que aquí, desde logo.
O gordo recórdame a un Pokémon.
Non lembro cal. Bulbasaur? Non, non é Bulbasaur.
- Faiche graza algo? - Non, nada.
Eddy, que?
Son de primeira. Uns seis quilates por pedra.
Moi ben tallados. Dun branco perfecto.
- Charmander? Non. - Parece un puto dado.
Taz! Estas pedras son algo especial.
Claro! Squirtle! Squirtle coa voz de Fernandel.
- Incrible. - Segues a rirte de nós?
A ver, tes os cartos?
Fala coa túa xefa.
- O plan non era ese. - Quérela chamar?
- Non te fías? - Pois non.
Ela tampouco. Fíxonos pagar por adiantado, a moi porca.
Tranquilo, Taz.
Veña, lisca, anda.
Cres que me intimidas?
Tranquilos, ho.
A que hostia xogas?
Taz, para.
Se asubío, arríncache as tripas.
Amor, só tes que chiscar un ollo e mándoo para a pataqueira.
Pois mira, se eu chisco un ollo,
vai pedindo a cadeira de rodas e un tipo que te empurre.
Iso mesmo, meu amor.
- Por que sorrís? - Taz.
Xa non estás tan falador. Que non me quente, que xa estou incómoda.
- Carole, sen parvadas. - Xa.
- Está. - Era broma.
- Non te vai foder. - Iso espero.
- Xa me fodería ter que volver. - Non vai haber fallo.
Ala, perdedores.
- Que cansazo. - Collemos un taxi?
Non, é un cansazo xeral. Cánsame a vida.
- Xa. - Cansáronme eses dous.
Vamos para a casa.
Sabes?
- Quero parar. - O que?
Todo. Que cambiemos de vida.
- Sempre dis o mesmo. - Xa, pero agora necesítoo.
Non vai cambiar nada. Vas onda a Madriña, ela diche que decide ela, que te fixo ela.
Si, pero vou ir vela mañá e desta vai.
Ei, meu amor! Que tal, pequeniño?
Moi bonito es. Boteite a hostia de menos.
Que tal o día, pequeniño? Non romperías todo, non?
- Pois si. - Non pasa nada. Pásalle a calquera.
Se paramos, que imos facer?
- Eu non coñezo outra vida. - Nin eu.
Improvisamos.
Tanto me ten, con tal de estar contigo.
O mesmo digo.
A vida non se empeza dúas veces, François.
Hai palabras, palabras grandes, como dicías ti,
que me fixeches tragar hai dez anos.
O amor é milagre,
fascinación,
graza,
nacemento.
O amor non se empeza dúas veces, François.
Unha mágoa. É o meu momento favorito.
Pero, como te prefiro a ti mil veces...
Non dixeras nada de drons nin da seguridade toda.
Case a espichamos.
A ver, unha cousa.
A Madriña preferiría oír algo que non saiba.
Pois, precisamente, temos que falar contigo.
Son toda oídos, querida.
Hai un tempo que...
que o estamos pensando e...
- Queremos paralo. - Queredes parar a quen?
Os roubos, os riscos, as persecucións, os imbéciles coma Taz.
Cambiar de vida... Ao estilo d'A casa da pradeira?
- Haberá un punto intermedio. - Claro.
Déixate de caralladas. Isto gústache demasiado.
Gustábame.
Pódesnos deixar, ruliña?
- Eu? - Si.
- Por que? - Por nada.
Porque o digo eu. Dá unha volta.
Vai por un xeado de plátano sen glute, eu que sei.
Vai fumar.
- Estouno deixando. - Non o deixes. Así morres nova.
Vai, deixa estar.
Xa debías saber que a min non se me deixa.
E saberás que fixemos ataúdes
en cemiterios
para quen o intentou.
Estasme a ameazar?
Non, eu avísote. Eu nunca ameazo.
De que me avisas?
- Vasme matar se paro? - Non, douche un poni arco iris.
- Hainas mellores. - Es a miña obra mestra.
Cunha soa perna faríalo igual de ben.
Es a única na que confío cegamente. Iso non ten prezo.
Aínda que...
Canto queres?
Sabes que o diñeiro tanto me ten.
Moi bonito, si, señor!
A santa xa me dirá a que asociación lle mando o sobre a próxima vez.
Non vai haber próxima vez. Teño dabondo para un tempo.
Grazas a quen?
Mira, eu saqueite da merda, pero levanto un dedo
e vólvote meter nela.
Que fas?
Pensar.
Oi, dásme medo cando pensas.
Es tan pequeniña que te perdo.
Xa te vexo.
Teño fame.
- Moi lonxe é. - Alex.
- Merda, esqueceume o cargador. - Tampouco hai rede.
E que fago sen wifi?
- É lonxe da estrada. - É un agocho.
Está ben agochado para que non nos atope.
- Que puta fame. - Xa levabas tempo sen queixarte.
Estou a nada de comer o coello.
- E se me chama Karim? - Non!
Non!
Mi madriña!
Vale.
- Non sabes onde é? - Si.
Non sabes.
Aquí fixo que a Madriña non nos atopa.
- Non paro de pensar nunha cousa. - Si?
- Escóitasme? - Non teño máis que facer.
Imos imaxinar, aínda que iso non vai pasar nunca,
que a Madriña aceptase. Enténdenos e non temos que volver.
Haberá que reconverterse, non imos seguir así.
Que é o que queremos? Paz, natureza, risas, sol.
Debiamos ir mirando cantos cartos temos
e investilos.
Nun sitio que nos guste, onde facernos vellas. E teño unha idea.
Agárrate.
Un asador. Éxito asegurado, diñeiro fácil e á xente encántalle.
Xa sei que non comes carne,
pero a clave do éxito dun asador é a salsa.
Cómprenos unha salsa verde única. A xente viaxaría para probala.
Primeiro, hai que investir na localización.
Onde queremos envellecer?
Eu digo un sitio con sol e mar.
Ti ocúpaste das comandas e logo vas tomar o sol, facer deporte...
Pecha os ollos, xa.
Vas alucinar. Pecha os ollos. Faime caso.
Pódelos abrir.
Non queres un último baile antes de morrer?
Andarías comigo igual se tivese o pelo así?
