Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję wam za przybycie.
Doceniam to.
Jeśli nie wiecie, dlaczego jestem w trasie,
to kilka miesięcy temu
minęło 20 lat, odkąd występuję jako stand-uper.
Tak. Dziękuję.
Dziękuję.
Mój agent powiedział: „Anthony, 20 lat to wielkie osiągnięcie dla komika.
Musisz to uczcić.
Wybierz swoje ulubione miasta i jedź tam wystąpić”.
A ja na to: „Nie, dziękuję.
Wolę jechać do Milwaukee”.
Ale słuchajcie…
Cieszę się, że dziś tu jestem.
Mam wspaniałe wieści.
Po 20 latach stand-upów
w zeszły weekend
w końcu dopracowałem mój występ.
Nie zrozumcie mnie źle.
Wcześniej myślałem, że jest idealny.
Ale po moim występie w zeszłą sobotę
ktoś miał inne zdanie.
W zeszłą sobotę
występowałem w Nowym Jorku.
Po występie podchodzę do mojego samochodu.
Jakaś kobieta z widowni goni mnie,
praktycznie mnie atakuje.
Mówi: „Anthony, ten ostatni żart, którym zakończyłeś występ,
muszę ci powiedzieć, że wprawia w zakłopotanie.
Musisz go przemyśleć
i musisz go zmienić”.
I zmieniłem.
Teraz od niego zaczynam.
Dlatego teraz opowiem wam ten dowcip.
Wyjaśnię, co się stało z tą kobietą.
A potem udowodnię, że jestem najlepszy.
Nie.
Jestem komikiem,
więc ciąży na mnie odpowiedzialność.
Traktuję to bardzo poważnie.
Ta odpowiedzialność polega na stawaniu przed grupą nieznajomych
i przekazywaniu wam mojej opinii na temat społeczności trans.
Właśnie tak.
Musicie teraz wziąć w tym udział.
Takie są zasady.
Uważam,
że społeczność transseksualistów
to nowe kobiety w ciąży.
Chodzi o to,
że nigdy nie jest grzecznie zgadywać.
Musicie mi zaufać.
Nigdy
nie warto pytać: „Hej.
Który to etap?
Zostawisz go sobie?”.
Nie róbcie tak.
Nawet jeśli macie rację, to niegrzeczne.
Róbcie to, co ja.
Jestem w tym świetny.
Nie zadaję pytań.
Jeśli chcę się czegoś dowiedzieć,
proponuję komuś drinka.
„Proszę, napij się burbona”.
A gdy ktoś powie: „Jestem w siódmym miesiącu ciąży”,
wtedy odpowiadam: „Boże, wyglądasz cudownie”.
Ale jeśli się napije,
jest transseksualny.
Ale oczywiście,
oczywiście
to żart na koniec.
Mógłbym teraz bez oporów zejść ze sceny.
Ale ta kobieta mnie złapała.
Kłóciła się ze mną.
„Muszę cię spytać,
co miał na celu ten żart o transseksualistach”.
„Miał na celu rozśmieszyć transseksualistów”.
Wyobrażacie to sobie? To by przeszło do historii.
A ona na to: „Cóż, Anthony,
pewnie nawet o tym nie wiesz,
ale twój żart jest nie na miejscu, bo transseksualistom jest przykro,
że nie mogą mieć własnych dzieci,
a twój żart
sugeruje, że przeciwieństwem ciężarnej kobiety
jest transpłciowa kobieta. To może zaboleć”.
I ma rację.
To może zaboleć.
Ale nie kiedy ja to mówię.
Uwielbiam transseksualistów.
Współczuję społeczności transseksualistów.
Sam do nich nie należę.
Ale na mnie też zawsze krzyczą, że wchodzę do niewłaściwej łazienki.
Kocham transseksualistów. Wiecie, czego nienawidzę?
Kobiet w ciąży.
Do diabła z tymi grubaskami, nie?
Nie powinno się im pozwalać uprawiać sportu.
Słuchajcie.
Przyznaję,
że tamta sytuacja czegoś mnie nauczyła.
Zanim tamta kobieta mnie złapała,
nie wiedziałem, że transseksualiści
nienawidzą kobiet w ciąży tak samo jak ja.
Teraz tym bardziej ich szanuję.
Dlatego jeśli jest z nami jakaś osoba transseksualna,
którą obraził mój pierwszy żart,
powiem teraz żart,
który napisałem specjalnie z myślą o takiej osobie.
W zeszłym tygodniu widziałem, jak ciężarną kobietę potrącił autobus.
Lub, jak ja to nazywam,
osobę ujawniającą płeć.
Z czego się śmiejecie?
To nie był żart dla was.
Był dla moich transseksualnych przyjaciół.
Nie lubię kobiet w ciąży
ani dzieci.
Jedna z koleżanek mnie spytała,
czy zostanę dawcą spermy dla jej dziecka.
Nie byłem przekonany.
„To poważna decyzja.
Ile lat ma twoje dziecko?”
Dla tych, którzy się spóźnili, nienawidzę dzieci.
Nie znoszę ich.
Tak już mam.
I zaskakuje mnie fakt,
że z upływem lat moi przyjaciele
i członkowie rodziny mają dzieci,
ale ja ich nie osądzam.
Marnujcie sobie życie.
Tym, co mnie zaskakuje, jest to, że wysyłają mi zdjęcia swoich dzieci.
„Anthony będzie chciał to zobaczyć. Wyślij”.
Nigdy nie chcę tego oglądać.
Cieszy mnie tylko jedna sytuacja, gdy widzę zdjęcie dziecka w telefonie:
alarm o zaginięciu.
W innych przypadkach…
W innych przypadkach nie róbcie mi nadziei.
Kiedyś ignorowałem te wiadomości od przyjaciół.
Udawałem, że ich nie widziałem. Nie odpisywałem.
Potem moja siostra urodziła.
Zaczęła się na mnie wściekać.
„Naprawdę, Anthony? Żadnej odpowiedzi?
Nic nie powiesz o zdjęciu, na którym twoja piękna siostrzenica
maluje palcami jak ostatnia łajza?”
Wymyśliłem pewien plan.
Teraz
za każdym razem, gdy ktoś mi wyśle zdjęcie swoich dzieci,
odpisuję dokładnie tak samo.
„Dzięki.
Zapiszę je sobie na później”.
Nie, to działa.
Możecie tak robić. To działa.
Siostra nie odzywa się od roku. Jest wspaniale.
Jak wielu ludzi,
większość pandemii spędziłem w zamknięciu,
wpatrując się w ściany i wariując.
Zacząłem kupować dziwactwa w sieci.
Zdecydowałem, że wyremontuję sobie dom.
Nic nie wiem o aranżacji wnętrz.
Ale wiem, co lubię.
Wszedłem na eBay i zapłaciłem 500 $
na dziecięcą trumnę.
Uznałem: „Będzie super”. Jest w stylu vintage.
Postaw coś takiego w salonie,
a temat do rozmowy gwarantowany.
Ale jak to z wieloma rzeczami, które kupiliśmy w sieci podczas pandemii,
teraz żałuję.
Doczekałem się dostawy trumny.
Była pusta.
Słuchajcie.
Serio, nienawidzę dzieci.
Nie umiem rozmawiać z dziećmi.
Podszedł do mnie kiedyś mój mały siostrzeniec.
„Wujku Anthony,
dokuczał mi jakiś dzieciak w szkole”.
Odpowiedziałem: „Nie pozwalaj na to. Złam mu nos.
Wtedy da ci spokój”.
„Wujku Anthony,
to jest toksyczna męskość”.
Nie zamierzałem dłużej tego znosić.
Przyszliście się rozerwać w sobotni wieczór.
Wiem, czego chcecie.
Chcecie pogadać o polityce. Dobra.
Powiem wam, co nie gra w tym kraju.
Powiem wam, na czym polega problem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W tym kraju trzeba mieć 16 lat,
żeby prowadzić samochód.
To ma sens.
Ale trzeba mieć 18 lat, by być uznawanym za dorosłego i głosować.
To pojebane.
Według mnie jeśli jesteś dość dorosła i dojrzała,
by bezpiecznie prowadzić auto na ulicy,
powinno mi być wolno uprawiać z tobą seks.
Prawda?
W każdym razie…
To jedyny problem tego kraju.
Jestem w trasie z tym materiałem już od 18 miesięcy.
A tym, co najbardziej lubię
w mówieniu tych żartów w całym kraju od półtora roku,
jest opowiadanie tego ostatniego dowcipu na Południu.
Tak wiele się nauczyłem
o naszym wspaniałym kraju.
Na początku tej trasy półtora roku temu
występowałem w Alabamie.
Opowiedziałem ten żart.
Facet na widowni wstaje i mówi:
„Nie chcę cię martwić,
ale w Alabamie można uprawiać seks od 16. roku życia. Musisz to zmienić”.
Spytałem: „Tak?.
To wy musicie to zmienić”.
Kilka tygodni później
występowałem w Missisipi.
Opowiedziałem ten dowcip, a potem opowiedziałem o Alabamie.
Facet na widowni wstaje i mówi: „W Missisipi 14-latki mogą uprawiać seks”.
A ja na to: „Cholera jasna”.
To wspaniale.
O to właśnie chodziło ojcom założycielom.
Mój kolega pracuje w FBI.
Udaje dwunastolatkę.
Całymi dniami gawędzi w Internecie z pedofilami.
Nie wiem, co robi dla FBI, ale…
to będzie…
Mam wrażenie, że przełomowy temat,
który coraz częściej się porusza, to uzależnienie od pornografii.
Gdzie bym nie poszedł,
ktoś narzeka na swoje uzależnienie od pornografii.
Ale nie ja.
Ja sobie radzę.
Ale kilka miesięcy temu byłem na zjeździe rodzinnym.
Zjazd rodzinny Jeselników.
Wszyscy przyjechali.
Pierwszego wieczoru
jedliśmy rodzinną kolację w wielkiej sali balowej,
gdy nagle wstał mój kuzyn.
Ma 15 lat.
Powiedział: „Chcę coś ogłosić.
Chcę wam tylko powiedzieć,
że jestem uzależniony od pornografii.
I to jest okropne.
Ale robię, co w mogę, by się uwolnić”.
Nikt w rodzinie nie wiedział, co powiedzieć.
Kilka pokoleń Jeselników po prostu patrzy przed siebie.
Próbujemy jeść kolację.
Więc wstałem.
Mówię: „Hej, stary.
Możemy obejrzeć coś innego.
Mogę włączyć grę, jeśli chcesz”.
Ale kiedy znowu będziemy wszyscy razem?
Nie jestem uzależniony od pornografii.
Oglądam niemało pornosów.
Mam kilka ulubionych.
A nawet raz byłem w barze
i zobaczyłem moją ulubioną gwiazdę porno siedzącą samą na końcu baru.
Byłem w szoku.
Wezwałem barmana: „Poproszę jeszcze jedno piwo.
Widzisz tamtą dziewczynę?
Nie powinno jej tu być. Ma 13 lat”.
W takiej chwili
widzowie zwykle zaczynają narzekać.
„Anthony, dlaczego opowiadasz tyle żartów o molestowaniu dzieci?
I czemu opowiadasz je na samym początku?”
I tu muszę się na chwilę zatrzymać
i wyjaśnić publiczności pojęcie wisielczego humoru.
Jestem uosobieniem wisielczego humoru.
Wisielczy humor ma miejsce, gdy widzisz coś tak strasznego,
że trzeba to obśmiać.
Inaczej to cię zniszczy.
Kilka miesięcy temu w gazecie
natrafiłem na artykuł o księdzu w moim rodzinnym mieście,
którego aresztowano za molestowanie ministranta
w tym samym kościele, w którym byłem ministrantem.
Przeraziłem się. To mogłem być ja.
Gdybym został księdzem.
Lubimy dobrze się bawić.
Z dumą mogę powiedzieć, że nigdy w życiu
nie zapłaciłem za seks z prostytutką.
Wierzcie mi:
wkurzają się o to.
Jedna rzecz podoba mi się Milwaukee.
Tylko jedna rzecz mi się tu podoba.
To chyba bezpieczne miejsce do życia.
Może nie dla was,
ale w porównaniu z Los Angeles to istny raj.
Moja dzielnica zeszła na psy w ostatnich latach,
stała się niebezpieczna.
Pewnego dnia kobieta z sąsiedztwa wyprowadzała psa
i ktoś jej go zabrał, celując w nią bronią.
Teraz to mój pies.
Tak serio to kocham Milwaukee.
Lubię tu występować.
Milwaukee to jedno z miast z najlepszymi stand-upami.
Tak.
Cieszę się, że tu wróciłem. Mówię szczerze.
A ostatnio potrzebuję rozweselenia.
Przyznaję, że jestem trochę przybity.
Straciłem ostatnio przyjaciółkę.
To było głupie.
Pojechała do szpitala na planowaną operację.
Prosta operacja zmniejszenia piersi. Nie przeżyła jej.
Zmarła na stole operacyjnym.
Przynajmniej dla mnie.
To był jeden z żartów, które budzą największe kontrowersje
podczas mojego występu.
Jeśli się nie śmialiście, to nic.
Ale co wy, kurwa, wiecie?
Robię to od 20 lat.
I szczerze mówiąc,
nie wiedziałem, że minęło 20 lat, aż mój agent mi powiedział.
Nigdy nie dążyłem do tego, żeby zajmować się tym przez 20 lat.
Długowieczność nie była dla mnie miarą sukcesu.
Miarą sukcesu było dla mnie to,
od jak dawna nie muszę mieć współlokatorów.
To prawda.
Nie mam współlokatorów od 15 lat.
Mam 45 lat, nie chwaląc się.
Mój ostatni współlokator…
miał nagranie wideo
każdej osoby, z którą uprawiał seks w naszym mieszkaniu.
Tak.
To zdrada zaufania.
Ale było zabawnie.
Nie miał o tym pojęcia.
Jak jeszcze definiuję sukces jako artysta?
Ile czasu minęło, odkąd musiałem pracować za dnia?
Również 15 lat.
Nienawidziłem chodzić do pracy.
Wyobraźcie sobie, jak mi to szło 15 lat temu.
Miałem kiedyś taką pracę.
Ktoś kradł mi tam lunch.
Ktoś codziennie kradł mi lunch,
mimo że było na nim moje nazwisko.
Domyślałem się, kto to robił.
Ale nie miałem dowodu.
Dlatego dzień przed pracą
rozdrobniłem całą butelkę środków przeczyszczających.
Od takiej ilości można zostać kaleką.
Dodałem je do jedzenia,
a potem czekałem,
aż ten gość poszedł do łazienki.
A gdy to zrobił,
obsrałem mu całe biurko.
Zwolnili mnie prawie z każdej pracy.
W sumie to z każdej.
Z każdej oprócz ostatniej.
Ostatnia praca, którą miałem,
była w wielkim, bezdusznym budynku korporacyjnym
i odszedłem z niej w środku dnia,
zobaczywszy, jak 60-letnia kobieta
przypadkiem weszła do pustego szybu windy
i spadła 30 pięter w dół, zabijając się.
Od razu postanowiłem spieprzać.
To był mój ostatni dzień przy naprawie wind.
Jest jedna rzecz, której mam dość po 20 latach stand-upów:
podróże.
Zawsze mówię, że występuję za darmo, a płacicie mi za podróż,
co tego wieczoru jest świętą prawdą.
Dwa dni temu
leciałem z Nowego Jorku do Milwaukee.
Dwie i pół godziny lotu. Lot bezpośredni. Powinno być łatwo.
Wsiadam do samolotu.
Kobieta obok mnie ma psa, który waży z 45 kg
i siedzi jej na kolanach.
Mówię do niej: „Przepraszam,
ale co to, kurwa, ma być?”.
A ona, przysięgam na Boga, przewraca oczami
i mówi: „To moje zwierzę wsparcia emocjonalnego.
Mam zaświadczenie od lekarza”.
Spytałem: „Zaświadczenie od lekarza?
Serio potrzebujesz zwierzęcia wsparcia emocjonalnego na ten lot?
A ona na to: „Nie”.
Myślałem, że głowa mi wybuchnie.
Nie lubię, gdy ludzie wykorzystują system.
Lot trwał dwie i pół godziny. Rozmawiałem z nią o tym.
Z radością ogłaszam, że nim wylądowaliśmy, już potrzebowała tego cholernego psa.
Podróże samolotem stały się niewygodne w ostatnich latach.
Ale znajomi, którzy latają tyle, co ja,
zawsze mają na to sposób.
Każdy ma swój sposób, który ułatwia im latanie.
Przyjaźnię się z bardzo bogatym małżeństwem.
To milionerzy.
Mają w sumie sześcioro dzieci.
Latają na egzotyczne rodzinne wakacje
i mają taki sposób na podróż,
że rodzina leci w dwóch osobnych samolotach.
W najgorszym wypadku, jeśli jeden z nich się rozbije,
będą mieli dzieci z głowy.
Ale jeśli mam być z wami szczery,
całkiem szczery,
nie przyjaźnię się z żadnymi małżeństwami.
Kiedyś było inaczej.
Znałem wiele małżeństw,
ale wszyscy rozwiedli się w ciągu ostatnich dwóch lat.
Wszyscy.
Ale coś zauważyłem.
Wszystkie rozwody moich przyjaciół łączyły dwie rzeczy:
niewierność i ja.
Słuchajcie.
Dobra, słuchajcie. Świetna z was widownia.
Nie chcę wam tego robić,
ale następny żart będzie zbyt inteligentny dla mas.
Spokojnie. Wyjaśnię wam go.
Ostatecznie
czyż to nie są najlepsze żarty?
Mama Zygmunta Freuda musiała być zajebiście seksowna.
Wielu z was udawało przed kamerą. Wyjaśnię wam to.
Doktor Zygmunt Freud.
Największy psychoanalityk w historii.
Jego główną teorią i przyczyną jego sławy
była teza, że każdy młody człowiek chce zamordować własnego ojca
i uprawiać seks z własną matką.
Pomyślcie.
Jego mama musiała być bardzo seksowna,
skoro koledzy mu powiedzieli: „Opublikuj to”.
Miałem 14 lat,
gdy przypadkiem zobaczyłem, jak moi rodzice uprawiają seks.
To ważna chwila dla każdego chłopaka,
gdy uświadamia sobie, że jego rodzice to więcej niż mama i tata,
to też swingersi.
Tak, to było pamiętne.
Nigdy tego nie zapomnę. Tak jak balu maturalnego.
Miałem wtedy 18 lat.
Jestem w domu, wkładam smoking,
aż nagle tata wchodzi do pokoju
i daje mi prezerwatywę.
Podał mi ją, ściskając mi dłoń. To było obrzydliwe.
Spojrzał mi w oczy i powiedział: „Anthony,
masz jakieś pytania?”.
„Tak, tato.
Masz może taką, która wciąż jest w opakowaniu?”
Tata był zajebiście dziwnym typem.
Wszyscy ojcowie są dziwni.
Kiedy jesteś dzieckiem, nie widzisz, jak dziwni są twoi rodzice.
Dopiero z czasem zaczynasz to widzieć.
Gdy byłem mały, co roku w moje urodziny
tata zabierał mnie do kuchni,
stawiał mnie przy ścianie i zaznaczał na niej,
ile mam w obwodzie.
Może trochę mnie to skrzywiło. Sam nie wiem.
Uważam siebie za normalnego faceta.
Chociaż denerwuje mnie,
gdy ludzie chcą ze mną rozmawiać o seksie.
Jadłem kiedyś lunch z kolegą.
Mówi: „Anthony,
Mam kłopoty z przedwczesnym wytryskiem”.
Zapytałem: „Serio?
Co ty na to, żeby pogadać o baseballu?”.
On na to: „Chyba raczej pomyśleć o baseballu?”.
Odpowiedziałem: „Myśl sobie, o czym chcesz,
tylko nie mów mi, kurwa, o swoim przedwczesnym wytrysku”.
Gdy dorastałem,
rywalizowałem z moim młodszym bratem.
Wymknęło mi się to spod kontroli.
Kiedyś mój brat wyszedł na podwórko,
zdjął obrożę mojemu psu i pozwolił mu uciec z domu.
Wtedy zatrułem jego rybę.
Chyba wygrałem.
Bo następnego dnia wyszedłem i znalazłem psa,
założyłem mu obrożę i przyprowadziłem go do domu.
Ale mój brat
zmarł po zjedzeniu łososia.
To dopiero dobre.
Rok temu moi rodzice stracili całą kasę przez piramidę finansową.
Oczywiście przyszli do mnie,
ich bogatego, odnoszącego sukcesy syna.
Spytali, dlaczego to zrobiłem.
Moja rodzina nie należała do bogatych, kiedy dorastałem.
Mój tata był strażakiem ochotnikiem.
Wiecie, kim jest strażak ochotnik?
Jest całkiem jak zwykły strażak,
tylko jego syn go nie szanuje.
Mojej mamie było ostatnio ciężko.
Na starość wpadła w paranoję.
Nie może spać w nocy, bo za bardzo się boi.
Co noc dzwoni do mnie przed snem
i godzinami narzeka,
że boi się zasnąć we własnym domu.
W końcu, po wielu miesiącach,
żeby mieć z nią spokój,
kupiłem jej broń.
A teraz boi się tej broni.
Spytała: „Anthony, co z tobą?
Nie wiesz, że ludzie mający w domu broń
są dwa razy bardziej narażeni na postrzelenie we własnym domu?”.
„Mamo,
liczę na to”.
Ale być może,
być może
jestem zbyt surowy.
Też czasem nie mogę zasnąć.
Choćby niedawno.
Niedawno leżałem w łóżku i nie mogłem zasnąć.
Patrzyłem przez okno w sypialni przez kilka godzin.
I przysięgam,
że widziałem, jak sąsiad morduje żonę w kuchni,
a potem wyrzuca ciało w workach na śmieci.
Teraz boję się, że będę następny.
Raczej mnie nie widział,
ale z całą pewnością słyszał, jak klaszczę.
A teraz
pora na żart, który bardzo lubię.
Mój kuzyn Randy
jest chyba najgłupszą osobą, jaką w życiu spotkałem.
Nie znam głupszego faceta.
Kiedyś mi powiedział: „Anthony, obczaj mój nowy tatuaż.
To japoński symbol zajebistości”.
Nie, Randy.
To swastyka.
Kurwa, stary. Wszyscy to wiedzą.
Wszyscy wiedzą,
że to niemiecki symbol zajebistości.
Mówiłem, że bardzo lubię ten żart.
Zaraz się dowiecie, jak bardzo.
Kiedyś od niego zaczynałem.
Na początku tej trasy, półtora roku temu
Kanye West był na moim występie.
Nie wiedziałem o tym.
Dowiedziałem się dopiero następnego dnia, kiedy Kanye był gościem podcastu
i powiedział: „Wczoraj widziałem show Anthony’ego Jeselnika
i jego pierwszy żart był na takim poziomie,
że uświadomił mi, że nie jestem zabawny”.
To mnie oszołomiło.
To najlepszy komplement w życiu.
Upokorzyłem Kanyego Westa.
Nie będę udawać: byłem wniebowzięty.
Obejrzałem ten filmik 100 razy.
Wysłałem go mojej menedżerce. „Wrzuć to na moją stronę.
I do mediów społecznościowych.
Sprzedajmy zajebiście dużo biletów
z małą pomocą Kanyego”.
A moja menedżerka na to: „Anthony, czyś ty oszalał?
Nie wiesz, co się teraz dzieje u Kanyego?”.
Nie wiedziałem.
Szczerze.
Byłem kiedyś wielkim fanem Kanyego,
ale przestałem się nim interesować, odkąd został chrześcijaninem.
A moja menedżerka mówi: „Tylko przez ostatnie dwa tygodnie
Kanye nosi koszulki White Lives Matter
i gada okropne antysemickie bzdury”.
Na co ja: „Ojej.
Stał się superchrześcijaninem”.
Ten szalony sukinsyn w końcu przeczytał całą książkę.
Moja menedżerka powiedziała: „Jeśli chcesz promować się
za pomocą tego nagrania Kanyego,
to niech ci będzie,
ale musisz zrezygnować z tego żartu o swastyce.
Inaczej zaczniesz przyciągać niewłaściwych fanów,
a twoi obecni fani źle zrozumieją
to, co robisz”.
Aż tak lubię ten żart.
Jestem przeciwnikiem kultury unieważniania.
Dziękuję.
To moja parodia gównianego komika próbującego dostać się do show Rogana.
W ciągu 20 lat stand-upów
ludzie zadają mi w kółko te same pytania.
Pytanie, które najczęściej słyszę,
to: „Anthony, co sądzisz o kulturze unieważniania?
Wkurza cię ona?
Nie boisz się jej?
Co o niej sądzisz?”.
Powiem wam, co myślę.
Mam w dupie kulturę unieważniania.
Mam natomiast dość komików narzekających na kulturę unieważniania.
To nie takie trudne. Róbcie swoje.
Komicy powinni być niezrównanymi twardzielami.
Wiem to, bo mam, kurwa, lustro.
Kultura unieważniania nie jest straszna.
Nie jest też ciekawa.
I na pewno nie jest nowością.
Na studiach miałem pewnego szalonego profesora.
Wszyscy jego studenci mieli napisać swój list samobójcy.
Potem czytał je na głos przed resztą grupy.
Gdy tylko rodzice się dowiedzieli, natychmiast go zwolniono.
A ja jako jedyny wstawiłem się za nim.
Bo dzięki niemu matematyka była zabawna.
I owszem, wspomniałem o Joe Roganie.
Nie myślcie sobie.
Lubię Joe. To mój przyjaciel i dobry facet.
Ale jeśli słuchacie jego podcastu, jesteście frajerami.
Mój szwagier jest największym fanem Joe Rogana.
Nie przegapił ani odcinka.
Cztery godziny to według niego za mało.
Ale mój szwagier należy do docelowej grupy demograficznej Rogana.
Mój szwagier tworzy teorie spiskowe.
Szalone teorie spiskowe.
Mój szwagier nie chce zostać dawcą organów,
bo jest przekonany, że w razie wypadku,
jeśli ratownicy widzą, że jesteś dawcą organów,
nie będą ratować ci życia,
bo chcą wziąć twoje organy dla kogoś innego.
To szaleństwo, ale nie mogę się z nim kłócić.
Jest ratownikiem.
Przez ostatnie 20 lat pytano mnie też milion razy:
„Anthony, jaki jest twój ulubiony żart?”.
To proste. Pierwszy.
Dwadzieścia lat temu
zaczynałem od zera.
Byłem nikim.
Chodziłem na występy open mic w Los Angeles
i występowałem dla zgorzkniałych komików, który na nic nie zareagowali.
Szukam własnego głosu. Czy będę w tym dobry?
Mogę z tego żyć? Trochę to trwało.
Pewnej nocy poszedłem do kawiarni
i po raz pierwszy powiedziałem ten żart. Odmienił mi życie.
Powiedziałem: „Moja dziewczyna uwielbia czekoladę.
Ciągle ją je
i często żartuje, że uzależniła się od czekolady.
Mówi, żeby trzymać ją z dala od czekolady, bo jest uzależniona.
I to bardzo irytujące.
Pewnego dnia wsadziłem ją do auta i zawiozłem ją do centrum,
gdzie pokazałem jej narkomana i spytałem: »Widzisz go, skarbie?
Dlaczego nie jesteś taka chuda?«”.
Nigdy nie zapomnę chwili, gdy opowiedziałem to po raz pierwszy
w sali pełnej zgorzkniałych komików przy otwartym mikrofonie,
którzy nigdy na nic nie reagowali,
a cała sala zawołała: „O!”.
Pomyślałem wtedy: „Kurwa, będę gwiazdą”.
Oczywiście kilka lat później doczekałem się przełomu w karierze
i mogłem zgrillować kilka osób.
Byli to Donald Trumpa,
Charlie Sheen, Roseanne Barr, wszyscy wielcy ludzie.
Wciąż słyszę pytania: „Kogo zgrillowałeś najchętniej?”.
Charliego Sheena.
Ale nie ze względu na niego.
Miałem w dupie Charliego Sheena.
Kilka dni przed tym roastem pisałem w domu żarty.
Dostałem telefon z sieci.
„Anthony, wiemy, że zostało ci tylko kilka dni na pisanie,
ale dodaliśmy Mike’a Tysona na podium.
Dasz radę sam napisać jakieś żarty na temat Mike’a Tysona?”.
Dwa dni później
miałem zaczynać ten roast, mając 100 żartów o Mike’u Tysonie.
Tak cię cieszyłem.
Ale gdy miałem siadać, przyszedł gość z telewizji:
„Anthony, tylko sprawdzam,
czy masz jakieś żarty o Mike’u Tysonie w kontekście gwałtu”.
Spytałem: „A co?”.
A on na to: „Ledwo się udało
uprosić Mike’a Tysona, by się zgodził na roast w telewizji.
Obiecaliśmy mu, że nie będzie żartów o gwałcie”.
„Czy mówimy o tym samym Mike’u Tysonie?”
Zaczyna się roast.
Jestem na podium. Kamery nagrywają.
Nie mam żadnych żartów na temat Mike’a Tysona.
I to mnie wkurzyło.
Ale kątem oka zobaczyłem Mike’a Tysona na scenie.
Mike pił.
Mike palił. Mike śmiał się ze wszystkiego.
Mike reagował na żarty, które nie były nawet o nim.
Mike Tyson
bawił się znakomicie.
Pomyślałem: co mi zależy?
Tylko jeden żart.
Powiedziałem: „Największym problemem Mike’a Tysona
jest to, że dorastając, nie miał silnego męskiego wzoru do naśladowania.
Tata Mike’a bardzo wcześnie zostawił rodzinę
po tym, jak Mike go zgwałcił”.
Jak tylko opowiem ten dowcip…
Gdy tylko opowiedziałem ten dowcip, pożałowałem.
Zacząłem się bać.
Odwróciłem się, by spojrzeć, czy Mike Tyson chce mnie zabić.
Czy zaraz zginę?
I zobaczyłem, jak Mike Tyson odrzuca głowę do tyłu
i mówi: „Haha. Dowalił ci, Charlie”.
W ciągu 20 lat bycia stand-uperem
poznałem wielu sławnych ludzi.
Mam ich wszystkich serdecznie w dupie.
Poza jednym,
a był nim Norm Macdonald.
Na długo przed tym, zanim pomyślałem, by zostać komikiem,
uwielbiałem Norma MacDonalda.
Był moim idolem w dzieciństwie.
Nadal nim jest.
Długo nie miałem okazji go poznać.
Aż kilka lat temu
zadzwonił do mnie mój agent.
Zapytał: „Chciałbyś może
być nowym gospodarzem programu Last Comic Standing?’”.
Odpowiedziałem: „Czemu, kurwa chciałbym to robić?
To beznadziejny program”.
Odpowiedział: „W tym roku będzie inaczej.
Norm MacDonald będzie sędzią.
Chciałbyś pracować z Normem?”.
Zapisałem się od razu.
Nagraliśmy z Normem osiem odcinków.
Osiem wieczorów z rzędu nagrywaliśmy po osiem godzin.
W pierwszych czterech odcinkach
Norm Macdonald i ja wcale się nie dogadywaliśmy.
Co wieczór kłóciliśmy się na antenie.
Co wieczór kłóciliśmy się za kulisami.
Zdecydowanie się nie polubiliśmy.
To mnie dobijało.
To mój bohater. Z jego powodu wziąłem tę pracę.
W pierwszych czterech odcinkach
starałem się ze wszystkich sił.
Norm też się starał, ale nie tak bardzo.
Ale po czterech odcinkach z jakiegoś powodu coś zaskoczyło.
Zaczęliśmy się śmiać i dogadywać. Tylko tego chciałem.
Po zakończeniu kręcenia programu mieliśmy go promować.
I ostatni raz widziałem Norma MacDonalda
za kulisami u Larry’ego Kinga.
Najpierw ja udzielałem wywiadu, a potem Norm.
Zanim wyszedłem, Norm powiedział:
„Anthony, wiem, że nie zawsze się dogadywaliśmy
i nie zawsze się zgadzaliśmy,
ale jeśli masz na to ochotę i mi ufasz,
mam pomysł na coś zabawnego, co możemy zrobić razem”.
Powiedziałem „O Boże, oczywiście, jesteś moim bohaterem.
Powiedz, co chcesz zrobić”.
On na to: „Będzie zabawnie,
jeśli zamiast promować program o innych komikach,
będziemy promować program, publicznie się nawzajem obrażając.
Nawet nie próbuj być zabawny, Anthony,
bądź tylko wredny”.
Odpowiedziałem: „Wiesz co, Norm? Zgadzam się”.
Usiadłem z Larrym Kingiem.
Larry pyta: „Anthony, co sądzisz o Normie Macdonaldzie?”.
A ja na to: „Larry, Norm MacDonald to kompletny dupek”.
I usłyszałem śmiech Norma za kulisami.
Kończę wywiad, idę za kulisy, a Norm wciąż się śmieje.
Mówi: „Anthony, było idealnie.
A teraz patrz”.
Norm siada z Larrym Kingiem,
Larry King pyta: „Norm, co myślisz o Anthonym Jeselniku?”.
A Norm mówi: „Larry,
to prawdziwy talent”.
Nigdy w życiu nie byłem tak wnerwiony.
Nie wierzę, że dałem się nabrać.
Byliście dziś niesamowici. Zostawię was z ostatnim żartem.
To nowy żart na koniec.
Spokojnie. Nie jest o transseksualistach.
Jakiś miesiąc temu byłem na weselu.
To było szalone wesele.
Po ceremonii każdy gość zażył ecstasy.
Panna młoda, pan młody zażyli ecstasy.
Rodzice, dziadkowie,
każdy z gości brał ecstasy.
Zajebiście dziwne.
Koło północy straciłem przytomność.
Obudziłem się rano w jakimś jebanym hamaku.
Znalazłem państwa młodych i powiedziałem: „Hej, ludzie,
czy zrobiłem wczoraj coś żenującego?”.
Oni na to: „Tak.
nawrzucałeś ecstasy do ponczu”.
Dziękuję, Milwaukee. Miłego wieczoru. Dziękuję.
Napisy: Joanna Rychlik