Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[dynamiczna muzyka]
[gwar rozmów, dźwięki ulicy]
[dynamiczna muzyka z klubu]
Kolego! Ale w tych butach tutaj nie wejdziesz.
Musi go pan wpuścić. To mój kuzyn.
Matka kazała się nim opiekować, a jest trochę powolny intelektualnie.
Będę musiała wrócić do domu razem z nim.
[imprezowa muzyka]
[dziewczyna] Mario! Co ty tu robisz?
A miałeś zadzwonić!
- [dziewczyna] Dwa piwa. - Ja nie barman. Tam!
Słaba obsługa.
A co, chcesz stanąć za barem?
Za ile?
Nie potrzebujemy nikogo.
A szkoda. Powinniście.
Masz jakieś CV?
Wiesz co? Chciałam przynieść, ale nigdy nigdzie nie pracowałam,
więc stwierdziłam, że bez sensu.
No to trochę popracujesz i wtedy pogadamy.
I oni dla ciebie pracują?
Oni mają doświadczenie.
Aaa…
Czyli to jest klub dla inceli.
Inceli?
To jak cię zatrudnię, to wtedy będą przychodzili sami zajebiści?
[śmieje się cicho]
Na kolanach.
[dynamiczna muzyka]
[dziewczyna jęczy]
[nadal jęczy]
[cicha, niepokojąca muzyka]
[kobiecy głos] Tego dnia postanowiłam, że się zmienię.
Że dawna „ja” przestanie istnieć.
Moje pierwsze wspomnienie?
Siedzę przed lustrem w sypialni rodziców.
Patrzę na moje włosy.
Nos.
Usta.
Zbieram po bokach materiał za dużej koszulki.
Z Myszką Minnie.
[policjant] Proszę bardzo.
I widzę rysujące się piersi.
Myślę sobie: „Zapamiętaj to.
Zapamiętaj, jak wyglądałaś”.
Bilski, prokuratura.
Bilski.
Pająk.
[Bilski] I jak?
[blondyn] Żadnych dokumentów ani telefonu.
Oczywiście nikt nic nie widział.
[Pająk] Piąteczek wczoraj był.
[Bilski] I co?
Wynajmują stateczki, żeby pobalować, a potem trzeba wyławiać.
Czyli często tutaj macie ludzi w takim stanie?
- W sezonie często. - Teraz jest sezon?
Kto znalazł ciało?
Skąd zgłoszenie przyszło?
Przez telefon.
A kto dzwonił?
Na centrali można sprawdzić.
[trzask migawki aparatu]]
Przepraszam. Kto z państwa zgłaszał zdarzenie?
[kobieta] Ja.
Ogarnij panią, co?
Bilski, prokuratura.
- Dubiela. - Po co się fatygować? Dostanie pan ciało.
Nowy?
Zawsze oglądam zmarłych w kontekście.
Po co ją wyciągaliście z wody?
- Mogła żyć. - Ale nie żyje.
Ktoś chociaż zrobił zdjęcie ciała przed wyciągnięciem?
Co, nie uczyli was, że po ułożeniu ciała w wodzie można wiele wywnioskować?
Możemy obrócić denatkę na plecy.
O kurwa!
[trzask migawki]
Wiem, kto to jest.
[sędzia] Miesiąc temu umówiła się pani z sądem na jasne warunki.
Albo pani kontynuuje leczenie, przestaje pić
i syn zostaje pod pani opieką,
albo pani przerywa leczenie,
ale wtedy syn wraca do ośrodka opiekuńczego.
Sąd rozumie, że pani podjęła decyzję.
Potrzebuję jeszcze czasu.
A syn?
Myśli pani, że syn ma ten czas?
[niepokojąca muzyka]
Helena Bogucka?
Prokurator Leopold Bilski.
To jest doktor Tadeusz Dubiela
i jego asystent.
Musimy potwierdzić tożsamość ofiary.
[przejmująca muzyka]
[Bilski] Czy to pani córka, Monika Bogucka?
Proszę mówić.
Przepraszam. Jeszcze tylko musimy podpisać protokół.
Tutaj, w tym miejscu.
[Dubiela] Obrażenia potylicy,
starsze ślady pobicia i obrażeń narządów płciowych.
Usta usunięte post mortem.
To oczywiście nie przyczyniło się do zgonu.
Po sekcji wszystko będziemy wiedzieli.
[warkot silnika]
[pisk opon]
[huk uderzenia]
[nadal przejmująca muzyka]
[krzyk rozpaczy]
[mężczyzna] Żaneta Kaleta.
Piętnaście lat temu bawiła się w klubie.
Wyszła sama, do domu już nie wróciła.
To była dosyć głośna sprawa u nas.
- Sprawca? - Sukces organów ścigania.
Nazywał się Jakubiak. Narzeczony. Imienia nie pamiętam.
Znaleziono u niego jej DNA.
Szybko poszło.
I co, facet siedzi?
Właśnie dlatego o tym mówimy.
Bo niedawno wyszedł.
[dynamiczna muzyka]
[Bilski] Adrian Jakubiak?
Tak.
[Jakubiak] Nic panu nie powiem, bo nic nie wiem.
Nie znam tej dziewczyny.
Nigdy jej nie widziałem.
No ale przyzna pan, dziwnie to wygląda.
Tak samo mówił ten prokurator, który mnie oskarżał.
Ambroziak.
To jest mój przełożony.
Ja się znowu wrobić nie dam.
Wie pan, jak to jest?
[drżącym głosem]
Jak cię cwelą codziennie?
Został pan prawomocnie skazany.
Tydzień przed jej śmiercią. Tydzień przed kupiłem.
Restaurację nawet zarezerwowałem.
Ja ją kochałem, rozumie pan?
Ma pan jakieś alibi?
Z matką tu cały czas siedzę. Nigdzie nie wychodzę.
Mamy coś.
[niepokojąca muzyka]
Zakrwawiona koszulka. Znaleźli w oborze.
Znowu to robicie, skurwysyny.
- [Bilski] Na spokojnie. - Znowu to robicie.
[Bilski stęka] Kurwa!
[Pająk] Gdzie biegniesz, kurwa?
Klub Stocznia sprawdźcie.
Żaneta tam kogoś spotkała.
[Bilski] Najpierw personalia.
Pan Adrian Jakubiak, urodzony 7 lipca 1978 roku w Wejherowie.
Zgadza się?
Niniejszym jest pan oskarżony z artykułu 148. kodeksu karnego.
