Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu akşam geldiğiniz için teşekkürler. Çok teşekkür ederim.
Şu anda neden turnede olduğumu bilmeyenler için,
birkaç ay önce stand-up kariyerimin 20'nci yılını doldurdum.
Evet. Teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Menajerim bana "Anthony, 20 yıl bir komedyen için büyük başarı,
kutlaman lazım" dedi.
"En sevdiğin şehirleri seç, git oralarda sahneye çık."
"Yok, kalsın" dedim.
"Milwaukee'ye giderim daha iyi."
Ama bakın…
Bu gece burada olduğum için heyecanlıyım.
Harika bir haberim var.
20 yıl stand-up yaptıktan sonra, daha geçen hafta sonu
nihayet performansımı kusursuzlaştırdım.
Yanlış anlamayın, ben zaten kusursuz sanıyordum.
Geçen cumartesi gösteriden sonra izleyicilerden biri bana aksini söyledi.
Geçen cumartesi gecesi New York'ta gösterim vardı.
Setten sonra arabama ulaşmaya çalışıyorum.
Seyircilerden bir kadın beni yakalıyor.
Neredeyse tepeme biniyor.
"Antony, yaptığın o son espri, kapanış esprisi var ya" diyor.
"Söylemesem olmaz, bayağı problemli bir espriydi.
Bir düşünmen ve o espriyi değiştirmen lazım."
Ben de değiştirdim.
Artık açılış esprisi.
Şimdi size o espriyi yapacağım.
O kadınla aramızda geçeni açıklayacağım.
Ve âlemin kralı olduğumu kanıtlayacağım.
Yok ya.
Komedyen olarak bir sorumluluğum var.
Çok ciddiye aldığım bir sorumluluk.
Bir grup yabancının önünde dikilip
trans topluluğu hakkında fikrimi belirtme sorumluluğu.
Evet. Aynen öyle.
Bakın, artık işler böyle.
El kitabında yazıyor.
Bence
trans topluluğu, günümüzün hamile kadınları.
Şu anlamda,
asla tahmin yürütmemek gerekiyor.
Bakın, bu konuda bana güvenin.
Asla
ama asla şöyle şeyler söylememek lazım,
"Ufaklık kaç aylık?"
"Aldıracak mısın?"
Hayır, böyle yapmayın.
Haklı olsanız bile kabalık.
Benim gibi yapın.
Çok rahatım.
Ben soru sormam.
Ben bir şey öğrenmek istiyorsam o kişiye içki ısmarlarım.
"Al, bir kadeh viski iç."
Olur da "Anthony, ben yedi aylık hamileyim" derse
"Yok artık, harika görünüyorsun!" derim.
Ama içkiyi alırsa trans demektir.
Şimdi tabii ki,
tabii ki
bu bir kapanış esprisi.
Şimdi çekip gitsem hiçbir şey olmaz.
Ama kadın beni tutuyor.
Tartışmaya başlıyor.
Diyor ki "Antony, sormasam olmaz, o trans esprisiyle niyetin ne?"
"Niyetim transları güldürmek" diyorum.
Hayal etsenize, tarihî bir olay olurdu.
"Anthony" diyor.
"Anthony, muhtemelen farkında bile değilsin
ama esprin şu yüzden sorunlu,
bazı translar, çocuk yapamayacakları için öz güven eksikliği yaşıyor
ve senin esprinden
hamile bir kadının tam tersinin trans bir kadın olduğu anlamı çıkıyor,
bu kırıcı olabilir."
Buna katılıyorum.
Bu cidden kırıcı olabilir.
Ama ben söyleyince olmaz.
Bakın, ben transları seviyorum.
Trans topluluğuyla empati kuruyorum.
Ben şahsen trans değilim.
Ama ben de yanlış lavaboya girdiğim için azar yiyip duruyorum.
Neyden nefret ederim, biliyor musunuz?
Hamile kadınlardan.
Siktiğimin şişko karıları, değil mi ama?
Spor takımlarına alınmamaları lazım.
Bakın şimdi.
Bakın, itiraf ediyorum.
İtiraf ediyorum, bu benim için kafa açıcı bir andı.
O kadın beni tutmadan önce hiç haberim yoktu,
meğer translar da hamilelerden benim kadar nefret ediyormuş.
Onlara saygım arttı.
Bu gece aramızda translar varsa diye söylüyorum,
ilk esprimden rahatsız olduysanız
sıradaki espriyi
sırf size hitap etmesi için yazdım.
Geçen hafta hamile bir kadına araba çarptığını gördüm.
Gerçi ben buna cinsiyet açıklama partisi diyorum.
Neye gülüyorsunuz?
Bu espri size değildi.
Sadece trans arkadaşlarım için.
Hamile kadınları sevmem. Çocukları sevmem.
Arkadaşlarımdan biri, bebeği için sperm donörü olmamı istedi.
"Bilmiyorum, büyük bir karar bu" dedim.
"Bebeğin kaç aylık?"
Geç kalanlar vardır, çocuklardan nefret ederim.
Öyle bir nefret ki bütün olayım bu oldu.
Beni şaşırtan şey şu,
artık yaşım ilerlediği için arkadaşlarım, akrabalarım çocuk sahibi oluyor.
Yargılamıyorum.
Hayatınızı çarçur edin.
Beni şaşırtan, bu insanların çocuklarının resimlerini bana göndermesi.
"Anthony görmek isteyecektir. Gönder." Katiyen görmek istemiyorum.
Telefonumda çocuk gördüğüme sevindiğim tek durum var,
çocuk kaçırılma olayları. Onun dışında…
Onun dışında beni umutlandırmayın.
O mesajları eskiden görmezden gelirdim.
Görmemiş gibi yapardım. Cevap vermezdim.
Sonra ablamın çocuğu oldu.
Bana kızmaya başladı.
"Ciddi misin Anthony? Cevap yok mu?
Yeğeninin parmak boyası sanatını sikip attığı bu resme
hiçbir şey demeyecek misin?"
O yüzden bir plan yaptım.
Şimdi ne zaman biri bana çocuğunun resmini atsa
hep aynı cevabı yolluyorum.
"Teşekkürler.
Bunu sonraya saklayacağım."
Hayır, işe yarıyor.
Siz de kullanın. İşe yarıyor.
Ablamdan bir yıldır haber almadım. Daha ne olsun?
Birçok insan gibi ben de pandemiyi evde geçirdim.
Duvarlara baktım, kafayı yedim. İnternetten saçma sapan şeyler aldım.
Evimi baştan dekore etmeye karar verdim.
İç tasarım hakkında bir şey bildiğim de yok.
Ama ne sevdiğimi biliyorum. O yüzden eBay'e girip 500 dolar ödedim.
Çocuk tabutu satın aldım.
"Harika olacak, vintage işte" dedim.
Böyle bir şeyi oturma odana koy, muhabbet oradan yürür gider.
Ama pandemide internetten aldığımız çoğu şeyde olduğu gibi
şu anda pişmanım.
Kargo nihayet geldi.
İçi boş.
Bakın. Arkadaşlar.
Çocuklardan nefret ediyorum.
Artık çocuklarla konuşulmuyor da.
Geçen gün yeğenim geldi.
Diyor ki "Anthony amca, okuldan bir çocuk beni itip kakıyor."
"Sakın altta kalma" dedim.
"Burnunu kır.
Peşini bırakır."
"Anthony amca, toksik erkeklik bu" dedi.
Eh, altta kalacak hâlim yoktu ya.
Cumartesi gecesi buraya eğlenmeye gelmişsiniz.
Ne istediğinizi biliyorum.
Siyaset konuşmak. Hadi bakalım.
Bu ülkenin sorununu söyleyeyim.
Amerika Birleşik Devletleri'nin sorununu söyleyeyim.
Bu ülkede araba kullanmak için en az 16 yaşında olmak lazım, değil mi?
Mantıklı.
Ama yetişkin olarak kabul edilmek için 18 yaşında olmak lazım. Oy kullanmak için.
Bence bu saçmalık.
Bence eğer sokakta güvenli bir şekilde araba kullanacak yaşta ve olgunluktaysan
o zaman benim seninle seks yapmama izin de olmalı.
Değil mi?
Neyse…
Bu ülkenin tek sorunu bu.
Bu hafta sonu itibarıyla bu malzemeyle 18 aydır turnedeyim.
Ülke çapında 18 aydır bu esprilerle turnede olmanın en sevdiğim yanı
bu son espriyi güneyde yapmak oldu.
Arkadaşlar, çok şey öğrendim.
Muhteşem ülkemiz hakkında çok şey öğrendim.
Turnenin başında, 18 ay önce Alabama'da bir gösterim vardı.
Bu espriyi yaptım.
Adamın teki kalkıp dedi ki
"Anthony, seni bozmak gibi olmasın ama Alabama'da rıza yaşı 16,
bunu değiştirmen lazım."
"Öyle mi? Esas sizin bunu değiştirmeniz lazım" dedim.
Ondan iki hafta sonra Mississippi'de gösterim vardı.
Espriyi yaptım, sonra Alabama'yı anlattım.
Seyircilerden bir adam ayağa kalkıp "Mississippi'de rıza yaşı 14" dedi.
"Ha siktir" dedim.
Harika.
Atalarımızın gösterdiği yoldayız.
FBI'da çalışan bir arkadaşım var.
12 yaşında kız çocuğu taklidi yapıyor.
İnternete girip bütün gün çocuk tacizcileriyle sohbet ediyor.
FBI için ne yaptığını bilmiyorum ama şey olmalı…
Günümüzün yeni olayı şu gibi,
bugünlerde porno bağımlılığı konusu karşıma çıkıp duruyor.
Sanki birileri durmadan porno bağımlılığından dert yanıyor.
Benim şikâyetim yok.
Ben idareli kullanıyorum.
Ama birkaç ay önce aileyle birlikteydim.
Büyük Jeselnik Ailesi buluşması. Herkes orada.
İlk gece devasa bir balo salonunda ailecek akşam yemeği yiyoruz.
Kuzenim birden ayağa kalkıyor.
15 yaşında.
"Bir duyurum var" diyor.
"Porno bağımlılığından mustarip olduğumu sizlere söylemek istedim.
Korkunç bir şey bu ama atlatmak için elimden geleni yapıyorum."
Ailemden kimse ne diyeceğini bilmiyor.
Jeselnik nesilleri öylece önlerine bakıyor.
Yemeklerini yemeye çalışıyorlar.
Ben de ayağa kalktım.
"Kanka" dedim.
"Başka bir şey izlesek de olur.
İstersen maçı açayım."
Ama bir daha ne zaman bir araya geleceğiz ki?
Porno bağımlılığım yok.
Sağlıklı miktarda porno izliyorum.
Favorilerim var.
Hatta geçen gece bardaydım,
en sevdiğim porno yıldızını barın ucunda tek başına otururken gördüm.
İnanamadım.
Barmeni çağırdım, "Bir bira daha alayım" dedim.
"Şuradaki kız var ya?
Buraya girememeli, 13 yaşında."
Bakın,
seyirciler geleneksel olarak bu kısımda şikâyet etmeye başlıyor.
"Anthony, neden çocuk istismarıyla ilgili bu kadar esprin var?" diyorlar.
"Ve neden hepsini açılışta yapıyorsun?"
Burada gösteriyi bir dakika sonlandırıp
seyirciye kara mizah kavramını açıklamam gerekiyor.
Benim olayım kara mizah.
Kara mizah şudur,
bazen öyle korkunç şeyler görürsünüz ki elinizden ancak gülmek gelir.
Yoksa mahvolursunuz.
Birkaç ay önce gazete okuyorum,
memleketten bir rahiple ilgili bir makaleye denk geldim.
Küçükken benim de gittiğim kilisede
bir oğlan çocuğunu taciz etmekten tutuklanmış.
Korkunç bir olay. O kişi ben de olabilirdim.
Tabii rahip olsaydım.
Eğlenmeyi severiz.
Gururla söylüyorum, hayatım boyunca bir kez bile
seks karşılığında bir fahişeye para vermedim.
Şu kadarını söyleyeyim,
çok bozuluyorlar.
Milwaukee'nin sevdiğim bir özelliği var.
Zaten Milwaukee'nin sevdiğim bir tane özelliği var.
Yaşamak için güvenli bir yer gibi. Evet.
Belki size göre öyle değildir
ama Los Angeles'a kıyasla, aman tanrım, cennet burası.
Mahallem birkaç yıldır boka sardı.
Tehlikeli artık.
Geçen gün mahallemden bir kadın köpeğini gezdiriyordu.
Silah zoruyla köpeğini çaldılar.
Artık benim köpeğim.
Milwaukee'yi seviyorum. Burada sahneye çıkmaktan keyif alıyorum.
Gelmiş geçmiş en iyi stand-up şehirlerinden biri Milwaukee.
Evet.
Tekrar Milwaukee'ye gelmek çok keyifli. Orası doğru.
Bu aralar moral bulmaya ihtiyacım var. Son zamanlarda biraz moralim bozuk.
Bir arkadaşımı kaybettim.
Saçmalık.
Elektif bir ameliyat için hastaneye gitmişti.
Basit bir meme küçültme ameliyatı. Ameliyattan sağ çıkamadı.
Ameliyat masasında kaldı.
En azından benim açımdan.
Her nasılsa bu, gecenin en kutuplaştırıcı şakalarından biri oldu.
Gülmeseydiniz de sorun olmazdı
ama siz ne bileceksiniz ki?
Ben bu işi 20 yıldır yapıyorum.
Yalan yok, menajerim söylemeden önce 20 yıl olduğunu hiç bilmiyordum.
20 yılı ulaşılması gereken bir hedef olarak hiç düşünmedim.
Başarıyı uzun süre ayakta kalmakla tanımlamadım.
Benim başarı tanımım,
ne zamandır ev arkadaşı almadan yaşadığımdır.
Gerçek bu.
15 yıldır ev arkadaşım olmadı.
45 yaşındayım, hava atılacak bir yanı yok.
Son ev arkadaşım…
Son ev arkadaşımın
evimizde seks yaptığı her bir kişiyle videosu vardı.
Evet. Güvene ihanettir bu.
Ama komikti.
Çocuğun ruhu duymadı.
Bir sanatçı olarak başarıyı bir de şöyle tanımlıyorum.
Ne zamandır gündelik bir işte çalışmıyorum?
Yine 15 yıl.
Bana dayatılan gündelik işlerden nefret ettim.
15 yıl önce gündelik işlerde çalıştığımı hayal edin.
Bir işte çalışıyordum. Biri öğle yemeğimi çalıp duruyordu.
Üzerinde adımın açıkça yazmasına rağmen biri öğlen yemeğimi çalıp duruyordu.
Kimin yaptığını biliyor gibiydim ama kanıtlayamıyordum.
Bir gün işe gitmeden tam bir kutu müshili ezdim.
İnsanı sakat bırakacak miktarda.
Sonra da yemeğime koydum
ve elemanın tuvalete gitmek için ayaklanmasını bekledim.
Eleman kalkar kalkmaz
gidip masasına sıçtım.
Evet, gündelik işlerimin çoğundan kovuldum.
Aslında hepsinden.
Sonuncusu hariç hepsinden.
Son gündelik işim şuydu,
devasa, ruhsuz bir kurumsal ofiste çalışıyordum.
Gün ortasında istifa ettim
çünkü 60 yaşında bir kadının
yanlışlıkla asansör boşluğuna adım atıp 30 kat düşerek öldüğünü gördüm.
Hemen siktir olup gittim.
Asansör tamiri işinde son günümdü bu.
Stand-up'ta 20 yılın ardından bıktığım bir şey varsa
o da yolculuk etmektir.
Hep söylerim, gösterilerim bedava, siz yolu ödüyorsunuz.
Hele bu gece kesinlikle öyle.
İki gece önce New York'tan Milwaukee'ye uçuyorum.
İki buçuk saatlik uçuş. Aktarmasız. Sorunsuz geçmeli.
Uçağa biniyorum.
Yanımda oturan kadının 45 kiloluk bir köpeği var,
kucağına kıvrılmış.
"Affedersiniz" dedim,
"Bu ne sikim şey lan?"
Kadın, size yemin ediyorum, bana gözlerini devirip
"Bu benim duygusal destek hayvanım" dedi.
"Doktor raporum var."
"Doktor raporu mu?" dedim.
"Bu yolculukta duygusal destek hayvanına cidden ihtiyacın mı var?"
"Hayır" dedi.
Kafam patlayacak sandım.
İnsanların sistemden faydalanmalarını sevmiyorum.
İki buçuk saatlik yol. Kadına bundan bahsettim.
Vardığımızda o lanet köpeğe cidden ihtiyacı vardı.
Hava yolculuğu son yıllarda çok rahatsız edici bir hâl aldı.
Ama benim gibi çok uçan herkesin her zaman bir tüyosu vardır.
Daha rahat uçmak için bir numaraları olur.
Çok varlıklı, evli bir çiftle arkadaşım.
Milyoner tipler. Altı çocukları var.
Hep ailecek egzotik yerlere uçuyorlar
ve her yolculukta numaraları, iki ayrı uçakta gitmek.
Böylece en kötü ihtimalle uçaklardan biri düşerse
çocuklarıyla uğraşmak zorunda kalmayacaklar.
Bakın, size karşı dürüst olacağım,
işin aslı
benim evli arkadaşım falan yok.
Eskiden vardı.
Eskiden evli arkadaşlarım vardı
ama bütün evli arkadaşlarım geçtiğimiz iki yılda boşandı.
Hepsi.
Bir şey fark ettim.
Tüm arkadaşlarımın boşanmalarında ortak iki şey vardı,
sadakatsizlik ve ben.
Bakın.
Tamam, bakın. Buraya kadar harikaydınız.
Size bunu yapmak çok can sıkıcı
ama sıradaki espri kalabalığa fazla zekice gelecek.
Merak etmeyin. Açıklayacağım.
Hem sonuçta en iyi espriler açıklananlar değil midir?
Sigmund Freud'un annesi kesin aşırı seksiydi.
Çoğunuz kameralara oynuyordunuz. Durun açıklayayım.
Doktor Sigmund Freud.
Gelmiş geçmiş en ünlü psikanalist.
Başlıca teorisi, onu ünlü yapan başlıca iddiası
genç yaştaki her erkeğin öz babasını öldürmek
ve öz annesiyle seks yapmak istemesidir.
Hayal edin.
Kim bilir annesi ne kadar seksiydi de
meslektaşları "Yayınla gitsin" dedi.
14 yaşındaydım.
Annemle babamı seks yaparken bastım.
Bu her genç için önemli bir andır.
Ebeveynlerinin anne ve baba olmaktan daha ötesi olduğunu fark ettiğin an.
Bir de swinger'larmış.
Evet, aklıma kazınacak bir anıydı.
Asla unutmayacağım. Mezuniyet balomun olduğu gece gibi.
Mezuniyet gecem, 18 yaşındayım. Evde smokinimi giyiyorum.
Babam odaya girip bana bir prezervatif verdi.
El sıkışır gibi yapıp gizlice verdi. İğrenç.
Sonra gözlerimin içine bakıp "Anthony, bir şey soracak mısın?" dedi.
"Evet baba" dedim.
"Ambalajlısı yok muydu?"
Evet, babam tuhaf bir tipti, tamam mı?
Bütün babalar tuhaftır.
Çocukken ailenin ne kadar tuhaf olduğunu fark edemiyorsun.
Anca büyüdükten sonra anlıyorsun.
Ben küçükken her yıl doğum günümde babam beni mutfağa götürür,
mutfak duvarına yaslar ve ufak bir işaret koyarak
kalınlığımı ölçerdi.
Belki de bu beni biraz etkilemiştir. Bilmiyorum.
Bence gayet normal biriyim.
Gerçi insanlar benimle seks hakkında konuşmak istediğinde öfkeleniyorum.
Geçen gün arkadaşımla yemek yiyordum.
"Anthony, erken boşalma sorunu yaşıyorum" dedi.
"Öyle mi? Beyzboldan bahsetmeyi denesen?" dedim.
"Anthony, 'beyzbol düşün' demek mi istedin?" dedi.
"Ne düşündüğünden bana ne?" dedim.
"Bana erken boşalmandan bahsetme de."
Ben küçükken kardeşimle aramda rekabet vardı.
Doğrusu biraz kontrolden çıkmıştı.
Bir gün kardeşim arka bahçeye gitti,
köpeğimin tasmasını çıkardı ve onu evden kaçırdı.
Ben de balığını zehirledim.
Bence o sefer ben kazandım.
Çünkü ertesi gün dışarı çıkıp köpeğimi buldum.
Tasmasını takıp onu eve geri getirdim.
Ama kardeşim
somondan öldü.
Evet, acayip iyi.
Geçen yıl ailem tüm parasını bir saadet zincirinde kaybetti.
Tabii ki koşup bana geldiler. Zengin, başarılı oğullarına.
Bunu neden yaptığımı sordular.
Ben küçükken ailemin çok parası yoktu.
Babam gönüllü itfaiyeciydi.
Gönüllü itfaiyeci nedir bilir misiniz? Sıradan itfaiyecinin aynısı.
Sadece oğlunun saygısını kazanamıyorsun.
Annem zor zamanlardan geçiyor.
Yaşlandıkça paranoyaklaşıyor.
Geceleri korktuğu için uyuyamıyor.
Her gece yatmaya yakın beni arayıp
telefonda saatlerce kendi evinde uyumaktan korktuğundan yakınıyor.
Aylar sonunda nihayet, sırf yakamdan düşsün diye
ona silah aldım.
Şimdi de bundan korkuyor.
"Anthony, ne oluyor sana?" diyor.
"Silahlı insanların kendi evlerinde vurulma olasılıklarının
iki kattan fazla olduğunu bilmiyor musun?"
