Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(DŹWIĘKI OTOCZENIA, RYTMICZNE STUKANIE)
MĘŻCZYZNA: Zdradzę ci mały sekret
o czym wiedzą tylko dwie osoby.
(ŚMIECH) I oboje są w tym pokoju.
I przysięgam, że to prawda.
(STROJENIE INSTRUMENTÓW SMYCZKOWYCH)
Chyba śpiewałam w myślach „Mis'ry”.
Chyba tego nie słuchałem.
I myślę sobie: „Ojej, to chyba za krótko, prawda?”
Myślę sobie: „Tak, prawda?”
I pomyślałem,
„Może powinnam dodać do tego parę zwrotek.”
I poczułem to... na ramieniu.
I pomyślałem,
"Co to jest?"
Nikogo tam nie ma. Rozumiesz?
A głos ten powiedział: „Napisz nową piosenkę”.
I pomyślałem: „Ktoś mi to powiedział i ja to usłyszałem”.
I wierzę w to. Wierzę w to całkowicie.
I nie wiem, kto to był,
czy to był Banjo Paterson, czy ktoś inny,
ale to był ktoś.
To był pierwszy raz kiedy to miałem
i to było zaledwie dwa lata temu, jak sądzę,
ale miałam ich już trzy lub cztery.
Mam małą serię piosenek
że piszę kawałek po kawałku,
i wszystkie są robione w ten sam sposób -
szturchnij, szturchnij, szturchnij, szturchnij.
No cóż, nie mów nikomu, że twój ojciec jest szalony, ale...
MĘŻCZYZNA 2: Nigdy bym czegoś takiego nie powiedział.
(INSTRUMENT STRUNKOWY GRA PRZERAŻAJĄCĄ MELODIE)
Moje liceum było tutaj.
I to właśnie w takiej sytuacji musiałem biec,
niosąc skrzypce raz w tygodniu,
co było takie, wiesz,
biorąc swoje życie we własne ręce.
Noszenie skrzypiec było...
równoznaczne ze stwierdzeniem, że jesteś pewnym typem osoby.
Więc mnie gonili i tak dalej,
i... często uciekają,
i często spadam z roweru i takie tam.
Ale zawsze tu wracałem i zatrzymywałem się,
w tej rotundzie tutaj.
Była tam piękna statua - Ucieczka z Pompejów.
(MUZYKA TRWA)
Myślę, że historia Pompejów była jak historia Titanica.
To były te wielkie, wstrząsające, dramatyczne i przerażające wydarzenia
że kiedy pomyślałem o strachu
i wiesz, zniszczenie,
były moimi punktami odniesienia.
I ręka, ręka kobiety na twarzy dziecka
rodzaj aktywnego, próbującego chronić,
robiąc wszystko co możesz w danej sytuacji.
Staram się robić co w mojej mocy.
Jest w tym też coś religijnego.
Historia wybuchającego wulkanu
i katastrofa, która nastąpiła później,
wiesz, byłem zafascynowany tymi obrazami
ciał, które zachowały się w popiele
i takie rzeczy, rozumiesz?
I narzędzia, i...
Wiesz, widziałem to tylko na zdjęciach.
I myślę sobie, że to było po prostu, wiesz,
to było coś w rodzaju... kataklizmu.
Uwielbiałam te książki jako dziecko
i trzymałem je w pudełku pod łóżkiem.
(MUZYKA TRWA)
Wiesz, od około 14 do, wiesz, 17,
w szkole, w ciągu ostatnich czterech lat,
Po prostu regularnie tu przychodziłem i siadałem.
Miałam w sobie mnóstwo zamieszania.
Nie przepadałam za sobą, wiesz?
Miałam niską samoocenę.
Chyba takie nastoletnie sprawy, rozumiesz?
(MUZYKA SIĘ KOŃCZY)
(SŁABY KASZEL)
(NOTKI ELEKTRONICZNE WYDAJĄ POWOLI PIKNIĘCIE)
OK, spróbujmy.
MĘŻCZYZNA: Czy jeden z nich wypadł z samochodu?
- Tak, to ten. - Jasne.
- Jak się teraz podróżuje? - Uhh...
Wygląda na to, że wszystko jest w porządku. (ŚMIECH)
To jest, hm...
...S...
Nie jest to już to samo, co kiedyś, ale kto by był?
(ŚMIECH)
WARREN: Kurwa, będzie dobrze.
Dobra.
(GRA WOLNE, NIEPOKOJĄCE NUTKI)
KOBIETA: Otrzymaliśmy zgłoszenie o małym gibonie siamangi.
Kłusownicy ich łapią
w celu realizacji nielegalnego handlu zwierzętami domowymi,
gdy są niemowlętami.
A żeby to zrobić, musieliby zabić matkę,
co zazwyczaj robią za pomocą broni palnej, wiatrówek.
To są zwierzęta naprawdę krytycznie zagrożone.
To straszne. To takie okrutne.
To jest po prostu niewiarygodne, rozumiesz?
Ci ludzie nadal to robią.
To jest tak przestępcze.
To takie smutne.
(MUZYKA TRWA)
Zobaczysz, kiedy ona wejdzie.
Oni są...
Widzisz, że jest przestraszona,
i wyraźnie nadal potrzebuje swojej matki.
No cóż... Tak.
A matka na pewno nie żyje.
(INSTRUMENTY SMYCZKOWE DOŁĄCZAJĄ DO FORTEPIANU)
Transport tak delikatnego, małego dziecka
jest zawsze stresujące.
Zabiją matkę. Matka nie odpuści.
Dziecko nie chce puścić mamy,
i często matka umiera.
I to jest najstraszniejsza część,
gdzie dziecko próbuje przytulić się do zmarłej matki.
A potem oderwą dziecko od matki.
Normalnie to dziecko nadal byłoby z matką
przez co najmniej kolejne cztery lata,
i ucząc się umiejętności leśnych,
i mając jej ciepło,
i potrzeby każdego niemowlęcia.
A teraz została sama,
była w klatce, jest przestraszona,
więc będzie potrzebowała dużo uwagi.
(KIEROWNIK SAMOCHODU TYKA)
WARREN: Dokąd zmierzamy?
Dla mnie to było wrogie terytorium.
Och, czekaj, włączę GPS i zobaczymy
Dokąd my, kurwa, zmierzamy? (ŚMIECH)
To powód do zmartwień, gdy Twój iPhone nie potrafi rozpoznać Twojej twarzy.
Jeden...
Pewnego dnia przechodziłem przez odprawę celną,
i zrobił mi zdjęcie,
i było tam napisane tylko: „Proszę zdjąć welon”.
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
Dziwne, ale mam takie uczucie,
bez względu na to, co zrobiłem w swoim życiu -
wiesz, grałem w zespołach i koncertowałem na całym świecie,
i graliśmy, wiesz, w wielu niesamowitych miejscach,
i festiwale, i wszystko inne -
kiedy tu wrócę,
Znów czuję się jak to małe dziecko.
Myślę, że to ma związek ze wszystkimi tymi rzeczami
które mnie zdefiniowały,
i nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy.
(GŁOŚNE PUKANIE)
- Cześć, tato! - Cześć. Jak się masz?
Jak się masz?
Wszystko w porządku?
Czy powinniśmy wejść?
Zamierzamy po prostu... Och, dziękuję.
Proszę wejść.
- Cześć, mamo. - Cześć! Jak się masz?
Wszystko w porządku. Wszystko w porządku. Jak się masz?
- Robimy... - Urosłeś!
Tak. Urosłem. (ŚMIECH)
- Nie, wyglądasz dobrze. - Dziękuję.
- MĘŻCZYZNA: Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze, dziękuję. - WARREN: Germain i Justin.
To jest moja mama, Diane.
- DIANE: Jak się masz? - GERMAIN: Dobrze, dziękuję.
Jak się masz? Miło cię poznać.
Miło Cię widzieć. Szczęśliwego Nowego Roku.
- Szczęśliwego Nowego Roku dla Ciebie również. - Wiesz, że Cię kochamy.
JUSTIN: Dziękuję.
WARREN: Kupiłem to, żeby dać wam obojgu.
To jest jedna z kopii gumy.
Miałem ci to wysłać, ale pojawił się COVID,
i stało się, wiesz,
wszystko stało się mylące i takie tam.
No dalej, tak tylko mówisz.
(ŚMIECH)
Chodzimy dookoła,
kładziemy gumę do żucia w parku,
wiesz, park zwierząt na Sumatrze.
Tak więc chodzimy i filmujemy
trochę o tym, wiesz?
To jest ta rzeźba, tato.
Powiem ci, jeśli to było uczciwe,
to była wielka guma do żucia, prawda?
WARREN: (ŚMIECH) Tak. Rzeczywiście jest taki duży.
To jest prawdziwy rozmiar.
- Naprawdę? - Tak.
Oto jak duże ono jest.
DIANE: Są OK.
Ale to jest... to jest, hm...
To zostało powiększone, jakby na zdjęciu 3D.
DIANE: Trochę podrósł.
Będzie gadał, dopóki krowy nie wrócą do domu.
MĘŻCZYZNA: To właśnie ma na sobie Warren,
ma na sobie mikrofon.
WARREN: Mam tu małego.
TATA: Kupiłem swoją pierwszą gitarę, gdy miałem 15 lat.
Kupiłem w sklepie muzycznym Russella
na Russell Street w Melbourne.
Wykonano je z 3-warstwowej tkaniny
i namalowano na nich szablony krytych wozów.
Myślę, że nowe kosztowały około 12 funtów.
To pyszna herbata, Warren.
Dzięki.
Ja... Dziękuję.
- Zielona herbata. - Zielona herbata. (ŚMIECH)
Dziękuję, tak.
Cóż, włożyłem w to mnóstwo miłości, ale...
- Tak, możesz to poczuć. - Ale ja po prostu...
- To miłość, prawda? - Ja po prostu... (ŚMIECH)
- Tak właśnie smakuje. - Mmm.
- Nareszcie! (ŚMIECH) - Nareszcie.
Pamiętasz to?
