Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Właśnie tu, w moim sercu
Ta miłość nigdy się nie zmieni
Nie martw się, skarbie
Moja miłość nigdy nie przeminie
Właśnie tu
W moim sercu!
Dziękuję!
Jeszcze raz?
Nie? Dobra. Żona się nie zgadza. Wybaczcie!
- W porządku? - Dziękuję.
- Dobry byłem? - Super!
Tak!
- To męczące. - Więcej tego nie rób.
- Przepraszam! - Żartuję!
Pamiętasz naszą przyjaciółkę, która prawie została aktorką?
Janice!
Janice Tibelin!
A co z Alfredem Fiutem?
Ten Fiut, Alfred!
A Tina? Tina Strzelec? Jak umarła?
Zastrzelili ją.
Rety, jacy dowcipni.
Daj spokój.
A co z Ottem?
- Co z nim? - Otóż to!
Ona też umie żartować!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Cześć! Jesteśmy twoimi wielkimi fankami!
Możemy zrobić sobie razem zdjęcie?
- Jasne. - O rety!
- Zrobię wam. - Siadaj!
- Już wstałem. - Siadaj!
- Najpierw mój. - Dobra.
Uśmiech! Raz, dwa...
- Śmiesznie. - Okej.
- Śmiesznie, co? Dziękuję! - Dzięki!
- Dziękujemy. - Jasne.
Rety!
Jaka była twoja śmieszna mina?
Co to było? Wyglądasz głupio.
To moja wina? Przyszły do mnie.
Nieważne. Rozkoszowałeś się tym.
Nie rób tego. Mój skarb się wścieknie.
Zróbmy grupowe selfie.
- Nie mamy zdjęcia. - Jasne.
Włącz aparat.
- Gotowi? - Dalej.
- Okej. Nie pokazuj języka. - Dobra.
Raz, dwa...
- Śmiesznie! - Śmieszne zdjęcie!
- No dobra. - Okej.
Wszystkiego najlepszego, Shane!
Najlepszych 39. urodzin!
Dobra, zaczynajmy! Dalej!
Skarbie!
Sorki.
- Chwila. - Powoli. Ostrożnie.
Proszę.
Łeb mi pęka.
Od dziś nie piję.
Czyżby?
Sto lat.
Dziękuję, skarbie.
- Kocham cię. - Kocham cię!
Śmierdzisz.
- Śmierdzisz wódą, skarbie. - Ty też.
Ty bardziej, bo więcej piłeś.
Chodź. Weźmy prysznic.
- Co? - Prysznic.
- Wróć po prysznicu. - Chodź.
- Będę na górze. - Rety!
Chodźmy! Layla nas zobaczy.
- Okej. - No już! Chodź pod prysznic.
Następnym razem nie pijmy tak dużo.
- Auć! - Sorki.
- Dasz radę, skarbie? - Tak.
Poradzisz sobie ze mną?
- Dasz radę w ogóle wziąć prysznic? - Nie.
- Zmieścimy się? Raz... - ...dwa, trzy.
ASYSTENTKA CINDY
Tak, Cindy?
Dzień dobry, panie Kristoff! Przyszedł dyrektor. Gdzie pan jest?
Dobrze. Ja i Bry jesteśmy w drodze.
Okej. Do zobaczenia!
BRYAN KOMÓRKA
Proszę włożyć moje rzeczy do samochodu.
- Dobrze. - I otworzyć bramę.
Dobrze.
- Chwileczkę! Zostawił pan torbę! - Tak!
Jestem spóźniony.
PAN MJ
Tak.
Tak. Dobrze.
To wszystko. Okej.
Dyrektorze!
- Josh! - Cześć.
- Przyjechałeś sam? - Tak.
- Gdzie Bryan? - Nie wiem. Nie odbiera telefonu.
Rety. Dobra. Czas na makijaż. Zrelaksuj się.
Akcja.
Co ci mówiłem?
- Nie mów do mnie „pan”. - A co w tym złego, proszę pana?
Zrób to jeszcze raz, a cię pocałuję.
Ale głuptas z pana.
- Cięcie! Powtórka. - Dobrze.
Zajmijcie się aktorami.
Dziękuję.
- Dobre ujęcie! Zbliżenie. - Dobrze.
Przerwa na lunch.
Wyskoczymy coś zjeść?
Jasne. Możemy?
Przerwa na lunch.
Josh. Skończyliśmy, prawda? Idziemy coś zjeść.
Tylko się nie spóźnijcie na następny plener.
- Chodźmy. - Wezmę torebkę.
Dobra.
Tupe.
Nie ruszaj jej.
To dziewczyna Delgado.
Delgado?
Delgado Malls?
Tak. To dziewczyna Delgado Mallsa.
Idziemy tylko zjeść.
Jasne. Tylko nie mów, że nie ostrzegałem.
- To nic takiego. - Dobrze. Idź.
Masz tu biało-szarą masę, Shane.
To może być nowotwór albo inne schorzenie.
Albo ropień płuca.
Może być potrzebna biopsja, żeby postawić diagnozę.
Skieruję cię do chirurga klatki piersiowej i układu krążenia.
A jeśli to nowotwór?
Kiedy ostatnio byłaś u onkologa?
ANNA PATRICIA GARCIA — ONKOLOG
Pięć lat temu.
Ale nie znaleźli żadnych markerów nowotworowych.
Nie kaszlałam, gdy miałam raka piersi.
Najpierw zróbmy biopsję.
Skarbie.
Wcześnie wstałaś. Alarm cię obudził?
Nie.
Co to jest?
NARODOWY INSTYTUT RAKA
Wrócił.
Co chcesz na śniadanie?
Hot doga czy bekon?
Co?
Hej.
Najpierw napij się kawy.
Nie martw się. Zasięgniemy drugiej opinii.
Już to zrobiłam.
Kiedy? Czemu mi nie powiedziałaś? Poszedłbym z tobą.
Nie trzeba.
Nie przejmujesz się tym?
Oczywiście, że tak.
Ale co mam zrobić? Załamać się? Znowu płakać?
Nie chcę. Jestem zmęczona.
Już to przerabialiśmy, prawda?
- Obiecuję, że znów będziemy walczyć. - Nie chcę.
Jeszcze nie spłaciliśmy wszystkich długów.
Wezmę znów pożyczkę.
Nie obchodzi mnie, czy jestem pogrążony w długach.
Nie chcę tego.
Więc co chcesz zrobić?
Dużo rzeczy.
Wolę robić różne rzeczy, niż opaść z sił po chemioterapii.