Dedim ki "Anne, ben de ona güveniyorum."
Bakın, belki
fazla sert davranıyor olabilirim.
Bazen ben de uyumakta zorlanıyorum.
Geçen gece mesela. Geçen gece yataktayım ve uyuyamıyorum.
Saatlerce yatak odamın penceresinden dışarı baktım.
Yemin ederim,
yan komşumun mutfakta karısını öldürdüğünü gördüm,
sonra da cesedi çöp torbalarına koyup attı.
Şimdi beni öldürecek diye korkuyorum.
Bence beni görmedi
ama alkışladığımı kesin duydu.
Şimdi, çok sevdiğim bir espri geliyor.
Kuzenim Randy, hayatımda karşılaştığım en aptal insan olabilir.
Tanıdığım en aptal adam.
Geçen gün gelmiş, "Anthony, yeni dövmeme bak" diyor.
"Japonca 'harika' yazıyor."
Hayır Randy.
Gamalı haç o.
Yani, öf be kanka. Herkes biliyor.
Herkes biliyor.
Almancada "harika" demektir bu.
Bu espriyi çok sevdiğimi söylemiştim.
Bu espriyi ne kadar sevdiğimi söyleyeyim.
Açılışı bununla yapardım.
Bu turnenin başında, 18 ay önce Kanye West bir gösterime gelmiş.
Benim haberim bile yoktu.
Ertesi gün Kanye bir podcast'e çıkınca haberim oldu.
"Dün gece Anthony Jeselnik'i izlemeye gittim,
açılış esprisi o kadar üst seviyeydi ki
komik olmadığımı fark etmemi sağladı" dedi.
Bu aklımı başımdan aldı.
Aldığım en iyi iltifat bu.
Kanye West'e kendini sorgulattım.
Yalan yok, çok heyecanlandım. O klibi 100 kez izledim.
Menajerime gönderdim.
"Bunu internet siteme koy, sosyal medyaya koy" dedim.
"Satalım lan biletleri,
Kanye'nin yardımıyla."
Menajerim "Anthony, kafayı mı yedin sen?" dedi.
"Kanye'nin ne işler çevirdiğini duymadın mı?"
"Hayır" dedim.
Ciddiyim. Eskiden Kanye'ye bayağı hayrandım
ama Hristiyan olduğundan beri takibi bıraktım.
Menajerim dedi ki "Kanye sırf son iki haftadır
White Lives Matter tişörtleri giyiyor ve Yahudi karşıtı laflar ediyor."
"Öf be" dedim.
"Ekstra Hristiyan olmuş."
Manyak orospu çocuğu nihayet kitabı hatmetmiş.
Menajerim dedi ki
"Bak, istersen Kanye'nin bu klibiyle reklamını yapabilirsin
ama yapacaksan
Gamalı haç esprisini kesinlikle bırakmalısın.
Aksi takdirde yanlış bir kitleye hitap etmeye başlarsın
ve şu anki hayran kitlen, yaptığın işten farklı bir ders çıkarır."
İşte bu espriyi bu kadar seviyorum.
Linç kültürüne karşıyım.
Teşekkürler.
Rogan'ın programına çıkmaya çalışan dandik komedyen taklidimdi bu.
20 yıllık stand-up hayatım boyunca
bana aynı soruları tekrar tekrar sorup durdular.
Şu ana kadar en çok sorulan soru şu,
"Anthony, linç kültürü hakkında ne düşünüyorsun?
Seni sinirlendiriyor mu? Korkmuyor musun? Linç kültürü hakkında ne düşünüyorsun?"
Açık konuşayım.
Linç kültürü sikimde bile değil.
Ben esas linç kültüründen şikâyet eden komedyenlerden bıktım.
O kadar da zor değil. İşini yap.
Komedyenlerin eşi benzeri olmayan baş belaları olması gerekiyor.
Bunu biliyorum çünkü evimde ayna var.
Linç kültürü korkutucu değil.
İlginç de değil. Yeni bir şey olmadığı da kesin.
Üniversitedeyken manyak bir hocam vardı.
Tüm öğrencilerine kendi intihar notlarını yazdırırdı.
Sonra da bunları sınıfta yüksek sesle okurdu.
Aileler öğrenince anında kovuldu.
Onu savunan tek kişi bendim.
Çünkü sayesinde matematik eğlenceli hâle gelmişti.
Evet, Joe Rogan'dan bahsettim.
Beni yanlış anlamayın.
Joe'yu severim. Arkadaşımdır. İyi biri.
Ama podcast'ini dinliyorsanız eziksiniz demektir.
Kayınbiraderim Joe Rogan'ın en büyük hayranı.
Bir bölümünü bile kaçırmaz. Dört saatlik bölümler ona yetmiyor.
Ama kayınbiraderim Joe Rogan'ın hedef kitlesi.
Kayınbiraderim komplo teorisyeni.
Manyak bir komplo teorisyeni.
Kayınbiraderim organ bağışçısı olmayı reddediyor
çünkü şuna yürekten inanıyor, olur da kaza geçirirseniz
sağlık çalışanları organ bağışçısı olduğunuzu görüp
hayatınızı kurtarmazlarmış,
organlarınızla başkasına yardım etmek isterlermiş.
Resmen delilik ama onunla tartışamam.
Adam sağlıkçı.
Son 20 yılda bana milyon kez sorulan bir diğer soru da şu,
"Anthony, yazdığın en iyi espri hangisi?"
Çok kolay. İlki.
20 yıl önce bu işe sıfırdan başladım.
Bir hiçtim.
Los Angeles'ta açık mikrofon kovalıyorum,
hiçbir şeye tepki vermeyen açık mikrofon komedyenlerine oynuyorum.
Tarzımı arıyorum.
Bu işi becerecek miyim? Geçimimi sağlar mıyım? Hemen olmadı.
Bir gece bir kafeye gittim,
şu espriyi ilk kez denedim, hayatımı değiştirdi.
Dedim ki "Millet, kız arkadaşım çikolata yemeyi seviyor.
Hep çikolata yiyor
ve 'Çikolata bağımlısıyım' diye şaka yapıyor.
'Alın şu çikolataları önümden, bağımlıyım' diyor
Cidden sinir bozucu.
Bir gün onu arabaya bindirip şehir merkezine götürdüm
ve keşin tekini gösterip 'Görüyor musun tatlım?' dedim.
'Sen niye öyle zayıf değilsin?'"
Hiçbir şeye tepki vermeyen
bir salon dolusu uyuz, açık mikrofon komedyenine
o espriyi ilk kez yaptığım anı asla unutmayacağım.
Tüm salon şöyle olmuştu…
"Yıldız olacağım lan" demiştim.
Sonra tabii birkaç yıl sonra büyük bir fırsat yakaladım
ve alay komedisi yaptım.
Donald Trump'la alay ettim.
Charlie Sheen, Roseanne Barr, bir sürü büyük isim.
İnsanlar hâlâ "Anthony, en sevdiğin hangisiydi?" diyor.
Charlie Sheen.
Ama Charlie Sheen yüzünden değil. Charlie Sheen sikimde değildi.
O performanstan birkaç gün önce evde espri yazıyorum.
Kanaldan telefon geldi.
"Anthony, biliyorum, yazmak için sadece birkaç günün kaldı
ama Mike Tyson'ı da dâhil ettik.
Mike Tyson'la ilgili kendi başına espri yazabilecek misin?"
İki gün sonra
Mike Tyson hakkında 100 espriyle o programa katıldım.
Aşırı heyecanlıyım.
Tam oturacakken kanaldan bir adam gelip
"Anthony, emin olayım dedim,
Mike Tyson'la ilgili tecavüz esprin yok, değil mi?" dedi.
"Neden ki?" dedim.
"Mike Tyson'ı televizyonda yayınlanacak bir alay komedisine gelmeye ikna etmek
neredeyse imkânsızdı.
Tecavüz esprisi yok diye söz vermiştik" dedi.
"Aynı Mike Tyson'dan mı bahsediyoruz?" dedim.
Artık program başladı.
Kürsüdeyim. Kameralar kayıtta.
Mike Tyson hakkında bir tane esprim yok.
Ve buna çok sinirliyim.
Ama Mike Tyson'ın sahnede oturduğunu göz ucuyla görebiliyorum.
Mike içiyor.
Mike sigara tüttürüyor. Mike her şeye gülüyor.
Mike, kendisiyle alakasız esprilere yanıt veriyor.
Mike Tyson hayatının en güzel anını yaşıyordu.
"Aslında var ya, bir tanecik yapabilirim" diye düşündüm.
Şöyle dedim, "Bence Mike Tyson'ın en büyük sorunu
küçükken güçlü bir erkeğin ona örnek olmaması.
Mike'ın babası daha baştan aileyi terk etmiş,
Mike ona tecavüz ettikten sonra."
Bu espriyi yaptığım anda…
Bu espriyi yaptığım anda pişman oldum.
Korktum.
Bana saldırıyor mu diye görmek için Mike Tyson'a döndüm.
Ölmek üzere miyim?
Mike Tyson kafasını geriye atmış,
"Seni rezil etti Charlie" diyor.
Çocuklar, 20 yıllık stand-up hayatım boyunca
çok fazla ünlü insanla tanıştım.
Hiçbiri sikimde olmadı.
Biri hariç,
o da Norm Macdonald'dı.
Komedyen olmayı bile düşünmeden çok önce Norm Macdonald'a tapardım.
Çocukken kahramanımdı, bugün hâlâ kahramanım.
Çok uzun süre onunla tanışamadım.
Birkaç yıl önce menajerimden telefon geldi.
"Anthony, Last Comic Standing'in yeni sunucusu olmak ister misin?" dedi.
"Deli mi sikti de böyle bir şey isteyeyim?" dedim ben de.
"Berbat bir program."
"Bu yıl farklı olacak" dedi.
"Bu yıl Norm Macdonald yargıç olacak. Norm'la çalışmak ister misin?"
Derhâl kabul ettim.
Norm'la bu programa sekiz bölüm çektik.
Sekiz gece boyunca her gece sekiz saatlik kayıt.
İlk dört bölümde
Norm Macdonald ve ben katiyen anlaşamadık.
Her gece yayında kavga ediyoruz, her gece kuliste kavga ediyoruz.
Birbirimizi hiç sevmiyoruz.
Bu beni mahvediyor.
O benim kahramanım ve bu işi kabul etmemin tek sebebi.
İlk dört bölümde bayağı sıkı çalıştım.
Norm da çalışıyor ama o kadar da sıkı değil.
Ama dört bölümden sonra ne olduysa bir şeyler yerine oturdu.
Norm'la gülüşüyoruz, anlaşıyoruz. Tek istediğim buydu.
Sonrasında Norm'la programın reklamını yapmamız gerekiyordu.
Norm Macdonald'ı son gördüğümde Larry King'in sahne arkasındaydık.
Önce ben konuşacağım, sonra Norm.
Ben çıkmadan önce Norm dedi ki
"Anthony, aramız hep iyi olmadı ya da her zaman aynı fikirde olmadık
ama buna hazırsan ve bana güveniyorsan
aklıma birlikte yapabileceğimiz çok komik bir şey geldi."
"Tabii ki güveniyorum, sen benim kahramanımsın. Neymiş o, söyle" dedim.
"Bence diğer komedyenlerden bahsetmek yerine
birbirimize açıkça hakaret ederek programın tanıtımını yapsak
çok komik olur" dedi.
"Komiklik yapmaya çalışma bile Anthony. Sadece kaba ol" dedi.
"Var ya Norm, bunu yapabilirim" dedim.
Larry King'le oturuyorum.
"Anthony, Norm Macdonald'ı nasıl buluyorsun?" diyor.
"Larry, Norm Macdonald yavşağın teki" diyorum.
Norm'un sahne arkasından güldüğünü duyuyorum.
Röportajdan sonra arkaya gidiyorum. Norm hâlâ gülüyor.
"Anthony, harikaydı" diyor. "İzle şimdi."
Norm, Larry King'le oturuyor.
Larry King diyor ki "Norm, Anthony Jeselnik'i nasıl buluyorsun?"
Norm da "Larry, en büyük isimlerden biri o" diyor.
Hayatım boyunca hiç bu kadar sinirlenmemiştim.
Buna kandığıma inanamıyorum.
Bugün harikaydınız. Sizleri şu espriyle bırakıyorum.
Yeni kapanış esprim bu.
Merak etmeyin. Trans onaylı.
Bir ay kadar önce bir düğüne gittim.
Gördüğüm en çılgın düğündü.
Törenden sonra herkes hap attı.
Gelin hap attı, damat hap attı.
Ebeveynler, büyükanne ve büyükbabalar, herkes haplandı.
Gördüğüm en manyakça şey.
Gece yarısı gibi bayıldım.
Ertesi sabah bir yerde bir hamakta uyandım.
Gidip gelinle damadı buldum ve "Baksanıza" dedim.
"Dün gece utanç verici bir şey yaptım mı?"
"Evet" dediler.
"Pança hap attın."
Çok teşekkürler Milwaukee. İyi geceler. Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Ezgi Acar