- Si. - Quérote.
Hostia!
Ninguén sabe que estamos aquí?
- Carole. - Que?
- Só me apuntan a min. - Imposible.
Que si, mira! Só a min!
Alex, non te ven.
Os cabróns teñen visores térmicos.
- Cres que aguantará? - Claro que si.
Quen son estes mamóns?
Se nos quixesen matar, esperarían a que saísemos.
Hostia, hai un aí.
- Estás ben? - Si.
- E ti? - De marabilla.
Merda.
- Alex? - Que?
Alex.
- Que foi? - Santos.
Non!
O meu coelliño non, hostia!
Santos non.
- O meu coello non. - Síntoo moito.
Meu amor, síntoo moito.
Vanas pagar. Xúroche que as van pagar.
Escóitame ben.
Isto é o máis importante que che dixeron na vida.
A túa muller non cho dirá,
pero tes os collóns máis microscópicos desa familia túa de esquíos.
E estaba pensando que estaría ben cortarchos.
En fin, que sei onde vives
e, se segues ignorándome, vixía ben as costas. Xa te avisei, neniño.
Fagas o que fagas, vouno saber. Ala, chao.
Non hai maneira cos putos tipos.
- E o show intimidatorio? - Tamén me alegro de verte. Almorzamos?
Non sei que me deu. Xa me coñeces, son un pouco paranoica.
Pensei que ías en serio o outro día.
Que o deixabas así, de súpeto, sen previo aviso nin nada.
E mándasme os matóns.
Estás ben. Estás ferida? Sangras?
Se os albaneses te quixesen matar, estabas morta.
Só apuntaban a Alex. Por que a ela e non a min?
Alex...
Quérome ir, díxencho.
Carole...
Estasme cansando.
As túas palabras, velas?
Mira o que fago con elas.
Non penso facer máis golpes.
Moi cerradiña me es.
E complicada.
Solta unha cifra.
Ti tamén es algo cerrada.
Otman.
Vas de farol.
- Canto? - Non o farías aquí.
Canto?
Vaite foder!
Querida, a da limpeza vai ter para tres días.
Canto?
Dous millóns.
Aí está.
Ves?
Temos un trato.
Un pouco caro, pero...
Ves? Cando queres...
Imos almorzar.
Unha misión nova facilísima.
Sen riscos.
Roubas unha cousiña e tráesma.
É coma ir de vacacións.
Sentas o cu nunha hamaca e...
Igual ata che gusta.
- Onde? - En Córsega. Xa che digo, vacacións.
Montas o equipo como che pareza, como consideres.
E estou tendo en conta a túa depresión estacional.
Luminoterapia gratis.
Ves como te coido?
Vale, pero é a última misión.
Se a Madriña cho prometeu, podemos confiar nela.
Cos ollos pechados.
- É moi lonxe? - Non, está a dez minutos, pero...
Non temos carné.
- A ver, ho! - Pero este que quere?
Veña, pasa, mamón!
- Estaba pensando algo. - Que?
Abner. Pódolle pedir que atope os asasinos de Santos.
Oi, a Abner non se lle pode pedir moito.
Pódenselle pedir moitas cousas, pero non gran cousa.
Que fas?
Que fas ti?
A ver, que temos que roubar?
- Agarrádevos. La Grande Odalisque. - Ai, si?
Está en préstamo para unha exposición en Córsega
só durante un mes.
A idea é que non volva ver París. Si?
Ingres, de verdade?
Non, non é ese. É o verde botella.
Botella?
Botella de que?
Dixéchelo ti. Non entendo nada.
A ver, espera aí...
- Ti entendes? - A ver...
Espera. Roubamos un lenzo de lenzo?
Pois claro que roubamos un lenzo de lenzo!
Facede un esforzo, rapazas!
Que mala baba.
Imos roubar La Grande Odalisque, de Martial Raysse, dos 60.
A que está pintada en verde.
- Non estaba claro. - Non, para nada.
- Quen é? Vive contigo? - Si. A casa é dela. Rose.
- Sodes parella? - Non o sei. É complicado.
- Non cheira a herba? - Foi consello meu.
- Por que lle aconsellaches fumar herba? - O glaucoma.
O que non sabemos é cando se vai entregar o lenzo.
- Cando o saiban eles, saberémolo. - Pero sabemos algo?
Si. Sabemos onde se vai expoñer o lenzo.
Nun centro de arte.
É moito máis fácil entrar que nun museo. É a gran vantaxe.
Si, vemos a vantaxe claramente. Onde é o tal centro de arte?
No convento Saint-François, preto de Sartène.
De "tixola"?
- Ala! - Necesitábao.
Sempre fuches de xogos de palabras.
Si, en Sartène, que soa a "tixola". En Córsega.
- Temos os planos? - Non.
- Non.
Non, claro.
O estudio de arquitectura que se ocupou da reforma...
Rose, por favor.
Rose?
Falamos en secreto.
O estudio de arquitectura está en Bastia, así que a idea é coller...
- Carole! - Perdón.
A ver, ho! Ti non rexes ben. Que che pasa hoxe?
Sigue, perdón.
Pois habería que conseguir o informe técnico
e, claro, logo atopar o piloto que me pediches, Carole.
Pediches un piloto?
- Por que? - Pois...
- Que? Non conduzo ben ou que? - Pois...
Oi, que hostia.
Canto tempo vou ter que pagar pola puta saída da vía en Polonia?
- Saída da vía? Máis ben, accidente. - Non!
- Parecía parvo cos do seguro. - Non me credes?
Foi para salvarlle a vida a un can, para esquivalo.
- Xa estamos co do can? - Non apareceu.
Sen cadáver nin probas, non hai seguro!
- Non tedes corazón. Paso de falarvos. - Corazón...
A ver!
Para as armas, ides á tendiña de Saint-Florent
a preguntar por un tal Clarence, que vos dará o que queirades.
Arranxeivos un chalé
e un coche. Unha chulada.
Case de máis. Non ides querer marchar.
Déixovos dúas semanas de vacacións e logo acóplome.
- Piso compartido? - Chámalle X.
- Así, bonito. - Pero este quen é?
Spirit.
Si, é unha monada! Iso éche bo para o pelo.
Non! Que fai esa besta aquí?
Déixao.
- Os animais non poden entrar. - Si.
Para o piloto, ides ao circuíto de Le Mans e preguntades por Sam.
Vale. E de que coñeces o tal Sam?
Iso é o meu: atopar xente que non me coñece.
- Que ten de especial? - Non empeces a odialo xa.
Non.
Manda carallo!
Ti que merda de axustes usas?
- Como se chamaba? - Cando non queres, non queres.
Cero carga! Non daba avanzado!
Sam. Abner di que é o mellor. Por iso o queremos.
Quedei pegado na chicane Ford. É un tractor!
Morreulle a muller nun accidente. Era especialista.
Vaste portar moi ben. Pero que moi ben.
Veña, vamos.
Veña, vamos!
Non é polos meus axustes.
E mófase na miña cara, aínda enriba.
Igual a matou el. Conduzo eu mellor, seguro.
Alex!
Non pode ser! Como me oíches con este barullo?
Nada de cargalo a tope!
Por que...?
Colleume o coche.
Demencial! Mira como colle a curva.
Entón que? Son eu?
Non nos imos entender, fixo.
Pídesme dúas con queixo e catro nuggets? Á barbacoa.
- Mellorouno. - Vai, imos para a casa.
- Para! - Conduzo eu, tranquila.
Non son os axustes.
Sam!
- Sam é ela! A piloto! - Non.
- Si, é a tía que entrou. - Non.
- Si! Fódeche que sexa unha muller! - Tanto ten. Non cambia nada.
Tía, fixeches o mellor tempo do día.
- Díxenvos que non eran os axustes. - É o piloto.
Aí, Top Gun!
Sabes o que, Tom Cruise?
Estás despedida.
Oi, que hostia...
- Que fas? - Encantada.
Está trallada! Temos que pagarlle unha copa.
E roupa.
Xa está. E dividimos entre tres.
E iso canto é?
Moitos cartos. E quedaches sen choio.
- Atopo outro coma nada. - Non me pegas na oficina de emprego.
Isto como vai?
- Hai período de proba? - Non é un traballo nada normal.
- Collémoste para a misión, sen proba. - E se o fai mal? Hai que probala.
Ou se non nos entendemos.
- Sería conducir e que máis? - Sabes disparar?
Non.
Tes pinta de saber hackear. Sabes?
Tampouco.
Tes algunha especialidade?
Se non me vai, podo deixalo?
Claro. Tamén podes non empezar.
Ti fas algo á parte de ser unha rompecollóns?
Pois si.
Francotiradora. Mato a 800 m, de costas, ollos pechados.
Encantada.
Dáme unha moto e fágoche os tres mellores loopings que viches.
Vale. Se montamos un circo, chamámoste. Grazas.
Rapazas, acabastes?
Estou segura de que vales. E non tes máis que facer.
E Alex é boa tía, xa o verás.
Que?
Que sexa o que teña que ser.
- Que es, o Dalai Lama? - Alex!
- Ala! - A auga está boísima.
Que ben imos estar.
Imaxina almorzar aquí.
Por unha vez, Abner non nola xogou.
Pois non.
De quen é esta casa?
- A ti que carallo che importa? - Alex.
Cuartos?
Parva a última!
Este é o voso estilo?
Eu sempre collo a dianteira!
Iso é trampa!
Non!
Non me gusta.
Este si que me gusta.
Este para min.
- É meu, son a máis vella. - Vasme ter de ocupa todas as noites.
Ala! Premio gordo, rapazas!
Merda!
- Incrible. - Pois si.
Xogámolo a un pulso.
- Se te fai feliz... - Faríame feliz, si.
Quen é o tal Clarence? Á parte de vendedor de armas.
De que o coñece Abner?
O pai é embaixador de non sei onde
e el usa a valixa diplomática para traficar.
É aí.
É ese?
- Este non ten pinta de vender armas. - Non, ese é corso.
Perdón.
Ola.
Buscamos a Clarence.
Tedes dereito.
Está?
Iso din.
Vale, grazas.
Hai alguén?
Si.
Ah. Clarence?
- Si. - Mándanos Abner.
Moi bonito o pano.
- Queredes charla? - Non.
Mellor un Mossberg Patriot, canón con rosca, .300 Win Mag.
Moito mellor.
A lista da compra.
Non vos movades.
Non me movo.
Vale.
Dardos tranquilizantes, si.
Púxenche un M4 Zev...
e un Glock en negro e dourado, con estilo.
Marabilloso. Mata unha mosca a 500 metros. A 800, o primeiro obxectivo.
Grazas, encántame.
De nada. O pracer é meu.
Tes un Blaser de .308?
Claro. Pero teño un máis rápido. O HK417.
Unha beleza.
Si, coas balas encamisadas.
Gústame, é máis penetrante. Encántame a parte penetrante.
Tróuxenche unha 92. Servirache?
Si, unha Beretta, perfecto.
Mira, un inventiño da casa.
Isto. Que é?
- Unha froita. - Non. Unha granada.
- Dentro dunha granada. - Esa é a idea.
As salchichas que vai tocar a túa compañeira...
Como o sabes?
Granadas de fume.
Xa...
- E aí dentro que hai? - Isto?
- Si. - É un ovo.
A ver, isto fóisenos das mans.
Non imos levar todo iso.
A segunda arma de man, si. Temos que ensinarlle a alguén.
- A quen? - Pousa o teriyaki.
Como o sabes?
Amodo.
Aí está.
Outra vez.
Ao disparar, vas notar que a arma ten vida.
Xa sei que é nula sen mirar.
O ruído impresiona.
Traballa a respiración. Ponte dereita. Inspira...
Ei, nena.
Que? Non che quero falar. Xa sei o que vas dicir.
Non ía falar de Clarence.
Vale, íache falar del.
Inspira e...
Non che gusta?
Así que nin caso aos sinais de alarma, non?
Só porque é traficante de armas?
Iso está ben. É unha paixón común.
Espera. Imos disparar coas dúas mans. Amodo, así.
Inclina as mans. Así. Respira...
- Entón, por que? - ...a respiración.
Ti vícheslle os pés?
- Fixeime nos ollos. - Fíxate nos pés.
Levaba unhas chinelas fuleras. Non che...?
Ti tes posto bailarinas. Todos demos algún paso en falso.
Ti concéntrate.
Inspira.
Apunta.
Ombros relaxados...
Ides disparar ao aire todo o día?
Vaste namorar de calquera toda a vida?
E ti...? Non estou inspirada.
Pois ala.
Veña, dispara cando queiras.
Vale, así mellor.
Encántame. Óense tiros por todos os lados. Por que non nos mudamos aquí?
É o tal: vivir en Córsega.
- Coidado, hostia! - Está cargada!
Nunca! É unha arma cargada. Nunca fagas iso.
- Dan ganas. - Acabades comigo. Non.
Morreulle a muller, perdeu o choio...
Non é fácil. É...
Nula?
Pásaste. É un diamante en bruto. Ten potencial.
- En moitas cousas... - Non é nula? Di unha.
Podo tomar unha copiña ou non?
Non queda, que putada.
- Toma a miña. Eu non bebo. - Grazas.
Ah, toma. Mira.
Este é o teu Samsung coa túa tarxeta SIM, Sam.
Para que?
O roubo dos planos. Logo ensínoche.
Grazas.
Por que xa non bebes?
Porque me fai...
Faiche tocar a guitarra?
Rock and roll.
Ai, non sabe nin meter a tarxeta SIM, miña nai!
Queres axuda, Sam?
Non te esforces de máis.
Veña, á mesa. Imos comer... unha sopa de ovo!
Hostia!
- Asustáchesme! - E ti a min. Que fas?
Comer.
Teño fame.
Eu tamén. Que comes?
Cogombros en vinagre.
Nin sequera che gustan.
Agora si.
Pero...
Que?
Hostia, sentíao.
Xúroche que o sentía. Non sei explicalo.
Non o podo crer.
- Por que non mo dis? - Pois...
"Pois" non.
Nada de "pois". Xa atoparemos solucións. É...
Estás coa menopausa.
Es unha puta.
- Por que? - Teño 39 anos.
Pois si. Moi nova non es.
Estoute a oír!
Como carallo fas para oírme?
Óiote! E hoxe non dormes comigo.
Que tal? Durmiches ben?
Si, bastante ben.
Onte á noite deume por pensar... Como vos coñecestes Alex e ti?
Ai, Alex.
Foi hai moito, tiña ela 14 anos.
Fuxira da familia, coma min había moito.
Coñecina en Ámsterdam.
Eu ía dar un golpe cuns vendedores de diamantes e non sei...
sentín que podía confiar nela.
Axudoume cun golpe e nunca me arrepentín de levala comigo.
Sempre pensei que, na vida, o importante non é o que fas,
senón con quen o fas.
- Que tal? Comiches ben? - Si.
- Durmiches? - Si, grazas.
Moi ben. Espérote fóra. Vas sufrir.
Ánimo.
Agora que?
Cando queiras.
Pos o dedo, apertas e, ao mesmo tempo, pos a man enriba.
Manda carallo.
Parezo unha psiquiatra. Que feo.
Moi chula. Esa, fea.
Estás contenta!
- É chulo e práctico. - Para!
Enfilo, concéntrome...
- De puta pena. Mira para min. - Ensíname.
- Así non entendo nada. Fas... - Non me apuntes!
Diga.
- Si. - Póñoa coa doutora.
Moi ben, grazas.
Dime, bonita.
- Si, Josée, grazas por chamar. - Todo ben?
- Todo ben, bonita? - Todo ben. Era só para dicirche...
Dime.
...que o vou ter.
- Fantástico! Alégrome moitísimo por ti. - Si.
- Vale. - Verás, vai ser estupendo.
- Un bico. Chámote á volta. - Cando queiras.
- Grazas. - Un bicazo.
Bicos.
Vai.
Volvemos.
Deille!
Admito que me pasei co adestramento para divertirme.
Estraguei a pasta.
Non, está boísima. Igual un pouco salgada, pero moi boa.
- Está salgada de máis. - Non tanto.
- Que si, está incomible. - Non.
Non, metín a pata.
Tiña unha idea ultraprecisa na cabeza e, de súpeto, estaba perdida.
E xa non tiña elección.
Entre que?
Quería cociñar un prato vexetariano facilísimo con cabaciña.
De súpeto, cambiei de idea e logo xa non sabía...
E acabei facendo unha cousa complicadísima.
Corazón, non chores. É só pasta e está boísima.
Debín tirar por...
unha pasta con manteiga, sen máis. Non sei que me deu.
Xúroche que está de vicio. Mira, vouna comer toda.
- Voucho demostrar. - Por cortesía.
Non, porque está boísima.
- Porque tes fame. - Non teño.
- Perdoa, estou dos nervios. - Xa vexo.
Para o roubo dos planos, penseino ben.
Dime.
Vas ir con...
- con Sam. - Non!
No descanso da mañá, as oficinas baléiranse.
A misión é simple. Nada que facer.
- Só evitar que soe a alarma. - Vale.
Non me necesitas.
Está preparada.
Se ti o dis...
- Todo ben? Estás en posición? - Si, véxote.
Non mires para min!
Perdón.
Vale.
- Outra vez. - O carallo!
ARQUITECTURA VOLTA
Veña, Sam, é un corredor.
Atravésao e asegúroche que chegas.
Veña, non hai nin alarma. A misión é ben fácil.
Estou, creo.
Polo menos, es discreta.
Vexo o ordenador.
Estás que o rebentas.
Alex, es unha fodiñas. Ou paras ou quito o auricular.
- A ver... - Pódelo quitar.
- A risco de morrer. - Vale.
Teño que distraerte para ver se podes facer varias cousas á vez.
Son unha muller, claro que podo.
Vale.
BENVIDO
Foi.
Estou dentro. Vou buscar os planos.
Lenta.
- Vou adormecer, Sam. Apura. - Espera...
Teño os planos!
Moi ben.
Atopeinos. Vale.
PLANOS VITELLI
Descargando.
RECEPCIÓN DE DATOS
Teño o informe da reforma do convento.
Un traballo caralludo, non? Mira que rápido foi. Está descargando.
Si, pero que conste que esta misión é de risa.
Se che conto como empecei eu con Carole, non o cres.
- Ai, si? - O golpe era un colar de diamantes.
Non era nin de lonxe
a mesma dose de estrés.
E, no momento de recoller, vai e dime... Hostia, veñen aí uns tipos.
E quen eran?
Non, veñen cara a ti, Sam.
- Como? - Son dez.
- Estás de carallada. - Por unha vez, non.
Non te movas. Ocúpome eu.
Non me movo.
Cala a boca.
Xa calo.
Pero que...?
Alex?
Está. Xa te podes mover.
- Vou... - Móvete!
- Vou! - O móbil, Sam!
O puto móbil.
- Alex! - Que?
Que fixeches?
Fixen o que puiden, colega. Non sabes dicir grazas?
Grazas.
Hai un que non dorme.
Alex, fai algo.
Cago na puta, non dás feito nada ti soa?
Como che ensinamos. Dálle unha puñada ou saca a arma. Sabes usala.
Non deixes que toque a alarma, por favor.
Non me quedan dardos. Fai ti algo.
Estou paralizada de todo. Alex!
Estaremos de acordo en que nesta misión fixen eu todo. Ti, nada de nada.
Suplícocho. Fai algo, Alex.
Merda!
E a cousa ponse complicada.
Pantalla!
Tranquila, dona "estou paralizada".
Agora vénme con présas.
Hostia!
Coidado!
Sam, coidado! Frea!
Coidado!
Para coas acrobacias!
Sam! Cago na puta!
Sam, coidado! Perdón, señora!
Estades tolas?
Sam!
Para!
Para! Isto non ten xeito!
Sam! Eu mátote!
Por que tes que rozar o chan?
Sam! Mi madriña!
Voute matar! Sam!
Cago en todo. Había que ir tan rápido?
- Cruzamos Córsega en cinco minutos! - Deixámolos atrás, non?
Quen nos segue desde Bastia? Ninguén!
Vou vomitar.
Pensei que si, perdón.
Perdón.
Pero foi impresionante.
Grazas.
Pantalla posta.
Que tal? Moi cansa?
Ben.
E vós? Foi todo ben?
Si, moi ben.
- Temos todo? - Si. Grazas. Aí tes.
E vós as dúas... entendéstesvos ben?
Pois si...
Iso creo.
Agora entendémonos.
Pero abúrrome a hostia. Empezo a estar ata o cu.
Ai, si?
Necesito namorarme ou facer o amor para relaxar.
Tanto dá con quen. Unha, dúas, tres persoas...
- Chamamos a Clarence? - Así xa tes un.
E hai uns patíns no cuarto. Non me viches patinar. Dáseme moi ben.
- Dou... dou eu soa. - Non dás nada sen nós.
Pois si, é unha festa de verdade, rapazas.
Especialidades locais e todo iso. Petanca. E xeado!
- Onde hostia está? - Quen?
Védelo? A Clarence!
- Acabamos de chegar! - Pero dixo que viña.
Vou ver se está no espigón.
- Incrible. - Vou comer algo.
Ese non che está mal.
Non estou a buscar.
E para ti, que si buscas? Está ben, non?
- Déixaa. Está petrificada. - Que?
Esperando o príncipe, branca coma a neve, no seu...
ataúde de cristal.
Non vai oír nada do que lle digamos.
Poderiámoslle dicir, por exemplo...
que vai cansar de correr así atrás de calquera.
Que debía quererse máis a si mesma.
Que igual xa é hora de ter a súa casiña,
para ela soa, cun xardín.
En fin... Pero iso non é o que vai pasar.
Vai aparecer o das chinelas fuleras
e ela vai volver á vida.
Si.
A miña moza chamábase Émilie.
Desde que nos coñecemos...
xa soubo verme.
Non tiven que finxir ser outra persoa.
E, desde que morreu,
xa non sei quen son, sen a súa mirada.
Rómpeme por dentro o que a boto de menos.
É horrible perder a mirada de alguén que te quere.
Eu véxote.
Nós vémoste.
Entón, cando me vas foder?
Moi romántica es.
Cabina de veleiro ou chalé con vistas ao mar?
- Non sabía que ti eras romántico. - É por ti.
O que?
- Que son romántico. - Non o pillo. Vale calquera sitio cerca.
- Alí. - Fantástico. Axúdame ou voume matar.
- Non me podo matar antes de foder. - Non.
Espera, hai outro tío.
Non. Estaba con Karim, pero xa non.
Non, digo no cuarto, aí. Hai outro tío.
Boas noites.
- Boas noites. - Espera.
- Coñécelo? - Non. E ti?
Non.
- Enganouse de cuarto? - Non.
Estiven mirándovos bailar antes
e gustádesme moito.
E quería saber se habería maneira de...
participar.
De participar en que?
No voso.
Oi, ho.
- Nunca probaches? - Non.
- Non queres probar? - Non.
Por que? Compartir tamén é romántico.
E é a túa primeira vez.
- Non. - Si, xúrocho. Fíate de min.
Que fas?
Quen es?
Quen es ti?
Queres parar un momento?
Chamar a túa nai?
Hostia.
Segues sen querer chamala?
Sabía que lle puxeran prezo á miña cabeza. Non pensei que fosen vir a Córsega.
Debincho dicir. Perdoa.
Tranquilo.
Non temos que contarnos todo.
Os albaneses que che mataron o coello.
Atopeinos.
O xefe chámase Skender Lulgjaraj.
- Que sabes del? - Cara de bebé, ollos grandes e negros.
Ten dous clubs na costa, pero a base en Bardi, Italia.
Non é discreto, alardea da pasta que ten.
- Vale. - O fulano é perigoso.
Grazas.
- Prométesme que tes coidado? - Tranquilo.
Non me gusta que me sigan.
A poucos lles gusta.
Que fas aquí?
Pois mira, hoxe espertei cunha sensación rara.
Estrañábate.
Que queres exactamente?
A túa nova fichaxe, que?
Vas substituír a outra?
Non.
Vou quedar coas dúas.
- Que queres? - Que quero?
Só quero estar aquí, así baixo o sol, contigo.
Lembras as nosas primeiras misións?
Cando só estabamos ti e eu?
Eramos un equipazo.
Agora, cando te dignas a concederme algo, sempre é...
só traballo.
Aquel equipo xa era só traballo.
Estás celosa ou melancólica?
Estou moito máis ca iso.
Xa o sei.
Boteite de menos. Foi ben a noite?
Xa che contarei.
Atopei os cabróns que mataron a Santos. Liquidámolos?
- Que carallo che pasou? - Nada.
Pois... non sei, non será perigoso?
E que?
Non sei, non estamos preparadas.
- E que? - Vale.
Quérolle dicir a Sam que veña.
Vale.
- Ben. Vouna buscar. - Vale.
- Sam? - Dime.
Á tardiña imos en ferri a Italia, para vingar o meu coelliño.
- Pero o cadro cando o roubamos? - Cando chegue Abner mañá.
É Skender Lulgjaraj?
Ola.
Dixéronnos que busca bailarinas.
Busca bailarinas?
Viñémonos presentar.
Ensinámoslles?
Espera, aparcamos alá abaixo.
Ai, si.
Baixas?
Grazas.
Non nos contaches que tal con Clarence.
Ai, si?
Non me dou concentrado.
É un pis, non unha partida de xadrez.
Estou bloqueada.
Para que queredes un piloto de carreiras se parades a mexar cada cinco minutos?
Desesperante.
Vamos, non dou.
Todo ben, nena? Vés?
Que fas?
Que pasa?
Estou embarazada.
É mentira.
- Estou embarazada. - É mentira.
É mentira.
De verdade?
Imos ter un bebé.
- De verdade? - Si.
Ai, carallo!
Metémonos nunha boa.
- Teño dous. - A ver.
Teño... Louve, "loba".
- O que? - Como?
- Esperade. Louve é bonito. - Si...
- E Sunrise, "amencer". - Pero ti pensas que isto é Beverly Hills?
Pódete denunciar cando faga os 18. Ten tino.
- Non. Dígovos eu como se vai chamar. - Veña.
- Vaise chamar... - Si.
...Raoule, con E, en feminino.
- Cala a boca. - Horrible.
- Raoule? - Perdón? Xa llo diredes á cara.
Se vos atrevedes.
- Raoule? - Raoule é bonito.
Oi, ho! Que levamos unha embarazada.
Upa!
Córsega!
Que tal?
Como estás, Abner?
Bos días.
Ola. Sam.
Xa sei. Abner.
É a corte das ovellas de Rosa.
A ver, explícovos.
- Facémolo hoxe á tarde? - Non, mañá.
Esperamos a temporada de roubos?
Moi chistosa. Non, é o derbi Ajaccio-Bastia.
Os gardas estarán pegados á pantalla. Farán a rolda no descanso.
Moi importante: esperade o meu sinal para actuar.
Estaredes camufladas na capela.
Si? Ata que se retome o partido.
Vale.
O cadro está exposto no andar superior.
Entraredes polo túnel subterráneo, así que ides...
- Que? - Subir?
- Iso. - Subir.
Ides subir.
E eu onde estarei?
Ti esperas por Alex e Carole no coche, na praza.
Cando teñades o cadro, vémonos no miradoiro.
Iso para saír. Como nos vas meter?
Non ides ter que entrar.
Xa ides estar dentro. Sóavos o cabalo de Troia?
Imos facer coma os gregos aqueles.
Sen máis.
- Sabedes o meu alcume? - Non.
- Cal é? - O Cerebro.
- Estás seguro? - Estou, si.
A xente chámame así, mesmo se non estou diante.
A min paréceme irónico.
E ti onde estarás?
No camión de comida, facendo bocadillos de salchicha.
Entendedes ou tradúzovolo?
SALCHICHA NO PAN E PATACAS PARA ACOMPAÑAR
- Poñeremos a terraza? - Non vai haber ninguén, non vale a pena.
Non.
- Ola, Sam. - Ola, Abner.
- Sabes en que estou pensando? - Non.
Quen é o pai? Coincidín con el?
Non, era un tipo calquera. Non o sabe nin o vai saber.
É de tolos. Un bebé sen home. É xusto como o imaxinara.
- Só que o tiña eu. - Síntocho. A primeira sorprendida fun eu.
Non se vai parecer a min. Podía ter o meu corpo e a túa intelixencia.
Vaite foder.
Non vou esperar o sinal de Abner. Danme cambras, non aguanto.
Que fas? Aínda non!
O do cabalo de Troia é unha parvada.
Alex, hai que esperar polo sinal!
Día de derbi, día de festa!
Si, sete anos leva Córsega esperando este momento,
o encontro entre o Sporting Club de Bastia e o AC Ajaccio.
- Xa teño algo de fame. - Eu tamén.
- Ti dálle, que hai moito. - Si.
- Rico. - Para un rexemento.
Merda!
O da túa impaciencia é alucinante.
Como imos facer cunha nena?
Pois eu serei a mamá divertida e ti, a mamá pesada.
Abner?
Xa saímos.
Abner?
Por que non fala?
Non as teño todas comigo. Non.
Podía ser peor.
- Funcionará? - Si, tranquilo. Apañámonos.
- Que carallo é iso? - E iso?
Boa tarde. Podemos pedir algo de comer?
Ola.
Facedes salchichas?
- Si. - Unha con patacas fritas, por favor.
Pode ser ou...?
Si, claro. Imos montar a terraza.
Xente, produción invita a salchichas. Vinde!
- Vinde, si. - Ola.
Unha para min.
Moi ben nos tratan.
Mira, Clarence mandoume unha Extrema Ratio.
- Que bonito. - Iso é amor.
- Prismáticos de infravermellos! - Acouga. Non imos usar todo isto.
- Díxencho. - O que?
Vas ser a mamá pesada.
Xa llo compensarei.
Veña...
Sam, imos aló. Saímos das estatuas.
Se dás con Abner, dillo e imos... imos avanzando.
Abner? Abner, recíbesme ou non?
Ola, tes que moverte. É a zona dos tráileres.
O que, perdón?
- Non recibiches plan? - Non.
Claro... ninguén lle fai puto caso á orde de rodaxe, non?
- Perdón. - Pódeste poñer alá? Grazas.
Mathurin? Mathurin, aquí Leo. Si.
Véxote alá.
Abner?
Non sei se me oes, pero elas xa saíron e a min acábanme de mandar que me mova.
Non sei se é normal, pero vou cambiar de posición
e... non sei que é unha orde de rodaxe. Coitada a rapaza.
Rapazas, oídesme? Aquí hai moitísima xente.
Espera.
Lento. Prefiro as balas aos dardos tranquilizantes.
Xa, pero non imos matar gardas de verdade.
...debía estar a chegar. Non sei...
Boa noite.
Abner, aquí Carole.
Non oen.
- Que facedes aí? - Aparta.
Sam? Óesme?
Pois nada.
Pero non lle fai efecto nada?
Ves? Mellor as balas de verdade.
Hai que subir. Aquí non hai sinal.
- Sam? - Si, Carole.
Vai. Estás en posición?
Tiven que moverme para quedar fóra do campo.
Pero en que campo estás?
Non! Fóra do campo da cámara.
Da cámara? De que fala?
- Ola. - Ola.
- Que tal? - Ben.
Estupendo.
Coidado cos traxes.
Comprobaches a secuencia 2, polo raccord?
Comprobei todo, menos a cor da boa.
- Que mire o guión. - Vale, ben.
Hai que volverlle apertar o xustillo a Mylène.
- Si. Ten que ir a maquillaxe e peiteado. - Si. E o descanso da cea?
A que hora? Importante.
Non pode ser!
Que facemos? Cancelamos?
Non, non cancelamos nada.
Aproveitamos a distracción e logo marchamos con calma, coma se nada.
Veña.
Abner, aquí Carole.
Aí tes.
Mostaza?
Faltábavos unha.
Unha con patacas fritas.
É alucinante que Abner pasase isto por alto.
- Xa. Sorpréndete? - Non.
- Estaba previsto? - Non.
- Boas, señores. - Boas.
Afufable!
- Coidado, que paso. - Por favor.
Será posible! Non lle fas caso a ninguén?
- Que? - A xine mandouche repouso.
Nada de esforzo físico.
Estou embarazada, non enferma. Pero non podo cargar pesos. Ocúpaste ti?
Sodes unhas xefas. Que significa "afufable"?
- Afuf... Afufable? - Non sei, saíume.
Ai, puta calor.
Imos aló.
Merda.
- Alex? - Que?
Teño outro garda ás miñas costas. Pódeste ocupar del?
Vou.
Grazas.
ALARMA ACTIVADA
Hoxe estás a tope.
DESACTIVADA
SISTEMA DESACTIVADO
Ben, desactivado.
Vou polo cadro.
Por sorte, é a última misión. Xa estou desexando montar o asador.
Sam, prepárate.
Estou en posición, só que noutra. E dáme que vou ter que volver cambiar.
No último momento indícovos onde estou.
Oi! Aí non.
Si, xa sei, móvome agora.
Aparca ao lado do camión de grip. Vén aí o guindastre co foco.
Logo ven montar a green room de Mylène.
Si!
Non entendo nada do que me di.
Que carallo pasa agora?
Uns tipos movendo uns focos.
- Non podo nin cortar tranquila. - Abner e a súa merda de plans.
Rapazas, ide apurando.
A ver, teño que reorganizarme.
Cousa fea de exposición.
Que chulada, eh? Manda moito carallo!
Dixéranme que había gardas, pero que ben que poidamos ver os cadros.
E, coa luz dos focos, é alucinante, non?
- Non? - Si.
Cousa pesada. Vai falar toda a noite?
E ti que fas exactamente?
Cortar o cadro falso.
Como se acordara co...
co equipo de decorado.
Ese é falso?
Claro!
- Ah, carallo! Agora entendo. - Imaxinas?
- O dos gardas. - Claro.
Moi parvo son, carallo. Son cadros que valen millóns.
Moi parvo son.
En fin, está ben choiar para unha estrela tan importante.
Que puto pesado.
Non é? É unha pasada.
O videoclip de... de Mylène Farmer, nada menos.
Xa.
Non! Non o podo crer!
- É moito. - Grandiosa! Mylène?
- Non. Si. Pois si. - Si.
Encántache.
- Mylène. - Mylène.
A min tamén me gusta.
Hostia!
Pois abur.
Ou... deica logo, non?
Deica logo.
- No set. - Claro, no set. Deica.
Chao.
...a marea azul.
No inicio deste segundo tempo, aí vai o segundo tiro...
Hostia, funciona. Rapazas, perdoade, o éxito desbordounos.
Aquí Rosa fixo unhas salchichas caralludas.
Igual tropezades cunha ou dúas persoas, pero o plan segue adiante.
Podedes saír das estatuas. Hora do espectáculo!
Non...
Pois si.
Champaña!
- Fixeches ti o pastel? - Si.
Agora entendo por que ten 89 mulleres, unha en cada granxa de Francia.
- Grazas. - Si, grazas por chamar.
Pasáronme a túa mensaxe. Dime.
- Necesito os teus servizos. - E a Madriña está ao tanto?
Non, e necesito que quede á marxe. Diso se trata.
- Preparo un equipo. - Vale.
Chámote e explícoche todo ben.
- Grazas. - De nada.
- Con quen falas? - Contigo.
Clarence veume contar que marcha seis meses a México.
Díxenlle: "E o noso?"
E só me dixo:
"Téñome que apañar só. Non me vas salvar ti a vida sempre."
Iso é un adeus, non?
Chao.
Quérote.
Eu tamén a ti. Tampouco teño tempo. Vou ter unha filla.
Mañá, última entrega á Madriña e logo imos ser libres.
Estou en posición, nena.
Mira ben onde te colocas, si?
Avísote: non sei que fixo, pero igual entras en shock capilar.
Ai, a pop art. A arte de darlle sentido a todo o que é kitsch.
Díxenvos que Carole era a mellor. Fixéstesme a transferencia?
Señores, un pracer tratar con vostedes.
Que? Gústache a color?
É sorprendente.
Tranquila, sigo sendo a máis morena das louras.
Quero falar contigo.
Por suposto, querida.
Imos para alá, para estar máis tranquilas.
Estase movendo.
Que puta.
Carole, perdín a referencia. Ante todo, ti non te movas.
Teño a túa posición memorizada.
Escóitame ben.
Hai dúas historias.
Unha chámase ficción. A outra, realidade. A ficción tanto me dá.
A realidade é esta.
Estou sentada de costas á ventá. Eu, si.
Sei ben o que significa iso.
E vouche explicar o que vai pasar.
Non me vou mover.
Alex vai facer equipo coa rapaciña nova, Sam.
Ti vas quedar comigo.
Ninguén morre, ninguén se pon triste.
Oíchesme ben, Alex?
Pola merda do auricular?
Teño que repetilo? Sabes que non soporto repetir as cousas.
Hostia, isto descontrólase.
Tes medo?
Eu confío.
- E ti? - En ti? Non.
Nunca.
Afufable.
- Iso que quere dicir? - Nunca o saberemos.
11:50.
Estás tola.
Ou es unha inconsciente.
Son moito máis ca iso.
Xa o sei.
Pero non esquezas unha cousa.
Co meu sangue, o que corre é o teu.
Alex.
Mediodía.
Que está pasando?
Matei a Madriña?
Os escoltas están subindo.
Lembras cando nos coñecemos?
Para de falar así. Dásme mal corpo.
Hai uns tipos na porta. Quieta aí, cúbrote.
Disparos na rúa Eugène Manuel, no 16.
Estabamos en Ámsterdam.
Ti estabas na terraza dunha cafetería, discutindo cun tipo.
E guindáchelo ao canal.
E souben que te quería.
No momento.
Daquela, os tipos que te molestaban ían dar á auga.
Como non teñas un plan, estamos mortas.
Chegou a policía.
Atrás, señora! Móvase, non quede aí!
Non vou dar acabado con todos.
Nunca che deu medo saltar dun tellado. Que fas?
Desde hai uns anos, estaste esquecendo de ti mesma.
Tanto me dá. Para de desconcentrarme.
- Temes que non te queiran... - Para!
- ...e aceptas o que sexa de quen sexa. - Para!
Non é que só atopes imbéciles.
É que hai moitos de máis.
Poucos son capaces de amar alguén coma ti.
Porque as mulleres boas...
fortes, intelixentes, divertidas,
que non necesitan que as protexan...
non son fáciles de amar.
Dá medo.
Se eu fose un home, non me daría medo.
Pódesme prometer que...
vas esperar a deixar entrar na túa vida alguén que...
- que te mereza? - Non prometo nada!
Se queres seguir, tes a Sam. Ides ser libres, as vosas propias xefas.
- Se queredes. - Eu quero seguir contigo!
Pero que hostia fas? A que xogas?
Non vou dar saído. Sabémolo ben.
Concéntrate. Pensa no bebé. Imos ser unha familia. Non o fagas.
Isto non sería vida para un bebé.
Así non, por favor. Non sei, sube ao tellado.
Busca algo, hostia!
- Alex! - Carole, aí van.
- Hostia! - Vaite xa.
Salta para o tellado, fai algo! Non me deixes soa.
Alex, lisca.
Non.
Sen ti, non vou poder.
Claro que vas poder.
Meu amor, ti es a máis forte. Sempre fuches a máis forte.
Claro que vas poder. Veña, vaite.
Non podo.
- Fai o que che digo. Vaite! - Non podo.
Vaite! Fai o que che digo por unha vez!
Vaite.
Non ves que o fago por ti? Roubáronnos unha chea de anos.
Lisca, es libre.
Baixa a arma!
...unha persoa ferida de bala...
Francotirador! A cuberto!
Francotirador no terceiro!
Está en fronte! Subo ao terceiro!
Alex, víronte. Van por ti.
Déixao todo así, ocúpome eu. Está cargado, pero non montado.
Cago na hostia.
Non vou dar.
Alex, respira e queda comigo.
- Non vou dar! - Céntrate.
Tes que atopar o cuarto 14. Ten acceso ao tellado.
Veña, 14.
Queres un café?
Un café?
Despois de catro anos, un café, sen máis?
Nin un abraciño nin un bico?
Nada de: "Alégrome de verte, perdoa por non dar sinais.
Estaba triste de máis."
Pois si, estaba triste de máis.
Chameite varias veces.
Xa vin.
- O meu móbil tamén recibe chamadas. - Non me digas!
Será un modelo da hostia.
Queres un café?
Vinte buscar porque te necesito.
E bótote de menos.
Ida por volta, ao sol.
Unha última vez, prometido.
Levo sen tocar unha arma tres anos.
Non vin contratarte. Vin pedirche que veñas comigo.
Non che gusta? Marchas.
Tes dez minutos. Se non vés, rebéntoche a merda das tomateiras.
Non podo, síntoo.
A ver...
Que facemos aquí?
Como te chamas?
Raoule, con E.
Voute matar.
Xa o sei.
Cóntame, pero ben contado.
Voucho contar e explicar todo.
Perdón.
Raoule!
Vés, meu amoriño?
É unha risa, pero estades mortas.
En serio.
Ven, meu amor.
- Meu amor. - Ala!
- Meu amoriño. - Cóntame.
- Eu quero un conto. - Un conto?
- Eu tamén. - Pois veña.
- Eu tamén quero un conto ben longo. - Pois imos contar un conto moi longo.
O carallo. Esqueceume o... Esqueceume o texto.
Biquiños!
E escarállase!
Merda. Non hai ninguén.
Hostia! Perdón, que susto.
Calóuseme!
Perdón.
- Hostia. - É unha risa. Non, eh?
Moi...
Moi psi...
Ala, merda! Merda!
As salchichas que tocan a túa compañeira... Merda.
As salchichas que tocan a túa...
As salchichas que vai...
As salchichas que vai tocar a túa...
- Si. - Así vese?
- Si. - Ou mellor así.
Non dou.
Atopar xente que non me coñece.
- Non era así? - Si.
- Por que xa non bebes? - Non sei, faime...
Por que xa...?
Perdón.
Por que xa non bebes? Canto hai?
Non te estreses, bonito.
Está cagando.
Moi ben.
Enerxía!
27A...
O carallo.
27A/2, toma un... Toma dúas.
27A/1, toma dúas.
Claqueta final.
Corten!
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández