Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NOWY ORLEAN
Organizacja nazywa się
Klub pomocy socjalnej i towarzyski Zulu.
Uważam, że składki są za wysokie.
- Płacisz i coś z tego masz. - Boże!
Słuchaj. Jako członkowie płacimy składki.
Ale wyjdź za bramę.
Zulu należy do wszystkich.
Wszyscy czują się częścią nas.
Ale nie ma wątpliwości, czym jest dusza Mardi Gras.
Nie ma wątpliwości co do tłumów, które chcą nas zobaczyć.
Bez Zulu nie byłoby Mardi Gras.
Rozrzucam różne rzeczy z platformy.
Koraliki i takie tam.
Nie zauważyłem własnych dzieci.
Platforma je minęła, bo ich nie widziałem.
Jakbym patrzył na gęsty dywan.
„Patrzyłeś prosto na mnie”. Tam jest morze twarzy.
Każdy mówi: „Patrzyłem”.
- Patrzyłeś na mnie. - Ile wypiłeś?
- Co? - Ile wypiłeś?
Poznam własne dzieci. Nieważne, ile wypiłem.
Żeby było jasne, na platformie się nie pije.
Na platformie się nie pije.
Po prostu w tłumie nic nie widzisz.
To moja wersja i jej się trzymam.
Trzylatek przez całe swoje życie
widzi Zulu.
Oto Król Zulu za 30 lat.
Stoi na trasie parady i mówi: „Chcę być tym gościem na platformie”.
Na tym polega magia tego wszystkiego.
Energia, którą wnosi Zulu, nie ma sobie równych.
Parada Zulu to doświadczenie duchowe.
Tylko tak można to ująć.
KRÓL TAKI JAK JA: ZULU CLUB W NOWYM ORLEANIE
Co roku w czasie karnawału
Szyjemy nowy garnitur
Czerwony, żółty, zielony Fioletowy albo niebieski
Szyjemy nowy garnitur
Ile macie osób spoza miasta?
Jakieś...
osiem czy dziewięć z Kalifornii.
I z sześć z Teksasu.
To moja ostatnia wyprawa na ryby do końca sezonu Mardi Gras.
Cholera, czas się szykować do balu. Muszę przygotować kokosy.
Muszę... Dużo mam do zrobienia.
Dużo do zrobienia.
No chodźcie, cholery.
Weź ładną soczystą krewetkę.
Jestem zupełnie inny niż ci, co dorastali w Waszyngtonie czy Los Angeles
albo gdziekolwiek indziej w Stanach.
Jesteśmy najbardziej afrokaraibskim miejscem w Stanach Zjednoczonych.
Inaczej gotujemy, jemy, mówimy.
Nie pytam wszystkich: „Jak ci leci?”.
Nigdy nie marzyłem, by mówić poprawnym angielskim.
Chciałem mówić jak nowoorleańczyk.
I nie chcę, żeby to się zmieniło.
Przynajmniej złapaliśmy rybę.
Dołączyłem do Zulu, bo chciałem, żeby moje dzieci
rozumiały, jaka to wyjątkowa kultura.
Od czasu Katriny
wydaje mi się, że Zulu stało się
najważniejszym krewe w mieście.
Jako jedni z pierwszych powiedzieliśmy, że chcemy wrócić po Katrinie.
Wydaje mi się, że to nadało ton miastu.
Od tamtej pory zajmujemy należne nam miejsce.
KRÓL ZULU
Kokosy Zulu. Kupujcie kokosy!
Mardi Gras nie byłoby Mardi Gras bez kokosa.
Dla dziecka dorastającego w Nowym Orleanie karnawał to czas magiczny.
W karnawałowy poranek wyczekiwało się parady Zulu.
Było w tym coś mitycznego.
Wiedzieliśmy, że istnieli, mieli czarne krewe
i rozdawali kokosy.
Wyobrażaliśmy sobie, że ich zobaczymy,
a oni zobaczą nas i rzucą nam to wszystko.
To synonim Nowego Orleanu,
jak gumbo, tramwaj i Dzielnica Francuska.
Zulu to Nowy Orlean.
Niewiele pamiętam z dzieciństwa,
ale pamiętam, jak kroiłem kokosy.
Cała nasza rodzina i przyjaciele, wszyscy siedzieli przy grillu.
Wcześnie rano.
Nie wiedziałam, czemu grillujemy o piątej rano.
Czekaliśmy na Zulu, a oni zawsze się spóźniali.
Pamiętam, jak biegłem Orleans Avenue, kiedy Zulu przechodzili.
Balujemy ostro, wesoło, szaleńczo,
ale też ciężko pracujemy.
To pomaga umocnić miłość, jaka jest w tej społeczności.
Rozdajemy setki rowerów,
w każde Boże Narodzenie,
Wydajemy tysiące dolarów...
na żywność i stypendia.
To nasze miasto. Co lepszego można zrobić
z pieniędzmi czy czasem, niż dać je ludziom,
którzy w Mardi Gras czekają na ulicy, żeby nas zobaczyć?
Kiedy tu przyjeżdżam,
mogę być naprawdę sobą
i to jest OK.
Nie muszę się zmieniać.
Można tu przyjść i pogadać z nowo wybranym urzędnikiem
albo z pracownikiem służb publicznych,
który sprząta ulice.
Tu wszyscy jesteśmy równi.
I uważam, że jest moc w wymazywaniu statusu socjoekonomicznego i tytułów
i spotykaniu się tu jako czarni.
Pierwotnie Zulu zajmowało się muzyką i tańcami.
Szliśmy zaraz za rodziną.
Chodziło też o to, żeby spotykać się towarzysko.
No i pomóc, kiedy rodziny nie było stać na pochówek. Dobroczynność.
Tym się zajmowaliśmy.
Pomagamy sobie nawzajem w społeczności.
Ktoś nie miał na rachunki, na jedzenie, na pochówek kumpla...
Ci bracia stanowili klub pomocy socjalnej i towarzyski.
Kluby pomocy i towarzyskie stanowiły rodzaj ubezpieczenia,
bo biali nie chcieli nas chować.
Sami więc organizowaliśmy sobie pogrzeby.
Naszą misją było dbanie o siebie nawzajem,
opieka nad chorymi, nad rodzinami pogrążonymi w żałobie.
Kiedy umiera członek klubu,
zapewniamy mu porządny pochówek, zamknięcie.
Nazywamy to jazzowym pogrzebem.
Jest parada, tańce,
odprowadzamy brata na cmentarz
i składamy w grobie.
Każdy członek klubu czeka na swój pogrzeb jazzowy.
Uważam, że to zabawne.
Wiesz, że ktoś się tobą zajmie, kiedy zamkniesz oczy.
Z biegiem czasu parada
i pogrzeb zostały rozdzielone.
Parada stała się formą celebrowania życia,
nawet jeśli tego życia, które celebrujesz, już nie ma.
Celebrujesz każde istnienie.
To kultura, która wywodzi się aż z czasów niewolnictwa.
Congo Square.
W niedziele mieliśmy wolne, wkładaliśmy najlepsze ciuchy,
wychodziliśmy z domu i co robiliśmy?
Celebrowaliśmy to, co robimy.
Kiedy dorastasz w Luizjanie,
wszystko przypomina ci o przeszłości.
To plantacja.
Jestem nowoorleańczykiem w szóstym pokoleniu.
Mogę prześledzić...
rodowód mojej matki do czasów niewolnictwa.
W pewnym momencie życia uważałem bycie potomkiem niewolników
za coś negatywnego.
Dziś jestem z tego dumny.
To jeden z powodów, dla których dołączyłem do Zulu.
Żeby doświadczyć kultury, poznać ją i zaakceptować.
- Jak to uruchomić? - Po lewej.
- Tutaj. - Na górze po lewej.
- Tu, jasne. - Tak.
- Boże Narodzenie. - Tak.
A to...
pani Evelyn, żona Rileya.
Vernon, pani Joyce.
- Joyce, żona Vernona? - Tak.
To był Terrence. Tam.
Byłem wtedy w przedszkolu,
miałem cztery lata.
I choć impreza trwała,
ja, moi kuzyni i koledzy byliśmy w innym pokoju.
Tak.
- Nie mogliśmy być z dorosłymi. - Zgadza się.
Jeśli dorośli rozmawiali,
nie pozwalano dzieciom być w tym pokoju.
Podobało mi się,
że wszyscy byli elegancko ubrani, mieli wypastowane buty.
Na tym polega piękno dorastania w Nowym Orleanie.
Zawsze świętujemy. Cieszymy się życiem.
Czarni mieli wtedy przerąbane,
a jednak umieli się bawić.
- To chyba przedszkole. - Tak.
Mieli tam taki konkurs.
Zostawało się Królem Zulu.
Kiedy dorosłem,
to były postacie Disneya, królowie i księżniczki.
A Zulu dawało czarnym szansę na to, żeby być królem.
Chyba jakoś tak w 1968 przeprowadziliśmy się do tego domu.
Kiedy tu zamieszkaliśmy, okolica była... głównie biała.
Tak.
Byliśmy drugą czarną rodziną w okolicy.
To dlatego poszli akurat do tej szkoły.
Była w naszym rejonie.
Dyrektorka mi powiedziała, że nie mogą chodzić do tej szkoły.
A ja na to: „Jeśli nie będą tu chodzić,
pani nie będzie tu dyrektorką”. I zostałam tam.
„Nie odejdę, dopóki pani ich nie zapisze”.
Na co ona: „Mój tata jest sędzią”.
„A mój robotnikiem portowym. Czekam”.
I dodałam: „Coś pani powiem. Znam was.
Pani mąż jest współwłaścicielem sklepu spożywczego
naprzeciwko domu, w którym dorastałam.
I wiem, że był takim rasistą jak pani.
Nie zamierzam pozwolić, żeby zrobiła to pani mojemu dziecku,
bo jeśli na to pozwolę,
skrzywdzę też inne dzieci”.
Powiedziałam: „Moja mama urodziła się w 1920 roku.
Ja urodziłam się w 1941.
Ojciec chciał dla niej czegoś lepszego, tak jak ja dla moich dzieci”.
I tak moje dzieci dostały się do tej szkoły.
Kiedy pierwszy raz poszłam zobaczyć Zulu,
mieli prawo być tylko na rufie promu na Canal Street.
Kiedy zobaczyłam Zulu
i to czarne coś na ich twarzach, rozpłakałam się.
Nie mogłam uwierzyć.
- Chciała, żebym to zobaczyła. - Czemu pani płakała?
Myślałam, że zobaczę coś ładnego, a to było paskudne.
Ta twarz wysmarowana na czarno...
Miał czarny nos i białe po obu stronach oczu.
Co pani przypominał?
- Co? - Co pani przypominał?
Jak udawali czarnych.
W XX wieku trzeba było nosić maski.
Takie były zasady.
W czasie Mardi Gras każda organizacja nosi maski.
Ale w tamtych czasach Afroamerykanie
nie mieli prawa nosić masek.
Wtedy wymyśliliśmy „czarną twarz”.
Z białymi oczami i ustami.
Niektórzy uważają to za kpinę, ale nie dlatego to robimy.
Chcemy
reprezentować naszą organizację.
Co to za dama, z którą cię dziś widziałem?
To żadna dama.
To moja żona.
Zanim mogliśmy reprezentować samych siebie,
rządząca klasa białych robiła to za nas.
„Czarna twarz” to było ich wypaczone wyobrażenie tego, kim jesteśmy.
Można powiedzieć, że Zulu albo ośmieszali
kraj białej supremacji, zmuszający ich do malowania twarzy,
albo inaczej, że może próbowali sięgnąć głębiej
do swoich afrykańskich korzeni i kultury.
To pokazuje wielką tragedię tego,
jak czarni próbowali radzić sobie
z opresją ze strony białych w USA.
Mamy Króla Zulu.
Trafił pan w głowę Króla Zulu.
KRÓL ZULU
Klub pomocy socjalnej i towarzyski Zulu powstał w 1909 roku.
To musiały być trudne czasy...
PREZES KLUBU ZULU
...skoro ci ludzie założyli organizację zajmującą się tym,
co w dużej mierze było zabronione.
Czarni ludzie paradowali ulicami Nowego Orleanu.
Zulu narodziło się w najbardziej niebezpiecznym momencie.
Rok 1915 jest uważany za rok odbudowywania Konfederacji.
Pojawił się film Narodziny narodu.
Zaczynał się odradzać Ku Klux Klan.
Zamieszki na tle rasowym w miastach, zwłaszcza w Nowym Orleanie,
zaczęły uderzać w zintegrowany porządek rasowy, który był...
HISTORYK KULTURY NOWEGO ORLEANU
...delikatny i pełen napięć.
Przed Zulu parady karnawałowe w Nowym Orleanie
były organizowane przez i dla białych.
Białe krewe to w zasadzie udawana arystokracja.
Biali stworzyli fałszywych królów i królowe, by dodać sobie znaczenia
po porażce Konfederacji w wojnie secesyjnej.
Musieli odbudować jakieś poczucie wyższości.
Parady i bale to odzwierciedlały.
Czarni brali udział w białych paradach Mardi Gras,
ale jako nosiciele pochodni,
dźwigający 40-litrowe puszki nafty
z płomieniem na końcu kija,
jako strażnicy koni i mułów
i oczywiście jako sprzątacze po zabawach białych.
KRÓL ZULU 2019
Jeśli biali coś robili, a nam nie pozwalali,
robiliśmy to po swojemu.
Urządzali parady.
I nie mieli miejsca
w tamtych czasach dla Afroamerykanów.
Stworzyliśmy więc własną paradę.
Niech żyje Król Zulu!
Cieszymy się z tej szansy
w wielkim mieście Nowym Orleanie!
Jesteśmy dumni, widząc takie zgromadzenie,
dumni, że reprezentuje nas ktoś taki.
Niech żyje Król Zulu 1929,
pan Wurry Watson!
Zulu to nie tylko klub pomocy socjalnej i towarzyski.
Zulu był historyczną deklaracją,
kpiącą z rasizmu
podczas jednej z największych na świecie
historycznych uroczystości kulturowych, Mardi Gras...
RADNY NOWEGO ORLEANU
...mówiącą oprawcom...
„ciągle tu jestem”.
- Co tam? Jak się masz? - No, dalej.
Zachowajcie to na...
Czuję tu lekkie napięcie.
Wychowano mnie na Zulu. Mój ojciec był Zulu.
Mój ojciec był Zulu, kiedy byłem w liceum,
a skończyłem liceum w 1965 roku.
On był Zulu wcześniej.
Zawsze przyjemność sprawia mi
przebywanie wśród... czarnych tego miasta.
Kiedyś nie mieliśmy takiej organizacji.
Kryliśmy się po zaułkach. Teraz jesteśmy na głównej ulicy.
W samym centrum.
Nie dajcie mi zdobyć tych 150 punktów.
Nie dajcie mi zdobyć 150 punktów, bo będziecie musieli zamknąć klub.
Podczas Katriny mój dom został kompletnie zniszczony.
W okolicy były dwa metry wody.
Cały ten klub był pod wodą.
Ludzie pracowali w klubie,
na zewnątrz był grill.
Jedyne światło na Broad Street to był klub Zulu.
A pierwszą paradę Mardi Gras
zapamiętam na zawsze.
- Ja też. - Najlepsza parada Zulu.
- Niezapomniana. - To było coś.
Nie chcieli, żebyśmy ją urządzili.
Doszło do kłótni o naszą paradę.
- Tak. - O naszą paradę.
Ale ją zorganizowaliśmy i cieszę się z tego.
- Była wspaniała. - Nie chcieli pozwolić.
- Fajna była. - Niesamowita.
Była naprawdę niesamowita.
KLUB POMOCY SOCJALNEJ I TOWARZYSKI ZULU
Na razie nikt tam nie wejdzie.
Kiepska sprawa.
Kupiłem dom we wschodniej części Nowego Orleanu
i przez huragan go straciłem.
Jakieś 80–90% miasta było pod wodą.
Większość naszych członków jest z gminy Nowy Orlean,
więc ucierpieli.
Każdy radził sobie inaczej.
Wysłano wezwanie do wszystkich urzędników i członków,
żeby wrócili do miasta na pilne spotkanie.
Byłem na tym spotkaniu w West Baton Rouge,
kiedy trwało starcie z Zulu,
czy pozwolimy na zorganizowanie karnawału,
czy wyjdą na ulice i co to będzie oznaczało.
Pojawiły się pytania, czy Nowy Orlean będzie Nowym Orleanem.
A mężczyźni i bracia z Zulu powiedzieli, że trzeba złożyć deklarację,
nie tylko w sprawie Katriny, ale dla całego świata.
Kiedy myślę o naszych członkach, którzy stracili wtedy życie...
Łza mi się w oku kręci, kiedy teraz o tym myślę.
- To dla nas. - Dla Nowego Orleanu.
To część zdrowienia po Katrinie
i wspaniale się podniesiemy.
- Tak to robimy. - Tak robimy.
Wiele osób teraz tak uważa i tak piszą historycy,
że ta decyzja zapewne uratowała twarz Nowego Orleanu
i stan Luizjana, jaki znamy.
Od samego początku na Jackson Avenue
nie usiadłem ani na chwilę.
Stałem.
A kiedy skręca się z Claiborne w Jackson,
cały tłum krzyczy: „Król Zulu”.
Dajesz się ponieść.
W końcu nadeszła moja kolej, by przemówić.
Rozejrzałem się po tłumie i mówię:
„Każdy w Nowym Orleanie powinien tu przyjść
i cieszyć się Mardi Gras.
Nie ma nic lepszego niż oglądanie parady Zulu”.
Tłum zakrzyknął...
No wiecie...
A burmistrz mówi:
„Oto mój król”.
O to właśnie chodzi. O to.
Mówimy o pierścieniu Zulu i Królu Zulu.
Jeden pierścień.
To pierścień Super Bowl.
On też ma.
Ja mam.
Było tu kilku takich, którzy je mieli.
Pamiętacie Cowboys kontra Steelers? Pierdolenie.
To ten pierścień się liczy.
Barack Obama mógł być prezydentem, ale nie może być Królem Zulu.
Tylko jeden na rok.
- Jest członkiem honorowym? - Jeden na rok.
Jest członkiem honorowym,
ale nie może być królem.
Przeprowadzamy uczciwe wybory i godzimy się z wynikiem.
Trzeba umieć
prowadzić kampanię,
zyskać przyjaciół,
kupić kurczaka i whisky.
To tylko iluzja, ale trzeba za nią zapłacić.
To iluzja, ale pod wieloma względami nią nie jest.
Bo Króla Zulu
ludzie naprawdę szanują
w całej tej społeczności.
To już oficjalne.
Został ukoronowany przez naszego obecnego króla,
brata George’a V. Raineya.
Panie i panowie,
przedstawiam wam Króla Zulu 2020,
brata Briana M. Simsa.
Kiedy występujesz jako król, musisz mieć pewność, że zdołasz
reprezentować siebie i organizację.
Nie tylko przed społecznością Nowego Orleanu, ale światem,
bo świat cię widzi.
DZIEŃ MARDI GRAS, ROK 2020
To nie jest twój pierwszy raz, co?
- Jest. - Tak?
Prawiczek!
- Tak. - Cholera.
Patrzcie.
- Czyj dom? - Zulu Tramps!
Tramps!
- Żona zrobiła mi kostium. - Super.
Szlag!
Kiedyś robiło się je z liści palmowych.
Ręcznie.
Piękna gęsta peruka.
- No proszę. - Tak.
Jesteśmy gotowi.
O rety! Zulu!
Wesołego Mardi Gras!
Król Zulu!
Zulu Brian Sims!
Niech żyją Zulu!
Dziękuję organizacji Zulu za to, co robią przez cały rok
dla naszego miasta i społeczności.
Niech żyją Zulu!
PREZES ZULU
Wesołego Mardi Gras. Dziękuję, że przyszliście.
Wesołego Mardi Gras!
Pierwszy przypadek zachorowania na covid w Luizjanie stwierdzono 9 marca.
Dwa tygodnie wcześniej było Mardi Gras.
W całej Luizjanie dane są oszałamiające.
...strefa Nowego Orleanu,
miasta o największej śmiertelności w kraju.
...epicentra globalnej pandemii.
Cztery razy więcej niż w Nowym Jorku.
Nieco ponad 70% przypadków śmiertelnych to Afroamerykanie.
To duża dysproporcja
i spróbujemy wymyślić, co z tym zrobić.
Jak najszybciej.
Widzieliśmy, że coraz więcej Afroamerykanów
przyjeżdża do szpitala, ktoś ich przywozi, a dwa tygodnie później umierają.
Wielu z nich należało do Zulu.
W piątek przed Mardi Gras odbywa się jeden z największych balów,
na 24 000 osób.
Ludzie z całego świata przyjeżdżają zobaczyć Króla Zulu.
Klub Zulu to centrum naszych imprez Mardi Gras.
Wszyscy się tam spotykają.
Wszyscy przyszli na bal Zulu.
Ludzie, których znałem,
z którymi imprezowałem, chodziłem do szkoły i do kościoła.
Od zera do trzech osób
w ciągu kilku godzin.
To strasznie surrealistyczne. „Co jest grane?”
A potem... szło dalej.
DZIESIĘĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
ALEJA KRÓLÓW
Jest takie stare powiedzenie „Tęsknisz tylko za tym, czego nie ma”.
Tęsknię za przesiadywaniem tutaj.
Widzicie tę czarną flagę?
Kiedy nad klubem powiewa czarna flaga,
to znaczy, że zmarł któryś z członków.
Co się dzieje?
Co tam?
Ponoć przez covid straciliśmy 15 braci.
Myślałem, że 11. Nie wiedziałem, że aż 15.
- Przestałem liczyć. - Jeśli się nie mylę, 15.
To boli.
W życiu nie zetknąłem się z tyloma zgonami.
Fakt.
Jestem tu po raz pierwszy
chyba od tygodnia po balu.
Serce mi się kraja,
bo zawsze tętni tu życie.
Ostatnio klub zamknięto na tak długo po Katrinie.
Nie sądziłem, że to się powtórzy.
Na razie nie mamy pojęcia, kiedy znów go otworzymy.
KRÓL
Oto Ściana Królów.
Jesteś główną atrakcją Mardi Gras. Gwiazdą Mardi Gras.
Larry Hammond był wielką osobowością.
Był królem podczas Katriny.
Jakbym dostał obuchem.
Nie wierzyłem w to.
Miał swoje lata,
ale był w dobrej formie.
Nie sądziłem, że to go pokona.
Szczerze mówiąc, przeżyłem szok.
Dzień dobry. Nazywam się Larry Hammond.
Dokładnie to Larry A. Hammond.
Byłem Królem Zulu, członkiem honorowym,
potem dożywotnim,
a teraz siedzę na werandzie.
To był niesamowity gość.
Płakałam przez dwie godziny.
To dość przygnębiające.
Nie możemy kontaktować się z rodziną tak, jak byśmy chcieli.
Jako towarzystwo dobroczynne zapewniamy odpowiedni pochówek.
To przygnębiające, że nie możemy robić tego,
do czego ta organizacja została stworzona.
Problemy współistniejące to nie tylko choroby.
To kwestie socjoekonomiczne.
Nie masz dostępu do opieki medycznej i potrzebnych rzeczy,
więc pandemia uderzy w ciebie szybciej i mocniej.
W Nowym Orleanie, zależnie od tego, gdzie mieszkasz, pracujesz i bawisz się,
możesz umrzeć w wieku 55 lat
albo 80.
To nie do przyjęcia.
A ma to wiele wspólnego
z tym, jak deprecjonujemy ludzi, którzy żyją w tej społeczności
i dzięki którym Nowy Orlean jest tym, czym jest.
Mieszkam w Destrehan, w stanie Luizjana.
To jakieś 35 km od centrum Nowego Orleanu.
Trzy kilometry od domu
mam trzy duże zakłady chemiczne.
Wiedziałem o tym, zanim kupiłem dom, ale postanowiłem tam zamieszkać
z powodu świetnych szkół.
Dzięki zakładom chemicznym
szkoła zyskała dużo pieniędzy z podatków.
Ludzie znaleźli dobrze płatną pracę.
Wszyscy się poświęcamy.
Nikt nie chce zachorować na raka,
ale przecież każdy na coś umrze, prawda?
To była moja świadoma decyzja.
Uznałem, że warto zamieszkać w Destrehan,
bo mogłem tam wieść życie,
jakiego zawsze pragnąłem.
Choć bez zakładów chemicznych.
Ten róg ma dla mnie duże znaczenie,
bo mój ojciec dorastał niecałą przecznicę stąd.
Ta cała ulica to była dzielnica biznesowa czarnych.
Na tym rogu była restauracja,
tam firma finansowa,
warsztat samochodowy.
Ciągnęła się stąd
w tym kierunku, przez 20 przecznic, aż do Canal Street.
W 1966 roku
ogłoszono, że przez Nowy Orlean będzie przebiegać autostrada.
Miała prowadzić wzdłuż rzeki,
ale mieszkańcy Dzielnicy Francuskiej,
bogaci i z dobrymi koneksjami politycznymi...
„Nie na moim podwórku”.
POSUŃCIE SIĘ, DRZEWA
„Nie u nich” oznaczało przez naszą główną ulicę handlową.
To była bardzo ruchliwa ulica,
bo ludzie z St. Bernard musieli jechać tamtędy,
żeby się dostać do Nowego Orleanu.
Ale gdy pojawiła się autostrada na wiadukcie,
wiele tych firm straciliśmy.
Prawo do wywłaszczenia
pozwoliło rządowi federalnemu, stanowemu i miastu
zniszczyć 326 firm należących do czarnych na Claiborne Avenue.
Trzysta dwadzieścia sześć firm należących do czarnych.
To ogromny transfer bogactwa.
Żaden przebłysk geniuszu czy magia
nie stworzą nagle dróg proporcjonalnych do liczby samochodów.
Droga podzieliła okolicę na pół
i obniżyła wartość ich domów.
Okradziono ich na wartości domów.
Tę dzielnicę można było poświęcić, bo była czarna.
Wskutek budowy autostrady bezpośrednio ucierpiało 13 czarnych dzielnic.
W tych społecznościach średni dochód wynosi 18 500 dolarów.
Obecnie.
Samochodu nie ma 44% osób.
Mniej niż 10% uczniów mieszka w promieniu 1,5 km od szkoły i biblioteki.
Liczba aresztowań, brak wykształcenia...
To wszystko przekłada się na 25 lat różnicy średniej długości życia.
Wskutek mojej decyzji, by wychowywać piątkę dzieci
w okolicy, w której byłyby blisko babci i kuzynów,
daję im mniejsze szanse w przyszłości
i skracam ich życie.
Żeby dłużej żyły, musiałabym się przeprowadzić.
To nie w porządku.
Trasa Zulu w dzień Mardi Gras
zawsze obejmowała Claiborne Avenue
i Orleans Avenue.
Do dzisiaj
Zulu to jedyna organizacja, której parada idzie Claiborne Avenue,
Orleans Avenue czy w ogóle Canal Street od strony centrum.
Związek Zulu z duszą naszej społeczności był tak wielki,
że to, co wydarzyło się pod mostem, wciąż jest częścią tradycji.
Myślę, że nawet klub mówił w ten sposób:
„Patrzcie. Nic nie zmusi nas do zboczenia
z naszej drogi duchowej”.
Patrzcie, 400 lat Krew, pot i łzy
W 2020 roku widzę to samo
Każdego dnia budzę się I wiem, że mam szczęście
Ale wiem też, że wciąż Jesteśmy uciskani
Przecież wiesz, że to prawda
Black Lives Matter Dla ciebie to bez znaczenia
Musisz to poczuć Zaufaj mojej duszy
To odpowiedź Mam nadzieję, że ją słyszysz
To nie tylko słowa
Nazwij je przykazaniami Dobrze o tym wiesz
Jestem czarny i dumny Obyś ty czuł to samo
Nowy Orlean nie zgadza się na parady w 2021 roku.
Wieści o odwołaniu parad karnawałowych w 2021
rozeszły się lotem błyskawicy.
...na stronie internetowej miasta, mówiąc, cytuję:
„W tym roku nie zezwolimy na żadne parady”,
Covid zebrał duże żniwo w tej organizacji,
większe niż to, co pisano i mówiono w mediach.
Żałuję, że nie mogłem uczestniczyć w Mardi Gras 2021,
ale było dużo niepewności.
Wciąż było dużo zachorowań. Dużo zgonów w całym kraju.
I nic nie wskazywało na to, że szybko z tego wyjdziemy.
RADNI OKRĘGU B
- Jeszcze raz. - Kiedy będzie pan gotów.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Nazywam się Jay H. Banks, i jestem radnym Okręgu B
w Nowym Orleanie.
To, że nie możecie tu być,
bardzo nas smuci, ale wyczekuję dnia,
kiedy będziecie mogli przyjechać do Nowego Orleanu.
Nowy Orlean oferuje więcej niż inne miasta na świecie
i będę was zachęcał do przyjazdu,
kiedy tylko będzie to możliwe.
- Doskonale. - W porządku.
- Świetnie. - 30 sekund?
- Jakieś 40 sekund. - Nawet lepiej.
Na ścianie mam pamiątki Zulu.
To z dnia wyborów, kiedy wygrałem.
To był fenomenalny dzień.
Kiedy jesteś częścią tej historii Nowego Orleanu,
twoje życie się zmienia.
Przestajesz być
zwykłym człowiekiem. Na zawsze przejdziesz do historii.
To Louis Armstrong.
A na drugim, czarno-białym,
jest Bo Berry. A ten to Charlie Hamilton.
Trzej królowie, którzy mieli na mnie największy wpływ.
Louis Armstrong na okładce czasopisma Time.
Spójrzcie. Stąd przeszliśmy aż tam.
Największe emocje w życiu.
Zawsze chciałem zostać Królem Zulu. Całe życie byłem ich członkiem.
W wywiadzie dla Time’a powiedział pan,
że w życiu miał pan jeden cel.
Zostać Królem Zulu. Potem może pan umrzeć.
Nie chcę, żeby Bóg dosłownie mnie zabrał, ale...
Armstrong dorastał w czasach, kiedy rodziło się Zulu.
Dlatego pomysł
czarnej parady z platformami,
kostiumami, rzucaniem przedmiotów
był czymś nowym.
Czarny nie mógł być burmistrzem, gubernatorem,
szeryfem,
a nawet hyclem,
ale mógł być Królem Zulu.
Zdjęcia Armstronga z czarną twarzą
nie przysłużyły się jego reputacji poza Nowym Orleanem.
Myślę, że niektóre z jego problemów
na przełomie lat 50. i 60.
mogły mieć z tym związek.
Dzień dobry. Mówi P-Town Prince, wasz trubadur z 17 Okręgu.
Człowiek renesansu.
Nadaję na żywo i prosto z WBOK Studios w chłodnym Gentilly.
I wiecie, mam dla was coś gorącego.
Dzisiejszy temat...
Czy już czas, aby Zulu
odeszli od czarnych twarzy?
Jechałem na paradzie Zulu co najmniej cztery razy i zawsze mi się podobało.
Jeden przejazd był wyjątkowy.
To był jeden z...
z najzabawniejszych dni w moim życiu.
Cieszyłem się każdą chwilą.
Gdyby na koniec zapytali, kto chciałby
zrobić to jeszcze raz,
na pewno bym się zgłosił.
Następnego dnia przychodzę do kawiarni.
Zmęczony i skacowany.
Biorę kawę i gazetę,
siadam i patrzę na pierwszą stronę.
I na tej pierwszej stronie widzę człowieka z Zulu.
Mówię wtedy:
„Gość wygląda, jakby się dobrze bawił”.
I wtedy zdałem sobie sprawę, że to ja jestem na pierwszej stronie,
z czarną twarzą!
Tak jakoś wyszło,
że chciałem żyć z dysonansem poznawczym.
Jakby mówiąc: „Słuchajcie,
znam tych ludzi
i wiem, że to nie tak, jak sądzicie”.
Jak Louis Armstrong.
On cierpiał z tego samego powodu.
Kiwał głową do swoich kumpli,
do ludzi, z których się wywodził,
bo ich kochał.
Ale kiedy wylądował z czarną twarzą
na okładkach Time i Life, ludzie w całym kraju,
widząc to zdjęcie, nie umieli dopasować go do kontekstu.
Wiedzieli jedynie o minstrelach
i całej reszcie zła, która się z tym wiąże.
To ich zmusiło do spojrzenia na Armstronga w inny sposób.
Chyba Billie Holiday powiedział,
że w jego sercu Armstrong był Wujem Tomem.
Mój jedyny grzech
To moja skóra
Co takiego zrobiłem
Że jestem czarny i smutny?
Zawsze byłem przeciwko „czarnym twarzom”,
ale pomyślcie, co to znaczy dla Zulu.
Zanim stali się Zulu, organizacja nazywała się Tramps.
A potem poszli na sztukę o Zulusie Czace w Pythian Theater.
Tytuł tej satyry brzmiał:
„Nigdy nie było i nigdy nie będzie króla takiego jak ja”.
Zastanówcie się.
„Nigdy nie było
i nigdy nie będzie
króla takiego jak ja”,
Byli pod takim wrażeniem, że postanowili zmienić nazwę na Zulu.
Od tego dnia przyjęli ikonografię
wojowników, tarcz, włóczni i tak dalej,
no i czarne twarze.
Cześć. Witam w Wagabundzie.
Jestem Bill Burrud.
Ta maska jest symbolem wspaniałego wydarzenia
w naszym kraju, Mardi Gras.
Jestem pewien, że w koncepcji organizacji,
gdyby pozwolono nam nosić maski, jak białym,
nosilibyśmy maski.
Ale nie mogliśmy tego zrobić i nosiliśmy to, co dozwolone.
A teraz zmieniacie zasady gry?
Ja będę nosił, co nosiłem, bo muszę.
Ale jak ktoś chce mieć z tym problem,
zachęcam, byście mieli problem. To Ameryka.
To kiedy zamierzasz porozmawiać ze swoimi ludźmi?
Kiedy powiesz, że czas na następny krok?
- Rozumiesz? - Mam mieszane uczucia.
Czarna twarz to część tego wydarzenia.
Dla mnie to tylko maska.
Ale nie pochodzi z Afryki.
To wizja białych tego, czym jest Afryka.
Moim zdaniem ta czarna twarz ma taki efekt
jak słowo na „N”.
Ja mogę go użyć, ale ty nie.
W ten sposób mówimy, że wzięliśmy coś negatywnego
i zmieniliśmy w coś pozytywnego dla nas.
- Dla was wszystkich. - Dla nas.
- I to się liczy. - Nie tylko to się liczy.
W tym kraju wciąż są miliony czarnych,
na których oddziałujecie.
Możecie interpretować, jak chcecie, ale dla większości
to symbol opresji czarnych.
Ale dzień Mardi Gras to kraina fantazji.
Po co mi maska? Moja brązowa skóra jest piękna.
Nie potrzebujemy pomocy, by być czarnymi,
by lśnić tą piękną melaniną. Czemu nie być naturalnie pięknym czarnym?
Na Mardi Gras czarna twarz była modna.
Na kilka dni stawaliśmy się kimś, kim nie jesteśmy.
Dużo białych przebierało się za czarnych, którymi nie byli przez resztę roku.
Przez cały rok mogli gnębić, bić i wykorzystywać.
Ale w Mardi Gras udawali, że są nimi?
Mieszkam w mieście, w którym jesteśmy
zasypani symbolami białej supremacji.
Mówimy: „Tak, widać w kraju jakiś postęp”.
- Usuńcie je! - Usuńcie je!
Usuńcie je!
Usunięcie tych posągów wysyła jasny przekaz,
jednoznaczny przekaz do mieszkańców Nowego Orleanu
i do naszego narodu, że Nowy Orlean celebruje naszą różnorodność.
Nie możemy mieć ciastka i zjeść ciastka. Nie możemy mówić:
„To wszystko tutaj to symbole białej supremacji.
Ale coś wam powiem, te usuniemy.
Ale te nam się podobają,
więc może je zostawcie”.
Jeśli nie możesz w pełni zaakceptować
wymogów makijażu,
nie daj sobie wmówić,
że organizacja nie wspiera społeczności.
Bo to, co robimy przez cały rok,
nie tylko tego jednego dnia, temu przeczy.
Z przyjemnością patrzę na zmiany,
od roku 1909, przez lata 20., 50.
Podoba mi się, że wszyscy wyglądamy tak samo.
I naprawdę uważam, że tak powinno być.
Nigdy nie myślałem o „czarnej twarzy”.
Nigdy nie uważałem, że maluję twarz, żeby udawać czarnucha
i zachowywać się jak Clarence Thomas, Candace Owens czy Larry Elder.
Uważałem to za część stroju.
Musimy pamiętać, co to symbolizuje
w świecie zewnętrznym i oglądającej nas społeczności.
Myślę, że ten symbolizm
reprezentuje mnóstwo nienawiści, bigoterii, rasizmu.
Dlatego ludzie są urażeni.
W którymś momencie, nie wiem, czy teraz,
ale w niedalekiej przyszłości będziemy musieli
zastanowić się, co dalej,
bo spory i problemy się nie skończą.
Tak.
Udzielałem wywiadu i pojawiło się to samo pytanie
o czarną twarz i minstreli,
i jak byliśmy na tej sztuce.
Wtedy uważałem, że malowanie twarzy na czarno to zaszczyt.
Że oddajemy cześć minstrelom, tym, którzy zginęli
i którzy mieli talent.
Jedni z najlepszych muzyków świata nie mogli występować,
chyba że z pomalowaną twarzą.
Wciąż tak uważam.
Jako czarni mamy prawo sami siebie definiować.
Wiem, kim jestem.
Wiem, co reprezentuję.
Czy pomaluję twarz na czarno i wyjdę na ulicę?
Wykluczone.
Ale w 1909 roku
zapoczątkowano taką tradycję i ja to szanuję.
Zgadzam się. Jestem tradycjonalistą.
Wierzę w tradycję Zulu. Będę się tego trzymać.
I to się nigdy nie zmieni, dopóki moje członkostwo istnieje.
Zawsze będziemy nosić czarny makijaż.
Myślę, że naszym wspólnym celem jest
kontynuowanie tego
dla przyszłych pokoleń.
To chyba jest najpiękniejsze.
Czarny w Ameryce może wstąpić do organizacji
i zostać królem.
Kiedy się nad tym zastanowić, to wspaniałe.
Możesz zostać królem.
Zawsze muszę przywołać Harry’ego Pitmana.
Harry Pitman z zawodu był mechanikiem.
Ale został przewodniczącym komitetu. Zaczął nosić aktówkę.
Kiedy otwierał tę aktówkę, nic w niej nie było.
Rozumiecie?
Ale dzięki niej czuł się ważny.
To właśnie robi ta organizacja
dla czarnych w Ameryce, którzy mogą być bici w pracy
z powodu rasizmu,
ale mogą też przyjść do klubu Zulu i poczuć się jak mężczyzna.
Bez Zulu i Mardi Gras
czarni byliby tylko gośćmi.
Nie braliby w tym udziału.
Myślę, że mamy wspólne dziedzictwo.
To wspólne marzenie naszych przodków.
Osiągnęliśmy wszystko, na co liczyli nasi przodkowie.
Nie mogli być częścią Mardi Gras, chociaż chcieli.
A my jesteśmy największą częścią Mardi Gras.
Zdecydowanie.
Wesołego czwartku!
Co sprawiało wrażenie normalności? Weterani.
Siedzą na tych samych miejscach.
Tak samo ubrani.
Dało mi to poczucie normalności. Potrzebowałem tego.
Dobrze być razem.
Rok temu to wszystko było martwe.
Dosłownie.
- Wymarłe miasto. - Nie kłamię.
Założyłbym się o mój pieprzony dom i wszystko, co mam.
Nie ma takiej opcji.
Myślałem, że dopiero zaczniemy się z tego wygrzebywać
w maju pieprzonego 2021 roku.
W życiu bym tak nie pomyślał.
Nie chodzi o to, co masz, ale o co prosisz.
Jestem na emeryturze w wieku 50 lat.
O czym ty mówisz?
Jeśli mogę spytać, playboyu, czym się zajmujesz?
Jestem emerytem. Byłem w marines.
- Ja też. - I 30 lat w fabryce.
Nie mam długów i dla nikogo nie pracuję.
Co zrobiłeś, żeby nie mieć długów?
Powiedziałem sobie: „Dość”.
Podejmujemy decyzje. Od prochów po długi.
Trzeba odejść. Powiedzieć „dość”.
Rozumiecie? W 35% jestem Skandynawem.
Jak sobie z tym radzić? Nie jestem biały ani czarny.
Ja ci powiem.
Jeśli nie wiesz, kim jesteś, ja ci powiem.
Jak gliny zatrzymają twój czarny tyłek, to ci go stłuką.
- Wiem, kim jestem. Nie mam długów. - Super.
- Powiem, kim jesteś. - Moje dzieci studiowały.
Moje dzieci skończyły studia.
Byłem w piechocie morskiej.
Mówiłeś, że jesteś Skandynawem albo czarnym.
- Ja ci powiem... - Sam to wiem.
- Spytaj gliny. - Jestem jednym i drugim.
Gliny mnie nie zatrzymują. A wiesz czemu?
Bo się dobrze prowadzę. Nie zatrzymują mnie.
Mój wóz nie śmierdzi ziołem. Nie trzeba mnie zatrzymywać.
Gdy mnie widzą, mówią: „Dzień dobry panu”.
I tyle.
Trzeba to uszanować.
Słyszałem. Trzeba to uszanować, bo...
- Nie. - Rozumiem obie strony.
Pokażę wam smutny aspekt.
Musiał podkreślić, że jest Skandynawem. Dlaczego?
Że w 35% jest Skandynawem.
Chodzi o to, że nie chce być utożsamiany z tym.
- Chcę powiedzieć... - Dla mnie to farsa.
Chcę powiedzieć, że nie ma znaczenia, za kogo on się uważa.
To ci próbuję powiedzieć.
Ja widzę jedno. Jeśli wyglądasz jak ja,
jeśli wyglądasz jak ty, jak on
i trochę jak on, skurwielu...
On przejdzie.
Kiedy pójdzie do banku po pożyczkę, żeby coś zrobić,
będzie płacił czarne odsetki. Kropka.
Nigdy nie spotkałem czarnego w Nowym Orleanie.
Jestem po części Hindusem albo kimś innym.
A ja jestem staroświeckim Afroamerykaninem.
Nic tu do oglądania.
Dziękuję Bogu, że moi przodkowie tyle wytrzymali
i mogę robić to, co robię dzisiaj.
Niosą mnie moi przodkowie.
Jestem dumny. Nie jestem Skandynawem.
Jestem dumny. Jestem...
Jestem dumny, że moja rodzina dopłynęła tu na statku niewolników.
Że przetrwali transport. Że przetrwali 400 lat.
- To psychologia... - Terrence.
Ten Skandynaw mnie zdenerwował.
- Nie jestem Skandynawem. - Wskazujesz palcem...
Nie. Chodzi o to...
Próbuję powiedzieć, że czarni...
Zamiast uciekać od niewolnictwa,
ja to noszę jak odznakę honorową.
Bo pomyślcie, przez co przeszli moi ludzie.
Chciałbym potwierdzić coś,
- co powiedziałeś. - Muszę się odlać. Potwierdź to.
Ładnie to zakończył.
Przez większość mojego czarnego życia uczyłem się dostosowywać,
mówić poprawnie po angielsku.
Miałem zrobić pewne rzeczy, by zrealizować amerykańskie marzenie.
Długo w to wierzyłem,
aż prawie siebie znienawidziłem.
Będąc czarnym w Ameryce,
trudno nie postrzegać siebie w negatywny sposób,
bo za każdym razem widzisz siebie
w złym świetle.
Mogę pokazać wam dokumenty.
Moja rodzina mieszka tu od XVIII wieku.
Od XVIII wieku!
Kto zapłacił więcej niż moja rodzina?
Kto jest bardziej amerykański?
Przez całe życie
robiłem rzeczy, z którymi nie czułem się dobrze.
Starałem się o miłość i akceptację ludzi, którzy nigdy by mnie nie pokochali.
To jak próbować zwrócić na siebie uwagę pięknej kobiety
albo umówić się z kobietą, która jest z wyższej klasy.
Używasz dobrej wody kolońskiej, pięknie się ubierasz
i robisz, co w twojej mocy, by zwrócić na siebie jej uwagę.
Ale bez względu na to, co zrobię, Ameryka mnie nie zaakceptuje.
Trudno przełknąć taką pigułkę,
kiedy chodzisz do szkoły
i robisz to, co powinieneś...
Rety, zatykam się.
...by spełnić amerykański sen,
a skurwiel cię tłamsi każdego dnia twojego życia.
To trudne.
Pigułka trudna do przełknięcia.
To trudne.
Kiedy starasz się robić wszystko, jak należy. Cholernie trudne.
To trudne.
Ciągle nas pytali
Czemu wszystkie nasze wiersze Brzmią tak samo
Czemu wszystkie słowa się owijają
Wokół rasy i płci
Ucisku, rewolucji
Jakby nie było niczego innego
Powiedzmy, że widzisz 25 000 zapadlisk
Widzisz 27 polityków Powieszonych ze znaku dolara
Widzisz, jak ziemia Cofa się do swych źródeł
Rozwarta szczęka może nas połknąć
Patrzcie, jak się zapada Bezrobocie w czasach kryzysu
Patrzcie, jak smutek wypełnia ulice Udając brawurę
Rozwścieczony unosi się jak ludzie Zmęczeni ciężarem na barkach
Wypuszczają skrzydła
Pióra nad wodą Chronią strażników tej ziemi
Mówią, że świat płonie
Szepty pod naszymi stopami:
Nie martw się
Woda nadchodzi
Ludzie również
Tak, tak.
GŁOSUJ NA BARABINA
WYBORY ZULU 2022
GŁOSUJ, BYM ZOSTAŁ KRÓLEM ZULU
GŁOSUJ NA DAVISA KRÓL ZULU 2022
Dziś jest ekscytujący dzień.
Wybory króla wiele znaczą do każdego członka Zulu,
bo każdy, kto należy do Zulu, chce być królem.
Chociaż to tylko zabawa,
zdziwicie się, przez jakie ekstrema przechodzimy,
żeby wybory były uczciwe,
a nie ustawione.
Kandydaci i jeden reprezentant!
- Dzień dobry, panowie. - Dzień dobry.
To piękny dzień. Dzień wyborów króla 2022.
Od dwóch lat nie było wyborów,
dlatego cieszę się, widząc was, bracia, w dobrym zdrowiu.
Stan Luizjana pomoże nam przy dzisiejszych wyborach.
W lokalach wyborczych mają takie same urządzenia.
Równie prawdziwe jak przy wybieraniu prezydenta USA.
Inne krewe też tak to robią?
Nie mogę się wypowiadać w ich imieniu, ale tak robią Zulu.
Zaczynamy wybory!
W tak zżytej grupie każdy jest twoim przyjacielem.
Jesteśmy braćmi.
Kiedyś możesz zagłosować na dowolnego z nich,
dlatego wybory Zulu są bardziej skomplikowane
niż wybory do Kongresu. Serio.
Są takie same.
Jeśli radzisz sobie z polityką Zulu, poradzisz sobie z każdą.
Pojawią się tu wszyscy politycy.
Potencjalni kandydaci do Kongresu,
burmistrz, gubernator.
Wiedzą, jakie to ważne dla miasta.
Dobrze, że gubernator znajduje czas w swoim napiętym grafiku,
żeby przyjechać na wybory króla.
Rzadko się zdarza, żeby zwyczajni obywatele
mogli go przywitać, zagadać do niego.
Widać, że to coś więcej niż sprawa czarnych.
To coś więcej niż sprawa Nowego Orleanu.
To sprawa ponad wszystkimi rasami,
partiami i polityką.
Dobry wieczór.
Mamy tu burmistrz Nowego Orleanu.
Chcę podziękować za jej niezwykłe przywództwo
w czasie pandemii.
Powiedziała mi dzisiaj, że będziemy mieli Mardi Gras 2022.
Przygotujcie się więc na wspaniały sezon Mardi Gras.
Klub Zulu już snuje plany i jesteśmy gotowi.
A teraz chwila, na którą czekaliśmy...
Król Zulu 2022,
Randolph „Rudy” Davis.
Rudy!
Jeszcze jedna.
Na początek powinno wystarczyć.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziś dzień dekorowania kokosów.
To moja ulubiona pora roku.
Pozwala mi odczuć, że Mardi Gras się zbliża.
Rodzina pomaga mi udekorować 600 kokosów.
Wabię ich zaproszeniem na gotowanie krabów czy raków,
ale tak naprawdę prowadzę obóz pracy.
Darmowa siła robocza.
Jak się czujesz?
O Panie!
To mój ulubiony przysmak.
Jak zjecie, zajmiemy się kokosami.
Obóz pracy jest gotowy.
Słyszałem kilka różnych historii o tym, dlaczego w 1910 roku
członkowie Zulu postanowili rozrzucać kokosy.
Wielu chłopaków w klubie było pewnie dokerami
albo robotnikami portowymi, jak mój dziadek.
Pewnie łatwo było sprawić, że kilka worków tych kokosów
znikało, kiedy nikt nie patrzył.
Kokosy Zulu naprawdę stały się legendarne.
Myślę, że dzięki kokosom Zulu jest najważniejszym krewe Mardi Gras.
Zabawne. Ludzie, którzy pomagają mi dekorować kokosy,
będą stali na trasie, błagając o nie.
KLUB POMOCY SOCJALNEJ I TOWARZYSKI ZULU
BAL KORONACYJNY ZULU 2022
Szykujemy się do koronacji nowego króla.
Dostanie królewski pierścień,
który
oznacza, że wspiął się na sam szczyt.
To największe formalne przyjęcie na Ziemi
i cieszę się, że jest to impreza czarnych.
Zobaczycie 20 000 osób takich jak ja, w sukniach i smokingach.
To wspaniały widok. I świetna zabawa.
To kulminacja życiowego marzenia
dla dżentelmena, który tego doświadczy.
Jestem pewien,
że jest zdenerwowany,
przerażony, podekscytowany,
bo obudził się rano jako Rudy.
Jutro obudzi się jako Król Zulu.
Jako 11-, 12-letni dzieciak
stałem na rogu Jackson i Claiborne i...
powiedziałem dziadkowi, że chciałbym kiedyś zostać Królem Zulu.
A on na to: „Synu, możesz być, kim tylko zechcesz”.
Ten dzieciak ma teraz 55 lat
i spełnia się jego marzenie.
Nie do wiary.
Wkładam te buty dwa razy w roku.
Kupiłem je z jednego powodu.
Można w nich chodzić na tylnej części obcasów.
Po ośmiu godzinach stania na balu
stopy trochę bolą.
Dla mnie każdy Bal Zulu jest jak rocznica,
bo na balu poznałem żonę.
Chyba w 1998 roku.
Mój przyjaciel Russell Kelly powiedział: „Mam dodatkowe bilety na bal”.
Nie miałam smokingu,
więc Russel dał mi jeden ze swoich.
Spodnie były za krótkie tak z 8 cm.
Z wystającymi skarpetami wyglądałem jak Steve Urkel.
Zobaczyłem moją przyszłą żonę. Śmiała się i żartowała z koleżankami.
A potem
spędziliśmy razem całą noc, tańcząc i bawiąc się.
Twierdzi, że kiedy tańczyliśmy włożyłem rękę pod jej sukienkę.
Pewnie tak, byłem pijany.
A reszta to już historia.
Ten bal to uosobienie czarnej doskonałości.
I tyle.
Nigdy nie byłem królem,
ale to coś więcej, niż się ludziom wydaje.
Reprezentujesz każdą duszę,
zwłaszcza czarną,
która przeszła przez to miasto.
- Powodzenia. - Raz, dwa, trzy.
Wchodźcie. Idziemy.
Rudy, czas, byś został królem.
To twój czas.
Moja żona, Toni.
Moja myszka.
Czekam, aż wyjdziesz na scenę.
Przestań, cukiereczku.
- Przestań. - Rudy!
Och...
Rudy, jak mam ci założyć tę koronę?
Jeśli Rudy nie pochyli głowy...
Będę trzymał koronę w ręku. Spojrzę na niego, na ziemię,
na was wszystkich... „Chcesz to cholerstwo?”
To chodź i sobie weź.
KRÓL ZULU 2022
To zaszczyt reprezentować to miasto
z każdym dygnitarzem, byłym i przyszłym.
Niech żyje Król Zulu!
Proszę, proszę.
DZIEŃ MARDI GRAS 2022
Jak się robi brodę?
Jeśli chodzi o brodę,
po prostu... się to wciera.
Czekałem na to dwa lata.
Żeby uciec...
od covidu i całej reszty.
Codziennie się z tym zmagałem w szpitalu, gdzie pracuję.
Jestem podekscytowany. Gotów na przedstawienie.
Dlatego mówią na mnie...
„Showtime”.
Przedstawienie!
Ojcze, dziś rano pokornie stoimy przed Tobą, żeby podziękować.
Dziękujemy, że pozwoliłeś nam się znowu spotkać.
Minęły dwa lata od czasu, kiedy zebraliśmy się w Twoje imię.
Wiemy, że straciliśmy wielu braci,
i chcemy podziękować, że przeprowadziłeś nas przez pandemię.
Pozwól, by ci wspaniali ludzie
nieśli radość mieszkańcom Nowego Orleanu.
- Amen. - Amen.
BURMISTRZ ZULU
Mardi Gras, czas zabawy.
Dzień dobry, Wasza Królewska Mość.
- Co tam? - Co tam, T.?
Jest dobrze.
Napisałem artykuł do lokalnej gazety,
że chyba czas, żeby Zulu zrezygnowali z czarnych twarzy.
Ruszajcie na stację Shella.
Pierwszy zadzwonił mój brat.
„Już ci mówiłem, żebyś nie psuł nam zabawy.
Przestań pieprzyć!”
Mój własny brat, o 7:30 rano. Nawet nie napiłem się kawy,
a on już dzwonił i wygadywał bzdury.
Ale przez to nie wiem,
czy jestem mile widziany w kręgach Zulu.
Choć przyznam, że wielu z nich to moi przyjaciele.
O to właśnie chodzi! Zulu!
Dzień dobry.
Dzień dobry, ludzie.
Dzień dobry!
Dziś czarne twarze, a co jutro?
Sam jestem zdezorientowany.
I ciekaw jestem, co będzie dalej.
Nie sądźcie, że o tym nie rozmyślamy.
Ale przecież przez 100 lat,
przez 110 lat
wszyscy byli zadowoleni,
wszyscy dobrze się bawili.
I jeśli o mnie chodzi,
mam nadzieję i modlę się,
żeby tego nie zmieniali.
Ale są tam ludzie, którzy próbują.
Uchylasz wieko puszki Pandory i... Oby nie przysłali was w tym celu.
Nie.
Skąd.
Lepiej ty się tym zajmij.
Nowy Orlean to jedyne miejsce, gdzie to, co bezsensowne, ma sens.
Mój charakter się nie zmienia,
kiedy w dzień Mardi Gras maluję twarz na czarno.
Wciąż jestem tą samą osobą.
W końcu Klub pomocy socjalnej i towarzyski Zulu
jest odzwierciedleniem triumfów, wzlotów, upadków
i wytrwałości czarnych w Ameryce.
Dobra!
Moja siostrzenica.
Dziękuję.
Kocham was.
Za sto lat,
z farbą czy bez niej,
Zulu nadal będzie twarzą naszych ludzi.
ODDAJEMY CZEŚĆ ŻYCIU NASTĘPUJĄCYCH OSÓB:
WYRAZY MIŁOŚCI DLA BRACI ZULU, KTÓRYCH STRACILIŚMY PRZEZ COVID
KRÓL TAKI JAK JA: ZULU CLUB W NOWYM ORLEANIE
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka