Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hey, sen, mutlu musun?
Birileriyle aranda bir bağ var mı?
Kalbin mi kırık?
Sorun yok. Sorun yok.
Bu hikâye ve gösteriler
senin arkadaşların.
Bu sana...
...arkadaşından bir hediye.
2004 JAPONYA ACEMİLER ARTİSTİK BUZ PATENİ ŞAMPİYONASI, TOKYO
2009 ISU GENÇLER ARTİSTİK BUZ PATENİ GRAND PRIX FİNALİ, TOKYO
2010 ISU GENÇLER ARTİSTİK BUZ PATENİ ŞAMPİYONASI, LAHEY
2012 ISU DÜNYA ARTİSTİK BUZ PATENİ ŞAMPİYONASI, NICE
2013 ISU ARTİSTİK BUZ PATENİ GRAND PRIX FİNALİ, FUKUOKA
2014 SOCHI OLİMPİYATLARI
2015 ISU ARTİSTİK BUZ PATENİ GRAND PRIX FİNALİ, BARSELONA
2016 ISU ARTİSTİK BUZ PATENİ GRAND PRIX FİNALİ, MARSİLYA
2018 PYEONGCHANG OLİMPİYATLARI
2019 ISU DÜNYA ARTİSTİK BUZ PATENİ ŞAMPİYONASI, SAITAMA
2020 ISU FOUR CONTINENTS ARTİSTİK BUZ PATENİ ŞAMPİYONASI, SEUL
2022 PEKİN OLİMPİYATLARI
İlk fark ettiğim şey dünyaydı.
Nefes alıyordum.
"Neyim ben?"
Ama bir adım vardı.
Hoşlandığım şeyler vardı.
Sevdiğim şeyler vardı.
Sevdiğim şeylere dönüşmek istedim.
Ama yapamadığım çok şey vardı.
Ancak yavaş ama emin adımlarla
daha fazlasını yapmayı öğrendim.
Ve her seferinde dünya daha sıcak bir yer oldu.
O dünyayı sevdim.
O yüzden daha çok şey öğrenerek
içimin daha da ısınmasını istedim.
Daha çok şey yapabiliyordum.
Dünyanın daha sıcak bir yere dönüşmesini seviyordum.
O dünya güzel sözlerle dolup taşıyordu.
"Muhteşem!"
"Mükemmel!"
"Aferin!"
Bir gün o dünyadaki en sıcak yeri buldum.
Bir hayalim oldu.
"Ne zaman gerçekleşecek?"
"Er geç mutlaka gerçekleşecek."
Kafamda bir ses duydum.
"Neden öyle dedin?"
"Gerçekleşmesini istediğinden, değil mi?"
"Evet, gerçekleşmesini istiyorum."
"O zaman kesinlikle gerçekleşecek.
Çünkü sen başarısız olmayı sevmezsin."
Ve bu sözlerle
kafamdaki gizemli ses kayboldu.
Etrafımdaki sayısız canlıyı
ve neler hissettiklerini hâlâ fark etmemiştim.
Ama doğayı severdim.
Suyu ışıl ışıl yapan gün ışığının tadını çıkarırdım.
Sonra bir gün bir şey fark ettim.
Her gün orada olmalarına rağmen
birden büyüyüvermişlerdi
ve çok çaba harcamadan kolayca büyümelerini
biraz kıskandım.
Ben ise çok çalışıyordum.
Bu haksızlıktı.
Neden daha iyisini yapamıyordum?
Bitki konuştu.
"Büyüyünce çiçek açarım!
O zaman dünya daha sıcak bir yer olur."
Ne güzel.
Bitki hiç zorlanmıyor sanki.
Hiç çabalaması gerekmiyor.
Oysa ben deli gibi çalışıyorum.
"Hayalini nasıl bu kadar kolay gerçekleştirirsin?
Benimki de gerçekleşsin istiyorum!"
"Güneş sayesinde!
Bana öyle çok enerji veriyor ki!"
Güneş... Ne güzel.
Güneş gibi olmak istiyorum!
Güneş gibi olup herkese enerji vermek
ve dünyayı herkes için sıcacık yapmak istiyorum.
İyi de güneş neden hep bizimle değil?
Geceleri karanlık olur.
Buldum! Bunun suçlusu Ay olmalı.
Onu yakalayacağım!
"Hey, Ay!
Güneşi neden saklıyorsun?"
"Güneşi seviyorum ve ona değer veriyorum."
"Ne?
Ondan nefret ettiğin için güneşi saklamıyor musun?"
"Güneş her zaman enerji vermez.
Kendi başıma parlayamam
ama güneş bana ışık veriyor.
O sayede bunu yapabiliyorum."
Ay'ın etrafında bir gökkuşağı oluştu.
Çok güzeldi.
Ve kaybolup gitti.
Kalbim sıcacık oldu.
O anda bir şey fark ettim.
Ay'ın bir sürü yarası var.
Çok acı verici ve eziyetli görünüyorlar.
"Canın yanıyor mu?
Nasıl kendini zorlayabiliyorsun?"
"Gece olduğunda
herkes bana bakar.
Zor bir yanı yok.
Çünkü ben buyum."
Çok şaşırmıştım.
Ay gibi güçlü ve etkileyici olmak istedim.
Sonrasında zor ve hüzünlü günlerim oldu
ve pes etmek istediysem de
denemeye devam ettim.
Ama hâlâ yapamadığım çok şey var.
Tahmin etmeliydim.
Ama denemeye devam edeceğim.
Başaracağım.
Karanlık bir tünelde sonsuza dek mahsur kalmak gibiydi.
Ama o tünelde ışığın girebildiği birkaç yer vardı.
Sabah, geceye dönüştü
sonra tekrar sabaha, sonra tekrar geceye.
Her gün böyleydi.
O tünelden geçerken yalnızdım.
Ama bu iyi bir şeydi.
Kıymetini bileceğim bir şey var!
