Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Dał ci znać? - Zadzwonił przed chwilą.
- Mówi, że odbierze go jutro. - Gra.
Weź się za ten holenderski rower. Ma gumę.
- Z przodu czy z tyłu? - Zobaczysz.
A tak przy okazji, zamówiłem nowe poduszki powietrzne.
Fajnie.
Cholera. Muszę kończyć. Na razie.
Eddi, przestań! Leżeć! Eddi, do nogi!
Luna!
Luna, do nogi.
Luna. Co ty wyprawiasz?
Przepraszam. Tylko psoty mu dziś w głowie.
Jeśli zaciąży, będziesz płacił alimenty.
Eddi będzie widywał małe w każdy weekend.
W co drugi.
Zgoda.
Przepraszam. Nie wiem, co mu odbiło.
U psów to chyba normalne.
Jak drapanie się w ucho tylną łapą.
Też tak czasem robię.
Muszę już iść.
Gdybyś chciał zrobić sobie fajne zdjęcia z Eddim...
Jestem fotografką. Wpadnij.
- Super. - To super.
Gdybyś chciała kupić fajny rower, mam sklep na Skalitzer Strasse.
Super.
Halo.
Cześć. Chcę zarezerwować sesję zdjęciową dla siebie i Eddiego.
Kiedy jesteś wolny?
Jutro. Jutro jestem wolny.
Może być jutro.
Do zobaczenia.
SPOTKANIE PRZY GRACH
- Kto to był? - Nieważne.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Chciałem ci podać romantyczne śniadanie do łóżka.
Ale?
To zbyt pracochłonne.
Słucham?
Liczą się chęci, prawda?
Właśnie czasem liczy się romantyczne śniadanie do łóżka.
No dobra.
Hej! Dzień dobry, pieski.
Zaraz wam coś dam. Zaczekajcie.
Może dzisiaj coś razem ugotujemy?
Chętnie, ale umówiłam się z przyjaciółmi.
Nie ma szans, żebyś to przełożyła?
Nie. Nasza noc gier to świętość.
Noc gier?
Może to zabrzmi głupio, ale to taka nasza tradycja.
Gracie na pieniądze?
W blackjacka, pokera, rozbieranego pokera…
Wolimy Monopoly i Uno.
Wiesz co? Dołącz do nas.
Wreszcie będą mogli cię poznać.
Albo…
możemy zostać w łóżku przez kolejne 100 lat.
Nie mogę odwołać.
- Oni są dla mnie jak rodzina. - Rodzina?
Teraz to mnie zachęciłaś.
Hurra! Rodzina!
- Będzie fajnie. - Naprawdę?
Coś takiego. Najlepszy kumpel wybiera się na noc gier.
- Szybko się zestarzałeś. - Wiem, że to brzmi dziwnie.
Porzucam kośćmi i pobawię się pionkami. Na luzie.
No nie wiem. A gdzie to w ogóle ma być?
W Grunewaldzie.
Co?
W Grunewaldzie.
- W Grunewaldzie? - Tak.
Stary, w tej dzielnicy nie ma nic „na luzie”.
Tam wszyscy już wygrali w Monopoly życia.
- To dobrze. - Ale nie dla ciebie.
Stary, usiądziesz pośród nich i będzie:
„Czy on pasuje do naszej Pii?”
„Nie ma matury? Co?”
„Boże! Dorastał z najlepszym kumplem na blokowiskach!”
„Idziesz do więzienia. Nie przechodzisz przez Start”.
Gówno prawda.
Na bank. Mówię ci, że tak będzie.
To tylko noc gier. Co może pójść nie tak?
Podczas nocy gier w Grunewaldzie wszystko może pójść nie tak.
Poczytaj zasady, żebyś nie wyszedł na durnia.
- Mogę wiedzieć, co robisz? - Sprawdzam poduszkę.
I jak ci idzie?
Powinna się napompować!
Będzie jej najlepsza przyjaciółka?
Mamy się spotkać w jej domu. Ma na imię Karo.
W takim razie przeciągnij Karo na swoją stronę.
Kup jakiś prezent, praw komplementy. Ładna fryzura, ładny wystrój, ładny dom…
Tego typu ludzie to lubią.
- Może jednak to odwołam. - Co?
Spotkam się z Pią jutro. Co mi tam.
Janie.
„Przegrany jest ten, kto nie walczy”.
Tak mawiał Lukas Podolski.
Pia prosi, żebym przyniósł jakąś grę.
Świetnie. Skombinuję ci najlepszą grę na świecie.
Później ci ją przyniosę. A ty…
Idź się szykować.
Nie wyglądasz jak burżuj.
- A jak kto? - Jak lump.
Dziś pokażę wam coś wyjątkowego.
To klasyk wśród gier planszowych. Monopoly.
Każdy zna tę grę z dzieciństwa.
Niejedna rodzina się przy niej pokłóciła.
Nakręciłem krótki filmik dla tych, którzy jej nie znają…
Witaj, przyjacielu. Eddi, cześć! Patrz, co przyniosłem.
To jest ta gra. A to prezent dla Karo.
Poduszka powietrzna? Nie za droga?
Droga, po burżujsku.
Nie ta zepsuta, prawda?
Masz mnie za głupka?
Eddi, chodź tu! Hej, psino.
„Jak myślisz, kto…?” jest mega. Miałem ją na kilku festiwalach.
Można się lepiej poznać.
Jak się w to gra?
Na kartach są pytania i trzeba zgadywać, kto z grupy
najprawdopodobniej zrobiłby daną rzecz.
- „Jak myślisz, kto sikałby z mostu?” - Ty.
Co? Nie, oczywiście, że ty.
I co dalej?
Dwie osoby to za mało. Potrzeba więcej graczy.
No świetna gra.
- Co nie? - Super.
- Wiedziałem, że ci się spodoba. - Dzięki.
Tak, Edziu!
- Hej. - Cześć.
Gotowy?
Tak.
- No dobrze. - Tak.
- Gdzie Luna? - Z opiekunką.
Z córką sąsiadów.
To fajnie.
To nasze trofeum.
Bronię tytułu, gdybyś się zastanawiał.
Traktujecie te gry dość poważnie.
Jak najbardziej.
Co tam masz?
To? Nic szczególnego.
Twoja rodzina będzie pod wrażeniem.
Mów, kto tam będzie? Twoja najlepsza przyjaciółka...
Karo. Znamy się od przedszkola. Spójrz, to ona.
Studiowała projektowanie.
Ma świetnie prosperującą firmę transportującą meble.
To my na Krecie. Jeździmy raz w roku.
Karo jest żoną Olivera.
Uczy w szkole zawodowej. A to mała Emma.
- Urocza. - Tak.
Przewiń dalej, to zobaczysz Sheilę.
Sheila jest farmaceutką. Ją też znam od przedszkola.
Status związku? To skomplikowane.
- To ona? - Tak.
To już wszyscy?
Tak. Czekaj, nie. Jeszcze Kurt.
To on?
Nie. Nie mam zdjęcia Kurta.
Kurt jest bratem Karo.
Jest wiecznym studentem. Mieszka z nimi.
Miały być dwa tygodnie, a zrobiło się już sześć miesięcy.
Kurt jest trochę…
Trochę?
Trochę co?
Zobaczysz.
To tutaj.
Rany. Naprawdę wygrali w Monopoly życia.
Co?
Nic.
Mogę?
Jasne.
Dobry wieczór.
Pan Fieper.
Kolejna noc gier?
- Bingo. - Gracie w Bingo?
Mówiąc bingo, miałam na myśli… Nieważne.
Dajcie znać Hoffmannom, że dziki znów wędrują po okolicy.
Zniszczyły mi pół trawnika.
Miłego wieczoru.
Fieper was niepokoił? Co za świr!
Cześć.
Karo, Jan. Jan, Karo.
- Cześć. - Witaj.
Dziękuję.
Idziemy?
Wspaniały dom, naprawdę. Prawie tak duży jak moje mieszkanie.
Ten przedsionek.
Staramy się.
- Zrobiłaś fryzurę? Wygląda świetnie. - Tak? Dziękuję.
- Mogę? - Jasne, to dla was.
Dziękuję. Co to takiego?
- Mogę? - Tak.
To nowa poduszka powietrzna. Zakładasz ją, gdy idziesz na rower.
Tak? Ale jak?
- Jan ma sklep rowerowy. - Wiem, mówiłaś. Zabawne.
Przytrzymaj. Mogę?
Czy mogę?
Proszę.
A jak się ją zdejmuje?
Boże, przepraszam. Miała wybuchnąć tylko podczas wypadku.
Masz?
Przepraszam cię.
Naprawimy włosy. Idziemy do łazienki?
Tak!
Może pójdziesz dalej sam? Zabierz to ze sobą.
Już dobrze.
Karo, zaczekaj, pomogę ci…
O kurwa!
Kto to poprzekładał? Mamy system! Niewiarygodne.
Cześć.
Jestem Jan. Przyszedłem z Pią.
Dziewczyny musiały... coś zrobić.
To źle trafiłeś.
Idiota. Cześć, jestem Sheila.
Tylko żartowałem. Jestem Oliver.
- Kurt. - Cześć.
Przyjaciele mówią na mnie K.
Nikt cię nie nazywa K.
Ale byłoby fajnie.
No to cześć, K.
Święty Graal będzie stał tutaj.
Pia ostatnio wygrała, ale dziś będzie zero litości.
Wiem, Pia mi mówiła.
Usiądź. Czuj się jak w domu.
Dzięki.
Jak mówiłem Karo, macie wspaniały dom. Gratulacje.
Staramy się.
Tak. Karo zajmuje się transportem mebli.
Interes musi się świetnie kręcić.
Pewnie, ale ja też miałem w tym domu spory udział.
- A ty masz sklep rowerowy? - Dokładnie.
Dochodowy?
Nie bądź materialistką. On jest wspaniały.
Taki wyluzowany i zabawny. Dobrze się przy nim czuję.
Bo nie zakładał ci tej poduszki.
A jakie gry lubisz?
Planszówki czy jakieś karciane giereczki?
Sam nie wiem.
Może Osadnicy z Kataru?
Chyba Katanu.
- Katar to kraj pustynny... - No tak.
- ...nad Zatoką Perską. - Pomyliłem się.
Rozumiem. Tak myślałem.
Z Kataru.
- Przywiozłem jedną grę. - Pokaż.
- Nie znam jej. - Ani ja.
Bierze się karty...
Ja lubię gry fantasy z odgrywaniem ról.
Jestem królem elfów z Toraki.
Przy okazji, Jakob się zwolnił.
Szukam głównego projektanta treści wizualnych.
A raczej głównej projektantki treści wizualnych.
Nie przyjmuję odmowy. Weźmiesz tę robotę.
Nie będziesz się marnować w tym swoim studiu.
Za miesiąc mam wystawę grupy fajnych artystek.
Kokosów na tym nie zbijesz.
A jeśli zostaniesz z Janem, będziesz żywicielką rodziny.
Jak długo jesteście razem?
Dokładnie miesiąc.
Jestem z Zorą już pięć lat.
Byłaś.
Jestem.
- Odpoczywamy od siebie. - Jasne.
Gdzie jesteś? Już przyszedł.
Dasz mi swój numer?
Pewnie. Może później.
A teraz?
- Napijesz się wina? - Poproszę.
Dobra, 0-1-7-1…
3-9-2-0-0-9-1.
Numer się zgadza.
Tak, słucham?
Cześć. Tu K.
Cześć, co za niespodzianka.
Kurt, daj mu spokój.
Gdzie się podziewasz?
Siedzę naprzeciwko.
Czemu pytasz?
Tym razem to nie ja.
Przepraszam na momencik.
Będziemy tu całą noc.
Chwileczkę, Alex.
Sklep rowerowy?
Dobra, mów.
Powiedz mi, jak długo mam to robić?
- Co robić? - Chodzić z Eddim po parku.
Sześć lat mu zajęło załatwienie mi randki.
Mnie wystarczy, żeby po prostu załatwił swoje sprawy.
Co tam słychać?
Trochę tu dziwnie. Ale stary, ta posiadłość jest ogromna.
Serio? Ale jazda! Mają basen?
Nie rozglądałem się.
Na pewno mają basen.
Czekaj.
Nie widzę.
W środku, między sauną a siłownią. Tradycyjnie.
O kurwa.
Co? Jest kort tenisowy?
Kurwa!
Helikopter?
Nie. Ptak!
Samolot? Mają samolot?
Stary, mówię o tej pieprzonej papudze. Wyleciała przez okno!
Co ty gadasz? Naćpałeś się?
Proszę. Chodź do mnie. O tak.
- Mam coś dobrego, chodź. - Mówisz do mnie?
- Mam przyjść? - Chodź!
Jeśli coś ci grozi, powiedz „kanapka z dżemem”.
Co? Żadna kanapka z dżemem. Ten pieprzony ptak siedzi na drzewie.
Dobra, rozumiem.
Eddi, chodź.
Przyleć do mnie, masz.
No dawaj. Mam coś dobrego. Patrz.
Szlag!
Wredne ptaszysko.
- Zasłużyłyśmy na lampkę wina. - O tak.
Zgubiłeś się?
Do mnie się nie zbliżaj.
Nie znalazłeś pozostałych?
Wyszedłem na korytarz, żeby odebrać telefon.
- Wszystko już gra? - Tak.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
- Tak? - Cieszę się, że tu jesteś.
Chodź.
Obyście mieli apetyt. Spędziłam pół dnia w kuchni.
Jedzenie będzie nas rozpraszało!
Nawet w cyrku trzeba jeść, jak mawiali Rzymianie. Czy Grecy?
Na pewno nie wspominali o guacamole.
Mniam. Czego dodałaś? Pyszne.
Awokado. Reszta to tajemnica.
Zdrowie.
„Awokado” to azteckie słowo i oznacza jądro.
Nie wiedziałam.
Zora uwielbia guacamole.
Moja dziewczyna.
Wspomniałaś o niej.
Była dziewczyna.
- Mówiłam, że odpoczywamy od siebie. - Już pół roku.
Zaczynamy?
Na początek planszówka Activity.
Niech wygra najlepszy!
I niech tym najlepszym będę ja.
Powodzenia.
To taki rytuał.
Ekstra.
Tam się poznaliśmy.
- Park. - Tak!
Dodaj dinozaury.
Nie mam pojęcia.
- Park Dinozaurów? - Znasz to.
Park Jurajski. Nieważne. Jestem na to uczulona.
Orzechy?
Cały czas podjadam orzechy. Nie mogę być na nie uczulona.
Gdyby miała alergię na orzechy, to by ich nie jadła.
- Kurt. - Ma alergię na ryby!
Szczęki. Następne. To znasz. Buzi-buzi i bul-bul.
- Stop! - Titanic!
Każdy go zna.
- To mój ulubiony film. - Naprawdę?
Zero, nil, nada, niente. Szkoda.
Chyba jestem za głupi na tę grę.
Jak przegrać, to z tobą.
Zazdroszczę wam. Wciąż pamiętam, jak z Zorą...
Następna runda. Czyja kolej?
Nasza.
Hola. Emma już śpi.
Dziękuję. Możesz iść do siebie.
- A może dołączysz? - Na pewno ma inne plany.
Miłego wieczoru.
Sí. Miłego wieczoru.
- Hossa, co? - Hossa?
Hossa. Tak mówią w Meksyku.
Opiekunka musi być bardzo pomocna.
Głównie to ja zajmuję się małą.
Cóż. Ostatnio Emma nazwała Gabrielę „mamą”.
Słucham? Bawiły się wtedy w dom.
W każdym razie Emma bardzo ją lubi.
Tak jak ty. Hossa.
Proszę cię. Mam kupę roboty przy Helmucie Kohlu.
Oli ma ptaka, który tak się nazywa.
Kakadu. Miałem też drugiego, Angelę Merkel,
ale Helmut Kohl zadziobał ją na śmierć.
Pieprzony patriarchat.
Ptaki w klatkach często stają się agresywne.
Dlatego Helmut Kohl może swobodnie latać po gabinecie.
Nie otwieraj drzwi.
Teoretycznie, gdyby ptak odleciał,
to wróci, prawda?
Nie chcę o tym myśleć. W okolicy roi się od kotów.
Nie przetrwałby długo.
To byłoby okropne. Kocham go.
Byli u mnie w studiu. Coś pięknego.
Dość o ptakach.
Nigdy dość rozmów o Helmucie Kohlu.
To kakadu zjednoczenia Niemiec.
Nieźle.
- Gdzie jest toaleta? To znaczy łazienka. - Za rogiem.
- Tylko na siedząco. Żartuję. - Jesteś niemożliwy.
Ja zawsze siadam.
Wystraszyłeś go gadaniem o kakadu.
Raczej ty tą twoją Zorą.
- Zróbmy sobie przerwę. - Dobry pomysł.
Jan!
Dzięki Bogu, że żyjesz.
Oczywiście, że żyję. Co tu robisz?
Powiedziałeś „kanapka z dżemem”.
Nasze hasło.
Co? Powiedziałem: „żadna kanapka z dżemem”.
„Żadna kanapka z dżemem” zawiera „kanapkę z dżemem”.
Tak, ale zaprzeczyłem. Powiedziałem „żadna”.
Gdzie Eddi?
Dałem mu gumową kość i puściłem Beethovena.
Skoro tu jesteś, to poszukaj tego cholernego ptaka.
- Jakiego ptaka? - Kakadu.
Wyleciał przez okno. Musi gdzieś tu fruwać.
- Prawdziwe kakadu? - Tak. Całe białe.
Wyzwanie przyjęte… Jan!
Co?
- Jaki dźwięk wydaje kakadu? - Pojęcia nie mam.
- Wyżej. Kakadu. - Kakadu!
Skąd mam wiedzieć? Pobierz aplikację z odgłosami ptaków.
Git. Możesz na mnie liczyć.
Tak jak na tę poduszkę powietrzną?
A co się stało?
Napompowała się!
Jak to poduszka powietrzna!
- Zapomnij. - Dobra. Kurwa.
- Hej, Siri. - Tak?
Jaki odgłos wydaje kakadu?
Ja pieprzę.
Cholera, przepraszam. Zgubiłem się.
To nic... Todo bien.
Wszystko gra.
Wybacz.
Tędy na górę.
Ty zrobiłaś jedzenie?
Szefowie nie mają za dużo wolnego czasu.
Było pyszne. Dziękuję.
Wychodzę.
Gabrielo, potrzebujemy więcej guacamo…
Zgubiłem się. Właśnie miałem…
Za rogiem w korytarzu.
Na samym końcu, ostatnie drzwi po prawej.
Poszedłem za daleko.
Guacamole.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Idziemy grać dalej?
Tak.
Patrzcie na to. Bam, bam i…
Cały czas mnie blokowałaś. Może jednak nie dam ci pracy.
- Ha, ha. - Pracy?
Pia będzie główną projektantką treści wizualnych.
- Naprawdę? - Rezygnujesz ze studia?
Niczego jeszcze nie postanowiłam.
Po urodzeniu dzieci kariera ci się skomplikuje.
Może Jan nie chce dzieci.
Może za wcześnie, by o tym mówić.
- Uprawialiście już seks? - Pytasz poważnie?
Możemy kontynuować grę?
- Moja kolej? - Tak.
Otworzę.
Kto to może być? Oby nie ten dziwak z sąsiedztwa.
Hej, kolego.
- Grasz? - Tak.
Bam. Tak.
Dobra. Patrzcie.
- Przykro mi, ale wygrałam. - Nieźle.
No proszę!
Witam wszystkich.
Pozwólcie.
Cześć.
Cześć, Jan.
Cześć.
- Jan i Pia uprawiali seks. - Kurt.
Pierwsze koty za płoty.
Nie wiedziałem, że kogoś przyprowadzisz.
Oby nie czuł się niezręcznie przy twoim byłym.
- Szczerze? - Coś ty!
Przyniosłem coś dla Emmy. Malutka już śpi?
Na szczęście. To znaczy niestety.
- Włożyć jej to do łóżeczka? - To miłe.
- Jutro się pobawi. - Dzięki.
- Powariowaliście? - Wiedziałeś o tym?
- A jeśli tak? To mój dom. - Mój dom.
- Nasz, a Mat to nasz przyjaciel. - I mój były facet.
Właśnie.
- Masz na myśli, że wy... - Kurt, daj spokój.
Ucieszyłabym się, gdyby Zora przyszła.
W tym się różnimy.
Nie wiedziałam o tym. Przepraszam.
Wychodzimy?
Nie wiem. Co o tym myślisz?
To głupia sytuacja, ale wykorzystajmy ją jak najlepiej.
Jesteśmy dorośli.
Idę do niego w przyszłym tygodniu. Oby się na mnie za to nie wyżywał.
Mat to nasz dentysta.
- Mój już nie. - Byłaś u niego niedawno.
Z pilną sprawą.
Boziu, co za urocze dziecko!
- Jak jej ojciec, prawda? - Mały aniołek.
- Usiądź. - Dzięki.
Co u mojej słodkiej Luny?
Wszystko gra. Ma nowego kolegę. To Eddi, pies Jana.
Razem kupiliśmy Lunę.
- A raczej… - Uratowaliście ją.
- Super. - To nasze dziecko.
Przyniosę więcej wina. Idziesz ze mną?
- Z chęcią się napiję. - Ja pójdę po wino.
Ktoś wygrał?
Przepraszam cię. To kompletna katastrofa.
Może stąd pójdziemy
Nie wyjdę na tchórza?
A czy to ważne?
Karo ma rację. Wszyscy jesteśmy dorośli. Nie będzie tak źle.
Powinienem wiedzieć coś jeszcze?
Wiesz więcej, niż potrzebujesz.
- Nieważne, kto wygrał. - Bo mnie nie było.
- Super. - Musimy…
Wszystko gra?
Poczęstujemy się za to najdroższym winem Oliego.
- Znasz się na winach? - A wyglądam na takiego?
To chyba jest drogie.
Doskonale.
Gdy gotuję, kuchnia wygląda jak chlew. Za to Karo…
Kolejny były?
Otworzę.
Znów tu są.
Bo ich zaprosiliśmy.
Mówię o dzikach. Jeden jest na waszym podwórku.
- Wątpię. Naprawiłem płoty. - Jestem pewien.
Może choć raz spędzi pan spokojny wieczór przed telewizorem?
Dobranoc.
Sąsiad obserwuje ogród. Trzeba na niego uważać.
Ładnie to streściłeś.
- To pewnie kot. - Daj spokój.
Sam mówiłeś, że pełno tu kotów.
- Jesteś niemożliwy. - Przepraszam.
Oby nie łaziły po świeżo wylanym betonie.
- Po betonie? - Wylałem fundamenty pod domek.
Jak się wam grało w Activity?
- Pia zawsze wymiatała. - Dobrze.
Jan trochę słabo kapował. W końcu woli „Osadników z Kataru”.
Jak „Monopolo”.
Tylko żartuję, Janie.
Głowa do góry.
Znamy się od lat i mamy swoje powiedzonka.
Czasem spędzaliśmy całe noce na graniu w Activity.
To mi przypomniało, że musimy zarezerwować dom na wakacje.
Rozmawiałem z Papadopoulosem. Inaczej przepadnie.
Kreta. Grecja. Spędzamy tam wspólne wakacje.
Polecisz z nami?
Nie musimy teraz planować.
No dobrze.
Gramy. Trivial Pursuit.
- W porządalu. Czas na wiedzę ogólną. - Tak.
Co studiowałeś?
Nic. Przez 16 semestrów.
Przepraszam. Nie chciałem…
Po maturze zająłeś się podróżowaniem?
Zawsze o tym marzyłem.
- Marzenia śniętej głowy. - Ściętej.
- O to mi chodziło. - W porządku.
Jan ma sklep rowerowy.
Potrzebuję nowego roweru. Może kiedyś wpadnę?
- Można na tym zarobić? - Tak.
Na szczęście wielu dentystom można wcisnąć drogie e-rowery.
Może umiałbyś pomóc Oliemu przy domku?
Nie trzeba. Domek jest jak ze stali.
Coś dla uzupełnienia energii.
- Ktoś ma ochotę? - Co to takiego?
- Salsa jest ostra? - Trochę.
No dobra. Poprowadzę quiz.
- Nowicjusz na pierwszy ogień? - Dobra.
Niech wygra lepszy.
Kategoria to nauka i natura.
„Jaka jest popularniejsza nazwa kwasu askorbinowego?”
Aspiryna? Nie wiem.
Witamina C. Powiesz to jeszcze raz?
Nie.
Masz próchnicę w 32. Przydałoby się ją wyleczyć.
Zadzwoń na mój prywatny numer. Nie będziesz czekał pół roku.
- Historia. - Historia…
„W którym roku zbudowano Mur Berliński?”
- Upadł w 1989 roku… - Tak.
No i?
W 1963.
Blisko. W 1961.
Mat wie wszystko!
- Trzynastego sierpnia. - Co to było?
Co takiego?
Dlaczego ty i Zora zrobiłyście sobie przerwę?
Dziękuję, że pytasz.
Zora chciała się trochę zdystansować.
Podobno nie dawałam jej dość przestrzeni.
Myślę, że na dłuższą metę to wzmocni nasz związek.
- Co to? - Masz jej zdjęcie?
Jasne.
Lepiej tego nie ciągnąć.
Spójrz. To ona.
Dodała to zdjęcie na Instagrama dwa dni temu.
W bluzce ode mnie.
Wysyła mi małe sygnały.
Na pewno.
- Ładnie wygląda. - To prawda.
Ostatnio była online o 2.17?
Pewnie nie mogła spać, biedactwo.
Albo imprezowała.
Właśnie.
Może chciała odwrócić uwagę od tęsknoty za mną.
Nie śledź jej na WhatsAppie.
O co ci chodzi? To się samo wyświetla.
- To moja dziewczyna. - Była.
Skasuj jej numer.
Pracuję nad tym tekstem od jakiegoś czasu. Co o tym sądzisz?
Nie wiem. Może to zbyt intymne?
To wciąż ta sama wiadomość?
Znowu ją trochę przeredagowałam…
Gdzie ona jest?
Wysłałeś ją?
Co…
Co? Nawet nie dotknąłem!
- Wysłałeś. - Nie!
Na twoim miejscu bym tego nie robił.
- Może uda mi się ją usunąć? - Ona i tak zobaczy…
Zobaczy, że usunęłam wiadomość.
Cholera! O rany.
Dlaczego to zrobiłeś? To był szkic! Zawarłam w nim bardzo wstydliwe rzeczy.
- Niczego nie tknąłem. - To kto?
Narozrabiałeś.
Gdybyś skasowała numer, nie doszłoby do tego.
Jasne. Teraz to też moja wina.
Sheila.
Przejdzie jej.
Jezu!
Pomogę ci.
Modolorogin? Co to jest?
Taki stymulant.
Jako farmaceutka ma łatwy dostęp.
- Obłęd. - Ale jazda.
Przestań!
Gramy dalej?
Świetny pomysł. Każdy czasem daje ciała, Janie.
Dobra. Sztuka i literatura.
Czytam.
„Który tom wierszy rozsławił Charlesa Baudelaire'a?”
Pojęcia nie mam.
Les fleurs du mal. Kwiaty zła.
Brawo, zgadza się. Prawidłowa wymowa.
Nad drogim ciałem w dreszczach miłości schylony,
Jest on jak konający, co kopie grób własny.
To się nie rymuje. Kiepski ten poeta.
Pamiętasz? Montparnasse. Byliśmy kiedyś w grobowcu Baudelaire'ów.
Nagle zaczęło padać,
Wpadliśmy do kawiarni, przemoczeni do suchej nitki.
Kelnerka przyniosła ręczniki.
Piliśmy szampana i…
A to napisałaś pod postem.
„Dziękuję za piękny dzień”.
- Z serduszkiem. - Tak.
Tak. Z serduszkiem.
Geografia?
„Jaka jest stolica Bahamów?”
Nassau.
Tam też byliśmy.
Oczywiście.
Chwileczkę. Czekajcie.
Bum.
Dobra. Spoko.
Ty chyba żartujesz.
Tam nauczyłem Pię surfować.
Ładnie.
Na zdjęciach wszystko wygląda świetnie.
Właśnie. Gra w golfa też.
Przestaniesz w końcu?
- Co? - Przestaniesz?
To zdjęcie z oświadczyn. Pewnie wiesz, że jesteśmy zaręczeni.
Byliśmy.
Nie wiedziałeś?
Przepraszam, nie chciałem, żeby było niezręcznie.
To bardzo niezręczna sytuacja. Mam na myśli Jana i Pię.
Wystarczy. Zapomnijmy o tym. Kurti, Oli?
Och. Upuściłem kość.
To ją podnieś.
Gdzie ona może być?
Nie mogę jej znaleźć. Chyba musimy kończyć. Szkoda.
- Wcale nie, Kurt. - Znajdziemy inną.
Wyłaź.
Rzucę za ciebie, bo szkoda czasu.
No dobra.
„Którą piosenkę Rio Reiser wykonał zespół Echt w 2000 roku?”
Nie wiem. Słucham tylko metalu.
Może Jan wie? Na pewno znasz tytuł.
„Król Niemiec”?
Aleś palnął.
Pia, kogoś ty tutaj przyprowadziła?
- Gdzie gitara? - Chcesz? Już daję.
Dajcie spokój z tą gitarą.
Trochę mu podpowiem.
- Maestro. - Gracias.
Chodźcie. Muzyka nas rozluźni.
Jasne.
Rozumiem, że jesteś zły.
Uściślę, że nie powiedziałam „tak”.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Bo to nic nie znaczyło.
I co?
Zora jest online, ale jeszcze nie odczytała.
Przepraszam. Choć tego nie zrobiłem.
Chodźcie. Nie psujcie zabawy. Wstawajcie!
Świat zagląda w moje okno
Oczy me zmęczone Zgaszone, nieśmiałe
A ja siedzę na chmurze
Mat to nasza gwiazda rocka. Wymiata.
Widzę, że się zbliżasz, ale mijasz mnie
KANAPKA Z DŻEMEM
Lecz to już nie boli mnie Nie, to nie boli mnie
Wyciszyłem się Nie boli mnie, gdy widzę cię
Muszę się przewietrzyć.
To koniec, żegnaj, czerwcowy księżycu
- Iść z tobą? - Nie.
Alex potrzebuje pomocy. Muszę zadzwonić, dobrze?
To koniec, żegnaj…
„Mat to nasza gwiazda rocka”.
- Tak? - Gdzie jesteś?
Na podwórku sąsiada.
Jak to? Co ty tam robisz?
Tak się tylko kręcę.
Alex. Tak?
Proszę. Tutaj.
- A to co? - Właśnie.
Ten głupi ptak tu przyleciał, a potem wpadłem w pułapkę.
Już wiesz, jak czuje się dzik.
Dobre.
Lepiej uwolnij linę. Tam jest.
Tylko ostrożnie!
To koniec
To koniec, żegnaj już!
Jak idzie?
Jest do bani. Przyszedł były Pii.
- Serio? - Tak.
Czego on chce?
Chce Pię…
To strzel mu w pysk.
Mało brakuje.
Albo skop mu tyłek.
- Kto to tak wyje? - Ten facet.
Tym szybciej walnij go w ten pysk.
Wyciszyłem się Nie boli mnie, gdy widzę cię
To koniec, żegnaj, czerwcowy księżycu
To koniec…
- Myślałam, że poszedłeś. - Przeciwnie. Wróciłem.
Za to należy się dodatkowy punkt.
Wszyscy się zgadzamy, że w Trivial Pursuit Mat jest niepokonany.
Następna gra, Saga o Torace!
Musimy?
Owszem.
Nie zagraliśmy w grę Jana.
O, na pewno jest fajna. Jak się nazywa?
- „Jak myślisz, kto…?” - Jak?
Może zacznijmy. Wszystko się wyjaśni w trakcie.
- Potrzebujemy czegoś do pisania? - Tak.
Dobra.
- Sheila. - Tak.
Usiądę tutaj.
- Co teraz? - Bierzesz jedną kartę z talii.
„Jak myślisz, kto po cichu popija?”
- I zapisujemy imię? - Właśnie.
Skończyliście?
Odwracamy.
Czemu mnie wpisałeś? Bo lesbijki zawsze piją? Ty więcej.
- Niby kiedy? - Zawsze.
Lampka wina od czasu do czasu nie zaszkodzi.
Tylko tak mówisz. Też cię wpisałam.
Ja też.
Mieszkasz u mnie. Oczekuję więcej szacunku.
U mnie.
U nas.
Też napisałem twoje imię.
- Tak? - No.
- No dobra. - Karo wpisała mnie.
Dla mnie spoko.
Gdybym nie miała kariery i dziecka, też bym piła więcej.
Karo zaproponowała Pii pracę. Co to było?
Główna projektantka treści wizualnych.
Cudownie.
- Widzisz? - Bierz!
Pozwól, że Pia sama zadecyduje.
Ktoś nie może znieść, że jego dziewczyna zarabia więcej.
Kto taki?
Janula, to był żart.
Co dalej?
Oliver zdobył najwięcej głosów. To znaczy, że musi się napić.
Dziwna gra, ale zgoda.
Słuchajcie. Przeczytała wiadomość.
Teraz ja też muszę się napić.
Dobra. „Jak myślisz, komu grozi wypalenie?”
Gotowi?
Odwracamy.
To, że dużo pracuję, nie oznacza, że się wypalę.
Ja też dużo pracuję. Bardzo dużo.
Nasz związek bardzo na tym ucierpiał.
Tak, Matthiasie? To było przed czy po podróży na Bahamy?
I przed, i po.
Ucierpiało zwłaszcza nasze życie seksualne.
Z początku nie mogliśmy się sobą nacieszyć.
Pieprzyliśmy się dzień i noc, gdzie popadło.
To nie miejsce na to.
Macie jakieś zdjęcia?
Nigdy cię nie przeprosiłem.
Pia…
Gdy człowiek straci tak piękną, fascynującą kobietę, taką jak ty,
to wie, że naprawdę nawalił.
Na całej linii. Przepraszam.
To już przeszłość.
Ale miło, że mówisz to przy wszystkich.
Grajmy dalej. Czy chcesz wyrecytować kolejny wiersz?
Na Krecie otwarto nowe muzeum archeologiczne.
- Tak? - Tak.
Nie wiem, czy Jan interesuje się kulturą.
Można tam jeździć rowerem.
Dzięki. Mam też inne zainteresowania.
Na przykład?
Na przykład kolekcjonowanie antyków.
Rower Boccelli.
- Bottecchia. - No.
Rower?
Ja też mam rower.
„Jak myślisz, kto trafi do psychiatryka”?
Oliver.
- Hej! - Prawda.
To twoje odgrywanie ról jest trochę…
Jeśli terapia coś pomoże, to proszę bardzo.
Gdybyście przyszli na taką imprezę,
zrozumielibyście tę fascynację, ale już trudno.
Na przebieranki i walki z orkami?
Nie rozumiem, co w tym fascynującego. Następna karta.
„Kto zagrałby w tenisa stołowego nago?”
Nago tak, ale nie umiem grać w tenisa.
Nago to trzeba dobrze wyglądać.
Umiem grać i dobrze wyglądam nago. Prawda, Pia?
Daj spokój. Następna karta.
„Jak myślisz, kto pokonałby drapieżnika?”
Jan.
Z pewnością potrafi ujarzmić psy.
Ale psy to zupełnie inne zwierzęta niż lwy i tygrysy.
Sprawdźmy.
Poważnie?
Ten mięczak?
Dam ci skórę tygrysa do leżenia nago.
Myślicie, że ja nie, bo co?
Nie wygłupiaj się.
No, nie wygłupiaj się.
Moje imię pada tylko przy okazji durnych pytań.
Picie, choroba psychiczna… Nie dla mnie walka z dzikimi zwierzętami.
- Nie dla grubego belfra. - Nikt nie pokona drapieżnika.
- Oli, uspokój się. - Uważacie mnie za frajera.
- To bzdura. - Wcale nie! Nikt mnie już nie szanuje!
W moim domu od miesięcy mieszka łajza, a mojej żonie to pasuje!
- W moim domu. - W naszym domu!
Oli, wracaj!
Kogo on nazywa „łachudrą”?
Emmę?
Czy Gabrielę?
Oli, wracaj!
Twoja gra jest do dupy.
Może zaśpiewasz o tym piosenkę?
Odpuśćcie już.
Ten wodolejca mnie prowokuje.
- Oli, bądź poważny. - Zostaw mnie.
Oli, zdejmij to.
Daj mi spokój!
Oli, błagam.
Nie pasuje ci, to nie patrz.
Gratulacje. Jedną nogą jesteś już w psychiatryku.
Oli, co to ma być?
Nie ma Oliego. Jestem Ogandur, wszechmocny król elfów.
Możecie się śmiać.
Potrafię zamienić kamień w złoto i rozmawiać z roślinami i drzewami.
Podczas różnych obchodów poddani klęczą przede mną tłumnie.
Ja postoję. Przynosisz nam wstyd.
Tego obawiasz się najbardziej. Że przyniosę ci wstyd.
Że runie obraz tej idealnej Karo,
która prowadzi firmę i ciągle opiekuje się dzieckiem.
Do tego jeszcze dba o dom
i dyryguje wszystkimi wokół!
Wybacz, że nie zadowala mnie przeciętność!
Dzięki temu możemy wieść piękne życie!
W którym rzadko cię widuję,
bo żeby funkcjonować, musisz szprycować się pigułkami.
Te tabletki były dla Karo?
- Wypadły ci z torby. - Potwierdzam.
Czemu to przede mną ukrywacie?
Bo to tajemnica zawodowa?
O naszych problemach z seksem pewnie się tak nie kryła.
Nie mamy problemów z seksem, tylko go nie uprawiamy.
Pytanie do ciebie. Czemu Oli i Karo już nie uprawiają seksu?
A. Zawsze jest zmęczona.
B. Jej brat jest wścibski i dopytuje się następnego dnia.
Możesz wybrać więcej niż jedną odpowiedź.
Dlatego tak się kręcisz przy Gabrieli?
Co wy razem robicie? Ona też klęka przed tobą?
- To nie jest… - Błagam.
Miała na sobie twoją koszulę. Tę z ostatków.
Pytanie. Skąd się u niej wzięła?
A. Sama do niej poleciała. B. Zdjąłeś ją u niej.
Podpowiem ci, B!
Ustępuję!
- Oli... - Ogandurze.
- Ale Oli… - Ogandurze!
- Nic nie słyszałem. - Co?
ORZEŁ WYLĄDOWAŁ! DO BIBLIOTEKI!
- Nie wiedziałam, jak źle tak jest. - Skarbie.
Nic mi nie będzie.
Takie rzeczy się zdarzają. Ja z Zorą...
Daj już z nią spokój!
Złapałem go. Wszystko gra.
Jesteś najlepszy, Alex.
Wiem. To jest Gabriela. Pracuje tutaj jako au pair.
Zabawna historia. Zgubiłem się i trafiłem do jej kuchni.
Zdarza się.
Stary, Gabriela robi najlepsze guacamole na świecie.
Ma problem z rowerem, łańcuch jej spada.
- Naprawię go. - Dasz mi tego ptaka?
Tak. Masz.
- Trzymaj. - To nie jest kakadu.
Jesteś pewien?
To zwykły gołąb. Oczywiście, że jestem pewien.
Myślisz, że gość się skapnie?
Czy on…
Wypuść to biedaczysko i szukaj odpowiedniego ptaka.
- Stary! - Jasne.
SAGA O TORACE
Ja, Ogandur, król elfów, wyruszam w podróż do Toraki.
Podążaj za mną, by nie zgnuśnieć w królestwie ignorantów.
- Monopoly? - Jasne.
Piątka, wejdź do magicznej fortecy. Ja pokonam trolla.
To nie może być prawda.
- Gdzie byłeś? - Mam jeszcze jedno pytanie.
Uwaga! Za tobą są orki. Orkowie na dziewiątej.
Czy ty nazwałeś mnie wodolejcą?
Na pewno nie.
Możliwe, że tak.
W takim razie mamy problem.
Nie lubię, gdy ktoś mnie tak nazywa.
Ktokolwiek.
A już na pewno, gdy jest to sprzedawca rowerów.
Przepraszam. Nie wiedziałem.
Ty wodolejco.
Przeproś mnie!
Nie.
Pogódźcie się, bo to irytujące.
Zagrajmy w Monopoly.
Nie pozwolę, by uszło mu to na sucho.
Wyzywam cię.
Załatwmy to po męsku.
Chcesz pojedynku?
Tak.
W tenisa stołowego.
Wiedziałem, że stchórzy! Ale z ciebie frajer!
Nie ma stołu. Inaczej bym ci skopał dupę.
Mamy stół w piwnicy.
Zorganizujemy coś lepszego niż Monopoly.
Na pierwszy rzut oka remis.
Pierwszy raz od 20 lat widzę fiuta. Nie tęskniłam.
Uważam, że to niepotrzebne.
Lepiej dopinguj swojego Jana. Czy wolisz, żeby grał na pałę?
Żarciki o fiutach. Jak oryginalnie.
Matthias serwuje.
O co będą grali?
Myślałam, że o Pię.
Bardzo śmieszne.
Przegrany wypije butelkę chili. Czy to dla ciebie zbyt ekstremalne?
- Matthias nie może ostrego. - Dokładnie.
Żaden problem.
To dobrze.
- I tak wygram. - Przegrany wypije butelkę sosu chili.
Tak!
Jeden do zera, Matthias.
Wspominałem, że od lat gram w klubie?
Akurat tym jeszcze się nie chwaliłeś.
Dwa do zera, Matthias.
Liczyłem na przeciwnika, nie na ofiarę.
Tak!
Dziesięć do trzech dla Matthiasa.
Siedem punktów meczowych.
Zapowiada się kastracja.
Została ostatnia piłeczka.
W porządku?
Punkt dla Jana. Dziesięć do czterech.
Dziesięć do pięciu.
Dziesięć do sześciu.
Dziesięć do siedmiu.
Kurwa. No dalej!
Kto jest teraz ofiarą? Graj.
Mamy 11:10.
Punkt meczowy dla Jana.
Nie wolicie użyć nowej piłeczki?
- Tak! - Nie!
Zwycięstwo dla Jana!
Tak! Jest!
Ofiara wygrała!
Tak! Jest!
Skarbie.
Jan…
Nie robiłabym tego.
Pamiętacie mojego kurczaka piri-piri? Wychodził mu każdym otworem.
Wiadomość od Zory.
Nie otwieram. Inaczej pomyśli, że na nią czekałam.
Matko, to tylko podejrzyj.
No dobra. „Niedługo zadzwonię”. I buźka.
Ale nie ta zwykła, tylko zaczerwieniona. To dobry znak, prawda?
Znaki często nie są tym, czym się wydają.
Ja też bym dał radę.
Ale wygrałem.
Prawie nic nie czuję.
Kto jest teraz mięczakiem?
Co się z tobą dzieje?
Nie jestem żadnym trofeum! Sprawdź, co z nim.
- Ja mam mu pomóc? - Dobra, idę.
- Uważaj! Za tobą są orki. - Ale mnie to wkurza!
Może pomóc?
Nie.
Spróbuj tego.
Może lepiej się połóż.
- Czy on wypił to mleko? - Tak.
Chętnie ci odkupię.
Tego nie da się kupić! Co najwyżej odciągnąć.
To najbardziej porąbana noc gier. A tak się starałam.
Cóż…
Gabriela gotowała. I co z tego?
Zarzucisz mi, że sama tego nie przygotowałam?
Nie, ale po co udawać? Tak to się robi na Grunewaldzie?
A ty skąd to wiesz?
A może powiesz nam, co robiłeś u niej,
gdy wyszła spod prysznica?
Zgubiłem się. No i?
Kilka razy się dziś zgubiłeś, niezależnie od tego, czego szukałeś!
Tak.
Dokąd idziesz?
Co to było? Do tego ta walka o to, kto ma większego.
Nie mówię tego w przenośni. Dosłownie porównywaliście swoje fiuty.
Nie moja wina, że twój były chłopak...
Wybacz, narzeczony, się tu zjawił.
On zaczął.
Coś takiego! A to co, przedszkole?
- Noc gier. - Która zawsze wychodziła super!
Gdy mnie nie było?
Wybacz, że nie pasuję do idealnego świata bogatych i mądrych.
Co ty wygadujesz?
Wszyscy tu wygrali w Monopoly życia.
W Monopoly nie ma sklepów rowerowych.
Ani studiów fotograficznych.
Dlatego wkrótce zaczniesz pracować dla Karo.
Wtedy będzie cię stać chociaż na pieprzoną żółtą ulicę.
Naprawdę gdzieś dzisiaj zbłądziłeś.
- Myślałam, że jesteś luzakiem. - Zazwyczaj tak.
Ale musiałaś mnie wciągnąć w tę pojebaną grę.
Poza tym nie kolekcjonuję antyków. Mam tylko stary rower na ścianie.
Pia…
Przepraszam za tę całą sytuację.
Ale nasz ostatni pocałunek trochę mnie zmylił.
Od tamtej pory…
Pocałowałaś Mata?
Czemu o tym nie wiedziałam?
To był ten nagły wypadek?
To było przed nami.
Zanim zostaliśmy parą.
Dużo się dziś o tobie dowiedziałem.
Alex, zapomnij o tym głupim ptaku. Zmywamy się.
Dobry wieczór.
Piękny macie ogród.
Hej.
Jeśli chodzi o domek… to…
Trochę się...
Pewnie był źle skręcony.
Ptak? Jaki ptak?
O cię chuj.
Tak. Do kwadratu.
Nie mam kluczyka.
A ja dziewczyny.
To była chujowa noc dla nas wszystkich.
Ja pierdolę.
Pewnie zgubiłem go, gdy wpadłem w tę cholerną pułapkę.
Co ty? Chyba żartujesz.
To było gdzieś tutaj, co nie?
Dziwne.
Co?
Nie ma sieci, w którą wpadłem.
O żesz, kurwa, ja pierdolę!
No.
Teraz ty też wiesz, co czuje dzik.
„Rozpaczliwie szukam mojego kakadu, Helmuta Kohla”.
ZAGINIĘCIA
Wykrzyknik.
- Czemu nie powiedziałaś mi o pocałunku? - Właśnie.
Nie wiem. Nic dla mnie nie znaczył.
- Pocałunek zawsze coś znaczy. - Zawsze coś znaczy.
- Wkurzasz mnie. - Wkurzasz mnie.
Lepiej powstrzymaj się od dawania rad na temat związków.
Dobra. To było wredne.
Wszyscy daliście dziś popis.
Tak, ale twój Jan też.
Wiem.
Dajcie mu spokój.
Przez tego idiotę uciekł mój Helmut Kohl.
Zaprosiłeś Matthiasa. Co ty sobie myślałeś?
Mówił, że wciąż macie szansę, bo się całowaliście.
Chciałem pomóc.
Dlatego dobierałeś karty, na które był przygotowany.
Zauważyłaś?
Nie jestem głupia.
Nie jest głupia. Inaczej Jan by z nią nie był.
Co teraz?
Nic.
- A jeśli on przyjdzie? - A jeśli nie?
Myślisz, że nas zastrzeli?
Nie po to się staraliśmy, by zginąć w Grunewaldzie.
Nie bądź głupi. Nie będzie strzelał. Poluje na dziki.
A jeśli najpierw strzeli, a potem się dopiero przyjrzy?
Jestem taki młody. Mam przed sobą całe życie.
Po raz pierwszy w tym roku sklep jest na plusie.
Czemu akurat teraz?
Co mam powiedzieć? Zostawiłem kobietę moich marzeń.
Jeśli zginę, Pia nie dowie się, ile dla mnie znaczy.
- Brzmi poważnie. - Bo tak jest.
Musimy się stąd jakoś wydostać.
- Musisz się przesunąć. - Nie tak.
Alex, to nie...
A gdzie jest Mat?
Pewnie całuje się z toaletą. Dobrze mu to zrobi.
Matthias?
Pia…
- To ja. Nie rozłączaj się. - Włącz głośnik.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Kocham cię.
Boli mnie, że jesteś z tym frajerem.
Ej, palancie! Zatrąb jeszcze raz, to popamiętasz!
Jestem dentystą!
Pia, zasługujesz na kogoś lepszego.
Na mnie!
Jestem twoim królem. Jestem wojownikiem.
Dla ciebie pokonałabym nawet tygrysa.
O, zrobię to dla ciebie.
Założę mu kokardę i podaruję ci. Pia!
Jestem drapieżnikiem!
To głupota. Lepiej jedź do domu i prześpij się.
Skręć w lewo za 800 metrów, a dojedziesz do celu, ZOO.
- Co on robi w zoo? - Matthias?
- My... - Matthias?
Nie rozłączaj się…
Sięgniesz po mój telefon?
- Gdzie jest? - W kieszeni w spodniach.
Dobra, spróbuję.
- Bardziej w prawo - Tutaj?
Nie! To jest lewo.
O kurwa.
Proszę! Niech pan nie strzela!
- Co robicie w moim ogrodzie? - Wyjaśnimy to.
Kolega zgubił kluczyk.
W moim ogrodzie?
Chciałem złapać kakadu,
żeby kumpel nie stracił kobiety marzeń.
Powiedział „kanapka z dżemem”.
- Mieliśmy kiepski wieczór. - O tak.
Niech pan nas puści. Nie powiemy, że zastrzelił pan ptaka.
Nie zastrzeliłem.
Proszę. To środek uspokajający.
Kakadu długo by tu nie pożyło. Mamy mnóstwo kotów.
Pół godziny i byłoby po nim. To wasze?
Należy do pana Hoffmanna z sąsiedztwa. Mogę je wziąć?
- Dobrze. - Gdyby pan mógł…
Jasne. Oczywiście.
Tylko ostrożnie!
To Helmut Kohl?
Tak, ale nie martw się. Ucina sobie drzemkę.
Mam dom dla siebie. Możemy trochę posiedzieć jak kumple.
Masz dom dla siebie? Dlaczego?
Wszyscy pojechali do zoo.
Byłem tam niedawno, więc wolałem zostać w domu.
Ale dlaczego wszyscy pojechali do zoo?
Przez Matthiasa.
Nie rozumiem. Czemu pojechał do zoo?
Co to ma wspólnego z moją grą?
Później ci wyjaśnię.
Jedź ze mną, Janie.
Dzięki, K. Nie trzeba.
KOMÓRKA
Co za idiota.
Mat czy Jan? Czy Oli?
- Słyszałem. - Wiem.
- Trzymacie się razem. - Do dziś tak myślałam.
- Powinnam wam powiedzieć. - Wszystko się popsuło.
Daj mi tabletki.
Nie podoba mi się, że je bierzesz.
- I że ty je jej przynosisz. - Racja.
To tylko placebo.
Chciałaś więcej, więc je podmieniłam. Nie pozwolę ci zostać ćpunką.
Macie mnie za walniętą pracoholiczkę.
To bzdura. Szanuję to, co udało ci się stworzyć.
Ale nie chcę pracować w twojej firmie.
Tak się cieszę. Nie widzę cię w prawdziwej pracy.
W prawdziwej pracy? To była dobra oferta przyjacielska.
Brzmiała jak rozkaz.
Chcę robić swoje.
Wolę fotografować koty i psy,
mimo że obsikują mi studio z podniecenia.
Dlatego jestem z Janem. To znaczy byłam.
Bo wszędzie sika z podniecenia?
Jestem K. Najlepszy przyjaciel Jana.
Nie, po prostu K. Bez O.
Jasna cholera.
Kotku! Och! Kotku!
Mat! Nadchodzimy!
Oli? Cholera jasna.
BERLIŃSKIE ZOO
Powariowaliście?
PRZYSTANEK OGRÓD ZOOLOGICZNY
Szlag.
TYGRYS BENGALSKI
Matthias? Jesteś tam?
Hej!
Na bank tu był.
Mat?
Nie wierzę.
- Co tu robisz? - Chciałem z tobą pogadać.
Myślisz, że ja chcę z tobą gadać?
Gdybyśmy nie musieli ratować Mata…
Walnąłbym cię w zęby.
Rozumiem. Ale znaleźliśmy Helmuta Kohla.
- Naprawdę? - Jest cały i zdrowy.
Przepraszam.
Boże… Skarbie, Helmut Kohl żyje!
Przepraszam, ale czy to…
To rzyg czy co? Bo wygląda…
Mleko matki.
- Ale... - Cii...
Słyszeliście to?
Cholera, naprawdę tam polazł.
Twarzą w twarz z bestią.
Jasna cholera.
Matthias! Wybaczcie,
Tylko czekać, aż tygrys go pożre.
- Posłuchaj. - Selekcja naturalna.
- Idę po niego. - Oszalałeś?
- Nie dam się pożreć. - Słynne ostatnie słowa.
Zora. Muszę odebrać.
- Musisz zgrywać bohatera? - Chcę odpokutować.
Jasne. Pokutuj. Żegnaj, przyjacielu!
Uważaj. Ostrożnie.
Trzymaj się, dobrze?
Naprawdę to robi.
Matthias?
Matthias.
Janie?
Wracaj. Szybko!
Kurwa mać. Skup się.
Właź!
Podaj mi rękę!
Wspinaj się!
No dalej.
Nie dam rady.
Czemu tak stoicie? Zróbcie coś!
- Dobra. - Ale co?
- Skombinować linę? - Tak!
Znajdziemy coś, żebyś mógł się podciągnąć.
Pia, gdybym miał zostać pożarty…
Przepraszam za dziś. Byłem cały w nerwach.
A gdy pojawił się Matthias, myślałem, że cię stracę.
Dlatego zmieniłeś się w Matthiasa II?
Pocałowałeś Matthiasa I.
To był błąd.
Już tego nie cofnę, ale może wyjdzie nam to na dobre.
Przynajmniej wiem, że zupełnie nic do niego nie czuję.
W przeciwieństwie do ciebie.
Tygrys jest tuż za mną?
O cholera!
Dobra.
- Mam linę! - Brawo! Gdzie znalazłeś?
U małp, ale obiecałem, że im oddam.
Łap!
Łap linę!
I jazda!
Ciągniemy!
Już…
Ostrożnie.
O rany. Tam.
- Stary. - Wszystko gra?
- Prawie straciłem kumpla. - Odbiło ci.
Co się tu dzieje?
Myślałam, że tam wlazłeś.
Z początku chciałem, ale znów zrobiło mi się niedobrze.
- Uważajcie, bo gdzieś tutaj... - Wiemy.
Poszedłem po butelkę wody z automatu.
Widzieliście mój telefon? Zrobiłem sobie selfie.
Ale z ciebie wodolejca.
A do tego okropnie śpiewasz.
A ty kim jesteś?
Kurti!
Dzięki, K.
Dziękuję.
Też cię przepraszam.
- W porządku. - Tak?
- W pewnym sensie to była zabawna noc. - Myślisz?
Boże.
Daj spokój. Nie patrz. Odpuść.
Dlatego moja koszula była u Gabrieli.
Tańczycie razem?
Tak. To miała być niespodzianka.
Na naszą rocznicę.
Chciałaś zatańczyć ze mną paso doble.
Mówi, że nieźle mi idzie, jak na osobę bez talentu.
Może pójdziesz ze mną na lekcję tańca,
a ja przyjdę na twoją kolejną przebieraną imprezę.
Dobra. Zgoda.
- Ja też idę. - Nie, pójdziemy sami.
A ty szukaj sobie mieszkania.
Może Jan ma wolny pokój?
Nie. Potrzebujemy prywatności.
Koniec filmowania nas pod prysznicem.
Co teraz?
Możemy bawić się dalej?
Ale u mnie. Bez pozostałych.
Zora was pozdrawia.
Za bardzo stchórzyła, by ze mną zerwać.
- Teraz ja zerwałam z nią. - Przykro mi, kochana.
To jej trzeba współczuć, że mnie straciła.
- Jasne. - Głupio zrobiła.
Oczywiście.
Dziękuję, że wysłałeś tamtą wiadomość. Przynajmniej to się rozwiązało.
To ja wysłałem. Wiedziałem, że tak będzie najlepiej.
Mogę już iść do małp? Muszę oddać linę.
- Nie dzisiaj. Innym razem. - Jasne.
- Dobra. - Zadzwonię. Mam twój numer.
CZTERY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Cześć!
Hej! Myślałem, że idziesz na noc gier.
Nie chciałam tam iść bez ciebie.
Dobra decyzja. To głupota i nie prowadzi do niczego dobrego.
Cieszę się, że tu jesteś. Robię właśnie om…
- ...let. - Niespodzianka!
Przykro mi, ale teraz jesteś częścią gangu.
Twoje mieszkanie jest mniejsze od naszego przedsionka.
- Też zjem omlet. - Mat się spóźni.
Żartowałem.
Niech wygra najlepszy!
I niech to będę ja.
Zaczniemy od Trivial Pursuit…
Napisy: Agata Martelińska