Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć, Los Angeles.
Dziękuję, że przyszliście.
Za mną bardzo ciekawe dwa lata.
Rozwiodłam się w 2022 roku.
Wielkie dzięki.
Wtedy tak się nie czułam.
Nie spodziewałam się, że wiadomość o moim rozwodzie
stanie się taką pożywką dla publiki.
Było mi wstyd i czułam żenadę.
Ale nie przewidziałam, że wszystkie te media
zadziałają jak znak Batmana na niebie.
Wszyscy potencjalnie zainteresowani panowie dowiedzieli się,
że nagle stałam się dostępna.
Nigdy w życiu tak mnie nie ścigano.
O rety.
To było ekscytujące i szokujące zarazem,
bo jako dzieciak nie przyciągałam chłopców.
W latach 90. chłopcy z liceum
nie czuli mocy charyzmatycznych miseczek A.
Ale wszystko się zmieniło.
Teraz facetom potrzeba do szczęścia
mojej energii mamusi-rozwódki.
Tak.
Rozwiedziona mama jest wyjątkowa, bo nie chce się angażować.
Nie chce mieć twoich dzieci.
Rozwiedziona mama
chce tylko zostać przyszpilona.
Wisi mi, ile masz komórek mózgowych.
Nieważne, że nie potrafisz wymówić poprawnie „hors d'oeuvres”.
Mam to gdzieś.
No me importa.
Najważniejsze, żeby przez cały czas stała ci wielka dzida.
Swoją dzidą masz mi dojechać do mózgu.
Musisz mi ugniatać na okrągło korę czołową.
Aż ustąpi poczucie paranoi.
Nie chcę się dłużej bać sztucznej inteligencji.
Nie próbuję już nikogo usidlić.
Chcę jedynie wstrząśnienia mózgu.
Tak.
Staram się codziennie pić sok żurawinowy.
Właśnie.
Gdy poznaję nowych facetów, witam się tak:
„Siema, chono tu.
Mam do ciebie pytanko.
Jesteś po wazektomii?”
Zaraz po rozwodzie szalałam jak dzika.
Żałujcie, bo nisko się ceniłam.
Po dziesięciu latach małżeństwa
miałam w sobie energię uciekiniera z więzienia.
Moje standardy szorowały po dnie.
Im mniej włosów na głowie i więcej na reszcie ciała, tym lepiej.
Polowałam na gościa o kształtach idealnej dyni.
Tu jestem!
Bo wiecie, jaki rodzaj energii wniesie do sypialni?
Wdzięczność.
Będzie cię lizał długo i szczęśliwie.
Uwolnisz się od poczucia winy,
że znowu zbyt długo dochodziłaś.
Zamiast tego powiesz: „Zasuwaj, ty przeciętniaku na farcie”.
Jeśli mówimy o przyszpilaniu, to pewne standardy jednak wyznaję.
Musisz zapłacić za pierwszą randkę.
Daj spokój. Musisz zapłacić za pierwszą randkę.
Wiem, to chore,
bo przecież jestem milionerką.
Naprawdę.
Niech cię nie zwiedzie moja sukieneczka.
Jestem milionerką.
Ale i tak musisz zapłacić za pierwszą randkę,
bo musisz udowodnić, że rozumiesz
podstawową strategię inwestycyjną.
Pieniądze do ciebie wrócą, kumasz?
Zaufaj mi.
Jeśli wierzysz w swój produkt,
jeśli przebije się na rynku i się na nim utrzyma,
kasiora, którą wyłożysz na tapas i makaron z pieprzem,
będzie małym misiem,
gdy załatwię ci mieszkanie z dwiema sypialniami w Resedzie.
W samym Los Angeles byłoby zbyt drogo.
Ale w Resedzie…
Będzie AGD ze stali nierdzewnej,
podwójne miejsce parkingowe,
nawet sedes TOTO.
Wiesz, co to TOTO?
To taki zaczarowany japoński sedes.
Deska do siedzenia jest zawsze ciepła,
a kiedy już usiądziesz,
wyłaniają się Hello Kitty i Godzilla i robią tak…
Centralnie w dupcię.
Wiesz, ile trzeba wydać, żeby Hello Kitty i Godzilla
połączyły się w wysiłku polerowania ci krocza po sraniu?
Hello Kitty nie ma nawet ust.
Ale ze mną wszystko jest możliwe.
Gdy już ci załatwię to mieszkanie w Resedzie,
lepiej, żebyś warował w tymże mieszkaniu w Resedzie.
Twoja kutanga ma mnie dorwać,
kiedy zakończę występ w koszuli nocnej w The Wiltern.
Tak.
Lepiej tam czekaj,
bo nie wolno ci być jednocześnie biednym i czymś zajętym.
To kombinacja nie do przyjęcia.
Tak samo jak kombinacja brzydoty i strzelania fochów.
I żebyś przypadkiem nie podnajął drugiej sypialni.
W 2022 założyłam konto na portalu randkowym.
Zapłaciłam 250 dolarów z góry za używanie jej przez cały rok.
Przyoszczędziłam pięć dolarów miesięcznie.
Może i jestem bogata, ale pozostałam Chinką.
Właśnie.
Wciąż cierpię na fantomowe poczucie biedy.
Nadal jestem przeraźliwie skąpa.
Wypiję mleko sojowe, nawet gdy stuknie mu termin ważności
i zamieni się w tofu.
Poważnie, zaleję nim płatki.
Utrzymuję kontakt z kobietą, której nienawidzę,
bo ma własne drzewo cytrynowe.
Gdy pojawiłam się na portalu randkowym, zadzwonił do mnie gość,
z którym spotkałam się kiedyś na dwóch przyjęciach.
Dostał mój numer od wspólnego znajomego.
No i zagaduje: „Cześć, Ali.
Dosłownie dzisiaj dowiedziałem się o twoim rozwodzie
i muszę ci powiedzieć…
Jaram się!
Serio, bo zawsze się w tobie podkochiwałem.
Dawno temu powiedziałem przyjacielowi, że jesteś dziewczyną moich marzeń.
Wiem, że to dziwnie zabrzmi, ale…
zostań moją dziewczyną”.
Ja na to…
„Właśnie wpłaciłem 250 dolarów.
Wydajesz się miły, ale…
muszę się teraz odkuć”.
Zaraz po tamtym telefonie lecę do Europy.
Wysiadam w Londynie, a tamten facet
przysłała mi bukiet kwiatów, taki duży.
Potem Amsterdam.
Gość przysyła kolejny bukiet, taki duży.
Potem lecę do Kolonii.
I czeka na mnie bukiet moich rozmiarów.
A gdy kończyłam trasę w Kopenhadze,
przysłał sześć ogromnych kompozycji kwiatowych.
Powiedziałam koleżankom, a one:
„Boże, jakie to słodkie. Jestem zazdrosna”.
A potem pochwaliłam się kolegom,
a ci: „Ten koleś to psychopata”.
„W porządku, Ali? Nic ci nie grozi?”
Tak prości i leniwi stali się mężczyźni.
Gdy inny facet zdobywa się na uprzejmość,
jakiś romantyczny gest,
oni widzą w tym niezdiagnozowaną chorobę psychiczną.
To prawda, że nie podobałam się chłopcom.
Byłam zbyt hałaśliwa.
Miałam wąsy.
Nazywali mnie „Smarkówą”, bo dłubałam w nosie.
Przezwisko okrutne, ale adekwatne.
Teraz mam 42 lata, jestem matką i sytuacja zmieniła się na moją korzyść.
Wyjaśnienie widzę jedno.
Mężczyźni po dwudziestce
chcieliby się umawiać z dziesiątkami.
W tym wieku nie obchodzi was osobowość kobiety.
Macie gdzieś jej kreatywność.
Gdy jesteście młodzi, ostatecznym symbolem statusu
jest randkowanie z piękną, cycatą dziesiątką.
A gdy panowie kończą 40 lat, odechciewa im się dziesiątek.
„Marzy mi się miła szóstka,
która zarabia co najmniej 15 tysięcy dolarów rocznie
i ma ugodowy charakter”.
Ale już po ptakach, bo wszystkie miłe szóstki zostały wyrwane.
Pojęcie symbolu statusu się zmieniło.
Już nie chodzi o świetny wygląd i wyrywanie dziesiątek.
Dzisiaj, gdy stuka czterdziestka,
a ty przytargasz na imprezę nudną lasencję,
to wszystkie dojrzałe kobiety przy stole się wściekną,
bo podrzuciłeś nam sukę do niańczenia.
Ty potem znikasz i dogadzasz innym intelektem i żarcikami,
a my musimy wysłuchiwać jej historii z dupy
o ryżu kalafiorowym i mocy kryształów.
Zepsułeś nam kolację, więc tracimy do ciebie szacunek,
bo nie masz za grosz dobrego smaku.
Najgorsze w byciu stand-uperką
jest integrowanie się z dziewczynami stand-uperów.
Boziu, jakież to bolesne.
Gorsze niż molestowanie seksualne.
Tyle zmarnowanych godzin mojego życia
na siedzeniu obok tych instagramiernot.
Dziewczynek, które żerują na moim brzydkim koledze.
Całe życie był brzydki
i żadna odpacykowana kobieta nigdy na niego nie spojrzała.
Instagramiernoty są bystre.
Wiedzą, że nadchodzi ten dzień,
kiedy producenci kremów przestaną im płacić,
by pozowały w stringach na dmuchanym pączku.
Więc by zadbać o przyszłość,
zaciskają kły swoich cipek na łysym łbie mojego kolegi,
aż przestanie samodzielnie myśleć.
Laski wiedzą, że gość prowadzi perspektywiczny podcast
i nie kuma intercyzy.
A że jestem miłą szóstką, to ich wysłuchuję.
No i jestem znośną aktorką, więc myślą, że ich słucham,
choć tylko patrzę im w oczy i się uśmiecham.
Ale w myślach układam listę zakupów na Amazon Prime Day.
Muszę przyznać, że fajnie jest czuć się tak kochaną i wielbioną
po długim okresie życia na marginesie.
Przez ostatnie dwa lata dostałam od amantów
mnóstwo uroczych prezentów.
Dostałam kwiaty, torebki, biżuterię.
Moje kumpele mówiły: „O Boże.
Biżuteria?
Ali, jak chcesz ją przyjąć?”
Ja na to: „To proste. Przyjmę i już.
To najłatwiejsza rzecz na świecie.
Mam odrzucić prezent piękny, drogi i za friko?
Toż to chińska bajka. Biorę i cześć”.
Jak ma mi dodać energii odrzucenie prezentu z 24-karatowego złota?
To nie jest tak, że facet daje ci naszyjnik
w ramach zawarcia umowy.
„Jeśli przyjmiesz ten naszyjnik, zgadzasz się ssać mi fiuta”.
To nie tak. Mówisz: „Trevor.
Jak miło z twojej strony. Piękne cacko.
Bardzo dziękuję”.
A potem bierzesz naszyjnik i odwracasz się na pięcie.
Albo ssiesz mu fiuta.
Zastanów się, czego pragniesz.
Twoja decyzja.
Ale tak czy siak, zachowaj naszyjnik.
Uzależniłam się od zalotów, więc dopracowałam do perfekcji
dawanie kosza delikwentom po trzech tygodniach.
Bo właśnie po trzech tygodniach przestają się starać.
Wtedy przestają słać kwiaty.
Wtedy przestają z własnej woli obrabiać ci wisienkę.
Zwalniam cię, gościu!
Rzecz jasna dobieram słowa nieco staranniej.
„Nie masz pojęcia, ile znaczyły dla mnie te trzy tygodnie.
Zaspokoiłeś moje pragnienia, o których nie miałam pojęcia.
Jesteś taką piękną i wyjątkową ludzką istotą.
Czuję, że nadszedł czas, abym skupiła się na pracy i rodzinie”.
Mam rację?
Koleś, z którym się ostatnio rozstałam, był wielkim, zdolnym reżyserem.
Na moje przemówienie zareagował iście po reżysersku.
Powiedział:
„Coś tu nie pasuje.
Coś tu nie pasuje, Ali.
Powiedz, dlaczego naprawdę ze mną zrywasz”.
„No dobrze.
Zrywam z tobą, bo…
podczas naszych ostatnich dwóch randek
nie potraktowałeś mnie na dole językiem,
a to mi się nie spodobało”.
On na to…
„Dlaczego o tym ze mną nie porozmawiałaś?”.
Ja na to…
„Bo jestem rozwódką.
Już tego nie robię.
Rozmowy? To gówno dla małżeństw.
Jestem na emeryturze.
Sądzisz, że rozwiodłam się z jednym mężczyzną,
żeby rozmawiać o oczywistych gównach z innym mężczyzną?
Pieprzyć taki krok w bok.
Chcę zmienić styl życia.
Sądzisz, że znosiłam wstyd i piętno rozwodu,
by teraz łazić po ulicach i przekonywać samą siebie,
że czasami to, co trzeba powiedzieć, jest powiedzieć najtrudniej?
Zwłaszcza jeśli chodzi o lizanie kobiety z własnej woli.
Takie akcje nie powinny się dziać na życzenie.
To kwestia wychodzenia z inicjatywą.
Nie mam ochoty w trakcie całowania się z facetem
nagle mówić mu…
„Zrób mi minetę”.
To upokarzające.
„Zrób mi minetę”.
Co ja jestem, złol z filmu Disneya?
„Zrób mi minetę”.
Czy muszę ci przeliterować elementarz?
„Zrób mi minetę”.
„Pochwal mój wygląd”.
„Życz mi na urodziny sto lat”.
Wymyśliłam ten żart w chwili, gdy zrywałam z reżyserem.
Wygarnęłam mu centralnie.
Gdy tylko zapytał:
„Czemu o tym ze mną nie porozmawiasz”,
Ja na to: „A co mam powiedzieć?
Zrób mi minetę?”
A potem zaczęłam maszerować
wokół pretensjonalnych rzeźb w jego salonie.
„Zrób mi minetę albo wystrzelę rakietę”.
Boże, ależ byłam z siebie dumna. Śmiałam się do rozpuku.
Jarałam się faktem, że właśnie wymyśliłam żart,
na którym później zarobię.
Szare na złote, chwila moment.
Byłam tak skupiona na sobie, że kompletnie zapomniałam o nim.
Podniosłam wzrok, a on…
„To nie jest śmieszne.
To bardzo niegrzeczne. I zupełnie nieśmieszne.
Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę,
ale nikt jeszcze nigdy ze mną nie zerwał.
I było tak nie bez powodu.
Zrozum, że jeśli to zrobisz,
będziesz tego żałować do końca życia.
Ponieważ, Ali,
nigdy nie znajdziesz kogoś takiego jak ja”.
„Mam nadzieję. O to chodzi w rozstaniu.
Nie chcę być z tobą ani z nikim innym w ten deseń.
Nie rwiesz się do minety i nie śmiałeś się z moich żartów.
To dwie czerwone flagi”.
A on na to: „Wiesz co, Ali?
Jestem teraz w kiepskim momencie życia
i jeśli mówisz to wszystko poważnie, to przysięgam na Boga,
że być może się zabiję”.
Ja na to: „Śmiało.
Tak czy siak, nie będziemy razem. Niby tak samo, ale inaczej”.
Dodałam: „W sumie to nie mówię poważnie.
Jesteś dobrym człowiekiem, ale do siebie nie pasujemy.
Oszczędzaj energię i nie groź mi więcej.
Bo jednego nie rozumiesz.
Jestem niezależną finansowo rozwiedzioną mamą”.
Tak.
„Nie planuję budowania z kimś życia.
Mogę umrzeć w samotności.
A zerwanie z tobą, w porównaniu z rozwodem, jest banalne.
Nie mamy wspólnego majątku, dzieci.
Danie ci kosza to pryszcz.
To jak odłożenie burrito, gdy jest się sytym.
Pikuś.
Ale jeszcze raz dzięki za naszyjnik.
Bardzo mi się podoba.
I…
Do końca życia będę go wielbić.
Chyba że wyląduje w lombardzie”.
Dlatego twierdzę, że po rozwodzie
trzy tygodnie są idealne.
Później robi się zbyt poważnie.
Kolesie zaczynają się naprężać.
„Wiesz co, Ali?
Naprawdę czuję, że przy tobie mogę być sobą”.
„Błagam, nie.
Po prostu eksponuj najlepsze części siebie,
a całą tę gównianą resztę wdepcz w ziemię.
Zachowaj ją dla przyjaciół i bliskich,
którzy będą przy tobie, gdy capnie cię rak.
Bo mnie tam nie będzie.
Nie znam cię. Minęły ledwo trzy tygodnie.
Nadal nie ogarniam, czy jesteś z Filipin, czy z Kambodży.
Nie znam cię.
Nie znam”.
To kwestia kobiet po dwudziestce.
Tez kiedyś taka byłam.
Łatwo ci schlebić.
Czujesz się wyjątkowa,
gdy mężczyzna się przy tobie otwiera,
kiedy opowiada o swojej traumie.
„Wiesz, Ali…
gdy byłem chłopcem…
wujek mnie…”
„I tu się zatrzymaj!
Weź się w garść, człowieku!
Myśl pozytywnie, bądź sexy.
Przyszłam tu tylko na orgazmy i darmowe ostrygi”.
Ale jeśli jesteś miłą szóstką jak ja,
ci kolesie nie chcą cię po prostu przyszpilić.
W zamian chcą z ciebie zrobić mamusię-terapeutkę.
Dzwonią i mówią: „Ali, dzień mi się spieprzył”.
„W takim razie się rozłącz.
Skąd ci przyszło do łba, że możesz
ochlapywać gównem mój dzień.
Ja bawię się świetnie.
Zajmuję się zawodowo wystrojem wnętrz.
Mój dom jest pełen sedesów TOTO.
Mieszkam z dwiema córkami.
Boże, są takie urocze. Mają teraz sześć i osiem lat.
Dacie wiarę? Sześć i osiem lat?
Jeszcze niedawno biegały w sukieneczkach,
a teraz szaleją poza domem.
W każdą sobotę rano oglądamy razem RuPaul's Drag Race.
Obie mają fryzury na azjatycką Amelię,
które im zrobiłam, gdy miały dwa latka.
Codziennie przycinam im włosy.
To takie moje małe bonsai.
Naprawdę wierzę, że dla kobiety
czterdziestka to doskonały moment…
by się rozwieść.
Doskonały.
Bardzo mi przykro, że przyciągnąłeś tu swoją żonę,
bo właśnie obchodzicie rocznicę albo jej urodziny.
Ale muszę głosić dobrą nowinę.
Czterdziestka to świetny moment na rozwód.
W moim zasięgu są faceci w dowolnym wieku.
Lepszej sytuacji nie będzie.
Mogę czerpać z 25-latków
i dojechać płynnie do 55-latków.
Jeśli masz 55 lat, mam pytania.
Czy przeżyjesz szybki spacer?
Czy podniesiesz coś ciężkiego?
Czy strawisz czerwone mięso
bez opuchlizny palucha następnego dnia?
Dasz radę?
Puedes? Es posible?
Jeśli wszystkie odpowiedzi brzmią „tak”,
jestem otwarta.
Apka spasowała mnie raz z pewnym 55-latkiem.
Widać było, że tyle ma.
Zaczynał już siwieć, niektóre włosy były białe.
Do tego długa i bujna, pięknie dopasowana broda.
Był byłym zawodowym surferem, który codziennie surfował,
więc był opalony i przypakowany.
Był stary, ale i seksowny, od razu przyciągał wzrok.
Przypominał króla Trytona z Małej Syrenki.
Pamiętasz, jak dawno temu oglądałaś sobie film,
a tu nagle na ekran wpływa król Tryton, a ty wymiękasz?
„Kim jest ten podwodny Święty Mikołaj…
z sześciopakiem i ogonem?
Co słychać, królu Trytonie?
Chono tu, mam pytanko.
Gdzie jest mama Ariel? Żyje, nie żyje?
Rozwiedliście się? Bez ruchanka? Otwarty związek? Co jest grane?
No to drugie pytanie.
Gdzie masz fiuta? Pod ogonem?”
No to spotkałam się z tym 55-latkiem.
Zasiadamy do kolacji, przyglądam mu się i…
„Nie masz 55 lat, co?”
On na to: „Nie, mam 60.
Naprawdę cię przepraszam, Ali.
Powinienem był przyznać się wcześniej.
Ale bardzo chciałem cię poznać. Gdy założyłem konto w apce,
niechcący źle wpisałem datę urodzin,
a apka nie pozwoliła tego odkręcić.
Gdybym założył nowe konto, trafiłbym na koniec kolejki oczekujących.
I tak, wszystkie zdjęcia na moim profilu
są sprzed pięciu lat, gdy dołączyłem po raz pierwszy.
Byłem po prostu zbyt leniwy, by wrzucić nowe.
Ali, naprawdę cię przepraszam.
Zrozumiem, jeśli wstaniesz i wyjdziesz”.
Ja na to: „W porządku.
Już tu jesteśmy, a paliwo takie drogie”.
Dodałam: „Jak tak teraz na ciebie patrzę,
to owszem, wyglądasz starzej,
ale muszę przyznać,
że masz najpiękniejsze i najciekawsze oczy,
jakie w życiu widziałam”.
Tylko westchnął.
„To dlatego, że mam jaskrę”.
„Stary, po co wyjeżdżasz mi z tym gównem?
Teraz gdy pójdę do łazienki, wygugluję, czym jest jaskra”.
To chore, bo mam 42 lata.
Nigdy nie przeleciałam 60-latka.
I muszę przyznać…
że było mega.
Tak.
Naprawdę.
Gorąco polecam zaliczenie 60-latka,
o ile kręci cię dochodzący facet
wydzierający się wniebogłosy…
jakby go obdzierali ze skóry.
Naprawdę czujesz, że żyjesz, bo równie dobrze możesz nie żyć.
Puknięcie 60-latka jest tym fajniejsze,
jeśli lubisz dochodzących mężczyzn,
którzy po wytrysku walą się na ciebie jak kłoda.
A ty czujesz się, jakbyś wyciągnęła nie ten klocek
z wieży Jenga.
Myślałaś, że przejdziesz do historii
jako azjatycko-amerykańska pionierka macierzyństwa i komedii,
ale nie, od teraz jesteś mordercą.
Tak zostaniesz zapamiętana.
Ale najlepsze w pieprzeniu 60-latka jest to,
że możesz usłyszeć historię…
którą opowiedział ci już we wtorek…
i którą powtórzy w piątek,
o rzucie z połowy boiska, który mu wyszedł w 1985.
Słuchajcie, powiedziałam, że było super, i nie kłamałam.
Bo tak było.
Nie zapominajmy, że ten koleś był kiedyś zawodowym surferem.
Więc posuwał lale przez całe życie.
Zna wszelkie możliwe sztuczki.
Całe to gówno.
I takie gówno.
Plucie na kolano.
Takie gówno.
A potem pluł sobie na stopy. Tego akurat nie znałam.
Używał nogi jak macki.
Bo jest człowiekiem oceanu. Uczyła go ośmiornica.
Doradzają mu koniki morskie.
Niestraszne mu ślimaczki.
To Aquaman.
Przez cały czas na mnie patrzył.
Opalizującymi oczami Nocnego Króla.
Tymi hologramami z Gry o Tron.
Było majestatycznie i strasznie zarazem.
Bałam się, że jeśli nie dojdę w tym samym momencie, co on,
to rzuci na mnie klątwę.
I o północy zamienię się w minotaurzątko z łuszczycą.
Szczytowaliśmy jednocześnie.
To rzadkość, gdy stukacie się pierwszy raz.
Było niesamowicie i intensywnie.
Rewelka.
Ale potem krzyknął mi do ucha.
I przysięgam, że zrobił to tak głośno,
że oczy zaszły mi mgłą.
A potem nagle zupełnie sflaczał.
Runął na mnie 90-kilogramowy ludzki cielec.
I ani drgnął.
Ścisnęło mnie w żołądku. „Boże, nie żyje”.
A gdy znów zaczął oddychać,
poczułam ulgę jak nigdy.
Przepełniła mnie od stóp do głów.
Jakbym doszła drugi raz.
Jedyne uczucie lepsze od orgazmu
to pewność, że jednak nie trafisz do pierdla.
Pierwszym, który się do mnie odezwał po nagłośnieniu mojego rozwodu,
był 25-letni półwietnamski ziom z Teksasu mieszkający w Chicago.
Był do bólu sexy,
ale nie chciałam mu odpowiadać, bo miał przecież 25 lat.
To mało.
To oznacza, że nie wie, kim jest Kato Kaelin.
Nigdy nie pił crystal pepsi ani nie oglądał E.T.
To o czym będziemy rozmawiać?
Ignorowałam jego wiadomości,
a potem wysłał film na zanętę.
Widać, że nowe pokolenie.
Nigdy takiego nie dostałam, więc nie wiedziałam, co robić.
Przysłał mi nagranie
ze sobą w łazience, obok szumi prysznic.
„Czy młodemu nic nie jest?
Może ma depresję?
Czy zrobi sobie krzywdę? Czy woła o pomoc?”
A potem przeszedł do zdejmowania koszulki.
Mięśniory po byku i dorzucił sztuczkę z cyckami.
Jak na nagraniu Toni Braxton. „Dobry Boziu!”
A potem zaczął poprawiać spodnie dresowe.
A potem zrobił…
Film się urwał, a ja…
Obejrzałam nagranie jeszcze dziesięć razy.
Za każdym razem coraz bardziej skupiona,
zwłaszcza na końcówce, gdy poprawia spodnie.
Rozkminiałam po grze świateł i fałdach tkaniny,
jak duże jest to coś.
Był taki mądry, że mi tego nie pokazał.
Zamiast tego błysnął sylwetką.
Niczym w burlesce.
Więc przyleciał do LA, a ja zerżnęłam go do bólu.
O mamo.
Było świetnie.
Gdy teraz o tym myślę, palce stóp zwijają mi się w pięść.
Było tak dobrze, że dwa tygodnie później poleciałam do Chicago
i znowu go zerżnęłam.
Tak. Widziałam, że jest spłukany,
bo wszystkie swoje nęcące filmy kręcił w łazience YMCA.
Zanim poleciałam do Chicago, zadzwoniłam i powiedziałam:
„Fajnie, że znów cię zobaczę.
Chcę mieszkać w ładnym hotelu,
jeść w dobrych restauracjach i robić fajne rzeczy.
Na czas mojego pobytu płacę za wszystko”.
Powiedział: „Wypas!”.
„O w pytona!”
Ląduję i spędzamy wspaniały wieczór.
A nad ranem pyta, co chciałabym dziś porobić?
Ja na to: „Chcę do muzeum”.
On na to: „Zaliczę dinozaury”.
„Nie, chłopie, chcę do Instytutu Sztuki.
To zapewne najlepsze muzeum w Stanach.
Właśnie tam kręcono scenę do Wolnego dnia Ferrisa Buellera”.
O Boże.
Nie wiesz, co to Wolny dzień Ferrisa Buellera.
Ponieważ jest to moje ulubione muzeum, spędziliśmy tam trzy godziny.
Zrozumiałam to, gdy wychodziliśmy.
„Rety, jesteśmy tu od trzech godzin.
Żyjesz?
Czy czujesz się jak przeciągnięty pod kilem?”
On na to: „Nie.
Cała ta sztuka to miazga!
Na maksa. A ten kolo Monet? Też miazga”.
„Czy ty właśnie powiedziałeś »Monet«?
Dobra, przelecę cię jeszcze sześć razy”.
Tradycyjnie umawiałam się wyłącznie z Amerykanami pochodzenia azjatyckiego.
Nadal uważam, że są najseksowniejsi.
Gdy oglądałam Squid Game, to ledwo zipałam.
„Podoba mi się ten, ten, ten i tamten”.
A gdy obejrzałam Avatara: ostatniego władcę wiatru,
zachciało mi się tego, potem tego,
potem tego i tamtego.
Kręci mnie książę Zuko, wujek Iroh i Appa. Pełen zestaw.
Historycznie rzecz ujmując,
randkowałam dotąd z Amerykanami pochodzenia azjatyckiego,
ale teraz postanowiłam posmakować tęczy.
Tak. I po raz pierwszy w życiu
spotykałam się z kilkoma białymi mężczyznami.
W sumie to nie tęcza.
Bardziej chmurka na końcu tęczy.
I głęboko wierzę, że opady z chmur
wpływają na wilgoć…
Nie jestem klimatologiem, ale łapiecie?
Przez ostatnie dwa lata przeleciałam wielu kolesi o imieniu Blake.
I z jakiegoś powodu
często trafiałam na facetów ze Środkowego Zachodu.
Wszyscy byli faktycznie bardzo mili,
ale nie sądzę, bym z którymkolwiek wytrzymała na dłuższą metę.
Bo ci biali kolesie ze Środkowego Zachodu,
ich dieta i podniebienia są bardzo ograniczone.
Jestem dziarskim smakoszem.
Jem świńskie nóżki, duriany, ślimaki, wszystko, jak leci.
Ale ci biali kolesie ze Środkowego Zachodu
odpalają biegunkę…
gdy jedzą coś, co nie jest kanapką z masłem orzechowym i dżemem.
„Rety, Blake, znowu masz rozwolnienie?
Od sosu sojowego?
Sos Kikkomana był dla ciebie za ostry?
Zamówić ci następnym razem sos megałagodny?
Wolisz moczyć wegańskie sushi
w wodzie z majonezem?”
Biali ze Środkowego Zachodu wiecznie toczą ze mnie bekę,
że niby to, co jem, to jakaś obrzydliwość.
„Nie, Blake, to twoje żarcie jest obrzydliwe i chore”.
Któregoś razu przy kolacji widzę, jak Blake
wcina pizzę z ekstra serem i popija ją zimnym mlekiem.
A na deser lody.
Przyjął mleko na trzy sposoby.
Posiłek tres leches.
W życiu nie spotkałam gościa bardziej tolerującego laktozę.
Był jak kot, mysz i niemowlak w jednym.
Rozwaliła mnie kolacja, gdy jedliśmy smażonego kurczaka.
No bo wiecie, wyjadłam wszystko do kości
jak grzeczna Wietnamka.
Pochłonęłam wszelkie chrząstki, szpik…
Skórkę. Ja jem wszystko.
Blake ugryzł jedno udko
i płynnie przeszedł do kolejnego.
Zostawił tyle mięsa, że wykarmiłby nim całą wieś.
Ciekawe, co zje na deser?
Podpalane banknoty?
Któregoś razu zabieram go do San Gabriel Valley,
mekki chińskiego żarcia dla mieszkańców Los Angeles.
Wchodzimy do boskiej, prawdziwej chińskiej restauracji
i wpadamy na Haia, kolegę ze studiów.
Hai był dobrze wychowany, więc zagaił z Blakiem rozmowę.
„Czy Ali zmusza cię do jedzenia popieprzonych frykasów?”
Blake na to: „Owszem, to nie moje klimaty,
ale staram się być otwarty. Warto próbować nowych rzeczy”.
Hai na to: „Ali, spójrz, co zrobił Blake”.
A Blake polał wszystkim herbatę
do miseczek na ryż.
„Nie rozumiem. To z czego będziemy pić?”
A wtedy Hai podsunął mu filiżanki.
Blake na to: „Są za małe na herbatę”.
Hai na to: „Tym bardziej za małe na ryż.
Wiesz co, nic się nie stało.
Ograniczam węgle, więc dziś obejdę się bez nich”.
A potem Blake zaczął świrować, gdy razem z Haiem
zamówiliśmy sobie ścięgna wołowe i strzykwy.
„Ali, zamówisz mi wieprzową bułeczkę?”
No to mu ją zamawiam,
a on ją wcina
zawiniętą w papier.
Przez dłuższy czas skupiłam się na poszukiwaniu jurnych byczków,
bo znalezienie sobie faceta,
którego uznam za utalentowanego,
który zdoła mnie rozbawić,
z którym poczuję więź,
którego będę podziwiać jako artystka,
którego z dumą przedstawię swoim dzieciom,
rówieśnikom, przyjaciołom i mentorom…
Znalezienie go jest prawie niemożliwe.
Jeśli chcesz być moim facetem, to na dzień dobry
musisz być rozwiedzionym tatą.
Tak. Musisz być rozwiedzionym tatą.
Szukam faceta, na którego już ktoś wcześniej darł mordę.
Gotowego do użytku.
Jak zaimpregnowane żeliwo.
Chcę mężczyzny, którego duch został już zmiażdżony przez byłą żonę,
mojego anioła stróża, mojego shifu,
który zajechał go na śmierć i zabrał połowę jego pieniędzy.
Przy którym ja wyglądam na wyluzowaną cheerleaderkę.
Śmieć jednej kobiety to tresowany śmieć dla drugiej.
Nie chcę faceta spłukanego. Chcę faceta wypłukanego z woli walki.
Tak, to używane auto ma mieć wgniecenia.
Chcę, żeby David w 2020 zaliczył czołowe zderzenie,
kiedy ustawił mokre naczynia na stercie suchych.
Nie szukam kolesia po czterdziestce,
który całe życie był singlem, bez żony ani dzieci.
Oni się starzeją, ale nie dorastają.
Tacy z byle powodu dostają kręćka.
Chcę faceta, który nie potrzebuje całego dnia,
by zakryć łóżko narzutą.
Który umie kupować owoce, nie tylko banany.
Jeśli chcesz być moim chłopakiem,
zgodzę się na okazjonalne zaburzenia erekcji.
Po czterdziestce zaburzenia erekcji to jak zmiana klimatu.
Nie ma co ich wypierać.
Godzę się na okazjonalne zaburzenia erekcji,
o ile umiesz szybko reagować.
Oczekuję błyskawicznej inicjatywy.
Masz natychmiast wbić ryło w moją dupę.
W ciągu milisekund.
Nic nie udobrucha mnie szybciej
niż wpasowanie dziury, w którą pakujesz żarcie,
z dziurą, z której żarcie wychodzi.
Pełne wymazanie pamięci. Jak długopisem facetów w czerni.
Zacznijmy wszystko od nowa.
A czego na pewno nie oczekuję w takiej sytuacji?
Kolejnych wymówek,
wyjaśnień, przemówień,
dlaczego zmarszczył ci się fred.
„Miałem taki stresujący dzień”.
„Miałem wideokonferencję, a potem grałem dwie godziny w paddla”.
„Jestem wykończony. Moja babcia jest chora”.
A kogo to obchodzi!
Fedruj mi dupę językiem.
Lengua en el culo ahorita.
Kolejny punkt powinien być oczywisty.
Jeśli chcesz być moim chłopakiem,
lepiej bądź nieprzyzwoity.
Bo większość facetów nie potrafi świntuszyć.
Wielu facetów nie chce się całować
po tym, jak spuszczą ci się do buzi.
Zero kultury.
Przecież właśnie ssałam ci pałę.
Mam spuchnięte kolana, starte do czerwoności.
Kok zsunął mi się z czubka głowy za ucho.
A ty nie możesz…
„Dziękuję, dziękuję bardzo.
Dziękuję ci, Ali, która zdobyłaś Emmy i Złotego Globa,
że ssałaś mi fiuta”.
„Ale to twój actimel mam w ustach.
Nagle się brzydzisz?
Udajesz, że nie pierdnąłeś?
To ty się spuściłeś i spierdziałeś.
Twój gaz, twoja laksa, twoja odpowiedzialność. Całuj”.
„Wiesz co? Już nawet nie mam nic w ustach,
bo wszystko połknęłam, bo jestem miłą szóstką”.
Zrozum, że nie mam już kisielu w buzi.
Jest tylko posmak, politura, szept, jeśli wolisz.
Tak samo jak po zjedzeniu paczki cheetosów.
Chrupki są w brzuchu,
ale pomarańczowy pył, posmak, esencja,
duch cheetosów nadal gdzieś tam się kręci.
Nie każę ci przecież robić mi minety,
gdy dopada mnie okres.
To obrzydliwe.
Znam różnicę między świntuszeniem a ohydą.
To ohyda.
Nie musisz robić patelni, gdy zaczyna mi się okres.
Ale gdy trwa już czwarty dzień…
a z kranu leci tylko wodnista salsa…
Czego się boisz, leszczu? Tam jest żelazo, taki minerał.
Same odżywcze korzyści.
Dzięki mnie jutro nie musisz inwestować w koktajl ze szpinaku.
Dlatego z jednej strony polowałam na dopadaczy,
ale z drugiej, gdzieś w głębi duszy,
bardzo chciałam znowu się zakochać.
Serio. Jestem romantyczną zdzirą.
Uwielbiam się zakochiwać. To najlepsze uczucie na świecie.
Jest wspaniałe, bo trafia cię niczym grom z jasnego nieba.
Uwielbiam tę magię na początku,
gdy w drugiej osobie widzimy tylko jej pozytywne cechy.
Czujemy się lepszymi ludźmi,
bo udajemy, że tacy jesteśmy.
Muszę się postarać, by mu zaimponować.
Ciągle zachodzę w głowę,
czy ta osoba lubi mnie tak samo, jak ja ją?
A gdy w końcu uprawiamy seks po tym całym wyczekiwaniu…
Lepiej już nigdy nie będzie.
Gdy wchodzi w ciebie po raz pierwszy
i tak się wpatruje, to czujesz, że…
Jest cudownie.
Już nie chodzi tylko o wsadzenie fiuta w cipę.
Chodzi o wypełnienie dziury w twoim sercu,
o której wcześniej nie miałaś pojęcia.
Od mojego rozwodu zakochałam się raz.
I ta dziura naprawdę się wypełniła.
Co dało mi do myślenia. Bo ile takich dziur w sercu mam?
Co, jeśli moje serce jest jak szwajcarski ser
pełen dziur o różnej średnicy,
które wymagają skrojonych na miarę fiutów?
Od rozwodu zakochałam się raz.
Zabujałam się po całości w Amerykańcu japońskiego pochodzenia,
którego poznałam w kawiarni. Tak po prostu.
Był oszałamiający. Sama do niego zagadałam.
Miał ponad dwa metry.
Nie wiedziałam, że bywamy w takim rozmiarze. Szok!
„A to kto?”
Okazało się, że to zdolny perkusista,
a moi znajomi go kojarzyli.
„Ali, gość rozwala system”.
Był taki zabawny i bystry.
Władał trzema językami.
Był rozwiedzionym ojcem
i zakochaliśmy się w sobie na zabój.
Planowaliśmy razem wielką podróż do Azji
i nagle pewnego dnia
dał mi kosza.
Byłam kompletnie oszołomiona.
Nadal nie wiem, czemu to zrobił. Rozsypałam się.
Próbowałam ukryć przed dzieci, jak to mną tąpnęło,
ale pewnego dnia nakryły mnie w szafie,
jak słuchałam Tony'ego Richa.
„Mamo, co ci jest? Dlaczego chodzisz przybita?”
To był znak, że pora wrócić na scenę,
przygotować stand-up i ruszyć w trasę.
Bardzo dziękuję.
Stand-up to jedyna rzecz,
dzięki której zawsze czuję więź z ludźmi.
I przyznam się, że chociaż koleś złamał mi serce,
ani przez chwilę nie żałowałam rozwodu.
Serio.
Bo tamten perkusista,
gdy się zjawił, załatał dziurę w moim sercu.
Gdy odszedł, dziura znowu była dziurą.
Ale byłam też wolną singielką
gotową na kolejną przygodę. Prawda?
Poczucie wolności jest czymś pięknym.
Wiem, że potrafi onieśmielić,
bo niełatwo wrócić do obiegu 40-letniej mamie.
Bo myślisz sobie:
„Kto zechce przelecieć mojego rozklapanego pieroga?
Komu potrzebna geriatryczna macica
i wyssane z życia cycki z National Geographic?
Dlatego chcę wam powiedzieć, że dopóki jesteście miłą szóstką,
prawdziwi faceci mają to w dupie.
Serio. Nie przejmują się.
Prawdziwi faceci wiedzą, że seksapil to osobowość.
Wiem również, jaki smród ciągnie się za koncepcją rozwodu.
Rozwód przeraża i wyzwala gniew,
ale jestem żywym dowodem na to, że nie musi być wcale tak źle.
Przyjaźnię się z byłym mężem.
A jeśli… Poważnie!
A jeśli chcecie coś wynieść z naszego spotkania,
spójrzcie, jak dobrze się bawię.
Szaleństwo.
Nie sądziłam, że na tym etapie życia
czeka na mnie jeszcze tyle radosnych niespodzianek.
Daję słowo: rozwód jest tak fajny…
że rozważam ponowne wyjście za mąż…
żeby kiedyś znowu się rozwieść.
A jeśli macie ochotę na swawolne igraszki,
wyślijcie mi wiadomość.
Żartuję. Mam nowego chłopaka.
Powaga.
Znowu się zakochałam.
Niektórzy już wiedzą, co to za gość.
Tak się składa, że to mężczyzna,
który zasypał mnie kiedyś kwiatami w Europie.
Ali Wong życzy dobrej nocy.
Dziękuję.
NAGRANO W THE WILTERN W LOS ANGELES
Napisy: Sylwester Stachowicz