Chcę to robić, póki jeszcze mogę.
Shane, co ty wygadujesz?
Sądzisz, że na to pozwolę?
- Przepraszam, jeśli... - Wybacz, ale to moje ciało!
To ja mam raka!
Sama podejmę decyzję.
Nie chcę.
Nie poddam się leczeniu.
Przepraszam.
Proszę, zrozum moją decyzję.
Dobrze? Proszę?
Hej...
Czy twoja mama wie?
Na razie jej nie mówmy.
Skarbie.
Przestań płakać. Wystarczy.
Płaczę, bo kawa jest zimna.
No już, dość tego płaczu.
Czemu odchodzisz?
Powiedziałem czy zrobiłem coś złego? To ty się nie pojawiłeś.
Jeśli znajdę zastępstwo albo ty kogoś znajdziesz,
daj mi znać, żebym mógł go wyszkolić. Nauczę go wszystkiego.
Jebać to.
TUPE KOMÓRKA
Nadal jesteś zły?
Czyżby nie chciał pan kolejnej rundy?
Proszę pana?
Uwierz mi.
Lubiłam cię w dzieciństwie.
Obserwowałam cię od dziecka.
Wiedziałem.
Mówisz to, żebym poczuł się staro.
W porządku.
Co tu się dzieje, do cholery?
Co to, kurwa, jest?
Ty dziwko!
Dowalcie mu!
Dlatego nie odbierałaś moich telefonów!
Stój! Przestań!
Cześć!
Co knuje moja piękna żona?
To moja magiczna lista rzeczy do zrobienia.
„Ustal szczegóły pogrzebu.
Wybierz urnę.
Posprzątaj w szafie.
Przekaż ubrania. Przekaż książki.
Poukładaj finanse. Spłać kartę kredytową.
Daj mężowi listę haseł.
Odwiedź starą szkołę.
Jedz egzotyczne potrawy. Zobacz pingwiny.
Ufarbuj włosy?
Tyrolka. Snorkeling.
Kąpiel na golasa”.
Rety.
Możemy zacząć od tego?
Hej! Jesteś zbokiem.
„Paralotnia”.
Dasz radę?
Czemu to skreśliłaś?
To nie wydaje się możliwe.
A następny punkt to: „Spotkaj Ogiego Alcasida”?
Nie wiadomo! Mogę go spotkać w sklepie.
- Skoro tak mówisz. - Tak.
Co dalej? „Odkrywaj nowe miejsca.
Poczekaj na słońce z mężem”.
- Jesteś we mnie taka zakochana. - Nadęty bufon.
Nie umieścisz tu pana T.?
Nie.
To i tak niemożliwe.
Niemożliwe?
Ale Ogie Alcasid jest możliwy?
On przynajmniej jest tutaj, na Filipinach.
A pan T...
Nie wiadomo.
I tak go dodaj.
- Kto to? - Pan Josh?
Halo? Pan Josh?
Cześć, Bryan. Słyszałeś o Kristoffie?
- Słyszeliście o Kristoffie? - Tak!
- I o Star? - Tak.
Jego domniemanej dziewczynie.
Boże! Najwyraźniej wrócili razem do domu.
- Co w tym złego? Kristoff jest singlem. - Właśnie o to chodzi.
On jest singlem. Ale ta dziewczyna, Star... Jezu!
Podobno jest w związku.
- Ten bogaty biznesmen uciął jego... - Co?
- To szaleństwo. Wyobraź sobie. - Czyli Kristoff nie ma...?
Właśnie. Zastanawiam się, jak sika.
Co za obłęd.
- Przepraszam. Pokój 306? - Tak?
Prosto i na lewo.
- Dziękuję. - Proszę.
To tutaj.
Dr Asud proszony na salę operacyjną.
Jest tu pan Kevs.
Shane.
Bryan.
Dzień dobry.
Tupe,
postanowili odłożyć na półkę film z tobą i Star.
Przykro mi to mówić,
ale nawet twoje reklamy zostały anulowane.
Co do cholery?
Wywalają mnie po tym, jak mnie pobito.
W porządku, Tupe.
Ważne, żebyś wyzdrowiał.
Shane ma rację.
Skup się na dojściu do siebie.
Shane, Bryan, pójdę już.
Zostawię was.
- Panie Kev. - Dziękuję. Proszę na siebie uważać.
Co się naprawdę stało?
To moja wina.
Nie powinienem był tam iść.
Pożądanie mną zawładnęło.
Mówią o tym w wiadomościach. W sieci krążą tysiące wersji.
Nie straciłem fiuta.
- Spójrz. - Hej! To obrzydliwe!
Obaj jesteście obleśni! Czemu patrzysz?
- Jestem tutaj! - Spójrz!
Czemu jest krótszy?
- Co? - Po prostu śpi.
Obrzydliwe.
- Nie ma jak w domu! - Witam z powrotem.
- Dzień dobry! - Mój skarb!
Ja to zrobię. Włożę to do pralki. Nie, pozwól mi!
Niech się tym zajmie.
Proszę.
Zawsze na niej polegasz. Możesz to zrobić.
- Ja to zrobię. - Dam radę.
W porządku.
Tupe, nie zjadłeś tego?
Co za marnotrawstwo.
Napij się wody.
Proszę.
Jaki jest prawdziwy powód twojej rezygnacji?
Chodzi o to, że...
Mam nawrót raka.
Naprawdę?
Poważnie.
Powiedziałam mu, że nie musi rezygnować.
Czekaj. Rak wrócił, a ty zajmujesz się bzdurami?
Jaki jest plan? Kiedy zaczynasz chemię?
Nie ma żadnej chemii. Nie będę się leczyć.
- Nie będziesz się leczyć? - Mam to powtórzyć?
Nie dziwne, że się przyjaźnicie.
Jaki masz plan bez chemii?
Odhaczę rzeczy z mojej magicznej listy.
Jakiej listy?
Bracie. Proszę.
Dziękuję.
Stary, musisz mi pomóc.
Pomóżmy jej zrobić wszystko z tej listy.
Kiedy skończymy, przekonam ją do leczenia.
Obiecuję, że jak się wyleczy, wrócę do pracy.
Głuptas.
Nie musisz dla mnie pracować. I tak ci pomogę.
Co jest na tej liście?
ODTWORZYĆ ŚLUB, POWIEDZIEĆ MAMIE, SPOTKAĆ PANA T.
Kim jest pan T.?
To jej ojciec.
Hej!
Jeszcze nie skończyliście? Będę się zbierać.
Dobrze. Weź kąpiel.
Zaczynasz śmierdzieć.
Palant! Dlatego cię biją.
Tu raczej nie ma żadnych pingwinów.
Dokąd jedziemy?
Niespodzianka.
Niespodzianka? No gdzie?
- Co to za miejsce? - Przestań udawać.
Jakbyś nie wiedziała!
- Nie wiesz? - Jest trochę znajome.
Przestań!
Kłamczucha.
Naprawdę? Jedziemy tam?
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Dalej, otwórz okno.
Rany!
Brakuje mi tego.
Uważaj na głowę! Może...
Odetnie ci ją!
Rany!
Nareszcie!
- Czekajcie! - Zostań tam!
- Nie potknij się! - Ej!
- Dzień dobry. - Nieźle wyrosłaś! Gdzie mama?
- Idźcie sami. - Nie! Rany! Patrz!
- Jakby to było wczoraj. - Tęskniłem!
- Szliśmy tędy, a teraz... - Znowu idziemy!
I on też.
Tupe! Jeszcze jeden! Tak jest!
Ten też!
Tupe, jeszcze ten!
- Ups! - Łapacz!
Nic ci nie jest?
Chodź.
Czekajcie na mnie!
- Złaź. - Ostrożnie, Tupe!
Zaczekajcie!
Ciekawe, jak teraz wygląda.
Co tym razem?
- Mów już! - Tutaj.
Nie mogę powiedzieć na głos.
Wyryłem to.
BRYAN ♥ SHANE
- Niektóre rzeczy trwają wiecznie. - Jasne, że to zostanie na zawsze.
Zrobiło się ciemniejsze.
- Na co się gapisz? - Na tył twojej szyi.
Dobra, nadchodzę!
- Chyba ktoś przy tym majstrował. - Możemy to naprawić.
Pomalujemy imiona?
Co?
- Żartuję. - Jak za dawnych czasów?
Nie ma mowy! Zrób to sam!
- Chodź tu. - Nie musimy.
Jak dawniej!
- Przez wzgląd na dawne czasy! - Nie!
- Czemu? - Nie chcę. Sami idźcie.
Co? Wchodź. No już.
Nie ma mowy! Mam raka!
- Dalej! - No dobra!
Złap ją!
Dobrze! Zapomnijmy o raku. Wchodzę.
Dobra.
- Wchodzę. Rety. - Zdejmij to.
Ale to długo trwa. Dostaniecie za swoje!
Czekaj no! Już idę!
Nie przemocz jej. Chodź. Ale musisz wziąć prysznic.
- Jesteście okropni. Mam raka! - O to chodzi!
Hej! Mam raka!
Jego kolej!
Teraz kolej na Tupe!
Stój!
Dobra! Wystarczy. Obiecuję.
Dość!
Shane! Rany!
- Co? - Widzę je!
- Ej. To moja żona! - Tak, a mnie to nie obchodzi!
- Dalej! Pokaż więcej! - Jesteś wredny!
Jedynym problemem były prace domowe, egzaminy i projekty.
- Życie było takie proste. - Zgadza się.
Shane i ja mieliśmy doła, kiedy nagle przeniosłeś się do Manili,
by zostać aktorem. Nie było cię na zakończeniu roku.
Jezu. Tak płakałam,
a tu znów się spotkaliśmy.
Co za strata łez!
Nie mieliśmy jeszcze komórek.
Dzwoniłem do was, jakby to był związek na odległość.
- Linia była zawsze zajęta. - Oczywiście!
- Godzinami wisieliśmy na telefonie. - To przestarzałe!
- Wisieliśmy... - Godzinami, serio! Tak się narzucałeś!
Jasne. „No to pa. Rozłącz się”.
- „Nie, ty się rozłącz”. - „Nie, najpierw ty”.
- „Dobra. Na trzy”. - „Okej”.
„Raz, dwa, trzy”...
„Dlaczego nie odkładasz słuchawki?”
- Tandetny tekst! - Straszny.
- Nie robiłeś tak? - Nie.
Daj spokój. Ty byś tak nie robił?
Niemożliwe. Jesteś...
- Niegrzecznym facetem. - Tak.
- Skarbie? - Tak?
Nie widzę żadnych gwiazd.
Pokażą się. Padało, więc musisz trochę poczekać.
Ani jednej gwiazdki!
- Jest jedna. Za tobą. - Co?
Widzisz?
Upadła gwiazda.
Słyszałem to!
- Zaczyna się. - O rany.
- To namiot. - Jedzmy!
Gotowe. Tak.
Nie zaprosiłeś mnie. Mogliśmy rozbić obóz na prawdziwej górze.
Nie potrzebowaliśmy tego.
Plan polegał na oglądaniu gwiazd
i czekaniu na wschód słońca.
Nie wiedziałam, że Bryan rozstawi namiot.
Jest super.
Nie spytasz, po co tu jestem?
Co ty tu robisz? Nie byłeś zaproszony.
Przeszkadzasz nam na randce.
U ciebie są reporterzy, co?
To bolało.
Mam dla was niespodziankę!
- Co? - Niespodzianka.
Co to ma znaczyć? Ej!
- Co to? - Nadal czytasz?
Wiem, że to bilet, ale czemu? Po co?
Lecimy na Tasmanię!
Gdzie to jest?
W Australii.
I co tam mamy robić?
Chcę zobaczyć diabła tasmańskiego.
Poza tym mówiłaś, że chcesz odkrywać nowe miejsca.
To jest to!
Czas, żebym trochę odpoczął.
I chcę, żebyście mi towarzyszyli.
Rozumiem.
Nie martwcie się.
- Na mój koszt. - Świetnie!
Nie, Tupe. To za duży wydatek. Możesz jechać, jeśli chcesz.
Ale skarbie, nie wiesz, że w Australii
można znaleźć najmniejsze pingwiny?
- Znasz ich nazwę naukową? - Co?
„Pingwiny małe”.
Tak, poszperaliśmy!
„My”? Zaplanowaliście to?
- Tak. - Jesteś taki... Obaj jesteście.
Ciągle narzekasz. Chcesz zobaczyć pingwina czy nie?
Chcę.
- Załatwione! - Dobra.
Mama dzwoni!
Cześć, mamo!
Cześć, skarbie. Dojechałaś?
Tak! Jesteśmy tu! Jest pięknie! Spójrz.
Fajnie, co? Tupe wynajął kampera!
Rany. Naprawdę tam pięknie.
Niech Tupe zabierze mnie następnym razem!
Nie jestem jego ulubioną ciocią?
Zaczekaj.
Tupe, mama coś mówiła. On prowadzi, mamo!
Kocham cię, ciociu!
- Tupe, a ja? - Też chce dołączyć.
Następnym razem.
- Liczę na to. - Bryan.
- Cześć, mamo. - Bryan, kocham cię!
- Muszę kończyć. - Jasne. Uważaj.
- Potknę się. - Upadniesz!
- Dziękuję. - Magnes?
- Magnes. - Dziękuję.
- Jest drogi? - Nie. Tylko pięć dolarów.
Hej! To ty lubisz pingwiny.
- Chodźmy. - Gdzie zjemy?
- Jest coś w pobliżu? - Tak.
Będzie elegancko.
- Rety! - Widzisz? Jest bogaty.
- Znacie mnie. - Jest bogaty!
- Dzięki. - Dobra.
- Mam to. - W porządku.
- Tak! - Okej.
Pycha!
To dla ciebie.
Idealnie!
- Świeże? - Tak.
- Skarbie. - Tak?
Gorące!
To ty lubisz pingwiny.
Wiedziałam.
Lubisz pingwiny, więc też je polubiłem.
Co? Nie!
Stały się moimi ulubionymi, bo pisałeś do mnie listy miłosne
i rysowałeś pingwiny po bokach.
Chciałem być słodki.
Naprawdę?
Gdy pingwiny znajdą partnera,
to już na zawsze.
Łączą się na wieki.
- Co? - Tak.
- Nie lubisz ich, co? - Tak.
Ale znasz ciekawostkę.
- Widzisz? Uwielbia je. - Bo ty je lubisz.
Nie są moimi ulubionymi. Polubiłam je, bo ty je lubiłeś.
Nie, to ja je polubiłem, bo ty je lubiłaś.
Rysowałeś je. Myślałam, że to twoje ulubione zwierzę.
Rany. Jakie słodkie!
Biedactwo. Czemu to diabeł? Nie wygląda na niego.
- Tak. Urocze, prawda? - Bardzo!
- Urokliwe. - Można go dotknąć.
- Mogę go dotknąć? - Chcesz?
- Zapytajmy. - Chcesz dotknąć?
Wolno dotknąć?
Tak, jasne. Podejdź bliżej.
- Naprawdę? - W porządku.
Tupe!
Kto by pomyślał?
Kiedyś przesiadywaliśmy nad rzeką, a teraz...
Spójrz na nas!
Wiesz, co mówią?
„Nie chodzi o cel, tylko o podróż”.
Doświadczenia życiowe nic nie znaczą, jeśli nie kończysz tam, gdzie chcesz.
Wszyscy mamy cele.
Chcemy coś osiągnąć albo stać się kimś.
Nie idziemy przez życie tak po prostu.
Chodzi o...
cel.
- To głębokie. - Ma rację.
Dla mnie chodzi o podróż.
Bo tak dojrzewasz.
Tak się uczysz.
Czasem się zmieniasz w zależności od podróży.
Wierzę, że to podróż pozwala nam dojrzewać.
A ty, Shane?
Liczy się podróż czy cel?
Dla mnie?
Ważne, z kim jesteś.
- Rany. - Rany.
Ale wazeliniara!
- Czy ja jestem w tym „z kim jesteś”? - Oczywiście!
Tak!
Za wysoki jesteś.
Jestem wysoki?
Spokojnie. Przestań tak dumnie kroczyć...
Trzymajcie się za ręce.
- Bry, więc? - Co?
- Chwileczkę. - Ty prowadź!
- Co? - Powinienem? Jesteś zmęczony?
Tak. Może teraz ty poprowadzisz?
Co?
Dobrze. Poprowadzę.
- Nie, dam radę. - Na pewno?
- Tak. - Kończcie te bzdury. Ja poprowadzę.
- Ja to zrobię! - Nie.
Ja poprowadzę.
- Nie, ja prowadzę. - Chcę spróbować!
- Czekaj! - Hej!
To po nas.
Ona prowadzi.
- Będę obok. - Powodzenia.
No dobra. Zapalić?
Czekaj! Wiesz, gdzie jedziemy?
- Nie śpiesz się, skarbie. - Spokojnie! Dam radę.
Ale głośno.
Tak.
- To moje. - Proszę.
- Nie szkodzi, że nie ma sygnału. - Nie ma?
Jestem z wami, więc...
- Skarbie. - Tak?
- Spróbuj. - Co to jest?
Mięso z walabii i z kangura.
- Rety! - Wow.
- Próbuj. - Walabia!
Nie chcę.
Dlaczego? Jest na twojej liście. Chciałaś spróbować egzotycznego jedzenia.
- Już nie. - Mały kawałek walabii.
- Jak smakuje? - Nie mam pojęcia.
- To za dużo! - Jest duży.
- Dalej. Otwórz usta. - Za dużo! Pokrój.
- Jest za duży! Pokrój! - Przestań wybrzydzać.
- Nie udawaj, że jesteś ładna. - Zaczyna się.
Pokrój! Chcę mniejszy!
- Proszę. - Tylko spróbuję.
- Co się stało tym razem? - Gorąco.
Otwórz buzię.
I gotowe.
- Niezłe. - Widzisz?
Miło z twojej strony!
- Spróbuj kangura. - Pycha.
- Kangur. - Nie chcę kangura.
- Dalej. - Nie chcę.
- No już. - To było dobre.
Wiecie co?
- Fajnie jest, nie? - To brzydko pachnie.
Zrobiliśmy już tyle rzeczy.
Dobrze, że masz raka.
- Oszalałeś! - Palant!
Wiecie, zdałam sobie z czegoś sprawę.
Czemu ludzie zawsze odkładają to, co chcą robić w życiu?
Czemu tego nie robią? Każdy powinien mieć listę rzeczy do zrobienia.
A może wy też sobie zrobicie?
Dalej!
- Nie. - Przestań. Nie wciągaj nas w to.
Zjedz coś.
Nie! Słuchajcie,
byliśmy zbyt zajęci dorosłym życiem.
Myślimy tylko o tym, jak przeżyć.
Zapomnieliśmy o marzeniach i zabawie.
Jak to się mówi?
„Przetrwanie to nie życie”. Czytałam gdzieś o tym.
- Po angielsku? - Zróbcie to. Zajmie tylko noc.
Zapiszcie, co chcecie zrobić, czego chcecie spróbować,
z czym chcecie poeksperymentować,
rzeczy, które was uszczęśliwią.
A potem je zrealizujcie!
Nie czekajcie, aż zabraknie wam czasu.
O co chodzi?
Chcesz nas zachęcić czy przestraszyć?
Dużo mówisz.
Nie chcę was straszyć.
Te marzenia nie muszą być wielkie.
To drobne rzeczy, które was uszczęśliwiają.
Jak dzwonienie do babci
czy nawiązanie kontaktu ze starymi przyjaciółmi.
Albo przeproszenie tych, których się obraziło w przeszłości,
przeproszenie ludzi, których się skrzywdziło,
dziewczyn, które się oszukało.
- Ej! - Takie rzeczy. Prawda?
Można dzięki temu cieszyć się życiem.
Nie musisz być chory ani umierać,
by wieść sensowne życie.
Cieszmy się naszym życiem na ziemi.
Wiesz co? Właściwie to coś mam.
Na mojej liście jest jeden punkt, który obejmuje ciebie.
- Mnie? - Tak.
Chcę zobaczyć, jak tańczysz i to nagrać.
Pieprz się, Tupe.
Nie wciągaj mnie w te bzdury. Nabijasz się ze mnie.
No dalej. Zachęcałaś nas, a teraz...
- To jego lista. - To jest na twojej liście, co?
- Tak. - Zrób to.
- Zatańcz. - Część listy, co?
Zrób to.
Nie wtrącaj się. Jesteście...
Serio jestem na tej liście?
- Dobra. Gdzie mam tańczyć? - Tam.
- Tutaj? - Tak.
Dobra. Przesunę się, żeby było więcej światła.
- Jasne. - Zatańcz dla mnie. Dalej.
Hej!
Tak!
- Patrz. - Zatańcz odpowiednio do wieku.
To jest odpowiednie! Co ty na to?
- Co powiesz na to? - O to chodzi!
- Tak! - Właśnie tak! Jazda!
- Niech nikt tego nie zobaczy! - Bry, dołącz do niej!
- Chodź. Zatańcz ze mną. - Co? Ja też?
- Nie pokazuj nikomu. - Myślisz, że będziesz sławna?
- Oczywiście. - Po co to pokazywać?
- Pamiętasz ten... - Ten taniec?
- Dalej! Pięć, sześć, siedem, osiem. - Okej.
Właśnie! Pokaż więcej! Jazda! O to chodzi!
- Właśnie tak! Dalej! - Tak jest!
- No proszę! - Widziałeś?
- Nagrałeś to? - Było nieźle.
Moje kolano! Jesteście tacy...
Zróbmy coś innego.
Uroczo!
- Jesteś słodki. - Zazdrosny jesteś?
- Daj spokój. Dołącz do nas! - Chodź.
O tak!
- Dlaczego staliśmy się kangurem? - Tańczmy jak Tupe.
To samo zrobiłeś ze Star?
Dupek z ciebie, wiesz?
- Więc to tak! - Sorka.
POSĄG PINGWINA
Jesteśmy blisko.
Gotowe?
Tak.
Gdzie pingwin? To tylko...
Jest mnóstwo pingwinów. Widzisz? Rysunek, posąg. Ogromny!
Daj spokój! Przyprowadziłeś mnie tu, żeby zobaczyć maskotkę pingwina?
Ta maskotka jest wyjątkowa. Urocza!
- Spójrz na niego. - Załatwiłeś mi maskotkę?
Już tu była. Spójrz na kostium. Zrobię wam zdjęcie.
- Jestem gotowa. - Dobrze.
- Chcę zjeżdżalnię w tle. - Dobra.
- Cześć! - Przywitała się! Zróbmy zdjęcie.
- Dobra. Przytul maskotkę. - Jest taka duża!
- Co? Tak. - Ale wielka.
- Mam to. - O tak! Dziękuję!
- Super. - Chodźmy. Załatwione.
- Zaczekaj chwilę. - Zróbmy wspólne zdjęcie.
Dlaczego? Nie chcę.
Każesz mi robić zdjęcie, a ty sobie nie zrobisz?
- Zrobię ci znowu. - Chodźmy!
- Zróbmy wszyscy razem. - Tylko ty.
- Co? Ja już mam. - Jeszcze jedno. Idź.
Tato...
Skarbie...
Tato...
Brawo.
Skarbie...
- Jak znalazłeś tatę? - Co?
- Jestem sławny. Mam dużo znajomości. - Rany.
Znalazłem pana T.
Naprawdę? Jak to zrobiłeś?
Słyszałem, co się stało. Jak się czujesz?
Podobno coś ci ubyło.
To nieprawda.
Tak słyszałem.
Jesteś aż tu, ale wciąż interesują cię plotki.
To pierwsze, o co pytał podczas naszej rozmowy wideo.
O Tupe?
- Nie o mnie, tato? - Nie znał cię.
„Kim jest Shane?”
Dobra. Bierzmy się za jedzenie.
Proszę.
Możesz podzielić.
Ojej, urosłaś!
Tato, nie urosłam. Zestarzałam się.
Wciąż nie wierzę, że tu jesteś.
Ja też.
Myślałam, że to się już nie wydarzy.
Od tamtej pory nawet nie wiedzieliśmy, gdzie jesteś.
Ostatni raz byliśmy razem...
kiedy byłaś w szkole podstawowej.
Razem z twoją mamą musieliśmy tyle razy wychodzić na scenę
z powodu twoich nagród, prawda?
- Wiesz, tato... - Tak?
Wtedy widziałam cię ostatni raz.
Wybacz, kochanie.
Nie musisz przepraszać, tato.
Mama powiedziała mi, co się stało.
Chciała, żebyś odszedł.
Na początku byłam zła. Nie rozumiałam tego.
Uważałam, że jest taka samolubna, że myśli tylko o sobie.
Nie myślała, że potrzebuję ojca?
Ale w końcu zrozumiałam,
że jej decyzja była dla dobra nas obu.
Wiesz, tato?
Mama nigdy nie mówiła o tobie nic złego.
Dlatego nie byłam na ciebie zła.
Twoja mama jest bardzo dobra.
Dlatego nie chcę jej skrzywdzić.
Postąpiłeś słusznie, tato.
Tak?
Musiałeś być ze swoją pierwszą rodziną.
Rozumiem to. Naprawdę.
Shane śpi z ojcem w kamperze.
- Co chcesz? - To samo co ty.
Proszę whisky.
Jestem pod wrażeniem, że znalazłeś pana T.
Dziękuję.
Cieszę się, że pozwoliłeś mi dołączyć do wypełniania magicznej listy Shane.
W końcu robię coś znaczącego.
Mówisz, jakbyś normalnie nie nadawał się do niczego.
A co takiego robię?
Zachowuję się słodko i flirtuję.
Jestem próżny.
Czy to w ogóle pomaga społeczeństwu?
Pomaga?
To może wydawać ci się nieistotne,
ale dla tych, którzy wracają z pracy,
są zmęczeni lub smutni,
chcą oglądać telewizję po powrocie do domu,
śmiać się, poczuć ekscytację,
albo dla starszych ludzi, którzy mieszkają samotnie,
oglądają filmy,
by zobaczyć różne postacie, które grasz...
Właśnie to im dajesz. Czy to nie jest ważne?
Naprawdę?
Tak. Jak zespół.
Czasem, gdy jesteśmy smutni,
mamy swój ulubiony zespół,
ulubione piosenki.
Nie znamy tych ludzi, ale ich słuchamy.
To coś takiego.
Ale chciałbym zrobić coś innego.
Cały czas robię to samo.
Oczywiście
chciałbym też wygrać nagrodę dla najlepszego aktora.
To wyjdź ze strefy komfortu.
- Zawsze dają mi te same role. - To zapytaj.
Żądaj od producentów czegoś innego.
Być może zakładają, że chcesz tylko bezpiecznych ról.
Powiedz im, że chcesz zagrać złoczyńcę.
Jeśli nie to, to mniejsza rola. Nie musisz być protagonistą,
wystarczy, że zapadniesz w pamięć.
Nie wiem.
Chcę zrobić coś innego.
Ale... Jestem idiotą.
A przy okazji się boję.
Poza tym nie wiem, czy będę mógł wrócić.
Wrócisz.
Jestem pewien.
Wiem, że ci się uda.
Nie tylko dlatego, że jesteś moim przyjacielem,
ale dlatego, że w ciebie wierzę. Bo jesteś świetny.
Taka jest prawda.
Dzięki, bracie.
Kocham cię.
O tak!
- Dotarliśmy! - Udało się.
Skarbie, gotowa?
- O tak! - Jesteśmy.
Widzisz? „W nocy pingwiny mogą wchodzić pod pojazdy”.
- Tutaj? - Tak.
- Poczekamy tam. - Widzisz?
- Tam, na końcu. - Wchodzimy?
Tupe i ja o tym czytaliśmy. Tędy.
- Chodźmy. - Widzisz? „Pingwiny małe”. Witaj!
- Pingwiny małe! - Nadchodzimy!
Tak jest, skarbie. W końcu zobaczysz swoje pingwiny.
Tym razem prawdziwe, a nie maskotki.
- Tato? Byłeś tu kiedyś? - Co?
Nie. To mój pierwszy raz.
Jest pięknie. Miłe miejsce do spotkań.
- Usiądź. - Bryan jest podekscytowany!
Oczywiście! Widać coś?
Zrób mi zdjęcie.
- Rządzisz się? - Tutaj.
- Dobrze. - I tutaj.
- Tato? Zaraz wrócę. Odpoczywaj tu. - Jasne.
Dalej.
- Ciesz się tym miejscem. - Dobrze.
- Tak jest. - No dobra.
Tam są.
Tam! Tam są!
Rany.
No dalej, krzycz.
Proszę, tato. Wezmę to.
- Pomóc? - Nie. Radzimy sobie.
Jesteś silna.
BEACHWAY RESTAURACJA, MOTEL, PRZYJĘCIA
- Tata jest w pokoju numer dwa? - Tak.
- A ty? - Numer dwa.
Miło wyjechać daleko, co?
Naładować baterie.
To taki restart. Masz nowe podejście do wszystkiego.
Chciałbym
robić to co roku.
Myślisz, że za rok...
Shane nadal tu będzie?
Położę to tutaj.
Wiesz, kochanie,
gdy byliśmy w drodze,
nie ruszałem się, bo nie chciałem cię budzić.
Chrapałam?
Nie, ale nawet
gdybyś chrapała,
nie obudziłbym cię.
Bo pierwszy raz od dawna zasnęłaś u mojego boku.
Twój mąż
jest dobrym człowiekiem.
Przystojnym.
Byliście razem od dziecka.
Czemu jeszcze nie macie dzieci?
Mówiliśmy sobie,
że musimy zaoszczędzić.
Później pojawił się rak.
Nie mogłam zajść w ciążę na chemioterapii.
A potem, po mojej kuracji,
próbowaliśmy, ale nic.
Jeśli taka jest wola Boga...
to się stanie.
- Zgadza się. - Tupe wyrósł na dobrego człowieka.
Myślałem, że stanie się aroganckim kobieciarzem.
Z tym kobieciarzem to prawda.
- Tak? - Co do dobroci... To też prawda.
To dobry człowiek.
- Serio, Tupe? - Tak.
Wiele mu zawdzięczamy. Bardzo pomógł mnie i Bryanowi.
Moje zabiegi?
Zapłacił za nie.
Dał nawet Bryanowi pracę.
Kiedy kłóciłam się z Bryanem, nocowałam u Tupe.
Pomaga ci nawet z listą rzeczy do zrobienia.
Mam nadzieję...
że wszystko odhaczysz...
i zaczniesz wreszcie leczenie.
Pytali mnie nawet,
czy znam tu jakichś dobrych specjalistów.
Niestety nie znam nikogo.
O co chodzi, skarbie?
Czy to prawda, że szukacie dla mnie lekarza i szpitala?
Nie chcę się kłócić.
- Shane. - Zostań.
Skarbie.
Co do cholery?
Rozmawialiśmy o tym.
Już postanowiłam. Nie będę się leczyć.
Co z wami?
Co z nami?
Tupe to przyjaciel. A ja – twój mąż.
Bry.
Coś ty sobie myślała?
Że pozwolę ci odejść
bez leczenia? Że nie znajdę sposobu?
- Że będę czekać, aż umrzesz? - Bryan.
Za pierwszym razem
byłem przy tobie, prawda?
Byłem tam z tobą, czyż nie?
Imprezowałem? Dobrze się bawiłem?
Mnie też było ciężko.
Nie chcę znów przez to przechodzić.
Tego chcesz.
- Mieć ostatnie słowo. Co za egoizm! - Jestem egoistką?
Mówiłeś, że tobie też było ciężko!
Tak, było mi ciężko!
Ale nie zrezygnowałem z ciebie. Nigdy nie przeszło mi to przez myśl.
Czemu ty rezygnujesz ze mnie?
Shane, pomyślałaś o mnie? Co się ze mną stanie, gdy cię nie będzie?
Nie sądzisz, że to niesprawiedliwe?
Kurwa. Pokonałam już raka.
Co mam zrobić?
Znów walczyć? Mam przejść przez to ponownie?
Zrobimy to! Będziemy walczyć. Przejdziemy przez to.
Chcę cię przekonać do leczenia!
Skąd pewność, że wyzdrowieję?
- Nie ma pewności! - Właśnie!
Skąd mamy wiedzieć, jak nie spróbujemy?
Nie rozumiesz?
Rak piersi jest teraz też w płucach.
Rozprzestrzenił się.
Skąd pewność, że wyzdrowieję?
Dlatego warto spróbować.
Wiesz, że czas przeżycia z rakiem to tylko pięć do dziesięciu lat?
To pięć do dziesięciu lat z tobą.
Nie pomyślałaś o tym?
Nie możesz mi tego dać?
Bry.
Bryan.
Shane.
Chcemy tylko, żebyś wyzdrowiała...
bo cię kochamy.
Czemu jesteś sam, tato?
Gdzie Tupe i Bryan?
Mówili, że idą pospacerować.
Kazałem im się nie spieszyć.
Możemy spędzić ze sobą jeszcze trochę czasu.
Prawda?
Chwileczkę.
Wyglądasz elegancko!
- Naprawdę? - Tak.
Oczywiście. Jestem tu z tobą. Muszę dobrze wyglądać.
- Dziecko. - Tak?
Cieszę się, że mogę spędzić z tobą czas.
Wiesz co, tato?
To spełnienie moich marzeń.
Wszystko w porządku.
Mamie nic nie jest. Mnie nic nie jest.
Wszystko gra.
Tobie nic nie jest. Jest dobrze.
Shane.
Dziękuję, że mnie kochasz,
mimo wszystkich...
moich niedociągnięć.
- Chodź. - Co?
Przejdźmy się.
Tato, co my tu robimy?
Chcę tylko wpaść i podziękować.
Shane...
Przepraszam.
Nie było mnie tam za pierwszym razem.
Nie mogłem tego zrobić.
Wybacz mi.
Gdybym dostał szansę...
by znów to zrobić...
Nawet wiedząc, co się stanie...
Niczego bym nie zmienił.
Nawet jeśli Bóg da mi
pięć lat...
albo pięć miesięcy...
pięć tygodni, pięć minut...
Zaakceptuję to.
Wykorzystam ten czas...
by się tobą opiekować
i cię kochać.
Jeśli będzie boleć...
Nawet jeśli wiem, że będzie bolało...
nic nie szkodzi.
Bo jesteś tego warta.
Cały ból będzie tego wart, bo będę z tobą.
Jesteś jedyną,
którą wybiorę i będę kochać
na zawsze.
Nieważne, ile mamy czasu...
Nie zamieniłbym naszego wspólnego życia
na nic innego na tym świecie.
Nawet jeśli będziemy kłócić się codziennie...
i tak wybiorę ciebie.
Jednym z najlepszych darów, jakie otrzymałam w życiu...
jest twoja miłość.
Bardzo cię kocham, Bryan.
Kocham cię.
Przepraszam za wczoraj.
Czas na zdjęcia!
Dobrze, raz, dwa...
Raz, dwa... Jeszcze jedno. Dobra.
- Dużo łez. - Wiem.
Tupe, dziękuję, że mnie znalazłeś.
Bryan, dziękuję, że kochasz moją córkę.
- Zostawię ją tobie. - Tak, tato.
Shane, pomodlę się do Boga,
żeby to nie był ostatni raz, kiedy się widzimy.
Wyzdrowiej, jasne?
Tak, tato.
Jeszcze raz dziękuję.
Tato.
Dziękuję.
Dam radę.
- Jest w twoich rękach. - Jasne.
Dziękuję.
Shane, dziecko.
Tak, tato?
Kocham cię trzy razy dziennie!
- Kocham cię, tato. Pa, pa. - Pa.
Okej.
W porządku.
Dziękuję, Tasmanio.
Dziękuję, Australio!
Tylko Australia?
Dziękuję wam obu.
Ja też. Dziękuję, skarbie.
Dziękuję, Tupe.
Dziękuję, skarbie.
Dzięki, skarbie.
Bardzo wam dziękuję.
Bo jesteście ostatnimi facetami w moim życiu.
Co jest, Shane?
To brzmi jak pożegnanie. Daj spokój.
Nie. Zawsze mnie wspieracie.
Uszczęśliwiliście mnie na tej wycieczce.
Nie mam pojęcia, jak się pożegnać.
Wystarczy, skarbie.
Tupe! Mówiłeś, że będziemy wracać co roku?
Zróbmy to! Wciąż tu będę, prawda?
Dobrze?
Będę się leczyć.
- Naprawdę? - Tak!
Dziękuję.
No dobra.
Więc? Wrócimy?
- Za rok? - Tak.
- Nawet jak wyłysiejesz? - Tak!
Dobrze, wrócimy, ale...
Znów stawiasz.
Nie, wy stawiacie.
Pojedziemy do Subic.
To drogie miejsce!
Nie wiadomo, za rok może być nas czworo.
- Ze Star! - Znów zaczynasz!
Albo pięcioro. Łącznie z biznesmenem.
Mamy niespodziankę.
Chodź tu.
- Co to? - Nie masz tego na liście?
Nie o to mi chodziło.
Mogą być. Są trzy, więc możemy to zrobić razem.
Chcę prawdziwą, skarbie!
- Nieważne. Kupuję je. - Tak. Weźmy je.
Nie ma mowy!
Są w porządku! Nie wybrzydzaj, nie jesteś taka ładna.
MAGICZNA LISTA
- Dobra! - O tak! Jesteśmy w domu!
- Ale gorąco! - Bardzo!
Pa, Tupe! Dziękuję! Świetnie się bawiłam!
Nie ma za co. Cieszę się.
Super!
- Dzięki. - Wyjazd był dla ciebie.
Kocham cię, Tupe. Dziękuję.
- Hej, Bry! - Skarbie! Jak idzie?
Idę, szefie.
Proszę.
Dzięki, stary.
Za co dziękujesz? Odpłacisz mi się.
Musisz wrócić jako mój asystent.
Chyba muszę wrócić. Żebyś nie wylądował w czyimś domu.
Naprawdę, bracie,
super, że jesteś bogaty. Korzystamy z tego.
Dziękuję.
Kocham cię.
Jesteś zbyt dramatyczny! Jak twoja żona.
Ale... Ja też cię kocham.
Tak.
- Trzymaj się. - Idź do domu.
- Dobra. - Tupe, wracaj prosto do domu.
- No dobra. Pora się położyć. - Czas na sen.
Ale miło. Czas odpocząć.
- Zmęczona? - Tak. A ty nie?
Myślałem o tym, że... Pobraliśmy się, prawda?
- No i? - Po ślubie jest miesiąc miodowy.
Ciężko było tam przejść do rzeczy.
Byli tam Tupe i twój tata.
Nie możemy... Wziąć się do roboty teraz?
Przestań. Przemyślę to.
Więc zapytam... Światło włączone czy wyłączone?
- Wyłączone. - Tak jest!
Seks czy czekolada?
- Czekolada! - Nie ma mowy!
Czekolada, skarbie.
Nadchodzę!
To będą najlepsze dwie minuty twojego życia.
Tylko dwie minuty?
Minęło sporo czasu.
Layla! Dzień dobry!
Dzień dobry, maleńka.
Daj mi chwilę. Zaparzę kawę.
- Cześć, skarbie! Dzień dobry! - Dzień dobry.
- Dobrze spałeś? - Tak.
Co chcesz na śniadanie? Ja przygotuję.
Mielonkę.
Nie ma, są tylko jajka.
- To do bani. - Mogę zrobić jajecznicę.
Była już na siku?
Jeszcze nie, zajmiesz się tym?
- Dobra. - Ja zrobię jajecznicę.
Skarbie, oglądałam nasze zdjęcia.
- Dalej. Chodź. - Świetnie się bawiliśmy.
I tęsknię za tamtejszą pogodą.
Możemy tam wrócić?
I te ping... Skarbie!
Skarbie, mówię do ciebie!
Skarbie!
Bryan?
Bryan!
To tętniak.
Pękła mu żyła w głowie.
Dlaczego nie wiedzieliśmy, że go ma?
Mogą wystąpić niezdiagnozowane tętniaki.
Ich objawy, takie jak bóle i zawroty głowy,
ludzie mylą z migreną.
Bardzo mi przykro.
Gotowa?
Przygotowałam magiczną listę.
Był na niej list do Bryana ze słowami „do zobaczenia”.
Myślałam, że nie muszę jej kończyć.
Wiedzieliście, że...
to wszystko tutaj...
przygotowałam dla siebie?
To miało być dla mnie.
Byłam gotowa, by się pożegnać,
ale nie w ten sposób.
Zgodziłam się na leczenie,
bo obiecałeś...
że się mną zaopiekujesz.
Mówiłeś, że...
potrzymasz mnie za rękę...
i będziemy walczyć razem.
- Zamknięte... - Przepraszam.
Ogie...
Proszę wybaczyć.
Już zamknięte?
- Mamo? - To jest...
Zastałem Shane de Castro?
Ty jesteś Shane.
Cześć.
Tak. To dla ciebie.
Proszę wybaczyć najście.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Ktoś bardzo cię kocha i skontaktował się ze mną.
Potem poprosił,
żebym dla ciebie zaśpiewał.
Bryan, twój mąż,
jest tutaj?
Nie ma go?
Szkoda.
Dzwoniłem do niego, ale bez skutku.
Chciałem powiedzieć, że już jadę. Wiecie, jestem w drodze.
Tak, ale cóż.
Jeśli nie masz nic przeciwko, chciałbym spełnić obietnicę.
Dobrze?
Jest ze mną asystent.
To Jomar.
Pospiesz się.
Dodałaś życia
Mojemu światu, któremu zabrakło kolorów
Zrobiłem to samo dla ciebie
Teraz nasze serca i uczucia są jednością
Zaczęliśmy to
Oby nasza miłość się spełniła
Jestem taki szczęśliwy Nie mogę już tego znieść
Kiedy jestem z tobą
Właśnie tu, w moim sercu
Ta miłość nigdy nie przeminie...
Przepraszam. Aż tak źle?
- Nie! - Pomyliłem się...
Nie, kontynuuj, proszę.
- Śpiewać dalej? - Tak. Proszę.
Dobrze. Myślałem, że ci się nie podoba.
Nie martw się, skarbie
Moje uczucia się nie zmienią
Właśnie tu, w moim sercu
Moja miłość nigdy nie przeminie
Moje uczucia się nie zmienią
Co się stało? Dąsasz się, bo...
Podobno odrzuciłeś wszystkie propozycje.
Nie chcesz historii miłosnej?
To nie tak.
Chcę czegoś innego.
Czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłem.
Tupe,
to twoja szansa na powrót.
Wszystkie historie miłosne są takie same.
Tylko ciuchy się zmieniają.
Co powiesz na Bryana?
Chcę zrobić historię miłosną Bryana.
Masz wizytę u lekarza.
Obiecałaś mu.
Pójdę już.
SKARBIE, ZAWSZE BĘDZIESZ MOIM PINGWINEM. KOCHAM CIĘ.
- Shane? - Jest tam.
Shane?
Shane!
Shane.
Shane! Tupe! Zadzwonię do lekarza.
Podobno wystarczy, że uwierzy w ciebie jedna osoba.
34. FESTIWAL FILMÓW FILIPIŃSKICH NAGRODA DLA NAJLEPSZEGO AKTORA
Ja miałem dwie.
Bryan, bracie,
Shane,
to dla was.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Mówiłam, że wygrasz.
Shane,
dziękuję.
Tobie i Bryanowi.
Pokazaliście mi, jak kochać...
i żeby kochać to, co robię.
A zwłaszcza siebie.
Dasz radę.
Wiem to.
Gdyby Bryan tu był...
byłby z ciebie taki dumny.
Tupe...
Próbowałam z tym walczyć.
Ale tak bardzo tęsknię za Bryanem.
Przepraszam.
Cześć. Jesteś Kristoff Desiderio?
Boże! Jestem twoją fanką! Widziałam twój film.
Byłeś taki dobry. Zasłużyłeś na nagrodę dla najlepszego aktora.
Historia twoich przyjaciół była wzruszająca.
Dziękuję.
- Możemy sobie zrobić zdjęcie? - Jasne.
Dziękuję.
Gotowy? Raz, dwa.
Dobrze.
Jeśli nie proszę o zbyt wiele,
mógłbyś nagrać filmik? Dziś są moje urodziny.
- Naprawdę? - Tak.
- Jak masz na imię? - Nazywam się Juana Korrinne.
Podwójne R, podwójne N. Ale możesz mówić do mnie Juako.
- Juako? - Tak.
Mogę cię zaprosić na kawę?
Tak, jasne.
Napisy: Paulina Żółta