To jest przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu,
w tym przypadku morderstwo
ze szczególnym okrucieństwem Moniki Boguckiej. To zarzuty.
Proszę się zapoznać i powiedzieć, czy pan rozumie oskarżenie.
Rozumie pan zarzuty?
Wody bym się napił.
Czy zarzuty pan rozumie?
Mogę prosić o wodę?
Źle się czuję.
Przypilnuj pana, dobrze?
[policjant] Sprzedał mi pan auto zespawane z trzech jako niebite.
Czego chcę? Chcę odzyskać gotówkę.
Ja w dupie mam certyfikat ASO.
Stój!
[głuche uderzenie]
Co się stało?
[Ambroziak] Na koszulce z domu Jakubiaka znaleźliśmy krew z DNA Boguckiej
i na tej podstawie postawiliśmy zarzuty.
Worek jest czysty. Zero DNA Jakubiaka i odcisków.
No i co z tego?
Zdjął z dziewczyny koszulkę,
włożył do worka w rękawiczkach, by nie można było tego z nim powiązać.
I co? Po prostu włożył pod dom?
Sprawca nie żyje,
ale został zidentyfikowany.
Dlatego wygaszamy postępowanie.
Trzeba sprawdzić, czy dowodów nie podrzucono.
Najgorsze jest to, że ty chyba nie żartujesz.
Umarzamy postępowanie z powodu śmierci sprawcy.
- Któremu nie udowodniono sprawstwa. - Bo nie żyje!
Rodziny dostają prawdziwą sprawiedliwość. Wierz mi.
Naprawdę lepiej się czują, kiedy wiedzą, że facet nie żyje.
I dlatego wolałbym wiedzieć, że to na pewno on.
Bo jesteś ambitny?
Nie lubi się ambitnych. Ludzie lubią skutecznych.
A ty się wykazałeś dużą skutecznością.
Dobra.
Nawet gdybym ci pozwolił kontynuować śledztwo,
to moi przełożeni upierdolą tę decyzję.
Mnie to nic nie zrobi.
Ale tobie to może bardzo zaszkodzić.
Odwaliłeś naprawdę kawał dobrej roboty.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
[smutna muzyka]
[stukanie młotka]
Dziękuję, że przyszliście.
[z płaczem] Bardzo mi jej brakuje.
[Dubiela] Jeżeli mógłbym w czymś pomóc…
Wyrazy współczucia.
[spokojna muzyka]
[mężczyzna] Nie wiem, czy Jakubiak mógł zabić. Do widzenia.
Ale badał go pan.
Wywiad lekarski ma sens… Do widzenia.
…kiedy pacjent jest szczery, no.
Przecież nie rozpozna pan psychopaty czy socjopaty, ponieważ świetnie udają.
Są mili, zainteresowani.
Emocje innych nie robią na nich wrażenia, więc się nie peszą.
Nie są nieśmiali.
A czy psychopata może popełnić samobójstwo?
Może, ale rzadko.
Myśli pan o Jakubiaku?
Tak.
Ale ma pan dobrą intuicję.
Jeżeli ktoś tylko dla zabawy zabija,
to ile może być warte dla niego jego własne życie?
Po co morderca wycina usta?
Atrybuty kobiecości.
Usta, wargi sromowe, sutki. Trofea.
- Czyli zbiera je. - Najprawdopodobniej.
- I co z nimi robi? - Nie wiem.
Na pewno nie wiesza na ścianie.
[Bilski] Czyli kto to mógłby być pana zdaniem?
[profesor] Jeśli nie Jakubiak?
Mężczyzna, teraz pomiędzy 30 a 60 lat,
rasy kaukaskiej, nie musi być wykształcony.
Czyli ktoś taki jak pan albo ja.
[profesor] Prawie.
Osobowość psychopatyczna, niekoniecznie przestępca.
- Impotent? - Może, ale niekoniecznie.
Dlaczego to robi?
Takie ma fantazje? Z zemsty?
Nienawidzi kobiet?
[mężczyzna] Piętnaście lat temu po zabójstwie Żanetki
wszystko nam się zawaliło.
Najlepsza maturzystka.
Na każdy uniwersytet mogłaby pójść.
Byłaby pierwsza w rodzinie.
Córka kogoś się bała? O kimś mówiła?
Nie.
Nic nie mówiła.
Myśmy nie pytali.
Dlaczego nie?
To nie była mała dziewczynka.
Miała swoje zdanie. Tak jak ja.
[Bilski] Nie wie pan, czy pracowała w klubie Stocznia?
[Kaleta] Nie.
Nic nie wiem o klubie.
To na pana oczach ten skurwysyn się rozjebał?
Ta.
[Kaleta] Chciałbym to zobaczyć.
Ale po co pan się w tym grzebie?
I tak smaży się w piekle.
Sprawdzamy wszystko dla pewności.
Wie pan, co to za facet?
Nie, nie wiem.
[smutna muzyka]
[pisk mew, szum morza]
[dźwięk otwieranych drzwi]
[trzaśnięcie drzwi]
[pociągnięcie nosem]
Helena.
[mąż] Jadłaś coś?
Nie.
No musisz jeść.
Nie muszę.
Helena…
Zawiedliśmy ją.
Po prostu ją zawiedliśmy.
[nadal smutna muzyka]
[przejmująca muzyka]
[krzyk, głośny płacz]
[mąż] Helena!
Helena!
[płacz Heleny]
- [mąż] Przestań! - [Helena] Nie! Nie!
[dźwięki szamotaniny w wodzie]
[płacz Heleny]
[nadal przejmująca muzyka]
[dzwonek do drzwi]
[muzyka cichnie]
Dobry wieczór. Leopold Bilski, prokuratura.
Pan Roman Bogucki, prawda?
Tak. Coś się stało?
Nie. Przepraszam, że tak późno,
ale porządkujemy dokumenty w sprawie śmierci pana córki
i chciałem dopytać o kilka szczegółów.
To nie jest najlepszy moment.
Przepraszam. Mam tylko jedno pytanie.
Czy Monikę łączyło coś z klubem Stocznia?
- [Roman] Nie wiem. - [Helena] Pracowała tam.
Za barem.
No to ma pan odpowiedź.
Córka miała na palcu pierścionek z rubinem po mojej matce.
Nigdy go nie ściągała.
Macie go w dowodach?
Nie wiem. Nie wydaje mi się.
[Helena] A może pan to sprawdzić?
Tak, oczywiście.
Dziękuję bardzo. Dobranoc.
