Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Żona pana Lichtera? - Gdzie on jest?
W piwnicy. Windą i potem w lewo. Pani Schmitz zaprowadzi panią do niego.
- Jak dobrze... - Gdzie on jest?
- Zamknął się magazynie. - Kiedy rozmowa?
- Już była. - I?
Raczej nie byli zachwyceni.
A zanim się zamknął odpowiedział na ich pytania?
Uciekł po dwóch minutach.
- Musi się tylko uspokoić. - To już niemożliwe.
Proszę ich zapytać.
- Wykluczone. - Mąż chce tej pracy.
- Nie zauważyli tego. - Źle patrzyli.
Panie Lichter!
Będę musiał wyważyć te drzwi i pan za to zapłaci.
Mąż miał atak paniki, ale za chwilę się uspokoi.
Przyszła pana żona. Tommy, podejdź tutaj.
- Niech się pani odezwie. - Potrzyma pani?
Nie mamy czasu. To za długo trwa.
Tak nie wolno!
- Niech pani pogada z mężem. - To nic nie da.
Powiedz tamtym, że to potrwa.
Niech pani najpierw z nim porozmawia.
- Tak nie wolno! Niech mu pani każe wyjść. - Zaraz wyjdzie.
- Zapłaci pani za szkody. - Nic się nie stanie.
- Tu jest pana żona! - Butelka wody z plecaka.
Powiedzcie Küppersowi, że to potrwa.
- To mam mu powiedzieć? - Tak.
Dziękuję.
Paul.
Wszystko dobrze.
- Nic się nie stało. - Stało się.
- Wcale nic się nie stało. - Przepraszam.
Wiesz, co powiedziała rano nasza córka?
Że jej koleżanki ze szkoły chcą cię wynająć jako tatę.
Odpowiedziałam, że męża mogę tylko sprzedać. Inaczej to zły interes.
Napij się wody.
- Przeze mnie przerwałaś pracę? - Nieważne.
No już.
- Teraz wyjdziesz. - Nie mogę.
Jestem tu. Wyjdziesz i przeprosisz.
Bo to się zdarza, gdy jesteś pod presją. Ale osobiście chcesz przeprosić szefa.
Wrócimy do domu i spędzimy miły wieczór z córkami.
- Przykro mi. - Nie przejmuj się.
Okej? Dobra.
- Uspokoił się pan? - Jest dobrze.
- Niczego też nie uszkodziłem. - Tak, w porządku.
Kiedy czeka mnie egzamin, wpadam w panikę.
Muszę się uspokoić, napić wody i potem jest dobrze.
- Chcę osobiście przeprosić szefa. - Przekażemy mu to.
Ale ja sam.
- Nie musi pan. - Zaczekam na pana Küppersa.
Niech pan wraca do dzieci, tak będzie najlepiej.
- To zajmie chwilę. - I tak trwa to za długo.
Popełniłem błąd. Pozwólcie mi przeprosić.
Proszę usiąść. Sprawdzę, czy pan Küppers jest wolny.
Panie Lichter...
Wie pan, że musi pan współpracować.
- Czemu nie porozmawia pan ze mną? - Pani Schmitz, długo jeszcze?
Usiądźmy.
Były drobne komplikacje, ale jakoś to ogarnęliśmy.
Ja też mogę possać?
Dobre. Spróbujesz?
Byłam w klopie, czekaj.
Nadine, muszę być wobec nich uczciwy.
Słusznie.
Dzień dobry. Jestem Uczciwa.
- Dzień dobry. - Miło poznać.
- Już lepiej? - Nie bardzo.
Musisz powiedzieć coś smutnego.
Masz prawie 40 lat, jesteś siwy, praktycznie martwy.
Córki kibicują Gladbach.
Ciężko jest.
Szefowa planuje restrukturyzację.
Jaką?
Obniżka pensji albo zwolnienia.
Serio?
Mówiłem, że nie musi przepraszać.
Chciał pan przeprosić?
Panie Küppers, chciałbym przeprosić za to zajście.
- To się już nie powtórzy. - Rozumiem, do widzenia.
- Powtórzmy tę rozmowę. - Nie tak się umawialiśmy.
- Teraz nic z tego. - Ale zależy mi na tej pracy.
- Miał pan szansę. - Dajcie mi jeszcze jedną.
Dość już pan narozrabiał.
To nie w porządku. Tygodniami się przygotowywałeś.
Zrobiłeś, co ci kazał urząd pracy. Pani to wie.
Niczego nie schrzaniłeś.
Przeprosiłeś za zamieszanie
i zasługujesz na kolejną rozmowę.
Ona niewiele zmieni. Pani mąż już zrobił na nas wrażenie.
Lepiej wypada przy drugim podejściu. Trzecim, czwartym i piątym też.
Gdyby myślał jak pani, tobym się zastanowił.
Mąż jest taki jak ja.
Udowodni to w przyszłym tygodniu.
Może znajdę czas, żeby pana gdzieś wcisnąć.
- Bardzo dziękuję. - Zapraszam.
Wszystkiego dobrego.
Idę po plecak.
Dzięki, Nadine.
Nie odbierzesz?
Co powiedziała szefowa?
Düren napisała niezrozumiały email.
Ludzie się boją, a ja muszę wszystko tłumaczyć.
