Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ขอบคุณที่มาดูโชว์คืนนี้กันนะ
ผมซึ้งใจมากจริงๆ
เผื่อพวกคุณไม่รู้ว่าทำไมผมถึงมาออกทัวร์ตอนนี้
ตั้งแต่สองสามเดือนก่อน
ผมทำสแตนด์อัปคอมเมดี้มา 20 ปีแล้ว
ใช่ ขอบคุณ
ขอบคุณ
เอเจนต์ผมบอกว่า "แอนโธนี่ 20 ปี คือความสำเร็จครั้งสำคัญของคอมเมเดียนทุกคน"
"คุณต้องฉลองนะ"
"เลือกเมืองโปรดของคุณแล้วไปขึ้นโชว์สิ"
ผมตอบว่า "ไม่ล่ะ ขอบคุณ"
"ขอไปมิลวอกีดีกว่า"
(แอนโธนี่ เจเซลนิค: กระดูกคนละเบอร์)
แต่ฟังนะ…
ผมตื่นเต้นมากที่ได้มาที่นี่ในคืนนี้
ผมมีข่าวดีมาบอก
หลังจากทำสแตนด์อัปคอมเมดี้มา 20 ปี
เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
ในที่สุดผมก็โชว์ได้สมบูรณ์แบบ
อย่าเข้าใจผมผิดนะ
ผมเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบมาก่อน
บังเอิญได้เจอผู้ชมหลังโชว์เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว
ซึ่งบอกอีกแบบ
คืนวันเสาร์ที่แล้ว
ผมไปขึ้นโชว์ที่นิวยอร์ก
หลังโชว์จบ ผมพยายามจะออกไปที่รถ
มีผู้หญิงคนหนึ่งจากกลุ่มผู้ชมไล่ตามผม
แทบจะตะครุบตัวผมเลย
เขาว่า "แอนโธนี่ มุกสุดท้ายที่คุณเล่น มุกปิดของคุณ"
"ฉันต้องขอบอกว่ามุกนั่นเป็นปัญหา"
"คุณต้องทบทวนให้ดีๆ
และคุณต้องเปลี่ยนมันซะ"
ผมก็เลยเปลี่ยน
ตอนนี้มันเป็นมุกเปิดของผมแล้ว
สิ่งที่ผมจะทำคือเล่ามุกนั้นให้คุณฟัง
อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้น
แล้วก็ตอกย้ำประเด็นที่ว่าผมเจ๋งที่สุด
ไม่
ในฐานะคอมเมเดียน
ผมมีหน้าที่รับผิดชอบ
ความรับผิดชอบที่ผมจริงจังมาก
ความรับผิดชอบที่ต้องลุกขึ้น ต่อหน้ากลุ่มคนแปลกหน้า
และออกความเห็นของผมเรื่องชุมชนคนข้ามเพศ
ใช่ ใช่แล้ว
ฟังนะ ทุกคน ต้องทำเดี๋ยวนี้เลย
มันอยู่ในคู่มือ
ตอนนี้ผมรู้สึก
ผมรู้สึกเหมือนว่าชุมชนคนข้ามเพศ
คือผู้หญิงท้องกลุ่มใหม่
ในกลุ่มนั้น
มันเดาอย่างสุภาพไม่ได้เลย
ทุกคน เรื่องนี้ต้องเชื่อใจผม
คุณคงไม่
คุณคงไม่อยากจะแบบว่า "นี่"
"มาไกลแค่ไหนแล้ว"
"จะเก็บไว้หรือ…"
อย่า อย่าทำแบบนั้น
ต่อให้คุณพูดถูก
ก็เสียมารยาท
ต้องทำแบบผม
งานถนัดผมเลย
ผมไม่ถามหรอก
ถ้าผมอยากรู้อะไร
ผมก็แค่เลี้ยงเครื่องดื่มคุณ
"นี่ ดื่มเบอร์เบินสักแก้ว"
แล้วถ้าพวกเขาบอกว่า "ที่จริง แอนโธนี่ ฉันท้องเจ็ดเดือนแล้ว"
ผมก็จะตอบว่า "พระเจ้าช่วย คุณดูดีมากเลย"
แต่ถ้าพวกเขารับเครื่องดื่มนั่น
ก็เป็นคนข้ามเพศ
เห็นได้ชัดเลย
เห็นได้ชัด
นั่นเป็นมุกปิด
ผมกลับตอนนี้ได้เลย ไม่เป็นไร
แต่ผู้หญิงคนนี้รั้งผมไว้
เริ่มเถียงกับผม
เขาว่า "ฉันต้องขอถามคุณ
คุณมีเจตนาอะไรที่เล่นมุกข้ามเพศนั่น
ผมว่า "เจตนาของผม ก็คือทำให้คนข้ามเพศหัวเราะ"
แบบว่า นึกออกไหม นั่นจะเป็นประวัติศาสตร์
แล้วเขาก็ว่า "แอนโธนี่
แอนโธนี่ คุณคงไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ
แต่ปัญหาเรื่องมุกของคุณ ก็คือคนข้ามเพศบางคนรู้สึกไม่มั่นคง
เกี่ยวกับความจริง ที่ว่าพวกเขามีลูกเป็นของตัวเองไม่ได้
และมุกของคุณ
เหมือนคุณกำลังบอกว่าสิ่งที่ตรงข้ามกับผู้หญิงท้อง
คือหญิงข้ามเพศ และนั่นอาจสร้างความเจ็บปวดได้"
ซึ่งผมเห็นด้วย
นั่นอาจสร้างความเจ็บปวดได้
แต่ไม่ได้เกิดจากผม
ฟังนะ ผมรักคนข้ามเพศ
ผมเห็นใจชุมชนคนข้ามเพศ
ผมไม่ใช่คนข้ามเพศหรอก
แต่ผมเองก็โดนด่าตลอดเหมือนกัน เวลาเดินเข้าห้องน้ำผิด
ผมรักคนข้ามเพศ รู้ไหมว่าผมเกลียดอะไร
ผู้หญิงท้อง
ให้ตายสิ เจ้าพวกอ้วนกลม ผมพูดถูกไหม
พวกเขาไม่ควรได้รับอนุญาตให้เล่นกีฬา
ฟังนะ
ฟังนะ ผมจะยอมรับ
ผมจะยอมรับ ว่านั่นเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้สำหรับผม
ก่อนผู้หญิงคนนั้นมารั้งผม
ผมไม่รู้เลยว่าคนข้ามเพศ
เกลียดผู้หญิงท้องมากพอๆ กับผม
ยิ่งทำให้ผมเคารพพวกเขามากขึ้น
เผื่อว่าคืนนี้มีใครก็ตามที่เป็นคนข้ามเพศ
และไม่พอใจกับมุกแรกของผม
เอามุกนี้ไป
ผมตั้งใจเขียนให้คุณเพลิดเพลินโดยเฉพาะ
สัปดาห์ก่อนผมเห็นผู้หญิงท้องโดนรถเมล์ชน
หรือที่ผมชอบเรียก
ว่าปาร์ตี้เผยเพศ
หัวเราะอะไรกัน
นั่นไม่ใช่เพื่อคุณ
แต่เพื่อเพื่อนข้ามเพศของผม
ไม่ชอบผู้หญิงท้อง
ไม่ชอบเด็ก
มีเพื่อนคนหนึ่งเพิ่งถามผม
ว่าผมจะบริจาคสเปิร์มให้ลูกเขาได้ไหม
ผมว่า "ไม่รู้สิ"
"นั่นเป็นการตัดสินใจที่ใหญ่มาก"
"ลูกคุณอายุเท่าไรล่ะ"
ถ้าคุณมาสายนะ ผมเกลียดเด็ก
ผมเกลียดมาก
ที่สุดของผม
และสิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจ
คือตอนนี้พอเริ่มแก่ขึ้น เพื่อนๆ ผม
คนในครอบครัวผมมีลูกเป็นของตัวเอง
และผมไม่ตัดสินหรอก
โยนชีวิตทิ้งไป
สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจ คือคนพวกนี้ชอบส่งรูปลูกๆ มา
"แอนโธนี่ต้องอยากเห็นแน่ ส่ง"
ผมไม่เคยอยากเห็นเลย
สิ่งเดียวที่มีเด็กโผล่มาในโทรศัพท์ผม แล้วผมมีความสุขกับมัน
แจ้งเตือนเด็กหาย
ไม่งั้น…
ไม่งั้นก็อย่าหวังดี
ผมเคยเมินข้อความพวกนั้นจากเพื่อนๆ ผม
แกล้งทำเป็นไม่เห็น ไม่ตอบกลับ
จนพี่สาวผมมีลูก
เริ่มโมโหผม
เขาแบบว่า "ถามจริง แอนโธนี่ ไม่ตอบเหรอ"
"ไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับรูปนี้ ของหลานสาวแสนสวยของนาย
ที่กำลังละเลงฟิงเกอร์เพนต์เหรอ"
ผมก็เลยคิดแผนขึ้นมา
เมื่อใดก็ตาม
เมื่อใดก็ตามที่มีใครส่งรูปลูกของตัวเองมาให้ผม
ผมจะเขียนตอบแบบเดียวกันเป๊ะ
"ขอบใจ"
"ต้องเซฟเก็บไว้ดูอีก"
ไม่ นั่นได้ผล
เอาไปใช้กันได้นะ ได้ผลจริง
ผมไม่ได้ข่าวจากพี่สาวมาหนึ่งปีแล้ว เจ๋งสุดๆ
เหมือนหลายๆ คน
ผมติดอยู่ในบ้านช่วงที่มีโรคระบาด
จ้องกำแพง ประสาทกิน
เริ่มซื้อของแปลกๆ ออนไลน์
ตัดสินใจว่าจะตกแต่งบ้านใหม่
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการออกแบบภายในเลย
แต่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร
ผมก็เลยเปิดอีเบย์แล้วจ่ายไป 500 เหรียญ
เพื่อซื้อโลงศพเด็ก
ผมคิดว่า "นี่ต้องเยี่ยมมาก" มันวินเทจ
เอาไปวางในห้องนั่งเล่น
มันคือจุดเริ่มต้นบทสนทนา
แต่ก็เหมือนหลายๆ สิ่ง ที่เราซื้อออนไลน์ช่วงโรคระบาด
ผมนึกเสียใจแล้ว
ในที่สุดของก็มาส่ง
แต่ว่างเปล่า
ฟังนะ ทุกคน
ผมเกลียดเด็กเข้ากระดูกดำ
ทุกวันนี้ผมคุยกับเด็กไม่ได้แล้ว
วันก่อนหลานชายตัวน้อยมาหาผม
เขาว่า "ลุงแอนโธนี่
ผมโดนเด็กอีกคนรังแกในโรงเรียน"
ผมว่า "อย่าทนกับเรื่องนั้นนะ"
"หักจมูกมันซะ"
"แล้วมันจะไม่ยุ่งกับนาย"
เขาว่า "ลุงแอนโธนี่
แบบนั้นมันนิสัยชายแท้นะ"
แหม นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องทน
พวกคุณออกมาหาความสุขกันในคืนวันเสาร์
ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร
อยากคุยเรื่องการเมือง เริ่มเลย
จะบอกให้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับประเทศนี้นะ
จะบอกให้ว่าสหรัฐอเมริกามีปัญหาอะไร
ในประเทศนี้ คุณต้องอายุ 16
ถึงจะขับรถได้ใช่ไหม
ฟังดูเข้าท่า
แต่คุณต้องอายุ 18 ถึงเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่ มีสิทธิ์เลือกตั้ง
ผมว่านั่นเหลวไหล
ผมว่าถ้าคุณโตพอและเป็นผู้ใหญ่พอ
ที่จะขับรถบนถนนได้อย่างปลอดภัย
งั้นผมก็ควรได้รับอนุญาตให้มีเซ็กซ์กับคุณได้สิ
ถูกไหม
ยังไงก็เถอะ
นั่นคือปัญหาเดียวของประเทศนี้
จนถึงสุดสัปดาห์นี้ ผมได้ออกทัวร์ กับมุกพวกนี้มา 18 เดือนแล้ว
และสิ่งที่ผมชอบ
เกี่ยวกับการทัวร์ทั่วประเทศ ด้วยมุกพวกนี้ตลอด 18 เดือนที่ผ่านมา
คือการเล่นมุกเมื่อกี้ในภาคใต้
ทุกคน ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย
เกี่ยวกับประเทศที่ยิ่งใหญ่ของเรา
ตอนเริ่มทัวร์นี้เมื่อ 18 เดือนก่อน
ผมไปขึ้นโชว์ที่แอละแบมา
เล่นมุกนั้นให้พวกเขาฟัง
มีผู้ชมยืนขึ้นแล้วพูดว่า "แอนโธนี่
ไม่อยากขัดคุณหรอก
แต่อายุความยินยอมในแอละแบมาคือ 16 ปี ดังนั้นคุณต้องแก้มันนะ
ผมว่า "อ๋อเหรอ"
คุณต้องแก้มันนะ
จากนั้นสองสามสัปดาห์ต่อมา
ผมไปขึ้นโชว์ที่มิสซิสซิปปี
เล่นมุกนั้นให้พวกเขาฟังและบอกเรื่องแอละแบมา
มีผู้ชมยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ในมิสซิสซิปปี อายุความยินยอมคือ 14 ปี"
แล้วผมก็ว่า "แม่เจ้าโว้ย"
นั่นแหละยอดเลย
นั่นคือสิ่งที่บิดาผู้ก่อตั้งต้องการ
ผมมีเพื่อนที่ทำงานให้เอฟบีไอ
เขาปลอมตัวเป็นเด็กหญิงอายุ 12
เข้าไปในอินเทอร์เน็ต แล้วคุยกับพวกทำอนาจารเด็กทั้งวัน
ผมไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไรให้เอฟบีไอ แต่
มันต้อง…
เหมือนเป็นสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่
สิ่งที่ผมได้ยินบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ช่วงนี้ คือการเสพติดหนังโป๊
เหมือนทุกครั้งที่ผมหันไป
จะเจอคนบ่นเรื่องการเสพติดหนังโป๊ของตัวเอง
ไม่ใช่ผมนะ
ผมจัดการตัวเองได้น่า
แต่เมื่อสองสามเดือนก่อน ผมอยู่ในงานรวมญาติ
งานรวมญาติเจเซลนิคครั้งใหญ่
อยู่กันพร้อมหน้า
ในคืนแรก
เราอยู่ในห้องบอลรูมยักษ์ กำลังกินมื้อเย็นด้วยกันแบบครอบครัว
ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องผมยืนขึ้น
เขาอายุ 15
เขาว่า "ผมมีเรื่องจะประกาศ"
"ผมแค่อยากบอกทุกคน
ว่าผมทุกข์ทรมานจากการเสพติดหนังโป๊"
"และมันเลวร้ายมาก"
"แต่ผมกำลังพยายามเต็มที่เพื่อเลิกมันนะ"
ไม่มีใครในครอบครัวผมพูดออกเลย
เจเซลนิคทุกรุ่นทำแค่มองตรงไปข้างหน้า
พยายามกินมื้อเย็นของตัวเอง
ผมก็เลยยืนขึ้น
ผมว่า "นี่ พวก"
"เราดูอย่างอื่นก็ได้"
"ฟังนะ ฉันเปิดเกมก็ได้ ถ้านายต้องการ"
แต่เราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าอีกทีเมื่อไหร่ล่ะ
ผมไม่ได้ติดหนังโป๊นะ
ผมแค่ดูหนังโป๊เยอะมาก
ผมมีแนวโปรด
คืนก่อนผมอยู่ที่บาร์
เจอดาราหนังโป๊คนโปรดของผม นั่งอยู่ตรงปลายบาร์คนเดียว
เหลือเชื่อเลย
ผมเรียกบาร์เทนเดอร์มา "ขอเบียร์อีกแก้ว"
"แล้วเห็นผู้หญิงคนนั้นไหม"
"เขาไม่ควรอยู่ที่นี่นะ เขาอายุ 13"
เอาละ
นี่คือจุดที่ตามธรรมเนียมแล้วผู้ชมจะเริ่มบ่น
พวกเขาจะบ่นว่า "แอนโธนี่ ทำไมมีมุกเกี่ยวกับการทารุณเด็กเยอะนัก"
"แล้วทำไมต้องเล่นทั้งหมดตอนเริ่มด้วย"
และนี่คือจุดที่ผมต้องหยุดโชว์ก่อน
แล้วอธิบายให้ผู้ชมฟังเรื่องคอนเซ็ปต์ของตลกร้าย
ตลกร้ายคืองานถนัดผม
ตลกร้ายคือเมื่อคุณเห็นบางเรื่องในโลก
ที่เลวร้ายมากๆ จนคุณต้องหัวเราะเยาะใส่มัน
ไม่งั้นมันจะทำลายคุณ
เมื่อสองสามเดือนก่อน ผมอ่านหนังสือพิมพ์
แล้วเจอบทความเกี่ยวกับบาทหลวงในบ้านเกิดผม
ที่เพิ่งถูกจับเพราะลวนลามเด็กช่วยพิธี
ในโบสถ์เดียวกับที่ผมเคยเป็นเด็กช่วยพิธีมาก่อน
อ่านแล้วสยองเลย นั่นอาจเป็นผม
ถ้าผมได้เป็นบาทหลวงน่ะนะ
เราชอบเรื่องสนุก
ผมภูมิใจที่จะบอกว่าไม่เคยมีสักครั้งในชีวิต
ที่ผมต้องจ่ายเงินเพื่อมีเซ็กซ์กับโสเภณี
แล้วขอบอกเลย
พวกเขาโกรธมาก
รู้ไหม มีสิ่งหนึ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับมิลวอกี
และมี "สิ่งหนึ่ง" ที่ผมชอบเกี่ยวกับมิลวอกี
เหมือนเป็นที่ที่ปลอดภัยจะอยู่ ใช่
อาจไม่ใช่สำหรับคุณ
แต่เทียบกับลอสแอนเจลิสแล้ว พระเจ้า นี่มันสวรรค์ชัดๆ
แถวบ้านผมเละเทะหมดแล้ว ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
อันตรายขึ้น
วันก่อนมีผู้หญิงแถวบ้านผมที่จูงหมาไปเดินเล่น
โดนปืนจ่อเพื่อขโมยหมา
ตอนนี้เป็นหมาของผมแล้ว
ผมชอบมิลวอกีมากจริงๆ
ผมมีความสุขทุกครั้งที่มาขึ้นโชว์
หนึ่งในเมืองสแตนด์อัปคอมเมดี้ที่ยอดเยี่ยมที่สุด มิลวอกี
ใช่
ผมดีใจที่ได้กลับมามิลวอกี ขอบอกเลย
ช่วงนี้ผมก็ต้องการกำลังใจด้วย
ผมดิ่งนิดหน่อย ขอยอมรับ
เพิ่งเสียเพื่อนไปน่ะ
โง่เง่า
เพื่อนผมไปโรงพยาบาล เพื่อเข้ารับการผ่าตัดตามนัดหมาย
การผ่าตัดลดขนาดหน้าอกแบบง่ายๆ แต่ไม่รอดจากการผ่าตัด
ตายคาเตียงผ่าตัดเลย
ลดแล้วก็จบกัน
มันกลายเป็นหนึ่งในมุกที่แบ่งขั้วที่สุด
ที่ผมจะเล่นทั้งคืน
และถ้าคุณไม่ขำนะ ไม่เป็นไร
แต่คุณจะไปรู้อะไรล่ะ
ผมทำงานนี้มา 20 ปีแล้ว
และขอบอกตามตรง
ผมไม่รู้เลยว่าถึง 20 ปีจนเอเจนต์มาบอกผม
ผมไม่เคยคิดว่า 20 ปี คือเป้าหมายที่ผมต้องไปให้ถึง
ผมไม่เคยนิยามความสำเร็จ ด้วยอายุวงการที่ยืนยาว
ตลอดมาผมนิยามความสำเร็จ
จากระยะเวลานับตั้งแต่ผมเคยมีรูมเมต
เรื่องจริง
ผมไม่มีรูมเมตมา 15 ปีแล้ว
ผมอายุ 45 ไม่ได้โกหก
รูมเมตคนสุดท้ายของผม…
รูมเมตคนสุดท้ายของผม เขามีคลิป
ของทุกคนที่เขาเคยมีเซ็กซ์ด้วย ในอะพาร์ตเมนต์เรา
ใช่
มันทำลายความเชื่อใจ
แต่มันก็ตลกดีนะ
เขาไม่รู้เลย
อีกวิธีหนึ่งที่ผมนิยามความสำเร็จในฐานะศิลปิน
นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ต้องทำงานประจำ
อีกครั้ง 15 ปี
ผมเกลียดงานประจำที่ผมต้องไปทำ
ลองนึกภาพผมไปทำงานประจำเมื่อ 15 ปีก่อนสิ
มีอยู่งานหนึ่ง
มีคนขโมยอาหารกลางวันผมตลอด
มีคนขโมยอาหารกลางวันผมทุกวัน
ทั้งๆ ที่ผมเขียนชื่อไว้บนนั้นแล้ว
และผมค่อนข้างมั่นใจว่าใครขโมย
แค่ยังพิสูจน์ไม่ได้
มีวันหนึ่งก่อนไปทำงาน
ผมบดยาระบายทั้งขวด
มากพอจะทำให้พิการได้เลย
แล้วใส่ลงในอาหารผม
จากนั้นก็รอ
จนหมอนี่ลุกไปเข้าห้องน้ำ
และทันทีที่เขาไป
ผมก็อึเต็มโต๊ะเขาเลย
ใช่ ส่วนใหญ่ผมโดนไล่ออกจากงานประจำ
ที่จริงก็ทุกงาน
ทุกงานยกเว้นงานสุดท้าย
งานประจำสุดท้ายของผม
ผมเคยทำงาน ในอาคารสำนักงานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ไร้วิญญาณ
แล้วผมก็ลาออกกลางคัน
หลังจากเห็นผู้หญิงอายุ 60
ก้าวเข้าไปในปล่องลิฟต์ที่ว่างเปล่า
แล้วร่วงจากชั้นที่ 30 ลงไปตาย
ซึ่งผมเพิ่งเดินออกมา
และนั่นคือวันสุดท้ายที่ผมทำงานซ่อมลิฟต์
ถ้าจะมีสักเรื่องที่ผมเบื่อหน่าย หลังจากทำสแตนด์อัปคอมเมดี้มา 20 ปี
ก็คือการเดินทาง
ผมพูดเสมอว่าผมขึ้นโชว์ฟรี คุณจ้างผมเดินทาง
และนั่นเป็นจริงในคืนนี้แหละ
เมื่อสองคืนก่อน
ผมบินจากนิวยอร์กมามิลวอกี
บินสองชั่วโมงครึ่ง บินตรง ซึ่งควรจะง่าย
ผมขึ้นเครื่องบิน
ผู้หญิงที่นั่งข้างผมมีหมาหนัก 100 ปอนด์
ขดตัวอยู่บนตัก
และผมพูดว่า "ขอโทษครับ
แต่นี่มันอะไรกันวะ"
ผู้หญิงคนนี้ สาบานต่อพระเจ้า เขากลอกตาใส่ผม
แล้วเขาก็ว่า "นี่คือสัตว์เพื่อการบำบัดของฉัน"
"ฉันมีใบยืนยันจากหมอ"
ผมแบบว่า "ใบยืนยันจากหมอเหรอ"
"คุณต้องมีสัตว์เพื่อการบำบัด บนเที่ยวบินนี้จริงเหรอ"
แล้วเขาก็ว่า "ไม่"
แล้วผมก็คิดว่าหัวผมใกล้ระเบิดเต็มที
ผมไม่ชอบเวลามีคนใช้ประโยชน์จากระบบแบบนั้น
บนเที่ยวบินสองชั่วโมงครึ่ง ผมได้คุยกับเขา
ผมยินดีที่จะแจ้งตอนเราลงจากเครื่องแล้ว เขาต้องมีหมานั่นจริงๆ
การเดินทางทางอากาศน่าอึดอัดขึ้นมาก ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
แต่ทุกคนที่ผมรู้จักซึ่งบินบ่อยเหมือนผม
ล้วนมีเคล็ดลับเล็กๆ
ทุกคนมีเคล็ดลับของตัวเองเพื่อให้บินได้ง่ายขึ้น
อย่างเพื่อนผมที่เป็นคู่แต่งงานที่รวยมาก
ระดับเศรษฐีเลย
มีลูกหกคนต้องกระเตงไปด้วย
พวกเขามักจะบินไปเที่ยวพักผ่อนแบบครอบครัว
และทุกครั้งที่พวกเขาบิน เคล็ดลับก็คือ
ครอบครัวจะแยกกันไปด้วยเครื่องบินสองลำ
แบบนั้น หากเกิดเหตุเลวร้าย เครื่องบินลำหนึ่งตก
พวกเขาก็ไม่ต้องเหนื่อยกับลูกๆ อีกต่อไป
แต่ฟังนะ ถ้าให้ผมพูดตรงๆ กับพวกคุณ
ถ้าให้พูดตรงๆ
ที่จริง
ผมไม่มีเพื่อนที่แต่งงานแล้ว
แค่เคยมี
เคยมีหลายคนที่แต่งงานแล้ว
แต่ทุกคนที่แต่งงานแล้ว หย่าร้างในช่วงสองปีที่ผ่านมา
ทุกคนเลย
แต่ผมสังเกตเห็นบางอย่าง
ในการหย่าร้างของเพื่อนทุกคน
มีสองสิ่งที่เหมือนกัน
การนอกใจและผม
นี่ ฟังนะ
เอาละ ฟังนะ พวกคุณทำได้ดีมาก
ผมไม่อยากทำแบบนี้กับคุณเลย
แต่มุกต่อไปจะล้ำเกินไปสำหรับผู้ชม
ไม่ต้องห่วง ผมจะอธิบายให้ฟัง
และท้ายที่สุด
นั่นเป็นมุกที่เจ๋งที่สุดไม่ใช่เหรอ
แม่ของซิกมันด์ ฟรอยด์คงร้อนแรงน่าดูชม
พวกคุณหลายคนกำลังเสแสร้งหน้ากล้อง ผมจะอธิบายให้ฟัง
ดร.ซิกมันด์ ฟรอยด์
นักจิตวิเคราะห์ที่โด่งดังที่สุดตลอดกาล
ทฤษฎีหลักที่สร้างชื่อให้กับเขา
คือทฤษฎีที่ว่าชายหนุ่มทุกคนอยากฆ่าพ่อตัวเอง
และมีเซ็กซ์กับแม่ตัวเอง
ลองคิดดู
คิดดูว่าแม่เขาต้องร้อนแรงเบอร์ไหน
จนเพื่อนร่วมงานเขาไฟเขียวว่า "ตีพิมพ์ได้เลย"
ผมอายุ 14
ตอนบังเอิญเห็นพ่อแม่กำลังมีเซ็กซ์กัน
นั่นเป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับชายหนุ่มทุกคน
ช่วงเวลาที่คุณตระหนักว่าพ่อแม่ตัวเอง ไม่ได้เป็นแค่พ่อกับแม่
แต่เป็นนักสวิงกิ้งด้วย
ใช่ นั่นเป็นความทรงจำหลักแน่นอน
ไม่มีวันลืม ผมจะไม่มีวันลืมคืนงานพรอมของผม
ในคืนงานพรอม ตอนอายุ 18
ผมกำลังสวมทักซิโด้ที่บ้าน
ตอนที่พ่อเดินเข้ามาในห้อง
แล้วยื่นถุงยางให้ผม
ยัดเข้ามาตอนจับมือกัน น่าขยะแขยงมาก
เขามองตาผมแล้วพูดว่า "แอนโธนี่
มีอะไรจะถามไหม"
ผมว่า "มีครับ พ่อ"
"มีแบบที่ยังอยู่ในซองไหม"
ใช่ พ่อผมโคตรพิลึกเลย โอเคไหม
พ่อทุกคนก็พิลึกเหมือนกัน
ตอนเด็กๆ คุณไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่คุณพิลึกแค่ไหน
จนกระทั่งมารู้เมื่อโตขึ้น
เหมือนตอนผมยังเด็ก ทุกปีในวันเกิดผม
พ่อจะพาผมเข้าไปในครัว
ให้ผมยืนทาบผนังห้องแล้วทำเครื่องหมายไว้
เพื่อวัดเส้นรอบวง
และนั่นอาจทำให้ผมสับสนนิดหน่อย ไม่รู้สิ
ผมรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างปกติ
แม้ว่าผมจะโกรธ
เวลามีคนมาชวนผมคุยเรื่องเซ็กซ์
วันก่อนผมไปกินมื้อเที่ยงกับเพื่อน
เขาว่า "แอนโธนี่
"ฉันกำลังมีปัญหาเรื่องการหลั่งเร็ว"
ผมว่า "อ๋อเหรอ"
"ทำไมไม่ชวนคุยเรื่องเบสบอลล่ะ"
เขาว่า "แอนโธนี่ หมายถึงให้คิดเรื่องเบสบอลเหรอ"
ผมว่า "ฉันไม่สนสิ่งที่นายคิด
แค่อย่าคุยเรื่องการหลั่งเร็วกับฉันก็พอ"
ตอนผมโต
ผมมีน้องชายเป็นศัตรู
พูดตรงๆ ก็ค่อนข้างเกินควบคุม
วันหนึ่ง น้องชายผมเข้าไปในสวนหลังบ้าน
ถอดปลอกคอหมาผม แล้วปล่อยให้มันหนีออกจากบ้านไป
ผมก็เลยวางยาพิษปลาเขา
ผมว่าผมชนะ
เพราะวันต่อมา ผมออกไปแล้วเจอหมาผม
แค่ใส่ปลอกคอและพากลับบ้าน
แต่น้องชายผม
เขาตายเพราะปลาแซลมอน
ใช่ โคตรเจ๋งเลย
ปีที่แล้วพ่อแม่ผมสูญเงินทั้งหมด ไปกับขบวนการแชร์ลูกโซ่
แน่นอนว่าพวกเขามาหาผม
ลูกชายที่ร่ำรวยและประสบความสำเร็จ
แล้วถามผมว่าทำไมผมทำแบบนั้น
ครอบครัวผมไม่ค่อยมีเงินตอนที่ผมยังเด็ก
พ่อผมเคยเป็นอาสาสมัครดับเพลิง
รู้ไหมว่าอาสาสมัครดับเพลิงคืออะไร
มันก็เหมือนนักดับเพลิงทั่วไปเลย
เว้นแต่ลูกชายคุณไม่เคารพคุณ
แม่ผมกำลังลำบาก
แม่เริ่มหวาดระแวงเมื่อแก่ตัวลง
นอนไม่หลับเพราะกลัวเกินไป
ดังนั้นแม่จะโทรหาผมก่อนนอนทุกคืน
เพื่อบ่นทางโทรศัพท์เป็นชั่วโมงๆ
ว่าแม่กลัวเกินกว่าจะนอนในบ้านตัวเอง
ในที่สุด หลังจากผ่านไปหลายเดือน
เพื่อให้แม่เลิกเกาะติดผม
ผมซื้อปืนให้เลย
และตอนนี้แม่กลัวเรื่องนั้นแทน
แม่ว่า "แอนโธนี่ อะไรของแกเนี่ย"
"ไม่รู้หรือไงว่าคนที่อยู่กับปืน
มีโอกาสถูกยิงในบ้านตัวเองเป็นสองเท่า"
ผมว่า "แม่
ผมก็หวังแบบนั้น"
ฟังนะ บางที
บางที
ผมอาจพูดแรงไปนะ
บางครั้งผมก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
เหมือนคืนก่อน
คืนก่อนผมนอนอยู่บนเตียงแล้วหลับไม่ลง
ได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน อยู่หลายชั่วโมง
และสาบานเลย
ผมเห็นเพื่อนข้างบ้านฆ่าเมียตัวเองในครัว
แล้วทิ้งศพลงในถุงขยะ
ตอนนี้ผมกลัวจะเป็นรายต่อไป
ผมว่าเขาไม่เห็นผมหรอก
แต่เขาได้ยินผมปรบมือแน่นอน
ทีนี้
มาถึงมุกที่ผมชอบมาก
แรนดี้ ลูกพี่ลูกน้องผม
อาจเป็นคนโง่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาในชีวิต
โง่ที่สุดที่เคยเจอ
วันก่อนเขามาหา แล้วพูดว่า "แอนโธนี่ ดูรอยสักใหม่ของฉันสิ"
"มันคือสัญลักษณ์ญี่ปุ่นที่แปลว่าเจ๋ง"
ไม่ แรนดี้
นั่นสัญลักษณ์สวัสติกะ
ให้ตายสิ พวก ใครๆ ก็รู้
ใครๆ ก็รู้
นั่นคือสัญลักษณ์เยอรมันที่แปลว่าเจ๋ง
ผมบอกว่าผมชอบมุกนั้นมาก
ผมชอบมุกนั้นขนาดนี้เลย
ผมเคยใช้เป็นมุกเปิด
ตอนเริ่มทัวร์นี้เมื่อ 18 เดือนก่อน
คานเย เวสต์มาดูโชว์หนึ่งของผม
ผมไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ที่นั่นด้วย
ผมไม่รู้จนกระทั่งวันต่อมา ตอนที่คานเยไปออกพอดแคสต์
เขาพูดว่า "ผมไปดูแอนโธนี่ เจเซลนิคเมื่อคืน
และมุกเปิดของเขาเจ๋งมาก
จนทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ตลก"
ทุกคน ผมตะลึงไปเลย
นั่นเป็นคำชมที่ดีที่สุดในชีวิตผม
ผมทำให้คานเย เวสต์ถ่อมตัว
ผมจะไม่โกหกนะ ผมตื่นเต้นมาก
ผมดูคลิปนั่นเป็นร้อยรอบ
ส่งให้ผู้จัดการด้วย ผมบอกว่า "เอาไปลงในเว็บผม"
"เอาไปลงโซเชียลมีเดีย"
"มาขายตั๋วกัน
โดยอาศัยความช่วยเหลือจากคานเย"
แล้วผู้จัดการก็พูดกับผมว่า "แอนโธนี่ เสียสติไปแล้วหรือไง"
"ไม่รู้เหรอว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับคานเย"
และผมตอบว่า "ไม่"
ตอบตามตรง
ผมเคยเป็นแฟนตัวยงของคานเย
แต่ผมเลิกสนใจเขาตอนที่เขาไปเป็นคริสเตียน
แล้วผู้จัดการผมก็บอกว่า "สองสัปดาห์ที่ผ่านมา
คานเยใส่เสื้อยืดไวต์ไลฟส์แมตเทอร์
และพูดเรื่องต่อต้านยิวอย่างบ้าคลั่ง"
แล้วผมก็แบบ "อ๋อ"
"เขาเป็นซูเปอร์คริสเตียนแล้ว"
ในที่สุดเจ้าบ้านั่นก็อ่านจบทั้งเล่มแล้ว
ผู้จัดการผมบอกว่า "ฟังนะ แอนโธนี่ คุณใช้คลิปของคานเย
เพื่อโปรโมตตัวเองได้ ถ้าคุณต้องการ
แต่ถ้าคุณทำ
คุณต้องเลิกเล่นมุกสวัสติกะ ต้องเลิกขาดเลย"
"ไม่งั้นคุณจะเริ่มดึงดูดแฟนคลับผิดประเภท
และแฟนคลับปัจจุบันของคุณจะเข้าใจผิด
จากสิ่งที่คุณกำลังทำ"
และผมชอบมุกนั่นมากขนาดนั้นแหละ
ผมต่อต้านวัฒนธรรมแคนเซิล
ขอบคุณ
นั่นคือความรู้สึกผมที่มีต่อมุกห่วยๆ ของโรแกน
ใน 20 ปีของการทำสแตนด์อัปคอมเมดี้
ผมถูกถามคำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คำถามที่ผมถูกถามมากที่สุด
คือ "แอนโธนี่ คุณคิดยังไงกับวัฒนธรรมแคนเซิล"
"มันทำให้คุณโกรธไหม"
"ไม่กลัวเหรอ"
"คุณคิดยังไงกับวัฒนธรรมแคนเซิล"
ดังนั้น ขอพูดให้ชัด
ผมไม่สนเรื่องวัฒนธรรมแคนเซิล
สิ่งที่ผมเบื่อคือพวกคอมเมเดียน ที่บ่นเรื่องวัฒนธรรมแคนเซิล
มันไม่ได้ยากขนาดนั้น ทำหน้าที่คุณไป
คอมเมเดียนควรเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทาน
ผมรู้ เพราะผมมีกระจกไงล่ะ
วัฒนธรรมแคนเซิลไม่น่ากลัวหรอก
ไม่น่าสนใจด้วย
และไม่ใช่เรื่องใหม่เลย
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมมีอาจารย์บ้าๆ คนหนึ่ง
สั่งให้นักเรียนทุกคนของเขา เขียนจดหมายลาตายของตัวเอง
แล้วเขาก็อ่านออกเสียงให้ทุกคนในคลาสฟัง
ทันทีที่ผู้ปกครองรู้เข้า เขาถูกไล่ออกทันที
และผมเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดเพื่อเขา
เพราะเขาทำให้คณิตศาสตร์เป็นเรื่องสนุก
และใช่ ผมพูดถึงโจ โรแกน ทุกคน
อย่าเข้าใจผมผิด
ผมชอบโจ โจเป็นเพื่อนผม โจเป็นคนดี
แต่ถ้าคุณฟังพอดแคสต์ของเขา คุณก็เป็นไอ้ขี้แพ้
พี่เขยผมเป็นแฟนตัวยงของโจ โรแกน
ไม่เคยพลาดสักตอน
ไม่คิดว่าสี่ชั่วโมงมันนานพอ
แต่พี่เขยผมคือกลุ่มเป้าหมายของโจ โรแกน
พี่เขยผมเป็นนักทฤษฎีสมคบคิด
นักทฤษฎีสมคบคิดที่บ้าบอ
พี่เขยผมไม่ยอมเป็นผู้บริจาคอวัยวะ
เพราะเขาเชื่อว่าถ้าคุณประสบอุบัติเหตุ
แล้วหน่วยกู้ชีพเห็นว่าคุณเป็นผู้บริจาคอวัยวะ
พวกเขาจะไม่พยายามช่วยชีวิตคุณ
เพราะพวกเขาอยากเอาอวัยวะคุณไปช่วยคนอื่น
มันบ้ามาก แต่ผมเถียงเขาไม่ได้นะ
เขาเป็นหน่วยกู้ชีพ
อีกคำถามที่ผมถูกถามเป็นล้านครั้ง ใน 20 ปีที่ผ่านมา
"แอนโธนี่ มุกไหนที่คุณเขียนแล้วชอบที่สุด"
ง่ายเลย มุกแรกไง
เมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่ผมเริ่มทำโชว์
ผมเริ่มจากศูนย์
ผมไม่มีอะไรเลย
ผมไปงานโชว์เปิดไมค์ทั่วลอสแอนเจลิส
แสดงต่อหน้าคอมเมเดียนเปิดไมค์สุดขมขื่น ที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาต่ออะไรทั้งนั้น
ผมแค่พยายามหาเสียงของตัวเอง ผมจะเก่งเรื่องนี้ไหม
ผมจะทำเป็นอาชีพได้ไหม มันใช้เวลาสักพัก
จนกระทั่งคืนหนึ่ง ผมไปร้านกาแฟ
ได้ลองเล่นมุกนี้เป็นครั้งแรก เปลี่ยนทั้งชีวิตผมเลย
ผมพูดว่า "ทุกคน แฟนผมชอบกินช็อกโกแลต"
"เขาชอบกินช็อกโกแลตมาตลอด
และเขาชอบล้อเล่นว่าเสพติดช็อกโกแลต"
"อย่าแตะช็อกโกแลตแท่งพวกนั้น ฉันเสพติดมัน"
"และมันน่ารำคาญสุดๆ"
"วันหนึ่งผมพาเขาขึ้นรถ ขับเข้าเมือง
ชี้ไปที่คนติดยา แล้วถามว่า 'เห็นนั่นไหม ที่รัก'
'ทำไมคุณไม่ผอมแบบนั้นล่ะ'"
และผมจะไม่มีวันลืมตอนเล่นมุกนั้นเป็นครั้งแรก
ในห้องที่เต็มไปด้วยคอมเมเดียนเปิดไมค์สุดขมขื่น
ที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาต่ออะไรทั้งนั้น
ทั้งห้องร้อง "อู้"
ผมก็แบบว่า "งานนี้ดังแน่แล้ว"
และแน่นอน สองสามปีต่อมา ผมดังเป็นพลุแตก
และผมต้องโรสติงด้วย
ต้องโรสต์โดนัลด์ ทรัมป์
ชาร์ลี ชีน โรแซนน์ บาร์ ผู้ยิ่งใหญ่ทุกคน
ยังมีคนถามผมอยู่ว่า "แอนโธนี่ ชอบคนไหนที่สุด"
ชาร์ลี ชีน
แต่ไม่ใช่เพราะชาร์ลี ชีน
ผมไม่สนชาร์ลี ชีนเลย
สองสามวันก่อนไปโรสต์ครั้งนั้น ผมเขียนมุกอยู่ที่บ้าน
ผมได้รับสายจากคนประสานงาน
พวกเขาว่า "แอนโธนี่ เรารู้ว่าคุณเหลือเวลาเขียนแค่ไม่กี่วัน
แต่เราเพิ่งเพิ่มไมค์ ไทสันมาอีกคน"
คุณเขียนมุกอะไรเกี่ยวกับไมค์ ไทสันได้บ้างไหม
สองวันต่อมา
ผมเดินเข้าไปโรสต์ พร้อมมุกตลกนับร้อยเกี่ยวกับไมค์ ไทสัน
ผมตื่นเต้นสุดๆ
แล้วตอนที่ผมนั่งลง คนประสานงานก็มา
"แอนโธนี่ ขอเช็กซ้ำอีกรอบ
คุณไม่มีมุกเกี่ยวกับข้อหาข่มขืน ของไมค์ ไทสันใช่ไหม
ผมถามว่า "ทำไมเหรอ"
แล้วเขาก็ตอบว่า "แทบเป็นไปไม่ได้เลย
ที่ไมค์ ไทสันจะยอมโดนโรสต์ออกรายการทีวี"
"เรารับปากเขาแล้วว่าจะไม่มีมุกข่มขืน"
ผมก็แบบว่า "เราพูดถึงไมค์ ไทสันเดียวกันไหม"
แล้วการโรสต์ก็เริ่มขึ้น
ผมขึ้นไปที่โพเดียม กล้องกำลังถ่าย
ผมไม่เหลือมุกเกี่ยวกับไมค์ ไทสันเลย
และผมโมโหมาก
แต่มองจากหางตา ผมเห็นไมค์ ไทสันนั่งอยู่บนเวที
ไมค์ดื่ม
ไมค์สูบบุหรี่ ไมค์หัวเราะกับทุกอย่าง
ไมค์มีปฏิกิริยากับมุกที่ไม่เกี่ยวกับเขาด้วยซ้ำ
ไมค์ ไทสัน
กำลังสนุกสุดเหวี่ยง
ผมก็เลยคิด รู้อะไรไหม
มีหนึ่งมุกที่เล่นได้
ผมพูดว่า "ปัญหาใหญ่ที่สุดของไมค์ ไทสัน
คงเป็นการที่ไมค์ไม่เคยมีแบบอย่างของชายที่ดี"
"พ่อของไมค์ทิ้งครอบครัวไปเร็วมาก
หลังจากไมค์ข่มขืนเขา"
ทันทีที่ผมเล่นมุกนี้ไป…
ทันทีที่ผมเล่นมุกนี้ไป ผมนึกเสียใจเลย
ผมกลัว
ผมหันไปมองไมค์ ไทสัน เพื่อดูว่าเขาจะมาอัดผมไหม
ผมจะตายหรือเปล่า
แล้วผมก็เห็นไมค์ ไทสันหัวโยก
แล้วเขาก็พูดว่า "ฮาๆ โดนจนได้ ชาร์ลี"
ทุกคน ใน 20 ปีของการทำสแตนด์อัปคอมเมดี้
ผมได้เจอคนดังมากมาย
และไม่เคยสนใจพวกเขาสักคน
ยกเว้นคนเดียว
และนั่นคือนอร์ม แมคโดนัลด์
เนิ่นนานก่อนที่ผมจะคิด เรื่องการเป็นคอมเมเดียนด้วยซ้ำ
ผมบูชานอร์ม แมคโดนัลด์
เขาเป็นฮีโร่ของผมตอนเด็ก
ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่
ไม่ได้เจอเขานานเลย
แล้วเมื่อสองสามปีก่อน
ผมได้รับสายจากเอเจนต์ผม
เขาว่า "แอนโธนี่ คิดยังไง
กับการเป็นพิธีกรคนใหม่ ของ 'ลาสต์คอมมิกสแตนดิง'"
แล้วผมก็ตอบว่า "ผมจะอยากทำแบบนั้นไปทำไม"
"รายการนั้นห่วยแตก"
เขาว่า "ปีนี้มันจะต่างออกไป"
"ปีนี้มีนอร์ม แมคโดนัลด์เป็นกรรมการ"
"คุณอยากร่วมงานกับนอร์มไหม"
แล้วผมก็ตอบตกลงเลย
นอร์มกับผมจัดรายการนั้นด้วยกันแปดตอน
แปดคืนรวดที่ต้องอัดเทปแปดชั่วโมงทุกคืน
และในสี่ตอนแรก
นอร์ม แมคโดนัลด์กับผมเข้ากันไม่ได้เลย
เราทะเลาะกันออกอากาศทุกคืน
เราทะเลาะกันหลังเวทีทุกคืน
เราไม่ชอบขี้หน้ากันเลย
และมันกำลังฆ่าผม
เขาคือฮีโร่ของผมและเหตุผลเดียวที่ผมรับงานนี้
สำหรับสี่ตอนแรกนั้น
ผมตั้งใจและตั้งใจมากด้วย
นอร์มเองก็ตั้งใจแหละ แค่ไม่มากเท่าผม
แต่พอผ่านไปสี่ตอน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร มีบางอย่างคลิกกัน
ในที่สุดนอร์มกับผมก็หัวเราะด้วยกัน เข้ากันได้ดี ตามที่ผมต้องการ
หลังจากถ่ายรายการจบ นอร์มกับผมต้องไปโปรโมตกัน
และครั้งสุดท้ายที่ผมเจอนอร์ม แมคโดนัลด์
เราอยู่หลังเวทีรายการแลร์รี คิง
ผมไปสัมภาษณ์ก่อน ตามด้วยนอร์ม
ก่อนผมไป นอร์มคุยกับผม
"นี่ แอนโธนี่ ผมรู้ว่าเราไม่ได้เข้าขากันตลอด
หรือเห็นตรงกันทุกเรื่อง
แต่ถ้าคุณพร้อมและเชื่อใจผม
ผมมีอะไรสนุกๆ ที่คุณกับผมทำร่วมกันได้นะ"
ผมว่า "พระเจ้า นอร์ม แน่นอน ผมเชื่อ คุณคือฮีโร่ของผม"
"บอกมาว่าอยากทำอะไร"
เขาว่า "มันคงตลกดี
ถ้าแทนที่จะโปรโมตรายการ ด้วยการพูดถึงคอมเมเดียนคนอื่นๆ
ทำไมคุณกับผมไม่โปรโมตรายการ ด้วยการแซะกันออกสื่อล่ะ"
เขาว่า "อย่าพยายามขายขำเชียวล่ะ แอนโธนี่
ของานหยาบ"
ผมว่า "รู้ไหม นอร์ม ผมทำแบบนั้นได้นะ"
ผมนั่งคุยกับแลร์รี คิง
แลร์รี คิงถามว่า "แอนโธนี่ คิดยังไงกับนอร์ม แมคโดนัลด์"
ผมตอบว่า "แลร์รี นอร์ม แมคโดนัลด์มันห่วยแตก"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงนอร์มหัวเราะอยู่หลังเวที
ผมสัมภาษณ์เสร็จ กลับไปหลังเวที นอร์มยังหัวเราะอยู่เลย
เขาว่า "แอนโธนี่ นั่นเยี่ยมมาก"
"ทีนี้ดูนะ"
นอร์มนั่งคุยกับแลร์รี คิง
แลร์รี คิงถามว่า "นอร์ม คิดยังไงกับแอนโธนี่ เจเซลนิค"
นอร์มตอบว่า "แลร์รี
เขาเป็นหนึ่งในตองอู"
ผมไม่เคยโกรธขนาดนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
เหลือเชื่อที่ผมหลงกล
วันนี้พวกคุณเป็นผู้ชมที่ยอดเยี่ยมมาก ผมจะส่งคุณด้วยมุกนี้นะ
นี่เป็นมุกปิดใหม่
ไม่ต้องห่วง ไม่เกี่ยวกับคนข้ามเพศ
ประมาณหนึ่งเดือนก่อน ผมไปงานแต่ง
งานแต่งบ้าบอที่สุดที่เคยเห็น
หลังเสร็จพิธี ทุกคนที่นั่นเสพมอลลีกัน
เจ้าสาวเสพมอลลี เจ้าบ่าวเสพมอลลี
พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย
ทุกๆ คนที่อยู่ที่นั่นเสพมอลลี
บ้าที่สุดที่เคยเจอ
ผมสลบไปตอนเที่ยงคืน
เช้าวันต่อมาไปตื่นบนเปลญวนที่ไหนสักแห่ง
ผมไปหาบ่าวสาวแล้วถามว่า "นี่ พวก
เมื่อคืนผมได้ทำอะไรที่น่าอายหรือเปล่า"
พวกเขาตอบว่า "มี
คุณใส่มอลลีลงไปในพันช์"
ขอบคุณมาก มิลวอกี ขอให้เป็นคืนที่ดีนะ ขอบคุณ
คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์