[muzyka klubowa w oddali, gwar rozmów]
[Bilski] Cześć, skarbie. A ty nie śpisz?
Nie, nie byłem nad morzem dzisiaj.
No tak.
Też tak myślałem, że jak się mieszka nad morzem,
to się ma wakacje, córeczko.
[muzyka klubowa]
Fajne miejsce.
- Jest twoje? - Właścicieli.
Można z nimi porozmawiać?
A pan z PIP-u czy skąd?
- Podoba mi się tu po prostu. - Hm.
Nie ma właścicieli.
Uciekają przed PIP-em, tak?
- [kobieta] Ma pan jakiś nakaz? - Proszę?
Czuć pana psem z daleka.
- Co to jest? - Nasz prawnik.
Ja nie jestem upoważniona do wyjaśnień.
[Bilski] Reprezentuje was Bogucki?
Proszę kontaktować się z prawnikiem.
Czyli z Romanem Boguckim, tak?
Tak jak jest tutaj napisane.
Dziękuję.
[Roman] Widziałem cię na pogrzebie.
Słuchaj, był u mnie prokurator, rozumiesz?
[tajemnicza muzyka]
Je… Jeżeli ty miałeś z tym coś wspólnego…
Jeżeli miałeś z tym coś wspólnego…
Słucham.
Kiedy?
Po pracy?
Dobra.
[muzyka nabiera tempa]
[warkot włączanego silnika]
[pikanie cysterny]
[męskie głosy w oddali]
[warczenie psa]
[ujadanie psa]
Dzień dobry. Sędzia Helena Bogucka.
Czy mogłaby mi pani na cito sprawdzić jeden adres?
Tak, potrzebuję do sprawy.
Gdynia, Leśna 5.
Dziękuję bardzo, czekam.
Tak, jestem.
Może pani powtórzyć?
Jest pani pewna?
Dziękuję bardzo.
[cmoknięcie frustracji]
[nadal tajemnicza muzyka]
[dzwonek do drzwi]
Dobry wieczór. Ja z tatą byłem umówiony.
[Mario] Dobry wieczór.
- Proszę. - Dzięki.
[Bilski] Bardzo ładne mieszkanie.
[Dubiela] Żona je urządzała. Niestety zmarła ponad rok temu.
[Bilski] Przykro mi bardzo.
[Dubiela] Wie pan…
Nie wiem, czy jestem w stanie powiedzieć coś ponad to,
co umieściłem w raporcie.
Ale pan robił też sekcję pierwszej ofiary, prawda?
- Tak. - I co? Zabójstwa czymś się różnią?
[Dubiela mruczy]
Proszę.
Żaneta Kaleta, podobnie jak Monika, zmarła w wyniku urazów głowy.
Czerwień wargowa została usunięta w podobny sposób.
No a czym?
Prawdopodobnie takim nożykiem tapicerskim.
Wie pan, takim z supermarketu.
Ta.
A ślady penetracji były podobne?
Tak.
Penetracja twardym przedmiotem.
Jakim przedmiotem?
To mogło być wszystko.
Butelka.
Trzonek jakiegoś narzędzia. Cokolwiek.
[mruczy]
Rozumiem. A wargi?
Nie jestem psychologiem, ale wydaje mi się, że…
nie okaleczył jej raczej z miłości.
Tak naprawdę to nigdy nie powinni wypuszczać na warunkowe takiego świra.
Pan myśli, że to Jakubiak?
[bulgot wody w czajniku]
A to już raczej pana praca.
Dobranoc.
Znasz może takie miejsce: klub Stocznia?
No tak. Monika była w nim barmanką.
Co to za miejsce?
Klub jak klub.
Wóda, dziwki, koks.
No tak. Dobranoc.
- [Dubiela] Dobranoc. - Dobranoc.
[muzyka klubowa]
[kobieta] Cześć, śliczna.
Jak tam?
Walka karnawału z postem.
No, no.
Cześć, kochany!
Co tam?
Widzę, że nieźle.
Zniknęłaś.
Jestem zajęta.
[Mario] Właśnie widzę. Co tam masz?
Nie powinnam sprzedawać rodzinie.
Danke, Schwester. I odzywaj się.
Co taki smutny?
Gdziekolwiek spojrzę, każdy o połowę młodszy ode mnie.
Nie jest tak źle jak na kogoś w wieku mojego ojca.
Musi być bardzo przystojnym mężczyzną.
Trochę narcyz.
Poproszę dwa szoty.
Łukasz.
Monika.
To co? Zmiana repertuaru?
Co masz na myśli?
Chcesz poczuć coś, czego jeszcze nigdy nie czułeś?
Bardzo śmiało, młoda damo.
Dobry wieczór, szefie.
[Łukasz] Cześć. Musimy pogadać.
Zapraszam do loży.
Bardzo się cieszę, że się poznaliśmy.
[muzyka klubowa w oddali]
[dźwięk otwierania drzwi]
[Monika] Kto to jest?
[szatyn] Przyjaciel.
[Monika] Nie wie, że dilujemy?
[szatyn] Nie martw się tym.
Co by mi zrobił, jakbym się wysypała?
Ale się nie wysypałaś.
Nie będę sprzedawać.
Hej.
Dziewczyna gangstera nie pęka.
Nie będę dilować.
[szatyn] Cii. Cii.
[dźwięk rozpinania rozporka]
[przyśpieszony oddech]
[szatyn] Nie?
Nie?
[jęk Moniki]
- Nie? - Nie.
- Będziesz. - [jęk Moniki]
[dyszą oboje]
[tajemnicza muzyka]
[wibracje telefonu]
No cześć. Jak tam?
Tak, wiem. Nie mogłem wcześniej.
I co, zasnęła bez problemów?
Aha.
No dobra. Ile to kosztuje?
[pisk mew, szum morza w oddali]
[brzęk naczyń]
[dźwięk kroków]
Nie mamy tego pierścionka, pani Heleno.
Właścicielem klubu Stocznia jest spółka z Cypru.
Ale to tak naprawdę Łukasz Kazarski, gangster.
Na pewno macie na niego akta.
Raczej nie udałoby się panu tego dowiedzieć oficjalnie.
Czyli nie wierzy pani, że to Jakubiak zabił Monikę?
Okazuje się, że mój mąż reprezentuje Kazarskiego.
To mógłby być motyw, więc tak, mam wątpliwości.
Będę mógł zobaczyć pokój Moniki?
Kiedy męża nie będzie w domu.
Jeżeli to prawda, pani mąż straci prawo do wykonywania zawodu.
Czy moja córka została zgwałcona?
Nie wiemy tego.
Są ślady takich obrażeń,
ale one nie powstały bezpośrednio przed morderstwem.
Czyli to trwało dłuższy czas?
Tak. Wygląda na to, że tak.
Jakiego rodzaju ślady?
Pani Heleno…
Proszę mówić.
[Bilski] Otwieramy śledztwo.
[blondyn] Co mamy sprawdzić?
Czy zaginione były związane z klubem Stocznia.
W jakim trybie robimy?
Bez żadnego trybu.
A jak się Ambroziak przypierdoli?
To na mnie zwalicie.
Co wiecie o Łukaszu Kazarskim?
Kazar?
No teraz to pan biznesmen.
Z tego, co pamiętam, ma zatarte wyroki.
[Bilski] A za co?
Za wałki.
[Pająk] Prokurator musi do wydziału walki z przestępczością gospodarczą, nie do nas.
Postępowanie jakieś będzie?
Oficjalnie Kazar jest koszerny.
A nieoficjalnie?
Nieoficjalnie to ma w chuj legalnych interesów,
między które poutykał te nielegalne.
To jest on?
Ta.
Parę lat temu jakaś dziewczyna oskarżyła go o gwałt i próbę zabójstwa.
Ale potem wycofała zarzuty.
Można ją gdzieś znaleźć?
Pewnie można.
[pukanie do drzwi]
Poczekaj.
Mieliśmy się już nie spotykać.
[spokojna muzyka]
[Helena] Wszystko bym dała, żeby móc ją jeszcze raz przytulić.
[Dubiela] Nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś się stało Mario.
Tęsknisz za żoną?
Czasami.
Mario mnie nienawidzi.
[Helena] Dlaczego?
Uważa, że pomogłem odejść jego matce.
Kiedy była terminalna…
przedawkowała morfinę.
Monika chyba wiedziała o nas.
Tak, Mario jej powiedział.
Widział nas gdzieś.
Rozmawiałam z Bilskim.
Monika i ta pierwsza dziewczyna pracowały w tym samym klubie.
Bilski był u mnie.
I pytał o to Mario.
Te ślady gwałtów…
Jezu!
Myślisz, że to nie Jakubiak?
- Przecież był skazany. - Błagam cię!
Wiesz, ile razy ja się pomyliłam?
[Dubiela] Obrażenia jak u Moniki i pierwszej ofiary.
Śmierć na skutek perforacji jelita.
[Bilski] Perforacja?
Tak. Została głęboko spenetrowana analnie jakimś kijem, który przebił jelito.
Krwotok wewnętrzny jak przy pękniętych wrzodach.
Śmierć nastąpiła kilka godzin po penetracji.
[Bilski] A wargi?
Nieruszone.
Dlaczego pan o tym mówi?
Trzy lata temu robiłem jej sekcję.
Została znaleziona na śmietniku przy klubie Stocznia.
Pytał pan o ten klub.
Była stałą bywalczynią.
Prostytutka. Nikt jej nie szukał, nikogo nie obchodziła.
Całość uznano za rodzaj wypadku przy pracy.
Mogę zrobić zdjęcie?
[mruczy]
Kopia dla pana. Może pan ją wziąć.
- Dzięki. - Proszę.
[Łukasz] Cudownie, że jesteś, Moniko.
[niepokojąca muzyka]
[Łukasz wciąga proszek]
Piękny profil.
Panowie…
Ona kiedyś będzie moją żoną.
[mężczyźni rechoczą]
Bierz ją, Kazar!
[mężczyzna rechocze]
[śmiechy cichną]
„Bierz ją, Kazar”?
Co to miało być?
Przepraszam. Ja tylko tak…
O mojej przyszłej żonie jak o jakiejś suce?
Tak się…
poddałem chwili.
[Kazar i pozostali wybuchają śmiechem]
[śmiech cichnie]
Ktoś diluje na boku.
[Kazar] Kto?
Judasz jest wśród nas.
[wstrzymuje oddech]
[Szeptem] Norbert.
Norbercik? Norbert.
Szefie…
Niech szef ich nie słucha.
Kto załatwił ci towar?
Nikt.
[Norbert jęczy]
[dźwięk ciosu, Norbert jęczy]
[Norbert jęczy]
Kto?
[Norbert sapie]
Kacapy.
Które kacapy?
Z Kaliningradu.
Norbert, jest wojna.
Nie słyszałeś, że są sankcje?
Kazar, weź utarg, błagam.
Masz szczęście, że jest tu moja przyszła żona.
Mam wziąć cały twój utarg, tak?
Tak. Wszystko.
I co jeszcze?
[Norbert] A co byś chciał?
No, gdybym potrzebował nerki, dałbyś mi nerkę.
- [Norbert przez łzy] Błagam cię! - Albo jądro.
[Kazar] Oko?
Błagam!
- [Kazar] Wargę. - [płacze] Błagam!
No, możesz wybrać. Wybieraj, no.
Oko, jądro czy warga?
[Kazar] Gdybyś musiał wybierać. No?
Wybieraj.
Proszę cię!
Wybieraj, bo ci odetnę wszystko.
[Norbert szlocha]
[dramatyczna muzyka]
[Norbert nadal szlocha]
- Oko. - [szlocha]
Wargę!
[Norbert szlocha]
[szczęk noża, Norbert krzyczy]
[Kazar] A ty co byś wybrała?
[Norbert wyje]
No, ja też nie wiem.
A znasz to?
Przychodzi gruba baba do lekarza i mówi: „Chciałabym schudnąć”.
A lekarz jej na to: „No to musi pani zacząć jeść dupą!”.
Za miesiąc wraca, bardzo chuda, tylko tak dziwnie dupą kręci.
Lekarz się pyta: „Co pani tak dziwnie dupą kręci?”.
„Bo żuję gumę!”
[mężczyźni wybuchają śmiechem]
[Norbert szlocha]
Widzicie? Śmieje się?
[Norbert się dławi]
[intensywna dramatyczna muzyka]
[przyspieszony oddech Moniki]
Zatrzymaj się!
[odgłos wymiotów]
[Monika dyszy]
Co jest?
Zawieź mnie do domu.
Za późno.
Na co za późno?
Nie uciekniesz od niego.
- [dyszy panicznie] - Ale nie bój się.
Załatwię to.
Jak?
Jak to załatwisz?
Nie ufasz mi?
Hej. Hej.
[Helena] Wojciech Bilski to pana rodzina?