Czy pamiętasz to,
kiedy zobaczyliśmy klaunów w ogrodzie?
Nie pamiętam tego dokładnie i dokładnie.
WARREN: Tak. TATA: Nie mówię, że to się nie wydarzyło.
WARREN: Nie. Dokładnie. (ŚMIECH)
Nie oskarżyłbym nikogo o, wiesz,
żywe, niesamowite, niewiarygodne wizje.
NIE.
Ale mogło tak być.
- Tak. - Mam na myśli, Bóg zapłać.
Mam nadzieję, że to prawda.
Bo trzeba mieć bujną wyobraźnię.
Moje łóżko kiedyś tu stało. (ŚMIECH)
Mój brat się tu śmiał,
a to okno po prostu rozświetlało się światłem.
I myślę, że to jest sznur na ubrania
o którym mówił mój tata.
Tak, wszystko tu było. Kiedyś było więcej drzew.
I on się śmiał i mnie obudził,
a on mówi: „Chodź i zobacz”.
I on jakby odsunął róg na bok,
a na zewnątrz był tylko ten samochód kempingowy
z całą masą klaunów
robienie hamburgerów i wspinanie się na drzewa
i rzucając nimi w siebie.
I po prostu siedzieliśmy i się śmialiśmy.
I to było naprawdę niesamowite.
Niebo było całkowicie białe,
i wszystko się rozświetliło.
Chyba obudziliśmy naszego ojca
bo tak dużo się śmialiśmy.
Powiedziałem: „Patrzcie, w ogrodzie są klauni”.
I pamiętam, że powiedział:
„Rano ich już nie będzie,
„a jeśli nie, twoja matka ich odstraszy”
„kiedy rano wiesza pranie”.
Kiedy 45 lat później zapytałem mojego brata,
czy on je pamięta,
i on je całkowicie pamięta.
Więc dla mnie to było i zawsze będzie prawdą.
Zauważyłem, że im jestem starszy,
im więcej mam wyobraźni, tym lepiej.
Niewiele w nich jest, ale wyobraźnia nadal jest.
WARREN: Ale nadal piszesz piosenki, prawda?
- O, tak. - Tak.
Piszę więcej piosenek niż kiedykolwiek wcześniej.
Mogę usiąść i napisać piosenkę.
Nie mówię, że to dobre piosenki,
ale chodzi o dreszczyk emocji towarzyszący pogoni za słowami.
Mhm.
Kiedy byłem bardzo młody, mój ojciec siadał wokół
grając piosenki country i western, które sam napisał
na swojej gitarze.
I...
Pamiętam, wiesz,
miał pudełko z piosenkami, które napisał.
Były w szafie na korytarzu.
A w środku były jego zdjęcia
i jego autograf, który przygotowywał przed jego wręczeniem.
Tam kiedyś były jego piosenki. Oto jego płyty.
Był tam zapis jego nagrania.
A w mojej głowie, tak jakby, mój tata musiał być
jakaś supergwiazda czy coś, wiesz?
Ale tego nie zrozumiałem
w pewnym sensie zamknął swoje marzenia w pudełku
i wsadziłem je do szafki
i odłożył je, i założył rodzinę.
Nie zrozumiałem tego.
Spójrz. Johnny Ellis.
Reg Lindsay.
Zawsze myślałem, że moi dwaj pozostali bracia
byli o wiele bardziej kreatywni niż ja.
Moi rodzice kupili mi skrzypce.
Mój brat miał klarnet i poszedł na gitarę,
i zawsze w domu leżała gitara.
I właśnie tak pomyślałem
w każdym domu tak robiono, rozumiesz?
Niesamowite, prawda? Nadal pozwalają mi grać w tę cholerną grę.
- Tak. - DIANE: Co?
Nadal pozwalają mi w to grać.
Teraz zdaję sobie sprawę, jaki to był naprawdę dar,
żeby nam to umożliwić, rozumiesz?
Ponieważ zdecydowanie przekraczało to ich możliwości.
- Masz rację? - Tak, wszystko w porządku.
- Wszystko w porządku, mamo. - Masz dobrą melodię?
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
Nigdy nie znalazłem odpowiedniej melodii.
Och, jest cudownie. Dziękuję.
Po prostu daj mi znak.
Zamierzasz w to grać, czy...?
Dobrze...
Wtedy to zrobisz, kiedy ja to zrobię?
No cóż, ty... Nie. Myślę, że jeśli zagrasz zwrotkę,
i potem, wiesz...
Na końcu tego wersetu...?
Tak, po prostu daj mi sygnał.
No więc tak będzie...
Od kiedy zaczął organizować życie towarzyskie.
- Dobrze. - To ci się spodoba.
(GRA MUZYKĘ W STYLU COUNTRY) ♪ Oglądanie oposów pożerających kwiaty
(DOŁĄCZAJĄ SKRZYPCE)
♪ Cóż, dziś dostałem list z wielkiego Outbacku
♪ Ona nazywa siebie Królową OodnadattaTrack
(NIEWYRAŹNY)
♪ Wędrówka przez dżunglę z krwawym niebieskim heelerem
♪ On wypatruje krokodyli i psów dingo
♪ I gdziekolwiek ona pójdzie, on pójdzie, oh
♪ Pomyślałem, że napiszę książkę o życiu, jakie miałem
♪ Krwawy niebieski heeler zjadł mojego cholernego iPada
♪ Nagrałem nagranie audio w ramach środków ostrożności
♪ Ale co powiedziałem?
♪ Trzymaj się z dala od psów i kobiet, a wszystko będzie dobrze
♪ Mis'ry to moje drugie imię
♪ A to wzięło się z odczuwania tego bólu... ♪
WARREN: Wiesz, pamiętam, że pewnego dnia zapytałem go,
jak napisać piosenkę,
ponieważ on po prostu siedział i grał
cały czas.
On mówi, że to naprawdę proste, rozumiesz?
I po prostu wyciągnął tomik poezji, otworzył go,
zaczął grać i śpiewać wiersz
do akordów, które grał.
I wtedy nie zdawałem sobie z tego sprawy,
ale pokazał mi akt twórczy
w naprawdę prosty i ludzki sposób
co myślę, że naprawdę miało na mnie wpływ.
Od razu zdemistyfikował całą sprawę.
I fakt, że zawsze to robił
wydawało się czymś naprawdę naturalnym.
I kochał muzykę. Kocha muzykę.
♪ Tak, Mis'ry to moje drugie imię
♪ I to jest mój jedyny powód do sławy
(KOŃCZY SIĘ PIOSENKA)
- Aż go ciarki przechodzą. - Tak. (ŚMIECH)
Fantastycznie, tato.
Dałeś mi wtedy mnóstwo solówek.
- Rozpieszczałeś mnie. - Tak.
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
Kiedy byliśmy dziećmi, zawsze obcinał nam włosy,
a jeśli włączył muzykę z wysp greckich,
wiedziałeś, że masz kłopoty
ponieważ dostosowywał się do rytmu muzyki.
Więc jeśli włączysz Zorbę Greka,
jesteś w tarapatach, bo wszystko dzieje się coraz szybciej.
I on po prostu by to robił, ścinając
i takie tam.
To był mój pierwszy koncert,
w Ballarat Old-Time Dance Hall
z moim tatą grającym na gitarze.
To była próba ognia.
Teraz facet, który sprzedał mi moje pierwsze skrzypce, Eric Wilson,
nastroił moje skrzypce,
i nawet nie potrafiłem grać czysto.
Mój tata zaczął grać,
i graliśmy, hm...
Myślę, że Orange Blossom Special
i Sally Goodin, ten utwór, który
Hank Williams testował swoich skrzypków w terenie.
Jeśli potrafili zagrać tę melodię, byli w zespole.
I zacząłem grać,
a skrzypce były tak rozstrojone, że po prostu przestałem grać.
Tata spojrzał na mnie, a ja powiedziałem:
''To jest rozstrojone.''
I to był pierwszy występ
co kiedykolwiek zrobiłem w swoim życiu.
A on po prostu na mnie spojrzał i powiedział: „Graj dalej”.
(ŚMIECH)
Słowa, którymi warto się kierować w życiu.
(SPECJALNY WYDANIE O KWIECIE POMARAŃCZY WEDŁUG SZTUK HANKA WILLIAMSA)
(DALSZY WYDANIE SPECJALNE O KWIECIE POMARAŃCZY)
Przyjechałem tu po raz pierwszy w 2005 roku
w rejonie Lampung.
Zawsze zabieraliśmy ze sobą zwierzęta
które zostały skonfiskowane tutaj, do Dżakarty,
co jest po prostu złe, rozumiesz?
Ale nie było tu żadnego centrum,
nie było dokąd ich zabrać.
Zawsze marzyłem, żeby tu coś zacząć.
I w 2018 roku wreszcie, powoli,
zebraliśmy razem trochę pieniędzy,
i udało nam się kupić 7000 metrów kwadratowych.
A potem przez długi czas nic się nie działo.
Wiele osób obiecuje,
i wiele osób mówi, że chce pomóc,
ale ostatecznie oni nic nie robią, rozumiesz?
Oni nie... Tak, oni po prostu chcą mieć dobre samopoczucie.
Ale potem wkroczył Warren, wiesz?
A potem po prostu...
Tak, niemożliwe stało się możliwe.
W ciągu około 30 sekund od spotkania z nią,
Uderzyło mnie, jak bardzo była prawdziwa.
I powiedziałem: „Czego potrzebujesz?”
I powiedziała: „Spójrz, mamy wszystkie te zwierzęta
„którego nie można uwolnić.
„Potrzebuję miejsca, w którym te zwierzęta
„które są tak bardzo wykorzystywane
„może umrzeć z godnością.
„Potrzebujemy stałego domu dla tych zwierząt”.
A potem dowiedziałem się więcej o Femke -
mieszkała tam w
jedno z najbardziej brutalnych miejsc handlu zwierzętami
przez 15 lat,
i pracę, którą wykonywała.
Zadzwoniłem więc do Femke i powiedziałem:
"Słuchaj, wiesz, obiecuję, że to zrobię."
A ona powiedziała tylko: „Dziękuję”
i wielka łza spłynęła jej po twarzy.
Po tym jak wszystko wyjaśniłem,
i po tej pierwszej rozmowie nastąpiło coś naprawdę...
To było tak, jakby to było logiczne
po prostu szybko iść naprzód
ponieważ jego odpowiedź była taka...
Jeden...
Tak, coś naprawdę wyjątkowego, wiesz?
Tak bardzo doceniam
wszystko co tu robimy,
i miałam naprawdę dobre przeczucie, naprawdę niesamowite.
WARREN: Widziałem to bardzo szybko – dosłownie natychmiast –
że ci ludzie byli tak uczciwi
i byli tak pracowici
i tak oddani temu, co robili,
i to mnie totalnie powaliło.
I po prostu robią swoje.
Naprawdę nie mogę się doczekać, żeby ich poznać.
MĘŻCZYZNA: Czy byłeś kiedyś w klatce z naczelnymi?
Nie, nie, nie.
Nie, nie spotkałem się z tym.
(ŚMIECH)
Trzymasz mnie za rękę? (ŚMIECH)
(GRA PONĘTNĄ MUZYKĘ)
(NIESŁYSZALNY)
(MUZYKA TRWA)
FEMKE: Rina była pierwszą kandydatką.
Kiedy zaczynaliśmy Ellis Park,
została skonfiskowana handlarzowi dzikimi zwierzętami.
Sprzedawał przez Internet małpy liściowe.
Iben może ci opowiedzieć wszystkie szczegóły,
ponieważ on faktycznie tam był.
Znalazł Rinę związaną za domem, na łańcuchu,
i gryzła własne ręce.
To było jak horror.
Wiesz, widać było jej ścięgna,
można było zobaczyć całe jej ciało,
i dosłownie sama je wyrywała.
Potem najwyraźniej handlarz ją leczył,
ponieważ została zraniona benzyną.
To oczywiście pogorszyło sprawę.
Bardzo cierpiała, więc cały czas rozrywała sobie ramię.
I tak czy inaczej,
była w okropnym, okropnym stanie.
FEMKE: Miała w sobie tyle ducha.
Była tak silna i charyzmatyczna
i silna dziewczyna.
Widać było, że naprawdę chciała... żyć.
Jej historia opowiada historię wszystkich innych naczelnych
które nadal doświadczają tego samego cierpienia.
Ratując ją,
i przynajmniej móc w końcu zapewnić jej godne życie,
wprowadzamy zmianę.
I czuję, że każda mała zmiana to duży krok naprzód
do lepszego społeczeństwa, w którym zwierzęta będą traktowane lepiej.
(KOŃCZY SIĘ PONUSNA MUZYKA)
WARREN: Trochę o książce i gumie.
Zabiorę to na Sumatrę
i położyć go gdzieś w parku,
jako rodzaj totemu przynoszącego szczęście w parku,
dlaczego im to daję.
Więc jesteśmy tra... Wiesz...
Był...
śledząc moje...
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
„Ach” – powiedział – „wciąż nie rozumiem”.
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
(GRA SKRZYPCE)
To zdecydowanie było drugie kino, które zostało zamknięte
to... to jedno z najsilniejszych wspomnień, jakie mam,
jako dziecko.
Kino było dla mnie niesamowitą odskocznią.
I tak samo było z muzyką i czytaniem.
Pink Floyd na żywo w Pompejach.
Mój tata nas zabrał i było wspaniale.
No, no, ten fragment... Znasz ten film, Na żywo w Pompejach?
Wiesz, kiedy pies zaczyna śpiewać,
w mikrofonie?
Mój tata tylko na mnie spojrzał i powiedział...
(ŚMIECH)
Myślę, że gdy wkroczyłem w okres dojrzewania,
świat ukazał mi się tam w zupełnie inny sposób,
przez czasopisma lub telewizję
lub w sklepie z płytami.
Import z Oregonu był taki,
po prostu nagrania, których nigdzie indziej nie zobaczysz.
I mieli wystawę w oknie
To była najdziwniejsza rzecz jaką kiedykolwiek widziałem.
Wyglądało to jak manekin z głową ryby i kapeluszem.
A potem zdałem sobie sprawę, że to replika maski pstrąga
który zrobił z manekina i umieścił w oknie.
A jeśli tam wejdziesz,
wszyscy myśleli, że bierzesz narkotyki.
Ale to właśnie w tym sklepie odkryłem punk, rock i jazz.
To był klucz do ciekawszego świata poza tym miejscem.
Moje doświadczenia z dużymi miastami były bardzo skromne.
Byłem w Melbourne, żeby zobaczyć AC/DC
Myer Music Bowl.
Nadszedł taki moment, kiedy pomyślałam sobie: „Lepiej będzie, jeśli natychmiast znajdziesz sobie pracę”.
I skończyłam studia i uzyskałam dyplom nauczyciela.
Uczyłam przez 18 miesięcy, odeszłam...
Ponieważ byłem alkoholikiem, brałem heroinę i tak dalej.
A mój stan nie był idealny, jak na salon.
A dzieci muszą... zasługiwać na coś lepszego.
No wiesz, ja nigdy nie pieprzę...
Wiesz, brzmi to nieodpowiedzialnie,
ale, hej, nie byłem jedyny.
I...
Prawdopodobnie jedyny na smacku.
Ale nie byłem jedynym, który pił.
Chyba zdałem sobie z tego sprawę,
siedząc pewnego dnia w pokoju nauczycielskim,
że nie mogę mieć 60 lat,
siedzę tam i po prostu myślę,
co się stało z moim życiem?
Może to być jedna z tych osób,
Oni po prostu patrzą na zegar i czekają.
Więc przeprowadziłem się do Melbourne i zacząłem grać w zespołach.
Mój kolega kupił bar w Richmond.
Zobaczyłem go na ulicy.
Mówi coś w stylu: „Warren, czy nadal zajmujesz się tą muzyką?”
"co robiłeś?"
A ja na to: „Tak, trochę tak”.
I powiedziałem Jimowi, a on powiedział:
„Patrz, Mick ma gdzieś leżące utwory
„który nigdy nie znalazł domu u Venoma P. Stingera.
„Wiesz co, zbierzmy go razem.”
Więc siedzieliśmy w mojej kuchni,
opracowałem sześć piosenek, albo coś takiego.
Musieliśmy grać przez trzy godziny, więc graliśmy naprawdę długo.
A potem zeszliśmy i graliśmy
pierwszy koncert Dirty Three.
A kiedy zrobiliśmy pierwszy koncert, wiesz, bardzo nam się spodobało.
Tak naprawdę nie mieliśmy zamiaru nic robić,
ale stało się to od razu.
Chodziło wyłącznie o sposób, w jaki graliśmy razem.
Wszystko kręciło się wokół tej chwili.
Wszystko kręciło się wokół ryzyka
aby podjąć ten rodzaj ryzyka i podjąć ryzyko.
Ale żeby tam wejść z kilkoma naprawdę małymi pomysłami
a potem zbudować coś emocjonalnie,
i była to dynamika, która mogła się w każdej chwili rozpaść,
Naprawdę było ekscytująco.
Wiesz, takie jak te programy
są po prostu najważniejszymi rzeczami w moim życiu.
Pamiętam jeden lub dwa koncerty,
wiesz, nie mogłem w to uwierzyć.
I powiedziałem do Micka: „Wow! Myślisz, że kiedy przestaniemy?”
I on po prostu idzie,
"Gdy...
„Kiedy to, co robimy, brzmi jak gówno”.
(ŚMIECH)
Pamiętam, że po prostu...
często budzę się i myślę tylko o tym,
"Co ja, kurwa, robię ze swoim życiem?"
A kiedy zacząłem grać muzykę -
i szczególnie z Dirty Three -
Już o to nie pytałem.
I to jest powiązane z tymi dwoma facetami,
Jim White i Mick Turner.
I wiesz, jestem za to bardzo wdzięczny.
(GRA MUZYKA STRUNOWA)
No cóż, już wiesz, gdzie będziesz organizować premiery.
Zagrasz dla nas trochę, Justin?
- Nie, nie jestem. - Justin!
W końcu to zrobię.
Kręcisz film...
Ale już nie w Regent.
- To okrutne, Warren. - ...w tej sprawie.
Nie, nie, nie, nie jest. Patrz, robimy...
Stanę za c... Pokieruję tobą.
OK, możemy zamienić się rolami.
Możesz grać, ja cię pokieruję. Wiesz, rzucę się z tym w wir dzikich przygód.
Ale kiedykolwiek będziesz chciał po nią sięgnąć, zrób to.
- Okej, kolego. - Mam też zapasowy.
- Tak, moglibyśmy zaśpiewać w duecie. - Możemy.
(GRA MELODIĘ)
JOHN: Cóż, powiem ci, tak z ciekawości,
Aż się wzruszyłam.
Pomyślałem, że to jest najpiękniejsza rzecz.
I powiem ci, gdzie to jest, jeśli uda mi się to znaleźć.
Jeden...
„Mój tata miał pudełko ze swoimi sekretami
„w wysokiej szafie na korytarzu.
„Pudełko z tekstami, które napisał
„z piosenkami, które stworzył na gitarze.
„Jeden z nich nosił tytuł Mis'ry Is My Second Name (Między moim drugim imieniem).
„Było też wiele zdjęć przedstawiających go z gitarą,
„na którym planował podpisać się dla fanów
„kiedy w końcu zrobił karierę.
„Nagrał single zanim założył rodzinę,
„samofinansowane nagranie Mis'ry w formacie 45 rpm,
„i 78 obr./min It's No Wonder,
„wspierane przez wersję na żywo The River Looks Lonely Tonight
w Centrum Geriatrycznym Królowej Elżbiety.
„Aż pewnego dnia,
„Myślę, że spakował swoje piosenki do tego pudełka”.
Czy to nie jest... To jest...
Dla mnie jest tam pełno wszystkiego.
Żył dla każdej małej, krwawej piosenki
że on napisał
a on po prostu...
dorósł i wszystko zniknęło.
Nie wiem, jak to na ciebie wpływa, ale ja czułam się naprawdę...
Pomyślałem, że to jeden z najbardziej wzruszających fragmentów
jaką kiedykolwiek czytałem.
Część z tego jest dość bliska prawdy.
I tak naprawdę nie wiesz, co myślą inni ludzie
i co robią.
Ale to całkiem dobre wrażenie
o tym, co myślał jego ojciec.
Muszę wrócić do Melbourne dziś wieczorem.
- Zaczynam próby jutro. - A ty, a ty?
A potem zaczynamy trasę koncertową.
Ale wrócę prawdopodobnie w przyszłym tygodniu
lub coś takiego.
JOHN: Och, nie wiem, czy słyszałeś...
Słyszałeś co mówiłem wcześniej?
- Tak. - O, tak właśnie było. Mówiłem poważnie.
To było po prostu cudowne...
miałem cudowne uczucie,
które ludzie otrzymują.
Nagle,
migające światło i napis „cięcie”.
I to, co robiłeś, jest skończone.
WARREN: Tak.
No cóż, wszyscy mamy swoje pudełka, prawda?
JOHN: No cóż, tak, powinieneś był.
WARREN: Tak, każdy z nas ma takie małe pudełko.
JOHN: Nawet jeśli to tajemnicza rzecz, która jest ukryta
za wyimaginowanym obozem klauna
- albo coś w tym stylu. - Dokładnie.
Każdy z nas ma swoich klaunów.
Musisz coś mieć. Czemu nie?
Kurwa, czemu nie? Dokładnie.
Dokąd idziesz?
Zobaczę, czy czegoś nie uszczypną.
(ŚMIECH)
Och, możesz się śmiać.
DIANE: Masz rację? WARREN: Do zobaczenia wkrótce.
(NIESAMOWITA GRA NA SKRZYPCACH)
- Czyli to jest dokładnie to samo? - Dokładnie to samo, tak.
Dokładnie to samo.
Nie byłem tu od... 40 lat, zdaje się.
Może tak, 40.
(CIĄG DALSZY NIESAMOWITY ŁASK)
W domu też panuje pewna złożona dynamika.
A moja matka była dla nas, dzieci, surowa.
I było z tym sporo rzeczy
z którym nigdy się nie pogodzę.
Druga strona tego była
Wiem, że moja matka zaszczepiła we mnie wiarę w Boga.
I wiedziała, że ​​tego chcę
Wierzyć w coś też, rozumiesz?
Więc teraz widzę, że próbowała nas kochać
w sposób, który był dla niej możliwy.
JUSTIN: Czyli była wobec ciebie dość surowa?
Tak, nigdy nie rozumiałem dlaczego,
i nigdy nie udało mi się zrozumieć, dlaczego tak się stało.
Po prostu pomyślałem, wiesz,
to była nasza wina czy coś, rozumiesz?
A potem, kiedy dorosłam i miałam dzieci,
Zdałem sobie sprawę, że patrzę na swój wiek
kiedy to się działo.
To mnie od tego uwolniło, rozumiesz?
Zrozumiałem, że nie jestem odpowiedzialny.
Niedawno widziałem moją mamę,
jak ona się teraz czuje, wiesz, z...
Cierpi na jakąś formę demencji.
I nagle dostrzegłem w niej mnóstwo współczucia
i poczułem dużo współczucia, co było dla mnie naprawdę wzruszające.
Który, wiesz,
to coś, co przez większą część mojego życia, jak sądzę,
Po prostu uciekłem.
Zawsze ląduje w szafce.
Za każdym razem robię to do końca.
I prowadzę terapię, gdzie...
Pamiętam jedną taką sytuację, kiedy zapytała: „Gdzie jesteś?”
A ja jestem w szafie. Mam na sobie suknię ślubną.
„Ukrywam się w walizce”.
"Co musisz zrobić?"
"Milczeć."
Co powiesz temu małemu chłopcu?
„Co byś mu powiedział? Porozmawiaj z nim.”
Wiesz, doszedłbym do tego punktu,
i powiedziałbym: „Wszystko będzie dobrze”.
Wczoraj widziałem, wiesz,
...jeden z najodważniejszych facetów jakich znam...
...kiedy odwiedziłem mojego tatę.
I usiadłem z nim i rozmawiałem,
i trzymała go za rękę cały dzień, w samochodzie, i...
...poszliśmy zjeść rybę z frytkami
i zdrzemnęliśmy się razem w pokoju hotelowym.
I...
Właśnie widziałem, wiesz,
ten odważny, dzielny starzec
którego bardzo kocham.
Moja mama miała jakąś niezdiagnozowaną chorobę, nie wiem...
Nie sądzę, żebyśmy kiedykolwiek dowieli się, co to było.
Niezdiagnozowany problem psychiczny lub coś takiego.
Ja naprawdę nie... Ja nawet nie...
Nie chcę tego mówić, bo tak naprawdę nie wiem.
I wiesz, że...
eee, jej...
taka dzika strona, no wiesz,
trwała przez całe małżeństwo.
I żeby mój tata w końcu przemówił,
po 67 latach nierozmawiania z nikim,
Zdałem sobie sprawę, że patrzę na, wiesz,
89-letni facet
który, wiesz, cierpiał na traumę.
To dla mnie znaczyło wszystko
aby w końcu dojść do porozumienia i zrozumienia
o rzeczach, z którymi zmagałam się przez lata.
Jeden...
Wiesz, trauma...
...trauma z dzieciństwa, która trwa przez całe życie
i że nie wiesz, co to jest.
O kurwa!
(WZDYCHA)
Dzięki Bogu, że mój ojciec miał odwagę
aby odbyć ze mną teraz tę rozmowę.
Naprawdę dziękuję za to Bogu.
(UROCZYSTA, DRAMATYCZNA MUZYKA FORTEPIANOWA)
Śmieszniejsze niż pudło pełne Smarties, co?
(ŚMIECH)
Ta droga się nie zmieniła.
To nadal najgorsza droga w Melbourne.
JUSTIN: Naprawdę się o to martwiłem
dotrę tam na czas, jadąc tą drogą.
To zawsze była okropna droga, kiedy trzeba było iść i zdobywać punkty
bo utkniesz w korku, 40 stopni,
i po prostu kurwa ociekający potem
i wymiotując w samochodzie, i...
Za każdym razem, gdy tu jadę, dostaję gęsiej skórki.
Dzięki Bogu, że nie... (ŚMIECH)
...nie w latach 90.
To tutaj po raz pierwszy grałem z Bad Seeds.
Dirty Three wystąpiło przed nimi,
Chyba w '93 albo coś koło tego.
Ale to jest wspaniały stary teatr.
Mam na myśli Luna Park naprzeciwko - jest fantastyczny.
(GRA W MOICH RAMIONACH)
(NIEWYRAŹNY)
Pierwszy raz grałem z Nickiem w 1994 roku,
Na tym etapie nie miałem pojęcia, że ​​to doprowadzi do
tak ważna twórcza relacja,
ale także przyjaźń, która trwa do dziś.
♪ Ja nie...
(NIEWYRAŹNY)
(GRA NISKIE NUTKI)
(NIEWYRAŹNY)
Nick pozwolił mi rozwinąć się jako muzykowi,
pozwolił mi podjąć ryzyko i po prostu zaakceptował mnie taką, jaką byłam,
i ważną osobą, do której mogłam zwrócić się o poradę, kiedy jej potrzebowałam.
(MUZYKA SIĘ KOŃCZY)
WARREN: Nick zaprosił Ninę Simone
wystąpić na swoim festiwalu Meltdown w Londynie,
i to właśnie ten koncert był tego prawdziwym dowodem
transcendentalnej mocy wykonania,
gdzie ukradłem gumę do żucia.
Wchodząc do tego pokoju,
moje poczucie oczekiwania było niesamowicie wysokie,
bo wiesz, to był koncert
Nigdy w życiu nie sądziłem, że zobaczę coś takiego.
I ona stała jakby w kuluarach,
palenie papierosa i takie tam,
i faktycznie można było to zobaczyć,
kiedy zrobiła krok naprzód, bo Nick ją zapowiedział,
że miała problemy z poruszaniem się, rozumiesz?
I powoli zmierzała w stronę sceny
i po prostu podniósł tę buntowniczą pięść w powietrze
i po prostu wydaliśmy z siebie "Tak!"
NINA SIMONE: ♪ ...łańcuchy mnie trzymają
♪ Chciałbym móc powiedzieć
♪ Wszystko, co powinienem powiedzieć
♪ Powiedz to głośno...
Dotrwała do końca pierwszej piosenki,
i wszyscy po prostu oszaleli, rozumiesz?
I znowu wyrzuciła pięść w powietrze,
a potem usiadł,
i ta niewiarygodna przemiana miała miejsce.
Wstawała, tańczyła,
i posyłanie ludziom całusów,
i ta... przemiana była po prostu niezwykła.
A potem odeszła. I, hm...
Wbiegłem na scenę i zabrałem jej gumę do żucia,
ponieważ widziałem, że przykleiła go do pianina.
A potem trzymałem to przez... 20 lat
jako... rodzaj osobistego totemu.
Zostało to dostosowane do...
Chyba nastąpiły pewne zmiany w moim życiu, rozumiesz?
Wytrzeźwiałem, wziąłem ślub,
Zbudowałem studio - miałem tam gumę.
Zbudowałem dla niego świątynię.
Ale to była tylko osobista sprawa,
aż do wydania go 20 lat później,
i umieściłem to na wystawie Nicka Cave'a,
Dziwniejsze niż dobroć.
To, na czym ludziom zależy, jest w rzeczywistości niewidoczne,
Wiesz, że?
To wszystko, co jest wokół niego,
i reprezentuje naszą wyobraźnię,
co jesteśmy w stanie zrobić.
Wysyłam Ann zdjęcie SMS-em,
kto, wiesz, to zrobił - Ann Demeulemeester.
A ona odpisuje, jakby to był włos z głowy Chrystusa.
Oraz fakt, że jest to guma do żucia Niny Simone.
♪ ...mogłem latać
♪ Och, wzbiłbym się ku słońcu
♪ I spójrz w dół na morze...
Zabieram gumę na koncerty.
Zabrałem go ze sobą do Hanging Rock,
wystawić to na scenę, uh...
ponieważ czuję...
Wiesz, to krążyło
na wszystkich premierach książek i tym podobnych wydarzeniach,
taki rodzaj postaci, że zabierzemy ze sobą wszystkich
to już było.
Nie zabieram go na każdy koncert,
ponieważ wiem, że je stracę.
Ale podoba mi się ten pomysł, żeby jakoś wykorzystać energię,
wiesz, z nami, kiedy idziemy i przekazujemy to Femke.
Wiesz, to musiało zostać dotknięte,
i w rękach tysięcy ludzi,
i obecności tysięcy ludzi.
Mam wrażenie, że to jest tego duża część...
JUSTIN: Ciągle zapominam, że idziemy do parku.
Idziemy do parku?
Tak, wiem. Zamierzamy...
To będzie dwuczęściowy odcinek, prawda?
(JUSTIN SIĘ ŚMIEJE)
Mam na myśli, że dzisiaj jest trochę tak,
dzisiaj jest trochę tak, wiesz,
ostatni akt w Chłopcach z ferajny, dla mnie.
To tak jakby, wiesz, siekacze i robienie makaronu,
i próbowali dostarczyć kokainę i tak dalej.
Często miewam takie dni, wiesz?
Mam na myśli, że nie ma tu żadnej kokainy ani helikopterów,
ale tak jak tam, gdzie wszystko jest po prostu, wiesz,
unosi się nad naszymi głowami i wszystko się zderza.
No cóż, ale...
Na szczęście trzeba będzie zrobić koncert.
Jeden...
Ponieważ zawsze tak było w moim przypadku,
radzenie sobie z rzeczami.
(ŚPIEWA NA PRZEMIANĘ NUTAMI WZNOSZĄCYMI SIĘ I OPADAJĄCYMI)
(ELEKTRYCZNY BEAT WYZNACZA TEMPO)
(GRA NIEKORDOWANY AKORD SYNTETYCZNY)
O kurczę!
(ROZPOCZĘCIE SKRZYPIEC)
(GRA NA SYNTEZATORZE, CZASAMI NIE UDA SIĘ)
OK, spoko.
(GRA NISKI, PODTRZYMYWANY AKORD)
Granie muzyki zawsze było dla mnie formą medytacji.
Świat się zatrzymuje, a ty jesteś w tym miejscu.
Nigdy nie udałoby mi się tego wykorzystać w prawdziwym życiu.
(CICHA MUZYKA DALEJ)
To, co wybrałeś, sprawiło, że bawię się w tych miejscach,
czego nie zdawałem sobie sprawy,
było dla mnie czymś w rodzaju egzorcyzmów.
Paproć, rzeźba, Ucieczka z Pompejów,
i kościół, i wieś,
jazda na rowerze i takie tam -
wszędzie tam próbowano odnaleźć spokój.
Wiesz, siedząc pod drzewem,
palenie papierosów, jedzenie ryb z frytkami.
To jest po prostu niesamowite.
Nigdy wcześniej o tym nie myślałem, dopóki tam nie pojechaliśmy.
Próbując znaleźć miejsca spokoju,
i staramy się stworzyć miejsce, w którym będziesz czuć się bezpiecznie.
(MELODIA SKRZYPEK GRA NAD MUZYKĄ SYNTETYCZNĄ)
(DOPING)
(ŚPIEWA NA ZMIANĘ WYŻSZYMI I NIŻSZYMI NUTAMI)
(ZESPÓŁ NA SCENIE, TŁUM NIESŁYSZALNY)
(NIESŁYSZALNY)
(MUZYKA TRWA)
(ŚPIEWA NA ZMIANĘ WYŻSZYMI I NIŻSZYMI NUTAMI)
(MUZYKA CICHA)
Pomyślałem sobie, no cóż...
Chyba mam...
Mam, uh...
Muszę zdecydować... kiedy...
Tak naprawdę to nie jest odpowiedni moment,
za to, dla mnie.
Może to jest coś, co możemy rozwiązać
kiedy tam wejdziemy i będziemy mogli dać...
oddaj mi to, bo po to tu jesteśmy,
w pewnym sensie, dla mnie.
Zachowałem to na tę okazję.
...nieotwarta koszula z owocami, uh...
które otrzymałem w czasie lockdownów.
Kiedy powstał park, pomyślałem, że jeśli kiedykolwiek tam pojadę,
będzie to okazja do cofnięcia pakietu.
Nie dostałem kwiatów.
Wszystko będzie dobrze.
JUSTIN: Może zatrzymamy się po drodze.
- Może być miło, myślisz? - Tak.
Wczoraj byliśmy zbyt zajęci próbami ominięcia bramy
myśleć o czymś takim.
JUSTIN: Czuję się naprawdę podle... Mam wrażenie, że idę na ślub.
Tak, trochę w tym jest.
albo, na przykład, wiedząc, że jest zorganizowane przyjęcie urodzinowe
albo coś
i po prostu nie chcesz iść.
Ale... Wiesz?
A kiedy tam dotrzesz, wszystko będzie w porządku,
ale przygotowania do tego są nie do zniesienia.
Ale wiesz, my po prostu tak robimy,
Wiesz, że...
- No cóż, po prostu to zrobimy. - Mm.
- Wchodzisz czy wychodzisz? - Hm, spróbuj wejść.
W środku? (ŚMIECH)
Mam na myśli, że prawdopodobnie mają
Tak czy inaczej, kwiaty są tam naprawdę ładne.
JUSTIN: Tak, ale to miły gest.
Tak.
Masz pierścionek?
JUSTIN: Kurwa, właśnie to miałem powiedzieć.
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
Zróbmy to.
Mam na myśli, że zareagowałem na te zdjęcia zwierząt,
bardziej niż cokolwiek innego.
To było coś, co czułem się zobowiązany zrobić,
na poziomie naprawdę emocjonalnym.
Jak tylko zobaczyłem Femke,
i jak tylko zobaczyłem, co ona robi,
Nigdy nie miałem co do tego wątpliwości,
ponieważ wątpliwości są swego rodzaju trucizną idei.
Oto zespół ludzi
którzy po prostu robili to, w co wierzyli.
I powiedziałem mojej rodzinie,
wiesz, moje dzieci po prostu mówiły:
„Och, myślę, że to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś.”
Nie zasługujemy na zwierzęta.
Spotkałem dwie osoby, które z nią mieszkały,
gdy podpisywałam książki w Hadze.
I mówią: „Och, naprawdę cieszę się, że poznałaś Femke”
"i założyłeś park."
I powiedziałem, że nigdy jej nie spotkałem, rozumiesz?
„Jaka ona jest?”
Powiedzieli,
„No cóż, wszyscy razem mieszkaliśmy w squacie w Amsterdamie,
„i ona po prostu zawsze przynosiła do domu
„bezpańskie psy i koty, opieka nad nimi,
„kiedy studiowała pielęgniarstwo.
„Zawsze wiedzieliśmy, że zrobi coś takiego”
co było miło usłyszeć.
Wygląda na to, że znalazła swój cel.
O cholera...
To jest prawdziwy dar, który można otrzymać.
(ŚMIECH)
Rio!
- Hej! - Cześć, ty ślicznotko!
O mój Boże. (ŚMIECH)
Witamy w Twoim indonezyjskim domu!
To jest dużo.
Hej, Rio.
Jak się masz, kolego? Dobrze?
Doskonały.
- Jak się masz? - Darno.
- Miło mi cię poznać. - Darno. Też miło mi cię poznać.
WARREN: Wow. Niesamowite.
- Iben. - Iben. Miło mi cię poznać.
- Mila. - Mila?
Miło mi cię poznać.
Janipa! Tak.
Robisz niesamowite rzeczy.
- Od. - Cześć!
Hej.
FEMKE: To są wszyscy niesamowici ludzie
opiekując się wszystkimi niesamowitymi zwierzętami.
- Piera. - Niesamowici ludzie.
Jest tam wulkan o nazwie Krakatau. Jest dość sławny.
Ach, to Krakatau? Tak.
Więc możesz to zobaczyć z tyłu.
To ten tam w...?
Tak. Ostatnio jest aktywny.
Ten tutaj, ten w dół, tak?
Tuż przed torem motocrossowym.
Jasne. Więc gdzie możesz zobaczyć,
jest tam inna ziemia...
O, to wspaniale.
To całkiem sporo.
- To jest niesamowite. - Tak.
Wystarczająco dużo, żeby coś z tym zrobić, prawda?
Chcesz kupić Rinie mały prezent?
- Jasne, w porządku, świetnie. - Chociaż nie wszystko.
Kochamy ją, ale...
- Ile? - Może wystarczy.
- Dobrze. - Tak.
- (BRZĘK!) - Wyjdź.
FEMKE: Cześć! Ona mówi „cześć”.
- Hej, Rina. - Wszystko w porządku.
Wszystko w porządku?
No i masz, ślicznotko.
FEMKE: Niesamowite, jaka ona jest zwinna.
- Tak. - Ona potrafi otworzyć wszystko.
Czy ona wszystko pamięta?
FEMKE: Myślę, że umieściła to w swojej przeszłości,
ponieważ nie jest agresywna w stosunku do ludzi.
WARREN: Tak. FEMKE: I poświęcamy jej dużo dodatkowej uwagi
ponieważ tego potrzebuje i na to zasługuje,
tak, po tylu latach życia w izolacji
i tak bardzo cierpię.
Gdyby mogła wrócić na łono natury,
mielibyśmy inny związek.
- Tak. - Ale ona nigdy nie może.
Nie chodzi tylko o uzdrowienie fizyczne,
tak jakby leczyć rany.
To również proces psychiczny.
Naprawdę musisz im pomóc, krok po kroku,
aby odzyskać pewność siebie,
czuć, że życie jest wartościowe.
- Czy mogę jej dotknąć? - Tak.
A kiedy w końcu to robią, jest pięknie.
Widać iskrę w ich oczach.
Możesz zobaczyć, że oni,
tak, znów czują się pewni siebie.
I zaczynają badać otoczenie.
To co widzisz na początku
jest przygnębioną, bez życia osobą.
Mam...
...kawałek gumy do żucia, żeby ci podarować.
Ale musimy ustalić gdzie go umieścić.
- (ŚMIECH) Super. OK. - (ŚMIECH) Super!
Jeśli siedzę tam i użalam się nad sobą
ponieważ nie potrafię dodać muzyki do filmu,
i myślę o tobie,
i mówię: „Dobra, podciągnij skarpetki”
wiesz, „Zabierz się do tego”.
- (FEMKE ŚMIEJE SIĘ) Tak? - (ŚMIEJE SIĘ)
To jest niesamowite.
Myślę o tobie i myślę sobie:
„No dobrze, Femke jest tam, wiesz,
„walka z handlarzami i tym podobne rzeczy –
„Potrafię napisać trochę muzyki. Kurwa” – rozumiesz?
Spójrz na to z szerszej perspektywy.
(ŁAGODNA MUZYKA SYNTHETOWA)
O tak.
Czy możesz to dla mnie zaprojektować, Justin?
JUSTIN: Tak.
Myślę, że włączę tę funkcję i po prostu będę grać.
Świetnie, w porządku.
Po prostu to zapiszemy.
Możesz być inżynierem i to robisz.
- Dobrze, jesteś gotowy? - Tak.
(GRA MUZYKA SYNTHETOWA)
(MELODIA ECHA)
(MUZYKA TRWA)
FEMKE: To duże pieniądze i są w to zaangażowani wielcy handlarze dziką przyrodą
co również może być potencjalnie niebezpieczne.
W niektórych przypadkach, jak sieci przestępcze
które działają na arenie międzynarodowej.
Jesteśmy więc teraz w głównym porcie morskim.
A oto główne wyjście z Sumatry na Jawę.
I to jest tak naprawdę ogromny szlak przemytu zwierząt.
I to jest właśnie powód, dla którego to centrum istnieje.
(MUZYKA TRWA)
FEMKE: Chodzimy tam tak często, jak tylko możemy.
Mamy co najmniej trzy naloty w tygodniu.
Czasy są różne.
A dla piesków to gra.
Można to porównać do handlu narkotykami.
- Jak narkotyki. - Tak, jak narkotyki.
Tylko że zawsze było zaniedbywane, wiesz?
Podobnie jak handel kością słoniową i zwierzętami
i części zwierząt -
Zawsze było to raczej kwestią poboczną.
Chociaż w rzeczywistości handel ten jest tak duży jak handel narkotykami,
ludzie zarabiają tyle samo pieniędzy,
i niszczą cały ekosystem
i przyszłość naszej planety.
Przemytnicy znajdują bardzo kreatywne sposoby
aby handlować zwierzętami i je ukrywać.
Dlatego właśnie oddział psów jest niesamowity,
bo psa nie da się oszukać.
Możesz oszukać ludzi,
ale psów nigdy nie oszukasz.
Jeśli tam są zwierzęta,
wykryją to i znajdą ich.
Większość zwierząt przyjeżdżała z daleka, wiesz?
Na przykład północna Sumatra.
- To jakieś 30 godzin. - 30 godzin? Wow.
Tak więc często, gdy dokonujemy konfiskaty,
Są w naprawdę złym stanie.
Tak. Jak ten wielki biust, który zrobiłeś...
Tak, kiedy mieliśmy wielki kryzys.
...były w złym stanie.
Tak.
Zatrzymali go w tym miejscu. A on po prostu jechał dalej.
I znowu go zatrzymali.
Następnie w ciężarówce znaleźli 1300 zwierząt.
I wtedy, ku naszemu wielkiemu szokowi,
odkryliśmy wszystkie te afrykańskie gatunki,
włączając surykatki.
A potem były też gatunki z Ameryki Południowej
jak marmozety,
szare papugi z Afryki,
i były tam dzikie aleksandretty
z Tajlandii,
wszystko ułożone razem.
To było naprawdę szokujące odkrycie.
I nam też to pokazało
jak wielka i rozpowszechniona jest skala tego okrutnego handlu dzikimi zwierzętami.
(ŚMIECH NA WIDEO)
FEMKE: Nie chodzi tu o drobnych kłusowników w terenie.
To tak naprawdę ludzie zamawiają te zwierzęta
a to ludzie trzymają te zwierzęta jako zwierzęta domowe
to oni są odpowiedzialni
za większość cierpienia.
(NIEWYRAŹNY GADANIE, ODGŁOSY ZWIERZĄT)
FEMKE: W zeszłym roku znaleźliśmy dwa małe orangutany.
Powinny nadal być w ramionach swoich matek,
i były ułożone pod bananami i ubraniami i...
wiesz, takie tam.
I były tam dwa małe orangutany,
taka krucha i niewinna, wiesz? Więc...
To naprawdę szokujące.
To boli.
To nas naprawdę... To nas wkurza.
Gówno, które ludzie robią tym zwierzętom.
(MUZYKA TRWA)
WARREN: Och...
Jakie największe zwierzę operowałeś?
- KOBIETA: Największe zwierzę? - Największe zwierzę, tak.
- Tutaj? - Słoń?
- Mmm... Tak, myślę, że tak. - Co zrobiłeś?
Myślę, że do tej pory to był niedźwiedź.
- Niedźwiedź? - Tak.
Ratownik Erin.
WARREN: Ach, więc ty jesteś ratownikiem?
- Piękne. - Legenda.
Więc jest przywiązany do drzewa.
A Erin pewnie biegała i się bawiła,
jak to robią młode słonie.
A potem jej trąba się w to zaplątała.
A im bardziej pociągnie, tym...
- WARREN: Czyli ściśle przylega? - Bardziej ściśle.
Dobrze, będzie ciasno.
FEMKE: Kiedy ją znaleźli, jej pień był już przecięty
i pułapka zniknęła.
Przyczyną tego stanu rzeczy jest handel kością słoniową.
Tak, chętnie bym jednego nakarmił. Co mam zrobić?
Jeden po drugim. Jeden po drugim.
Po prostu... Tak.
(OBOJE SIĘ ŚMIEJĄ)
Nie ma mowy!
- Z lewej strony. - Powoli, powoli.
(ŚMIECH)
Wow!
Nie ma mowy!
(ŚMIECH)
MĘŻCZYZNA: Idź powoli.
(WARREN SIĘ ŚMIEJE)
Niewiarygodne, człowieku.
Wow.
Bardzo dziękuję.
Naprawdę dziękuję za wszystko, co robisz.
To jest nasze boskie stworzenie.
Tak?
Musimy zachować,
ponieważ deklarujemy, że
człowiek jest najmądrzejszą istotą na świecie,
więc musimy uważać.
Tak, jesteśmy im to winni.
Tak, musimy się nimi zająć.
- Tak. - Ponieważ nie mogą przetrwać.
Tak. To również nasza odpowiedzialność.
Tak, to nasza odpowiedzialność.
Więc wszyscy nasi przyjaciele tutaj
nie tylko wykonujemy swoją pracę jak zwykle,
ale pracujemy głęboko, z serca.
- Stąd? - Tak.
Tak, czuję to.
To naprawdę dziwne, bo całe życie grałem muzykę,
i naprawdę kocham zwierzęta,
ale wszyscy, których tu spotykam
angażuje się całym sercem.
To takie wzruszające.
Tak.
I widzę, jak się czuję grając muzykę,
Widzę to u każdej osoby, którą tu spotkałem pracując.
I to po prostu mnie zadziwia.
To mi kurwa nie mieści się w głowie.
To niewiarygodne.
Aby zobaczyć w was pasję.
Jasne. Kurwa.
Ty też grasz swoją muzykę
i jesteś połączony z tą ochroną
na które zazwyczaj mało kto zwraca uwagę.
To bardzo dobrze.
(SILNIK PODCHODZI)
Kiedyś próbowałem złapać orła
i on mi to załatwił,
a gwóźdź wyszedł z drugiej strony.
- Pazur? - Tak! Pazur.
Przeszło prosto i nie mogłem się ruszyć
ponieważ jeśli zaczniesz się ruszać lub stawiać opór,
trzymałby się mocniej.
Tak, Rio jest tego przykładem.
Pewnego razu uratowany orzeł przypadkowo uderzył go w głowę.
Ile lat miał Rio?
Miał sześć lat.
Czy on to pamięta?
- Owszem. - Tak, zrobiłby to, tak.
I z dumą o tym mówi.
Tak. I słusznie.
To jest, wiesz, część procesu.
W ten sposób się uczymy.
- Co to jest, orzeł? - Orzeł?
To jest zmienny jastrząb-orzeł, zupełnie jak ten.
Wlałem to do nóżki kieliszka do szampana,
- gra na skrzypcach. - To też jest szalone.
- Tak, gram na skrzypcach. - To też jest całkiem szalone.
No cóż... To nie jest orzeł.
Czy ktoś tutaj naprawdę ucierpiał robiąc to?
Jeden...
- Wszyscy. - Wszyscy?
(ŚMIECH)
Chyba to trochę jak jazda na deskorolce, prawda?
Wchodzisz na deskę i coś zniszczysz.
Tak, jeśli pracujesz z dzikimi zwierzętami,
istnieje wiele ryzyk.
WARREN: Naprawdę do mnie dotarło
że w Centrum Dzikiej Przyrody Sumatry,
dzieje się coś niesamowicie pozytywnego,
ponieważ tak naprawdę jest to tylko etap przejściowy
dla tych zwierząt. Celem tego miejsca jest ich uwolnienie,
aby przywrócić im wolność.
(ĆWIERCH)
A potem spojrzałem na klatki inaczej,
ponieważ zwierzęta się przez nie przemieszczają.
Oni tylko przejeżdżają
aby powrócić do bycia zwolnionym,
z powrotem tam, gdzie powinny być.
I zdałem sobie sprawę, że
to jest centrum nerwowe całego tego miejsca.
To jest sedno operacji.
Park nie jest ogrodem zoologicznym.
To ostateczność.
Tak naprawdę próbuje zrobić coś dobrego
pieprzona sytuacja.
Chcieliby uwolnić Rinę.
Chcieliby wypuścić niedźwiedzie,
ale nie mogą.
Smutną prawdą jest to, że te zwierzęta nie mogą wrócić
Ponieważ byli po prostu zbyt mocno wykorzystywani.
FEMKE: Przez lata uratowałam wiele małp,
różne gatunki,
Nigdy nie spotkałem się z tak traumatyzowanymi osobami
jak tańczące małpy.
Radzenie sobie z nimi było naprawdę takie
zupełnie nowy poziom okrucieństwa.
Pierwszą tańczącą małpą, jaką kiedykolwiek widziałem, był Johnny.
Byłem w Dżakarcie. W Dżakarcie jest bardzo tłoczno.
Jechałem motocyklem i stałem na światłach,
i usłyszałem coś w rodzaju ding-tong!
Rodzaj muzyki, grają na małym bębnie.
I spojrzałem, a tam była małpa,
makak, makak długoogonowy.
I... był ubrany.
I dorosły makak długoogonowy
powinien być na drzewach.
To było po prostu przerażające
zobaczyć go tam na poboczu ulicy,
pomiędzy motocyklami.
Żebrał o pieniądze.
I nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
W tamtej chwili chciałem go po prostu uratować.
Ale ty nie zapłacisz. Ja nie zapłacę.
Nigdy, przenigdy tym ludziom nie zapłacę.
Nie ma... Nie ma sensu.
Małpy są łapane na wolności jako niemowlęta
a potem są zmuszeni zabawiać publiczność.
Są głodni. Są bici.
Są powieszeni. Są... związani.
I są zmuszeni stać cały dzień
ponieważ uczą małpy
chodzić jak człowiek.
Więc w tym momencie,
kiedy zobaczyłem go na światłach,
Złożyłam mu obietnicę,
Pewnego dnia wrócę i cię uratuję.
Nie mam pojęcia jak, ale zamierzam...
Byłem zdecydowany powstrzymać tańczące małpy.
(MUZYKA TRWA)
WARREN: Dlaczego uważasz, że ludzie są tak okrutni wobec zwierząt?
Ignorancja.
Nie wiem. Myślisz, że ludziom się to faktycznie podoba?
Myślę, że tak.
Są też ludzie, których to bawi.
Nie ma współczucia, nie...
Tak.
NIE...
Jasne, żadnego współczucia.
Nigdy nie byłem w stanie tego zrozumieć
jak ktoś może być okrutny wobec zwierzęcia.
- Bezbronne zwierzę. - Tak, bezbronne.
To przychodzi do ziemi i jedyne, co ma, to życie.
FEMKE: I dlatego uważam, że to takie ważne
że walczymy dalej,
ponieważ tak, jeśli nie zrobimy tego, co słuszne,
kto to zrobi?
(NIEWYRAŹNY ODLEGŁY ŚPIEW I DZWONKI)
Hej! Jak się masz?
To było niesamowite.
Można grać godzinami.
Czekałem, aż powie „stop”.
Och, on nigdy nie powie „stop”.
(ŚPIEW TRWA)
(ŚWIETLAJĄ OWADY, DZWONIĄ PTAKI)
WARREN: Widzisz wulkan?
JUSTIN: Tak.
- Tak pięknie. - Tak.
Słyszysz, jak wszystko ożywa, co?
WARREN: Niewiarygodne.
- (ZWIERZĘ GŁOŚNO WOŁA) - Wow, posłuchaj tego.
Wygląda na to, że nie śpiewała od lat.
Jest zamknięta na...
23 lata albo coś koło tego.
A ona nie śpiewała.
I przyprowadzili ją tutaj,
i po około tygodniu zaczęła od nowa.
(Dzwoni dalej)
Więc właśnie się dowiedziałem, że...
No cóż... to...
Pomysł jest taki, że wypuszczam jednego z ptaków.
Tak, jeden z orłów.
I czuję się z tym naprawdę niezręcznie.
Oh!
Czuję się, jakbym dopiero co przyszedł przeciąć wstęgę.
Nie, nie mam takiego odczucia.
To wielki moment dla wszystkich,
i będziemy zaszczyceni, jeśli wypuścisz jednego z ptaków
razem z Rio.
Jest podekscytowany, że może to zrobić razem z tobą.
A dziś wypuszczą na wolność cztery ptaki.
Dobrze, w porządku.
- No cóż... Czuję się lepiej. - Tak.
Jesteś tak samo częścią rodziny, jak wszyscy inni.
Nie, całkowicie to czuję, ale po prostu czuję się niezręcznie.
Czuję, że po prostu nie chcę być tym facetem.
Ale teraz jesteś tu i jesteś jego częścią.
JUSTIN: Czy była jakaś konkretna osoba, która się tym opiekowała...?
- Po orłach? - Tego gościa?
No cóż, Herman. Noval obserwuje ich każdego dnia,
wiesz, po prostu żeby zdobyć dane.
Wypuszcza orły, wypuszcza orły.
Wszyscy wypuszczają je razem.
Wy, chłopaki, robicie najróżniejsze...
Ty wykonujesz całą ciężką robotę i takie tam, rozumiesz?
I po prostu... Jestem po prostu wdzięczny, że mogę w tym uczestniczyć,
w sposób, w jaki potrafię.
Więc po prostu czuję, wiesz, że...
Jak powiedziałem, jesteś częścią zespołu
jak wszyscy inni tutaj.
- Powinieneś tak się czuć. - Jasne, OK, dziękuję.
- Dzięki. Hmm... - Tak.
W porządku.
(WOKALIZOWANE WYSOKIE NUTKI)
Ten utwór naprawdę poszedł w dobrym kierunku.
To naprawdę... od tej małej rzeczy w dżungli,
do tego.
To jest fajne.
(NIEWYRAŹNY)
- FEMKE: Do zobaczenia. - WARREN: Do zobaczenia, Kapitanie.
KOBIETA: Pa.
(NIEWYRAŹNY GŁOS)
FEMKE: Darno zbudował ten most.
WARREN: To mnie nie zaskakuje.
FEMKE: Tak, to niesamowite.
WARREN: Czy Darno wszystko buduje?
FEMKE: On wszystko buduje.
WARREN: Gdzie się poznaliście?
FEMKE: W ośrodku ratunkowym w Dżakarcie,
obok lotniska.
Pracował tam, spawając wszystkie klatki.
A potem otrzymaliśmy małego orangutana
i trzymał go -
ten wielki facet, trzymający małego orangutana.
To było po prostu takie...
W każdym razie, tak. Od tamtej pory jesteśmy razem.
WARREN: Jak długo to trwa?
FEMKE: Poznałyśmy się w 2003 roku.
WARREN: Tak. 20 lat.
- FEMKE: Tak, 20 lat.
Jak przemycić orła?
FEMKE: Och, mieliśmy orły wlatujące do arbuzów
które zostały uwięzione na lotnisku.
NIE!
Tak.
Mieliśmy orły w rurach, rurach PCV.
Czy są odurzeni, czy...?
FEMKE: Nie, bo jest ciemno i nie mogą się ruszyć,
Oni po prostu pozostają spokojni i nieruchomi.
Wielu na pewno dotrze na miejsce martwych.
- Tak. - Tak.
Ale nawet jeśli przemycą 10, a jeden przeżyje,
dla nich to wystarczająco dużo pieniędzy
ponieważ wokół jest mnóstwo niesamowitych, idiotycznych i samolubnych ludzi
które płacą pieniądze.
Gdyby przestali, zwierzęta byłyby bezpieczne.
A jeśli widzisz, że latają, to właśnie o to chodzi.
Są tak piękne na niebie.
Więc, Warren, czasami robiliśmy klatkę przed premierą.
Te ptaki, po prostu otworzymy drewniane pudełko
i daj mu szansę latać, kiedy tylko zechce.
Bardzo chętnie. To dla mnie zaszczyt.
- Jasne, zróbmy to. - OK.
Zróbcie to razem.
(GRA MELODIĘ FORTEPIANOWĄ NAD MUZYKĄ SYNTHETOWĄ Z REZONANSUJĄCYM, WOLNYM RYTMEM)
(DOPING)
FEMKE: To jest coś naprawdę wyjątkowego.
- WARREN: Niesamowite. - To ptak wędrowny.
Podróżują więc tylko przez ten obszar.
Musieliśmy więc czekać rok
zanim mogliśmy wypuścić tego ptaka.
(MUZYKA NAPĘDZA)
(OKLASKI I WIWAT)
(DOPING)
(MUZYKA CICHA)
(GRA NA SKRZYPCACH BEZ PODKŁADU)
Myślę, że ten drugi był lepszy.
(GRA NA KLAWIATURZE)
OK.
Nie używajmy Hammonda.
Brzmi trochę jak diabeł...
Brzmi to trochę jak karnawał.
MĘŻCZYZNA: Co?
Ale pianino jest dobre.
(GRA MELODIA SYNTHETOWA)
(NIEWYRAŹNY)
(GRA MELODIA SYNTHETOWA)
Doskonały!
Kurwa! Co za geniusz, koleś!
(MUZYKA TRWA)
(ZCHODZĄCE, NISKIE GLISSANDO)
No i mamy to.
Mówisz poważnie, co?
- Co? - Na tym koniec.
Tak.
Możesz wrócić do domu i pokazać bratu jedną lub dwie sztuczki.
Będę.
WARREN: Rozmawiałem dziś rano z Femke,
i chciałem, żeby wiedziała, że...
...najlepsza rzecz dla nich
to, że zostali sami
robić to, co robią tak niesamowicie.
Ona i ludzie, którzy tu pracują.
Ostatecznie chodzi o...
Chodzi tylko o nich i zwierzęta.
(ŚPIEW W ODLEGŁOŚCI)
WARREN: Siedzimy tu dziś rano
i brzęczeliśmy kokosami
ponieważ chcemy dotrzeć do większego lądu.
I aby to uczcić,
Darno wspiął się na cholerne drzewo kokosowe,
ściągnąłem je, odciąłem górę,
i brzęczeliśmy kokosami
mam nadzieję, że trochę bardziej rozszerzę to miejsce
i zapewnienie odpowiedniego rodzaju ochrony.
Ale tam to wygląda jak przyszłość.
I tu widzę wiarę i widzę nadzieję
i widzę współczucie.
Widzę miłość. Widzę troskę. Widzę szacunek.
Widzę wszystkie te wartości
że zajęło mi to dużo czasu, jako osobie,
próbować się z tym pogodzić,
lub wdrożyć w swoim życiu.
I myślę, że o to właśnie chodzi
to naprawdę mnie uderzyło, będąc tutaj,
naprawdę głęboko,
że tutaj widzę to w akcji.
I widzę, że to działa.
Podzielę się tym z Tobą.
- Tak. - Tak, masz pierwszy.
Nie, nie, nie. Proszę, proszę.
- Ty weź pierwszego. - RIO: Ja wezmę mięso!
Jasne, weź mięso.
Poświęciłem temu wszystko, co mogłem.
Myślę, że zawsze tak było, ale teraz naprawdę tak jest.
Ponieważ...
Chodzi mi o to, że wiecie, to przez to, jacy jesteście.
I jesteś dowodem na to, że ludzie mogą być niesamowici,
i że ludziom zależy.
(CHCIAŁBYM WIEDZIEĆ, JAK TO JEST BYĆ WOLNYM, AUTORSTWA NINA SIMONE)
(ŚMIECH) Przestań.
Dzięki.
(NIEWYRAŹNY)
- Na zdrowie, Femke. - Na zdrowie, Warren. (ŚMIECH)
- Bardzo cię kocham. - Ja też cię kocham.
W porządku.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
- Do zobaczenia wkrótce. - Tak.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję bardzo za Twoje wsparcie.
Dziękuję. Dziękuję, bracie.
O kurwa!
Och, przestań, proszę. Przestań. Poczekaj.
Kurwa. Zapomniałem jej dać tę cholerną gumę.
Rio.
Przekaż to swojej mamie.
Dobrze? Weź to.
(MUZYKA TRWA)
Dla mnie?
- Nie. - Tak.
A ten?
Oto pudełko, w którym to jest opisane.
Co?
To niesamowite.
Skarb. Skrzynia ze skarbami.
To jest niesamowite.
♪ Chociaż jestem już bardzo spóźniony
♪ Zaczynałbym od nowa
♪ Cóż, chciałbym być jak ptak na niebie
♪ Jak słodko byłoby, gdybym odkrył, że potrafię latać
♪ Och, wzbiłbym się w stronę słońca i spojrzałbym w dół na morze
♪ Wtedy bym śpiewał, bo bym wiedział, tak
♪ Wtedy bym śpiewał, bo bym wiedział
♪ Wiem, jak to jest
♪ Wiedziałbym, jak to jest być wolnym, tak, tak
♪ Och, wiem, jak to jest
♪ Tak, wiedziałbym, wiedziałbym, jak to jest
♪ Jak to jest być wolnym, Panie, Panie, Panie, tak... ♪
Tak, kiedy się wprowadziłem,
Miałem to zdjęcie martwego konia,
i tata w łóżku.
(ŚMIECH)
Są w Fresh Seal Clips,
nadal z naklejką z awokado,
i zawinięte w folię spożywczą.
JUSTIN: To doskonale.
I była tam ta naprawdę niepokojąca nuta z krematorium –
„To ostatnie śmiertelne szczątki
„śp. Johna Hunta Ellisa.
„Umieszczono je w kontenerze,
„i sprawdziliśmy, że
„w momencie opuszczenia tego zakładu,
„w pojemniku znajdowały się wyłącznie skremowane szczątki ludzkie
„śp. Johna Hunta Ellisa”.
W dniu, w którym zmarł, przyszedł kapelan
i zapytał, czy chcę dokonać ostatniego namaszczenia.
Przyszedł jego ksiądz z kościoła,
i to było niezwykłe przeżycie,
i pojawił się mój brat, mój starszy brat.
Przyszedł ksiądz i zaczął kropić wodą święconą,
i wiesz, olej -
namaszczenie głowy i tego typu rzeczy.
Jak nas nauczył nasz Pan, jesteśmy pewni, że możemy powiedzieć
Ojcze nasz...
I odmówiliśmy Modlitwę Pańską.
I zacząłem... Słyszałem swój głos.
Słyszałem głos Stevena.
I słyszałem głos mojego taty,
ponieważ mój tata zawsze nam to czytał,
mówili nam to każdej nocy, gdy byliśmy dziećmi.
Wyciągnąłem rękę i złapałem go za rękę,
tak,
więc zrobiliśmy z tatą takie kółko.
A ta energia po prostu wymknęła się spod kontroli.
Tak właśnie było... (NAŚLADUJE BUZIENIE PRĄDU)
A mój brat po prostu na mnie spojrzał i powiedział:
"Czułeś to, kurwa?"
I powiedziałem: „Tak, czułem to”.
Spojrzał na gościa i powiedział:
„Wikariuszu, jak to zrobiłeś?”
Ksiądz po prostu mówi: „Ja tego nie zrobiłem”.
A potem spojrzał na mnie i powiedział:
„Wiesz, kto to zrobił?”
I pomyślałem sobie...
Mówi, „To zrobił stary człowiek”.
Mówi, „Stary człowiek zabrał nas tam, dokąd idzie”.
Powiedział: „Chłopaki, wszystko będzie dobrze.
Tak to wygląda.
Zaprowadziło nas na skraj,
A potem powiedział: „Wróć”.
Więc wiesz, wierzę, że mój ojciec,
wiesz, ostatni prezent dla nas
było wprowadzenie Boga do... szpitalnego pokoju,
ta mała...
Pokój w Ballarat.
A potem Steven podchodzi do mnie,
„Wiesz, jak to było?”
Powiedział,
„To tak jak wtedy, gdy widzieliśmy tych klaunów
„kiedy byliśmy dziećmi”.
(DZIECI NIEWYRAŹNIE GADAJĄ)
(NIEWYRAŹNY ŚPIEW)
(DZIECI DALEJ ROZMAWIAJĄ WE WŁASNYM JĘZYKU)
WARREN: Och, właściwie, powiem jeszcze jedną małą rzecz.
Za dużo gadam, ale... po prostu...
- Jeszcze jedna mała uwaga na początek. - MĘŻCZYZNA: OK, Warren.
- WARREN: OK? MĘŻCZYZNA 2: Uważaj, co mówisz.
WARREN: Powiedz mi, kiedy zaczynasz. Jesteśmy umówieni?
Hej, panie i panowie,
tutaj Warren Ellis,
słuchanie audycji radiowej.
I, hm, to jest piosenka, którą mój tata mawiał mi śpiewać
kiedy byłem dzieckiem.
To się nazywa „Mis'ry Is My Second Name” (Nieszczęście to moje drugie imię),
napisany przez krzyczącego Johnny'ego Ellisa.
I to jest powód, dla którego jestem dzisiaj tym, kim jestem.
(GRA NA GITARACH COUNTRY)
JOHN: ♪ Cóż, patrzysz na bardzo smutnego mężczyznę
♪ Bo nieszczęście i łzy to wszystko, co kiedykolwiek miałem
♪ Odkryłem, że to prawda, co ktoś kiedyś powiedział
♪ Mężczyzna kochający kobietę lepiej by było, gdyby umarł
♪ Mis'ry to moje drugie imię
♪ I zasłużyłem na to, znając taki ból
- WARREN: ♪ Cóż, kochałem kiedyś pewną kobietę z miasteczka - JOHN: ♪ A ty?
♪ W moim małym wózeczku z nią, jeżdżąc po okolicy
♪ Przez całe lato kochała mnie bardzo
♪ Zostawiła mnie zimą z przeciekającym kapturem
OBA: ♪ Mis'ry to moje drugie imię
♪ I zasłużyłem na to, znając taki ból
JOHN: Graj, mały gnojku!
(SOL SKRZYPCOWY)
WARREN: Tańczę!
(SKRZYPCE DALEJ)
Jasne, tato, powiedz mi!
JOHN: ♪ Cóż, kochanie kobiety to nie żart
WARREN: ♪ To nie żart
JOHN: ♪ Nigdy nie masz żadnej zabawy i kończysz zrujnowany
- ♪ Kocham tę dziewczynę, no cóż, chyba byłem szalony - ♪ Musiałem być!
JOHN: ♪ Pies jest jedynym przyjacielem, jakiego kiedykolwiek miał człowiek
OBA: ♪ Mis'ry to moje drugie imię
JOHN: ♪ I zasłużyłem na to, znając taki ból
WARREN: ♪ Cóż, znajdę psa, który jest smutny
♪ Ugryzie każdego i mnie też ugryzie
♪ Pokryty świerzbem i mnóstwem pcheł
♪ Będzie miał tyle samo przyjaciół co ja
OBA: ♪ Mis'ry to moje drugie imię
♪ I zasłużyłem na to, znając taki ból
WARREN: Tak, spraw mi trochę bólu.
♪ Och!
(GITARA SOLO)
♪ Hej-o!
♪ Och!
OBOJE: ♪ No cóż, patrzysz na mężczyznę
♪ To bardzo smutne
♪ Ponieważ nieszczęście i łzy to wszystko, co kiedykolwiek miałem
♪ Odkryłem, że to prawda, co ktoś kiedyś powiedział
♪ Mężczyzna kochający kobietę lepiej by było, gdyby umarł
♪ Nieszczęście to moje drugie imię
♪ I zasłużyłam na to, zaznając takiego bólu. ♪
(MUZYKA SIĘ KOŃCZY, Oklaski)
WARREN: To był hit.
Jak to brzmiało, Andy?