Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zimbabwe Rodezja Południowa Afryka - rok 1980
Mama mówi, że nie możemy wkradać się do jej pokoju nocą.
Mówi, że nie możemy straszyć jej i taty, kiedy śpią.
Zapytałam dlaczego.
Powiedziała, że trwa wojna.
Uznamy cię za terrorystę i zastrzelimy...
przez pomyłkę.
Van?
Kiedyś Van chodziła ze mną, kiedy chciałam siku w nocy.
Ale teraz mam siedem lat i chodzę sama.
Jak ją obudzę, to mnie rąbnie.
Staram się nie myśleć, że terrorysta czeka na mnie w ciemności.
Z bronią.
Albo nożem.
Albo włócznią.
Raz miałam kleszcza tam na dole.
Trzeba uważać na kleszcze.
Ale głównie na terrorystów.
Każdy Afrykanin może być terrorystą.
Nie wolno rozmawiać z Afrykanami.
Na wypadek, gdyby byli terrorystami albo ich kumplami.
Bobo.
Zamknij się.
Jak obudzisz rodziców, powiem im, że to nie ja.
Dlaczego terroryści odcinają usta?
Zamknij się.
Myślisz, że to boli?
Pozwolę ci spać z Fredem, jeśli się zamkniesz.
Obrzydliwe.
To dlatego ciągle masz robaki.
Van jest wredna.
Dziś Wieczorem Nie Schodźmy Na Psy
Afrykanie różnią się od białych.
Gdy umiera białe dziecko, idziesz do kościoła i się modlisz.
Zakopujesz dziecko, a ono idzie do nieba.
Potem dorośli się upijają i tyle.
Nie wolno robić afery.
Ale gdy umiera afrykańskie dziecko, zostawiają prezenty dla Przodków
i proszą, by zajęli się tym dzieckiem.
Wtedy to martwe dziecko się nie pogubi i nie wróci na świat.
Tak powiedziała Sarah.
Przestraszyłam się, gdy to usłyszałam, bo moja siostra zmarła.
A jeśli wróci?
Chciałabym pójść na jej grób i upewnić się, że tam zostanie.
Na farmie mieszkamy z Sarah i Jacobem.
Afrykanie nie mają nazwisk. Tylko imiona.
Białych dorosłych musimy nazywać ciocią albo wujkiem.
Ale Afrykanów nie trzeba, co wiele ułatwia.
Tu Głos Zimbabwe w Radiu Mozambik w Maputo.
Gdzie moja owsianka?
Jestem zajęta.
Poszłam dziś na groby.
Miałaś trzymać się z daleka.
Nie weszłam do środka, słowo.
Przejechałam obok.
Słowo.
Spojrzę ci w oczy i zobaczę, czy kłamiesz, czy mówisz prawdę.
To łaskocze.
Łaskocze.
Myślisz, że białe dzieci też mogą wracać?
Mam nadzieję, że nie wróciłam.
Biali różnią się od Afrykanów.
Afrykanie widzą więcej niż biali.
Nie.
Widzę wszystko. Widzę twoje oczy.
Twoją twarz,
twoje dłonie.
Jacob, gdzie moja owsianka?
...a jeśli to się nie uda,
na pewno będą gotowi kontynuować wojnę.
Musisz z nią uważać.
Nie jestem głucha.
Dlaczego zawsze opiekujesz się nią na widoku?
Jestem ostrożna.
Nie jesteś.
Te wybory są niebezpieczne.
Obserwują cię ze wzgórz.
Kto z nas jest po stronie Mugabego?
A kto jest po stronie białych i ich biskupa?
Pokazując się z dzieckiem, wyglądasz na kolaborantkę.
Ona nie jest głupia.
Sarah...
to dziecko myśli, że jesteś...
głupią gęsią z wioski.
...głupią gęsią z wioski.
Głupią gęsią.
Jacob, dziwny jesteś.
...horrory wojny partyzanckiej.
To było podczas brytyjskiej misji w pobliżu Umtali w Rodezji Wschodniej.
Dwunastu białych, w tym misjonarze, ich żony i dzieci,
zostało zaciągniętych na pole i brutalnie zamordowanych.
To przerażające nawet według standardów tej brutalnej wojny.
Powszechnie uważano, że rzeźnię urządzili partyzanci
z grupy Mugabego...
Psy!
...która jest w sąsiadującym Mozambiku.
Cześć, tato.
Cześć, słodziaku.
Dobrze spałaś?
Jak kłoda.
Wąż! Proszę pani!
Wąż!
- Co? - Wąż!
Boże, przepraszam za bałagan.
Podacie herbatę?
Tato! Mama zastrzeliła węża.
Jest w całej kuchni.
Coś zostało z kuchni?
Mama świetnie strzela.
...a jej rząd torysów wyniesie się jak najszybciej, by Partia Pracy
naprawiła wyrządzone przez nich szkody.
Witam.
Chyba mam alergię na brandy.
Może masz alergię na całą butelkę brandy.
To nie byłam ja.
Ja też nie.
Przysięgam, miałem dwie paczki.
Kto kradnie mi papierosy?
W czwartek zaatakowano farmę przy wschodniej granicy.
Zabito czteroosobową rodzinę wraz z dwoma psami.
Tego się boję.
Nie ma potrzeby.
Tego nie wiesz.
O mój Boże.
Cholerne psy.
Przysięgam, w końcu...
Kochanie, jak on o tobie mówi?
Masz kleszcza.
- Fuj. - Mamo...
Mogę...
Kleszcz pękł?
Bobo, zawołaj Vanessę.
- Kleszcz strzelił? - Bobo.
Van!
Bobo, dobry Boże.
No co? Tata kazał mi ją zawołać.
terrorysta
Van!
No tak.
Czas na mnie.
Dziękuję, słodziaku.
Pa, tato.
Cześć, tato.
Jak mnie kochasz, to się odwrócisz.
Pa, tato.
Odwróć się.
Mam was, cholerne gnojki.
Wy gnoje.
Skurwiele wy.
Pojeby.
Padło.
Mówiłam, żebyś z nimi nie spała.
Rany boskie, Vanesso, włóż go do bojlera albo zakop.
Żeby psy go nie wykopały.
To nie fair spać z pisklętami.
Umarło?
- Idź sobie! - Pokaż, Van!
Van.
Który?
Naskarżę.
Mam to gdzieś.
Dawaj.
No już.
Daj mi to.
Co to jest?
Nie to powinna robić mała dziewczynka.
Ani chłopiec.
Coś z tobą nie tak.
Możesz dotknąć ręką przeciwnego ucha?
Widzisz?
Wiesz, co to znaczy?
Jesteś za mała na internat
i za mała na palenie. Tak mówimy.
Nic mi nie jest. Jestem idealna.
Idealna?
Opowiedz mi historię.
Nie dzisiaj, Bobo.
Nie dzisiaj.
Do miasta musimy jeździć konwojem,
żeby wojsko mogło nas chronić przed zasadzkami i minami.
Do zeszłego roku kraj, w którym mieszkamy, nazywał się Rodezja.
Ale niektórzy Afrykanie powiedzieli, że znaleźli go pierwsi i biali go ukradli.
Potem ci Afrykanie zmienili się w terrorystów i tak zaczęła się wojna.
Co się dzieje?
Na wypadek zasadzki
przed wyjazdem do miasta
wkładam czyste majtki i szczęśliwy naszyjnik.
Pamiętaj, że jak to połkniesz, będzie po tobie.
Nie wkładaj go do ust.
Wypatruję terrorystów.
Co tak długo?
Przepraszam za zwłokę.
Znaleźli dwie miny na drodze za miastem.
Jednej dziewczynie, Lindzie, mina urwała nogę.
Mam nadzieję, że dziś nie umrzemy.
Pa!
NADCHODZIMY DO UMTALI
Spójrz tylko na to.
Dranie!
Wybory to bardzo poważna sprawa.
Mama, tata i wszyscy mówią, że biskup to nasza jedyna szansa.
Choć jest Afrykaninem, to nie takim prawdziwym.
Nazywają Mugabego kogutem.
Mama mówi, że to komunistyczny gnój.
Jeśli wygra wybory,
wszyscy mówią, że będą musieli jechać do Australii.
Wkroczyliśmy tam!
Mugabe wygra!
Głosujcie na Jongwego
Jak przegramy, zostaniemy komuchami czy będziemy normalni?
Nic się nie zmieni, Bobo.
Jasne?
W Rodezji, gdzie trwają pierwsze wolne i uczciwe wybory,
ludzie ustawiają się w kolejce do głosowania.
Urzędnicy wyborczy postanowili
przedłużyć godziny otwarcia urn,
by każdy obywatel miał szansę oddać głos.
Pojawiły się zarzuty zastraszania.
Lord Soames oskarża ZANU-PF
o zastraszanie wyborców w 23 z 56 dystryktów kolonii.
Premier Ian Smith odparł, że każdy obywatel Zimbabwe
ma niezbywalne prawo do samostanowienia.
Tutejszy rząd, prowadzony przez czarnych dla czarnych...
Witaj, Maggie.
Jak się masz?
Dobrze.
Musisz zagłosować na Muzorewę, Maggie.
Powiedz znajomym, żeby też głosowali na biskupa.
Tak, biskup Muzorewa.
- No wiem. - Dobrze.
Dziękuję, Maggie.
Jeśli terroryści dalej będą zabijać niewinnych ludzi...
Posłuchaj tego.
Słyszałaś?
Wszędzie jakieś problemy.
To ma być rozejm.
Nie mogę się doczekać, aż wygramy te wybory.
Mogę to wziąć?
Nie.
A jak umrzesz?
Takie czasy, to może być niedługo.
Może zapisz to w testamencie...
Niech mi to zapisze.
Dobra. Przestań.
Bądź cicho, Peter.
Dziadek już nie mówi.
Wydaje tylko dziwne dźwięki.
I musi nosić pieluchę.
Mama urodziła w życiu czwórkę dzieci, ale zostałyśmy tylko we dwie.
Olivia miała niebieskie oczy i włosy prostsze od moich.
Wtedy mama była szczęśliwa.
Co ten lokalny rząd sobie myśli?
- Jak tak dalej... - Jesteśmy rasistami?
Co? Ależ skąd.
Niektórzy tak, ale my nie.
- Skąd ten pomysł? - Z radia.
Oby większość pomyślała jak Maggie
i nie ugryzła pańskiej ręki.
Obejrzyjmy krykieta, dobrze?
To przyjemniejsze.
Mamo, nie mogę zostać długo.
O 12 mam zmianę w Paulington.
Muszę wrócić z popołudniowym konwojem.
Boże, co to za okropny zapach?
Nicola, kiedy ostatnio to dziecko brało kąpiel?
Niech niania umyje jej włosy.
No doprawdy!
Czemu nie wolno czytać nieprzyzwoitych gazet?
Bo nie jesteśmy tacy.
To czemu mamy takie zdjęcie w łazience?
To pewnie miał być żart.
Jaki żart?
To jacy jesteśmy?
Mamy maniery...
To lepsze niż pieniądze.
Wolę pieniądze.
Je może mieć każdy.
Ale my nie mamy.
Odłóż to.
Na litość boską!
Nicola!
Lepiej się zbieraj, bo nie zdążysz.
Chodź, Bobo.
Chodź.
Kiedy mama musi być policjantką, idę z nią.
Na ścianie jest wojskowy alfabet.
Alfa, Bravo, Charlie, Delta, Echo,
Fokstrot, aż do Zulu.
Nazwałam tak 26 koni
i galopuję nimi w głowie.
Grand Reef, tu Paulington.
Słyszycie? Odbiór.
Mamo?
A jeśli żołnierze tam dotrą i wszyscy zginą?
To by znaczyło, że się spóźnili.
Bobo, chodź tu.
Kiedy taty nie ma, na farmie pojawia się Świetlik.
Świetliki to faceci zbyt popaprani, żeby być w wojsku.
Mama mówi, że są tępi.
Nie znosi tępych ludzi.
Ale tata mówi, że lepiej ich mieć, niż być samemu.
Jesteśmy kobietami bez mężczyzn,
co jest złym stanem rzeczy.
Dlaczego nie mówi?
Chyba śpi.
Bąbel!
Możesz spać w szopie.
To cię boli?
Czym się tam bawisz?
Podoba ci się?
Skąd to masz?
Znalazłam przy grobach.
To nie należy do ciebie.
Należy. Znalazłam to.
- Znalezione nie kradzione. - Nie wolno.
Robi takie rzeczy Przodkom,
a ty nic nie mówisz.
Pozwalasz jej pisać swoje imię na twoim ciele.
Pewnego dnia wpakujesz Sarah w kłopoty.
Może nie rozumiesz, jakie to poważne,
bo urodziłaś się w innym kraju.
Ale jestem Afrykanką.
Nie jesteś.
Mama mówi, że każdy ma prawo tu być.
Twoja mama nie wie, o czym mówi.
Mój tata kupił tę farmę za własne pieniądze.
Mogę cię zwolnić, jeśli zechcę.
Przestań, Bobo.
Jacob to kretyn.
Tak.
Czasem w łóżku słyszę,
jak Świetlik chodzi na zewnątrz.
I wtedy wydaje mi się, że to oko patrzy na mnie przez okno.
Sarah mówi, że Świetliki straciły duszę na wojnie.
Dlatego wariują i się tatuują.
...oto raport pogodowy wydany dziś przez Biuro Meteorologiczne.
Regiony zagrożone wichurami to Viking,
Forties, Cromarty, Forth, Tyne,
Dogger, Fisher, Morze Irlandzkie,
Rockall, Malin, Hebrydy, Bailey, Fair Isle i Wyspy Owcze.
Ogólna sytuacja pogodowa w południe.
Niż baryczny na północ od Fair Isle przesunie się na północny wschód.
Zimny front na północny zachód od obszaru Shannon.
W Zatoce Niemieckiej...
Proszę pani.
Wczoraj w nocy do padoku weszły woły i naskakują nasze krowy.
Kurwa mać.
- Którędy weszły? - Nie wiem.
Powinniście byli z Samuelem sprawdzić ogrodzenia.
...na wschód wiatr o mocy siedmiu do dziewięciu stopni.
Lokalna burza w Viking i Burren...
W książce historycznej Van
są zdjęcia wojowników Mashona ubranych w skóry i pióra.
Obecnie terroryści ubierają się jak zwykli Afrykanie.
A potem nocą czołgają się potajemnie na brzuchu.
Przychodzą, by odzyskać ziemię.
Co zrobisz, mamo?
Jeśli znajdę tego, kto przeciął mi płot, zastrzelę go.
Mama mówi, że umrze za tę ziemię.
Że jak nie będzie miała broni,
będzie walczyć o farmę gołymi rękami.
Wierzę jej.
- Szlag. - Mogę zobaczyć?
Mamo, mogę zobaczyć?
Cholera.
Niektóre są dość utuczone.
Tak, na moim wypasie.
Mamo?
Jestem Afrykanką?
Nie, Bobo.
A ty?
Nie.
Bo nie mamy brązowej skóry? Czarnej skóry?
To skomplikowane.
To przez miejsce urodzenia?
Nie.
Sarah mówi, że jej Przodkowie czarują.
Ja też potrafię czarować.
Mogę zamknąć oczy do połowy i sprawić, że wszystko zniknie.
Myślę, że jestem Afrykanką.
Wiem, że nie jestem Angielką.
I nie jestem z morza.
Lucy w Opowieściach z Narnii
pochodzi ze śniegu.
Ja chyba przybyłam ze słońca.
Ciekawe, skąd to mają.
Pewnie od jakiegoś uchodźcy.
Mam nadzieję, że to nie nasze bydło.
Jestem głodna.
Niech Sarah ci coś zrobi.
Ma wolne popołudnie.
To poproś Jacoba.
Nie lubi mnie.
- Poproszę mamę. - Myśli tylko o sobie.
I swoich zwierzętach.
I o mnie.
Całkiem dobre...
Obrzydliwe.
Chodźcie.
Sarah nie jest stąd.
Nie ma dzieci, co jest dziwne jak na Afrykankę.
Co robisz?
- Nic. - Znów uprawiasz magię.
Twoi Przodkowie czarują?
Tego na pewno nie umieją.
Prawie zamykam oczy.
Umiem sprawić, że znikniesz.
Wciąż tu jestem.
Jeśli magia twoich Przodków jest tak silna,
poproś, by przysłali ci złoto.
Mnóstwo złota.
Będziesz bogata i zostaniesz królową Zimbabwe.
A potem dasz mi trochę.
Zrobić ci koronę?
Dobrze.
W mojej chuście będziesz wyglądać jak królowa.
- Za ciasno? - Nie.
- Może jedną kokardę, no nie wiem. - Dobrze.
I piórko.
Dobra, piórko.
Tego chcesz.
To dostaniesz.
Pokaż.
Pięknie wyglądasz.
Możemy wejść?
Jesteśmy tu, by podziękować Stwórcy.
Możemy wejść, Stwórco?
Gdy Jacob odwiedza Przodków przy grobach,
klaszcze, śpiewa i zostawia im prezenty.
Możemy wejść, Stwórco?
Chyba mówi tym martwym dzieciom, żeby tam zostały.
Dziękujemy ci.
Mama mówi, że oddałaby naszą trójkę za swojego konia i psy.
Ale wiem, że to nieprawda.
Kiedy się zaczęło? Czemu zwlekałaś?
Teraz musi brać tabletki. Dobra...
Dwie rano i dwie na noc.
Dwa, dwa.
Rozumiesz? Powtórz.
- Dwa, dwa. - Tak, świetnie.
W takich sprawach nie możesz czekać.
Czasem mama znów ze mną tańczy.
Śpiewa: „Olé, jestem bandytą”.
To jej ulubiona piosenka.
A ja jestem wściekłym bykiem.
Jest szczęśliwa.
Promienieje.
I znów jest piękna.
Farma należała do moich Przodków.
Jesteśmy Whovana Vevhu.
Dzieci tej ziemi.
Mówią tylko o atakach na farmy.
Nigdy o ludziach, którzy zginęli
lub są więzieni jak zwierzęta.
Jesteś chłopcem, a ty koniem.
Idź po konia.
Co to zmienia?
Jesteście bandą głupich Arabów.
Mugabe mówi: „Ziemia dla każdego”.
Ale Lucky...
co to naprawdę zmieni?
Patrz na nią.
Już zachowuje się jak rodzice.
Traktuje twoje dzieci jak służbę.
Przynieś mi tabletki. Chyba boli mnie głowa.
Idźcie sobie.
No już.
Pogoniłaś moich chłopców?
To nie są twoi chłopcy.
To dzieci jak ty.
Jesteś dorosła?
Tak wyrosłaś?
Zobacz, jaka jesteś mała.
Jesteś za młoda, żeby rządzić.
Tato!
- Hej, słodziaku. - Cześć, tato.
- W porządku? - Tak.
- A u mamy? - Też.
Widziałeś jego oko?
Tata wrócił!
Chyba potrzebujemy planu awaryjnego.
Nie.
Nigdy nie sprzedamy.
Nicola, musisz mieć otwarty umysł.
Kochanie, nigdy stąd nie wyjadę.
A ty nigdy mnie nie zostawisz.
Wiesz, że mam rację.
Kiedy zamkną drzwi, mam wyjść i się czymś zająć.
Mama mówi, że odpoczywają,
ale wiem, co się tam dzieje.
Śmieją się i piją brandy.
I przestawiają meble na golasa.
Mam nadzieję, że nie wyciskałaś pryszczy.
Wyglądają okropnie.
Zakryję to.
Tak lepiej.
Idź już.
Mogę?
No podziel się.
- Mogę? - Dawaj.
Daj mi go, Duncan.
Muszę zapalić czy coś...
Duncan, moja kolej.
- Moja kolej. - Nie.
- Komiczne... - Kto jest lepszy?
Agnetha czy Anni-Frid?
- Anni-Frid. - To ta blondynka?
Nie.
To wasza mama.
Wyglądasz jak nastolatka.
Podaj dalej.
To mój papieros.
Co oni robią?
Szlag.
Wyjdź za mnie.
Jesteś pijany.
Łamiesz mi serce.
Zdrowie, Nicky.
Zdrowie.
Grałam w orkiestrze marszowej.
Wyobrażasz sobie?
Margie.
- Poważnie. - Przepraszam, Nicky.
Cholera, wyniki będą jutro.
Jeśli przegramy wybory, jestem gotów na rozlew krwi, skoro tego chcą.
Mam dość amunicji na wojnę światową.
Przyszłość nigdy się nie kończy, a gdy już ogarniesz tę filozofię,
to mówię ci...
Szlag.
Był w FFB. Strzelali do kobiet i dzieciaków z wioski.
Ponoć zostawili zabitych i pożarły ich własne psy.
A ci biedacy sami musieli to posprzątać.
O mój Boże!
Najstarsza córka Nicky?
Chyba ktoś tam jest, wujku Antonie.
Patrzcie tylko.
Dorosłaś.
Pamiętam, jak byłaś...
Taka mała.
Masz ładne długie włosy.
Wyładniałaś.
Te policzki.
Zawsze takie miałaś.
Otwórz usta.
Właśnie tak.
- Hej, Anton? - Tak.
Śniło mi się, że nasze bydło padło.
Chcę, żeby Samuel zgarnął zabłąkane krowy z farmy.
Jak któraś złapie pryszczycę, to po nas.
Ta ziemia nie będzie warta walki.
Opowiesz mi tę historię o człowieku,
który ciągle podpada Bogu?
Dawno, dawno temu był sobie Mwari,
byli też Człowiek, Zwierzę, Roślina i Ziemia.
Dogadywali się między sobą.
Cała natura jako jedna rodzina.
Wtedy nikt nie wiedział, co to śmierć, ale brzmiała bardzo źle.
Jakie to uczucie umierać?
Nie myślę o takich rzeczach.
Ja myślę.
Proszę, dokończ historię.
Pewnego dnia Człowiek znudził się byciem potężnym jak wodospad czy lampart.
„Będę potężniejszy od innych.
Stworzę dla siebie nowy świat”.
Więc...
zaczął ścinać drzewa, nawet hebanowe.
Jadł kudu i impale.
Nawet sikał do wody.
To nie jest śmieszne.
Ale nasikał do wody, którą wszyscy pili.
Nie wolno się śmiać ze świętych historii.
Wybacz, już nie będę. Śmiesznie zabrzmiało.
Proszę, mów dalej.
Nie.
Ale chcę znać koniec historii.
Daj ręce.
Ile ich jest?
Mnóstwo.
Tak, mnóstwo.
Ale nikt nie policzył.
Tak, proszę pani.
Kiedy mama rządzi, jej oczy stają się ciemne.
Służba mówi: „Tak, proszę pani”.
Ale ich oczy błądzą i widzę, że nie słuchają.
Co za burdel.
Tata mówi, że Samuel potrafi wytropić wszystko.
Potrafi wejść do umysłu każdej istoty
i ją znaleźć.
Wiedzieć, co myśli.
Też chcę umieć tropić zwierzęta.
Powiem tacie, żeby Samuel mnie nauczył.
Chociaż tyle może zrobić.
Samuelu?
Pan Robert Mugabe, marksista, przywódca ZANU-PF,
najwyraźniej wygra wybory w Rodezji.
Dziś w Salisbury przewiduje się, że zdobędzie większość.
To ponad 51 miejsc w 100-osobowym zgromadzeniu.
Lord Soames, pan Mugabe i generał Peter Walls,
naczelny dowódca Rodezji,
apelowali o spokój w związku z rosnącym napięciem w kraju spowodowanym wyborami.
Rodezjański dowódca ochrony, generał Walls,
przemawiający głównie do zawiedzionych białych w Rodezji,
również poprosił o spokój.
Jego wiadomość za chwilę.
Najpierw posłuchajmy, co powiedział Lord Soames.
Ważne, że Zimbabwe...
To wciąż nasza farma.
Dorośnij, Bobo.
Nie mów tak do mnie.
Farma jest wyjątkowa dla mamy.
I dla mnie.
Dlaczego jej bronisz?
- Nawet cię nie lubi. - Vanesso.
- Lubi mnie. - Nie.
Przestań!
Nie mogę się doczekać szkoły, żeby się stąd wyrwać.
...nie będzie żadnej gwałtownej reakcji.
Nie do wiary.
Niektórzy chcą sprzedać swoje farmy.
- Naprawdę? - Tak.
Afrykanerzy wracają na południe.
Dla mnie to wciąż Rodezja.
Właśnie.
...zjednoczone Zimbabwe po siedmiu latach wojny domowej.
Zostanie pani w Rodezji?
Nie sądzę.
- Wyjedzie pani? - Do Brytanii.
Muszę utrzymać trójkę dzieci.
Nie wiem, co zrobię.
...martwię się...
A ty?
Nie mogę patrzeć.
Spójrz na nią.
Znowu się zaczyna.
Przed ostatnim załamaniem była taka sama.
Ciekawe
Ile razy cię nabrali
Ciekawe, ile razy plany się posypały
Ciekawe
Ile razy się kochałaś
Ciekawe, z kim dzisiaj będziesz spała
Ciekawe
Jestem ciekaw
Jestem ciekaw twojej miłości
I ciekaw swojej samotności
Ciekawe, ile masz spraw otwartych
Ciekawe, ilu przyjaciół nic nie wartych
Ciekawe...
Wiem, co robiłeś.
Co to ma znaczyć?
Widziałam, jak szeptałeś po kątach.
Przerażony.
Wyjedź, jak chcesz, Tim.
Ja zostaję.
Pogadamy o tym, gdy będziesz racjonalnie...
Jestem racjonalna.
Naprawdę sądzisz, że nie powinniśmy sprzedać, kiedy...
Widziałam wczoraj, jak wujek Anton wsadził Van kciuk do ust.
Bobo, zamknij się!
Musisz zwrócić na siebie uwagę?
Vanesso, tak nie było, prawda?
- Nie. - Boże!
- Widziałam to. - Nie.
Nic nie widziałaś.
Van?
Dlaczego tak mówisz?
- Kłamczucha. - Cicho bądź.
Czemu drzwi są otwarte?
Głowy nisko.
Nie wstawajcie.
Nicola, chodź tu!
Szybko.
Centrala, tu Papa 28.
Słyszycie mnie? Idźcie do kuchni!
Centrala, tu Papa 28. Słyszycie mnie?
Boże, nic nie widzę.
Van, daj latarkę z kominka.
Czemu podłoga się klei?
...Papa 28. Odbiór.
- O Boże. - Sarah!
Sarah!
Vanessa, przynieś mi ścierkę.
- Jezu! - Sarah!
Dobry Boże!
Co się stało?
O mój Boże.
Bobo, wychodzę.
Opiekuj się siostrą.
Boże!
Szlag!
Sarah, słyszysz mnie?
Przyciśnij!
Przynieś mi jeszcze jeden.
Gdzie twoja siostra?
Bobo, świeć mi latarką.
O Boże.
Sarah.
Proszę, oddychaj! Niech się pospieszą!
Miałam się nią opiekować.
Sarah! Wytrzymasz.
Proszę.
Niech wyzdrowieje.
Nie będę palić ani kraść.
Proszę, daj jej wyzdrowieć.
Sarah mówi, że w jej wiosce sadzą patyk.
Wyrasta z niego drzewo zapomnienia.
Mieszkają w nim Przodkowie.
Gdy masz problemy, siadasz pod drzewem.
I modlisz się, żeby Przodkowie ci pomogli.
Proszę, Przodkowie Sarah.
Sprowadźcie ją z powrotem.
Nie idź dalej.
Co tu robicie?
Dzień dobry.
Co tu robicie? Ktoś wam pozwolił tu być?
- Nie uśmiechaj się. - Witam.
Kto wam pozwolił wejść na farmę? To moja farma!
Odpowiedzcie!
Zastawiacie pułapki na mojej ziemi, gnoje?
Odpowiedzcie!
- To nasza ziemia. Zostajemy. - Nie!
- To moja farma! Wynocha! - Nie!
- To moja ziemia! - Nie!
- Won! - Przestań.
Wynoście się stąd!
Odejdź!
Nie waż się!
Nie waż się pchać mojego konia!
- Słyszysz? Cicho bądź, Bobo! - Mamo!
- Nie dotykaj go! - Idź!
Idź stąd!
Odłóż to!
- Mamo, przestań! - Zostaw konia!
- Przestań! - Chcesz walczyć?
Zajebię cię!
Nie waż się!
Nie krzywdź konia!
Zajebię cię!
Mamo, proszę, przestań!
- Wynocha z mojej farmy! - Proszę!
To moja ziemia!
Mamo, przestań!
Walczyłam o tę ziemię.
Pochowałam tu dzieci.
To moja ziemia.
Wypierdalać stąd!
Mamo, przestań!
Pokonamy cię!
Madam.
Czego chcesz?
Nie masz w szpitalu towarzyszy, którzy ci pomogą?
- Proszę pani... - Nie mów tak.
Już nie jestem „panią”.
- Jestem towarzyszką. - Szukamy pomocy.
Trzeba było wcześniej o tym pomyśleć.
Teraz możesz usiąść na poboczu
i czekać na transport do miasta.
- Głosowałaś na ten rząd. - Jesteś matką.
Nie jestem twoją jebaną matką!
Sarah nie wierzy w Rajski Ogród.
I nie wierzy, że Adam i Ewa nosili liście na miejscach intymnych.
Wierzy w Mwariego i Ziemię.
Szkoda, że nie skończyła tej historii.
Spadaj, Bobo.
Spadaj.
- Wiesz, że chcą mnie zabić? - Kto?
Służba i cała reszta.
- Ale dlaczego? - Bo o nich wiem.
Bo to oszuści. Kłusownicy lampartów.
Na całej mojej ziemi widzę pułapki.
Siedzą w tym ze squatersami.
To nie jest śmieszne.
Jest.
Nie.
- Myślę, że tak. - Nie.
Przestań się wygłupiać!
Słuchajcie.
Lepiej uważajcie.
Wszyscy w tym siedzą i wiedzą, co robią,
więc lepiej się pilnujcie.
Ej!
Gdzie Sarah?
Chcę wiedzieć, kiedy Sarah wróci.
Odejdź.
To przez ciebie przybyli tu Gadanga.
Widzieli z tobą Sarah, a teraz chcą ją ukarać.
Odejdź!
Mama by umarła, gdybyśmy opuścili farmę.
Ale nie możemy zostać.
Squatersi to początek.
Mama mówi, że oni kłusują na lamparty.
Nie wierz we wszystko, co mówi mama.
Boję się, że mama znowu maniakuje.
Dostaje manii.
Przecież mówię.
Musi wziąć swoje leki na załamanie.
Siad.
Pokażę ci.
Uszy ci wychodzą.
Już.
Wielu nie ma wyjścia.
Będą dla nich pracować.
Masz szczęście, że bank chce ci zapłacić.
Rozdadzą te farmy kumplom.
Cóż.
Rozbój w biały dzień.
Podpisz tutaj. I tutaj.
Dobrze.
Gotowe.
Kto to jest?
Sprzedałem farmę.
Nie możesz.
Nie wolno ci.
Musiałem.
Ale to nasza...
To nasza farma.
To wszystko, o co walczyliśmy.
Co ty mówisz?
O czym ty mówisz?
Już to zrobiłem, kocie.
Nie. To umowa?
To ona? Nie.
To takie proste.
Biegnij za nimi.
Nie rób tego beze mnie!
- Nie, proszę! - Posłuchaj mnie.
Nie rób mi tego.
- Już czas. Czas na nas. - Nie, proszę.
Nie.
Możesz krzyczeć, płakać, wyć,
pić do upadłego, ale nie pozwolę, byś zabrała nas wszystkich na dno!
Choć raz w swoim życiu pomyśl o kimś innym.
Nie!
Przepraszam, nic mu nie jest?
Nie uderzyłam go?
Nie ma problemu, panienko.
Dzień dobry.
W porządku?
Tak, dziękuję.
Chodź.
Zjedz z nami.
Nie, dziękuję.
Nie bój się.
Musisz zjeść z nami obiad.
Nie, dzięki.
- Chodź. - Dziękuję.
Usiądź.
Dobrze.
Dziękuję.
Co mu się stało?
Wiele lat temu miał gorączkę.
Ale wytrzymał.
Jest silny.
Mój syn.
Muszę już wracać.
Dzięki, że mnie poczęstowaliście.
Dziękuję.
Sarah, wróciłaś.
Boli cię?
Umarłaś?
Żyję, Bobo.
Wyjeżdżamy.
Tata sprzedał farmę.
Jedziesz z nami?
Ale... Sarah.
- Proszę. - Wyjdź.
Wyjdź i daj Sarah odpocząć.
To nie czas na rządzenie.
Wynoś się.
Wynoś się!
A kiedy stąd wyjedziesz...
Sarah z tobą nie pojedzie.
Będzie z rodziną.
Tak.
Z ludźmi, którzy się nią zaopiekują.
Nie tymi, którzy zostawią ją zwierzętom na pożarcie.
Ja siedzę z przodu.
To nie fair.
Dobra. W drodze powrotnej usiądę z przodu.
Nie jedziesz z nami?
Zawsze bierzesz kostium.
Wiem, że chcieli nas pożegnać.
Jestem starsza.
Kurwa mać.
Patricia czy Delicia
Nie tylko jest piosenkarką
Ale zdejmuje z siebie ubrania
Patricia jest najlepszą striptizerką w mieście
Biodrami zarzuca
Ubrania zrzuca
Aplauz rozbrzmiewa wkoło
Chwyciła ramiączka I liżąc usteczka
Odpięła guziczki
I szmatki rozrzuciła
Sala się gapiła
Gdy ostatni fatałaszek Na ziemię spadł
Policja waliła w drzwi
W sobotnią noc w 1924 roku
Szkoda, Tim. Wyglądasz na smutnego.
To musi być dla niej takie trudne. Nikt nie mieszka w Zambii.
- Nicky jest twarda. - Zostańcie.
Chodź, Timmy.
Pamiętasz to?
Nie! Zostawcie mnie.
Jesteście jak kleszcze.
W dolinie było ostrzeżenie. Słyszałam je.
Słyszałam.
Pieprzone imbecyle!
Wychodzimy, Tim! Idziemy!
Wyłaź!
Mamo!
Tato!
Tato, pomocy!
Tato!
Mamo!
Tato!
Tata mówi, że możemy wziąć tylko po jednej walizce.
Zabieram rysunki i wiatrówkę.
Van zabiera kosmetyki i książki.
Jesteś piękną królową, Bobo.
- Jedź z nami. - Nie, Bobo.
W Zambii nic mnie nie czeka.
Wracam do mojej wioski.
Mówiłam, żebyś poprosiła Przodków o złoto.
Byłabyś bogata i nie musielibyśmy wyjeżdżać.
Przodkowie dają nam to, czego potrzebujemy.
Nie zawsze to, o co prosimy.
Ale i tak mogłaś poprosić.
Mama mówi, że nie próbowała umrzeć.
Tylko dawała odpocząć oczom.
Myślę, że kłamie.
Mówi, że i tak chce stąd wyjechać
i nigdy więcej nie widzieć tych jebanych idiotów.
Uważaj na nie, Vanesso.
Mam nadzieję, że umyłaś ręce.
Bobo, tak kończy się historia.
Ziemia błagała Mwariego, by był litościwy dla Człowieka.
Mwari trochę ustąpił.
„Gdy Człowiek umrze, zabiorę jego femo raMwari,
jego boski oddech,
ale jego kości zostaną zwrócone tam, gdzie je wykuto.
Na zawsze zostaną w twoich objęciach”.
I tak to jest.
W końcu jesteśmy ludźmi.
Nasz boży oddech wraca do Mwariego, a nasze kości wracają do Matki Ziemi.
Całe życie jesteśmy przeklęci rozłąką, samotnością
i tęsknotą.
PRZYSTANEK
Odwróć się.
Jak mnie kochasz, to się odwrócisz.
Proszę, odwróć się.
Proszę.
Sarah.
Jesteś królową.
Królową Zimbabwe.
Bobo ładuje FN
Mama
Mama, Olivia i Van
Wioska
Bobo i Van
Tata
Mama
Dziewczynki w Boarfold
Tata na służbie
Mama z końmi
Mama, tata i Bobo
Skóra lamparta - Devuli
Van i Bobo na wzgórzu
Fullerowie - Devuli
Bo i chłopiec z Birmy
Bubbles, Bobo i Vanessa
Tłumaczenie napisów: Zuzanna Falkowska