[Bilski] Tak. To mój ojciec.
Znała go pani?
Pracowaliśmy raz, dawno temu.
Całe środowisko było w szoku, gdy go zamordowali.
Niczego pani nie ruszała?
Właściwie nie.
[niepokojąca muzyka]
[Helena] Ambroziak otworzył sprawę?
Nie, kazał zamknąć.
Jakubiak to był jego wielki sukces na początku kariery.
Jeśli to nie Jakubiak, ktoś musiał podrzucić dowody.
Teraz i 15 lat temu.
- Ambroziak? - Na pewno ktoś, kto się na tym zna.
Tak naprawdę Jakubiak bardzo pasuje na mordercę.
Nie zachowywał się jak seryjny morderca.
W ogóle trudno sobie wyobrazić, jak ktoś taki powinien się zachowywać.
Ktoś taki by się nie zabił moim zdaniem.
Zresztą morderstwa i klub to może być przypadek.
Nie mamy jak tego powiązać.
[Helena] Dobrze.
Załóżmy, że to nie Jakubiak.
Wszystkie trzy morderstwa.
Dubiela opowiadał mi o prostytutce.
Ofiary w podobnym wieku, podobne do siebie, podobne obrażenia.
Połączone z klubem.
Może być więcej ofiar. Sprawdzam inne zaginione.
To dlaczego nie ma więcej zwłok?
[Bilski] Właśnie. Gdzie są ciała?
Jeżeli Żaneta była pierwszą ofiarą…
może spanikował, wyrzucił ciało do morza, a potem…
nabrał wprawy, wiedział, jak ukrywać ciała?
[Bilski] No tak.
Tylko ciało pani córki nie pasuje do tej teorii.
Przepraszam.
Nie powinienem tak mówić. Przepraszam.
[przeczące mruknięcie]
Ja muszę coś dla niej robić, żeby nie zwariować.
Morderca pani córki mógł się poczuć bezkarny.
Znowu wrzucił ciało do Bałtyku.
Tylko dlaczego używa przedmiotów do penetracji?
- Co, jest impotentem? - Na to są tabletki.
Może ma jakiś defekt? Może wstydzi się swojego ciała?
A gdzie trzyma usta ofiar?
[Helena] Gdzie można trzymać coś takiego?
W sejfie? Pod podłogą?
W słoiku z formaliną, ze spirytusem?
Wygląda na to, że coś mamy.
[szatyn] To dla ciebie.
[prychnięcie Moniki]
Serio?
[Monika] Chyba dla ciebie.
Bardzo bym chciał, żebyś to założyła.
Proszę.
[szatyn] Będziemy mieli gościa.
[Monika] Jakiego, kurwa, gościa?
Zobaczysz, tylko to włóż.
Na górze są szpilki.
[Monika] Ciebie pojebało.
[Monika jęczy]
- Po prostu to załóż. - Nie jestem twoją dziwką!
- [szatyn] Przepraszam, po prostu… - [Monika płacze]
Załóż to. To jest tylko seks.
[Monika łka]
[dzwonek do drzwi]
[Monika nadal łka]
[Kazar] Dzień dobry.
Przepraszam. Przyszedłem za wcześnie?
[dźwięk zamykania drzwi]
[Kazar wzdycha]
Myślałaś, że cię kocha?
Że nie odda cię nikomu?
Że będzie walczył o ciebie?
[smutna muzyka]
[Kazar] Ja nie oddam cię nikomu.
- Odwróć się. - [cichy jęk Moniki]
Daj ręce.
Nie bój się.
[łka]
[zaciskanie opaski]
[łka]
Obiecałaś mi coś, czego jeszcze nie przeżyłem.
Pamiętasz?
[dramatyczna muzyka]
[Monika krzyczy]
[Monika pokrzykuje słabo]
[Monika cichnie]
Chcesz pojechać do Suwałk?
A w sprawie?
Delegowania. Przenieśli cię tutaj, mogą do Suwałk.
Albo do Sanoka.
Nie domyka mi się sprawa Boguckiej.
Niech ci się domknie, bo jest, kurwa, zamknięta.
Obie ofiary pracowały w klubie Stocznia, który należy do Kazarskiego.
Obie były wykorzystywane seksualnie.
Ojciec Moniki Boguckiej jest adwokatem Kazarskiego.
Niejaka Baranowska pięć lat temu zgłosiła,
że Kazarski ją zgwałcił
i że chciał ją zabić, a potem wycofała zgłoszenie.
Są nowe wątki. Trzeba je sprawdzić.
To nic nie znaczy.
Jakubiak został skazany prawomocnie za zabójstwo Kalety.
Wyszedł na warunkowy, zabił Bogucką. Znaleźliśmy u niego krew Boguckiej.
Fakty są oczywiste!
- A dlaczego zabił Bogucką? - Bo był świrem!
- A jeśli znów zginie dziewczyna? - Nie zginie.
Bo morderca nie żyje.
Sprawa jest zamknięta, koniec. I to moje ostatnie słowo!
Chyba że Suwałki. Czekają tam na ciebie.
[bierze oddech]
Zostałam zgwałcona
i byłam świadkiem morderstwa.
[policjant] Morderstwa?
Tak.
Proszę opowiedzieć.
Facet…
Nie wiem, jak się nazywał.
Miał ksywę „Tłuścioch”.
Najpierw został okaleczony, a…
A później poderżnięto mu gardło.
[Pająk cicho chrząka]
Kiedy to się stało?
W zeszły czwartek.
Gdzie?
[oddycha głęboko]
W rezydencji Łukasza Kazarskiego.
Skąd pani go zna?
Pracuję jako barmanka w jego klubie.
Wie pani, że to niebezpieczny człowiek?
Wiem.
Proszę posłuchać.
Jeżeli spiszę zeznania, sprawa stanie się oficjalna.
Będę musiał rozpocząć śledztwo.
Prokurator powoła panią na świadka i tak dalej.
A Łukasz Kazarski, zanim go ewentualnie posadzą,
będzie mógł zrobić z panią wszystko. Rozumie to pani?
Rozumiem.
To co robimy?
Chcę złożyć zeznania.
Jest ze mną…
- [Monika] Monika Bogucka. - Monika Bogucka.
Chce złożyć zawiadomienie o morderstwie i gwałcie.
[niepokojąca muzyka]
Halo?
[nadal niepokojąca muzyka]
[głos z telewizji] Zdolność strzykwy do szybkiej zmiany koloru
sprawia, że strzykwy są mistrzami kamuflażu…
[dźwięk otwierania drzwi]
Monika?
[telewizor gra dalej]
Tak, mamo.
Jesteś głodna?
Nie.
Położę się spać.
[smutna muzyka]
To dobranoc, kochanie!
[płacz]
[przejmująca muzyka]
[blondyn] Zaginiona z 2009 nie miała nic wspólnego z klubem.
[Bilski] Kurwa.
Rodzina zaginionej z 2015 wyprowadziła się. Nie wiemy dokąd.
Możemy ich poszukać, ale trochę to zajmie.
[Bilski] 2016?
No, i to jest dobry strzał, bo pracowała w Stoczni za barem.
Podobnie jak zaginiona z 2018, która tam sprzątała.
[Bilski] Ja pierdolę.
Nie znajdziemy jej. Te śledztwa są zamknięte.
[Bilski] No właśnie.
No i co teraz?
Sprawdźcie odciski palców. Może ktoś wypłynie.
Ambroziak jak się dowie, to nas zajebie.
- [Bilski] To mu nie mówcie. - Sam się dowie.
Nie mamy znanego tatusia. Wyjebią nas na ryj.
- Albo nas, kurwa, nawet oskarżą. - Kurwa!
Zginęły dziewczyny. Czyjeś córki.
Najpierw były brutalnie gwałcone.
Jedna umarła, bo jakiś pojeb przebił jej kijem jelito.
Ty masz dzieci?
[muzyka klubowa w oddali, gwar rozmów]
[muzyka, śmiechy]
[głośna muzyka]
Przepraszam.
Chwileczkę.
- [Helena] Możemy… - Co dla ciebie?
Jak długo tu pracujesz?
Tak z ponad rok, a co?
Znasz Monikę Bogucką? Pracowała tutaj.
Nie. Nie kojarzę.
Ale pracowała tutaj, za barem.
Może pracowała w inne dni. Tutaj też jest duża rotacja.
To co? Podać coś?
Wodę poproszę.
- [barman] Z cytryną? - [Helena] Poproszę.
- Dziękuję. - [barman] Proszę.
Postawisz mi drinka?
Jasne. A czego się napijesz?
Mojito.
Jeszcze mojito poproszę.
Szukasz towarzystwa?
Znasz dziewczynę, która tu pracowała? Monika Bogucka.
Dlaczego o nią pytasz?
Bo to moja córka. Została zamordowana.
Nie pij tego gówna.
Nie pij.
[kobieta] Dosypali ci coś.
[kobieta] Nie rozglądaj się.
Nie wypuszczą cię.
Idź do kibla.
Tam jest okno. Wyskocz i uciekaj.
Gdzie jest toaleta?
[kobieta] Tam, na dole.
Zostaw płaszcz.
Znałam Monikę.
To była świetna dziewczyna.
Idź.
[muzyka w klubie staje się niewyraźna]
[dźwięki rozmywają się]
[dyszy]
[dziewczyna] Podaj rękę. No. Trzymamy cię.
Ostrożnie.
- Wszystko okej? - [Helena] Dziękuję.
[niepokojąca muzyka]
[piknięcie auta]
[piknięcie]
- [kluczyki spadają na ziemię] - [Helena] O fuck!
[Helena krzyczy]
[dźwięk szarpania za klamkę, piknięcie]
[Helena krzyczy]
[mężczyzna] Otwieraj, kurwa! Otwieraj, suko!
[warkot silnika, pisk opon]
[pisk opon]
[nadal niepokojąca muzyka]
[klakson wózka widłowego]
[klakson]
[pisk opon, klakson]
[policjant] Ty, i nagle… Nie! Bo nagle zza lady, rozumiesz…
[pisk opon]
…słychać chrapanie.
[krzyk policjantów]
[blondyn] Nic jej nie jest.
Podali jej w klubie pigułkę gwałtu albo coś.
No, toksykologia pokaże.
Kiedy wyjdzie?
[blondyn] Czeka na wypis.
Odciski palców z woreczka pasują do niejakiego Waldemara Mili.
- [Bilski] Notowany? - [blondyn] Ta, to fąfel Kazara.
Popytałem trochę na mieście.
Okazało się, że po śmierci Boguckiej facet zniknął.
- [Bilski] Jakieś sprawy o zabójstwa? - Nie.
Pobicia, wymuszenia. Małe Miki.
[Bilski] O.
[wzdycha]
Pan do kogo?
Dzień dobry. Leopold Bilski, prokuratura.
A… Brata nie ma.
Ach, rozumiem.
A w jakiej sprawie?
To tajemnica postępowania. Przykro mi bardzo.
Ale mogę powiedzieć, że brat jest stroną poszkodowaną.
- Nic mu nie grozi? - Nie. Proszę się nie martwić.
Nie wie pani, gdzie brat się teraz znajduje?
- Nie, nie wiem. - Rozumiem.
- No nic. Dziękuję. - Do widzenia.
[Bilski] A przepraszam bardzo, jeszcze jedno pytanie.
Czy to jest aktualne zdjęcie brata?
Aktualne.
Dziękuję.
[tajemnicza muzyka]
[dźwięk włączanego silnika]
Tutaj był fajny kebab w 90.
Pamiętasz?
[Pająk] Jak to załatwimy?
Normalnie. Wejdę i z nim porozmawiam.
To cię odstrzeli.
Tak, prokuratora. Nie odważy się.
[Pająk i blondyn wybuchają śmiechem]
[pełna napięcia muzyka]
Zgubiłeś coś?
Jestem Leopold Bilski. Jestem prokuratorem.
Chcę porozmawiać o Monice Boguckiej.
Suka z krótkim terminem ważności. Co tu gadać?
Kto ją zabił?
Jakiś świr. Nie czytasz gazet?
Co ona robiła dla Kazara?
A co robią kurwy?
A kto zabił prostytutkę z klubu trzy lata temu?
[Bilski] Kazar?
Ukrywasz się przed nim. Dlaczego?
Możesz zostać świadkiem koronnym.
Słyszysz?
[Pająk] Policja! Rzuć to, kurwa!
[Waldemar] Co ty? Popierdoliło cię?
Rozmawiamy. Spokojnie.
- [Pająk] Rzuć to! - Pająk, wyluzuj.
[dramatyczna muzyka]
Co ty odpierdalasz?! Kurwa!
[Bilski] Popierdoliło cię?! To nasz jedyny świadek, kurwa!
Sztywny.
Pająk, kurwa, co to było?
Pomyliłem się. Jednak nie Suwałki.
Konin. Imprezowa stolica Polski.
Zapinaj pasy i jazda. W przyszłym miesiącu zaczynasz.
Gratulacje.
Słyszała pani?
[Helena] W rezydencji Kazara mogą być dowody.
[Bilski] Ale Ambroziak nie da żadnego nakazu.
[Helena] Może ja go przekonam?
[Bilski] Nie sądzę.
Kiedy Monika miała 14 lat, wyjechała na obóz.
Wróciła z niego odmieniona.
Nie chciała o tym rozmawiać. Miała coś w rodzaju depresji.
Ale potem jakby się pozbierała.
Zaczęła bardzo dbać o siebie. Imprezowała.
Świetnie się uczyła, więc się nie czepiałam.
Teraz myślę, że ja wtedy coś przegapiłam.
Że na tym obozie ktoś ją wykorzystał seksualnie.
Od kiedy pracujesz dla Kazarskiego?
Czyli znalazłaś pendrive’a?
Łatwe do odgadnięcia hasło.
[Helena] Od kiedy?
Przyszła do mnie jakiś tydzień przed śmiercią.
Opowiedziała mi…
co z nią robił Kazar i ten drugi.
[Roman] Jezu, córeczko.
[Roman] Kazar był u mnie miesiąc temu.
Pokazywał mi twoje zdjęcia…
nagie…
Obiecał mi, że zostawi cię w spokoju, jeżeli coś zrobię dla niego.
Tak strasznie jest mi wstyd, tato.
Strasznie jest mi wstyd. Przepraszam.
Cicho. Błagam cię, cicho, kochanie. Cicho.
Słuchaj. Kazar to jest skurwysyn, ale…
robię dla niego takie rzeczy, że nie odważy się złamać słowa.
Nie znasz go.
[smutna muzyka]
Widziałam, jak kogoś zamordował.
Myślę, że bardzo krzywdził inne kobiety.
Może nawet zabił.
Byłaś świadkiem morderstwa?
Byłam nawet na policji, ale policjant zadzwonił do Kazara.
Nigdy im nie ucieknę.
Musimy cię ukryć. Natychmiast. Najlepiej, żebym nie wiedział gdzie.
Dam ci pieniądze. Wyjedziesz.
Masz jakieś miejsce?
Coś wymyślę.
Nie zdążyła.
Jakimś cudem ją dopadł.
Zaklinał się, że to nie on.
A potem zagroził, że jeżeli coś zrobię, to zabije ciebie.
Co dla niego robiłeś?
Zakładałem fasadowe spółki, ukrywałem interesy,
zakładałem konta, robiłem przelewy.
Wszystko przygotowałem na pendrivie.
Każdy najmniejszy deal.
Wystarczy, by poszedł do pierdla na długie lata i stracił wszystko, co ma.
Prokurator, który to dostanie, wystarczy, żeby włączył drukarkę.
Wiesz, że stracisz prawo wykonywania zawodu w najlepszym razie?
A jakie to ma teraz znaczenie?
Bez Moni?
[Roman] Nie znam prokuratora, któremu można ufać.
Ja znam.
[dynamiczna muzyka]
Co to, kurwa, jest?
- [mężczyzna] Policja! - [wystrzały]
Rzuć broń!
[Bilski] Łukasz Kazarski?
[szturmowiec] Musicie to zobaczyć.
[Bilski] Ja pierdolę.
[blondyn] No…
Siadaj, Pająk.
[blondyn] Szukamy.
[niepokojąca muzyka]
[Pająk] Ja pojadę.
Poczekaj, poczekaj.
Co jest?
Potrzebuję cię tutaj.
Po co?
[Bilski] Kita z nim pojedzie.
[Pająk] Co ty odpierdalasz?
Nie pojedziesz tym samochodem.
Pojadę, czym będę chciał.
- [Bilski] Wysiadaj. - O co ci chodzi?
Wysiadaj.
Nie mam, kurwa, zamiaru.
[Kita] Wysiądź.
Wysiądź, ja pojadę.
[prychnięcie]
[start silnika]
[Bilski] Co?
[technik] Przeszukaliśmy wszystko.
Zabezpieczyliśmy laptopy, dyski, dokumenty,
narzędzia z piwnicy.
Ale wyglądają na wyczyszczone.
Nie sądzę, żeby były materiały biologiczne.
A wargi?
Żadnych materiałów biologicznych.
Nie wiem, jakieś probówki, słoiki, akwaria?
Otworzyliśmy nawet sejf.
Jeszcze raz sprawdzimy, ale na razie nic.
[technik] Nic, przykro mi.
Jeżeli to ukrył, to nie tutaj.
Macie jakieś inne jego adresy?
[pełna napięcia muzyka]
No i?
[Bilski] Ja pierdolę.
To może być jakiś mały pojemnik. Na pewno nic nie przeoczyliście?
Na 99,9.
Może se do dupy wsadził.
[Kita] No co?
Dokąd zawiozłeś Kazara?
[dynamiczna muzyka]
[Kita] Dzięki.
Osz kurwa.
Jebany.
[Bilski] Dzień dobry.
Dzień dobry.
Wnosimy o zwolnienie za kaucją.
Pana klient będzie oskarżony o wielokrotne morderstwo.
[Kazar parska]
Ze szczególnym okrucieństwem.
Nie ma na to dowodów.
[adwokat] Co to jest?
To jest bransoletka wykonana z ludzkiej skóry,
która należy do pańskiego klienta.
A konkretniej z sześciu lub siedmiu czerwieni wargowych.
Badania DNA potwierdzają, że jedną z ofiar jest Żaneta Kaleta.
Ustalamy tożsamość pozostałych.
Gdyby pana klient wskazał miejsce ukrycia zwłok,
podał dane ofiar
i współpracował z organami ścigania, to…
mogłoby mu to troszeczkę pomóc.
Niewiele.
Ale zawsze.
Wie pan, dlaczego mąż
zakopał żonę
i zostawił jej dupę na wierzchu?
Żeby mieć stojak na rower.
[Kazar śmieje się sztucznie]
[bojowa muzyka]
[mężczyźni] Policja! Rzuć broń!
Rzuć broń! Policja!
- Czysto! - [policjant] Czysto!
[gwar ulicy, świergotanie ptaków]
[Helena] Konin musi jeszcze poczekać?
[Bilski] No niestety.
Jak się pani ma?
Nie mam się.
Co z Kazarskim?
Dowody są jednoznaczne.
Nigdy nie wyjdzie z więzienia.
[Bilski] Ten policjant, Pająk, pomagał mu i podrzucił dowody na Jakubiaka.
Ale Kazar nie przyznaje się do zabicia Moniki.
A pan co myśli?
Myślę, że on w coś gra, ale nie wiem w co.
Badania DNA bransoletki?
Żaneta Kaleta potwierdzona.
Ciągle nie wiemy, kim są pozostałe ofiary, ale to jest tylko kwestia czasu.
Wśród materiałów nie ma…
Nie ma ust Moniki.
Nie powiedział, gdzie je ukrył.
Myślę, że nie zdążył ich dołączyć do bransoletki.
Co teraz?
Na weekend jadę na Wyspę Sobieszewską. Znajomy tam ma zabytkowy młyn.
Potem…
zobaczę, nie wiem.
A pan?
Jadę wieczorem do Warszawy. Córka ma jutro piąte urodziny. Także…
Nie wiedziałam, że ma pan córeczkę.
Żonaty?
- Nie. Już nie. - Przepraszam.
Jak ma na imię pańska córeczka?
Monika.
Proszę ją mocno uściskać.
I bardzo dziękuję za wszystko.
[pogodna piosenka]
[piosenka gra dalej z gramofonu]
[Dubiela] Uwielbiam ich.
Od zawsze.
[dźwięk otwieranych drzwi]
Co ty tu robisz?
Też się cieszę, że cię widzę.
Jadę na Mewią Łachę.
Mogłeś mnie uprzedzić.
- [Mario] Nie wiedziałem, że tu będziecie. - Mówiłem ci o tym.
No to zapomniałem.
[Helena] Ale przecież nic się nie stało.
Zjesz z nami?
Ta.
Dziękuję za to, co powiedziałeś na pogrzebie.
To było ważne dla mnie.
[Helena] Przyjaźniliście się?
[Mario] Ja tak.
Tylko ona chyba nie bardzo.
[Helena] To znaczy?
Że chyba lepiej bawiła się w innym towarzystwie.
[Mario] Do pewnego momentu.
Nic o niej nie wiedziałam.
Chodzicie ze sobą?
Chyba za wcześnie, żeby tak to nazwać.
- Ojciec nic pani nie mówił? - Mario.
Ojciec nie mówił pani, co zrobił?
Kiedy jedziesz na wyspę?
Jak pożyczysz auto, to nie ma mnie od razu.
Powinieneś powiedzieć pani Helenie, co zrobiłeś.
Zasługuje na to.
Zanim zaczniecie chodzić na serio.
[dźwięk zamykania drzwi]
Mówiłem ci.
Nienawidzi mnie.
Po prostu tęskni za matką.
[przyśpieszony oddech]
[tajemnicza muzyka]
Córka miała na palcu pierścionek z rubinem po mojej matce.
Nigdy go nie ściągała.
Macie go w dowodach?
Dobranoc.
[niepokojąca muzyka]
[Dubiela] Pomóc ci w czymś?
Nie. Przepraszam cię, ale to jest jednak za wcześnie dla mnie.
Wrócę do domu. Zamówisz mi taksówkę?
Coś się stało?
To był błąd.
Może zostaniesz chociaż do rana?
Nie. Nie, przepraszam cię, ale to jest za dużo dla mnie.
Możesz mi zamówić tę taksówkę?
Jasne.
[nadal niepokojąca muzyka]
Taksówka będzie za pół godziny.
Dziękuję. I przepraszam cię.
To ja przepraszam.
[jęk Heleny]
[Mario] Jest cały do twojej dyspozycji.
Możesz tu siedzieć, ile chcesz.
[melancholijna muzyka]
[Mario puka do drzwi]
[Monika] Moje pierwsze wspomnienie?
Siedzę przed lustrem w sypialni rodziców.
Patrzę na moje włosy.
Nos.
Usta.
Zbieram po bokach materiał za dużej koszulki.
Z Myszką Minnie.
I widzę rysujące się piersi.
Myślę sobie: „Zapamiętaj to.
Zapamiętaj, jak wyglądałaś”.
Ile miałaś lat?
Czternaście.
Jezu.
Teraz znowu muszę to zrobić.
Muszę zapomnieć, co było wcześniej.
Nikt cię już nie skrzywdzi.
Nikomu cię nie oddam.
Nie możemy.
Nasi rodzice są ze sobą.
No i co z tego?
[smutna muzyka]
[Monika] Wszystko mnie tam boli.
Zrobię to delikatnie.
[Monika] Nie chcę!
Nie, nie!
Nie chcę, Mario, nie chcę!
Nie chcę!
Mario, nie chcę!
Zostaw mnie! Zostaw!
[Mario] Czemu wszyscy mogą się z tobą ruchać, tylko nie ja?
[muzyka nabiera intensywności]
Monia?
Monia!
[głos z telefonu] Abonent czasowo niedostępny.
Kurwa.
[nerwowy oddech]
[dźwięki kroków]
[niepokojąca muzyka]
[sapnięcie z wysiłku]
[Dubiela] Nie chciał jej skrzywdzić.
Zadzwonił do mnie zrozpaczony.
Musiałem go ratować.
Mario kilka razy chciał pójść na policję.
W końcu przyznał się przed tobą.
Specjalnie zostawił ten pierścionek.
Na biurku.
[płacz Mario]
- [Mario] Nie! - Wyjdź stąd.
Nie! [płacze]
Dlaczego ją zabił?
To był wypadek. Nie chciał.
Dlaczego nie poszedłeś na policję?
Więzienie by go zniszczyło.
Nie rozumiesz?
Po śmierci Joanny miałem tylko jego. Musiałem go ochronić.
Przecież sama straciłaś dziecko.
[Dubiela] Kilka miesięcy temu był u mnie adwokat Jakubiaka.
Nie wiedziałem, że Jakubiak był niewinny.
Starali się o warunkowe zwolnienie.
Zbierał dokumentację.
Jakubiak był idealny.
Nikt nie miał prawa zastanawiać się nad tym,
dlaczego taki świr znowu zabił.
Co zrobiłeś z ustami mojej córki?
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka cichnie]
[dźwięk wystrzału]
Nic ci nie jest?
Chodź na zewnątrz.
[smutna muzyka]
Miałam nadzieję, że mnie zabije.
Dlaczego wróciłeś?
Nie dawało mi spokoju,
że Kazar nie przyznał się do zabójstwa Moniki.
[przejmująca muzyka]
[Mario] Dzień dobry.
Chciałem zgłosić morderstwo.