Niech ci dadzą spokój. I tak się tym zajmiesz.
Będziesz ich pocieszać.
Wiedzą, że zawsze urobisz tę Düren.
Nie kiwaj bez przekonania.
- Gówno powiesz, a i tak ci uwierzą. - Ty mi wierzysz we wszystko.
- Każdy ci wierzy. - Cały świat?
Cały świat.
Wiesz co?
Ja poprowadzę, a ty trochę odpoczniesz.
Dobrze?
WSZYSTKO, CZYM JESTEŚ
- Przesuń się, Eleni. - Nie.
Odsuń się od drzwi!
Eleni, jesteś naszym nowym odkurzaczem?
Tak, tatusiu. Dom wysprzątany na błysk!
Znaczy, że dobrze odkurzasz.
Dzwonili twoi koledzy. I Ajda, trzy razy.
- Co im powiedziałaś? - Żeby się nie martwili.
Dzięki, Mica.
I jak tam, Mica? Jadłyście coś?
Ona nie była głodna. Wstawaj, Eleni.
Co to jest? Eleni, wstawaj już.
- Eleni pomalowała twoje zdjęcia. - Super.
Gdybym takie wysłał, zaraz miałbym pracę.
Popatrz.
Urocze.
Ajda, cześć. Przepraszam, że o tej porze.
- Co się stało? - Nic.
Myślałam, że Paul miał wypadek...
Nie, z Paulem w porządku.
Düren wygląda na zaskoczoną odchodzeniem od węgla.
- Robi nas w konia? - Znasz ją.
Drażnią ją naciski Rhein-Streams, ale my ją uspokoimy.
- Wszyscy dostają świra. - Nie martw się, już o tym myślałam.
- Obdzwonię kolegów. - Boją się.
A ja nie.
- Dzięki. - Bardzo proszę.
Zrobimy mamie masaż. A wy udawajcie podmuchy wiatru.
Mocniej!
I powiewy wiatru...
Eleni, mocniej! Jeszcze. Mama ma betonowe stopy.
Mica, Eleni, do łóżek!
Naprawdę rozumiem,
ale moja żona musi teraz odpocząć.
Jest po dziesiątej. Uwe, Nadine nie oddzwoni do ciebie.
Nowa? Idź tam. Czeka na ciebie niejaka Ajda.
Tu jest warsztat, tam hala. A to pojazdy pracujące na odkrywce.
Na razie je zostaw i mi pomóż. To musi iść tam.
Od jutra przychodzisz punktualnie.
Nie, to idzie tam.
Proszę uprzedzać, że dziecko na cały dzień zostanie w pokoju.
Rozumiemy się?
Ale Mica to aniołek.
Pokaż mamie obrazek, który narysowałaś.
Jadłaś coś?
- Jutro też tutaj będziemy spać? - Tak.
- A pojutrze też? - Może.
Chcesz buzi na dobranoc?
Gdzie?
Nie wiem.
Chodź, trzeba iść spać.
Do łóżka.
Aurica to ty?
- Nazywasz się Aurica? - Nie.
- Jak się nazywasz? - Nadine.
- Charlene? - Nadine.
Ajda mówiła, że Aurica. Jesteś Rumunką, prawda?
Nie.
To pewnie chodziło o inną.
- Skąd jesteś? - Z Brandenburga.
No, to prawie Rumunia.
Jestem Paul.
Następnym razem ty się możesz pomylić.
Co?
- Z kim mnie pomylisz? - Nie chcę.
Paul, chodź tutaj!
Co myślisz o Paulu?
- Nie wiem. - Nie twój typ?
- Nie. - Czemu?
Jest przystojny. Jak wygląda ojciec twojej córki?
Normalnie.
Normalnie?
Ojciec Paula też tu pracował.
Niezły duet. Trzeba było ich widzieć.
Tata zmarł niedawno.
Matka też nie żyje. Prawda, Uwe?
Tak...
Uwe chrapie.
Popatrz!
Wygląda jak foka.
Co z tą zupą?
Znaczy?
Patrzysz stale w dół. Spójrz na mnie.
Nie patrzysz na mnie.
- Ale przeze mnie. - Nie masz znajomych?
Mówi to ta, co nie patrzy mi w oczy.
Pięć euro.
Jaką masz cenę za spojrzenie?
Okej. Masz.
Wystarczy?
Patrzysz na mnie?
Co widzisz?
- Nic. - Widzisz.
Coś widzisz.
Masz dołek w podbródku.
Niech ktoś inny idzie na ten egzamin.
Takie są przepisy bezpieczeństwa. Trzeba to zrobić.
Mówiłem pani, że dużo zrobię, ale nie lubię egzaminów.
- To pana praca. Koniec dyskusji! - Dobrze wiem, co mam tu robić!
I nie muszę tego znów zdawać.
Krowa!
Czemu się nie zgodzisz?
Idź na ten egzamin.
- Co jest? - Możesz, to idź.
- Stresuje mnie to. - Więc się nie stresuj.
- Od kiedy tyle gadasz? - Pierdol się.
- Co? - Pierdol się.
- Powiedziałaś “Pierdol się"? - Tak. - Tak?
Ludzie! Słuchajcie!
Ona mówi. I nawet przeklina. Możesz więcej?
- Nadine, przestań! - To twoje zasrane pieprzenie!
- Co jest? Co się z wami dzieje? - Puszczaj!
Zostaw go!
- Precz stąd! - Przestań, Paul.
Co tu się dzieje?
- Potknęłam się. - Upadła. Pomogłem jej.
- W porządku? - Świetnie.
- Chyba muszę was rozdzielić. - Przecież nie jesteśmy parą.
Mam na panią oko,
zwłaszcza w okresie próbnym. A pan ze mną.
- Zasraniec. - Wal się.
Pośpieszcie się! Trzeba jeszcze zabrać pojazd z odkrywki!
Nadine! Chodź szybko! Ajda i Marco się kłócą.
Sama widzisz! Zgłupiałaś, Ajda?!
Powiedział to ze sto razy! Więc się odpieprz!
- Przestańcie! - Nie wkurwiaj mnie!
- Spaliłaby całą halę! - Stul pysk, Marco!
- To wszystko jest spieprzone! - Zamknij gębę!
Ajda nie wiedziała, więc nie awanturujcie się o to.
Przyjdziesz na zebranie?
Tak.
Naprawię to.
- Nie umiesz. - Zakasuję ciebie i jego.
Idźcie jeść. Zajmę się tym.
Wszystko okej?
Czy zasnęłaś?
Muszę siku.
Ja też muszę.
...magiczny kamper.
Można do niego upakować wszystko. Naprawdę wszystko, co masz.
Co byś chciała zabrać do swojego kampera?
Lody i czekoladę.
To najważniejsze. Mając to, niczego więcej nie potrzebujemy.
Ja wziąłbym kąpielówki,
- bo chciałbym jechać nad jezioro. - Tak.
- Rozwiążesz te sznurówki? - Nie umiem.
Bardzo mocno je zawiązałaś.
To nie ja. Nie wiem, jak to się stało.
- Śniadanie? - Spóźnimy się na rozmowę o pracę.
Eleni znów nie chce wstać.
Przekupiłaś ją?
I nic to nie dało?
Zajrzę tam.
Słyszałem, że trzeba wynieść łóżko!
Ktoś nie chce wstać?
Wszystko dobrze, mamo?
Tak. Posłuchaj, Mica...
Możesz to przetłumaczyć w apce na arabski i polski?
- Już was zwolnili? - Nie zwolnią ich!
Ale ciężar!
Idziemy... Na coś się nadziałem.
Mica, podejdź na chwilę. Potrzebuję twojej pomocy.
Przyciśnij tę panią mocno do ściany. Bo ona zupełnie nie chciała wstać.
No... O co chodzi?
W nocy coś było nie tak? Czy to o chodzi?
Zaraz się tym zajmiemy.
Ale to kosztuje ekstra. Trzeba podpisać.
- Skończ ten teatr. - To nie teatr.
- To najlepsza klientka. - Gadaj z nią normalnie.
Słyszałaś? Rozmawiamy zupełnie normalnie.
- Co to za bzdury? - Co?
Po co ten show?
Mógłbym się krzywić jak ty, ale to by nie pomogło.
Wstawaj.
Tym razem się uda.
Będzie super.
- To wcale nic nie da. - Teraz moja kolej.
- Czemu na nich krzyczysz? - Wracajcie do pracy.
- Długo ją będziemy mieć? - Tego dokładnie nie wiem.
Ale na pewno nie wylądujecie na ulicy.
Dzięki za nic.
Tata umarł?
Skądże. Chodź tutaj.
On śpi.
Chodź. No, chodź tu.
Popatrz.
Widzisz, że ciało się porusza?
Popatrz uważniej.
Widzisz, że oddycha?
Śpi bardzo głęboko.
Łap mnie!
Łap!
Musisz go złapać.
Musisz go złapać! Pędź!
Cicho! Spać nie można!
Wkurza mnie to. Inni nie chcą walczyć.
Mówiłaś im, że Paul zna tego prawnika?
- Düren nie może nas ot tak zwolnić. - Uwe.
- Nie martw się. - Pogada z tym prawnikiem?
- Jutro porozmawiamy. - Przepraszam za tę porę.
- Wiem, że ty wszystkiego dopilnujesz. - Śpij dobrze.
- Zaczekaj. - Na co? - Gorący jesteś.
- Podkręcasz mnie? - Nie, jesteś ciepły.
- Ciepły? - Dla mnie za ciepły.
- Ochłodzić się? - Nie trzeba.
Więc nie mogę cię przytulić?
Teraz nie.
Tak lepiej?
- Śmierdzisz. - To te rzeczy.
Nie, ty.
Ale czym?
Sobą.
- Uważasz, że śmierdzę? - Teraz tak.
- Nie musisz się myć. - Muszę.
- Nie możesz spać koło śmierdziela. - W porządku.
Nie.
Jeszcze?
Wciąż śmierdzę?
- Wezmę prysznic. - Nie, może to ja.
Ty nigdy nie śmierdzisz.
Skąd wiesz?
Wąchałem cię przy pracy, gotowaniu, sraniu, porodach,
- robieniu dzieci i nie śmierdziałaś. - Masz kiepski nos.
Czemu się śmiejesz?
Bo muszę.
- I tak się śmiejesz? - A co w tym złego?
