Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SZUKASZ DRUGIEJ POŁÓWKI? SOUL CONNEX
PROSTE BADANIE OCZU
Prosimy stanąć za żółtą linią.
NOWA METODA NAUKOWA WSKAŻE CI BRATNIĄ DUSZĘ
UMÓW SIĘ NA BADANIE JUŻ DZIŚ
ZNALAZŁO DRUGĄ POŁÓWKĘ
NIE CIEKAWI CIĘ TO?
NAUKA ZNAJDZIE TWOJĄ BRATNIĄ DUSZĘ
UMÓW SIĘ NA BADANIE JUŻ DZIŚ
- Cześć. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Też.
Chodź, mam tylko godzinę na lunch.
- Będzie fajnie, nie? - Szczerze wątpię.
„Tak, Lauro. Będzie bardzo fajnie”.
Chodź, miejmy to już za sobą.
JESTEŚ TYLKO TY
Szybko!
Co za emocje.
Stacja przystosowana do osób z ograniczoną mobilnością.
To zabije naszą przyjaźń.
- Wcale nie. - Mówię ci, to początek końca.
Dlaczego?
Wszyscy nasi znajomi przepadli zaraz po odnalezieniu bratniej duszy.
Nieprawda.
Tak jest z każdym, kto zrobi to badanie.
Cholerstwo pochłonęło już zbyt wiele ofiar.
Nie poszli na wojnę, Simon.
Nie, dużo gorzej. Zakochali się.
A jeśli to stuletni starzec?
Wtedy będę go kochała do końca jego życia.
Wymień jedną osobę ze studiów, która się zbadała i nadal ją widujemy.
- Jonah. - Jonah i Wsysająca Vicky?
Nie. Odkąd się spiknęli, nie odpisuje nawet na esemesy.
- Mogła go zabić i o tym nie wiemy. - Lub jest szczęśliwy.
Tak, może jest szczęśliwy w piwnicy, związany i zakneblowany skarpetą.
Dobra, to tutaj.
Powiedz, że to dobra decyzja.
Nie, okropna.
Super, dzięki.
Laura Sharp, mam umówione badanie.
Dzień dobry.
Wpłaci pani ostatnią ratę?
Witamy w soul connex.
Znajdź drugą połówkę w mgnieniu oka.
Chryste.
Ktokolwiek to jest, odda mi kasę.
Powiem mu to zaraz na wejściu.
No, na przełamanie lodów.
A właśnie, zapytałam Andreę i zgodziła się pójść z tobą na randkę.
Tę gigantkę?
Nie jest gigantką.
Ma ze dwa metry, czyli jest gigantką.
Dobra, nie umówię cię z nią i umrzesz w samotności.
I prawidłowo.
W soul connex odkryliśmy wzór na szczęście.
Ty też możesz. Nie jest za późno.
Nie chcę.
Wolę sam ją znaleźć.
W tym cała zabawa: w odkryciu.
- A ty sobie ją odbierasz. - Wcale nie.
Właśnie że tak. Inaczej po co pakować prezenty?
Czemu nie rzucić: „Proszę, to cholerny toster.
Wesołych świąt. Nara”.
Bo to byłoby okropne.
To właśnie robisz.
Poważnie.
„Status związku”.
Jedna wielka porażka?
I kto to mówi?
Prosto na drugie piętro.
Dzięki, że tu jesteś.
No jasne.
- Trzeba wykorzystać ten ostatni dzień. - Przestań.
Cały czas będziemy się widywać.
Obiecuję.
I jesteś pewna, że to nie przez Dana?
Nie przez niego.
No, może trochę.
To był dramat.
No.
Tata go nie znosił.
Groził, że mnie wydziedziczy.
Mądry człowiek.
Zapraszamy, panno Sharp.
No dobra. Wspaniale było się przyjaźnić.
Miło było cię znać.
Przestań.
No dalej, idź po ten swój toster.
Zmierzymy pani ciśnienie i przejdziemy do drugiego etapu.
Hej.
Będę za tobą tęsknił każdego dnia.
- Świętujesz? - Moją rzecz? Nie. Twoją rzecz? Tak.
- O nie, przykro mi. - Nie, spoko. Nie zależało mi.
Wiesz, że nie znoszę pracować.
- W takim razie to dobre wieści. - Świetne.
Ale serio, gratuluję premiery. Jestem pod ogromnym wrażeniem.
- Andrea wpadnie. - Ta gigantka?
- Ciut wyższa niż ty. - No to mówię.
- Łoś z ciebie. To on. - To ja.
- Lukas też jest? - Nie, to nie jego bajka.
Szkoda.
No, trochę sztywniak. Ale mój sztywniak i go kocham.
Słodko.
Wszyscy musimy się dziś napruć.
O nie.
Świętujemy.
To oni! To mój przyjaciel Simon.
Cześć, jak leci?
- Jak masz na imię? - Joshua.
Joshua. Miło cię poznać.
Znam Laurę ze studiów, odkąd miała jakieś 20 lat.
Jestem z niej dumny.
- Wszyscy jesteśmy. - No.
- Nie zrobiłaś nic złego. - Oszukałam ją.
Ja tak nie uważam.
- Nie zrobiłaś nic złego. - Szlag.
Wszystko okej?
Tak, to takie słodkie. Ja piszę Lukasowi jakieś bujdy,
a on to bierze na serio i wychodzi, że ma rację.
„Aż mnie skręca w środku, że nie jestem z tobą”.
Aż mnie skręciło.
- Aż taka tandeta? - Straszna.
- Po tym poznaje się bratnią duszę? - Tak, to chyba początek.
Fajnie.
Bardzo obiecująco.
- Cześć! - Hej!
- Dotarłaś. - Cud!
No wiem, szaleństwo. To jest Simon. Simonie, to jest Andrea.
Cześć, miło mi.
- Cześć, wszystko gra? - Tak.
Andrea jest pielęgniarką, więc to cud, że znalazła czas.
Super, świetnie.
Simon to dziennikarz. Może znajdziecie wspólny temat.
Nie wiem.
Napijcie się czegoś, a ja zaraz do was dołączę.
- A ty coś chcesz? - Nie, ja dziękuję.
- A ty się napijesz? - Masz ochotę?
- Tak. - Dobra, zamówmy ci coś.
- Mam coś dla was. - Poważnie?
Hej. Wszystko dobrze?
Hej. Tak. Jak się bawisz?
- Dobrze. Co tam? - Piszę z Lukiem.
- Wszystko gra? - Tak.
Mówię mu dobranoc, wysyłam buziaki i takie tam obleśne rzeczy.
Nie wydaj mnie, że palę.
- A czemu? Co zrobi? - Zamknie mnie w piwnicy.
Dobry pomysł.
Tata go uwielbia.
- Mówisz? - No.
Ma go za najlepszego gościa pod słońcem. Świata poza nim nie widzi.
To źle?
Nie, ale nie przywykłam do tego.
Przeprowadza się z Glasgow, więc zamieszkamy razem.
Serio?
Poważna sprawa.
Gratki.
- Po dorosłemu. - Po dorosłemu.
To się potoczyło tak szybko.
Jak go poznałam, to nawet mi się nie podobał.
Pomyślałam, że może coś pokręcili.
A potem poczułaś, jak twoje ciało się rozluźnia.
I powiedziałaś mi: „Jakbym spotkała się z rodziną”.
Pomyślałem: „To może lepiej go nie pukaj”.
To urocza historia. Przepraszam.
Gdzie Andrea?
Chyba tańczy z twoimi znajomymi.
Co chwilę haczy głową o sufit.
Fajna jest, co nie? Wydaje się, że ją polubiłeś.
Jest fajna, masz rację.
Spiknijcie się i będziemy chodzić razem na randki.
Podwójne randki? Aż mi ciarki przeszły po plecach.
Chodź, powinniśmy wracać.
Zostawiłam...
Weź swoją wodę.
- Zgaś tę cholerną fajkę. - Jeszcze palę.
Obrzydlistwo.
Jest tam.
- Hej! - Hej! Tu jesteście.
Grupowy buziak. Dalej!
A gdzie mój buziak?
O co z wami chodzi?
W jakim sensie?
Jesteście bardzo blisko.
Studiowaliśmy razem. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Przyjaciółmi, którzy nigdy nie...
byli ze sobą?
Gdzie mieszkasz?
Vauxhall, a ty?
- Clapham. - Nie gadaj.
Jak wracasz?
Taksówką.
No jedź, kurwa!
- Hej. Wszystko dobrze? - Tak.
Wybacz spóźnienie. Wszyscy nagle jeżdżą przepisowo.
Wszystko gra? Będziemy za jakieś dziesięć minut.
Przerażające, co?
- To nowe auto? - Tak.
Przegapiłam twój kryzys wieku średniego?
To skóra?
Nie gadamy o tym?
Widząc je na parkingu,
pomyślałabym, że właściciel nieszczęśliwie stracił wacka
i teraz musi się bujać w takim ciulowozie.
Wredzioch. To fajne auto.
Co powiedziałeś Andrei?
Nic. Nie wiedziałem, czy chcesz to zachować dla siebie.
Jest w domu?
Nie, w pracy.
Szlag. Przepraszam.
- Co? O Jezu. - Zapłacę za to.
Choć wystarczy przetrzeć.
Mam coś w torbie na siłkę.
Masz.
- Przepraszam. - Przestań. Przykro mi.
Mówiłem ci, co się stało?
W niedzielę?
Kochaliśmy się z Andreą o poranku. I było dobrze. Świetny poranny seks.
Brawo.
Było tak dobrze, że będą o tym pisać.
Byliśmy z siebie tacy zadowoleni.
Leżeliśmy tacy rozanieleni i było naprawdę cudownie.
No i jesteśmy tacy bezbronni i rozkochani,
a ona spogląda mi w oczy i mówi:
„Może zrobię nam śniadanie,
a potem przejdziemy się na targ rolny?”.
O nie. I co ty na to?
„Może od razu strzel mi w łeb?”
O kurde, Simon.
Chyba się trochę wkurzyła.
Pary muszą robić te nudne bzdety. To taki rytuał przejścia.
Czemu? Kto to wymyślił?
Co się robi na targu rolnym?
Kupuje rolę? Co oni tam sprzedają?
Wystawiają rolników na słupach i można ich wylicytować?
- „Ładny okaz”. - Przestań!
„Upasiony na kiełbasie jest pyszny”.
- Że też jeszcze z tobą jest. - Bo nie umie znaleźć wyjścia.
GWARANCJA SATYSFAKCJI UMÓW SIĘ NA BADANIE
Dorobiłaś się nowej kiecki.
I dragów.
- Całkiem udany dzień. - Nie najgorszy.
Nie zapytałam o ten awans.
Nie wypaliło. Amal go dostał.
- Jaki Amal? - Nowy pupilek wszystkich.
Nie znoszę Amala.
Przypakowany społecznik.
- Co za złamas. - No.
Przykro mi.
E tam, jest git.
Jestem teraz najstarszy w zespole, więc wypas, co nie?
Tak, wypas.
- Wypasiony wypas. - Wypaśny.
Co zrobisz?
- Zabiję się. - Fajnie.
Albo...
Nie wiem, może zacznę coś swojego.
Powinieneś.
Może tak zrobię.
Już się wycofujesz.
Sorki, że tak zniknąłem.
Andrea skupia się na doktoracie,
a ja byłem zajęty, no wiesz, niedostawaniem awansów i w ogóle.
Nie szkodzi. Oboje mamy swoje życia.
Brakowało mi ciebie.
Mnie ciebie też.
Mogę o coś zapytać?
Czy ta pielęgniarka nie miała najmniejszej głowy świata?
Była wielkości... Winogrono to byłaby przesada.
Bardziej pestka z winogrona.
Jak ona myje zęby? Nie robią takich malutkich szczoteczek.
Nie czaję mechaniki jej głowy.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- Zawołać kogoś? - Nie, siedź.
Skarbie, tak mi przykro.
Tak mi przykro.
- Byłem za daleko. Trzymasz się? - Tak.
Tak mi przykro. Na czym stoimy?
Widziałam się z pielęgniarką i teraz czekamy na lekarkę.
Mówili, że niedługo się zjawi.
- Naprawdę dziękuję, że tu byłeś. - No jasne.
Doceniam to.
To co powiedzieli?
Zmierzyli mi ciśnienie, pobrali krew,
a teraz czekamy na USG, które powie nam więcej.
- Pogadam z kimś. - Nie trzeba.
Pójdę po pielęgniarkę.
- Przepraszam. - Dzień dobry.
Pójdę już.
Dziękuję.
Opowiedz mi, co się stało.
Tak mi przykro.
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Tak, na pewno.
Chodźmy.
Elegancko tu.
- Dobrze wybrałeś. - Dzięki.
Naprawdę, człowiek zapomina, że ludzie wychodzą dla rozrywki i...
To zaszczyt, że wybraliście nas na pierwsze wyjście.
- Tak dawno się nie widzieliśmy. - Byliście zajęci staraniami o dziecko.
To prawda.
- Co u niej? - Dobrze. Wygląda jak kartofel.
Udowodnij.
Uroczy kartofelek.
- Mam fotkę. - Prześlij.
- Masz. - Okej.
- Słodki kartofel. - Dzięki.
Jak w pracy, Lukas?
Całkiem nieźle. Przenosimy laboratorium do St. George...
Południowy Londyn.
Przeprowadziliśmy się do Vauxhall.
- Super. - Nie wiem, czy...
- Ładnie tam? - Bardzo.
- Możecie wybrać się na lunch. - Jasne.
Możemy.
Kto zajmuje się małą?
- Mama Laury. - Tak.
Mój tata ma pielęgniarkę na stałe,
więc mama wykorzystuje każdą okazję, żeby wyrwać się z domu.
Co się stało?
Nic. Płuca mu nie wyrabiają, więc ma całodobową opiekę.
- Tak mi przykro. - Nie wiedziałem.
Spoko, dawno nie rozmawialiśmy.
No.
A ty uczysz, Andrea?
Wykładam na Holloway.
Zarządzanie cyfrowe, które jest tak nudne, jak brzmi.
Wcale nie. Czytam jej wykłady, są świetne.
Przemyca dużo żartów cyfrowych.
Tak rzadko się spotykamy.
Bo jesteśmy zajęci dorosłością.
I jak wam z tym?
- Okropnie. Nie cierpię tego. - Tragedia.
- To jakiś koszmar. - Jesteś taki nieszczęśliwy.
To prawda.
- Mogę przyjąć zamówienie? - Jeszcze nie zajrzeliśmy.
Na kampusie Andrei
jest takie miejsce, gdzie pary, ale też trójkąty i czworokąty?
Czworokąty.
Dwoje jest bratnimi duszami, ale dwoje pozostałych nie,
- ale wszyscy się pieprzą... - Serio?
- ...i są szczęśliwi, prawda? - Tak.
- Bratnie dusze? - Bajka.
Tak. Trzymam dystans, ale wyglądają na szczęśliwych.
No ba.
Przez to badanie ludzie myślą, że ktoś jest im przeznaczony,
ale ja nie wierzę w to, że każdy ma tylko tę jedną osobę.
Ale tak jest, to potwierdzone. Dzięki temu badaniu wiemy,
że jest nam przeznaczona jedna osoba, a reszta to tylko...
- Nie wiem... - Tło?
Nie, tak bym tego nie nazwał.
Nie wiem, trudno to nazwać.
Ktoś na peryferiach twojego życia?
- Czarujące. - Nie o to mi chodzi.
Przecież gdyby nie ty,
gdybyś nie dał Laurze kasy na badanie, nigdy bym jej nie poznał.
Nadal mi nie oddała.
- Serio? - Tak.
Ty ją tam zabrałeś?
- Tak. - Nigdy nie mówiłeś.
Nie było okazji.
Nie mówiłeś.
- Nie było okazji. - Nie wiem, co sądzić o tym badaniu.
- Super, miło słyszeć. - Nie no.
Oczywiście mieliśmy szczęście, kochamy się i to jest super.
- „Super”. - Ale... Inaczej.
Cieszę się, że to zrobiłam.
Cieszę się, że jesteśmy razem, kochamy się i w ogóle,
ale sądziłam, że dzięki temu życie stanie się prostsze
i rozwiążą się wszystkie moje problemy, a tak się nie stało.
Wciąż jestem sobą, więc może lepsza byłaby terapia.
Można i tak. Chodzisz na terapię?
- Nie. - Dobrze.
No.
Myślę, że doprowadziło mnie do ciebie...
a ty idziesz ze mną przez życie.
Kiedy robi się naprawdę trudno, zawsze mogę na ciebie liczyć.
Jesteśmy w tym razem i uważam, że to naprawdę piękne.
Jestem szczęściarą.
Tak się składa, że lubię cię wspierać w trudnych chwilach.
Widzicie?
- To działa. - Zaczyna się.
- Nie żartuję. - Już ja cię znam.
Nie, przysięgam.
Nie znosisz tego.
No wiesz, to nie dla mnie. Ja bym się nie zbadał,
ale takie pary jak wy pokazują, że to naprawdę działa.
Dzięki, stary. Doceniamy to.
My z Laurą też tak uważamy.
Próbowałem jej zapłacić, żeby wyszła.
- Czyli polecasz? - Tak.
Jeśli masz wolne cztery godziny i nienawidzisz siebie, to śmiało.
- Cztery? - Polecam.
O rany.
Tu zaparkowaliśmy.
Co? My stoimy tam.
Może jeszcze jeden drink? Co wy na to? Ostatni?
- Super było się zobaczyć. - Wzajemnie.
- Zgadamy się na lunch? - Gratulacje.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Ja muszę wstać o 6.00 rano, ale wy idźcie, jeśli chcecie.
- Jeszcze jeden? - Mam...
Mam seminaria do przygotowania.
To prawda.
Ale ty idź.
Popieram.
Nie, mam ważne spotkanie. Nie mogę. Dobrze było cię zobaczyć.
- Dorosły jesteś do kitu. - No, wiem.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Na razie. - Cześć. Świetnie się bawiłem.
Hej. Co jest?
Nic.
Co się stało?
Wiedziałam.
- O czym ty mówisz? - Jestem taką idiotką.
- Andrea. - Spoko, zawsze wiedziałam.
Andrea. Hej.
- Mów do mnie. - Zawieź mnie do domu.
Jak się masz?
- Bosko! A ty? - Świetnie.
- Ruszajmy. - Okej.
Nie musiałaś, wziąłbym taksówkę. Nie musisz gadać z ludźmi?
O Boże, nie. Wszystko, byleby się od nich odciąć.
Patrzą na mnie i mówią: „Moje kondolencje”.
A ja, że dziękuję.
A oni się gapią, jakbym miała coś dodać.
Czego oni oczekują? Co mam zrobić? Nie mam pojęcia.
Masz powiedzieć:
„Dziękuję, ale był wielkim homofobem”.
Dobrze pana widzieć.
Dziękuję za przyjście.
Dobrze cię widzieć.
Miło cię widzieć.
Pracował przez 42 lata.
Chciał skończyć przy okrągłej liczbie, ale nie potrafił.
A przeszedł na emeryturę dlatego, że nie potrafił już podołać fizycznie.
Wspaniale było wysłuchać wspomnień jego starych pracowników:
że był porządnym człowiekiem, że kierował się etyką.
Był też uparty, bardzo uparty.
I chował urazy, jakby to były cenne klejnoty.
Kiedy miałam sześć lat, zabrał mnie do pracy,
a ja zrobiłam kupę do kubła jego sekretarki.
Nigdy mi tego nie wybaczył...
i wypominał mi to przy każdym moim chłopaku.
Powinnam była coś przygotować.
Nie planowałaś tego o kupie w kuble?
Było aż tak źle?
Było wzruszająco.
Masz coś mocniejszego?
Wybacz, nie wziąłem prochów na stypę.
Idiota ze mnie.
Słyszałam o rozstaniu.
Według mnie pasowaliście do siebie.
Pasowaliśmy.
Co nabroiłeś?
Nic, ale dzięki, że założyłaś, że to przeze mnie.
Nie ma za co.
Nie wiem.
To chyba...
żadnemu z nas nie wystarczało.
Luke jest cudowny.
Opanowany.
Świetny ojciec.
Dobrze wie, kiedy puszczać coś mimo uszu.
Ciężko pracuje i nigdy nie narzeka.
To wykańczające być żoną...
- Przy nim wszyscy źle wypadamy. - Samym byciem wywołuje poczucie winy.
Spójrz na niego.
Opiekuje się waszym dzieckiem, kiedy ty szukasz dragów.
- Mogę coś powiedzieć? - Zabrzmiało złowieszczo.
Powinieneś odezwać się do swojego taty.
Laura.
Wiem, że zgrywasz twardziela, który niczego nie potrzebuje, ale...
kiedyś będzie za późno, żeby powiedzieć pewne rzeczy.
Przepraszam. Nawet nie wiem, co między wami zaszło.
- Wybacz, jestem w rozsypce. - Nie no.
Nikomu nie mówiłam, ale...
musiałam przejrzeć rzeczy taty. No i...
znalazłam całe pudło starych filmów porno.
Do którego masz pełne prawo.
Fantastyczne wieści. Z radością je odziedziczę.
- Tego by sobie życzył. - Tak.
Tak.
Znalazłam też pudełko z listami.
Wymieniał je z kobietą, z którą był przed moimi narodzinami.
Są ich setki.
Ona opowiada w nich, jak minął jej dzień
i jak bardzo za nim tęskni, i że nigdy nie kwestionowała jego decyzji.
Ale nie ma dnia, żeby nie...
A on zawsze jej odpisywał. Nie spotykał się z nią, tylko odpisywał.
I zatrzymywał je.
Każdy jeden.
W tych listach jest tyle miłości.
Z moją mamą się tak nie kochali.
Jezu.
No.
To złamało mi serce. Dlaczego do niej nie odszedł?
Bo był z twoją mamą.
Bo miał ciebie.
Bo był porządnym facetem.
Bo...
takie jest życie.
Prawda?
Przynieś nam piwo.
Dobrze, zgredzie.
Tego dnia, gdy zrobiłam badanie,
dałeś mi pieniądze, bo myślałeś, że wskaże ciebie?
Gdzie tam.
Dobrze was widzieć. Dziękuję za przyjście, doceniamy to.
- Cześć, dobrze cię widzieć. - Jak się trzymasz?
- No wiesz. - Tak.
Dzięki, że tu jesteś.
- Piękny pogrzeb. - Dziękuję.
- Laura się denerwowała. - Dobrze jej poszło.
Tak.
Ostatnio jest jej ciężko.
Potrzebuje cię.
Ona nigdy tego nie przyzna, ale wiesz, jak z nią czasem jest.
Tak, chyba wiem.
W zeszłym miesiącu tydzień przeleżała w łóżku.
Nigdy nie widziałem jej w takim stanie.
Nic nie mówiła.
To do ciebie zawsze się zwraca, gdy potrzebuje uwolnić się od myśli.
Macie te swoje żarty.
No i...
zawsze byłeś przy niej, gdy tego potrzebowała.
I bardzo to doceniam. Oboje to doceniamy.
Nie ma za co.
- Dzięki. - Dziękuję.
- Muszę... - Tak, jasne.
- Zobaczymy się niedługo? - Jasne.
Masz jakieś plany na wieczór?
Może zobaczysz, co robią trolle.
- Nie chcę... - Hej.
- Muszę lecieć. - Żartujesz.
Muszę wrócić przed ósmą. Mam pracę. Szefowanie i te sprawy.
Zostań, proszę.
Chociaż z częścią musisz porozmawiać.
Nie każ mi tego robić.
Dobrze było cię zobaczyć.
Moje kondolencje.
Mówisz szczerze?
Na to wychodzi.
Sascha.
Mała siłaczka.
Poszukajmy tatusia.
- Tato. - Co tam?
Nie chcę tam iść.
A dokąd chcesz iść?
Szlag.
Laura.
Szlag.
- Hej. - Cześć.
Miejmy to z głowy. Spieszę się.
- Napijesz się kawy? - Tak.
Mogę prosić dwie czarne kawy?
- Jasne. - Dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję, że przyszłaś.
- Wystąpię o zakaz zbliżania się. - Laura, przechodzę piekło.
Przyszłaś, było wspaniale, a potem bez słowa uciekłaś.
Pisałem, dzwoniłem. Bałem się, że coś ci się stało.
Przyszedłem do biura sprawdzić, czy żyjesz. Nie rozumiem, co się stało.
Wykorzystałeś mnie.
- Przyszłaś do mnie o 2.00 nad ranem. - Miałam chwilę słabości.
Ty pocałowałaś mnie.
Dopiero co pochowałam tatę.
Wykorzystałeś mnie, gdy byłam na dnie.
- Nie wybaczę ci tego. - Nie zwalaj całej winy na mnie.
Mam męża.
Chciałabym móc to... wymazać.
Bo czuję się jak ostatnia szmata.
Wracam do domu i muszę z tym żyć, a ty możesz pieprzyć, kogo chcesz.
Co ty gadasz, do cholery?
Odchodziłem od zmysłów. Nie udawaj, że to nic nie znaczyło.
Nie znaczyło. To nic nie znaczyło.
Przyszłam tu, żeby ci powiedzieć, że popełniłam straszny błąd.
- Wychodzę. - Laura.
Nie wygłupiaj się.
Proszę, żebyś zostawił mnie w spokoju.
Nie chcę cię więcej widzieć.
- Madame. - Nie świruj.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Jak minęła podróż? - Dobrze.
Pomogę panu.
Tędy, proszę.
Państwo Tavistock, witamy.
Dziękujemy bardzo.
Nie mówiłem, że jesteśmy małżeństwem. Zarezerwowałem tylko pokój dla dwojga.
Nie no, wiem. To było zabawne.
To dobrze.
Ja cię sunę, jaka wielka łazienka.
Większa od sypialni.
Naprawdę wielka.
Jak chcesz, możesz spać tu.
Niedorzecznie wielka.
Spoko.
Szampan.
„Rozkosz gorących kamieni”.
„Mistyczny okład tropikalny”.
Ludzie robią takie rzeczy?
Denerwuję się.
Ja też.
To dlatego czytam na głos nazwy zabiegów.
- Co chcesz porobić? - Nie wiem.
Chyba...
Chyba powinnam zadzwonić, żeby potem móc wyłączyć telefon
i się nie denerwować, i nie nakręcać.
Jasne.
To może ja pójdę popływać, a ty to sobie załatwisz?
Dobrze.
- Simon. - Tak?
Naprawdę się postarałeś.
Dziękuję.
Powodzenia.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Gadałeś z Robbiem?
To dobra decyzja.
Tak.
Tak, dobrze. Miałam dziś trzy spotkania,
więc raczej będę korzystać z atrakcji na miejscu.
Mam wielką wannę, więc pewnie zrobię sobie kąpiel...
No.
Ucałujesz ją ode mnie?
Tak. Ja ciebie też.
Pa.
Pański stolik jest gotowy.
Przepraszam, mogę odwołać rezerwację?
Zostanę tu na drinka. Dziękuję.
Cześć.
Dobry dzień?
Poszłam na spacer.
Miałam mały atak paniki.
Chciałam wrócić do domu. Niemal to zrobiłam. Zawróciłam.
Wzięłam prysznic. Wyluzowałam.
A ty?
No. Poszedłem popływać.
Myślałem, że uciekłaś. Próbowałem się utopić.
Nie wyszło, więc w zamian... postanowiłem się zapić.
Ale wciąż tu jestem, więc ogólnie dzień minął na luzie.
To bardzo dorosłe.
Tak, wiem.
Masz jakieś prochy?
Myślałem, że to twoja działka.
Niech to szlag.
Dziękuję.
Coś dla pani?
Zakładam, że nie sprzedajecie tu ecstasy?
Przepraszam.
Poproszę to samo co on.
Dziękuję. To można zabrać.
Przepraszam.
Zapomniałam, jak należy się zachowywać.
Bo to dziwne. Kompletnie powalone.
Miło cię poznać. Jestem Gary.
Gary. Miło mi.
Jestem Sarah.
Sarah?
Co cię tu sprowadza?
- Przyjechałam na konferencję. - O czym?
Handlu prochami.
Za czy przeciw?
Projektuję łodzie cichobieżne.
Przewożą towar w tę i z powrotem.
A ty?
Ja jestem zbiegiem.
Zdefraudowałem 15 milionów z firmy.
Bardzo imponujące.
Było, póki nie rozgryźli mojego hasła.
- Jak brzmiało? - Garytolegenda41.
Pani drink.
- Dziękuję. - Proszę.
To zabawne, bo właśnie rozglądam się za łodzią.
Muszę uciec do Saint Lucia.
Saint Lucia, mówisz?
- Piękny kraj. - Bardzo.
Chyba mogę ci pomóc.
- Tak? - Ale jest haczyk.
Tak myślałem. Jaki?
Zabierzesz mnie ze sobą.
Jak to sobie wyobrażasz?
Musielibyśmy wyruszyć z samego rana.
- Prosto do łodzi. - I dotrzeć na miejsce przed końcem dnia.
- Szybka ta łódź. - Superszybka.
A gdy już tam będziemy?
- Wykupimy całe alko. - Osuszymy kraj.
Doprawimy się pigułkami.
I herą, jeśli jakąś mają.
Jest drugi haczyk.
Jaki?
Musielibyśmy to robić bez ustanku, każdego dnia,
bo mam niezaspokojony apetyt seksualny.
- Tak? - Tak. Wóz albo przewóz.
No cóż...
skoro tak zdobędę łódź.
- Wypijmy za to, Gary. - Czemu nie, Sarah?
Ja cię sunę.
Może siódmego? Będę wtedy w Irlandii.
Będę w Walii.
Spotkamy się pomiędzy na łodzi.
Postanowione.
Znajdź mnie w Irlandii, jak tylko skończysz te nudy w Walii.
- Jakaś wskazówka? Gdzie w Irlandii? - Musisz zgadnąć.
Albo ci napiszę.
Co będzie łatwiej. Lecę.
Lukas z Saschą jadą we wtorek do babci. Może wymkniemy się na noc?
Mam wtedy wywiad w Hiszpanii.
- Robisz to specjalnie? - Tak. Tak organizuję grafik.
Potem pasuje mi dwudziestego trzeciego.
Za całe wieki. Co mam robić w międzyczasie?
Powieś na ścianie moją podobiznę z kartonu.
- I gap się z utęsknieniem? - Tak.
- I wzwodem? - Tak.
- Byłbyś wspaniałym ojcem. - Bo mój jest kutasem?
Teraz.
Mama o ciebie pytała.
Tak?
Zapytała: „Co u niej? Nadal się widujecie?”.
Odpowiedziałem: „Tak, widujemy.
Wciąż jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.
Ucieszyło ją to.
Jesteśmy przyjaciółmi?
- Powiedziałem, że jesteśmy blisko. - Bardzo blisko.
Tak blisko, że czasami jestem w niej.
- Teraz. - Nawet nie blisko.
- Ile miałeś lat, gdy się rozeszli? - Osiem albo dziewięć.
Widywałeś go potem?
Znalazł sobie dziewczynę, dużo piła i była okropna.
Raz mnie odebrał, wsiedliśmy do samochodu
i powiedziałem mu, że nie chcę do niego jechać.
Zapytałem, czy nie moglibyśmy pobyć tylko we dwóch.
A on zamilkł.
Zawrócił
i odwiózł mnie z powrotem do domu.
Wtedy widziałem go po raz ostatni.
Co to za mina?
Wiesz, że podnieca mnie, gdy się przede mną otwierasz?
Ja cię sunę.
Jesteś zboczona.
Szef mnie ostatnio wezwał.
Chcą, żebym otworzył biuro w Hongkongu.
Chcą zaistnieć za granicą.
To dla ciebie duża szansa.
Tak.
Byłbym bardzo daleko.
Tak.
Odprowadzę cię.
Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Dzięki.
- Nie mogę zostawić Lukasa. - Nigdy bym o to nie poprosił.
Kocham cię.
Tak?
Ja ciebie też.
Zmykaj.
Widziałam Claire.
Cześć, Simon.
Cześć, stary.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Cześć. - Hej, fujaro.
Jak leci?
Dobrze.
Wejdziemy już do środka?
Tak.
- Dobra. - Zaparkowałeś bez problemu?
- Kawałek dalej. - Nieźle.
Posłuchaj...
chciałbym później z tobą pogadać.
Jasne, nie ma problemu.
Fajnie.
Jak leci? Cieszę się na dziś.
Panie i panowie, powitajcie panny młode.
Pięknie!
Tu jesteś.
Hej. Jak ci mija wieczór?
- Dobrze. - Dobrze się bawisz?
Tak, a ty?
Wspaniale. Zamówię ci coś do picia.
Właśnie zamówiłem całą kolejkę. Chcesz coś?
Walić to. Tequilę.
Przepraszam. Poproszę jeszcze tequilę.
Dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak, a u ciebie?
Tak. W zasadzie to jest świetnie.
Sascha jest teraz w fajnym wieku,
a Laura...
Laura też dobrze sobie radzi. Jestem szczęściarzem.
Dobrze słyszeć.
Dzięki.
Posłuchaj, muszę zapytać.
Czy między wami coś się wydarzyło?
W sensie?
Nie wiem. Coś się stało?
Mam wrażenie, że z rok cię nie widzieliśmy.
O cokolwiek chodzi, rozwiążemy to.
Laura za tobą tęskni. Ja też.
Nie, stary.
Wszystko gra. Nic się nie zmieniło. Przynajmniej jeśli chodzi o mnie.
Po prostu jestem zarobiony. W zasadzie z nikim się nie spotykam.
No dobra. Na pewno?
Tak myślę. Chyba że ona coś mówiła...
Nie. Posłuchaj...
To dobrze. Martwiłem się.
Po prostu jest dużo lepiej, gdy uczestniczysz w naszym życiu.
- Więc... - Stary, to...
- To bardzo miłe, doceniam. - Spoko.
Ale jak to w końcu jest?
Laura mówiła, że przyjąłeś pracę w Hongkongu.
Nie, musiałem odmówić. Za dużo się tu działo.
Dziękuję. Rozumiem.
Sporo cię tu trzyma.
Lepiej je zaniosę, bo inaczej...
- Jasne, sorki. - Nie, miło się gadało.
- Mnie też. - Do zobaczenia.
- Jasne. - Dziękuję.
Ktoś tu szaleje. Tylko nie prowadź po pijaku.
Nie, to bezalkoholowe.
Tak trzymaj. Do zobaczyska.
Samolot SK-84 do Amsterdamu odlatuje za 10 minut z bramki numer 10.
To ostatnie wezwanie dla pasażerów.
Gdzie jesteś?
Cześć. Posłuchaj...
Nadal jestem w domu. Nie zdążę.
- Żartujesz. - Przepraszam.
Powiedziałam, że jadę z Jennie,
a ona nie mogła mnie złapać, więc zadzwoniła do Lukasa i jest chryja.
Jesteś tam?
Tak. Stoję w hali odlotów jak jakiś ciołek.
Przepraszam, cieszyłam się na to.
Nie przepraszaj. W porządku. Po prostu jestem... zawiedziony.
Może poleć sam.
- To byłby fajny wypad solo. - Bez ciebie to bez sensu.
Przepraszam.
Przestań. Nie jestem...
- Widziałaś kluczyki? - ...zły na ciebie.
- Muszę kończyć, sorki. - Cieszyłem się na...
Nie umiem kierować!
- Porażka. Rusza ci się fotel? - Nie.
Brawo. Wygrywasz!
Pięknie.
Tak jest.
Nie odchodź za daleko.
Koniec gry. Spróbujesz ponownie?
- Co za szajs. - Koniec gry.
- Dobra. Porzucamy w klauny? - Dobra.
Szlag. Przepraszam, Lukas. Pokręciłam daty.
Tak. Nie, w porządku. Odwołam to.
Tak. Wrócę jutro z samego rana.
Mogę wyjechać wcześniej. Nie, spokojnie.
Ucałuj ją ode mnie. Kocham cię.
Myślisz czasem o Andrei?
Czasem.
Domyśliła się, prawda?
Kochałeś ją?
Próbowałem.
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
To nie było to co z tobą.
Wiem, ale ona pewnie wszystko analizuje
i zastanawia się, czy mówiłeś „kocham cię” szczerze.
Co się dzieje?
Ranimy innych.
A oni nie zdają sobie z tego sprawy.
Ludzie się rozwodzą.
Przestań.
To się ciągle zdarza.
Mamy dziecko.
Nawet ludzie z dziećmi.
Nie zostawię Lukasa.
Chyba nie rozumiesz, jakie to skomplikowane.
A dla mnie niby proste?
Wiesz, co robię po każdym pożegnaniu? Wracam sam do domu, siedzę w ciemności
i czekam, aż raczysz się znów ze mną zobaczyć.
A ja mam męża, dziecko i idealne życie, które psuję.
Kiedy jest dla mnie miły, czuję się jak potwór.
- Wiem, rozumiem. - Nie rozumiesz.
Ty zgarniasz to, co najlepsze.
Wybacz, ale to bardzo... Dla ciebie to łatwe. Po prostu.
Co ty robisz?
Nie będę kłócił się w gaciach.
Dobra. Ja też mam się ubrać?
To już mi nie wystarcza.
Co masz na myśli?
Musisz go zostawić.
Przestań, obiecałeś.
Lata temu.
- Obiecałeś. - Zmieniłem się. Mam do tego prawo.
Nie chcesz niczego więcej.
Pewne rzeczy celowo chowam, bo nie sądzę, żebyś je udźwignął.
Tego właśnie chcę. Dźwigać to wszystko z tobą.
Ale ja tego nie chcę.
Mam już kogoś, kto to robi.
Kocham Lukasa. I nie chcę go zostawiać. Mówiłam ci.
Przykro mi.
Może zrób to badanie.
To serio działa. Dobrze by ci zrobiło.
To twoje rozwiązanie?
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
Nie muszę robić tego badania. Ja już wiem. To ty. Ty jesteś tą jedyną.
Nie jestem.
Zawsze przy tobie byłem. Nie mów, że zgarniam tylko to, co dobre.
Poświęciłem ci połowę życia, bo cię kocham. Nie widać?
Ale więcej nie mogę ci dać.
Tak.
Ja pierdolę.
Serio wychodzisz?
Nie wygłupiaj się. Zachowujesz się jak dziecko.
Zachowujesz się jak dziecko. Wracaj.
Zachowujesz się jak dziecko.
O mnie się nie martw, bo ja bez ciebie przeżyję.
Tak, przeżyjesz.
Szlag.
- Cześć. - Nie wstawaj.
- Miło cię poznać. - Cześć.
- Dzięki, że przyszłaś. - Wybacz spóźnienie.
No coś ty. To Londyn i godziny szczytu.
- Pędziłaś. - Tak.
Cześć. Jak dobrze cię widzieć.
Manny współpracował z moim magazynem.
Mówił, że miałaś serię koszmarnych randek.
- Nie ściemniał. - No tak.
Powiedział: „Musisz się z nią spotkać, bo wszyscy inni okazali się kutasami”.
Pomyślałem: „Czyli mam dopełnić listę?”.
- Manny tak to zareklamował? - Tak.
Super. Dzięki, Manny.
Pomyślałeś kiedyś po poznaniu kogoś:
„Co ja takiego powiedziałam, że swatasz mnie z tym oszołomem?”.
Doskonale cię rozumiem.
- Dobrze to znam. - Ponoć jesteś wrogiem badania.
To mnie kupiło.
Zniszczyło nam życie. Nie cierpię go, a ty?
Z całego serca.
Żałuję, że wynaleźli to cholerstwo. Pieprzeni naukowcy.
Możliwe, że ostaliśmy się jako jedyni.
No. Poczekaj chwilkę. Zaraz wrócę.
- Ma na imię Patrice. - Patrice.
Mieszka w Argentynie.
Trochę słabo, ale...
zobaczymy się znów w październiku i...
Codziennie gadamy, a on jest naprawdę sexy.
To wspaniale, bo w zasadzie byłaś przeciwniczką tego badania.
Co się zmieniło?
No wiesz, w zasadzie to wszystko przez ciebie.
Co? Ale jak?
Wiem, że coś tam było z Simonem.
Może coś, może nic.
Nie wiem, nieważne.
Wiem tylko, że na pewno cię kochał.
- I że z jego strony coś było. - Ale ja nie widziałam go od wieków.
Nie no, nie mam pretensji. Rozumiem.
I byłam wkurzona przez długi czas,
ale później do mnie dotarło,
że minęło tyle lat, a ty nadal jesteś z Lukasem.
A on nadal jest z tobą.
Że to na zawsze.
I jesteście naprawdę szczęśliwi, tak?
Tak, jasne.
Kocham Lukasa. Jesteśmy naprawdę szczęśliwi.
No widzisz, to mnie przekonało.
Kiedy poznałam Patrice’a po prostu to poczułam.
Cieszę się.
Dziękuję.
Tu mieszkam.
Było fajnie.
Tak, było.
Powtórzymy to?
Jasne. Pewnie. Tak zróbmy.
Dużo fajniej jest podejmować własne decyzje.
Do zobaczenia.
- Sorki za spóźnienie. - Hej, Jennie.
- Spoko, uwzględniłam to. - Wal się.
- Ładnie pachniesz. - Ty też.
- Zapowiesz ją, tak jak mówiłaś? - Jasne.
Potrzebujemy tu krzeseł. Jay chyba jest gotowa.
Wybrała już rozdział?
Tak. Dziewiąty albo dziesiąty.
Nie zdecydowała. Wiesz, w jakim jest stanie.
- Cześć. - Przynajmniej jest alkohol.
Tak. Poproszę.
- Możemy? - Dziękuję.
Simon.
- Indi. - Jak się masz?
- Co u ciebie? - Bardzo dobrze.
Indi pisał do letniego numeru i nigdy nie zawala terminów,
- co jest rzadkością. - To miłe.
Wcześniej tak mnie nie chwalił.
Co sądzisz o otwarciu?
Według mnie to fascynujące.
Kto to?
To...
Chodził kiedyś z moją znajomą. Lata temu, więc dawno go nie widziałam.
Przyszedł z dziennikarką Culture. Oby dobrze o nas napisała.
Idziesz?
Wiesz co, Jennie, mogłabyś ty ją zapowiedzieć?
Co się stało?
Po prostu nie czuję się najlepiej.
Jasne.
Wiesz, że kocham przemawiać.
Dobry wieczór wszystkim.
Wspaniale was widzieć tego wieczoru.
Zaplanowaliśmy coś wyjątkowego.
„Nawet gdyby potrafiła wyrazić swoje uczucia,
wiedziała, że Craig by ich nie zrozumiał.
Nie wydawał się człowiekiem, którego poruszają sprawy sercowe.
Jakiego typu kobiecie podoba się mężczyzna,
z którym po raz pierwszy rozmawiała przez czat dla dorosłych?
Jednak wciąż nie mogła zrozumieć,
czemu wiadomości od Andrew od sześciu godzin brzmiały inaczej.
Miał do dyspozycji tę samą interpunkcję i litery.
Ten sam leksykon z jego trikami, wadami, możliwościami i ograniczeniami.
To było coś bliższego uczuciu niż językowi.
Z tych samych 26 cząstek alfabetu
i sposobów, które wymyślono, aby je połączyć
i wyrzeźbić w kształty, był w stanie wyczarować połączenie”.
Laura!
Tak po prostu chciałaś wyjść? Bez żadnego „Cześć, Simon. Jak leci?”.
Cześć, Simon. Jak leci?
Dobrze, dzięki.
U ciebie?
Dobrze wyglądasz.
Dziękuję. Ty również.
Co u Lukasa?
Świetnie.
A Saschy?
Dobrze.
To dobrze.
Jestem tu z dziewczyną.
Świetnie.
Tak.
Czy to...
Mój toster?
Nie.
Długo jesteście razem?
Nie.
Próbowałem dojść do siebie
po twoim odejściu.
- Nie ja odeszłam, tylko ty. - Przestań.
Dzwoniłem do ciebie tyle razy.
Nie mogłam po prostu odebrać.
Nie mogłam... odebrać.
Wyjeżdżam do Kalifornii.
Dostałem ofertę pracy, to dla mnie szansa.
Nic mnie tu już nie trzyma, więc...
No tak.
Wylatuję za miesiąc.
Muszę iść. Muszę wyjaśnić, czemu wyszłam.
Ale dobrze było cię zobaczyć.
Nie wiem, jak kochać kogoś innego.
Jesteś tylko ty.
Jesteś jak...
Jesteś dla mnie jak cholerna heroina.
Nie brałeś heroiny.
Nie wiesz tego. Mogłem.
Wiem to.
Cudownie.
Chcę wskoczyć.
Odezwałem się do ojca.
Rany. To poważna sprawa.
On...
zmarł cztery lata temu.
Nikt nam nie powiedział.
O Jezu. Tak mi przykro.
Niepotrzebnie.
Nie widziałem go od jakichś... 35 lat.
Nie wiem, na co liczyłem,
na jakie pojednanie miałem nadzieję.
To czemu do niego zadzwoniłeś?
Nie chciałem znów żałować.
Powinienem był to wyznać.
W dniu tego badania powinienem był wyznać ci miłość.
I poprosić, byś zrezygnowała.
Skąd pewność, że to by mnie powstrzymało?
I do morza.
Co to?
Walczyłem z oknem i przegrałem.
Jak wyglądała?
To nie twoja sprawa, co robię z oknem.
Miała bardzo ostre zęby, co?
Gdzie spotkałeś tę wampirzycę?
Na parkingu. Zapytałem: „Jadłaś już?”.
I co odpowiedziała?
„Jeszcze nie”.
Spytałem: „Chcesz coś przekąsić?”.
Źle zrozumiałem sytuację, w którą się wpakowałem.
I masz.
Muszę odebrać.
Cześć. Dobrze, a ty?
Tak. Naprawdę dobrze.
Wszyscy się zjawili.
Sprzedaliśmy chyba z tysiąc.
No właśnie. A co u ciebie?
Naprawdę?
Chrapałam w nocy?
To byłaś ty? Myślałem, że kraken.
Jak ja ci się mogę podobać?
Kocham ten dźwięk. Uspokaja mnie.
Jest taki...
Szalenie zmysłowy.
Ile nam zostało?
Taksówka już jedzie.
Okej.
Kiedy wylatujesz?
Za tydzień.
Może pojadę z tobą.
Jak to widzisz?
Musielibyśmy wyjechać od razu, bez zahaczania o dom.
Tak, bez.
Pojechalibyśmy prosto na lotnisko, wylądowali w Stanach...
Znaleźli fajne mieszkanie.
Bardzo fajne. Same skórzane kanapy.
Ohydne kanapy. Łatwe w czyszczeniu.
Wykupilibyśmy całe alko.
Osuszyli cały kraj.
Szybko znaleźli dilera.
Doprawili się heroiną.
I krakiem, gdyby mieli.
Wciąganie własnego towaru.
I seks całymi dniami.
Mnóstwo seksu non stop i dragów.
W miesiąc byłoby po nas.
Ale co to byłby za miesiąc.
Najlepszy.
Skrzywdziłam cię?
W jakim sensie?
Uniemożliwiłam ci bycie szczęśliwym?
Laura...
chwile spędzone z tobą...
były clou mojego życia.
Wzajemnie.
Przyjechała.
Odprowadzę cię.
Nie, proszę.
Będę tęsknił.
Każdego dnia.
JESTEŚ TYLKO TY
Napisy: Daria Okoniewska