Anlık bir hayaldi.
Benim için önemli olan bu.
Ona sıkı sıkı sarıldım ve yola devam ettim.
Hiç durmadan ileri.
İleri, ileri!
Tüm gücümle ileriye koştum.
Ne olduğunu anlamadan
elimde sadece değerini bildiğim şeyler kaldı.
Bu yalnızlık mı?
Hayır, eğlenceli!
Doğru! Eğlenceli!
Kaybetmek istemediğin şeylerin değerini bil.
Onları sımsıkı tut ve sakın bırakma.
Çünkü gerçekleştirmek istediğin bir hayalin var!
Çünkü bu etkileyici!
İşte bu benim!
Ben buyum!
Ben.
Ben...
Gözyaşlarına boğuldum.
Etrafımdaki her şey bir anda paramparça oldu.
Hiçbir şey yapamayacak kadar
korkuyordum.
Tüm çimenler ve çiçekler yok oldu.
Bir noktada, güneş gitmişti.
Ay da gitmişti.
Zifirî karanlık.
Neden?
Ne oldu bilmiyorum.
Önceden çok parlaktı.
O kadar çok canlı vardı ki!
Neden? Neden? Neden?
Benim için kıymetli olan şeylerle
birlikte büyüyordum.
Sadece önemli şeyleri seçsem de...
Nereye gittiler?
Neden gittiler?
Onlara o kadar değer verdim ki...
Neden?
Yalnız olmayı sevmiyordum.
Yalnız kalacağımı düşünmemiştim.
Üzüleceğimi düşünmemiştim.
Yalnız olmanın korkutucu olacağını düşünmemiştim.
Yaşlar gözlerimden aşağı süzüldü yine.
Bunca zamandır sakladığım gözyaşları.
Elimden geleni yaptım...
...peki neden gittiler?
Çok soğuk bir geceydi.
Değer verdiklerimden geriye koca bir boşluk kalmıştı.
Yalnız kaldığımda
gökyüzünden gelen ışık...
...değer verdiğim şeyleri aydınlattı.
"Her şey yolunda.
Hepsi burada.
Bir yere gitmediler."
O ışık...
...benim için değerli olan şeylere tekrar hayat verdi.
Ve sonra...
...ağaçlar ve çimenler tekrar parlamaya başladı.
Yıldızlı gökyüzü görebilmem için ışık verdi.
Değer verdiklerim geri gelmişti.
Işık benimle konuştu.
"Sadece ve sadece senin yapabileceğin bir şey var."
"Onu görmek istiyorum."
Teşekkürler.
Değer verdiklerimle yaşamaya dönüyorum.
Gece, sabaha dönüyor.
Sisin içinde sıkışıp kalmıştım.
Yavaş yavaş...
...ilerleme kaydediyor muyum, diye geçirdim içimden.
"Her şey yolunda.
İlerleme kaydediyorsun."
Rüzgâr yüzüme vuruyordu.
Şiddetli ama şefkatliydi. Önden esiyordu.
Rüzgâr bana bir şey söylüyordu.
"Seçtiğin yol
çok zor bir yol."
Ama o yoldan dönemem.
Çünkü biliyorum.
Karşımdan da essen
şefkatlisin.
Şimdi zor gelse bile
soğuk günü ısıtacaksın.
Sıcak günü serinleteceksin.
Senin var olma amacın bu değil mi?
Rüzgâr var gücüyle estiyse de...
...gülümsüyor gibiydi.
O yüzden korkmadım.
Rüzgâra karşı yelken açmayı seçiyorum.
Rüzgâr benimle konuştu.
"Bu tarafa gelmeye devam et.
Hayalin
gerçek olacak."
Ne olduğunu anlamadan
rüzgâr sisi dağıttı.
Kimse senin için
senin hayalini gerçekleştiremeyecek.
Bunca zaman,
kim olacağını kendin seçtin.
Mutluluk gözyaşları görüyorum.
Neden gözyaşı döküyorsun?
Gözyaşlarını takip et.
Git ara.
Nereden geldi o gözyaşları?
Çok mücadele ettin.
Hoşa gitmeyecek bir sürü şey yaptın.
Çok sabırlıydın.
Çok ağladın ve pişmanlık duydun.
Her gün senin seçimindi.
Ne zaman bu kadar incindim?
Kabuk bağlamış.
Ama...
...iyileşmiyor.
Bunca zamandır bekliyordun demek.
Sorun yok.
Hayalim gerçek oldu.
Sayende daha güçlü oldum.
İyileşme zamanı geldi.
Teşekkürler.
Her şey,
tüm o sıkı çalışma
ve seçimler
bu zaman içindi,
bu an içindi,
benim içindi.
Ama...
...biraz daha uçacağım.
Biraz daha...
...denemek istiyorum.
Çünkü seçtiğim bu hayat
dolu dolu yaşandı.
Çimlerle, çiçeklerle,
güneş ve ayla,
canlılar ve yıldız ışığıyla.
Bir süre daha onlarla kalmak istiyorum.
Birlikte olmak istiyorum.
Hayalim gerçek olabilseydi
herkesle biraz daha uçmak isterdim.
Biraz daha...
PEKİN OLİMPİYATLARI
Elinizden geleni yapın!
Eğlenceli! Eğlenceli!
Eğlenceli mi?
Eğlenceli, değil mi?
Eğlenceli olmalı.
Eğlenceli değil mi?
Eğlenmiyor musun?
Evet, eğleniyorum!
Gülümsüyorsun.
Seni kim böyle gülümsetti?
Söyle, kim?
Kime gülümsüyorsun? Kime?
Bunu yapabilirim! Elimden geleni yapacağım!
Gerçekten yapabileceğini düşünüyor musun?
Sence bu yapabileceğin bir şey mi?
Bilemezsin.
Nasıl emin olabilirsin?
Çünkü yapamazsam tüm bunların ne anlamı var?
Çünkü yapabilecek biri varsa o da benim!
Yapamazsam da
yapana dek denemeye devam ederim!
Demek öyle.
Yapabileceğine ikna olmuşsun.
Hayır aslında, bu doğru değil.
Öyleymiş gibi yapmak istiyorsun.
Yapamayacaksan da
yaşamanın ne anlamı var?
Kimsenin bana ihtiyacı yok.
Şimdi anlıyorum.
Ne zamandı?
En son ne zaman sevdiğim şeyi yaparken eğlenmiştim?
Ne zaman bu yetmemeye başladı?
Yaptığım şeyi sevmeyi ve keyif almayı ne zaman bıraktım?
Çok acı çekiyorum ve kafam karışık.
Hiçbir şey düşünmek istemiyorum.
Her şey dikkatimi dağıtıyor.
Kaldırabileceğimden fazlasını yapıyorum.
Hiç durmuyor.
Hiç bitmiyor.
Önceden yapamadığım şeyleri yapıyorum.
Yaptığım bu.
Her zaman...
...kendimi aşıyorum.
Ne kadar çabalasam da...
Canımı dişime taksam da...
Bu noktaya gelmem ne kadar sürdü?
Ne kadar çaba harcadım?
Ben bile bilmiyorum.
Yapamazsan yaşamanın ne anlamı var diye düşünüyorsun.
Ve kimsenin sana ihtiyacı yoksa?
Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?
Yapmak zorundayım.
Yapana kadar denemek zorundayım.
Karanlığı yendim, hepsi bu.
Kimse yardım etmedi.
Sadece zamanımı, bedenimi ve ruhumu verdim.
Kalbimdeki ve zihnimdeki enerjiyi kullandım.
Bu kadar ilerleyebilmek için
yaptım bunu.
Hiçbir şey istediğim gibi gitmedi.
Çok acı çekiyorum,
çok, çok, çok.
Çok zorlanıyorum.
Çaresizce kadere meydan okuyorum.
Kimseyi incitmek istemiyorum.
Kimsenin incinmesini istemiyorum.
Kimsenin hayal kırıklığına uğramasını istemiyorum.
İdeal hâlim olmak istiyorum.
Güçlenmek istememin sebebi bu.
Kendim olabilmek için.
Benim gibi birini kim anlayabilir?
Kimse anlamayacak.
Asla!
Yoruldum.
Yoruldum ve artık kıpırdayacak hâlim kalmadı.
Hiç hareket etmek istemiyorum.
Yapabilirsin. Pes etme.
Elimden geleni çoktan yaptım.
Elimden geleni yaptım.
Dinlenmek istiyorum.
Yoruldum.
Dinlenmek istesem de...
...zayıf kalbim ve güçlü gururum
bana engel oluyor.
Güçlüsün.
Her şeyin üstesinden gelebilirsin.
Korkacak hiçbir şey yok.
Korkuyorum.
Hiçbir şeyi beceremiyorum.
İşe yaramazım.
Yalnızım.
Yalnız değilsin.
Arkana bak.
Herkes bekliyor.
Kıpırdayamıyorum.
Korkuyorum.
Elimden hiçbir şey gelmiyor.
Hayır, seni tanırım.
Onlara arzuladıklarını vermek istiyorsun, değil mi?
Kıpırdayacak gücün yok ama istiyorsun, değil mi?
Ben...
...yapamıyorum.
Ama...
Her şeyi biliyorum.
Kim olduğumu sanıyorsun?
Kimsin sen?
Sıcacık bir dünyadaki senim. Ben senim.
Sıcacık bir dünya...
Ben bu ben olamam.
Olamam çünkü işe yaramazım.
Hiçbir şeyim yok.
Tek bildiğim eksiklerim.
Eksiklerimi tamamlamayı dilediğimde
bulduğum kişi, ben değildim.
O kişi olmak istiyorum.
Kendim de dâhil herkesin
beni istemesini
ve gerçekte kim olduğumu görmesini istiyorum.
Sana ulaşacağım.
Sen olmak istiyorum.
İşe yaramaz olabilirim
ama seninle olsaydım...
Kalbini tamamen kapatmış gibi yaptın.
Güçlü gibi davrandın ve anlaşılmak istemediğini söyledin.
O hüzünlü hâlinle
hiçbir yere gitmek, hiçbir şey yapmak istemedin.
"İyi de neden orada bir kapı var?"
Bu senin koyduğun kapı.
Anahtar deliği yok,
kapı kolu kırık,
içinde çiviler var
ve parçalanıyor
ama o kapıyı oraya koyan kişi
sensin.
Sen özel değilsin.
"Ben" özel falan değilim.
Zayıfız ve dağılıyoruz.
Son nefesimizi versek de
dünya dönmeye devam edecek.
Ne sen ne de ben...
...özeliz.
Neden mi?
Çünkü her insan bir hayattır.
Her birimiz dünyanın renklerini farklı görürüz.
Dünyamızı tek bir bakış açısıyla görürüz.
Bir noktada sen ve ben
farklı renkler görmeye başlayacağız.
Ben buradan bakarken
sen kendine bir sürü renk eklemişsin.
O yüzden şu an olduğun kişisin.
Bu rengi elde etmek için çok çalıştın.
Ama kolayca yok olur.
Ve kolayca kirlenir.
Çünkü bu senin rengin.
Kötü, incinmiş görünüyorsun.
Kendini saklamak zorundaydın
ve yanakların gözyaşlarıyla ıslandı
ama kendinin kıymetini bildin.
Çünkü bu senin en gerçek, en kıymetli hâlin.
Kendine iyi bakmamış olsan da...
"Ben sana iyi bakacağım.
Artık her şey yolunda.
Ama vakit geldi."
Sesim kısılana kadar bağırıyorum.
Gitme.
Ortadan kaybolma.
Yalnız olmayı sevmiyorum.
Kimseye zarar vermeyeceğim.
Mükemmel olacağım
ve her şeyi doğru yapacağım.
O yüzden beni yalnız bırakma.
"Vakit geldi bile.
Vedalaşma vakti.
Her zaman birlikte olamayız.
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez.
Çünkü ben senin hayallerinden biriyim.
Bu rüyadan uyanmalısın.
Hoşça kal."
Bizi bağlayan zincir
paramparça oldu.
Artık özgürdüm.
Zincirlerimi kopardığımda
ne olacağını merak ediyordum.
Geriye hiçbir şey kalmadı.
Rüya sona erdi.
Arkama bakmadan yürümeliyim.
Hatırlamamak için
ileri gitmeliyim.
Başım ağrıyor.
Kalbim ağrıyor.
Az önce kaybolan neydi?
Ve neden kayboldu?
Sadece yanaklarımdan akan yaşlar kaldı.
Ben buydum.
Elimden hiçbir şey gelmiyordu.
Tamamen...
...yalnızdım.
KARANLIK, SU, IŞIK, DESTEK, BUZ PATENİ
PARLA, DÜŞÜNCE, DUYGU, KORKU, YALNIZ
SU, KALP, DÜNYA, YOK OL, RUH AĞACI
HİSSEDEREK, DOLU DOLU, PARLAYARAK
Yalnız olmalıydım.
Zifirî karanlık olmalıydı.
Bitmiş olmalıydı.
İyi de neden pasparlak bir ışık beni aydınlatıyor?
Çok parlak.
Ona doğrudan bakamıyordum.
Bakmayı hak etmiyordum.
Yine de
yıldızlar parlayıp beni aydınlatıyordu.
"Elinden geleni yap.
Her şey yoluna girecek."
Güneşin ışığına bulanan Ay da parlıyordu.
Asil ışığı harika görünüyordu.
Işık bana yol gösterdi.
"Işığı kucakla."
Yol boyunca çiçekler açmıştı.
Canlıydılar, dik duruyorlardı.
"Biz buradayız."
Ay'ın yolunun biraz ilerisinde
rüzgâr karşıdan esiyordu.
O rüzgâr
çok hafif ve sıcaktı.
"Baştan beri geleceğin yer burasıydı.
Seni izliyorduk."
Bir noktada artık sizi hissedemez oldum
ama oradaydınız.
Sadece ben fark etmemiştim.
Ama...
...ben...
...yalnızım.
Ne olursa olsun yalnızım.
Sevdiğim şey artık yok.
Değer verdiğim şey yok oldu.
Sevdiğim şey artık burada değil.
"Sen" olsam her şeyi yapabilirmişim gibi geldi.
Her gün acı vardı.
Neşe vardı.
Kahkaha, öfke ve gözyaşı vardı.
Yalnızlık ve üzüntü vardı.
Ama değer verdiğim şeyler
hep yanımdaydı
ve bu her zaman çok doğal geldi bana.
Ne yaptıysam her şeyimi vererek yaptım.
Hep yalnız mıydım? Hayır.
Yalnız olmayı ben seçtim.
Ama
biz her zaman birlikteydik.
Ona değer verdim.
Ama bir noktada
değer vermeyi bıraktım.
Beceriksizliklerim için
seni, diğer beni suçladım.
Üzüntü ve acımı senden çıkardım.
Acı çeken tek kişi ben değildim.
Sadece ben değildim.
Acı veren şey yalnız olmaktı.
Birlikte yürüyememekti.
Hep birlikte olmak istedim.
Sonsuza dek birlikte olmak istedim.
Ben...
...yalnızım.
"Yalnız değilsin."
Bir ses duydum sanki.
Seni yalnız bırakmayacağım.
Bunu sakın unutma.
Yalnızlığını gizleme.
Yalnızlığını kabullen.
Seni tanıyorum, öteki benliğim.
Sen hep güçlüsün ama artık öyle olman gerekmiyor.
Zorlandığında ağlamak isteyebilirsin.
Yalnız kaldığımda
beni tek başıma bırakmadıklarını fark ettim.
Hepsi burada.
Bir sürüsü.
Yıldızların ışığı güçlendi
ve tek bir ışığa dönüştü.
Biliyorum.
Onu kucaklıyorum.
"Yalnız değilim."
"Ben geldim."
"Hoş geldin."
Hayalim...
...herkesin bana hediyesi.
Bu yolda
nelerle karşılaşacağımı bilmiyorum.
Bizi
nelerin beklediğini bilmiyorum.
Ama devam edelim.
Haydi, yola devam.
Hediye teslim etmek için bir yolculuğa çıkıyoruz.
Günlerin mutlu mu geçiyor?
Zorluk çekiyor musun?
Yalnız ve üzgün müsün?
Nerede veya ne zaman olduğu önemli değil.
Yorulduğunda ve kalbin katılaştığında
lütfen geri gel.
Bu korkunç hikâye,
bu muhteşem hikâye
hep burada olacak.
Çünkü geçmişteki ve gelecekteki senin
hikâyesi.
SON
Herkese merhaba.
GIFT'i beğendiniz mi?
Gerçekten her şeyimi verdim.
Ve şimdi de bis için
yeniden sizlerle olacağım.
Ama önce...
ICE STORY "GIFT" at Tokyo Dome'un yaratılmasına yardım edenleri
size tanıtmak istiyorum.
Müziği yapan Tokyo Filarmoni Orkestrası.
Piyanist Bay Kawada.
Orkestra şefi Bay Kurita.
Ve gösteriye insan efekti ekleyenler,
Elevenplay'in dansçıları.
Ve bu tarafta
GIFT'in özel müzik grubunun üyeleri var.
Ve...
GIFT'in müzik yapımcısı ve yönetmeni
Bay Satoshi Takebe.
Lütfen ona büyük bir alkış.
Çok teşekkürler.
-Ve... -Ne?
-Bir kişi daha var. -Ne?
Günlerdir gece geç saatlere kadar çalışan
ve bugün buzdaki tüm o programları sergileyen kişi.
Yuzuru Hanyu.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Bu...
Bu, senaryoda yoktu.
Sizi tanıttıktan sonra gidecektim
ama perde kalkmadı.
-Beni gafil avladınız. -Dahası da var.
Buz pistini ve dekorları hazırlayan
-insanlar. -Evet.
-Ve bu gösteriyi yöneten Bayan Mikiko. -Evet.
Ve bu bir günlük gösteri için
canını dişine takan tüm ekip.
Ekip için kocaman bir alkış!
Çok teşekkürler!
Size dönüyoruz, Bay Takebe.
Onun çabalarını ve performansını izlemek
bizi çok cesaretlendirdi.
Eminim herkes için durum aynıdır.
Gerçekten ilham vericiydi.
Yani...
Onun tutkusundan ve bizim minnetimizden yola çıkarak
"Gift" adında bir beste yaptık.
Hanyu sıradaki gösterisine hazırlanırken
lütfen bu besteyi dinleyin. "Gift."
Teşekkürler.
Çok teşekkürler!
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Çok teşekkürler.
Bu harika müzik için çok teşekkürler.
Bayan Mikiko ve diğerleri orada. Büyük bir alkış lütfen!
Harika yönlendirmeleriniz için çok teşekkürler.
Bu mekâna gelen herkese,
canlı yayını izleyen herkese sesleniyorum.
Siz olmasanız "GIFT" tamamlanamazdı.
Çok teşekkürler!
Dürüst olmak gerekirse bu zor bir yolculuk oldu.
Çok sıkı çalışmam gerekti.
Birçok kez onca emek boşa gidecekmiş gibi hissettim.
Beklentilerinizi karşılayıp karşılayamayacağımdan emin değildim
ve bunun ağırlığını hissettim.
Bugün kimsenin kalbine kazınmayabilir,
kimseyi etkilemeyebilir.
Ama buz patenini sevdiğim için mutluyum.
Bugünkü gösteriyi izlediğiniz için çok teşekkürler!
Umarım bugünün
hayatınızda bir etkisi olur.
Umarım bugün
anılarınıza kazınır
ve hayat zorlaştığında sizi rahatlatan bir sığınak olur.
Dileğim bugünün sizi rahatlatan bir anıya dönüşmesi.
Çok teşekkürler!
Bir saniye...
Bir dakika sessizlik lütfen.
Elimden geleni yapacağım.
Çok teşekkürler!
Böylece
Yuzuru Hanyu ICE STORY 2023 "GIFT" at Tokyo Dome,
Sekkisei sponsorluğunda karşınızdaydı.
Lütfen çıkarken eşyalarınızı almayı unutmayın.
Herkesin dikkatine.
Lütfen mekândan ayrılırken işaretlere uyun.
Lütfen anonsu duyana kadar yerlerinizden kalkmayın.
İş birliğiniz için teşekkürler.
Bugün geldiğiniz için çok teşekkürler.
Lütfen yerlerinizden ayrılmayın!
İş birliğiniz için teşekkürler.
Lütfen mekândan ayrılırken işaretlere uyun.
Lütfen yerinizden kalkmayın.
İş birliğiniz için teşekkürler.
Lütfen mekândan ayrılırken işaretlere uyun.
Lütfen yerinizden kalkmayın.
Elinize sağlık!
Elinize sağlık.
Bravo!
Elinize sağlık!
Tebrikler!
Bu hepimizden!
Teşekkürler!
Bravo!
-Bravo! -Teşekkürler!
Gerçekten...
Bu, Tokyo Dome'daki ilk buz gösterisiydi.
Önceki sezonda
tek başıma buz gösterisi yaptığımda altından kalkabileceğimden emin değildim.
Bu gösteriyi yaparken de öyleydi.
Gösterilerimi birbirine bağlayan bölümler hazırlanırken de
çok emek harcanmış, büyük endişeler yaşanmıştır eminim.
Bu gösterinin oluşmanı sağlayan herkese minnettarım.
-Umarım... -Teşekkürler!
Kendim için yeni olasılıklar
ve gelişebileceğim yeni alanlar keşfettim.
Çok daha fazlasını yapabileceğimi hissettim.
Yani bir fırsatımız daha olursa umarım tekrar birlikte çalışırız.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
O zaman ben röportaja gidiyorum.
-İyi şanslar! -Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
YUZURU HANYU'NUN ÖZEL GÜNE DAİR DÜŞÜNCELERİ
GIFT'İN ERTESİ GÜNÜ
Merhaba. Beni ağırladığınız için teşekkürler.
Düzgün odaklandı mı?
-Lütfen oturun. -Teşekkürler.
Böyle bir şey.
Elimden geleni yaptım.
"Nihayet bitti." Hissettiğim bu.
Birçok insandan farklı tepkiler aldım.
Tabii ki beni uzun zamandır destekleyen insanlar
harika geri bildirimlerde bulundu.
Ama beni hiç kayarken görmemiş
insanlardan da yorumlar aldım.
Ve benimle ilgilendikleri için değil,
Tokyo Dome'daki bu yeni gösteriyi kaçırmamak için gelenlerden de.
Bu tepkiler birbirinden çok farklıydı.
Hayranların tepkileri şöyleydi:
"Demek Yuzuru Hanyu böyle düşünüyor."
"Hanyu'nun hissettiği buymuş."
Ya da "Demek o anlarda böyle hissediyormuş" gibi.
Ama paten kaymayan bazı hayranlar bunu benim değil,
kendi hikâyeleri olarak gördüler.
Bu tepkileri görmek beni mutlu etti.
Benim için "GIFT" bir tür hayal.
GIFT'İN MESAJI
Herkesin bana hediyesi.
Genel olarak mesaj şu,
herkesten çok destek alıyorum
ve onlarla yaşıyorum.
Bence bu çoğu insan için geçerli.
Etraflarında birçok insan var ve çok kişiden destek görüyorlar.
Ama kendilerini yalnız hisseden insanların olduğunu da biliyorum.
Buna ben de dâhilim.
Hatta bazen artık kayamazsam ne olur diye
kara kara düşünüyorum.
Ben de...
...yalnız hissedenleri temin etmek istedim.
"Hayır, arkadaşların var."
Bu hikâye ve gösteriler
senin arkadaşların.
Umudum,
yazdığım hikâyenin
ve bu gösterilerin
insanları cesaretlendirmesi.
Bu benim herkese hediyem.
İnsanlara umut vermesi dileğiyle
bunu hazırladım.
Bu hikâyeyi anlatmayı düşünme sebebim
benim de farklı besteler ve şarkı sözlerinden cesaret almam.
BU HİKÂYEYİ YAZMA SEBEBİ
Ne zaman zor bir dönem geçirsem
beni kurtaran, kelimelerin gücüydü.
İçimi döktüğüm kelimeler
ve şarkıların sözleri
devam etmemi sağladı.
Bu hikâyeyi yazdığımda
bu şarkılar beni cesaretlendirdikleri gibi
başkalarını da cesaretlendirebilir diye düşündüm.
Fikirlerimi bir araya toplamaya başladım.
Bazen bir kâğıda karalardım.
Bunu yapacak enerjim olmadığında bile
içimi döker ve kaydederdim.
Bazen de telefonuma ufak notlar alırdım.
Yani bu kelimeler kesinlikle kendi deneyimlerime dayanıyor.
Ve daha olumlu düşünebilmek için
bu kelimeleri dile getirdim.
Ama kesinlikle sadece benim deneyimlerimi yansıtmıyorlar.
Aksine, bu hikâyeyi
başkalarının da
bunları içine attığını düşünerek yazdım.
Bu hikâyenin
başkalarının kalbinde yer etmesini istedim.
Gösterinin ilk yarısı...
GIFT'İN KURGUSU ÜZERİNE
...kariyerimi takip edenler için
doğumumdan olimpiyatlara kadarki hayatımı,
Pekin Olimpiyatları serüvenimi anlatıyor.
Hikâye olarak sunmak için
hepsini soyut bir şekilde ifade ettim.
İkinci bölüm tam tersini yapıyor.
Soyut değil, gerçekçi.
Kim olduğuma odaklanıyor
ve benliğimi irdeliyor.
Yani ilk yarıda fantezi var,
ikinci yarı ise daha gerçekçi.
Finalde de bu ikisini birleştirmek istedim.
Bu gösteriyi sergilemekteki amacım buydu.
Bence ikinci yarı benim daha iyi bir yansımam oldu.
İlk bölüm "Let's Go Crazy" ile başlıyor
ve "Let Me Entertain You" ile bitiyor.
"Let Me" temelde insanları eğlendirmekle ilgili,
ben de bunu yapmaya çalıştım.
Ama...
İnsanları eğlendirirken kendimden yana şüphelerim vardı.
"Sahiden eğleniyor muyum?" gibi şüpheler.
"Buz patenini seviyorum da gerçekten seviyor muyum?"
Gösteriden sonra bu şüpheleri
dile getirmenin...
...bu eğlenceli programa farklı bir şey katabileceğini düşündüm.
Ben de bunu hikâyeye dâhil ettim.
"Eğlenceli değil mi? Evet, eğleniyorum."
Eğlenceli! Eğlenceli!
Eğlenceli mi?
Eğlenceli değil mi?
Evet, eğleniyorum!
Bunu yapabilirim! Elimden geleni yapacağım!
Gerçekten yapabileceğini düşünüyor musun?
Demek öyle.
Yapabileceğine ikna olmuşsun.
Hayır aslında, bu doğru değil.
Öyleymiş gibi yapmak istiyorsun.
Ne zamandı?
En son ne zaman sevdiğim şeyi yaparken eğlenmiştim?
Ne zaman bu yetmemeye başladı?
Yaptığım şeyi sevmeyi ve keyif almayı ne zaman bıraktım?
Eminim herkes işlerinin ve hobilerinin
alışkanlığa dönüşmesi hissini bilir.
Sevdiğiniz için başlamış olsanız bile.
Mesela bir işi yetiştirmeniz gerektiğinde
ya da moraliniz bozuk olduğunda
biri yaptığınız şeyi sevip sevmediğinizi sorarsa
her zaman evet diyemeyebilirsiniz.
Benim için bu, buz pateni.
Bazılarına büyük bir şey gibi gelebilir.
Ama bir düşünürseniz başkasının hayatından farklı olmadığını görürsünüz.
Herkesin yapmaktan hoşlandığı bir şey vardır,
onu gerçekten sevip sevmediklerini merak ettikleri anlar vardır
ve bazen kendilerine onu sevdiklerini hatırlatmaları gerekir.
İfade etmek istediklerim bunlar.
Yani...
Bu gösterinin amacı...
...önce eğlence ve zevkti.
Ama bu soruyu sormak istedim.
"Bu gösteri sadece başkalarını eğlendirmekle mi ilgili?"
İkinci bölüme böyle başlamak istedim.
Birincil hedefim buydu.
Sonra "Ashura-chan" geliyor.
Çok eğlenceli ve hareketli bir şarkı
ama sözlerini dikkatle dinlerseniz
biraz ağır olduğunu görürsünüz.
ASHURA-CHAN/ADO
Bu gösterinin birçok insanı
çok etkileyeceğini düşünmüştüm.
Bana göre
bu şarkının sözlerinin ve müziğinin çok güçlü bir etkisi var.
İnsanlara "Bir dakika. Sözler pek eğlenceli değil" dedirtmek istedim.
Bu programa hazırlanırken amacım buydu.
Hem eğlenceyi
hem de...
...sizi gerçekten anlayan birinin olmaması hissini vermek istedim.
Şeffaf cam duvarların arkasında
kapalı kalma hissi.
Şeffaflar, yani kendimi göstermeye çalışıyorum.
Ama aynı zamanda
oradan çıkmamakta
kararlıyım.
Bu tehlikeli bir ruh hâli.
Bunu ifade etmeye çalıştım.
Bence herkes ara sıra böyle hisseder.
Sonuçta kimse gerçekte nasıl hissettiğinizi anlamaz.
Kelimelerin yeterli olmadığı ya da kendinize itiraf edemediğiniz
hisler vardır.
Koreografideki tuhaf hareketlerle
bunu ifade etmek istedim.
İnsanların Bay Neru'nun ve Bayan Ado'nun şarkı sözlerinin
tadını çıkarmasını
ve performansımla farklı duyguları tatmasını istedim.
O hareketli dans ve dramatik bitişten sonra
duyduğunuz ilk sözler şunlardı:
"Yoruldum ve artık kıpırdayacak hâlim kalmadı."
Bunu yaparken "Ne düşüş!" diye düşündüm.
Yoruldum.
Yoruldum ve artık kıpırdayacak hâlim kalmadı.
Hiç hareket etmek istemiyorum.
Yapabilirsin. Pes etme.
Elimden hiçbir şey gelmiyor.
Hayır, seni tanırım.
Kim olduğumu sanıyorsun?
Kimsin sen?
Sıcacık bir dünyadaki senim. Ben senim.
İki benliğimi yarattığımda
sonuçta diğer benliğimin bir hayalin vücut bulmuş hâli olmasını istedim.
Hayatım boyunca aklımda yer eden bir soru da şu:
"Hayal nedir?"
Bu, hayatım boyunca çok düşündüğüm bir şey.
Mesela, evlerinde, anaokulunda
ya da ilkokulda hayallerinden bahsedişlerini
hemen herkes hatırlıyordur.
Pastane açmak gibi hayaller.
Benim hayalim Ultraman olmaktı.
Böyle hayaller.
Eminim herkesin böyle fikirleri vardır
ama bir noktada
bu hayaller rafa kaldırılır ve onlarla asla yüzleşilmez.
İnsanlar büyüyünce böyle şeyleri unutuyor.
Sanırım unutulmalarının sebebi
dünyada yaşamak için gerekli olmamaları.
Ama ben hayalimle diğerlerinden çok daha uzun süredir yüzleşiyorum.
Hayalinle yüzleşmenin ne olduğunu bilirim.
Herkesin böyle hayalleri olduğuna eminim.
Ancak onları aşmışlardır.
Ama hayatı yaşayıp bir hedefe doğru ilerlerken
hayallerinizin hep sizinle olduğuna inanıyorum.
Hayaller size enerji verir.
Bileğim çok kötü sakatlansa
ve bu yüzden antrenmanlarım iyi geçmese bile,
vücudum artık bir şeyleri yapamıyor olsa bile,
dörtlü axel yapma hayalim hep olacak.
Bu hayal bana "Bu kadar hevesin kırılmamalı" diyor.
"Devam edebilirsin" gibi şeyler söylüyor.
Bunu ifade etmek istedim.
Bence bu herkesin içinde var.
Sadece ona bakmıyor ya da onu kabul etmiyorlar.
Ama kendilerine gerçekten sorsalar
böyle bir şeyleri olduğunu keşfedebilirler.
Belki de benim veya hepimizin içinde
operadaki hayalet var.
Bu kelimeler ve gösteriler aracılığıyla ifade etmek istediğim buydu.
OPERADAKİ HAYALET
"Operadaki Hayalet" bölümünün teması
tek bir kişinin birçok yüzünün olabilmesi.
Herkesin içinde Raoul ve Christine var.
Güzel sesi olan bir tarafınız var,
güzel yüzlü ama acınası başka bir tarafınız var.
Bence içten içe
herkesin göstermek istemediği bir tarafı vardır.
Çirkin ama kendine karşı dürüst olan bir taraf.
Dürüst benliğimin belki de
diğer idealist benliğime hitap eden şeyler söylediğini fark ettim.
Bunu düşündüğümde
GIFT'te bu kısmı anlatan benliğimle bir bağ kurdum.
Çirkin, işe yaramaz kişiliğim bile
"hayal" ettiğim benliğe hitap eden şeyler söyleyebiliyor.
Bu yüzden bence hayaller
size enerji ve cesaret verebilir.
"Operadaki Hayalet"i kaydederken anlatmak istediğim buydu.
Ayrıca bu bir yarışma olmadığı için yapabileceğim şeyler vardı.
Bundan hemen önce "Rondo Capriccioso" ile kaydım, çok zordu.
Sonra "Operadaki Hayalet" eşliğinde kaydığımda
acı çok gerçekçi ve ikna ediciydi.
Bana göre bu programın Çin Kupası'ndaki kazamla bir ilgisi var.
Bence bu bölüm, başkalarının zihninde de
o acı verici kayışla özdeşleşiyor.
Uzun süre ertelememin bir sebebi de buydu.
Ama acı çeken ve hareket edemeyen
yanımı ifade etmek için
"Hayalet"in mükemmel olduğunu biliyordum.
Gerçekten Hayalet'e dönüşebildim.
Bu anlamda, sanırım orada çok inandırıcı bir
gösteri sergiledim.
"Operadaki Hayalet"le ilk kaydığımda
Hayalet'in ta kendisiymişim gibi kaydım.
Christine'e veda eden Hayalet oldum.
O gösterinin sonunda maskemi taktım
ve cehennem ateşinde yanıyormuş gibi rol yaptım.
Ama bu sefer
bazen Christine,
bazen Hayalet
ve bazen Raoul oldum.
Çok ilginç bir "Hayalet" performansı ortaya çıktı.
İlginç.
Film yönetmeni Akira Kurosawa'nın
Shakespeare'den ilham alarak film çektiğini öğrendiğimde
kafamda birçok soru işareti oluştu.
Shakespeare'i düşününce aklıma Romeo ve Juliet geldi.
Romeo ve Juliet'i falan düşünmek bana bir fikir verdi.
Hikâyeyi birinci şahıstan anlatırsam belki her şeyi ifade edebilirdim.
Peki ya...
...karakterleri nesnelerle değiştirsem?
Mesela Romeo'nun yerine Ay'ı koysam
ve Juliet'in yerine Güneş'i koysam?
Hikâyeyi ileri taşıyabilir.
Bunu küçük çocuklar için yazarsam hoş bir resimli kitap bile olabilir.
Ve bunları düşününce aklıma bir şey geldi.
Bir aşk hikâyesini alıp
karakterleri ben ve hayalim ya da ben ve patenim olarak
değiştirebilirdim.
Tüm hikâyenin bir mantığı olurdu.
Yani farklı hikâyeler
farklı insanların içinde nasıl var oluyorsa
ben de içimdeki hikâyeleri kullanabileceğimi,
onları gösterilerime katabileceğimi düşündüm.
Hazırlık döneminde...
TOKYO DOME'DA İLK BUZ ŞOVU
...buz patenini Tokyo Dome'da nasıl sunabileceğimi uzun uzun düşündüm.
Tokyo Dome'a çıkmanın en zor yanı
seyirciyle aramdaki mesafeydi.
Seyirciler beni pistte kayarken göremeyebilir bile.
Ayrıca tavan o kadar yüksekti ki
çok alçağa sıçradığım illüzyonu veriyordu bana.
Her şey çok sıra dışıydı.
Her şey çok büyük ölçekteydi.
Mekânın tüm atmosferini kontrol etmem gerekiyordu.
Seyirciler beni sadece küçük,
hareketli bir nokta olarak görürse hoş olmaz diye düşündüm.
Zor olan, kendimi nasıl büyük gösterebileceğimdi.
Sadece o da değil,
hareketlerimi de büyük göstermeliydim.
Kendi koreografimi yaptığım ve başkalarının
koreografilerini kullandığım bölümler vardı.
Tekrar kullandığım eski gösteriler de vardı.
Performansım sırasında hepsinde değişiklikler yaptım.
Zordu ama dörtlü ve üçlü axel atlayışı gerçekleştirdim
ve yüz ifademin ince ayarını yaptım.
Başarabildiğim şeylerden oldukça memnunum.
Gösteri için farklı görseller
ve farklı efektler yaptırırken
Bayan Mikiko şöyle dedi: "Kendimin en acımasız eleştirmeni benim.
En acımasız eleştirmenin bunu izleyip şöyle demesini istiyorum:
'Bu çok iç açıcı.'
Ya da 'Daha önce böyle bir şey görmemiştim.'"
Bu beni gerçekten uyandırdı.
Performanslarımda
her seferinde yeni gösteri hazırlamıyorum.
Artistik buz pateni
elinizdekileri cilalamaktır.
Ve sadece böyle şeyler yaptığınızda
tazeliğinizi kaybetmek kolaydır.
Kendimi acımasızca eleştirdiğimde
beni taze tutacak
ve insanları etkileyecek şeyler
üretmek istedim.
SON ŞARKIDA AKAN DUYGULAR
Çok teşekkürler!
SUIHEISEN/BACK NUMBER
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Önce sesimi veya sözlerimi kaydedip "Suiheisen"e eklemeyi düşündüm
çünkü sesimin tek başına seyirciye ulaşamayacağını varsaydım.
"Suiheisen" sayısız kez hayatımı kurtaran, en sevdiğim şarkılardan biri.
Kendimi bu şarkıyla ifade ettim
ve mikrofonla birkaç kelime ekledim.
Sesim Tokyo Dome'da yankılanacak ve her yere ulaşamayacak olsa da
en azından "Buz patenini sevdiğim için mutluyum" demek istedim.
Bunu söylemek için mikrofonu kullandım.
Bugün kimsenin kalbine kazınmayabilir,
kimseyi etkilemeyebilir.
Ama buz patenini sevdiğim için mutluyum.
O kısım tamamen doğaçlamaydı.
Kalbimin götürdüğü yere gittim.
Koreografi kalbimden geldi.
Sanırım bu yüzden bir etki bıraktı.
Bugünkü gösteriyi izlediğiniz için çok teşekkürler!
Bu mekânda, benliğim ve patenlerimle
yüreğimden geçenleri aktarmayı başardım.
Tüm bunları kullanarak kendimi özgürce
ifade edebildim.
Sanırım herkese hediyem buydu.
Çok teşekkürler!
Yeni bir artistik buz pateni stili icat ettik.
Yuzuru Hanyu diye
yeni bir eğlence türü.
Herkes bunu gerçekleştirmek için çok çalıştı.
Ben de onlarla iş birliği yaparak bunu gerçekleştirdim.
Açıkçası bunun üstüne ne yapabileceğimi bilmiyorum.
Böyle hissetmemin sebebi
muhtemelen bu gösteriye her şeyimizi vermemiz.
Şu anda
her şeyimi vermişim gibi hissediyorum.
Vücudumdaki her hücreyi kullandım
ve enerjimi son damlasına kadar tükettim.
Çok çalıştım.
Bravo. Tebrikler.
Hikâyemde söylediğim gibi,
hayatım boyunca herkesten
çok fazla hediye aldım.
O yüzden bu hediyeleri hep sevgiyle anmak
ve herkese hediyeler vermek istiyorum.
Evet, dileğim...
...kalpleri sızladığında
gösterilerimden birinin bir parçasının,
bir sözümün,
prodüksiyonun ya da müziğin bir kısmının
hatta senkronize fosforlu çubuklardan birinin ışığının
insanlara biraz olsun huzur vermesi.
-Çok teşekkürler. -Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
GIFT'i geride bırakma hissi...
...bu başarı hissi, bir boşluk hissi veriyor.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Simpson