Downloaded from YTS.MX
I-welcome natin sa stage si Fern Brady!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hello!
Welcome sa show ko,
ang Autistic Bikini Queen.
Ito na siguro 'yong pinakapangit na title ng stand-up na naisip ko,
lalo na't nakakaengganyo 'to ng audience na laging literal umintindi.
Sorry na. Halos walang tungkol sa autism dito.
Pero totoong autistic ako.
Nakakuha ako ng certificate ko, Best Autistic Ever, A*,
no'ng lockdown.
Sobrang hirap,
mula no'ng sinabi ko sa mga tao na may autism ako,
kasi kokonti ang babaeng sexy sa community ng mga autistic
kaya naisip ko, "Ikaw ang magpasimula ng pagbabago."
Kami lang ni Greta Thunberg 'yong kumakatawan, e.
Sino-solve niya 'yong climate crisis.
Ako naman, puro biro tungkol sa semilya.
Di naman lahat, bayani.
Isisingit ko lang, kasi di nga 'to tungkol sa autism,
isisingit ko lang, kasi ang tingin ko,
'yong version ko ng epektibong komunikasyon
ay sobrang bastos para sa iba.
Tapos 'yon pa 'yong...
'Yong nagpapakabait ako.
'Yong tumutulong ako sa iba.
No'ng minsan, kino-comfort ko 'yong nanay ko.
Umiiyak siya
kasi dinala sa ospital 'yong lola ko dahil sa dementia.
Nangyayari 'yon.
Ayokong hinahawakan o niyayakap 'yong nanay ko.
Bakit? Di naman kami magjowa. Kadiri!
Di ko hahawakan 'yong nanay ko!
Kaya hinawakan ko na lang siya sa balikat, ganito kalayo.
Parang gano'n din 'yon.
Tapos sabi ko, "Ma, lalala pa 'to."
Sino'ng pumapalakpak?
Di siya tumawa saka pumalakpak no'n. Lalo pa nga siyang naiyak.
Alam ko na ang dapat gawin.
Kasi tuwing sumasablay ako, nagbabasa ako ng dapat gawin.
Ang dapat gawin,
magsinungaling para gumaan ang pakiramdam nila.
Kunwari, dinadamayan mo sila.
Parang, "Wag kang mag-alala, Ma."
"Laging may pag-asa. May rainbows sa langit."
"Malay mo? Kung pinaupo mo lang si Lola sa may bintana habang maaraw,
mag-e-enjoy siyang magpaaraw
tapos natutunaw na pala 'yong utak niya."
Naku!
Ayokong nagsisinungaling.
Di ko kaya. Tuwing sinusubukan ko kasi,
di ko mapigilang maging eksaherada.
Parang laging, "Wag kang mag-alala, Ma."
"Sasali si Lola sa The Chase next week."
"I-empake mo 'yong pantulog niya."
"Ilabas mo siya sa ospital. Ayos lang 'yon."
Naku po.
By the way, 'yong mga neurotypical,
para sa akin, natural sa inyong
subukang ayusin 'yong sitwasyon, kahit ano pa 'yan.
Kaya, minsan, pag sinabi ko sa neurotypical na autistic ako,
ang sinasabi nila,
"Wag kang mag-alala. Superpower 'yan."
Ang sagot ko, "Talaga?"
"Superpower ba talaga?"
"Maganda ba sana
kung si Superman, imbes na maging sobrang lakas,
at nakakalipad papunta sa ibang bansa nang ilang segundo,
ay nag-monologue na lang sa inyo
tungkol sa nakaka-depress na poet no'ng 1960s na si Sylvia Path,
nang walang kakayahang malaman kung hindi kayo interesado?"
Superpower ka diyan.
Isa pang importanteng nalaman ko tungkol sa identity ko,
kasi lagi akong tinatawag na si "Scottish comedian Fern Brady,"
naiinis ako kasi sobrang Irish ng Brady bilang apelyido.
Alam kong Irish 'yong pamilya ko.
Sobrang... 'Yong mga Scottish comedian, mga nakikilala kong Scottish,
mahilig sila sa Burns Night. Sa Saint Andrew's, kilts, haggis.
Makaka-relate lang ako sa inyo kung Katoliko kayo.
Kung kinantahan ka ng pedophile nang a cappella tuwing Sunday...
Sa pagkakaisa ng Espiritu Santo
Makapangyarihang Ama
...magkakasundo tayo.
Kaya ko nalaman, nagpa-DNA test ako,
'yong online DNA test.
Sabi ko na, medyo Irish ako.
98.3% Irish! Di naman ako tumira sa Ireland kahit minsan.
Oo, apir!
'Yong parents ko, di tumira sa Ireland.
Patunay 'to ng kapangyarihan ng sektaryanismo sa Scotland.
Puro Katolikong nagpapatulan, nagpaparami.
Mas nagiging mabuhok 'yong mga mukha ng bawat henerasyon.
Sobrang saya ko na hindi ako British. Natuwa ako.
1.7% British lang ako,
dahil lang dinuraan ako no'ng palaboy sa mata,
no'ng bago ako sa London.
Madalas akong mag-gym.
Sinisikap ko, kasi pini-picturean ako ng mga tao pag nagpe-perform,
tapos ang taba ko sa picture.
Tapos na-ban ako sa local gym ko sa London
no'ng inaway ko 'yong lalaking tinuturuan akong mag-deadlift.
Kaya...
Seryoso!
Gusto kong magsuot ng T-shirt na may,
"Kahit ano pa'ng ginagawa ko sa barbell, wag mo akong lalapitan,
kahit ginagawa ko 'to."
Ewan ko kung pa'nong pagkakasyahin 'yon sa T-shirt, pero alam n'yo na 'yon.
Saka na lang ako maggy-gym pag nag-tour ako sa Scotland,
kasi ang sosyal ng mga gym, gusto ko nang lumipat do'n.
Bakit? Kasi walang tao.
Puro
dahon lang na lumilipad.
Walang lalaking Scottish na magsasabi sa 'kin
kung paanong mag-squat nang maayos sa gym sa Scotland.
'Yong mga lalaki sa mga gym sa Scotland, parang mga ni-refer ng doktor
matapos atakihin sa puso o magkasakit. Ang saya.
Kasi health-conscious ako, e.
Laging nagugulat 'yong mga tao pag sinasabi ko 'to.
Sobrang health-conscious ako,
lalo na ngayong tumatanda na ako,
at trabaho 'to ng dalaga.
"Ang tanda ko na."
"Sobrang depressed ko para gawin 'tong show, sobrang tanda ko pa."
"Thirty-six na ako. Alam kong..."
Oo, tinatawanan ba 'ko ng matandang 'yan?
Nakikita ko 'yong uban mo dito, sumisigaw ng, "Di ka pa tumatanda!"
"Mukha ka pang fetus!"
Grabe ka.
Sorry, di pa gano'n katanda 'yon,
pero 36 na 'ko, unti-unti ko nang tinatanggap na,
bilang babae, may mga bagay talagang di mangyayari sa buhay ko.
Hindi lahat ng pinangarap ko, matutupad.
Kasi ang inisip ko talaga,
seryoso 'to, ha, ako 'yong taong...
Alam n'yo 'yong mga exclusive orgy na nakamaskara
para sa mga middle-class?
Parang Eyes Wide Shut?
Alam n'yo 'yon.
Akala ko talaga, makakapunta na 'ko sa gano'n ngayon.
Di naman sa di na ako pupunta sa orgy ngayong nasa mid to late thirties na 'ko.
Mas dahil pa bababa na 'yong quality ng mga orgy na mag-iimbita sa 'kin
mula ngayon, alam n'yo 'yon?
Di na 'ko maiimbitahan sa masked ball.
Sa kadiring swingers' event na lang
na naka-advertise sa Gumtree
sa kung saang impiyerno, gaya ng Swindon.
Di pa 'ko nakakapunta do'n.
Mas maayos lang 'yong train pag nakababa na sila.
"Di na nakakatakot."
Pupunta ako sa orgy sa Swindon.
Tapos bibigyan ako ng matabang tubero ng bacon Frazzles.
Hindi sa mangkok na gawa sa buto,
kundi sa styro.
Kailangan ko siyang tsupain. Isusubo ko na siya.
Masaya ko 'yong gagawin, habang nakalawlaw 'yong pisngi ko
papunta sa hukay na paglilibingan sa 'kin.
Parating na ang kamatayan. Ramdam ng katawan.
'Yon ang mahirap sa edad na 'to. Luluwag na 'yong balat sa mukha mo.
Parami na nang paraming selfie ko ang dapat ganito ang angle
para bumagsak 'yong mukha ko sa tenga ko,
tapos makita ulit 'yong totoong Fern.
Maganda 'tong boobs ko dati.
Sorry kung nakakaasiwa 'yon,
pero sobrang tuwid nito dati.
Di ko sila inaalala no'n
kasi sobrang...
Tapos no'ng lockdown, mukhang na-depress sila,
tapos gaya ng lahat sa mundo, unti-unti na silang nalanta.
Na-stress ako sa kakaisip, tapos naisip ko, "Uy, may pera na 'ko."
"Pwede na 'kong magpalaki ng boobs."
Tapos naisip ko ulit, "Wag na."
"Hayaan mo silang mabulok."
"Tapos na ang kasikatan nila."
"Ako naman ngayon."
Edinburgh 2006. Pinakamasaya 'yong boobs ko no'n.
Dancer ako sa club no'n.
Wala na silang mahihiling pa.
Dati, ayokong sinasabi na dancer ako sa club
sa mga nanonood ng teatro gaya n'yo,
pero tingnan n'yo, habang lumilipas ang panahon,
makikita mo 'yong ginagawa ng mga kabataan sa Only Fans,
o kahit sa mga picture ng bakasyon sa Facebook,
'yong pagsasabi kong dancer ako 15 years ago,
para nang pagsasabi na flapper dancer ako no'ng 1920s.
Ang galing, di ba?
Medyo ramdam ko 'yong matatanda dito, sabi nila,
"Wag kang mag-alala. Itatakwil pa rin kita kung anak kita."
Pero ramdam ko rin 'yong mga Gen Z, mga kabataan...
Di ba, pag sinabi kong club,
sasabihin n'yo, "Ano 'yon, cabaret?"
Tapos gagawa kayo ng porno sa TikTok
tapos lilipad kayo, sakay ng hoverboard, sa gabi.
Ano ba'ng ginagawa ng mga kabataang 'to?
So, anyway,
lumalawlaw na 'yong boobs ko
na parang dalawang hibang na matanda. 'Yon ang tingin ko sa kanila.
Iniisip ko, nagkukuwentuhan sila
tungkol sa masasayang araw nila sa mga Scottish club.
Tulad no'ng matandang babae sa umpisa ng Titatic,
na nire-reminisce 'yong buhay niya bilang malibog.
Naiintindihan nila.
'Yon 'yong plot ng Titanic.
Nag-enjoy siyang makipag-sex sa barko. Di siya nabuhay.
"Ano naman? Mahirap lang siya!"
"Umalis ka sa pinto ng cabinet ko, Jack!"
Gano'n 'yong pagre-reminisce ng boobs ko.
Dalawang matandang babae. "Tanda mo, Eileen,
no'ng nagbabayad pa 'yong mga lalaki para makita tayo?"
"Ay, oo, 'yong kasikatan natin."
"Malapit pa tayo sa tenga ni Fern no'n."
"Ngayon malapit na tayo sa bandang pusod niya,
malapit sa libingan,
pero mas mabilis lumubog 'yong isa sa 'tin."
"Kita tayo mamaya, beh."
"Wag kang negative, Agnes."
"E no'ng inalok tayo ng mga pamangkin ni Col. Gaddafi ng £40 para sumayaw?"
"O ng mga taong nagsasabing kapamilya sila ni Gaddafi."
Ang saya no'n.
Minsan, akala ng audience, gawa-gawa ko lang 'yong Gaddafi
para lang may pakulo, pero nakakainsulto 'yon,
kasi wala akong alam sa pulitika ng Libya
para mag-imbento ng gano'n.
Pa'no ko pa makikilala si Gaddafi?
Nakilala ko 'yong mga pamangkin sa Big Daddy O's.
Big Daddy O's, na Mexican restaurant na ngayon,
kasi sinisira ng gentrification ang buhay ng mga manyak.
Ngayon, nasa dapit-hapon na ako ng buhay ko,
papasok na ako sa second half ng buhay ko,
na-realize ko... Nangako ako sa sarili ko
na hindi na ako matatakot palagi.
Sabi ng iba, mukha raw akong confident sa stage,
pero mahiyain ako pag wala sa stage, tapos naisip ko, "Tama na 'to."
Mahilig akong maglakad sa gabi pagkatapos ng gig.
Gusto kong makarami ng steps.
Pero kung babae kang mahilig maglakad sa gabi,
maiisip mo talagang papatayin ka sa tuwing maglalakad-lakad ka.
Pinipigilan no'n 'yong layuning mag-de-stress.
Feeling ko, ang iniisip n'yo, "Di namin naiisip 'yon. Normal lang kami."
Dalawa ang dahilan kung ba't natatakot ako pag naglalakad-lakad sa gabi.
Una, may tatay ako
na laging iniisip na mapapatay ako.
Alam kong praning talaga pag magulang, pero iba kasi 'to.
Tuwing tatawagan ko si Papa habang naglalakad, ang sinasabi niya,
"Wag kang magpapatay!"
Ang sagot ko, "Taasan mo naman 'yong pangarap mo."
Parang...
'Yong mga babae dito, pag kinabahan kayo
habang naglalakad sa gabi,
ito ang ginagawa ko.
Lagi kong kino-comfort si Papa. Pero di siya nako-comfort.
Base sa datos, mas malaki ang tsansang
patayin ka ng kasama mong lalaki ngayon,
kaya kung ako sa inyo, isuot n'yo 'yong coat at sapatos n'yo.
Lumabas kayo. Maglakad-lakad kayo.
Di hamak na mas healthy 'yon.
Pangalawa, ganito na 'yong tatay ko mula no'ng five ako.
First day of school ko,
nilagyan niya ng pito 'yong bag ko,
tapos sabi niya, "Makinig ka."
"Pag kinuha ka ng mama,
patunugin mo 'yong pito. Lakasan mo."
Ngayon, bukod sa
ginawa niyang traumatic 'yong unang alaala ko sa school,
kaya napraning ako,
baka bigla na lang akong isakay sa van,
hindi ba parang nagpadala ka ng sundalo sa labanan na may dalang kutsara?
Ano'ng gagawin ko?
Pipito ako para lumayo 'yong mga pedo?
Marami na silang ginawang masama para maging kidnapper.
Pag ginawa ko 'yong...
Wala 'yong magagawa.
Ibig sabihin lang, praning akong tao.
'Yong isa pang dahilan ng takot ko,
na sa tingin ko ay magandang dahilan,
ay nakatira ako sa London.
Binigyan ko na...
Binigyan ko na ng sampung taon. Di ko pa din gusto.
Sa tingin ko, after ten years, safe nang sabihin
na alinman sa gusto mo ng mga gago o hindi.
Hindi 'yon...
Di 'yon bagay na natututunan.
Ang pangit lang.
Ang layo sa London na napapanood ko sa TV no'ng bata ako.
Di ko sinisisi 'yong mababait sa London.
Alam n'yo, naging mabuti ang comedy sa 'kin.
Sinisisi ko 'yong mga pelikula ni Richard Curtis,
na nagpapakita ng bersiyon ng English middle-class
na di ko pa nakikita sa totoong buhay.
Lumaki akong nanonood ng mga pelikulang,
"Ako si Will,
nagtatrabaho ako sa bookshop sa Notting Hill."
"Magkakaibigan kami sa kalyeng 'to."
"Wow, Will! Mahilig ako sa libro."
"Pero dito sa Scotland, binubugbog ako dahil sa pagbabasa."
"Diyan na lang ako,
kasama n'yo ng mga kaibigan mong puti."
Pagdating ko sa London, walang magkaibigan.
Walang Will at bookshop.
Tumira lang ako sa parte ng London na tinatawag na Lewisham,
na kalunos-lunos ang sitwasyon.
May mga nag-aaway dahil sa pita bread sa Tesco.
Ang naisip ko, "Mas marami ba silang kaibigan sa 'kin?"
May laging nanghahabol sa 'kin sa parking lot ng local council,
di ko na iniiba 'yong itsura ko pag tumatakbo ako.
Mas makikita pa sa A Muppet's Christmas Carol
'yong impiyernong London ng 2023 kaysa sa palabas na Love Actually.
Di naman sa pang-aano sa London, ha.
Kailangan lang ipakita 'yong totoo sa mga palabas,
na nalaman ko dahil dito.
May kaibigan akong taga-Scotland, nagbakasyon sa New York,
tapos pagbalik niya, kinumusta ko 'yong New York.
Sabi niya, "Ang ganda."
"Una kong ginawa, sumakay ako ng yellow taxi,
tapos gago 'yong driver,
parang sa mga pelikula!"
"Di ba, gano'n sila sa pelikula? 'Wag na! Ibili mo 'ko ng kape!'"
Gago sila, gaya no'ng mga nasa pelikula tungkol sa New York,
tapos do'n ko naisip na,
"Dapat mas makatotohanan 'yong mga romcom na naka-set sa London."
Dapat may nagkakagustuhan
sa taas ng 185 night bus papuntang Lewisham.
"Ano 'yon, Henry? Gusto mo 'kong makasama habambuhay?"
"Di kita marinig dahil sa lalaking nagsusumigaw na papatay siya
sa likod ng bus."
Tapos hahabulin sila no'ng lalaki, mananakbo silang tumatawa at hawak-kamay.
Tapos maghahalikan sila sa harapan ng basurahang nasusunog,
tapos ituturo no'ng mga batang babae sa Scotland 'yong TV,
tapos sasabihin nila, "Do'n ko gustong tumira paglaki ko."
"Sa London."
Pero di ko pwedeng sisihin ang London kung bakit lagi akong takot,
di rin ako makakauwi.
May pangarap ako na darating ang panahong makakauwi ako.
Kaso masasanay ka na sa London.
Magiging gago ka na rin, kaya di ka na makakaalis.
Ganito ko na-realize na na-Londonize na 'ko.
Kumakain ako ng almusal sa isang café sa Glasgow,
tapos may lumapit sa likod kong matanda,
sabi niya, "Mukhang masarap 'yan, a."
'Yong natural kong reaksiyon, protektahan 'yong pagkain.
"Layuan mo 'ko!"
"Akin 'tong sausage, akin!"
Dito na lang ako sa London.
Pero praning ako pag nagtu-tour.
Pag ganito ang trabaho mo, laging kang bibiyaheng mag-isa,
mag-isa ka sa hotel,
at di ako magaling do'n.
Nasa tren ako mula Edinburgh papuntang Glasgow,
tapos may tatlong lasing na lalaking Scottish.
Alam n'yo,
kahit halata 'yong punto ko, 13 years na ako sa England,
kaya takot na rin ako sa mga lasing na Scottish.
Nakatingin ako sa mga loko.
Kami lang 'yong nasa carriage,
tapos may noise-canceling headphones ako,
pero naiisip ko 'yong sinasabi nila tungkol sa 'kin.
Ang sinasabi nila,
"Patayin na natin 'to pagkababa ng tren."
"Pampasaya lang."
Nanginginig ako.
Hinubad ko 'yong headphones ko pagdating sa Glasgow,
para malaman ko 'yong binabalak nila sa 'kin.
Nagtuturo at nagsisisigaw 'yong lider nila.
Sumisigaw siya,
"Ang gusto ko lang malaman,
ano'ng meron sa brown sauce?"
Walang...
Magsasabi kung ano.
Do'n ko naisip na, una, sobra na 'yong kapraningan ko.
Pangalawa, sampalok, di ba?
Nangyayari din 'to sa mga hotel.
Madalas akong mag-check in sa hotel nang Friday,
tapos mag-isa ako buong weekend,
sa mga gig,
tapos madalas akong mag-check in sa hotel,
ako lang 'yong ando'n na di kasali sa bachelor party.
Nag-check in ako nito lang, tapos may 50 do'n,
mga lalaking pinakamalala.
Di sa pang-aano sa mga lalaki.
Pero nakakatakot
pag sumisigaw kayo ng, "Mga pare!"
May group mentality kayo.
Sabi ng maliit na utak ko bilang babae, "Naku..."
"Di maganda 'to. Lumayo ka sa kanila."
Tapos madalas, sobrang lala ng kapraninang ko sa stag parties
na di ako makakain ng almusal pag andiyan sila
dahil nakakatakot sila. Bababa ako para mag-almusal,
tapos kukuha ako ng marami,
pero mapapatutok lang ako sa tinapay kong
paikot-ikot sa umiikot na toaster ng kamatayan!
Tapos maiisip ko, "Wag ka nang kumain."
"Takot na takot ako sa stag party."
Tapos nitong nakaraang taon, sabi ko, "Umayos ka nga."
"Ba't ka natatakot sa stag party?"
"Mga lalaki lang naman 'yan."
"May rituwal lang sila."
"Nagpapataasan lang ng ihi habang nag-aalmusal."
"Na nakasuot ng Borat costume after ten years."
"Ginagawa nila 'yon
dahil mahal ng isa sa kanila si Sarah."
"Sa sobrang pagmamahal niya,
papakasalan na niya."
"Dahil naniniwala siya na panghabambuhay 'yong pagmamahalan nila."
"Kalokohan."
Ba't ako matatakot sa gano'ng kalokohan?
Isang grupo ng mga lalaking sine-celebrate 'yong pagmamahal ni Darren.
Di ko ma-imagine na magpapakasal ako, maliban kung sarcastic,
o kung binayaran ako ng Channel 4 para sa kakaibang reality show.
Hindi ako galit o bitter sa mga lalaki.
Magaling akong makipag-date.
Masyado ngang magaling, e.
Ten o eleven years na nga kami no'ng nakaka-date ko. Ang tagal na, di ba?
Tapos lahat ng kakilala namin, nagpapakasal na.
At kahit na 36 na 'ko, feeling ko, 18 pa 'ko, kaya kaduda-duda 'yon.
Lagi kong sinasabi sa kanya,
"Ba't nagpapakasal 'tong mga tangang 'to?"
Sabi niya, "'Yong mga best friend natin?" "Oo."
Iisa ang sagot niya. Sabi niya, "Sinabi ko na 'to noon."
"Gusto ng mga taong magpakasal para sa oportunidad
na maipahayag ang pagmamahalan nila sa harap ng pamilya at mga kaibigan nila."
'Yon ang sinasabi niya.
Di ba?
Natatawa ako kasi kailangan ko munang mag-ecstasy
para gawin ko 'yon.
Ba't di na lang ako gumawa ng sex tape?
Pero may emosyon!
Di ako maghahayag ng pagmamahal ko sa harap ng mga kapamilya at kaibigan.
Uy, baka nagpakasal kayo,
tapos may mga pamilya at kaibigan kayo na mababait, normal,
na kampante kayong pagsama-samahin kahit may alak.
Wala akong gano'n.
Di ko idedeklara 'yong pagmamahal ko sa harap ni Julie,
'yong taga-Milton Keynes na bastang pinakasalan ni Papa no'ng 2014.
Ni hindi ko alam 'yong apelyido niya!
Tapos gagastusan ko 'yong salmon o manok niya,
tapos isasauli 'yon, kasi gano'n si Julie.
Di ako magdedeklara ng pagmamahal sa harap ng tito ng boyfriend ko,
na galing sa IRA, at sobrang gulo sa mga get-together.
Salamat naman, alam n'yo 'yong IRA. Sikat 'yon no'ng '80s, di ba?
'Yong maganda?
Gusto kong mag-preside do'n
'yong weird na maliit na bawal magka-girlfriend
at ayon sa datos ay malamang na sex offender.
Nakakakilig!
Ito 'yong di ko maintindihan.
Pa'no ka nagpakasal ulit
kung nagkahiwalay kayo no'ng una mong asawa, Pa?
Pa'no mo kinaya 'yong vows sa pangalawang kasal
nang di naiihi sa kakatawa?
Pa'no mo nasabi 'yon nang seryoso?
"Mamahalin, igagalang, at susundin...
LOL, siguro!"
Sa totoo lang, hindi sa di ako romantic.
Seryoso ako pag nagmahal.
Sobra akong magmahal.
Pero ayokong ideklara 'yong pagmamahal ko sa boyfriend ko
sa harap ng mga tao. Parang panira kasi 'yon.
Iba-iba ang dahilan kung bakit nai-in love ang mga tao,
tapos sinasabi nila kung bakit sila na-in love
sa kasalan.
Di ako madalas maimbitahan sa mga kasal. Bakit kaya?
Minsan, sinasabi nila kung bakit sila na-in love,
tapos ayokong umikot 'yong mga mata ng tao sa reception
pag sinabi kong, "Na-in love ako
kasi pinataas niya 'yong credit rating ko after three years."
"Pero minahal ko talaga siya
no'ng di siya tumuloy magbakasyon para samahan akong magpa-abort."
"Ang gandang kuwento!"
"Gagawan na ng Disney ng animated film 'yon, malapit na."
"Ang Prinsesa ng Abortion."
Pero ito 'yong gusto ko sa England,
pwede mong sabihin 'yong "abortion"
nang di hinahabol ng mga taong may dalang panusok,
di gaya sa Scotland.
Sa Scotland, pag sinabi mo 'yon,
akala nila, nanonood si Hesus.
Sa England, maraming middle-class, mga taong may pera,
parang, "Oo, patayin na 'yang mga baby!"
Magtapos ka ng pag-aaral. Umahon sa kahirapan.
Ayos.
Ayokong isipin ninyo na tutol ako sa tradisyon.
Sobrang tradisyonal ng pananaw ko sa kasal,
sa tingin ko, mas tradisyonal pa nga kaysa sa iba,
kasi naniniwala ako na ang kasal ay pagsasama ng ari-arian
para bumuo ng financial power couple!
Uy, may tumatango.
Inimbento 'yon para do'n. Pinagsasama 'yong mga sakahan,
'yong kapangyarihan ng mga pamilya, 'yong pera.
Di kasama 'yong pagmamahal do'n. Idinagdag na lang 'yon
para gawin ng mga babae kahit na di makabubuti sa kanila.
Guys, may pakinabang kayo do'n.
Tsinetsek namin 'yong mga nunal n'yo. Unfair.
Tsinetsek namin 'yong nunal n'yo sa likod. Unfair sa babae.
Kalokohan 'yong pagmamahal sa kasal. Di totoo 'yon,
patunay do'n 'yong mga babaeng
iniisip na inaagaw ng ibang babae 'yong pangit nilang asawa
tuwing Sabado.
Sinasabi ko sa inyo.
Di pa 'yong mga may boyfriend na model
ang selosa. Hindi.
Laging 'yong mga halimaw ang boyfriend.
Parang tanga.
Pag nakainom na sila ng prosecco,
"Layuan mo si Tony ko!"
"Sa 'yo lang 'yang Pangit na Tony mo."
Parang, "Buti nagkasundo kayo."
"Pero walang may gusto sa pangit na 'yan, at 'yang pagkapit mo..."
Nakakawala ng dignidad ang selos.
Kung mahal mo, palayain mo. Gano'n ako sa boyfriend ko.
"Sige na! Alis na! Mambabae ka!"
Palayain mo. Wag mong kapitan si Pangit na Tony.
Para kang nakayakap sa tae. Ang pangit.
Magpapa-civil partnership sana kami no'ng ten-year anniversary namin.
Pwede na 'yon, imbes na magpakasal.
Magpapa-civil partnership sana kami,
tapos nag-fill out na ako ng forms.
Kailangang sagutan 'yon. Boring.
Kailangan mong tiisin sa ngalan ng pag-ibig.
Sinasagutan ko lang, habang iniisip ang pagmamahal,
tapos pagdating sa huling page,
naiwan ko pala 'yong credit card ko sa taas,
kaya isinara ko na 'yong laptop.
Tangina. Makapangyarihan ang pag-ibig, pero di tulad
ng Netflix documentary tungkol kay Pamela Anderson.
Itutuloy ko din 'yong civil partnership.
Matagal ko nang binabalak,
kasi sa huli,
gusto ko pa din 'yong gusto ng bawat babae.
Ilipat 'yong karapatan ng tatay ko na patayin 'yong life support machine ko
sa partner ko.
Kasi pag naging gulay na 'ko,
naniniwala akong makatuwiran 'yong boyfriend ko,
at papatayin niya 'yong makina
o tatakpan ako ng unan habang wala 'yong doktor
kahit makulong siya
matapos naming sumikat sa diyaryo.
Sagrado Katoliko 'yong tatay ko. Kontra sa euthanasia.
Malinaw 'yon.
Pag may nangyari sa 'kin habang wala pa akong asawa,
alam n'yo na ang gagawin niya.
Itutulak 'yong wheelchair ko.
Papuntang Disneyland. Lourdes.
Pabalik sa Disneyland, pabalik sa Lourdes,
magpakailanman, habang pakurap-kurap ako para sabihing,
"Isampa natin 'to sa High Court."
"Hindi, nandiyan pa din 'yong anak namin."
"Minsan, inuupo namin siya sa may bintana pag maaraw."
"Natutuwa siya pag naaarawan 'yong mukha niya,
makikita mo sa blangkong ekspresyon ng mukha niya."
Magpapakahirap akong hipan 'yong pito ko.
Habang ikinukurap 'yong code para sa, "Patayin mo na 'ko, Pa!"
Buti mahilig 'yong iba sa inyo sa kamatayan.
Pinag-iisa talaga no'n ang mga tao, 'no?
Madalas kong pag-isipan 'yon,
kasi lagi naming pinag-uusapan ni Papa ang langit,
at kung may langit,
iniisip ng tatay ko, pag namatay tayo,
magiging munting anghel tayo na walang katawan,
may pakpak lang sa leeg.
Nakakatuwang marinig sa isang manggagawang Scot
na dinedepensahan 'yong teoryang 'yon.
Di ako naniniwala do'n. Di ako baliw.
Sa tingin ko, pag namatay tayo,
nagiging espiritu tayong lahat, palutang-lutang sa kabilang buhay,
naghihintay ng kokontak na albularyo.
Gano'n.
Kumausap na 'ko ng albularyo noon.
'Yong nangangausap ng patay.
Ang laki ng kumpiyansa niya.
Sabi niya, "May gusto ka bang makausap sa kabilang buhay?"
Sabi ko, "Oo. Si Tito John."
"'Yong paborito kong tito. Namatay no'ng maliit pa ako."
Tumahimik siya,
akala mo, may kinokontak nga, tapos sabi niya,
"Ayaw ka niyang kausapin ngayon."
Sobrang insecure ko na dahil hindi ako gusto ng mga buhay.
Para malaman na may taong
wala naman nang ibang ginagawa,
tapos sinabi pa ring, "Ayokong kausap 'yang malditang 'yan,"
na-insecure talaga ako.
Pero 'yong kamatayan...
binabago talaga ng kamatayan at pagtanda 'yong pananaw mo
sa pagmamahal at pagpapakasal.
Kasi kontra talaga ako sa pagpapakasal.
Baka hindi gano'n 'yong dating no'ng unang parte ng show.
Magalang kasi akong babae.
Walang makakapagpabago ng pananaw na 'yon.
Nagkasakit ako no'ng patapos na 'yong last year,
sabi ng doktor... Kakaiba kasi 'yong sintomas.
Pina-MRI ng doktor 'yong ulo ko.
Di maganda 'yon.
Tinawagan niya 'ko no'ng kinagabihan. Lalong di maganda 'yon.
Sabi niya, "Di ko inasahan 'to."
"May nakita kami sa utak mo. Pumunta ka dito agad."
Ni hindi ko na pinakinggan 'yong ibang sinabi.
Umiyak na lang ako.
Sabi ko, "Mamamatay na 'ko kung kailan gumaganda 'yong career ko,
ilang taon 'yong sinayang ko,
ilang taon,
kaka-screenshot ng taong ayaw ko sa Instagram
para i-WhatsApp sa tropa."
"Tingnan mo 'tong putang 'to." Send.
Pero masaya 'yong buhay ko!
Mukhang marami sa inyong pareho ang...
Pareho tayo ng maiisip bago mamatay, 'no?
Lahat ng masasayang oras natin
ay 'yong ilang taong nakaharap tayo sa phone,
pinipigilan 'yong antok natin nang 3 a.m.
"Okay, birthday ng punyetang 'to, pero isang linggo talaga?"
Tapos...
mabibitawan mo 'yong phone, babagsak sa noo mo.
Na-like mo 'yong post ng kaaway mo gamit 'yong mukha mo.
Ni hindi mo siya fina-follow!
Do'n talaga ako nahuhuli, e.
Anyway, so may masamang balita nga 'yong doktor.
Tumayo ako, umiiyak.
Pinuntahan ko sa sala 'yong boyfriend ko.
Sabi ko, "May brain cancer daw yata ako."
"Gusto mong magpakasal?"
"Gusto mo ng pinaka-normal na kasal sa lahat?"
"Gusto kong mapahiya. Gusto kong magputi."
"Ihahatid ako ni Papa sa altar, kahit baliw siya."
"Gusto ko 'yong lahat."
Tapos naisip ko, "Goodbye, peminismo."
Tapos 'yong boyfriend ko, na ayaw din sa kasal,
sabi niya, "Oo, sige."
Umiyak siya.
Nakakaantig.
Pumunta ako sa doktor kinabukasan.
Sabi ng doktor, "Good morning, Ms. Brady."
"Sa tingin namin, may maliit na pituitary cyst sa ulo mo."
"Common 'yan. Tinawagan kita para sabihing may tumutubo,
kasi kung ako 'yon, gugustuhin kong malaman."
"Di ganyan 'yong sinabi mo,
loko-loko kang malditaka. Ano 'to, episode ng Casualty?"
Sa panahong ito na sobrang hirap para sa NHS,
sino'ng baliw ang tatawag,
"Ay, posibleng may kanser ka sa utak."
"Sweet dreams!"
Tarantadong...
Kaya umalis ako sa opisina niya.
Tinawagan ko 'yong agent ko, sabi ko, "I-cancel mo 'yong tour."
Umuwi ako.
Nagluluto 'yong boyfriend ko. Sabi ko, "Uy, medyo nakakahiya 'to."
"Di pa 'ko mamamatay."
Sinong normal na tao ang magsasabing, "Nakakahiya. Di pa 'ko mamamatay"?
Pero sabi ko, "Ite-test pa 'ko. Di pa sila sure kung ano talaga,
pero ang punto ko, na-engage tayo kagabi, di ba?"
"Na-engage tayo kagabi."
Nakatitig lang siya sa hinahalo niya.
Sabi niya, "Habang hinihintay 'yong diagnosis."
Papakasalan niya lang ako kung malala 'yong sakit ko,
sakaling di n'yo nakuha.
Di 'yon 'yong unang beses na nangyari 'yon.
Di 'yon 'yong unang... Wala akong balak magpakasal.
Sa totoo lang.
Pero may isang beses, kasal ng kaibigan namin,
tinitingnan ko 'yong pagkain nila.
May cake sila na gawa sa cheese.
Mukhang masarap.
Kaya sabi ko sa kanya, "Ano'ng gusto mong pagkain sa kasal natin?"
Sabi niya, "Kung ano 'yong ilalagay nila sa feeding tube mo
sa hapong 'yon sa ospital."
Grabe.
Mahirap talaga pag matagal na kayo.
Tatlong beses kaming naghiwalay no'ng lockdown.
Nagkabalikan kami
kasi di ko na kayang mag-umpisa ulit nang nasa thirties na 'ko.
Powerful ang pag-ibig,
pero mas powerful ang fixed-rate interest mortgage.
Lalo sa panahon ngayon.
Di ko kaya.
May mga ka-chat akong macho. Mga sikat na lalaki.
Di pwedeng sabihin kung sino.
Pero naisip ko, "Uy, magsimula ka ulit."
"Humanap ka ng sikat."
"Para mag-collab kayo sa Instagram."
"Hiwalayan mo na 'yan."
Tapos naisip ko, "Di ko na kaya."
Ayoko nang mag-abala.
Exciting 'yong mga unang date,
'yong mga unang sex.
Pero 'yong iba pang first time na mangyayari,
di ko na kaya 'yon.
Di ko na kayang pigilan 'yong utot ko nang 12 to 18 months
hanggang sigurado ka nang in love siya sa 'yo.
Tapos, di mapipigilan, isang umaga,
nakahiga siya sa likod mo,
"Gusto mo ba 'kong makasama kahit inututan ko 'yong bayag mo?"
Ang hirap no'n, pare.
Di ko na kayang makipagkilala sa nanay niyang baliw,
para lang ma-realize kung bakit nagkagusto siya sa 'kin!
Masarap marinig 'yong tawa ng mga baliw na babae diyan
na parang, "Ha, ako 'yon!"
Nakakakaba ring mag-umpisa ulit kung...
Kasi sa sobrang tagal ko nang boyfriend 'yon,
wala pa ngang dating app no'ng single pa 'ko.
At sobrang taas na ng standards ko ngayon
pagdating sa hinahanap sa partner.
Ang gusto ko na, maayos na taong may maayos na trabaho.
Hindi lalaking comedian.
Mataas ang standards. No'ng bente ako, ang baba ng standards ko,
kaya sobrang daling makipag-date sa mga tao.
Tanda ko, may kumausap sa 'king lalaki
sa labas ng club sa Edinburgh no'ng 21 ako,
sabi ko, "Tol, wag mo na 'kong pagdiskitahan."
"Dancer ako."
Tapos sabi niya, "Okay lang. Nakulong na ako dati."
Magkaiba naman 'yon!
Magkaiba 'yon, tol. Negosyante ako!
Subukan mong pagkaperahan 'yong boobs mo.
Pero ang sayang makipagbalikan.
Mas maa-appreciate mo na 'yong tao.
Aalisin mo 'yong masasama mong habits. Magde-date night na kayo.
Baka nga may masasama kayong sexual habit.
Hindi palagi,
pero minsan, kung matagal na kayong magkarelasyon.
Baka umiikot lang kayo sa dalawa o tatlong komportableng posisyon
nang paulit-ulit.
Siguro 'yong nakatagilid lang kayo
para di n'yo makita 'yong mukha n'yong puno ng galit.
Ibababa 'yong pajama nang konti.
Ipapakita mo 'yong isang pisngi ng puwet mo.
Habang patuloy kang nakatitig sa kung anong screen ang nasa harapan.
May isi-screenshot ka ulit.
Tapos may magsasalita sa likod mo,
"Pwedeng paki-mute no'ng video ng pusa sa Youtube?"
"Nagko-concentrate ako."
Tapos maiisip mo, "Aba, di ko akalaing
may magko-concentrate sa pagkantot sa 'kin."
Tapos sasabihin no'ng isa sa inyo, "Ibahin naman natin."
"Mag-usap tayo habang nagse-sex."
Idea niya 'to. Madaldal na ako sa trabaho.
Sabi niya, "Magpanggap tayong ibang tao,"
tapos sinabi niya 'to mid-coitus, ha?
Habang kinakantot pa 'ko, kung di kayo marunong mag-Latin...
Ay salamat, may mga intelektuwal.
...sabi niya, "Sino'ng gusto mong maging?"
Nataranta ako, pare. Sabi ko,
"Si Brooklyn Beckham?"
Di ako marunong mag-sexy talk.
Pero alam kong masaya 'yong buhay ni Brooklyn,
puno ng nepotismo at pinamanang oportunidad,
mula kina Victoria at David,
at gusto kong maranasan 'yon.
Nagagawa ni gago ang lahat ng gusto niya.
Chef na yata siya ngayon.
No'ng isang araw, sinubukan ko ulit mag-sexy talk,
sabi ko sa boyfriend ko, "Pa'no kung kuwnari virgin ako?"
Sabi niya, "Di gano'n kagaling ang imahinasyon ko."
Bago ko siya naging boyfriend, akala ko, sexy ako,
dahil lang nakipag-sex na 'ko.
Akala ko, malandi na 'ko no'n.
Sobrang Katoliko ko do'n.
Sabi ko, "Ang sexy ko, kasi nakipag-sex na 'ko."
Hindi. Normal lang pala ako. Boring na tao.
Nalaman ko 'to kasi may ipinahiya akong malandi.
Sa isang podcast na hino-host ng Gen Zers.
"Kink shaming" ang tawag ng mga Gen Z.
'Di ko ito kayang gawin nang seryoso.
Kaya no'ng sinabi nilang, "Fern, wag kang mang-kink shame,"
sabi ko, "E kung tigilan n'yo ang pagtae sa bibig ng isa't isa, mga loko?"
Tapos sabi ko, "Mag-subscribe kayo sa Telegraph."
Pero 'yong totoo, ito 'yong sinasabi kong tumatanda na 'ko.
Dito ba galing 'yong pakiramdam ng kabataan na biktima sila,
na di na 'ko pwedeng tumawa pag tumatae o umiihi sila habang nagse-sex?
No'ng panahon namin, nagpoprotesta kami laban sa giyera!
Este, 'yong mga kaeskwela ko pala. Parang. Ewan ko.
Ni hindi ko alam kung anong giyera 'yon.
Uy, sorry kung...
Dahil nasa progresibong bayan tayo,
nag-aalala ako na baka may nakaupo diyang
nakasuot ng bonnet, tapos biglang...
"Wag kang mang-kink shame!"
Sorry din kung mahilig ka sa coprophilia,
pero kung lumaki kang Katoliko sa Scotland,
isang hakbang lang ang layo mo sa pagiging Amish.
Walang gano'n dito.
May Jacob Rees-Mogg lang. Ang nag-iisang Katoliko.
Magkaiba 'yon.
Kaya parang himala na nahilig ako sa sex.
Matapang 'yon.
Kasi no'ng lumalaki ako, siniraan nila ang sex.
Ito 'yong isa sa mga pinakamatindi, galing pa sa lola ko.
Sobrang bait niya, pero sobrang relihiyoso.
May dalawang uri siya ng holy water. Pang-araw-araw. Pang-espesyal na okasyon.
Pag may mamamatay at mako-coma, okay?
Pinaupo niya ako minsan no'ng nakabakasyon ako no'ng 14 ako,
mukha siyang asiwang-asiwa,
at ayaw na ayaw kong gano'n.
Sabi niya, "Anak, nakita ko 'to sa kuwarto mo."
"Masama 'to sa 'yo. Di ka dapat gumagamit nito."
Naisip ko, "Naku, nakita niya 'yong Marlboro Lights ko."
Hindi pala. Nakakita siya ng tampons.
Kasi, di ko alam kung alam n'yo 'to,
pero para sa matatandang Katolikong Irish, nakaka-devirginize ang tampons,
nakakaloka,
kasi magpapakamatay na lang ako kung kamukha ng tampon ang titi.
Di sa pang-aano sa maliliit ang titi,
pero wala naman sila dito.
May sarili silang gigs sa iba't ibang parte ng bansa, di ba?
Pero 'yong totoo, hindi para do'n 'yon. Nakakaloka lang
na isiping 'yong hinahanap ng babae sa etits,
hinahanap niya rin sa tampon.
Kasi nakakaloka 'yon
kung nakaka-absorb ang etits!
Wala nang casual sex kasama ng partner mo.
Kasi pag medyo tamad siya,
bubungangaan mo pa siya bago makipag-sex,
"Pigain mo nga 'yang titi mo?"
"Tumutulo."
Kailangan niya pang bumangon,
habang nasasaktan ang kalooban,
matapos mapahiya, at pumunta sa banyo.
"Sorry, pare. Naulanan kasi ako,
tapos nabasa 'yong jogging pants ko."
Ilalabas niya 'yong etits niyang bloated at malambot,
ipapaibabaw sa lababo,
tapos pipigain habang masama ang loob,
na parang basahan ng barman sa dulo ng shift niya.
Babalik siya sa kama.
Nakahiga ka do'n habang tinatakpan 'yong boobs mo.
"Wag mong patuluin sa bagong wooden floor!"
"Pwede na tayong mag-sex."
"Wala na 'ko sa mood."
Tapos sasabihin mo, "Gusto ko ng lalaking tuyo ang titi."
Pag-uusapan ng mga babae 'yon.
"'Yong boyfriend niya, laging basa 'yong titi."
Gagawa si Nicki Minaj ng kanta tungkol do'n.
"Tuyo ang Titi ni Lalaki."
Masaya pag matagal na kayong magkarelasyon.
Masayang umuwi galing sa tour,
tumambay sa bahay
na suot 'yong hoodie ng jowa mo, feeling babae.
Pero no'ng isang araw, one week ko nang suot 'yong hoodie niya,
kasi dugyot ako, tapos bumabaho na.
Naglalaba siya, tapos sabi ko, "Eto 'yong hoodie mo."
Sabi niya, "Hindi sa 'kin 'yan."
Do'n ko naisip na, "Oo nga. Maliit ang katawan mo."
Suot ko pala 'yong napakalaking hoodie no'ng matandang Albanian na karpintero,
at isang linggo ko na palang ginagawa sa harapan no'ng karpintero...
na parang baliw.
Inaalok ko pa siya ng kape,
suot 'yong damit niya.
Kinukumusta ko pa 'yong pagta-tiles ng banyo,
habang suot 'yong damit niya!
Pero di ko binanggit nang isang linggo 'yon,
para lang maisip no'ng tao na guni-guni niya lang 'yon.
Diyos ko.
Gusto ko lang sabihing may bahay ako.
May bahay ako.
Ang saya. Pag may bahay ka.
Di ka na madidiktahan ng landlord.
Ang naisip ko, "Ang una kong gagawin, bibili ako ng aso."
Mahilig ako sa aso. Dog person ako.
Di ako cat person.
May pusa ako no'ng college.
Nakakatakot.
Kung nag-ampon ka ng pusang-gala tapos napaamo mo, good.
Mala-demonyo 'yong nakuha ko.
Sinisitsitan ako. Once a week lang nagpapahawak.
Para akong may kasamang Russian na pokpok sa bahay.
Sex worker pala. Sorry.
Pero masama 'yong pusa, kaya sabi ko, "Bibili ako ng aso."
Tapos sabi ng boyfriend ko, "Di pwede. Lagi kang nagtu-tour."
"Pusa na lang."
Bumili ako ng pusa.
'Yong mamahaling pusa.
Di 'yong biglang nang-aatake nang walang dahilan.
Bumili ako ng maamong kumakain ng pedigree
na ihehele mong parang baliw na pasyente.
Nakakatuwa.
Mas mahal ko 'yong pusang 'yon kaysa sa parents ko.
Wala pang anim na buwan,
may tuberong pumunta sa bahay, tapos sabi niya, malungkot 'yong pusa.
Bigla niya lang sinabi na malungkot 'yong pusa.
Bumili ako ng isa pang pusa para sa unang pusa ko.
Mahal na mahal ko 'yong pusa ko, ibinili ko siya ng pusa.
Sobrang mahal ko siya.
Pero hindi pa rin ako cat person.
Dog person ako, pero wala akong aso.
Naiintindihan n'yo, di ba?
'Yong mga tao sa buhay ko, hindi.
No'ng nagkapusa ako, pino-post ko na sila sa Instagram,
tapos 'yong malalapit sa 'kin, 'yong nanay ko, best friend ko,
tinawag na nila 'kong cat lady
tapos nireregaluhan ako ng kahit anong may temang pusa.
Mga pangit na mug na may pusa.
Mga pangit na painting ng babaeng may hawak na pusa.
Ba't ko magugustuhan 'yon? Nakakainsulto 'yong regalo.
Mahal ko 'yong mga pusa ko, oo.
Ako ang nagpalaki sa kanila.
Nilinis ko 'yong dumi nila. Mahal ko 'yong personality nila,
di 'yong hugis-pusa nila.
Parang kayo lang, magkarelasyon kayo, di ba?
Mahal mo siya. Baka pino-post mo siya sa socmed.
Pero hindi kita bibigyan ng kalendaryong may kamukha niyang kalbo...
tapos sasabihin ko sa 'yo...
"Ba't ayaw mo 'yong regalo?"
"Kahawig niya naman 'yan."
Di ka naman talaga kalbo, sorry sa sinabi ko!
Ayokong makasakit ng damdamin.
Kahit medyo edgelord ako sa stage,
ayokong makasakit.
Mahal na mahal ko 'yong mga pusa ko.
Naiinis ako na sobrang mahal ko sila
kasi ayaw na ayaw ko naman sa ibang...
Di ko alam kung bakit.
'Yong mga taong sobrang hilig sa hayop, di maganda ang kinalalabasan.
Si Tiger King,
'yong Australian.
Alam mo 'yon?
Di maganda ang kinahihinatnan nila, kaya ayokong mahilig sa hayop.
May cliché din
na mas nakaka-relate ang mga autistic sa mga hayop,
at mas gusto mong mag-alaga ng hayop kaysa sa mga neurotypical,
gano'n nga ako.
Mas nakakasama ko 'yong mga pusa ko kaysa sa ibang tao.
Di nila hinuhusgahan 'yong mga sinasabi ko.
Mas marami kaming pwedeng gawin ng pusa ko, kaysa sa mga kaibigan ko.
Pwede akong mag-masturbate sa harap nila
nang di nag-iiba 'yong ekspresyon ng mukha nila.
Di mo pwedeng gawin 'yon sa harap ng tao, maliban kung ikaw si Louis C.K.
Tapos pwede kang bumalik sa tour.
Pero masaya 'yong buhay ko ngayon sa bahay.
Magulo 'yong buhay ko no'ng bata pa 'ko,
ngayon, maganda at boring na lang, kami ng mga pusa at ng boyfriend ko.
Pero pag autistic ka, di mo pa rin maramdamang kabilang ka.
Pero kahit na
kumpiyansa ako na isa akong autistic A* Best Autistic Ever,
nag-alala ako kung tatawagin ko bang Autistic Bikini Queen 'tong show,
kasi baka tingnan n'yo na lang ako,
at dahil hindi ako batang may hawak na laruang tren,
na malungkot na nakatingin sa sahig,
akala ko, sasabihin n'yo, "Nagsisinungaling siya."
"Para pagkakitaan 'yong autism."
Sabi ko sa best friend kong si Alison,
"Iisipin ng audience ko na hindi ako autistic."
Sobrang magalang si Alison, tapos tumahimik siya,
tapos sabi niya, "Wag mong masamain, ha."
"Sana hindi ka mainsulto dito."
"Wag mo nang alalahanin 'yon."
"Alam agad ng audience na may kakaiba sa 'yo
kahit ilang minuto ka pa lang sa stage."
Natuwa ako sa papuri niya.
Sobrang saya ko do'n.
Kasi bago ako ma-diagnose,
sabi ng halos lahat ng tao sa buhay ko,
"Kung di ka autistic, ano ka?"
Tapos nabaligtad no'ng na-diagnose ako,
ang sabi na nila, "Di ka naman mukhang autistic."
Sabi ko, "Ano'ng alam mo do'n?"
Kailangan nilang interviewhin 'yong nanay mo pag na-diagnose ka,
o isa sa parents mo,
kaya ininterview nila si Mama.
Sabi nila, "May katangian ba siyang autistic no'ng bata siya?"
Naglabas 'yong nanay ko ng listahan
na parang kinuha sa Rain Man
na di niya binanggit sa 'kin.
Sabi niya, "Ay, tinatahulan niya 'yong mga tao
pag kinakausap siya sa kalye."
"Pero akala namin, demonyo lang siya."
Lumang Katolisismo no'ng Unang Panahon
Ba't di ako nilunod no'ng ipinanganak ako?
"Akala namin, demonyo lang siya."
Sabi rin sa 'kin...
Sabi sa 'kin, di siguro ako autistic kasi may boyfriend ako.
Kasi dapat pala, halimaw ka kung autistic ka.
Naloka lang ako do'n, kasi ibig sabihin,
nakikinig ang mga lalaki sa mga sinasabi ng mga batang babae.
Eto'ng halimbawa.
Walang nakikinig sa 'kin hanggang humawak ako ng mic.
May inakit akong lalaki,
'yong tangang nakilala ko sa hostel no'ng dalaga pa 'ko,
jinugjug ko siya. Sorry kung bulgar, ha!
Pagkatapos, lumingon siya sa 'kin, tapos sabi niya,
"Ayos lang ba 'yon?"
Sabi ko, "Walang kuwenta, tol."
Sabi niya, "Mabuti."
Sa tingin n'yo, nakinig siya sa 'kin? Naghahanap ba siya
ng senyales na autistic ako?
Hindi!
Pero sa wakas,
unti-unti ko nang natatanggap 'yong autism ko.
Pero pakiramdam mo pa rin, naiiba ka sa ibang babae.
Sumuko na 'ko sa kakagaya sa iba.
Sa tuwing ginagawa ko 'yon, masama ang kinalalabasan.
Pero 'yong kumbinasyon ng kagustuhang maging katulad ng iba,
at 'yong namuntikanan akong mamatay,
naisip kong may gusto akong gawin
na magpaparamdam sa 'king tinatanggap ako sa stage.
Nakahanap na ako ng paraan. Tulungan n'yo 'ko dito.
Kanina pa 'ko nakatingin sa front row,
iniisip ko, "Alin dito ang hindi baliw?"
"Sino'ng mukhang tutulong?" Mahirap 'yon sa audience ko.
Pwede mo 'kong tulungan?
Sige. Ano'ng pangalan mo?
Okay, Ollie. Magpapatugtog ako ng music.
Pwede ba 'yong romantic? Okay.
Halika na. Palakpakan n'yo si Ollie.
Kunin mo 'tong mic.
Okay.
Kasama mo 'yong girlfriend mo, 'no.
Oo.
Wag mo na siyang tingnan.
"Dear Brooklyn Beckham...
gusto ko sanang ipatugtog 'yong paborito mong kanta para dito."
Kaso, mahal palang patugtugin si Shania Twain sa teatro."
Ang mahal.
"Kaya itong instrumental na lang."
"Mas napasaya mo 'ko nitong nakaraang isang oras
kaysa sa girlfriend ko nitong nakaraang taon."
"Pag-alis namin dito, iiwanan ko na siya, haha."
Mukha namang masaya siya.
Wala siyang pakialam.
"Kitakits, babe."
"Espesyal ang pagmamahalan natin."
"Napakaganda, napakalambing, at napaka-charming mo,
at ikaw lang ang gusto kong umutot sa bayag ko."
Parang nanginginig 'yong boses mo dahil sa emosyon.
Oo.
"Pangako, hahalikan ko 'yong lawlaw mong suso araw-araw,
kahit kalansay ka na,
kahit patay ka na."
Grabe, nakakaloka 'to!
"Kaya magpo-propose na 'ko..."
Nakakabigla 'to! Dito pa talaga sa trabaho ko!
"Gamit ang singsing na 'to,
na nakapatong sa unan na ipangtatakip ko sa 'yo
pag mamamatay ka na sa sakit."
Ollie, ba't naman parang masaya ka? Wag namang gano'n.
Malapit na kasi akong matapos.
"At umaasa akong papayag ka."
Siyempre! Wala diyan 'yong sagot. Nasa puso ko.
Isang libong oo. Hahawakan ko na 'yong dibdib mo,
para makakuha tayo ng importanteng Instagram photo
para ipakita na totoong babae ako.
Ang bilis ng tibok ng puso mo.
Palakpakan natin siya. Ang galing niya.
Feeling ko, may nakamit na ako bilang babae.
Ang saya n'yong kasama. Pinasaya n'yo 'yong show.
I-enjoy n'yo ang gabi at buhay n'yo. Ako si Fern Brady. Good night!
Tagapagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva