Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jesteś tam szczęśliwy?
Nawiązałeś z kimś więź?
Masz złamane serce?
Już dobrze. Już dobrze.
Ta historia, to przedstawienie,
są twoimi przyjaciółmi.
Ten prezent…
jest twoim przyjacielem.
2004: MISTRZOSTWA POCZĄTKUJĄCYCH W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM W TOKIO
2009: ISU GRAND PRIX JUNIORÓW W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, TOKIO
2010: MISTRZOSTWA ŚWIATA W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, HAGA
2012: MISTRZOSTWA ŚWIATA W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, NICEA
2013: ISU GRAND PRIX W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, FUKUOKA
2014: OLIMPIADA W SOCZI
2015: ISU GRAND PRIX W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, BARCELONA
2016: ISU GRAND PRIX W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, MARSYLIA
2018: OLIMPIADA W PYEONGCHANGU
2019: MISTRZOSTWA ŚWIATA W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, SAITAMA
2020: MISTRZOSTWA CZTERECH KONTYNENTÓW W ŁYŻWIARSTWIE FIGUROWYM, SEUL
2022: OLIMPIADA W PEKINIE
Najpierw zauważyłem świat.
Oddychałem.
„Czym byłem?”
Ale miałem imię.
Lubiłem niektóre rzeczy.
Kochałem niektóre rzeczy.
Chciałem stać się tym, co kocham.
Ale było wiele rzeczy, których nie mogłem zrobić.
Jednak powoli
mogłem robić więcej.
Z każdą chwilą świat stawał się cieplejszy.
Kochałem ten świat.
Dlatego pragnąłem stać się cieplejszy,
ucząc się robić więcej.
Mogłem więcej.
Podobało mi się, że świat był coraz cieplejszy.
Był pełen miłych słów.
„Niesamowite!”
„Wspaniałe!”
„Dobra robota!”
Pewnego dnia znalazłem najcieplejsze miejsce na świecie.
Stało się moim marzeniem.
„Kiedy to się spełni?”
„Kiedyś na pewno”.
Słyszałem głos w mojej głowie.
„Skąd ta pewność?”
„Bo chcesz, żeby się spełniło, prawda?”
„Tak, chcę”.
„A więc na pewno się spełni.
Bo nie lubisz porażek”.
Po tych słowach
tajemniczy głos w mojej głowie zniknął.
Nadal nie dostrzegałem wielu uczuć
i żyć wokół mnie.
Ale kochałem przyrodę.
Wygrzewałem się w słońcu, które rozświetlało wodę.
Pewnego dnia coś zauważyłem.
Choć były tam codziennie,
nagle stały się o wiele większe.
Zazdrościłem im tego, że tak szybko rosną,
nie wkładając w to żadnego wysiłku.
Ja tak ciężko pracowałem.
To było niesprawiedliwe.
Czemu nie mogłem być lepszy?
Trawa przemówiła.
„Gdy rosnę, rozkwitam jak kwiat!
Wtedy świat staje się cieplejszy”.
Jak miło.
Trawie przychodzi to bez trudu.
Nawet nie musi się starać.
A ja tak bardzo się przykładam.
„Jak udaje ci się tak łatwo spełnić swoje marzenie?
Chcę, żeby moje też się spełniło”.
„To dzięki słońcu!
Dodaje mi energii!”
Słońce… Wspaniale.
Chcę być jak słońce!
Chcę dawać ludziom energię
i ogrzewać dla nich świat!
Ale dlaczego nie zawsze jest z nami?
W nocy zapada mrok.
Już wiem! To pewnie przez księżyc.
Przegonię go!
„Księżycu!
Czemu chowasz słońce?”
„Kocham i miłuję słońce”.
„Co?
Nie chowasz słońca z nienawiści?”
„Nawet słońce nie zawsze dostarcza energię.
Nie mogę świecić sam,
ale ono daje mi światło.
Dlatego mogę to zrobić”.
Wokół księżyca powstała tęcza.
Była taka piękna.
Taka ulotna.
Moje serce wypełniło się ciepłem.
Wtedy coś zauważyłem.
Księżyc ma wiele blizn.
Wyglądają na bardzo bolesne.
„Nie bolą cię?
Skąd masz siłę dalej to robić?”
„Gdy przychodzi noc,
wszyscy na mnie patrzą.
Nie ma w tym nic trudnego.
To moje przeznaczenie”.
Zwaliło mnie z nóg.
Chciałem być silny i imponujący jak Księżyc.
Później było wiele trudnych i smutnych chwil.
Chciałem zrezygnować,
ale dalej próbowałem.
Jednak wciąż niewiele mogłem.
Powinienem był wiedzieć.
Ale dalej próbowałem.
Nie poddawałem się.
Czułem się, jakbym utknął w ciemnym tunelu.
Ale było w nim wiele miejsc, przez które wpadało światło.
Noc przegoniła ranek,
potem kolejny i jeszcze jeden.
Każdy dzień taki był.
Gdy szedłem przez ten tunel, byłem sam.
Ale to dobrze.
Miałem co docenić!
Przebłyski światła były jak sny.
Byłem zdeterminowany.
Trzymałem się ich mocno i szedłem naprzód.
Niestrudzenie naprzód.
Naprzód!
Biegłem tak szybko, jak mogłem.
Zanim się obejrzałem,
zostały mi już tylko moje sny.
Czy to samotność?
Nie, to zabawa!
Zgadza się! To zabawa!
Doceniaj to, czego nie chcesz stracić.
Ściśnij to mocno i nigdy nie puszczaj.
Ponieważ masz marzenie, które chcesz spełnić.
To imponujące!
Taki jestem!
To ja!
Ja.
Ja…
Łzy płynęły mi z oczu.
Wszystko wokół mnie się rozpadło.
Byłem zbyt przerażony,
by coś zrobić.
Wszystkie źdźbła trawy i kwiaty zniknęły.
W końcu zaszło słońce.
Księżyc też zniknął.
Kompletna ciemność.
Dlaczego?
Nie wiem, co się stało.
Wcześniej świecił tak jasno.
Wokół było tyle istnień!
Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego?
Były mi tak drogie.
Rozwijałem się wraz z nimi.
Wybrałem tylko te najważniejsze, ale…
Gdzie one się podziały?
Dlaczego zniknęły?
Tak bardzo je ceniłem…
Dlaczego?
Nie lubiłem być sam.
Nie sądziłem, że będę samotny.
Ani że będę smutny.
Nie sądziłem, że samotność będzie przerażająca.
Z oczu znów popłynęły łzy.
Łzy, które przez cały ten czas ukrywałem.
Starałem się…
więc czemu te istnienia zniknęły?
To była bardzo zimna noc.
Najbardziej cieszyłem się pustą przestrzenią.
Gdy zostałem sam,
na niebie zobaczyłem światło…
Oświetliło to, co było dla mnie ważne.
„Już dobrze.
Wszyscy tu są.
Nie odeszli”.
To światło…
na powrót ożywiło to, co sobie cenię.
A wtedy…
drzewa i trawa znów zaczęły lśnić.
Gwiaździste niebo dawało mi światło.
Wszystko, co cenię, znów tam było.
Światło do mnie przemówiło.
„Jest coś, co tylko ty możesz zrobić”.
„Chcę to zobaczyć”.
Dziękuję.
Znów będę żył z tym, co cenię.
Noc ustąpiła porankowi.
Utknąłem we mgle.
Ale powoli, stopniowo…
Chyba robiłem postępy.
„Nie martw się.
Robisz postępy”.
Wiatr wiał mi w twarz.
Wiał mocno, ale przyjemnie.
Przemówił do mnie.
„Wybrałeś sobie
bardzo trudną drogę”.
Ale wiem, że…
nie mogę się zatrzymać.
Choć wiejesz mi w twarz,
jesteś łaskawy, wietrze.
Choć teraz to trudne,
ogrzejesz chłodne dni.
I ochłodzisz gorące.
Czyż nie taki jesteś?
Wiatr był silny…
ale zdawał się uśmiechać.
Dlatego się nie bałem.
Postanowiłem mu się oprzeć i iść naprzód.
Przemówił do mnie.
„Idź dalej naprzód.
Twoje marzenia
się spełnią”.
Nim się obejrzałem,
rozwiał mgłę.
Nikt inny
nie spełni za ciebie twych marzeń.
Przez cały czas wybierałeś,
kim chcesz być.
Widzę łzy radości.
Dlaczego je uroniłeś?
Podążaj za nimi.
Szukaj.
Dowiedz się, skąd się wzięły.
Walczyłeś.
Robiłeś wiele nieprzyjemnych rzeczy.
Byłeś cierpliwy.
Przepłakałeś morze łez i żalu.
Każdy dzień był twoim wyborem.
Kiedy tak się zraniłem?
Teraz to już tylko strup.
Ale…
rana się nie goi.
Czekałeś tyle czasu.
W porządku.
Moje marzenie się spełniło.
Dzięki tobie jestem silny.
Czas się zagoić.
Dziękuję.
Wszystko.
Cała ta ciężka praca,
wszystkie wybory,
których dokonałem,
prowadziły do tej chwili.
Były dla mnie.
Ale…
chcę jeszcze trochę polatać.
Spróbować…
jeszcze raz.
Bo w dniach, które do tej pory wybierałem,
doświadczyłem tak wielu rzeczy:
trawy, kwiatów,
słońca, księżyca,
wielu żyć i światła gwiazd.
Chcę zostać z nimi jeszcze chwilę.
Chcę być z nimi.
Gdybym miał jedno życzenie,
chciałbym jeszcze z nimi polatać.
Jeszcze chwilę…
Jeszcze moment…
OLIMPIADA W PEKINIE
Daj z siebie wszystko!
Ale zabawa! Zabawa!
Bawisz się?
Jest fajnie, prawda?
Musi być fajnie.
Nie?
Dobrze się bawisz?
Bawię się świetnie!
Uśmiechasz się.
Dzięki komu?
No powiedz.
Do kogo się uśmiechasz? Do kogo?
Uda mi się! Dam z siebie wszystko!
Naprawdę myślisz, że ci się uda?
Myślisz, że ci się uda?
Skąd wiesz?
Skąd ta pewność?
Bo inaczej po co to robić?
Mogę to zrobić!
A jeśli nie,
to będę próbował, aż mi się uda!
Rozumiem.
Jesteś przekonany, że ci się uda.
Ale to nieprawda.
Chcesz tylko udawać, że dasz radę.
Bo jeśli nie,
po co w ogóle żyć?
Nikt cię nie potrzebuje.
Teraz rozumiem.
Kiedy to było?
Kiedy ostatnio dobrze się bawiłem?
Kiedy przestało mi to wystarczać?
Kiedy przestałem cieszyć się tym, co robię?
Było mi zbyt ciężko i namieszałem sobie w głowie.
Nie chcę o niczym myśleć.
Wszystko mnie rozprasza.
Robię więcej, niż jestem w stanie.
To się nigdy nie kończy.
Nigdy.
Robię to, czego wcześniej nie mogłem.
To właśnie robię.
Zawsze…
przekraczam swoje granice.
Choć tak się staram…
Choć daję z siebie wszystko…
Ile czasu zajęło mi dojście tak daleko?
Ile włożyłem w to wysiłku?
Nawet ja nie wiem.
Zastanawiasz się, po co żyć, skoro nie możesz tego zrobić?
I nikt cię nie potrzebuje?
Naprawdę tak myślisz?
Muszę to robić.
Będę próbował, aż się uda.
Musiałem pokonać mrok.
Nikt mi w tym nie pomógł.
Poświęciłem tylko czas i wysiłek fizyczny oraz umysłowy.
Wykorzystałem energię z serca i głowy.
W ten sposób
zaszedłem tak daleko.
Nic nie było tak, jak to sobie wyobrażałem.
Tak bardzo cierpię.
Tak bardzo.
Tak bardzo walczę.
Wciąż zawzięcie walczyłem z losem.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nie chciałem, by komuś stała się krzywda.
Nie chciałem, by ktokolwiek stracił nadzieję.
Chciałem być idealną wersją siebie.
Dlatego musiałem stać się silny.
Żeby móc stać się sobą.
Czy ktoś rozumie, kim jestem?
Nikt nigdy się nie dowie.
Nigdy!
Jestem zmęczony.
Jestem zmęczony, nie mogę się ruszyć.
Nie chcę się ruszać.
Dasz radę. Nie poddawaj się.
Zrobiłem, co mogłem.
Dałem z siebie wszystko.
Chcę odpocząć.
Jestem zmęczony.
Chcę odpocząć…
ale słabe serce i silna duma
stają mi na drodze.
Jesteś silny.
Przezwyciężysz wszystko.
Nie ma się czego bać.
Boję się.
Nic nie mogę zrobić.
Jestem do niczego…
Jestem sam.
Nie jesteś sam.
Odwróć się.
Wszyscy na ciebie czekają.
Nie mogę się ruszyć.
Boję się.
Nie mogę nic zrobić.
Wiem.
Ale nie chcesz nikogo zawieść, prawda?
Nie możesz się ruszyć, choć byś chciał.
Tym razem…
nie mogę.
Ale…
wiem to wszystko.
Za kogo ty mnie masz?
Kim jesteś?
Jestem tobą z ciepłego świata. Tobą.
Ciepły świat…
Nie mogę być tym, kim chcę.
Jestem do niczego.
Nie mam nic.
Wiem tylko, czego mi brakuje.
Gdy sobie tego zażyczyłem,
odkryłem kogoś innego.
To nim chciałem zostać.
Chcę, by wszyscy mnie pragnęli
i zobaczyli,
kim naprawdę jestem.
Wyciągnę do ciebie rękę.
Chcę być tobą.
Może i jestem beznadziejny,
ale z tobą…
Udawałeś, że zamykasz swoje serce.
Udawałeś silnego, nie chcąc, by ktoś cię rozumiał.
W tej melancholii
nie chciałeś nigdzie iść, nic robić.
„Ale czemu tam są drzwi?”
To drzwi, które postawiłeś.
Nie ma dziurki od klucza.
Klamka jest zepsuta.
Wystają z nich drzazgi.
Drzwi się rozpadają,
ale to ty
je tam postawiłeś.
Nie jesteś wyjątkowy.
„Ja” nie jestem wyjątkowy.
Jesteśmy słabi i w rozsypce.
Nawet gdy wydamy z siebie ostatnie tchnienie,
świat się nie zatrzyma.
Żaden z nas…
nie jest wyjątkowy.
Dlaczego?
Bo każdy człowiek jest życiem.
Każdy widzi świat w innych kolorach
Inaczej go postrzega.
Pewnego dnia ty i ja
zaczniemy widzieć inne kolory.
Gdy patrzyłem stąd,
nabierałeś wielu nowych barw.
Dlatego teraz jesteś tego koloru.
Ciężko nad nim pracowałeś.
Ale łatwo go zniszczyć.
I łatwo go skalać.
Bo to twój kolor.
Dbałeś o siebie, choć jesteś cały we łzach,
wyglądasz źle,
jesteś ranny
i potrafisz tylko się ukrywać.
Taki właśnie jesteś. To twoje prawdziwe ja.
Nawet jeśli o siebie nie zadbasz…
„Zajmę się tobą.
Jest dobrze.
Ale już czas”.
Krzyczę do utraty tchu.
Nie odchodź.
Nie znikaj.
Nie lubię być sam.
Nikogo nie skrzywdzę.
Będę idealny
i zrobię to dobrze.
Nie zostawiaj mnie samego.
„Już czas.
Czas się pożegnać.
Nie możemy zawsze być razem.
Nic nie trwa wiecznie.
Bo jestem twoim marzeniem.
Musisz obudzić się ze snu.
Na mnie już czas”.
Łańcuchy, które nas trzymały,
rozpadły się na kawałki.
Stałem się wolny.
Zastanawiałem się, co się stanie
po zerwaniu łańcuchów.
Nic już nie zostało.
Sen się skończył.
Muszę odejść, nie oglądając się za siebie.
Muszę iść naprzód,
by zapomnieć.
Boli mnie głowa.
Boli mnie serce.
Co zniknęło?
I dlaczego?
Po policzkach spływają mi łzy.
To byłem ja.
Nic nie mogłem zrobić.
Byłem całkiem…
sam.
CIEMNOŚĆ, WODA, ŚWIATŁO
NIE BÓJ SIĘ BYĆ SAM
SERCE, ŚWIAT, ZANIKANIE, DRZEWO DUSZ
UCZUCIE SPEŁNIENIA
Powinienem być sam.
Powinno być ciemno.
To powinno się skończyć.
Dlaczego pada na mnie tak jasne światło?
Jest za jasne.
Nie mogę na nie patrzeć.
Nie zasługuję, by na nie patrzeć.
Mimo to
gwiazdy oświetlały mnie.
„Daj z siebie wszystko.
Będzie dobrze”.
Księżyc skąpany w słońcu również świecił.
Wyglądał tak dostojnie.
Wskazał mi drogę, którą miałem pójść.
„Powitaj światło z otwartymi ramionami”.
Wzdłuż ścieżki kwitły kwiaty.
Żyły, stały wyprostowane.
„Jesteśmy tu z tobą”.
Nieco dalej na księżycowej ścieżce
poczułem na twarzy wiatr.
Ten wiatr
był delikatny i ciepły.
„Wiemy, kim jesteś.
Cały czas tędy szedłeś”.
W końcu przestałem was czuć,
ale cały czas tu byliście.
Nie zauważałem was.
Ale…
jestem…
sam.
Co by się nie działo, jestem sam.
To, co było mi drogie, już nie istnieje.
To, co było mi drogie, zniknęło.
Tego, co było mi drogie, już nie ma.
Czułem, że mógłbym wszystko, gdybym nie był sam.
Każdego dnia cierpiałem.
Cieszyłem się.
Śmiałem, złościłem się i płakałem.
Była samotność i smutek.
Ale to, co cenię,
zawsze przy mnie było
i wydawało mi się naturalne.
We wszystkim dawałem z siebie wszystko.
Zawsze byłem sam? Nie.
Wybrałem samotność.
Ale…
zawsze byliśmy razem.
Zawsze to doceniałem.
Ale w pewnym momencie
przestałem.
Obwiniałem ciebie, drugiego mnie,
za swoją niemoc.
Przekazywałem ci smutek i cierpienie.
Nie tylko ja cierpiałem.
Nie tylko ja.
To samotność sprawiała mi ból.
Fakt, że nie mogłem iść z tobą.
Zawsze chciałem być z tobą.
Chciałem być z tobą na zawsze.
Ja…
jestem sam.
„Nie jesteś sam”.
Wydawało mi się, że usłyszałem głos.
Nie zostawię cię samego.
Nigdy nie zapominaj.
Nie ukrywaj swojej samotności.
Zawsze pamiętaj o samotności, która w tobie tkwi.
Znam cię, drugiego mnie.
Zawsze byłeś silny, ale już nie musisz.
Możesz płakać, gdy jest ci ciężko.
Gdy byłem sam, zrozumiałem,
że nigdy mnie nie zostawili.
Wszyscy tu są.
Jest ich tak wiele.
Gwiazdy zaczęły świecić jaśniej
i stały się jednością.
Wiem.
Przyjmuję to z otwartymi ramionami.
„Nie jestem sam”.
„Wróciłem”.
„Witaj”.
Moim marzeniem…
jest GIFT od wszystkich.
Nie wiem,
dokąd zmierzam.
Nie wiem,
co na mnie czeka.
Ale nie poddawajmy się.
Biegnijmy dalej.
Musimy dostarczyć ten dar.
Czy co dzień jesteś szczęśliwy?
Cierpisz?
Jesteś samotny lub smutny?
Nieważne, gdzie i kiedy.
Gdy jesteś zmęczony a twoje serce jest puste,
wróć.
Ta okropna,
choć wyjątkowa historia,
zawsze tu będzie.
Historia o tobie,
z przeszłości i przyszłości.
KONIEC
Cześć wszystkim.
Jak wam się podobał GIFT?
Dałem z siebie wszystko.
Za chwilę wystąpię na bis.
Pokażę wam coś jeszcze.
Ale najpierw…
chciałbym przedstawić ludzi, którzy pomogli stworzyć
to przedstawienie na lodzie.
Muzykę grała Tokijska Orkiestra Symfoniczna.
Na pianinie pan Kawada.
Maestro, pan Kurita.
A także ludzie, którzy nadali występowi ludzkiego aspektu,
tancerze z Elevenplay.
Po tej stronie
mamy członków specjalnej orkiestry GIFT.
Oraz…
Producenta i dyrektora muzycznego,
pana Satoshiego Takebe.
Proszę o brawa.
Bardzo dziękuję.
- Jest… - Słucham?
- Jest ktoś jeszcze. - Tak?
Ktoś, kto ciężko trenował po nocach
i zatańczył całą choreografię.
Yuzuru Hanyu.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Tego nie…
Tego nie było w scenariuszu.
Miałem cię przedstawić i zejść ze sceny,
ale kurtyna się nie podniosła.
- Zaskoczyłeś mnie. - To nie wszystko.
Ludzie, którzy przygotowali lód i rekwizyty
- na ten jeden dzień. - Tak.
- I pani Mikiko, reżyserka przedstawienia. -Tak.
I cała ekipa, która ciężko pracowała
nad tym jedynym pokazem.
Wielkie brawa dla ekipy!
Bardzo dziękuję!
Oddaję panu głos, panie Takebe.
Przyglądanie się jego wysiłkom
bardzo nas motywowało.
Myślę, że wszyscy się ze mną zgodzą.
Był naprawdę inspirujący.
Więc…
Wykorzystując jego pasję i naszą wdzięczność,
napisaliśmy piosenkę Gift.
W czasie, gdy Hanyu przygotowuje się do kolejnego występu,
posłuchajcie piosenki Gift.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję!
Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję za wspaniałą muzykę.
Pani Mikiko i reszta są tam. Wielkie brawa, proszę!
Dziękujemy za wspaniałą reżyserię.
Wszystkim, którzy tu dziś przyszli,
i tym, którzy oglądali transmisję na żywo,
chcę powiedzieć, że ten występ nie byłby kompletny bez was.
Bardzo dziękuję!
Podróż tutaj była bardzo trudna.
Musiałem ciężko trenować.
Wiele razy myślałem, że wszystkie treningi pójdą na marne.
Nie wiedziałem, czy sprostam oczekiwaniom,
i czasem mnie to przytłaczało.
Może nikt nie zapamięta tego dnia,
może nie zrobił na nikim wrażenia.
Ale cieszę się, że pokochałem łyżwy.
Dziękuję wszystkim za uwagę!
Mam nadzieję,
że ten dzień zostawi po sobie znak.
Mam nadzieję,
że ten dzień pozostanie
w waszych wspomnieniach i pomoże w trudnych chwilach.
Oby ten dzień był dla was kojącym wspomnieniem.
Bardzo dziękuję!
Proszę o…
Proszę o chwilę ciszy.
Postaram się.
Bardzo dziękuję!
Na tym kończymy
wspierany przez Sekkisei.
Prosimy pamiętać o zabraniu swoich rzeczy.
Prosimy o uwagę.
Opuszczając halę, prosimy stosować się do wskazówek obsługi.
Prosimy pozostać na miejscach aż do usłyszenia sygnału.
Dziękujemy za współpracę.
Dziękujemy za przybycie.
Proszę nie wstawać!
Dziękujemy za współpracę.
Prosimy stosować się do wskazówek obsługi.
Prosimy pozostać na miejscach.
Dziękujemy za współpracę.
Prosimy stosować się do wskazówek obsługi.
Prosimy pozostać na miejscach.
Dobra robota!
Dobra robota.
Brawo!
Dobra robota!
To od nas wszystkich!
Dziękuję!
Dobra robota!
- Dobra robota! - Dziękuję.
To było…
Był to pierwszy występ na lodzie w Tokyo Dome.
W poprzednim sezonie,
gdy miałem swój pierwszy występ, nie byłem pewien, czy mi się uda.
Tak samo było, gdy robiłem ten program.
Jestem pewien, że praca nad moimi występami
wymagała wiele stresu i nerwów.
Dziękuję wszystkim za pomoc.
- Mam nadzieję… - Dziękuję!
Odkryłem nowe możliwości i obszary,
w których mogę się doskonalić.
Czuję, że mogę zrobić o wiele więcej.
Mam nadzieję, że będziemy jeszcze mieli okazję ze sobą pracować!
- Dziękuję. - Dziękuję.
Muszę iść udzielić wywiadu.
- Powodzenia! - Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
PRZEMYŚLENIA YUZURU PO TYM WYJĄTKOWYM DNIU
DZIEŃ PO WYSTĘPIE
Dzień dobry. Dziękuję za zaproszenie.
Kamera złapała ostrość?
- Usiądź, proszę. - Dziękuję.
Coś takiego.
Naprawdę się starałem.
Myślę sobie: „Nareszcie po wszystkim”.
Otrzymałem wiele recenzji.
Ludzie, którzy od dawna mnie wspierali,
podzielili się ze mną opiniami.
Ale dostałem też opinie tych,
którzy nigdy nie widzieli mnie na łyżwach.
Nie przyszli na występ ze względu na mnie.
Chcieli zobaczyć nową formę rozrywki w Tokyo Dome.
Ich reakcje były inne.
Reakcje fanów to coś w stylu:
„Czyli to siedzi w głowie Yuzuru Hanyu”.
„To właśnie czuł Hanyu”.
Albo: „Więc to tak się wtedy czuł”.
Ale ludzie, którzy nie są fanami łyżwiarstwa,
odebrali to nie jako moją historię, a jako swoją.
Ich reakcje też mnie ucieszyły.
Dla mnie GIFT jest jak sen…
PRZESŁANIE
Coś, co wszyscy mi podarowali.
Głównym przesłaniem jest to,
że wszyscy bardzo mnie wspierają
i idą ze mną przez życie.
Myślę, że dotyczy to większości ludzi.
Są otoczeni i wspierani przez wiele osób.
Ale wiem na pewno, że są ludzie, którzy czują się zupełnie sami.
Należę do nich.
Czasami zastanawiam się, co by było,
gdybym nie mógł już jeździć na łyżwach.
Chciałem…
zapewnić ludzi, którzy czują się samotni,
że mają przyjaciół.
Ta historia, to przedstawienie,
są twoimi przyjaciółmi.
Mam nadzieję,
że napisana przeze mnie historia
i ten występ
podniosą ludzi na duchu.
To mój prezent dla wszystkich.
Przygotowałem go,
chcąc dać ludziom nadzieję.
Chciałem opowiedzieć tę historię,
bo mnie też podnosiły na duchu różne utwory i teksty.
DLACZEGO NAPISAŁEM TĘ HISTORIĘ?
Gdy przechodziłem trudny okres,
to moc słów ratowała mnie najbardziej.
To właśnie
słowa piosenek
pomagały mi iść naprzód.
Gdy pisałem tę historię,
myślałem, że może zmotywuję innych tak samo,
jak mnie zmotywowały piosenki.
Zacząłem zbierać pomysły.
Czasami spisywałem je na kartce.
Gdy nawet na to nie miałem energii,
nagrywałem swoje myśli.
Czasem robiłem też notatki w telefonie.
Te słowa zdecydowanie są oparte na moich doświadczeniach.
Wylewałem je z siebie,
żeby zacząć pozytywnie myśleć.
Te słowa nie odzwierciedlają jedynie moich doświadczeń.
Napisałem tę historię,
wyobrażając sobie,
że inni też muszą skrywać te uczucia.
Chciałem,
by ta historia pozostała w sercach innych.
W pierwszej połowie występu…
KOMPOZYCJA WYSTĘPU
Dla ludzi którzy mnie znają,
przestawia moje życie między narodzinami a olimpiadą.
Moją drogę na olimpiadę w Pekinie.
Aby przedstawić to jak historię,
wyraziłem to w abstrakcyjny sposób.
W drugiej części jest odwrotnie.
Postawiłem na realizm zamiast abstrakcji.
Skupia się na tym, kim jestem.
Zagląda daleko w głąb mnie.
Pierwsza połowa ma elementy fantazji,
a druga jest bardziej realistyczna.
Chciałem połączyć te dwa nurty w zakończeniu.
To miałem zamiar przedstawić.
Myślę, że druga połowa lepiej oddaje to, kim jestem.
Pierwsza część zaczyna się od Let's go crazy,
a kończy na Let Me Entertain You.
Let Me jest o zabawianiu ludzi.
Właśnie to próbowałem zrobić.
Ale…
miałem wątpliwości.
„Czy ja sam dobrze się bawię?”
„Lubię jeździć na łyżwach, ale czy na pewno?”
Pomyślałem, że wyrażenie tych wątpliwości
po piosence…
doda do niej czegoś nowego.
Wykorzystałem to w fabule.
„Fajnie, prawda? Tak, bardzo”.
Ale zabawa! Zabawa!
Bawisz się?
Jest fajnie, prawda?
Bawię się świetnie!
Uda mi się! Dam z siebie wszystko!
Naprawdę myślisz, że ci się uda?
Rozumiem.
Jesteś przekonany, że ci się uda.
Ale to nieprawda.
Chcesz tylko udawać, że dasz radę.
Kiedy to było?
Kiedy ostatnio dobrze się bawiłem?
Kiedy przestało mi to wystarczać?
Kiedy przestałem cieszyć się tym, co robię?
Każdy z nas zna to uczucie,
gdy praca czy hobby staje się przyzwyczajeniem.
Choć na początku lubiliśmy to robić.
Gdy trzeba dotrzymać terminu
albo mamy ciężki okres,
gdy ktoś pyta, czy lubimy to, co robimy,
nie zawsze możemy powiedzieć „tak”.
Ja tak mam z jazdą na łyżwach.
Dla niektórych to poważna sprawa,
ale gdy się nad tym pomyśli, to życie jak każde inne.
Każdy lubi coś robić,
ale czasem zastanawiamy się, czy naprawdę sprawia nam to radość,
a czasem musimy sobie o tym przypominać.
To są rzeczy, które chciałem przekazać.
Więc…
Ta część programu jest o…
zabawie i radości.
Ale chciałem zadać jedno pytanie.
„Czy chodzi tylko o zabawianie ludzi?”
Tak chciałem zacząć drugą część.
To był mój główny cel.
Następna piosenka to Ashura-chan.
Jest zabawna i optymistyczna,
ale jeśli wsłuchacie się w słowa,
zrozumiecie, że nie jest lekka.
ASHURA-CHAN / ADO
Sądziłem, że ten występ
wywrze duży wpływ na wiele osób.
Słowa tej piosenki
wywarły na mnie ogromne wrażenie.
Chciałem, by ludzie pomyśleli: „Zaraz. Ten tekst nie jest zabawny”.
To chciałem osiągnąć, przygotowując ten utwór.
Chciałem pokazać zabawę,
a jednocześnie uczucie…
że brakuje mi kogoś, kto by mnie rozumiał.
To uczucie zamknięcia
za szklanymi ścianami.
Są przezroczyste, więc próbuję się pokazać.
Ale jednocześnie
nie chcę
opuszczać szklanego pokoju.
To bardzo niestabilny stan umysłu.
Próbowałem to wyrazić.
Ale myślę, że wszyscy się tak czują.
W końcu nikt tak naprawdę nas nie rozumie.
Są uczucia, których nie da się wyrazić słowami.
Oraz takie, do których ciężko się przyznać.
To właśnie chciałem wyrazić
przez dziwne ruchy w choreografii.
Chciałem, żeby widzowie wsłuchali się
w słowa pana Neru i śpiew pani Ado.
Chciałem też, żeby poczuli się inaczej przez mój występ.
Po szybkim tańcu z dramatyczną końcówką
nagle słyszycie:
„Jestem zmęczony i nie mogę się ruszyć”.
To szybka zmiana nastroju.
Jestem zmęczony.
Jestem zmęczony, nie mogę się ruszyć.
Nie chcę się ruszać.
Dasz radę. Nie poddawaj się.
Nic nie mogę zrobić.
Wiem.
Za kogo ty mnie masz?
Kim jesteś?
Jestem tobą z ciepłego świata. Tobą.
Gdy tworzyłem dwóch siebie,
chciałem, by drugie ja było ucieleśnieniem marzenia.
Moim życiowym pytaniem jest:
„Czym jest marzenie?”.
Przez całe życie często się nad tym zastanawiałem.
Na pewno wiele osób rozmawia
o swoich marzeniach w domu,
w przedszkolu czy w podstawówce.
Na przykład o marzeniu o otwarciu cukierni.
Ja chciałem być Ultramanem.
Marzenia tego typu.
Każdy na pewno ma takie pomysły,
ale w pewnym momencie
odkłada się je na półkę i więcej na nie nie patrzy.
Dorośli zapominają o takich rzeczach.
Nie myślą o nich,
bo nie są potrzebne do życia w prawdziwym świecie.
Trzymałem się swoich marzeń dużo dłużej niż inni.
Wiem, jak to jest zmierzyć się z marzeniem.
Jestem pewien, że każdy ma takie marzenia,
ale większość ludzi odkłada je na bok.
Jednak wierzę, że w życiu chodzi o to,
że marzenia zawsze są z nami.
To one dają nam siłę.
Nawet jeśli skręcę kostkę
i przez to nie dam rady na treningu,
nawet jeśli moje ciało nie będzie już w stanie nic zrobić,
w głębi serca zawsze będę marzył o poczwórnym axlu.
To marzenie mówi mi: „Nie zniechęcaj się”.
Mówi mi: „Próbuj dalej”.
To właśnie chciałem tu wyrazić.
Myślę, że to tkwi w każdym z nas.
Ludzie po prostu to ignorują.
Ale jeśli się nad tym zastanowią,
znajdą w sobie coś takiego.
Myślę, że we mnie i w każdym z nas
drzemie taki upiór z opery.
To właśnie chciałem wyrazić tymi słowami i choreografią.
UPIÓR W OPERZE
Tematem utworu Upiór w operze jest to,
że jedna osoba może mieć wiele stron.
Każdy ma w sobie Raoula i Christine.
Mamy stronę o pięknym głosie
i taką o ślicznej twarzy, ale paskudnym charakterze.
Każdy ma stronę,
której nie chce pokazywać innym.
Brzydką, ale prawdziwą wersję siebie.
Uświadomiłem sobie, że być może
moje prawdziwe ja przemawia słowami, które rezonują z moim idealistycznym ja.
Kiedy o tym myślałem,
poczułem więź z samym sobą, narratorem w przedstawieniu.
Nawet moje brzydkie, bezużyteczne ja
mówi rzeczy, które trafiają do wymarzonego mnie.
Dlatego myślę,
że marzenia dają nam siłę i motywację.
To chciałem wyrazić w choreografii Upiór w operze.
Ponieważ to nie zawody, mogłem sobie na wiele pozwolić.
Tuż przed tym zatańczyłem do Rondo Capriccioso, co było trudne.
Gdy wykonywałem Upiora w operze,
ból był bardzo prawdziwy i przekonujący.
Ten występ jest mocno związany z moim wypadkiem na Mistrzostwach Chin.
Myślę, że wielu ludziom
też kojarzy się z tamtą bolesną jazdą.
Między innymi dlatego tak długo to odkładałem.
Wiedziałem, że Upiór
będzie idealny do wyrażenia tej strony mnie, która naprawdę cierpi
i nie może się ruszać.
Naprawdę mogłem stać się Upiorem.
Myślę, że byłem w tym utworze
bardzo przekonujący.
Gdy pierwszy raz tańczyłem do Upiora w operze,
jeździłem tak, jakbym był Upiorem we własnej osobie.
Stałem się Upiorem żegnającym się z Christine.
Na koniec założyłem maskę
i tańczyłem, jakbym płonął w ogniu piekielnym.
Ale tym razem
czasem byłem Christine,
a czasem Upiorem
albo Raoulem.
Myślę, że wyszedł z tego interesujący występ.
To ciekawe.
Kiedy dowiedziałem się, że reżyser filmowy Akira Kurosawa
kręci filmy inspirowane Szekspirem,
zacząłem się nad tym zastanawiać.
Szekspir kojarzy mi się z Romeem i Julią.
Rozmyślając o Romeo i Julii, wpadłem na pewien pomysł.
Może opowiadając tę historię osobiście mógłbym wszystko wyrazić.
Ale co, jeśli…
podmieniłbym postacie na obiekty?
Na przykład zastąpił Romea księżycem,
a Julię słońcem?
To mogłoby popchnąć historię do przodu.
Mogłaby z tego wyjść niezła książka dla dzieci.
Gdy się nad tym zastanawiałem, wpadłem na pomysł.
Mogę wziąć historię miłosną
i zamienić bohaterów na siebie i moje marzenie,
albo na siebie i moje łyżwy.
I cała historia miałaby sens.
Ludzie mają w sobie
przeróżne historie.
Pomyślałem, że mógłbym wykorzystać moje historie
i pokazać je w choreografiach.
Długo rozmyślałem…
PIERWSZY WYSTĘP NA LODZIE W TOKYO DOME
…o tym, jak zaprezentować się w Tokyo Dome.
Najtrudniejszą częścią występu w tym miejscu
był dystans między mną a publicznością.
Widownia może nawet nie widzieć, jak jeżdżę na łyżwach.
Do tego sufit jest tak wysoki,
że wydawało mi się, że skaczę bardzo nisko.
To wszystko było niezwykłe.
Wszystko poruszało się na ogromną skalę.
A ja musiałem zapanować nad całą atmosferą tego miejsca.
Byłoby fatalnie, gdyby widownia
widziała mnie tylko jako mały, poruszający się punkcik.
Wyzwaniem było sprawić, bym wyglądał na większego.
Musiałem też sprawić,
by moje ruchy wydawały się większe.
Część choreografii stworzyłem sam,
a część z innymi.
Użyłem też fragmentów starych występów
i wprowadziłem do nich pewne zmiany.
Było ciężko, ale dodałem potrójne i poczwórne axle,
i dopracowałem swoją mimikę.
Jestem zadowolony z tego, co udało mi się osiągnąć.
Gdy tworzyliśmy obrazy i efekty wizualne
do tego przedstawienia,
Mikiko powiedziała: „Jestem swoim najostrzejszym krytykiem.
Chcę, by ten krytyk to obejrzał i pomyślał:
»To coś nowego«.
Albo: »Nigdy czegoś takiego nie widziałem«”.
To mnie obudziło.
Podczas moich występów
nie wyrzucam starych choreografii.
Łyżwiarstwo figurowe
polega na szlifowaniu tego, co się ma.
W takich sytuacjach
łatwo stracić tę świeżość.
Uważając się za swojego najsurowszego krytyka,
zacząłem tworzyć rzeczy,
które nadadzą świeżości
i nie przestaną zachwycać ludzi.
EMOCJE PODCZAS OSTATNIEJ PIOSENKI
Bardzo dziękuję!
SUIHEISEN / BACK NUMBER
Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
Myślałem o dodaniu narracji do Suiheisen,
bo sądziłem, że mój głos nie dotrze do widowni.
Suiheisen to piosenka, która wiele razy mnie ratowała.
Postanowiłem wyrazić przez nią siebie
i dodałem kilka słów przez mikrofon.
Mimo że w Tokyo Dome trudno było usłyszeć mój głos,
chciałem powiedzieć: „Cieszę się, że pokochałem łyżwy”.
Dlatego użyłem mikrofonu.
Może nikt nie zapamięta tego dnia,
może nie zrobi na nikim wrażenia.
Cieszę się, że pokochałem łyżwy.
To była improwizacja.
Kierowałem się sercem.
Choreografia płynęła z serca.
Myślę, że dzięki temu zrobiła na ludziach wrażenie.
Dziękuję za uwagę!
Mogłem przekazać uczucia prosto z serca
przez tę przestrzeń, łyżwy i samego siebie.
Mogłem swobodnie
wyrazić siebie.
To był mój prezent dla wszystkich.
Bardzo dziękuję!
Wynaleźliśmy nowy styl łyżwiarstwa figurowego.
Ten nowy rodzaj rozrywki…
nazywa się Yuzuru Hanyu.
Wszyscy ciężko na to pracowali,
a ja wraz z nimi.
Szczerze mówiąc, nie wiem, co o tym myśleć.
Pewnie czuję się tak,
bo włożyliśmy w ten występ całe serce.
Teraz czuję,
że dałem z siebie wszystko.
Wykorzystałem każdą komórkę swojego ciała
i wyczerpałem całą energię.
Tak ciężko pracowałem.
Dobra robota.
Jak wspomniałem w historii,
dostałem w życiu
zbyt wiele prezentów.
Dlatego chcę się nimi cieszyć
i dawać je innym.
Mam nadzieję…
Że gdy ktoś poczuje chłód na sercu,
choćby fragment jednego z moich występów,
urywek moich słów,
kawałek muzyki,
a nawet jedno ze scenicznych światełek,
będzie w stanie ukoić ból.
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
To uczucie, że mam to za sobą…
To uczucie spełnienia sprawia, że czuję pustkę.
Napisy: Zuzanna Falkowska