Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Salamat sa inyo sa pagpunta dito ngayong gabi.
Natutuwa ako.
Kung sakaling di n'yo alam kung bakit nasa tour ako ngayon,
two months ago, 20 years na 'kong nagsi-stand-up comedy.
Oo. Salamat.
Salamat.
Sabi ng agent ko, "Major accomplishment ang 20 years sa kahit sinong komedyante.
Dapat mag-celebrate ka.
Pumili ka ng mga paborito mong city, mag-perform ka para sa kanila."
Sabi ko, "Hindi na, salamat.
Pupunta na lang ako sa Milwaukee."
Pero tingnan n'yo,
excited akong makapunta dito ngayong gabi.
May magandang balita ako.
Pagkatapos ng 20 years ng stand-up comedy,
no'ng nakaraang linggo,
na-perfect ko na rin ang acting ko.
Wag n'yo sanang ma-misinterpret.
Akala ko dati, perfect na.
May nakasalubong akong audience pagkatapos ng show ko no'ng Sabado
na iba ang sabi sa 'kin.
No'ng Sabado ng gabi,
may show ako sa New York.
Pagkatapos ng set ko, pababa ako sa kotse.
Hinabol ako ng isang babae sa audience,
halos sugurin ako.
Sabi niya, "Anthony 'yong huling joke mo kanina, 'yong closing mo.
Sasabihin ko sa 'yo, malaking problema 'yong joke na 'yon.
Dapat pag-isipan mo 'yon,
dapat baguhin mo."
Kaya binago ko.
Ngayon, opening ko na 'yon.
Sasabihin ko sa inyo 'yong joke na 'yon.
Ipapaliwanag ang nangyari sa babaeng 'yon.
Sasabihin ko sa inyo 'yong parte kung sa'n ako pinakamagaling.
Hindi.
Bilang komedyante,
may responsibilidad ako.
Responsibilidad na sineseryoso ko.
Responsibilidad na tumayo sa harap ng mga di ko kilala,
ibigay ang opinyon ko sa trans community.
Oo. Tama.
Eto, guys. Gawin n'yo na 'to ngayon.
Nasusulat na 'to.
Ngayon, pakiramdam ko,
pakiramdam ko, 'yong trans community,
sila 'yong mga bagong buntis.
Sa bagay na 'yon lang,
hindi magandang manghula.
Guys, magtiwala kayo sa 'kin dito.
Hinding
hindi n'yo gugustuhing magtanong ng, "Uy,
ga'no katagal na 'yan?"
"Itutuloy mo ba o?"
Hindi. Wag n'yong gawin 'yon.
Kahit tama kayo, walang respeto 'yon.
Gawin n'yo 'yong ginagawa ko.
Magaling ako diyan.
Hindi ako nagtatanong.
Kung may gusto akong malaman, aalukin lang kita ng drinks.
"Eto, uminom ka ng bourbon."
Pag sinabi nilang, "Ang totoo, Anthony, seven months pregnant ako,"
tapos ako naman, "Diyos ko, ang ganda mo."
Pag uminom sila,
trans sila.
Ngayon, obvious naman,
obvious naman,
pang-closing 'yon.
Makakaalis ako ngayon, okay na 'yon.
Pero hinawakan ako no'ng babae.
Nakipagtalo sa 'kin.
Sabi niya, "Tatanungin kita,
ano'ng intensyon mo sa trans joke na 'yon?"
Sabi ko, "Ang intensyon ko, mapatawa ang mga trans."
Ibig sabihin ko, naiisip n'yo ba? Historic sana 'yon.
Tapos sabi niya, "Anthony,
Anthony, malamang hindi mo alam 'to,
pero ang problema sa joke mo, insecure ang ibang trans
sa fact na hindi sila magkakaanak, saka 'yong joke mo,
parang sinasabi mo 'yong kabaligtaran ng buntis,
trans woman, nakakasakit 'yon."
Oo nga naman.
Ang sakit no'n.
Pero hindi galing sa 'kin.
Nakikita n'yo, gusto ko 'yong mga trans.
Nakikisimpatya ako sa trans community.
Hindi ako trans.
Pero ako mismo, laging nasisigawan pag pumapasok sa maling CR.
Gusto ko 'yong mga trans. Alam n'yo 'yong ayaw ko?
Mga buntis.
Buwisit 'yong mga bruhang chubby na 'yan, tama?
Hindi sila dapat maglaro ng sports.
Ngayon, tingnan n'yo.
Aaminin ko,
aaminin ko, learning moment sa 'kin 'yon.
Bago ako sugurin ng babaeng 'yon,
di ko alam na ang mga trans,
gaya ko, galit pala sa mga buntis.
Mas nirerespeto ko na sila.
Kaya kung sakali na may trans dito ngayong gabi,
nasaktan ka sa unang joke ko,
may joke ako,
sinadya kong isulat 'to para ma-enjoy mo.
No'ng nakaraang linggo, may nakita akong buntis na nasagasaan ng bus.
O gusto ko ngang tawagin na,
gender reveal party.
Ano'ng tinatawa-tawa n'yo?
Hindi 'yon para sa inyo.
Para lang 'yon sa mga kaibigan kong trans.
Ayoko sa mga buntis,
ayoko sa mga bata.
Tinanong ako ng isa sa mga kaibigan ko
kung gusto kong mag-sperm donor para sa baby niya.
Sabi ko, "Hindi ko alam. Malaking desisyon 'yan.
Ilang taon na'ng baby mo?"
Kung late kayo, ayoko sa mga bata.
Ayoko talaga sa kanila. Ayokong-ayoko.
Ang ikinagulat ko,
ngayon na tumatanda na 'ko, may mga kaibigan ako,
mga kapamilya na may mga anak.
Di ako nanghuhusga.
Sirain n'yo buhay n'yo.
Nagulat ako, 'yong mga taong 'to, magse-send ng pictures ng mga anak nila.
"Gusto 'tong makita ni Anthony. Send."
Ayokong makita 'yon.
May isang instance lang na natutuwa akong makakita ng bata sa phone ko,
pag amber alert.
Kung hindi…
Kung hindi, wag n'yo 'kong paasahin.
Di ko pinapansin 'yong mga gano'ng message ng friends ko.
Kunwari di ko nakita. Di ako nagre-reply.
Tapos nagkaanak 'yong kapatid ko. Nagalit sa 'kin.
Sasabihin niya, "Talaga, Anthony? Di ka nagre-reply?
Wala kang masasabi sa picture na 'to
na lintik na finger painting ng maganda mong pamangkin?"
Kaya nakaisip ako ng plano.
Ngayon,
tuwing may magse-send sa 'kin ng picture ng mga anak nila,
pareho lang ang reply ko.
"Salamat.
Ise-save ko para mamaya."
Hindi, effective 'yon.
Pwede n'yong gawin. Effective 'yon.
Isang taon akong walang balita sa kapatid ko. Ayos 'yon.
Gaya ng maraming tao,
na-stuck ako sa loob no'ng pandemic,
nakatitig sa pader, nababaliw.
Bumili ng mga weird na bagay online.
Naisip kong mag-redecorate ng bahay ko.
Wala akong alam sa interior design.
Pero alam ko kung ano'ng gusto ko.
Kaya nag-eBay ako, nagbayad ako ng $500
para sa kabaong ng bata.
Naisip ko, "Maganda 'to." Vintage.
Pag nilagay mo sa sala mo, conversation starter 'yon.
Pero gaya ng marami na binili natin online no'ng pandemic,
pinagsisisihan ko na.
Sa wakas, na-deliver na.
Walang laman.
Tingnan n'yo. Guys.
Ayoko talaga sa mga bata.
Di ko na kayang makipag-usap sa mga bata ngayon.
No'ng isang araw, lumapit 'yong pamangkin ko.
Sabi niya, "Tito Anthony,
nabu-bully ako ng ibang bata sa school."
Sabi ko, "Wag mong tiisin. Baliin mo'ng ilong.
Titigilan ka niyan."
Sabi niya, "Tito Anthony, toxic masculinity 'yan."
E, hindi ko titiisin 'yon.
Nagpunta kayo dito para mag-enjoy sa Saturday night.
Alam ko'ng gusto n'yo.
Gusto n'yong pag-usapan ang politics. Sige.
Sasabihin ko kung ano'ng problema dito sa 'tin.
Sasabihin ko sa inyo kung ano'ng problema sa United States of America.
Sa bansang 'to, dapat 16 years old ka para makapag-drive ng kotse, tama?
May punto naman.
Pero 18 years old ka na dapat para maituring na adult. Para makaboto.
Para sa 'kin, mali 'yon.
Para sa 'kin, kung matanda ka na, matured ka na
para mag-drive ng kotse sa kalye,
dapat payagan na akong makipag-sex sa 'yo.
Di ba?
Maiba ako…
Iyon lang ang problema sa bansang 'to.
Hanggang nitong weekend, 18 months na akong nagto-tour sa material na 'to.
Ang paborito ko
sa pag-tour sa buong bansa sa joke na 'to nitong nakaraang 18 months,
'yong huling joke sa south.
Guys, ang dami kong natutunan
tungkol sa magandang bansa nating 'to.
Sa simula ng tour na 'to, 18 months na'ng nakalipas,
may show ako sa Alabama.
Sinabi ko 'yong joke na 'yon.
May tumayo sa audience, ang sabi,
"Ayokong sabihin sa 'yo 'to,
pero ang age of consent sa Alabama, 16, kaya dapat baguhin mo 'yan."
Sabi ko, "A, talaga?
Dapat baguhin n'yo 'yan."
Pagkatapos ng dalawang linggo,
may show ako sa Mississippi.
Sinabi ko 'yong joke na 'yon, sinabi ko'ng tungkol sa Alabama.
May tumayo sa audience, ang sabi, "Sa Mississippi 14 ang age of consent."
Sabi ko, "Shet."
Ayos na ayos 'yan.
Tungkol nga diyan 'yong Founding Fathers.
May kaibigan akong nagtatrabaho sa FBI.
Nagpapanggap siyang 12-year-old na babae.
Nagi-internet, nakikipag-usap sa child molesters buong araw.
Ewan ko kung ano'ng ginagawa niya para sa FBI, pero
malamang…
Tingin ko, 'yong bagong uso,
lagi kong naririnig ngayon, e, tungkol sa porn addiction.
Kahit saan ako lumingon,
may nagrereklamo sa porn addiction nila.
Hindi ako.
Kaya kong kontrolin 'yong sa 'kin.
Pero two months ago, nasa family reunion ako.
Malaking family reunion ng Jeselnik. Nando'n lahat.
Mismong unang gabi,
lahat kami, nasa malaking ballroom kumakain nang sama-sama bilang pamilya
no'ng tumayo ang pinsan ko,
15 years old siya.
Sabi niya, "May ia-announce ako.
Gusto kong sabihin sa inyong lahat na may porn addiction ako.
Malala na.
Pero ginagawa ko lahat para maka-get over."
Wala sa pamilya ko ang may alam kung ano'ng sasabihin.
'Yong mga Jeselnik, nakatitig lang.
Kumakain ng dinner.
Kaya tumayo ako.
Sabi ko, "Uy, pare.
Pwede tayong manood ng iba.
Pwede kong simulan kung gusto mo."
Pero kailan ulit kami magkakasama-sama lahat?
Wala akong porn addiction.
Tama lang 'yong dami ng pinapanood ko.
May mga paborito ako.
'Takte, nasa bar ako no'ng isang gabi,
nakita ko 'yong paborito kong porn star, nakaupo mag-isa sa dulo ng bar.
Di ako makapaniwala.
Tinawag ko 'yong bartender, "Isa pa ngang beer.
Nakita mo'ng babae do'n sa baba?
Hindi siya dapat nandito, 13 lang siya."
Ngayon,
kadalasan, dito na magrereklamo ang audience.
Sasabihin nila, "Anthony, bakit ang dami mong jokes sa child abuse?
Saka bakit mo ginagawa sa umpisa?"
Dito ko ititigil ang show ng isang minuto,
ipapaliwanag ko sa audience ang concept ng gallows humor.
Gallows humor ang ginagawa ko.
Ang gallows humor, pag may nakita ka sa mundo
na nakakakilabot na kailangan mong pagtawanan 'yon.
Kung hindi, masisira ka no'n.
Two months ago, nagbabasa ako ng diyaryo,
may nakita akong article tungkol sa pari sa hometown ko
na naaresto sa pagmolestiya ng altar boy
sa mismong simbahan kung saan ako naging altar boy.
Nakakakilabot basahin. Pwedeng naging ako 'yon.
Kung naging pari ako.
Gusto natin, nage-enjoy tayo.
Proud akong sabihin na kahit minsan, sa buong buhay ko, di pa 'ko
nagbayad para makipag-sex sa prostitute.
Sasabihin ko 'to sa inyo,
nagagalit sila.
Alam n'yo, may bagay na gusto ko sa Milwaukee,
at may isang bagay na gusto ko sa Milwaukee.
Parang safe tumira. Oo.
Baka hindi sa inyo,
pero kumpara sa Los Angeles, Diyos ko, paradise 'to.
Di na maganda 'yong paligid ko nitong nakaraang dalawang taon,
naging delikado na.
No'ng isang araw, may babae sa lugar namin, pinapasyal ang aso niya,
tinutukan ng baril, ninakaw 'yong aso.
Ngayon, aso ko na 'yon.
Gusto ko dito sa Milwaukee. Nage-enjoy ako tuwing magpe-perform ako dito.
Isa sa pinakamagaling na city sa stand-up comedy, Milwaukee.
Oo.
Nakakatuwang makabalik sa Milwaukee. Sasabihin ko sa inyo.
Kailangan ko ring magsaya nitong nakakaraan.
Medyo malungkot ako nitong nakakaraan. Aaminin ko.
Nawalan ako ng kaibigan.
Peste.
Nagpunta 'yong kaibigan ko sa ospital para sa elective surgery.
Simpleng breast reduction surgery. Hindi nakaligtas sa operasyon.
Namatay mismo sa operating table.
Sa ganang akin.
Medyo isa 'yon sa polarizing jokes na sasabihin ko.
Kung di kayo natawa do'n, okay lang.
Pero pucha, ano ba'ng alam n'yo?
Twenty years ko na 'tong ginagawa.
Sa totoo lang,
di ko namalayan, 20 years na pala, kundi lang sinabi ng agent ko.
Hindi ko naisip na 20 years ang dapat na sinusubukan kong ma-achieve.
Hindi ko tinukoy 'yong success sa haba ng panahon.
Lagi kong tinutukoy 'yong success
sa kung ga'no na katagal simula no'ng kinailangan ko ng roommate.
Totoo 'yon.
Fifteen years na akong walang roommate.
Forty-five na 'ko, di 'yon flex.
'Yong huling naging roommate ko…
'Yong huling naging roommate ko, may video siya
ng bawat naka-sex niya sa apartment namin.
Oo.
Sira na'ng tiwala niya.
Pero nakakatawa.
Hindi niya alam.
Isa pang paraan ng pagtukoy ko sa success bilang artist.
Ga'no katagal na nga ba simula no'ng nagka-day job ako?
Fifteen years ulit.
Ayoko sa mga day job na kinailangan kong gawin.
Isipin n'yo kung ano ako sa day job 15 years ago.
May isa akong day job na 'to.
Laging may nagnanakaw ng lunch ko.
May nagnanakaw ng lunch ko araw-araw,
kahit malinaw na may pangalan kong nakasulat do'n.
Sigurado din akong alam ko kung sino.
Di ko lang mapatunayan.
Kaya isang araw bago magtrabaho,
nagdurog ako ng isang buong bote ng laxatives.
Tamang dami ng laxatives para makalumpo.
Nilagay ko sa pagkain ko
tapos naghintay ako
hanggang may tumayo para magpunta sa CR.
No'ng ginawa niya 'yon,
dumumi na 'ko sa desk niya.
Nasisante ako sa karamihan sa trabaho ko.
Lahat talaga.
Lahat, maliban sa huli.
Huling trabaho na napasukan ko,
sa malaking, walang awang corporate office building,
nag-resign ako sa kalagitnaan ng araw
pagkatapos panoorin 'yong 60-year-old na babae,
aksidenteng tumapak sa butas na elevator shaft,
bumagsak ng 30 floors hanggang mamatay siya.
Naglakad lang ako palabas.
'Yon ang last day ko sa elevator repair.
Kung may isang bagay na naiinis ako sa 20 years ko sa stand-up comedy,
travel 'yon.
Sabi ko nga, nagsho-show ako nang free, binabayaran n'yo 'ko para mag-travel,
totoo 'yan ngayong gabi.
Kamakalawa,
lumipad ako galing sa New York City papuntang Milwaukee.
Dalawa't-kalahating oras na flight. Direct 'yon. Dapat smooth lang.
Sumakay ako sa eroplano.
'Yong babaeng nakaupo sa tabi ko, may 45-kilo na aso,
nakakandong sa kanya.
Sabi ko, "Excuse me,
pero ano 'yan?"
'Yong babaeng 'yon, umikot talaga'ng mata niya sa 'kin,
sabi niya, "Emotional support animal ko 'to.
May note ako galing sa doktor ko."
Sabi ko, "Note galing sa doktor mo?
Kailangan mo talaga ng emotional support animal sa flight na 'to?"
Sabi niya, "Hindi."
Sasabog yata ang ulo ko.
Ayoko pag sinasamantala ng tao ang sistema.
Dalawa't kalahating oras ang biyahe. Kinausap ko siya.
Masaya akong i-report na pag-land namin, kailangan niya 'yong asong 'yon.
Di na komportable ang biyahe sa eroplano no'ng mga nakakaraang taon.
Pero lahat ng kilala ko na laging nagbibiyahe gaya ko,
may trick sila.
Lahat, may sariling trick para mapadali ang pagbiyahe nila.
May kaibigan akong napakayaman na mag-asawa.
Mga milyonaryo sila.
May anim na anak silang kasama.
Lagi silang nagbibiyahe para sa kakaibang family vacation,
tuwing bibiyahe sila, 'yong trick nila,
sa dalawang magkahiwalay na eroplano sila magbibiyahe.
Kung may malalang sitwasyon, bumagsak 'yong isa sa mga eroplano,
di na sila mag-aasikaso ng mga anak nila.
Pero tingnan n'yo, kung magiging honest ako sa inyo,
kung magiging honest ako,
Wala
talaga akong mga kaibigang may asawa.
Dati meron.
Dati marami akong kaibigang may asawa,
pero lahat sila, na-divorce no'ng nakaraang dalawang taon.
Lahat sila.
Pero may napansin ako.
Lahat ng na-divorce na mga kaibigan ko, may dalawa silang pagkakapareho,
infidelity at ako.
Uy, makinig kayo.
Makinig kayo, naging mabait kayo.
Ayokong gawin 'to sa inyo,
pero 'yong susunod na joke na 'to, masyadong smart para sa crowd.
Wag kayong mag-alala. Ipapaliwanag ko sa inyo.
Kung tutuusin,
di ba 'yon ang mga pinakanakakatawa?
Siguro napaka-hot ng nanay ni Sigmund Freud.
Marami sa inyo, nagkukunwari lang sa cameras. Ipapaliwanag ko.
Si Dr. Sigmund Freud.
Pinakasikat na psychoanalyst ng panahon.
Ang main theory niya, ang main claim niya sa kasikatan,
bawat kabataang lalaki daw, gustong patayin ang sariling tatay niya
at makipag-sex sa sariling nanay niya.
Isipin n'yo.
Isipin n'yo kung gaano ka-hot ang nanay niya
para sabihin ng mga kasamahan niya, na, "I-publish mo 'yan."
Fourteen years old ako
no'ng nadaanan kong nagse-sex ang parents ko.
Malaking moment 'yon para sa kahit sinong binata,
'yong moment na 'yon, na na-realize mong hindi lang nanay at tatay ang parents mo,
swingers din sila.
Oo, tatatak talaga 'yon sa isip.
Wag n'yong kalimutan 'yon. Di ko makakalimutan 'yong senior prom night ko.
No'ng gabi ng senior prom ko, 18 years old ako.
Nasa bahay ako, nagbibihis ng tuxedo,
pumasok ang papa ko sa room, inabutan ako ng condom.
Nilusot sa 'kin habang nakikipagkamay, kadiri.
Tapos tiningnan niya 'ko sa mata, sabi niya, "Anthony,
may tanong ka ba?"
Sabi ko, "Oo, Pa.
Meron ka bang nasa wrapper pa?"
Oo, ang weird ng papa ko, 'no?
Lahat ng mga tatay, weird.
Pag bata ka, di mo makikita kung ga'no ka-weird ang parents mo.
Hanggang sa pagtanda mo, do'n mo lang malalaman.
Gaya no'ng bata pa 'ko, tuwing birthday ko,
dadalhin ako ng papa ko sa kusina,
ihaharap ako sa pader sa kusina, maglalagay ng maliit na mark
para sukatin ang girth ko.
Baka nakaapekto sa 'kin 'yon. Hindi ko alam.
Pakiramdam ko normal lang ako.
Kahit nagagalit ako
pag kinakausap ako ng mga tao tungkol sa sex.
Nagla-lunch kami ng kaibigan ko no'ng isang araw.
Sabi niya, "Anthony, nahihirapan akong mag-premature ejaculation."
Sabi ko, "Talaga?
Bakit di na lang baseball ang sabihin mo?"
Sabi niya, "Anthony, di ba, ibig sabihin mo, isipin 'yong baseball?"
Sabi ko, "Wala akong paki kung ano'ng iniisip mo,
wag mo lang akong kausapin tungkol sa premature ejaculation mo."
No'ng lumalaki ako,
may sibling rivalry kami ng mas bata kong kapatid.
Malala, sa totoo lang.
Isang araw, nagpunta sa likod-bahay 'yong kapatid ko,
tinanggal 'yong kolyar ng aso ko, hinayaan niyang lumabas ng bahay.
Kaya nilason ko'ng isda niya.
Nanalo yata ako do'n.
Kasi kinabukasan, lumabas ako, nakita ko'ng aso ko,
isinuot ko ulit 'yong kolyar niya, inuwi ko ulit.
Pero 'yong kapatid ko,
namatay siya sa salmon.
Oo, panalo 'yon.
No'ng nakaraang taon, naubos lahat ng pera ng parents ko sa Ponzi scheme.
Siyempre, lumapit sila sa 'kin,
'yong mayaman, successful nilang anak.
Tinanong nila kung bakit ko ginawa 'yon.
Wala masyadong pera ang pamilya ko no'ng lumalaki ako.
Volunteer firefighter ang tatay ko.
Alam n'yo kung ano 'yong volunteer firefighter?
Parang karaniwang bombero 'yon,
ang pagkakaiba lang, hindi ka nirerespeto ng anak mo.
Nahihirapan ang mama ko.
Napa-paranoid siya sa pagtanda niya.
Di makatulog sa gabi kasi sobrang natatakot siya.
Kaya gabi-gabi, bago matulog, tumatawag siya sa 'kin
para magreklamo sa phone ng ilang oras
na takot na takot siyang matulog sa sarili niyang bahay.
Sa wakas, pagkatapos ng ilang buwan na gano'n,
para lang di ko na siya problemahin,
binilhan ko siya ng baril.
Tungkol do'n naman siya natatakot.
Sabi niya, "Anthony, ano'ng problema mo?
Di mo ba alam na 'yong mga may baril,
higit sa doble ang posibilidad na mabaril sa bahay nila?"
Sabi ko, "Ma,
umaasa ako diyan."
Saka tingnan n'yo, baka,
baka,
masyado akong harsh.
Hirap din akong matulog minsan.
Gaya no'ng isang gabi.
No'ng isang gabi, nakahiga ako sa kama, di ako makatulog.
Ilang oras, nakatingin lang ako sa bintana ng kuwarto ko.
Totoo,
nakita ko'ng kapitbahay ko, pinatay ang asawa niya sa kusina,
itinapon ang bangkay sa garbage bags.
Ngayon nag-aalala ako, baka susunod na 'ko.
Parang, di niya 'ko nakita,
pero siguradong narinig niya 'kong pumalakpak.
Ngayon,
ito'ng pinakagusto kong joke.
'Yong pinsan kong si Randy
na siguro ang pinakatangang nakilala ko sa buong buhay ko.
Pinakatangang lalaking nakilala ko.
No'ng isang araw, sabi sa 'kin, "Anthony, tingnan mo'ng bago kong tattoo.
Japanese symbol 'to para sa 'magaling'."
Hindi, Randy.
Swastika 'yan.
Ibig sabihin ko, pucha, pare. Alam ng lahat 'yan.
Alam ng lahat,
German symbol 'yan para sa "magaling".
Sabi ko gustong gusto ko 'yong joke na 'yon.
Ganito ko kagusto 'yong joke na 'yon.
Opening ko 'yon.
Sa mismong simula ng tour na 'to, 18 months ago,
nagpunta si Kanye West sa isa sa mga show ko.
Di ko alam na nando'n siya.
Kinabukasan ko lang nalaman no'ng nag-podcast si Kanye,
sabi niya, "Pinanood ko si Anthony Jeselnik kagabi,
sobrang high level ng opening joke niya
na naisip kong di ako nakakatawa."
Guys, nagulat ako do'n.
Pinakamagandang compliment 'yon na narinig ko.
Na-humble ko si Kanye West.
Di ako magsisinungaling, excited ako.
Isang daang beses kong pinanood 'yong clip.
Sinend ko sa manager ko. Sabi ko, "Ilagay mo sa website ko.
Ilagay mo sa social media.
Magbenta tayo ng mga lintik na ticket.
sa tulong ni Kanye."
Sabi ng manager ko, "Anthony, nababaliw ka na ba?
Di mo ba alam ang nangyayari kay Kanye?"
Sabi ko, hindi. Totoo.
Fan na fan ako dati ni Kanye,
pero di ko na siya pinansin no'ng naging Christian na siya.
Sabi ng manager ko, "A, no'ng nakaraang dalawang linggo lang,
nakasuot si Kanye ng White Lives Matter T-shirts,
nagsi-speech ng anti-Semitic bwisit."
Tapos sabi ko, "Hay.
Sobrang Christian na siya."
'Yong nampuchang baliw na 'yon, natapos na ang buong libro.
Sabi ng manager ko, "Pwede mong gamitin 'tong clip niya
para i-promote ang sarili mo kung gusto mo
pero pag gano'n,
wag ka na dapat mag-swastika joke. Siguradong dapat itigil mo 'yon.
Kung hindi, maa-attract mo ang maling fans,
'yong fans mo naman, makakakuha ng maling lesson
sa ginagawa mo."
Gano'n ko kagusto 'yong joke na 'yon.
Ayoko sa cancel culture.
Salamat.
'Yan ang impression ko sa buwisit na comic na dumidikit kay Rogan.
Sa 20 years ng stand-up comedy,
may paulit-ulit na tinatanong sa 'kin.
Ang madalas na tanong sa 'kin,
"Anthony, ano'ng tingin mo sa cancel culture?
Nagagalit ka ba?
Di ka ba natatakot?
Ano'ng tingin mo sa cancel culture?"
Lilinawin ko lang.
Wala akong paki sa cancel culture.
Ang nakakainis, 'yong mga komedyanteng nagrereklamo sa cancel culture.
Di naman mahirap. Gawin n'yo trabaho n'yo.
Ang mga komedyante, dapat walang kapares na mga gago.
Alam ko 'yan kasi may salamin ako.
Hindi nakakatakot ang cancel culture.
Hindi rin interesante.
Lalong hindi 'yan bago.
No'ng college ako, may professor akong baliw.
Lahat ng estudyante niya, pinasulat niya ng suicide note.
Tapos babasahin niya nang malakas sa buong klase.
No'ng malaman ng mga magulang, natanggal agad siya.
Ako lang 'yong nag-iisang nanindigan sa kanya.
Kasi ginawa niyang masaya ang math.
Saka oo, nabanggit ko si Joe Rogan, guys. Wag n'yong masamain.
Gusto ko si Joe. Kaibigan ko si Joe. Mabuting tao si Joe.
Pero kung nakikinig ka sa podcast niya, patapon ka.
'Yong bayaw ko, biggest fan ni Joe Rogan.
Wala siyang pinalampas na episode. Para sa kanya, kulang ang apat na oras.
Pero 'yong bayaw ko, target demographic ni Joe Rogan.
'Yong bayaw ko, conspiracy theorist.
Baliw na conspiracy theorist.
Tumanggi 'yong bayaw ko na maging organ donor
kasi kapag naaksidente ka daw,
nakita ng paramedics na organ donor ka,
hindi ka nila ililigtas,
kasi gusto nilang gamitin ang organs mo para makatulong sa iba.
Grabe, pero di ako makikipagtalo sa kanya.
Paramedic siya.
Isa pang laging tinatanong sa 'kin sa nakalipas na 20 years,
"Anthony, ano'ng paboritong joke na naisulat mo?"
Madali lang. 'Yong una.
Twenty years no'ng simulan ko 'to, nag-umpisa ako sa wala.
Wala lang ako.
Umiikot ako sa open mics sa Los Angeles,
nagpe-perform sa mga galit na comedians na di nagre-react sa kahit ano.
Hinahanap ko 'yong boses ko. "Magiging magaling ba 'ko dito?
Pwede ko ba 'tong pagkakitaan?" Medyo natagalan.
Hanggang isang gabi, nagpunta ako sa coffee shop,
first time kong sinubukan 'yong joke. Binago nito'ng buong buhay ko.
Sabi ko, "Guys, mahilig kumain ng chocolate ang girlfriend ko.
Laging kumakain ng chocolate, mahilig din mag-joke, adik sa chocolate.
'Ilayo mo 'ko sa chocolate bars na 'yan. Adik ako diyan.'
Nakakainis talaga.
Isang araw, sinundo ko siya ng kotse, hinatid ko sa downtown,
may tinuro akong adik, sabi ko, 'Nakikita mo 'yon, honey?
Bakit di mo kaya 'yong gano'ng kapayat?'"
Di ko makakalimutang sabihin 'yon, first time,
sa room na puro bitter open-mic comedians na hindi nagre-react sa kahit ano.
Sabi ng buong kwarto, "Ooh."
Ako naman, parang, "Sisikat na 'ko."
Siyempre, pagkatapos ng dalawang taon, nagkaro'n na 'ko ng malaking break,
kailangan ko nang manlait.
Nilait ko si Donald Trump,
si Charlie Sheen, Roseanne Barr, lahat ng malalaking pangalan.
Tinatanong pa rin nila 'ko, "Anthony, sino'ng paborito mo?"
Si Charlie Sheen.
Pero hindi dahil si Charlie Sheen siya.
Wala akong paki kay Charlie Sheen.
Ilang araw bago ako manlait, nasa bahay ako, nagsusulat ng jokes.
Tumawag sa 'kin 'yong network.
Sabi nila, "Anthony, alam namin may ilang araw ka na lang para magsulat,
pero idinagdag namin si Mike Tyson sa seat.
Kaya mo bang magsulat ng joke tungkol kay Mike Tyson?"
Pagkatapos ng dalawang araw,
papunta na ako para manlait, may 100 jokes tungkol kay Mike Tyson.
Excited na excited ako.
Pag upo ko, lumapit 'yong lalaking taga-network,
"Anthony, nagdo-double check lang ako,
wala kang rape jokes kay Mike Tyson, tama?"
Sabi ko, "Bakit?"
Sabi niya, "Imposibleng
pumayag si Mike Tyson na lumabas para malait sa TV.
Nangako kami sa kanya na walang rape jokes."
Sabi ko, "Parehong Mike Tyson ba 'yong pinag-uusapan natin?"
Nagsimula na'ng panlalait.
Nasa podium ako. Kinukunan na 'ko ng mga camera.
Wala akong joke kay Mike Tyson.
Galit ako dahil do'n.
Pero sa gilid ng mata ko, nakikita ko si Mike Tyson, nakaupo sa stage.
Umiinom si Mike.
Naninigarilyo. Tinatawanan ni Mike lahat.
Nagre-respond si Mike sa mga joke na hindi tungkol sa kanya.
Si Mike Tyson,
nage-enjoy.
Kaya naisip ko, alam n'yo?
Makakagawa ako.
Kaya sabi ko, "Tingin ko, ang pinakamalaking problema ni Mike Tyson,
wala siyang matibay na lalaking role model habang lumalaki.
Umalis ang tatay ni Mike sa pamilya maaga pa lang
pagkatapos ma-rape ni Mike."
Ngayon, pagkasabing pagkasabi ko ng joke na 'yon…
Pagkasabing pagkasabi ko ng joke na 'yon, pinagsisihan ko agad.
Natakot ako.
Tumingin ako kay Mike Tyson para makita, susugurin ba niya 'ko?
Mamamatay na ba 'ko?
Nakita ko si Mike Tyson, lumingon sa likod,
sabi niya, "Nadale ka niya, Charlie."
Guys, sa 20 years ng stand-up comedy,
ang dami kong nakilalang sikat na tao.
Wala 'kong pakialam sa kanila.
Maliban sa isa,
si Norm Macdonald 'yon.
Bago ko pa naisip maging komedyante,
hanga na 'ko kay Norm Macdonald.
Idol ko siya no'ng bata ako.
Siya pa rin ang idol ko ngayon.
Di ko siya na-meet nang mahabang panahon.
Tapos no'ng last two years, may tawag galing sa agent ko.
Sabi niya, "Gusto mong
maging bagong host ng Last Comic Standing?"
Sabi ko, "Bakit ko gugustuhing gawin 'yon?
Ang pangit ng show na 'yon."
Sabi niya, "Iba ngayong taon.
Si Norm Macdonald ang magja-judge. Gusto mo bang makatrabaho si Norm?"
Nag-sign up ako agad.
Naka-walong episode kami ni Norm sa show na 'yon.
Walong sunod-sunod na gabi ng walong oras na taping gabi-gabi.
Sa unang apat na episode,
hindi kami magkasundo ni Norm Macdonald.
Nag-aaway kami gabi-gabi on air.
Nag-aaway kami gabi-gabi sa backstage.
Basta hindi namin gusto ang isa't isa.
Ang sakit no'n sa 'kin.
Idol ko siya, siya lang din ang dahilan kaya kinuha ko 'tong trabaho.
Sa unang apat na episode, tinrabaho ko, pinaghirapan ko 'yon.
Tinrabaho din ni Norm, di lang pinaghirapan nang gano'n.
Pero pagkatapos ng apat na episodes, may nangyari bigla.
Nagtatawanan kami ni Norm. Nagkakasundo kami. 'Yon lang ang gusto ko.
Pagkatapos ng show, kinailangan naming mag-promote ni Norm.
Huling beses na nakita ko si Norm Macdonald,
nasa backstage kami ng Larry King.
Ako muna'ng iniinterview, tapos si Norm.
Bago ako lumabas, sabi ni Norm,
"Uy, Anthony, alam kong hindi tayo laging magkasundo
o nagkakatinginan sa mata,
pero kung okay ka do'n, kung may tiwala ka sa 'kin,
may naisip akong nakakatawa na magagawa natin."
Sabi ko, "Norm, siyempre, idol kita. Sabihin mo'ng gusto mong gawin."
Sabi niya, "Tingin ko nakakatawa
kung imbes na pag-usapan ang ibang mga komedyante,
bakit di tayo mag-promote ng show na iniinsulto ang isa't isa?"
Sabi niya, "Wag kang magpatawa, Anthony. basta dapat masama ka lang."
Sabi ko, "Alam mo, Norm? Kaya ko 'yan."
Umupo ako kasama si Larry King.
Sabi ni Larry, "Anthony, ano'ng tingin mo kay Norm Macdonald?"
Sabi ko, "Larry, basura si Norm Macdonald."
Naririnig ko si Norm na tumatawa sa backstage.
Tinapos ko'ng interview, nagpunta sa backstage, tumatawa pa rin siya.
Sabi niya, "Anthony, ang galing no'n.
Panoorin mo 'to."
Naupo si Norm kasama si Larry King,
sabi ni Larry King, "Norm, ano'ng tingin mo kay Anthony Jeselnik?"
Sabi ni Norm, "Larry, isa siya sa mga pinakamahusay."
Asar na asar ako, sobra.
Di ako makapaniwalang naloko ako.
Ang galing n'yong audience ngayon. Ito ang iiwan ko sa inyong lahat.
Ito 'yong bago kong closing. Wag kayong mag-alala. Trans proof 'to.
No'ng isang buwan, nagpunta ako sa kasal.
Pinakagrabeng kasal na nakita ko.
Pagkatapos ng ceremony, nag-ecstasy lahat.
Nag-ecstasy 'yong bride. Nag-ecstasy 'yong groom.
'Yong parents, mga lolo't lola, bawat tao, nag-ecstasy.
Pinakagrabeng nakita ko.
Nawalan ako ng malay no'ng midnight.
Nagising ako kinabukasan sa duyan kung saan.
Pumasok ako, nakita 'yong bride at groom, sabi ko, "Uy, guys,
may nagawa ba akong nakakahiya kagabi?"
Sabi nila, "Oo,
naglagay ka ng ecstasy sa drinks."
Maraming salamat, Milwaukee. Magandang gabi. Salamat.
Nagsalin ng Subtitle: Redelyn Teodoro Juan