Zawsze tak się śmiejesz?
- Wiesz, jak się śmieję. - To brzmi sztucznie.
- Cholera. - Co?
- Teraz też czuję. - Co?
Aż tak cuchnę?
Mieszkasz z takim śmierdzielem i nic nie mówisz?
Każdy karnawał to samo. Czekasz rok, a gdy przyjdzie...
Spać mi się chce. Jestem zmęczony.
- Twoja córka się nie bawi? - Śpi na górze.
Jaki ma kostium?
- Czemu ty masz taki gówniany? - Przegrałem zakład.
- Z kim? - Z moim tatą.
Obstawiałem, że dożyje tego karnawału.
On przeciwnie. Przegrany miał się przebrać za łazienkę.
- A wygrany? - Za cytrynę.
Mam nadzieję, że w niebie przebrał się za cytrynę.
Kiedy ojciec zmarł?
Dwa miesiące temu.
Sikał do Renu.
Był po dwóch udarach i dopadł go numer trzeci.
I Ren go... przechwycił.
Ren pomyślał: “A co to się wije?"
Pojechałem tam i przyłożyłem Renowi.
Bum z lewej. Bum z prawej.
Ale nie zabiłem Renu.
Pozwoliłem mu płynąć.
Mimo że zabrał mi ojca.
Wiesz, mój tata...
Tata przez całe życie...
wdychał ten syf wylatujący z tutejszych wież.
I pisał mi ściągi na klasówki.
I zawsze zwisała mu warga.
Kiedyś gdy spał, podszedłem i wyciągnąłem palec...
I przez chwilę...
kiedy tak leżał...
chciałem go pocałować.
I co?
Zaczął się ślinić.
I wytarłem mu usta.
Mój tata...
Paul, zatańcz z nami!
- Bądźcie cicho. - Dlaczego nie weźmiemy odprawy?
- Bez jaj! - Nie mówię do ciebie.
Naprawiałem tu co drugą maszynę i nie odejdę ot tak.
- Dlatego one nie działają. - Paul też nie znajdzie roboty.
- Będzie ciężko. - Odprawa jest stanowczo za niska.
Nie po to przez tyle lat zaciskałam zęby.
Wciąż mamy inne opcje.
Nie gadaj jak Düren. Restrukturyzacja to masowe zwolnienia.
Powiedzą ci: “Nie umarłeś, tylko się zmieniłeś".
Prawda!
To tylko jeden punkt widzenia. Wciąż możemy porozmawiać z Düren.
Musimy tylko wybrać to, co ważne.
Jeśli Rhein-Streams chce oszczędzać, to Düren nie zdziała cudów!
Znasz ją. Będzie nam wmawiać, że nie ma innej opcji.
A odchodzenie od węgla?
Düren musi przestać lizać im dupę!
Bez tego jej lizania dawno już by nas nie było!
Düren gada z dupami, a my musimy je całować!
- Więc co nas obchodzi Rhein-Streams? - Nie musimy...
- Węgiel się skończył! - Potrzebują nas do rekultywacji.
- Nie naprawiam osobówek. - Nie z tobą gadam!
- Więc spadaj! - Nie jazgocz tyle!
- Wal się! - Spokój!
Jeśli odkrywka ma stać się jeziorem, to użyją wozów górniczych do rekultywacji.
Znamy nowe i stare modele wozów.
Możemy pracować na obu typach.
Rhein-Streams chce pójść do konkurencji, ale tam nawet nie wymienią im opony.
Zanim stąd odejdziemy albo wypłacą nam za mało, musimy się dostosować.
- Trzeba rozmawiać. - Dostosować się...
Już się poniżamy! Jesteśmy jak kury w klatkach!
Mam dość tego dostosowywania się!
Nie będziemy wiedzieć, kim jesteśmy!
- Ty wiesz, kim jesteś. - Ja nie... - Marco, wiesz!
Ajda to najlepszy mechatronik.
I rozbawia nas na każdej przerwie obiadowej.
- A ja kim jestem? - Znasz maszyny ze wszystkich stuleci.
A mój ostatni kawał?
No, kiedy ostatnio was ubawiłam?
Gadasz o tym, co było dawno temu.
Wspólnota, fajna praca, moje kawały. Ale kiedy to było?
Parodiowałaś Düren.
To było super! Powtórka, Ajda.
Jeszcze raz!
“Widzę w was potencjał. Całkiem spory potencjał.
Dajcie się trochę poniżyć, ale..."
MYŚLIMY O TOBIE
Wszystko dobrze?
Wóz stanął. Bak był pusty.
Pożyczysz auto od Heika i mnie zgarniesz?
Gdzie jesteś?
- Na drodze za elektrownią. - Naszą elektrownią?
- Nie, za tą nową. - Jak tam trafiłaś?
Zabłądziłam.
Dobra, przyjadę.
Co się dzieje?
Co jest?
Odezwij się do mnie.
Nie wiem.
Jesteś przemarznięta. Chodź tu.
Wiesz, o czym od dawna myślę?
Można się pozbyć tego małego.
- Myślałaś o tym kiedyś? - Nie. Dlaczego?
Jest zbędny.
Ten mały palec jest zbędny.
Dzwonili dziś do mnie.
- I co? - Wszystko załatwione.
To znaczy?
Dostałem pracę.
Tym razem naprawdę.
- Czemu nie powiedziałeś mi wcześniej? - Jeszcze jej nie miałem.
- Czemu nie zadzwoniłeś? - Chciałem cię zaskoczyć.
- Nie cieszysz się? - Cieszę się.
Zaczynam w przyszłym miesiącu.
Na razie tylko nocki, ale już wymyśliłem, co z dziećmi.
Wiesz, co mi powiedzieli?
Że przekonałem ich komunikatywnością i swoim zaangażowaniem.
Fajnie, co? Nie spodziewałem się, że komplementują ludzi.
- Może wszystkim tak mówią. - Ale ty taki jesteś.
Mogę cię spoliczkować?
Pewnie.
Potrzebujesz czasu dla siebie?
Nie, potrzebuję czasu dla ciebie.
Masz chwilę?
Tak.
Muszę zrezygnować z funkcji.
Dlaczego?
Nie daję rady.
Tylko ty to potrafisz.
- Paul mnie potrzebuje. - Znów bez pracy?
Tym razem mu się udało.
Więc czemu cię potrzebuje?
Znasz to uczucie...
gdy patrzysz na obcego i słyszysz, że dziwnie mówi...
i po chwili orientujesz się, że to twój mąż?
Nie znam.
- Możesz sobie wyobrazić. - Nie mogę.
- Paul musi być samodzielny. - Już jest.
Ale...
nie możesz teraz odejść.
Wszyscy gadają, że zgodzą się na taką odprawę.
Ale mają pasje, rodziny i różne takie.
Ja mam tylko tę robotę.
Powiesz mi, jak będę rozgoryczona?
Tylko nie za późno, bo wtedy cię nie posłucham.
Jesteś rozgoryczona.
Nie jestem.
Kiedyś mocniej się przytulałaś.
Czemu wcześniej nie związałam się z Paulem?
Chcesz go mieć?
Nie...
Serce by mi pękło, gdybyście się rozstali.
Wszyscy razem!
- Szybciej! - Jak mam iść szybciej?
- Nie uciekaj. - Uwaga, donice.
- Co? - Chodź szybciej.
- Mogę? - Jeszcze nie.
Możesz otworzyć oczy.
Serio?
- Zwariowałaś? - Taki ci się podobał?
Oszalałaś?
Najlepszy.
- Ale wynajęty? - Już ci się nie podoba?
- Podoba, ale nie stać nas. - Dokąd jedziemy?
- Teraz chcesz? - Tak. Już.
- Mica, Eleni. - Dokąd jedziemy?
- Kto prowadzi? - Ja!
Ja pierwszy! Nie mogę się doczekać!
Chodź tu.
Patrz, Düren znów kłóci się z mężem.
Trzeci raz w tym tygodniu.
Rozwiodą się?
A może ona tak chce go podniecić?
Nie jest najbystrzejsza i na pewno teraz go nie podkręca.
Chyba dobijają targu.
Jakiego targu?
Że w przyszłości będą lepiej kłamać.
Taki jest dotyk na USG?
Wysuń język.
Bardziej taki, ale chłodniejszy.
- Twoi rodzice też pracowali w fabryce? - Nie, na roli.
A Mica?
Kim chce zostać?
Tego nie wiesz.
- Nie musisz mnie o to pytać. - Ale chcę wiedzieć.
- Po co? - Po nic.
Więc nie pytaj.
- Nie wiesz? - Nie.
- Okej. - Wcale nie.
- Nie musisz wiedzieć wszystkiego o córce. - Nie pocieszaj mnie.
- Ale chcę. - Nie.
- Myślisz, że nie potrafię? - Wielki tchórz z ciebie.
- Głupia jesteś? - Ty jesteś głupi.
Może i jestem tchórzem, ale pocieszyć cię mogę.
Zaczekaj!
Dam radę!
Nie będę cię pocieszał, jeśli nie chcesz!
Ale... mogę się rozpłakać, jeśli ty teraz nie możesz.
Jestem w tym dobry.
Więc zrób to.
Spoko, nie będę cię pocieszał.
Po porodzie myślałam, że jestem po prostu zmęczona...
i dlatego nie mam tych uczuć.
Ale potem zmęczenie minęło, a uczucia nie wróciły.
Teraz ona ma już pięć lat...
uśmiecha się codziennie, a ja nie mogę dać jej nic w zamian.
I ona to widzi.
I dalej się uśmiecha, a ja nie mogę.
Wie, że ją kochasz.
Skąd ja mam to wiedzieć?
Bo ja tak mówię.
Nie znasz mnie.
Ale wiem, jak wyglądają ludzie nieumiejący kochać.
Jak wyglądają?
Tak.
Ale widzę w tobie miłość.
Przysięgasz?
Tak.
Odepchnij się mocniej! Dalej, mamo! Dawaj!
Szybko!
Mica, ja też chcę!
- Wielbłąd. - Smok!
Ledwie rozpoznałem. To bardzo miły smok.
- Bardzo zły. Zje cię. - A co on je?
- Co jesz? - Ręce.
Ręce!
Dobra, mam ich dosyć. Ilu potrzebujesz?
- Jedną. - Mam tu jedną rękę.
Bardzo proszę.
Jedz naprawdę.
- Ten smok ma ostre zęby. - Wiem.
Wystarczy.
Wystarczy!
Nie wolno tak robić!
Nie wolno!
Przeproś mamę. I więcej tego nie rób!
- Mama też nie może. - Tylko się bawiła.
Skrzywdziłaś ją.
Nie ciągnie się za włosy.
Tyle razy próbowałeś.
Świetnie, że znów masz pracę. Bardzo się cieszę.
- Spadam. Ciao! - Na razie.
Czemu mu nie przyłożyłeś?
Dlaczego?
- Potraktował cię jak służącego. - Czemu jak służącego?
- Nie zauważyłeś, jak cię dotykał? - Czułem, że chyba na mnie leci.
- Kiedyś bywałeś zabawny. - Właśnie się zaśmiałaś.
- Umiałeś rozbawić. - Nigdy tak nie było.
Miałaś proste poczucie humoru.
- Wystarczył poślizg na skórce od banana. - Powtórz to.
- Nie jestem już taki głupi. - Jesteś ostrożniejszy.
I dlatego nie przylałem tamtemu?
- Nawet się już nie złościsz. - Bo nie chcę.
- Chodź. - Ładna jest?
Nie tak nachalnie.
Tak!
Chcesz z nią pogadać?
Po co?
Mogłoby być wesoło. Poflirtujesz z nią?
Wolę z tobą.
- Idź. - Czemu ty nie pójdziesz?
Nie jestem taka szarmancka.
- Nadine, co się dzieje? - Stale robiliśmy takie rzeczy.
Miałeś świetny pomysł z tym zdjęciem.
- Czułem się do dupy. - Czemu?
Bo robiłem jej jakieś nadzieje.
- Byłeś bardzo czarujący. - Nie.
To było głupie.
- Chcesz włożyć coś innego? - Nie.
- Eleni, włóż swoją piżamę. - Nie chcę.
- Tata zawsze ci ją wkłada. - Ale on wychodzi.
- Niech tata to zrobi. - Nie! - Tak!
Nie może tak się zachowywać.
- Skoro nie chce... - Pomogę jej.
- Paul to zrobi. - Nie!
Jeśli się nie uspokoisz, to wracamy do domu.
I to zaraz. Jasne?
No...
Ja nie chcę do domu.
A ty chcesz?
No więc ją wkładamy. Myk!
O co chodzi?
- Idź sobie. - Dokąd?
- Precz! - Tata zostaje.
Czekaj...
To idzie tutaj. Myk.
Gotowe.
Strasznie było?
- Strasznie było? - Dobrze już.
Eleni, w porządku.
- Nie pocieszaj jej. - Ona płacze!
- Możesz ją pocieszać. - Nie! Najpierw niech powie,
- czemu nie mogłeś jej włożyć piżamy! - Pocieszmy ją! To się może zdarzyć!
Czemu tata ma sobie iść?
- Czemu nie ja, tylko tata? - Nie chrzań!
- I będzie znów dla ciebie miła. - A teraz nie może!
- Więc niech udaje. - To nie takie proste!
Ty to potrafisz.
Zaraz wracam.
Jest dobrze.
Nie jest tak źle.
Chodź.
Muszę ci coś pokazać.
- Teraz? - Tak, teraz.
Chodź.
Zdejmij buty.
To, jak Mica dzisiaj skakała...
Ma niewiarygodną siłę. Nigdy tego nie widziałem.
Wystartuje na Olimpiadzie.
- W jakiej dyscyplinie? - We wszystkich.
Biegi, pływanie, na dopingu, bez dopingu...
Rozkręcimy rodzinny interes. I nie będziemy musieli pracować.
- A ty będziesz kierownikiem? - Nie, Eleni.
Będzie dogadywać kontrakty: “Tego nie chcę. Tego też nie".
Wszyscy będą się jej bać.
A co my będziemy robić?
Ja zajmę się pocztą od fanów.
Będę odpisywał bardzo grzecznie. Na przykład:
“Niestety, rozumiem, że ją kochasz,
ale ona jest poza twoim zasięgiem. Przykro mi".
A ty...
będziesz się relaksować w willi.
I romansować z ogrodnikiem.
I cały czas będziesz jadła.
Czasem zetniesz się z paparazzimi, ale to dla ciebie żaden problem.
Dlaczego już cię nie kocham?
Wciąż mnie kochasz.
- Tak? - Tak.
- Czy nie chcesz mnie już kochać? - Chcę, ale nie wiem jak.
Więc przestań próbować.
Nie mogę.
Nie przejmuj się.
Zawalczę o ciebie.
A co będzie, jeśli nie wygrasz?
Pozwę do sądu twoją miłość.
Ale ona ma lepszych adwokatów i więcej pieniędzy.
Zabiję ich.
I wtedy znów cię pokocham?
Tak.
Możesz otworzyć oczy.
Paul też zamknie oczy?
I pierwszy raz... Myk!
Myk!
- Dasz radę! - Mica, pędź!
W branży węglowej panuje wielka niepewność.
Rhein-Streams ma miliardowe zyski, a małe firmy walczą o przetrwanie.
Nadine, posłuchaj!
Zdejmij to! Paul zamknął się w magazynie.
Olał egzamin i Düren chce go wywalić.
Możesz z nim pogadać?
Co mam zrobić?
Ciebie posłucha.
Wszystko dobrze?
Spokojnie.
Hej! Mamy mało czasu. Za chwilę przyjdzie tu Düren.
Wysłuchajmy Paula.
Rozmawiałem ze znajomym prawnikiem,
który uważa, że trzeba zaskarżyć ustalenia Düren.
To się uda, jeśli wszyscy będziemy trzymać się razem.
Akurat da się przekonać, że gość, którego zwolniła,
mówi teraz, że jej pomysły nie mają sensu.
Ty będziesz bardziej przekonująca.
- Przywalę ci, jak znów przerwiesz. - Zrób to.
- Wolisz kablować do Düren? - Naprawdę, spadaj stąd.
- Nikt cię nie potrzebuje. - Nie prowokuj jej.
Ajda, ty też przestań.
- Przestań! - Puść mnie!
Uspokój się!
Już dobrze.
Mam dość. Jadę do domu.
Nie. Siadaj i rozmawiamy dalej.
Wyjaśnimy to szybko.
Przykleimy ci plaster.
- Gdzie Ajda? - Nie wiem.
Wszystko zrobiłaś dobrze.
Już nie chcę.
- Pogadamy z Ajdą. Przeprosi. - Nie chcę już.
Po co ich ściągnęliśmy?
Jeszcze ich przekonamy.
- Nie chcę ich więcej oglądać. - Nie musisz.
Zasłonię ci oczy.
Spójrz, mnie jeszcze widzisz. Damy sobie z tym radę.
- Nie chcę już. - Zrobimy to.
Ajda cię słucha.
- Prawda? - Nie chcę już.
Ejże...
Miałaś ostrzec, gdy będę zgorzkniała.
Nie jesteś zgorzkniała.
Przepraszam.
Nie możecie doprowadzić do tego, że przez Düren będziecie się bić.
Przecież macie rację.
To się może udać, jeśli wszyscy nie zgodzicie się przyjąć odprawy.
Dlatego uważam, że powinniście głosować.
Dobra. Kto jest za?
Co z tobą?
Świetnie. Odnotujemy to?
Dobrze. 14 za, nikt przeciw
- i nikt się nie wstrzymał. - Podziękujecie Paulowi?
Dzięki, Paul...
- Uściskacie go? - Co?
- To znaczy? - Podejdźcie i uściskajcie go.
Dzięki, Paul.
Wszyscy, nie tylko Uwe.
Już! Podziękuj, Ajda. Marco, uściskaj go.
Dieter.
Selim. Peter.
Dzięki, Paul.
Nie wiesz, jak to się robi?
- Przerwa? - Nie, póki wszyscy cię nie przytulą.
Dobrze.
Marco, teraz ty.
Przytul się porządnie.
Już dobrze, Nadine.
Dobrze.
Nadine, ciebie też mamy przytulić?
Nie, Paula!
Tylko dla Paula tak długo z wami wytrzymałam.
Tylko dla niego! A wy się mazaliście.
Nie traciłam odwagi, bo Paul był przy mnie.
Nie możecie go zwyczajnie przytulić?
- Udało ci się. - Pójdę po ścierkę.
Udało ci się.
Co robisz?
Co się z tobą dzieje?!
- Śpią państwo? - Nie, proszę wejść.
Düren przyszła.
Przepraszam, że nie zdążyłam na zebranie.
Koledzy zapewne już wyszli.
- Jak się pan czuje? - Dobrze.
Szczegółowo omówiliśmy pani propozycję,
ale mamy parę pytań.
Czy pani plan restrukturyzacji...?
- Już nieaktualny. - Ależ tak.
- Ten plan jest niezgodny z prawem pracy. - Nie.
Byłam na zebraniu w Rhein-Streams.
Będzie nowy przetarg na eksploatację odkrywki.
- Co to znaczy? - Że wszystko znów się zmieni.
- Tak tego nie zostawimy. - Sprawa nieaktualna.
W dupie to mam!
Moja żona haruje po nocach, a pani wymyśla jakieś pierdoły!
- “Sprawa nieaktualna"! - Nie muszą się już państwo martwić.
Rhein-Streams jest pod presją.
Mamy spore szanse na wygranie przetargu bez konieczności obniżek pensji.
- Proszę wyjaśnić, jak pani to widzi. - Teraz to już nie ma znaczenia.
- I tak panią pozwę. - Za co?
Za to, że żona mnie już nie kocha.
Cześć, małpeczki! Bardzo dziękuję.
Macie fajną sąsiadkę, nie? Jak było?
- Cool! - Dzięki.
- Nie ma za co. Śpijcie dobrze. - Cześć!
Wasi koledzy byli grzeczni?
Współczuję pani.
- Wyglądam na smutnego? - Trochę.
- Jestem smutny, bo tęskniłem za wami. - Ale już wróciłyśmy.
- Bawcie się dobrze w pizzerii. - Dzięki.
Za mnie też zjecie?
Pójdziesz ze mną?
Zaraz wracam.
- Czym mogę służyć? - Pierwszy dzień pracy. Paul Lichter.
Zgadza się. Świetnie, że dostał pan tę robotę.
Trafi pan, a tam ktoś pana odbierze.
- Jasne. - Miłego pierwszego dnia.
Chodź.
Daleko mam iść?
- Tylko do szefa. - Nie mogę.
Możemy zaczekać tutaj.
Nie chcę tu z tobą czekać.
Więc zobaczymy się później.
Jeśli będą dla ciebie niemili, to się nie załamuj.
Jeśli będą marudzić...
to powiedz im: “Nie jestem powolny, tylko spokojny".
Jeśli szef powie, że pieprzysz głupoty,
to powiedz, że troszczysz się o dobry nastrój.
Jeśli nie zrozumieją twoich kawałów, to będziesz wiedział, że są głupi.
Oczywiście.
Obiecujesz, że będziesz o tym pamiętał?
Proszę.
Dlatego tu jesteś.
Ty świetnie gadasz, ja świetnie słucham.
- Czy już nie jestem dobrym słuchaczem? - Jesteś!
Masz rację.
Często powtarzam “Uhm, uhm", ale wcale nie słucham.
- Wszyscy tak robią. - Ale przy tobie nie powinni.
Panie Lichter, wreszcie pan zaczyna, co?
Zaraz przyjdę!
Może teraz ja powiem coś mądrego, a ty posłuchasz.
Miło, gdy inni też są mądrzy. Może my za dobrze się znamy.
Ale starzejemy się, zapominamy i potem...
odkrywamy coś na nowo.
- Długo jeszcze? - To ważna sprawa.
Jak często mówiłaś mi, że nie masz już chęci do pracy?
A ja co? Tylko ciągle wciskałem ci motywujące pierdoły.
Ale więcej tego nie zrobię. Nie musisz już tego znosić.
Za długo to znosiłaś.
Wyśpisz się. Teraz moja kolej. A ty znów mnie pokochasz.
Niech pan znowu nie robi zamieszania.
Muszę tylko coś wyjaśnić.
- Nie tutaj. - Rozmawiam z żoną.
- Nie mogę czekać. - Więc niech mnie pan stąd wykopie!
- Serio? - W dupie mam pana!
On nie chciał...
Jasne, że chciałem! To miałem na myśli!
Mam go uderzyć? Przyłożyć mu? I to tak porządnie?
Czy...
poflirtować z nim?
Nie płacz. Nie płacz.
Przyłożyć mu?
Pocałuję go.
Pocałuję.
Mogę pana pocałować?
Ostrzegam pana!
- Jest podekscytowany. - Co z tobą?!
Panie Lichter!
Pani Lichter.
Tu nie ma drzwi.
Czemu tu nie ma drzwi?
Można na nim polegać.
Już...
Uspokójmy się i zacznijmy jeszcze raz od początku.
Dobrze, panie Lichter?
W porządku.
Panie Lichter?
Eleni, wyglądasz jak kosmita.
- Kupi pani statek kosmiczny? - Kosmici tak nie mówią.
- Kupi pani statek kosmiczny? - Tak też nie mówią,
ale statek wezmę.
Pod warunkiem, że powiesz, że jestem kosmitą.
Okej, jesteś kosmitą.
Ja też to chcę.
Mamo, to niemożliwe.
- Dlaczego? - Bo ty jesteś statkiem kosmicznym.
Ach tak...
Miło mi. Przepraszam, że państwo czekali.
Czasem nie mamy wpływu na opóźnienia.
Panie Lichter...
- Chce pan pracować? - Tak.
To dobry początek.
- Mogę spytać, kim jest ta pani? - To moja żona.
Wypełnił pan wszystkie papiery?
Proszę pokazać.
- Długo są państwo małżeństwem? - Nie jesteśmy.
- To nie żona? - Chcę ją poślubić.
- Ale pani nie jest pewna? - Nie pytałem jej.
Spyta pan później. Teraz mówimy o pańskiej pracy.
Wspomniał pan, że czasami miewa ataki paniki.
- Czy są inne...? - Tak, jestem zakochany po same uszy.
- Chce się pan teraz oświadczyć? - Dobrze jest.
Więc trzymajmy się tematu.
W jakich sytuacjach miał pan te ataki paniki?
Podczas egzaminów.
Ta rozmowa to egzamin?
Jeśli ona zaprzecza, to znaczy, że spieprzyłem sprawę.
Rozmawiał pan z pracodawcą o innym stanowisku w firmie?
- Zwolniono mnie z dnia na dzień. - Był pan mechatronikiem?
Muszę uprzedzić, że w przyszłości powinien pan być elastyczny.
Na razie mogę tylko zaproponować to, co mam w ofercie.
I dla obojga państwa może to nie być łatwe.
Często będzie pan aplikował i nie zostanie przyjęty.
Trzeba być otwartym, tak?
- Krótkie pytanie. - Tak.
Uważa pani, że łatwo zakochać się w takiej kobiecie?
- Proszę to wyjaśnić i wrócić potem. - Mam tylko to pytanie.
To urząd pracy, proszę mnie nie denerwować.
- To mnie interesuje. - Nie znam pana narzeczonej.
- Ale ocenia pani ludzi. - Nie jako kochanków, ale pracowników.
Proszę na nią spojrzeć.
Nie usłyszałam od niej ani jednego słowa.
Powiedz coś.
- Co mam powiedzieć? - Nie wiem.
Powiedz, co widzisz.
Widzę okno.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland