Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Olej go. Nie warto.
Musi gdzieś tu być.
Nie masz go?
Nie zasłaniaj.
Stara!
Daj spokój.
Były tani.
Mam.
Fuj.
Sorki.
Dobrze, że cię mam.
Jeszcze się porzygasz.
Ja nie rzygam.
Przed snem weź coś przeciwbólowego
i wypij dużo wody.
Jak dużo wody?
Dużo.
Dobranoc. Do jutra?
Tylko wypij dużo wody.
Ja pierdolę! Dobranoc, mamo!
PO IMPREZIE
Jest w pracy. Na pewno oddzwoni.
Nie reagował na zawiadomienia.
Byłoby dobrze, gdyby zadzwonił.
Napije się pan kawy?
Nie, dziękuję.
Nie odbiera. Będę próbować.
Dzień dobry.
Cześć. To moja córka.
Dzień dobry.
W domu nie ma nikogo więcej?
Wszystko ci potem wyjaśnię.
Co się dzieje?
Tata ma problemy.
Jakie?
- W pracy. - Tylko ostrożnie.
Co powiedział?
Dzwonię do niego.
Zabiorą nam wszystko?
Nie trzeba. Komputer jest na liście.
Już tu byliście?
Oczywiście.
Mam tam wszystkie swoje pliki.
Może je pani zgrać.
O tym też wiemy.
Ja go kupiłam.
Musi pani to udowodnić.
To chyba mi zostawicie?
Nie wiemy, co jest dziełem sztuko.
Może pani zawnioskować o zwrot. Koledzy go wycenią.
Namalowała go córka, jak miała pięć lat.
Jak mówiłem...
Panowie!
Dlaczego mi nie powiedziałaś, że tu byli?
Nie chcieliśmy cię martwić.
Tata mówi, że to chwilowe. Nie było po co cię do tego mieszać.
Nie wygląda na chwilowe.
Proszę.
A ten?
Niesprawny.
A trzeci?
Mąż zabrał. Nie wiem, gdzie jest.
Będzie musiał go oddać.
Co by nam pan doradził?
Byłoby lepiej, gdyby mąż się z nami skontaktował.
I jak najszybciej zapłacił.
Rozumiem.
Wie pani, że dom też jest zajęty?
Nie wiedziałam.
A jeśli stracimy dom?
Dokąd pójdziemy?
Co ze studiami? Muszę zapłacić czesne.
A jak nam nie starczy?
Tata do tego nie dopuści.
Zawsze nam się wiodło.
Zabezpieczył nas. Będzie dobrze.
Z domem i studiami.
Ta lampa kosztowała ze 30 tysięcy.
A oni zabrali twój obrazek i lampkę z Ikei. Absurd!
Kanapa też była droga.
Tak!
Muszę lecieć.
Co teraz?
Zaczekamy na tatę.
Nie możemy nic zrobić. Wszystko zależy od niego.
Nie możemy siedzieć bezczynnie. Mam do nich zadzwonić?
Powiedzieć, że zapłaci, tylko muszą poczekać?
Ja ich nawet nie znam. Zostaw to tacie
On to załatwi.
Posłuchaj.
Masz trochę gotówki?
Na taksówkę.
Jest późno, a zablokowali mi kartę.
Nie wiem, zobaczę.
Dzięki.
Cześć, Kaja. Co robisz?
Spałam.
Podjedź do mnie waszą furą.
- Co ty odwalasz? - Proszę cię.
Co się dzieje? Ta fura to gigant.
Mam przesrane. Potrzebuję cię.
Dobra. Zabiję cię!
Jesteś najlepsza.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Nikt nie otwiera. Pani Vránová?
Ja tu nie mieszkam.
Co za pech!
Zna pani pana Vránę? Ma pani jego numer?
Tutaj chyba wszyscy się znają.
Przepraszam, spieszę się.
Szkoda. Miłego dnia.
- Cześć. - Cześć.
Sorki. Przed domem stoją jakieś typy.
Co za typy? Od twojego taty?
Co się dzieje?
Nie jestem pewna. Ale możemy stracić dom.
I całą resztę.
Co?
Co on odstawił?
Ma długów po uszy i zapomniał nas powiadomić.
Masakra!
- Pomożesz mi? - Znowu mamy 15 lat?
No chodź!
Okropność. Tak mi przykro.
Odzyskacie rzeczy?
Mogę zrobić kawę?
Zabrali ekspres. Została plujka.
Fuj.
Chcesz to wszystko wynieść?
Mają jakąś wartość.
A twoi starzy?
Tata zapadł się pod ziemię, mama chce czekać.
Nie lepiej jej posłuchać?
Nie chcę, żeby zabrali coś jeszcze.
Zawieziesz je do ciotki?
To niedaleko. Nie odbiera, ale się zgodzi.
Lubi mnie.
Od czego zaczynamy?
Posrało cię? Chcesz targać kanapę?
To jedna z najdroższych rzeczy.
Bierzemy?
- Ostrożnie. - Dobra.
Nie przejdzie.
Musimy obrócić.
Poczekaj. Otworzę.
Zamienię ręce.
Jest śliska.
- Dobrze? - Tak.
Uważaj!
Sorki.
Kurwa.
Kurwa, kurwa, kurwa.
Kurwa.
Adam pisał? Nie wiedziałam, że wrócił.
Podobno.
Nie gadacie?
Możemy iść na imprezę powitalną.
Nie chce mi się.
Dlaczego?
Będzie fajnie.
Nie chcę o tym gadać.
Nie mówiłaś, że odstawiamy alkohol?
Nie musimy pić.
Na moje oko Adam nadal jest w tobie zabujany.
- Wcale nie! - Jest.
Ale ty jak zwykle nic nie kumasz.
Bo twoje życie miłosne to bajka.
Suka jedna.
- Uważaj. - Wybacz.
W porządku?
Tak.
Mnie krytykujesz, a nie powiedziałaś mi, co z Davidem.
Nic. Nie gadamy, odkąd się wyprowadziłam.
Przykro mi.
Spoko. Posłuchaj mnie.
Adam jest singlem.
Ty jesteś singielką.
I tak zostanie, chyba że się zejdziecie.
Nie gap się.
Masz kaca?
Na pewno.
Mam prowadzić?
Ty też masz.
Przejdzie, zanim skończymy.
Chodź.
- Cukier? - Dziękuję.
Mleko? Pani się nie napije?
Nie.
Ale bajzel. Nie spodziewałam się gości.
Jak studia?
Będę robić magisterkę.
Ciągle tylko biegam. Wszyscy czegoś ode mnie chcą.
Częstuj się. Nie spodziewałam się ciebie tutaj.
Chciałam cię prosić...
Mogłabyś przechować nam trochę mebli?
Dom nie jest duży. Nie ma miejsca.
Tylko trochę. Na kilka dni.
Mówię poważnie. Ledwo się mieścimy.
Chłopaki już się wynieśli.
Mają tu swoje rzeczy.
Poza tym będziemy robić remont. To kiepski moment.
- A w garażu? - Tam są samochody.
Mogłyby postać na zewnątrz.
Przepraszam! Właśnie wyczyściliśmy basen.
Przepraszam.
Nic więcej nam nie zostało. Jesteśmy rodziną.
To nie jest nasza wina.
Twój ojciec nam też jest winien pieniądze.
- Nie wiedziałam. - Prawie milion.
Pożyczył rok temu i nie oddał.
Ciągle tylko mówi:
"Za tydzień, za dwa tygodnie, jutro".
Odkładamy remont, bo potrzebujemy tych pieniędzy.
Mogę skorzystać z toalety?
Oczywiście. Pierwsze drzwi po prawej.
Dzięki.
On jest jak czarna dziura. Nie wiem, co go napadło.
W co zainwestował?
Odzyska w ogóle te pieniądze?
Może wy jeździliście za te pieniądze na wakacje, a nam dach się zapada.
Na pewno nie.
Tata wszystko odda. Pogadam z nim.
Nie wiem, co robić.
Będzie dobrze.
To nie jest wejście?
Nigdy tu nie byłam.
Tu są jakieś dzwonki!
Słucham.
- Halo? - Dzień dobry. Słychać mnie?
Tak. Słucham.
Szukam taty, pana Vrány. Jest tutaj?
Od dawna nie przychodzi. Zamknął biuro.
Słucham?
Już nie wynajmuje biura.
Jak to?
Nie było go od stycznia.
Nie wie pani, dokąd się przeniósł?
Naprawdę nie.
Dziękuję. Do widzenia.
Zaraz się okaże, że jesteś adoptowana.
Masz jeszcze chwilę?
Tak.
Wszystko dobrze?
Wiesz, że David ma dziewczynę?
Serio?
Wstawił fotki z jakąś wytatuowaną laską.
Przykro mi.
Przynajmniej nie muszę płacić czynszu.
Wiem, co zrobimy. Wynajmijmy coś i zamieszkajmy razem.
Poważnie!
Z tej fuchy mi nie starczy.
Może w ogóle nie mam gdzie mieszkać.
Nie mam na czesne.
Kurwa.
Przecież miało być łatwo!
Zawieziemy rzeczy do nas.
Rodziców nie ma do przyszłego tygodnia.
Jak wrócą, to im wyjaśnię.
Dzięki.
Dobrze, że mnie masz.
Dzień dobry.
- Pani Vránová? - Dzień dobry.
Wiedziałem, że panią znam.
Z kimś mnie pan myli.
A skąd!
Znamy się z panem Vráną. Pani tatą.
Co z tego? My już idziemy.
- No jasne. - Nie będziemy przeszkadzać.
Tylko sobie porozmawiamy. Spieszy się pani?
Nic panu do tego.
Pani tata nie odbiera.
Nie możemy go znaleźć.
Nie pomogę. Nie wiem, gdzie jest.
Niech pani zadzwoni.
Nie odbiera.
Co za pech!
Wie pani, jest winien pieniądze naszemu klientowi?
Chyba nas unika.
Nie wiem, co miałabym zrobić. Proszę stąd iść.
Wezwę policję.
Co pan, kurwa, robi?! Niech mnie pan nie dotyka!
Spokojnie.
Będziemy w kontakcie.
Tak mi przykro. Ale ze mnie niezdara.
Przepraszam.
Miłego dnia życzę.
Pojeby. Nic ci nie jest?
Nie oparzył cię?
Co to było?
Kurwa.
Nigdy nie wyschnie.
Jindra!
Kaja!
Cześć! Nie słyszycie mnie?
Sorki! Cześć!
Czy mnie olewacie?
Rozgryzłaś nas! Co tu robisz?
Umówiłam się z mamą. A wy?
Jedziecie gdzieś?
Wieziemy kilka gratów do Kai.
Nie masz firmy przeprowadzkowej?
Ma mnie!
- Będziesz dziś wieczorem? - Pewnie.
A wy?
Jasne.
- Zobaczę, czy zdążę. - Zdąży.
No i git.
Będzie tylko kilka osób, ale nie widzieliśmy się od wieków.
- Racja. - Kto przyjdzie?
Tato?
Co?
Kaju! Za chwilę wracam.
Dokąd idziesz?
Wiedziałaś, że Ema kręci z Prokopem?
No co ty!
Cześć.
Od rana do ciebie dzwonię. Gdzie byłeś?
Wskakuj.
Jak to?
Usiądź z tyłu. Z przodu mam rzeczy.
Muszę posprzątać.
Dokąd jedziemy?
Coś załatwić. To potrwa chwilę.
Jestem z Kają.
Zrozumie. Kaju!
- Dzień dobry! - Cześć.
Pożyczę ją na chwilę.
Niedługo ją odwiozę. Widzisz?
Nie mogłam w to uwierzyć.
Na pierwszym roku się nie znosili.
- Racja. - Zupełnie do siebie nie pasują.
Daję im kilka tygodni.
Oddzwonię.
Teraz nie mogę.
Grozili mi jacyś goście, którzy cię szukają.
Coś ci zrobili?
- Nie. - To dobrze.
Tak się rzucają, bo wiedzą, że nic nie mogą zrobić.
Gdyby cię nachodzili, wzywaj policję.
I nie mieszaj się.
Zrobię tak, żeby się odczepili.
Wiesz, że chcą nam zabrać dom?
Pewnie, że wiem. Już to ogarniam.
Dzwoniłem do mamy. Wszystko wie.
Ciocia mówiła, że wisisz im kasę.
Ciocia Zuzana. No jasne.
Nie słuchaj jej.
Odzywa się tylko wtedy, kiedy oni czegoś potrzebują.
Teraz, kiedy ja czegoś potrzebuję, to nawet palcem nie kiwnie.
Stracimy dom?
Już się tym zajmuję. Nic nie stracimy.
Nie mogą nam nic zrobić.
Nie masz już nawet biura.
Pewnie, że nie. Nie było tego warte.
Patrz, jaki mam piękny mobilny gabinet.
Dokąd jechałyście z Kają?
Próbowałyśmy ukryć resztę rzeczy.
Co?
Przewoziłyśmy rzeczy od nas do Kai.
Jakie rzeczy?
Kanapę, biżuterię...
To, co zostawili.
Co za głupota.
Nie wiedziałam, co robić.
Jeśli będę potrzebował pomocy,
to ci powiem.
Ale kanapa i pierścionki? To błahostki.
Zabrali prawie wszystko.
I co?
Myślałam, że pomagam.
Dokąd jedziemy?
Posłuchaj.
Czekam na duży przelew.
Ale się opóźnia.
Robimy z chłopakami ciekawy projekt.
Ładne domy, drogie nieruchomości.
Jak je sprzedamy, wystarczy dla wszystkich.
Ale żeby się udało, musimy trochę doinwestować.
Dlatego potrzebuję pożyczki. To zupełnie normalne.
My z mamą nie możemy wziąć pożyczki przez to całe zamieszanie.
Potrzebuję kogoś z czystym kontem.
Kogoś, komu mogę ufać.
Pomyślałem, że wezmę pożyczkę na ciebie.
Nic się nie bój.
Spłacę ją najpóźniej za tydzień.
Kto mi da pożyczkę? Jak ja ją spłacę?
Nie będziesz nic spłacać. Słuchasz mnie w ogóle?
Za tydzień będę miał te pieniądze z powrotem.
Nie byłoby lepiej przelać te pieniądze wierzycielom?
Żeby nam oddali dom. Albo tym facetom, którzy cię szukają.
Wiem, że nic nie rozumiem...
Nie, w porządku.
Gdyby to tylko było takie proste.
Nie możesz oddać wszystkiego, co masz, paru osiłkom.
Najpierw potrzebujesz dużych pieniędzy, potem możesz spłacać długi.
Na spokojnie. Nie możemy się spieszyć.
To ważne.
Potrzebujemy pieniędzy, żeby dokończyć projekt.
Potem sprzedamy domy, a jak nam się uda, długi znikną.
I wszystko będzie dobrze.
Kupimy ci mieszkanie.
Będziesz studiować w Anglii.
Auto dla mamy, dla ciebie, dla mnie.
Zainwestujemy w nieruchomości. To dobra opcja na starość.
Długi trzeba spłacać powoli i po trochu.
Wszyscy tak robią.
A jeśli się nie uda albo przelew się spóźni?
Wszystko pod kontrolą. No dobra.
Nie przewidzieliśmy,
że to będzie tyle kosztować, ale wszystko się zwróci.
Uda nam się dzięki tobie.
Cześć!
- Cześć. - Wspaniale.
Kopę lat.
Patrz, jak moja córka urosła.
Widziałyście się ostatni raz z 15 lat temu.
Możliwie. Nie pamiętam.
Mogę cię na coś zaprosić?
Nie mam dużo czasu.
No dobrze. Przejrzałaś papiery?
Szczerze mówiąc...
To się nie uda.
Nagle do mnie dzwonisz i oczekujesz Bóg wie czego.
Wiem, że mi pomogłeś. Chętnie się odwdzięczę.
Ale nie tędy droga.
Teraz tych rzeczy już się tak nie załatwia.
Procedury wyglądają inaczej.
Zatwierdzanie takich kwot trwa dłużej.
To nie przejdzie.
Rozumiem, że zadzwoniłem w ostatniej chwili i nie ma czasu.
Ale zawsze potrafiliśmy sobie z tym radzić.
To klasyka. Szybka pożyczka, szybka spłata.
Rozumiem.
Ale nikt nie pożyczy ci na szybko trzech milionów.
Mogłabym mieć przez to problemy.
Rozumiem. Musi istnieć jakieś wyjście.
Istnieje. Tylko kwota jest niższa.
Tu masz wyliczenia. Przejrzyj je.
Jeśli chcesz załatwić to dzisiaj, masz czas do piętnastej.
Powodzenia. I wybacz.
- Nic więcej nie mogę zrobić. - W porządku.
Pani dokumenty!
Możecie je sobie zatrzymać.
No dobra.
Nie szkodzi.
Trzy miliony?
NIERUCHOMOŚĆ ZAJĘTA
Świetnie. Dziękuję.
Nadal nic?
Nie.
Ładny domek.
Kiedyś taki miałaś.
Proszę sprawdzić dane. Tu są dokumenty i karta.
Ja jeszcze potwierdzę z kolegami warunki kredytu i zaraz wracam.
Dziękujemy.
No tak.
Ukrywanie kanapy to uroczy pomysł, ale zupełnie bezużyteczny.
W ten sposób możesz naprawdę pomóc rodzinie.
Tak jak ja zawsze to robiłem. I robię nadal.
Ile masz długów?
Trudno powiedzieć. Ja komuś wiszę, ktoś wisi mnie...
- Przepraszam, że to tyle trwało. - Nie szkodzi.
Tutaj mam wyliczenia.
Muszę państwa rozczarować.
Pani Vránová
nie kwalifikuje się do wyższej kwoty pożyczki.
Do jakiej się kwalifikuje?
W tej chwili to 350 tysięcy.
Mówiliśmy o siedmiuset.
Pani Vránová ma niepełny etat. Zarabia 13 tysięcy.
Możemy udzielić kredytu w wysokości 350 tysięcy.
Proszę się skonsultować ze starszymi kolegami.
Obawiam się, że...
Proszę.
Mama wie?
Słucham?
Mama wie?
Mam potwierdzenie.
Nieważne. Weźmiemy 350 tysięcy.
Dobrze. Wytłumaczę plan ratalny.
Nie trzeba. Proszę dać nam dokumenty i pieniądze.
Pani Vránová powinna wiedzieć...
Poradzi sobie.
Proszę dać nam gotówkę.
W porządku. Możemy umówić się na po weekendzie?
Potrzebujemy jej teraz. Proszę jakoś to załatwić.
Mogą państwo wypłacić 100 tysięcy.
I drugie tyle z bankomatu na zewnątrz.
Jutro mogą państwo wypłacić resztę.
Nie zostawisz mnie z tym samej, co?
Oczywiście.
Odwieziesz mnie?
Co się tak spieszysz?
Kaja czeka.
Niech czeka. To ważniejsze.
Przecież załatwiliśmy sprawę.
Tutaj tak.
Ale nie dostaliśmy tyle, ile potrzebujemy.
Jeszcze jeden przystanek. Ostatni, obiecuję.
Hej, Kaja. Dasz mi jeszcze chwilę?
Albo wiesz co? Jedź do domu.
Odezwę się później.
Nie chcesz?
- Nie. - Nie jesteś głodny?
Nie.
Możesz dopłacić?
Po prostu naciśnij przycisk.
Po co, skoro auto też jest zajęte?
To nie jest bez sensu?
Jindřiško,
z takim nastawieniem daleko nie zajdziesz.
We wszystkim musisz szukać pozytywów.
Inaczej możesz dać sobie spokój z życiem.
Nie daję sobie spokoju, tylko nie chcę skończyć na ulicy.
Nie skończymy na ulicy. Daj już spokój.
Nie powiedziałeś mi.
Czego?
Ile masz długów?
To w tej chwili nieważne. Mam plan.
Proszę cię tylko, żebyś chwilę wytrzymała.
A twoi wierzyciele wytrzymają?
To zupełnie co innego.
To on! No cześć!
Dziękuję.
Jaja sobie robisz?
Masz.
Ale ten czas leci, co?
Ostatnim razem byłaś małą dziewczynką.
Nie pamiętasz mnie, co?
Moje dziewczyny też już są dorosłe.
Czas szybko leci. Dorosła kobieta!
Ty też dorośniesz. Jak sobie radzicie?
Strasznie marudzi. Zapytaj mojej żony.
Poszła dziś na masaż, a ja robię za niańkę.
Już jestem wykończony. Chcesz chrupki?
Spróbujesz?
No proszę.
A u ciebie? Chyba kiepsko, skoro zadzwoniłeś.
Bywało lepiej. Ale z twoją pomocą to ogarnę.
Nie powinienem dawać ci więcej, ale nigdy nie mieliśmy problemów.
Zaryzykuję.
Dzięki.
Tylko uważaj.
Nie wiem, z kim robisz biznesy, ale ludzie się niepokoją.
Zastanów się, czy nie przesadzasz.
Bez obaw. Wiem, co robię.
Dzisiaj 500 tysięcy, na przyszły tydzień dwa miliony.
Szybciej się nie da.
Wiem, że to pożyczka taty.
Ale gdyby coś mu się stało, ty będziesz ją spłacać.
Nic się nie bój. Wszystko załatwię.
Za dwa, trzy tygodnie dostaniesz pieniądze.
Trzeba myśleć pozytywnie.
Przecież staramy się zapewnić przyszłość naszym dzieciom.
Elvirko!
Cieszę się, że mogę na ciebie liczyć.
Jesteś twarda. Jak ja.
Nie chcę być jak ty.
Córeczko, robię to wszystko dla ciebie.
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję, że mi dziękujesz.
Ale tak właściwie za co? Za te wszystkie wakacje?
Możesz mi za nie podziękować.
Za te sporty, które sobie wymyślałaś. Za studia w Anglii.
Za duży pokój w dużym domu.
Niczego nie potrafisz docenić.
O nic cię nie prosiłam.
Posłuchaj!
Cześć, Milan.
Tak.
Już jadę.
Zatrzymaj się.
- Co? - Zatrzymaj się.
Tutaj? Nie, to nie do ciebie.
Wielkie dzięki.
Mamo, nie wrócę dziś na noc. Zobaczę.
Tak.
Myślisz, że tata wie, co robi?
Ja?
Nie wiem. Chyba dobrze.
Pogadamy później.
Ja ciebie też. Pa.
Sześćset osiemdziesiąt,
dwa, cztery, sześć, osiem.
Sześćset dziewięćdziesiąt tysięcy.
Nie wygląda na tyle.
Co z nimi zrobisz?
Nie wiem.
Nawet nie miałam czasu się zastanowić.
Nie dotarło do mnie jeszcze to, co się stało, a teraz mam tu ponad pół miliona.
Nie mam powodu, żeby nie ufać tacie.
Nie masz powodu?
Właśnie pożyczył na swoją córkę 700 tysięcy.
Bez słowa wytłumaczenia.
Był wredny i zachował się jak ostatni dupek.
Nie mogę go z tym zostawić. Ma problemy, i my też.
A to jeszcze nie koniec. Chcą wam zabrać dom.
A on ma długi. Jak ta pożyczka ma mu pomóc?
Co ty możesz wiedzieć? Może to wystarczy, żeby nie zabrali domu.
- Wszyscy się od niego odwrócili. - Mają więcej oleju w głowie niż ty.
Wybacz.
Jeśli dasz mu tę kasę, nie wyplączesz się z tego do usranej śmierci.
Nie będzie studiów za granicą ani egzotycznych wakacji.
Będziesz spłacać pożyczkę, która nawet nie jest twoja.
Obiecał, że to tylko na chwilę.
Więc dlaczego mu zwiałaś, skoro tak mu wierzysz?
Chyba mu tego nie oddasz, co?
- Kurwa. - Nie odbieraj. - Wie, że tu jestem.
- Niby skąd? - Wie.
Nie wie. Spokojnie.
Nie bój się.
Dzień dobry!
Co u pana?
Cześć! Jest u ciebie Jindra?
Nie.
Wiesz, gdzie może być?
Nie. Spałam.
Myślałam, że jest z panem.
Już nie. U ciebie jej nie ma?
Nie pisała do ciebie?
Nie.
Ale mam tu te rzeczy.
Przepraszam cię strasznie. To był szalony pomysł.
Mogą tu zostać? Jindra się nimi zajmie.
Pewnie. Albo mogę panu z nimi pomóc.
Teraz jestem zajęty. Jindra po nie przyjdzie.
- Okej. - Dziękuję.
Miłego dnia!
Gdyby się odezwała, dasz mi znać?
Pewnie.
Do zobaczenia!
Cześć.
Ktoś chodził po waszym domu i robił zdjęcia,
a oni ci nawet nie powiedzieli.
A teraz wszystko pójdzie na aukcję. Masakra.
Spójrz na te wille. Też są na aukcji.
- Na tej stronie? - Tak.
Ta jest ładna.
Wiem, że twój tata naciska.
Ale się zastanów.
Możemy tu zostać i tylko spać i nie musieć nic robić?
Proszę.
A ta?
Dlaczego nie?
Załóż tę.
Chcesz?
Otwórz.
Co z kasą?
A co?
Co z nią zrobisz?
Masz jakąś torebkę? Pasującą?
Chcesz ją zabrać?
Masz lepszy pomysł?
Mnóstwo.
Co ty robisz?
Nic! Gotowe. Pięknie!
Chcesz brokat?
Nie ma mowy.
Cześć! Jesteście!
Cześć!
Potrzymać?
Nie trzeba. Cześć.
Dobra, chodźcie!
Cześć! Przyszłyście!
Super! Mamy piwko i całą resztę!
Cześć! Jechałeś prosto z lotniska?
Dobrze cię widzieć.
- Siadajcie. - Cześć!
Znowu wszyscy razem! Cześć!
Wznieśmy toast! Chodźcie wszyscy!
Za Adama!
Dzięki, dzięki!
Kto jest głodny?
Tutaj?
- Tutaj, nie? - Tak! Na tle zieleni.
To najważniejsze.
No pewnie. Zrobimy sobie selfie. Poczekajcie!
Uśmiech! Są wszyscy?
Jeszcze jedno!
Pokaż mi.
Chodźcie pić!
Z Prokopem?
Od kiedy?
Nie wiem. Pytałam, czy są razem.
A oni na to, żeby nikomu nie mówić.
Ja się tylko domyślałem. Nie miałem pewności.
Ja też wiem od Kai.
Piękne dekoracje! Udały wam się.
W Kalifornii jest wspaniale.
Tutaj można utknąć.
A ty?
Może zrobię magisterkę w Londynie.
W Londynie? Super!
Zobaczymy.
Chciałabym podróżować.
No pewnie.
- Moje... - Twoje jest lepsze.
Dzięki.
Nie ma za co.
Cieszysz się, że wróciłeś?
Tak.
Zostaniesz?
Znowu mieszkam u mamy.
Nic mnie tu nie trzyma, tylko rodzina i przyjaciele.
Masz chusteczki?
Nie mam. Cholera.
Ślimak!
Tutaj.
Przez tę cholerną nerkę nie mogę się nawet schylić.
Wrzuć ją do ognia.
To by było niezłe.
Weźmy kasę i wyjedźmy w cholerę.
Albo zapłacę nimi za studia.
Nuda.
A jak Adam?
Coś z tego będzie?
Dlaczego nie?
To moje?
Dokąd się przeprowadzasz?
Co? Przeprowadzasz się?
Nie powiedziałaś wcześniej.
Tylko na chwilę.
Rodzice robią remont,
więc przewiozłam część rzeczy do Kai.
Wyrazy współczucia. Też robiłam remont.
Miał skończyć się w maju, a skończył się tydzień temu.
Nieziemski burdel. Nigdy więcej.
Biedactwo! Jak to zniosłaś?
Jakoś się udało.
Nie potrzebujesz terapii?
Tylko mówię!
Gdybym miała własne mieszkanie, nie martwiłabym się bałaganem.
A gdzie będziesz mieszkać?
U Kai. Rodzice gdzieś pewnie pojadą.
Widziałem dziś twojego tatę.
Bił się z jakimiś typkami, a potem dokądś pobiegł.
Ma ktoś moją matę do jogi? Co?
Użyłaś jej raz.
Jindřiško!
Co robisz?
Daj spokój.
Chcesz iść do domu albo do mnie?
Już nie płacz.
Co?
Straszne. Nienawidzę tej gitary.
Mamy ognisko. Tylko chwilę.
Zagraj coś.
Co?
Co to była za piosenka, którą śpiewaliśmy w szkole?
Coś tam, coś tam, i dochodzę.
Wybacz mi.
Co?
Wybacz mi.
Taki jest tytuł tej piosenki.
Głupia jestem.
Dziś sobie o niej przypomniałam. Zaśpiewamy?
Ognisko przygasa.
Dorzućcie gitarę.
Dokąd idziemy?
Oprowadzę cię. Chodź.
Jak włączyć latarkę?
Tutaj.
Dzięki.
Ale pająk!
Uważaj, dziura.
Po lewej stronie
ogromna bukowa biblioteka.
Tutaj mogłaby być sauna. Albo składzik.
Tak lepiej.
Salon.
Z widokiem na morze?
Raczej na bloki.
Patrz. Wielgachna skórzana sofa.
Telewizor wyjeżdża z podłogi. Wyższy ode mnie.
Marmurowa kuchnia, dwie lodówki i zamrażarka.
Winda.
Dla służących?
Dla wszystkich.
Łazienka z podgrzewanym sedesem i bidetem.
Tutaj gabinet, pokój dla dziecka lub siłka.
- Siłka! - Pewnie.
Podgrzewane podłogi.
Garaż na trzy auta. I jeszcze kort tenisowy.
To tyle.
Zastanowię się i dam znać.
Dzięki za oprowadzenie.
Nie ma za co.
Mam pytanie.
Obiecaj, że nie będziesz się śmiać.
Strzelaj. Nie będę się śmiał.
Chyba.
Dobra, obiecuję.
Pamiętasz to lato, kiedy wyjechałeś?
Tak.
Chodziliśmy ze sobą czy nie?
Prawie.
Prawie. Więc nie.
Myślę, że mało brakowało.
Ja myślałam, że tak.
Zepsułeś mi wspomnienia.
Wybacz. Przepraszam.
Nie potrafię iść i pić naraz.
- Kto chce? - Nie.
Chwila. Zaraz wam dam.
- Zostaw nam coś. - Ohyda.
Sama ślina.
Wszystko dobrze?
Sama nie wiem.
Mam wrażenie, że to będzie masakra.
Że tata sobie nie poradzi i będzie jeszcze gorzej.
Nie chcę przesrać sobie reszty życia.
Chcesz iść do mnie? Albo ja pójdę z tobą?
Nie.
Poradzę sobie.
Na pewno?
Wiesz, że nie jesteś sama?
- Wiem. - Jestem przy tobie.
Ale już się nie przeprowadzaj.
- Dobranoc. - Dobranoc Do jutra?
- Odezwę się. - Dobra.
WYSTĄPILI
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Magdalena Bartkiewicz