Downloaded from YTS.MX
Powitajmy na scenie Fern Brady!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć!
Witajcie na moim występie.
Autistic Bikini Queen.
To chyba najgorszy tytuł stand-upu, jaki wymyśliłam,
zwłaszcza że przyciąga publiczność, która bierze wszystko dosłownie.
Przykro mi. Prawie w ogóle nie będę mówić o autyzmie.
Choć sama naprawdę mam autyzm.
Dostałam dyplom z wyróżnieniem dla Wzorowej Autystyczki
podczas lockdownu.
Jest mi naprawdę ciężko, odkąd zaczęłam mówić ludziom, że to mam.
Bo w społeczności autystycznej nie ma wielu seksownych babek,
więc pomyślałam: „Bądź zmianą, którą chcesz zobaczyć w świecie”.
Jesteśmy we dwie: ja i Greta Thunberg.
Ona walczy z kryzysem klimatycznym, ja opowiadam bezsensowne żarty o spermie.
Nie każdy jest herosem.
Mój program nie dotyczy autyzmu,
ale jeśli o mnie chodzi,
to moja wersja skutecznej komunikacji
innym wydaje się szczytem chamstwa.
Nawet wtedy, gdy próbuję
być dobra dla innych.
Kiedy próbuję im pomagać.
Raz chciałam pocieszyć mamę.
Płakała, bo babcię właśnie zabrali do szpitala przez demencję.
Zdarza się.
Nie lubię w jakikolwiek sposób dotykać ani przytulać matki.
Bo niby po co? Nie jest moją dziewczyną. Ohyda!
Nie będę dotykać swojej mamy!
W ramach kompromisu wyciągnęłam rękę i położyłam jej dłoń na ramieniu.
To praktycznie to samo.
I powiedziałam: „Mamo, odtąd będzie już tylko gorzej”.
Klaszczecie?
Ona się nie śmiała i nie klaskała. Jeszcze bardziej się rozpłakała.
Już wiem, co powinnam zrobić.
Bo gdy zaliczam taką wtopę, potem czytam, jak powinnam zareagować.
Powinnam jej powiedzieć
jakieś kłamstewko na pocieszenie.
Rzucić jakiś frazes.
Coś w stylu: „Nie martw się, mamo.
Zawsze jest nadzieja. Tęcza na niebie.
Może kiedyś posadzisz babcię przy oknie w pogodny dzień.
I będzie zażywać kąpieli słonecznej, gdy jej mózg będzie zmieniał się w papkę”.
O nie!
Nie lubię kłamać.
Potrafię to robić, ale za każdym razem
niewiarygodnie rozdmuchuje swoje kłamstwa.
Zawsze mówię coś w stylu: „Nie martw się, mamo.
Za tydzień babcia wystąpi w Milionerach.
Spakuj jej koszulę nocną.
Sadzaj ją na wózek i opuszczamy szpital. Będzie dobrze”.
O rety.
Neurotypowi ludzie
mają pewną patologiczną skłonność
do łagodzenia sytuacji za wszelką cenę.
Gdy mówię neurotypowej osobie, że mam autyzm,
ona odpowiada:
„Nie martw się, Fern, to supermoc”.
Myślę sobie: „Serio?
To naprawdę supermoc?
Czy film byłby równie dobry,
gdyby Superman, zamiast nadludzkiej siły
i umiejętności oblatywania świata w mgnieniu oka,
zaczął do ciebie monologować
o depresyjnej poetce Sylvii Plath z lat 60.,
w najmniejszym stopniu nie rejestrując twojego braku zainteresowania?”.
Supermoc.
Jest jeszcze coś w sprawie mojej tożsamości.
Zawsze opisują mnie jako „szkocką komiczkę Fern Brady”.
Zawsze mnie to drażni, bo Brady to irlandzkie nazwisko.
Moja rodzina pochodzi z Irlandii.
Wielu Szkotów, których spotykam,
lubi Roberta Burnsa, Dzień świętego Andrzeja, kilty, haggis.
Ja wspólny język znajduję tylko z katolikami.
Jeśli co niedziela pedofil śpiewał do was a cappella...
W jedności Ducha Świętego
Ojcze Wszechmogący
...to jesteśmy ziomkami.
Zrobiłam sobie test DNA.
Są dostępne w Internecie.
Okazało się, że jestem Irlandką w 98,3%! Chociaż nigdy nie mieszkałam w Irlandii.
Tak, piąteczka!
Rodzice nie mieszkali w Irlandii.
To dowód na siłę sekciarstwa w Szkocji.
Katolicy parzą się tylko z katolikami. I tak w kółko.
Z każdym pokoleniem twarze robią się bardziej owłosione.
Byłam zachwycona tym, że nie jestem Brytyjką.
Jestem Brytyjką w 1,7%.
To po bezdomnym, który napluł mi w oko, kiedy się przeniosłam do Londynu.
Często chodzę na siłownię.
Próbuję chodzić, bo gdy widzę się na zdjęciach z występów,
chcę umrzeć.
Zabroniono mi wstępu na jedną siłownię w Londynie,
bo rzuciłam się na faceta, który chciał mnie uczyć martwego ciągu.
Serio. Mam ochotę włożyć koszulkę z napisem:
„Nieważne, co robię ze sztangą, nie podchodź! Nawet jeśli robię tak...”.
Nie wiem, jak to pokazać na koszulce, ale wiecie, o co chodzi.
Chętnie chodzę poćwiczyć, kiedy występuję w Szkocji.
Siłownie są tam tak luksusowe, że chcę wracać do Szkocji.
Wiecie czemu? Są puste.
Liście po nich latają.
Żaden Szkot nie ośmieli się powiedzieć mi,
jak robić przysiady w szkockiej siłowni.
Szkoci w siłowniach wyglądają, jakby ich tam skierował lekarz
po zawale lub kryzysie zdrowotnym.
Bardzo dbam o zdrowie.
Ludzie są zawsze zaskoczeni, gdy to mówię.
Naprawdę dbam o zdrowie.
I to coraz bardziej, bo się starzeję,
a to branża dla młodych.
„Jestem stara.
Dołuje mnie, że robię ten program. I jestem stara.
Mam już 36 lat...”
Czy to jakiś staruszek się z tego zaśmiał?
Widziałam, jak przyprószony siwizną mówi: „To żaden wiek!
Dla mnie wyglądasz jak płód!”.
Jak śmiesz?
Wiem, że to jeszcze nie starość,
ale w wieku 36 lat trzeba powoli godzić się z tym,
że, jako kobieta, pewnych rzeczy już nie doświadczę.
Że moje życie nie potoczy się tak, jak to sobie wyobrażałam.
Zawsze wyobrażałam sobie siebie
jako osobę, która uczestniczy...
Kojarzycie te orgie w maskach
dla klasy średniej?
Jak w Oczach szeroko zamkniętych?
Wiem, że kojarzycie.
Sądziłam, że w tym wieku taką imprezę już zaliczę.
Nie chodzi o to, że już nigdy w orgii nie będę uczestniczyć.
Tylko że status imprez, na jakie mogą mnie zaprosić, zaczyna spadać
od teraz.
To nie będzie bal maskowy.
To będzie ponura impreza swingersów
reklamowana na Gumtree
w jakimś zapomnianym miejscu typu Swindon.
Nie byłam w Swindon.
Wiem tylko, że w pociągu robi się lepiej, kiedy oni wysiądą.
„Już się nie boję”.
Pojadę na orgię do Swindon.
Jakiś pulchny hydraulik poda mi bekonowe chrupki.
Nie z porcelany, jak sobie wymarzyłam,
ale ze styropianowej miski.
Będę musiała mu obciągnąć. Zrobię mu loda.
Zrobię to z wdzięcznością, a moja obwisła, starzejąca się twarz
będzie ciążyć ku grobowi.
Śmierć się zbliża. Ciało o tym wie.
Kiepa z tym starzeniem się. Twarz robi się za luźna na czaszkę.
Coraz częściej robię selfie pod tym kątem,
żeby moja twarz opadała do uszu.
Wtedy znów mogę dojrzeć prawdziwą Fern.
Kiedyś miałam wystrzałowe piersi.
Sorry, jeśli ktoś poczuł się niezręcznie,
ale były naprawdę pierwsza klasa.
Nie musiałam się o nie martwić,
bo były...
Ale w trakcie lockdownu chyba wpadły w depresję
i jak wszystko inne zaczęły obniżać loty.
Wtedy naszła mnie pewna myśl: „Mam teraz forsę.
Mogę sobie zrobić cycki”.
A inny głosik szepnął: „Nie.
Daj im zgnić pod ubraniem”.
One już przeżyły swoje pięć minut.
Teraz ja będę gwiazdą.
Edynburg 2006. Najlepsze chwile moich cycków.
Byłam striptizerką. Nie mogły sobie wymarzyć lepszego życia.
Kiedyś wstydziłam się mówić, że robiłam striptiz bywalcom teatrów,
takim jak wy.
Ale minęły lata i gdy się spojrzy na to, co młode kobiety robią na OnlyFans
czy na wakacyjnych fotkach na Facebooku,
to, że byłam striptizerką 15 lat temu,
wygląda, jakbym mówiła, że tańczyłam w rewii 100 lat temu.
Trochę trąci myszką.
Zawsze czuję, że starsi ludzie na widowni myślą:
„Gdybyś była naszą córką, to byśmy się ciebie wyrzekli”.
Ale są tu też młodzi ludzi z pokolenia Z.
Kiedy mówię „klub ze striptizem”, myślą: „To jakiś kabaret z dawnych lat?”.
A potem kręcą pornosy na TikToku
i odlatują na deskolotce w nocne niebo.
Nie wiem, co robią młodzi.
W każdym razie
moje cycki więdną mi pod ubraniem
jak dwie zasuszone staruszki.
Lubię o nich tak myśleć:
że wspominają razem
swoje dni chwały w szkockich klubach ze striptizem.
Jak ta staruszka na początku Titanica,
która wspomina swoje życie szalonej rozpustnicy.
Oni rozumieją.
Taka była fabuła Titanica.
Bzykanko na statku było przednie. On nie przeżył.
„Kogo to obchodzi? Był biedny!”
„Złaź z moich drzwi, Jack!”
Więc moje piersi lubią wspominać.
Dwie staruszki.
„Pamiętasz, Eileen,
jak mężczyźni płacili, żeby na nas popatrzeć?
Tak. Dni chwały.
Byłyśmy blisko uszu Fern.
Teraz opadamy do pępka,
zbliżamy się do grobu.
Jedna z nas szybciej niż druga.
Złapiemy się później, kochana”.
„Nie bądź pesymistką, Agnes.
Pamiętasz, jak siostrzeńcy pułkownika Kaddafiego
dawali nam 40 funtów za prywatny taniec?
Przynajmniej tak twierdzili, że są z rodziny Kaddafiego”.
Dobre czasy.
Czasem widzowie myślą, że zmyśliłam to o Kaddafim,
żeby było ciekawie.
To mnie obraża,
bo nie wiem dość o libijskiej polityce,
żeby to wymyślić.
Skąd niby wiem, kim był Kaddafi?
Poznałam jego siostrzeńców w Big Daddy O’s.
Big Daddy O’s, teraz meksykańska restauracja,
bo gentryfikacja niszczy życie zboczeńcom.
Więc teraz jestem w strefie mroku,
wkraczam w drugą połówkę życia.
I obiecałam sobie,
że przestanę być przestraszoną gąską.
Podobno na scenie wyglądam na pewniarę,
ale poza sceną jestem nieśmiała i pomyślałam, że czas z tym skończyć.
Lubię spacerować wieczorami po występach.
Próbuję wyrobić normę kroków.
Ale jeśli jesteś kobietą,
każdy wieczorny spacer jest skażony myślami o tym, że cię zamordują.
To nie pozwala się odstresować.
Panowie pewnie powiedzą: „Nie myślimy w ten sposób. Jesteśmy normalni”.
Są dwa powody, dla których boję się spacerować wieczorem.
Po pierwsze, mam ojca,
którego nękają myśli o moim morderstwie.
Wiem, że rodzice się martwią, ale posłuchajcie.
Gdy do niego dzwonię ze spaceru, pierwsze, co mówi, to:
„Nie daj się zabić!”.
Ja na to:
„Warto marzyć, tato”.
Kobiety na widowni,
jeśli stresują was nocne spacery, mam coś, czym ja się pocieszam.
Tatę też próbuję tym pocieszać. Bez skutku.
Statystycznie bardziej prawdopodobne jest,
że zabije was typ, z którym tu przyszłyście.
Więc łapcie płaszcze i wkładajcie buty.
Wyjdźcie i wyróbcie limit kroków.
To zdrowsza opcja pod wieloma względami.
Po drugie, tata jest taki, odkąd skończyłam pięć lat.
W pierwszym dniu szkoły przypiął mi do plecaka gwizdek
i powiedział: „Skarbie,
jeśli jakiś facet będzie próbował cię porwać,
mocno dmuchnij w gwizdek”.
W ten sposób stworzył traumatyczne wspomnienie pierwszego dnia szkoły.
Ciągle się oglądałam,
czekałam, aż ktoś zaciągnie mnie do vana.
A do tego wysłał na pole bitwy żołnierza uzbrojonego w łyżkę.
Co miałam zrobić?
Odstraszyć pedofila wesołą melodyjką?
Pokonali już wiele tabu, żeby zostać porywaczami dzieci.
I jeśli zrobię...
niewiele zdziałam.
A strach pozostał do dziś.
Jest też trzecia sprawa, przez którą się boję.
Mieszkam w mieście o nazwie Londyn.
Próbowałam przez dziesięć lat. Nie przypadliśmy sobie do gustu.
Po dziesięciu latach można powiedzieć,
czy się lubi wstrętnych ludzi, czy nie.
Nie da się do tego przywyknąć.
Jet okropnie. Nie przypomina Londynu, który w młodości oglądałam w telewizji.
Nie winię dobrych mieszkańców Londynu. Środowisko komików traktowało mnie cudnie.
Obwiniam filmowy świat Richarda Curtisa,
który przedstawia wersję Anglika klasy średniej,
jakiej nie spotkałam w prawdziwym życiu.
Wychowałam się na filmach z dialogami:
„Jestem Will i pracuję w uroczej księgarni w Notting Hill.
Wszyscy się tu przyjaźnimy”.
„Super, Will! Kocham książki.
Ale tu, w Szkocji, za ich czytanie dostaje się w pysk.
Dołączę do ciebie
i twojej grupy białych przyjaciół”.
Przyjechałam do Londynu. Zero znajomych. Ani śladu Willa i księgarni.
Zamiast tego mieszkam w dzielnicy Lewisham.
Dewastacja na całego.
Ludzie kłócą się o chlebki pita w miejscowym Tesco.
Ja myślę, czy będą mieć więcej przyjaciół niż ja.
Jeden facet goni mnie przez parking tak często,
że nie zmieniam wyrazu twarzy, kiedy biegnę.
Opowieść wigilijna Muppetów lepiej oddawałaby dickensowskie piekło,
jakim jest Londyn w 2023 roku niż film To właśnie miłość.
Nie chcę się wyżywać na Londynie.
Tylko trzeba go lepiej przedstawiać w filmach.
A skąd to wiem?
Znajomy pojechał na wakacje ze Szkocji do Nowego Jorku.
Gdy wrócił, spytałam, jak było w Nowym Jorku.
Odparł: „Niesamowicie.
Kiedy doleciałem, od razu wsiadłem do żółtej taksówki
i kierowca był chamem,
tak jak w filmach!
Mówią, żeby się odczepić i każą sobie podawać kawę”.
To chamy, jak w filmach o Nowym Jorku.
Wtedy pomyślałam,
że potrzebujemy lepszych komedii romantycznych z akcją w Londynie,
w których para zakochuje się w sobie w autobusie nocnym 185 do Lewisham.
„Co, Henry? Chcesz ułożyć sobie ze mną życie?
Słabo słyszę, bo facet z tyłu autobusu wrzeszczy, że jest maszyną do zabijania”.
Potem ten gość ich goni, a oni uciekają, trzymając się za ręce.
Całują się przy płonącym koszu,
a dziewczynki w Szkocji wskazują na telewizor
i mówią: „Tam chcę zamieszkać, gdy dorosnę.
Londyn”.
Nie mogę winić tylko Londynu za to, że ciągle się boję.
I nie mogę wrócić.
Marzy mi się, że kiedyś wrócę do domu.
Ale stałam się zbyt londyńska.
Staję się zbyt wstrętna, żeby opuścić Londyn.
Przekonała mnie o tym pewna sytuacja.
Jadłam śniadanie w kawiarni w Glasgow.
Podeszła 85-letnia kobieta
i powiedziała: „Pysznie wygląda to śniadanko”.
Ja odruchowo je zasłoniłam.
„Odejdź!
Nie dostaniesz moich kiełbasek ani zasobów!”
Jestem skazana na życie w Londynie.
Robię się niespokojna, gdy jestem w trasie.
Często podróżuje się w pojedynkę. Mieszka się w hotelach w pojedynkę.
Nie jestem w tym dobra.
Jechałam pociągiem z Edynburga do Glasgow.
Było tam trzech pijanych, bardzo głośnych Szkotów.
Musicie coś o mnie wiedzieć.
Mimo silnego akcentu mieszkam w Anglii od 13 lat,
więc boję się pijanych Szkotów tak samo jak wy wszyscy.
Patrzyłam na tych patafianów.
Poza nami nikogo nie było w wagonie.
Miałam na uszach słuchawki,
ale wyobrażałam sobie, co o mnie mówią.
Na pewno mówili: „Zabijmy tę sukę, jak tylko wysiądziemy z pociągu.
Zróbmy to dla zabawy”.
Trzęsłam się.
Zdjęłam słuchawki, gdy wjechaliśmy do Glasgow,
żeby dowiedzieć się, jakie mają plany wobec mnie.
Wiecie, co krzyczał herszt tej szajki?
Krzyczał:
„Chcę tylko wiedzieć,
co jest w tym brązowym sosie?”.
Tego...
nikt ci nie powie.
Po pierwsze uznałam, że trochę za bardzo panikuję.
A po drugie – tamaryndowiec, prawda?
W hotelach też mi się to zdarza.
Często melduję się w piątek
i mam przed sobą cały weekend bez towarzystwa.
Tylko występy.
Często melduję się w hotelu
i jako jedyna nie uczestniczę w wieczorze kawalerskim.
Ostatnio spotkałam w hotelu 50 facetów
w najgorszym wydaniu.
Bez urazy dla innych mężczyzn.
Ale to przerażające, kiedy tak krzyczycie.
To mentalność grupowa.
Coś w moim kobiecym móżdżku mówi: „O nie...
Nie lubię tego. Muszę od nich uciec”.
Mój strach przed facetami z wieczorów kawalerskich
przenosi się nawet na śniadania. Tak mnie to przeraża.
Schodzę na śniadanie,
chcę coś zjeść,
a kończę wpatrując się w grzankę,
która jeździ w kółko po tosterze zagłady!
I myślę sobie: „Rezygnuję ze śniadania.
Boję się wieczorów kawalerskich”.
W zeszłym roku pomyślałam: „Ogarnij się.
Jak można się bać wieczoru kawalerskiego?
W końcu to tylko grupa facetów.
Odprawiają ten rytuał.
Tak, piją siki kolegów przy śniadaniu.
Tak, noszą kostium Borata dziesięć lat za późno.
Robią to,
bo jeden z nich kocha Sarę.
Kocha ją tak bardzo,
że się z nią ożeni.
Bo szczerze wierzy, że ich miłość potrwa wiecznie.
Żałosne”.
Jak można się bać czegoś tak żałosnego?
To tylko grupa facetów świętujących miłość Darrena do Sary.
Ja nigdy nie wyjdę za mąż, chyba że dla jaj.
Albo jeśli mi za to zapłacą w jakimś chorym reality show.
Nie chodzi o to, że jestem cyniczna, zgorzkniała wobec mężczyzn.
Lubię chodzić na randki.
Jestem w tym nawet za dobra.
Jestem z jednym facetem od 11 lat. Wieczność, prawda?
Wszyscy, których znamy, się pobierają.
Mam 36 lat, ale myślę, że 18, więc dla mnie to trochę podejrzane.
Zawsze go pytam:
„Po co ci wszyscy frajerzy biorą śluby?”.
„Pytasz o naszych przyjaciół?”
„Tak”.
Zawsze odpowiada to samo: „Już ci mówiłem.
Ludzie biorą ślub, bo chcą mieć szansę,
żeby wyznać sobie miłość w obecności rodziny i przyjaciół”.
Tak mówi.
Właśnie.
Musiałabym łyknąć ecstasy,
żeby coś takiego zrobić.
Może nakręcę sekstaśmę?
Ale z moimi emocjami!
Nie będę wyznawać miłości w obecności rodziny i przyjaciół.
Może wy się pobraliście
i macie rodzinę i przyjaciół, którzy są mili
i w połączeniu z alkoholem nie są zagrożeniem.
Ja tego nie mam.
Nie będę wyznawać miłości przed Julie,
jakąś babką z Milton Keynes, którą poślubił tata.
Nawet nie znam nazwiska Julie!
Musiałabym bulić za jej łososia lub kurczaka,
a ona by to potem odesłała do kuchni, bo Julie tak robi.
Nie będę wyznawać miłości przed wujkiem mojego chłopaka.
Należał do IRA i zawsze robi siarę na rodzinnych imprezach.
Cieszę się, że słyszeliście o IRA. W latach 80. byli dosyć znani.
I wiecie co?
Chcę, żeby ceremonię prowadził
ten dziwny człowieczek, któremu nie wolno mieć dziewczyny
i według statystyk może być przestępcą seksualnym.
Jakie to romantyczne!
Ale jednego nie kumam.
Jak można się ożenić po raz drugi,
skoro pierwsze małżeństwo się tak popsuło, tato?
Jak można wypowiedzieć słowa przysięgi na drugim ślubie
i nie wybuchnąć śmiechem?
Jak to powiedzieć z powagą?
„Przyrzekam kochać i szanować...
Może teraz się uda”.
Nie chodzi o to, że nie jestem romantyczna.
Gdy kogoś kocham, kocham go mocno.
Bardzo głęboko.
Ale nie chcę wyznawać swojej wyjątkowej miłości do chłopaka
przed tłumem ludzi.
Straciłaby na wartości.
Ludzie zakochują się z różnych powodów
i czasem podczas ślubu mówią, dlaczego się zakochali.
Zwykle nie jestem zapraszana na wesela. Ciekawe dlaczego.
Ludzie opowiadają, czemu się zakochali,
a ja nie chcę, by na moim weselu goście przewracali oczami, gdy powiem:
„Zakochaliśmy się po tym,
jak znacznie poprawił moją zdolność kredytową w trzy lata.
I na zabój go pokochałam,
gdy odwołał wyjazd na narty, by zrobić ze mną aborcję”.
Piękna historia!
Disney zrobi z tego film animowany.
Księżniczka Aborcja.
To mi się podoba w Anglii.
Można powiedzieć „aborcja”,
a ludzie nie przeganiają cię widłami,
jak w Szkocji.
W Szkocji powiesz „aborcja”,
a oni myślą, że Jezus patrzy.
W Anglii ludzie z klasy średniej, ludzie przy kasie
mówią: „Tak! Zabić dzieci”.
Douczcie się. Niech żyje mobilność społeczna.
Świetnie.
Nie chcę, żebyście pomyśleli, że jestem przeciwna tradycji.
Mam bardzo tradycyjną wizję małżeństwa.
Bardziej tradycyjną niż większość ludzi.
Wierzę, że małżeństwo to połączenie majątków
w celu stworzenia finansowej potęgi.
Widziałam, że potakujesz.
Po to je wymyślono. Żeby łączyć gospodarstwa.
Łączyć wpływy i pieniądze.
Miłości w tym nie było. Na to wpadli później,
by nakłonić kobiety do czegoś, co nie jest dla nich dobre.
To faceci na tym korzystają.
Oglądamy wasze pieprzyki. To niesprawiedliwe.
Oglądamy wam pieprzyki na plecach. Nic z tego nie mamy.
Miłość w małżeństwie to wybieg. Urojenie.
Dowodem na to są kobiety,
które myślą, że inne kobiety chcą ukraść ich brzydkich partnerów w sobotni wieczór.
Coś wam powiem.
To nie babki chodzące z modelami
dostają ataków seksualnej zazdrości.
To te, które chodzą z małpoludami.
Kompletne kretynki.
Jak tylko wychlają butelkę prosecco...
„Łapy precz od mojego Tony’ego!”
Nikt nie chce twojego Brzydkiego Tony’ego.
Dobrze, że się dobraliście.
Nikt nie chce Brzydkiego Tony’ego.
Seksualna zazdrość to brak godności.
Jeśli kogoś kochasz, uwolnij go. Zawsze powtarzam chłopakowi:
„Idź! Wdaj się w romans”.
Nie uczepiajcie się Brzydkiego Tony’ego.
Wyglądacie wtedy, jakbyście się tuliły do wielkiego gie.
Na dziesiątą rocznicę zamierzałam zawrzeć związek partnerski.
Można to zrobić zamiast małżeństwa.
Chciałam zawrzeć związek partnerski.
Zaczęłam wypełniać formularze.
Trzeba je wypełnić. Są nudne.
Ale motywacją jest twoja romantyczna miłość.
Więc wypełniałam, myśląc o miłości. Gdy doszłam do ostatniej strony,
zauważyłam, że zostawiłam kartę bankomatową na piętrze.
Szybko zamknęłam laptopa.
Miłość jest potężna, ale nie tak silna
jak dokument Netflixa o Pameli Anderson.
Ale i tak załatwię ten związek partnerski.
Chcę to zrobić,
bo ostatecznie
pragnę tego, co każda mała dziewczynka.
Chcę przenieść prawo do wyłączenia aparatury podtrzymującej życie z ojca
na swojego partnera.
Gdy będę w stanie wegetatywnym,
mam nadzieję, że mój pragmatyczny chłopak
będzie na tyle przyzwoity, że mnie odłączy
lub udusi poduszką, jak lekarz wyjdzie z sali,
a potem odsiedzi krótki wyrok
po udanej kampanii w Guardianie.
Mój tata to zagorzały katolik. Jest przeciwny eutanazji.
Mówi o tym jasno.
Jeśli coś mi się stanie, gdy będę niezamężna,
wiadomo, co tata będzie robił.
Będzie mnie wszędzie woził.
Do Disneylandu. Do Lourdes.
Znów do Disneylandu, znów do Lourdes.
I tak w kółko. A ja będę próbować wymrugać tekst:
„Oddajmy tę sprawę do Sądu Najwyższego”.
„Nie, nasza córka wciąż gdzieś tam jest.
Czasem sadzamy ją przy oknie w pogodny dzień.
A ona z radością zażywa kąpieli słonecznej,
co widać po jej nieruchomej twarzy”.
A ja będę szukać ustami gwizdka.
I będę próbowała wymrugać: „Zabij mnie, tatusiu”.
Cieszy mnie, że lubicie śmierć i choroby.
To jednoczy ludzi, prawda?
Dużo myślałam o śmierci,
bo z ojcem zawsze rozmawiamy o niebie,
czy ono istnieje.
Ojciec myśli, że gdy umrzemy,
stajemy się cherubinkami bez ciał,
a z szyi wychodzą nam skrzydła.
Dobrze się słucha, jak Szkot z klasy robotniczej broni tej szalonej teorii.
Ja w to nie wierzę. Nie jestem szurnięta.
Myślę, że kiedy umieramy,
stajemy się duchami, które unoszą się w zaświatach,
i czekamy, aż jakiś jasnowidz nas wydzwoni.
Tak się dzieje.
Poznałam już takich jasnowidzów.
Byłam u medium, które rozmawia ze zmarłymi.
Był dziwny.
Pytał: „Chcesz się skontaktować z kimś po drugiej stronie?”.
Ja na to: „Tak, z wujkiem Johnem.
To mój ulubiony wujek. Umarł, gdy byłam mała”.
Facet zamilkł,
jakby się z kimś łączył, a potem powiedział:
„On nie chce z tobą teraz rozmawiać”.
Już w świecie żywych smuci mnie, że ludzie za mną nie przepadają.
Więc to, że ktoś,
przed kim nie rozciąga się nic poza wiecznością,
powiedział: „Nie chcę gadać z tą babą”,
bardzo mnie zaniepokoiło.
Ale śmierć...
i choroby naprawdę odmieniają poglądy
na sprawy typu miłość i małżeństwo.
Ja jestem przeciwna małżeństwu.
Pewnie się tego nie domyśliliście po pierwszej części programu.
Jestem łagodną kobietą.
Nic nie zmieni tego poglądu.
Byłam chora pod koniec zeszłego roku.
Miałam dziwne objawy.
Lekarz wysłał mnie na rezonans głowy.
To nic dobrego.
Zadzwonił po badaniu tego samego wieczoru.
Jeszcze gorzej.
Powiedział: „Tego się nie spodziewałem, pani Brady.
Znaleźliśmy narośl w mózgu. Proszę natychmiast przyjść”.
Nie słuchałam, co mówił dalej.
Zaczęłam ryczeć.
Pomyślałam: „Umrę akurat wtedy, gdy coś osiągnęłam.
Zmarnowałam lata życia,
lata,
robiąc zrzuty zdjęć ludzi na Instagramie.
I wysyłając je znajomym”.
„Co za pizda”. Wyślij.
Ależ to było dobre życie!
Widzę, że sporo osób ma to samo.
Będziemy wspominać to samo na łożu śmierci.
Najlepiej będziemy wspominać to,
jak latami wpatrywaliśmy się w telefony,
próbując nie zasnąć o 3 w nocy.
„Rozumiem, że ta suka ma urodziny,
ale przez cały tydzień?”
A potem...
upuszczasz telefon na swoje wielkie czoło.
Dajesz lajka swojemu arcywrogowi swoją wielką gębą.
Nawet jej nie obserwujesz.
To mnie zawsze zdradza.
Więc dostałam złą wiadomość od lekarza.
Zaczęłam płakać.
Poszłam do salonu do mojego chłopaka.
Mówię: „Myślą, że mam raka mózgu.
Chcesz wziąć ślub?
Chcesz mieć heteronormatywne wesele?
Chcę upokorzeń. Chcę się ubrać na biało.
Chcę, żeby mój psychiczny tata poprowadził mnie do ołtarza.
Chcę wszystkiego”.
Mój feminizm długo się nie utrzymał.
Mój chłopak, też przeciwny małżeństwu,
powiedział: „Dobrze”.
Płakał.
Dość wzruszające.
Nazajutrz poszłam do lekarza.
Lekarz mówi: „Dzień dobry, pani Brady.
Ma pani w głowie małą torbiel przysadki.
Nic poważnego. Wczoraj mówiłem o narośli, bo ja na pani miejscu chciałbym wiedzieć”.
„Wczoraj mówiłeś co innego,
ty prowokatorski gnoju, który myśli, że jest w odcinku Na sygnale”.
W tych trudnych dla służby zdrowia czasach,
jaki maniak dzwoni i mówi:
„Możesz mieć raka mózgu.
Słodkich snów”.
Wyszłam z jego gabinetu.
Wcześniej kazałam agentowi odwołać wszystkie występy.
Wróciłam do domu.
Mój chłopak gotował kolację. Mówię: „Słuchaj, żenująca sprawa.
Nie umieram”.
Kto normalny mówi: „Żenująca sprawa. Nie umieram”?
Powiedziałam: „Zrobią więcej badań. Nie są pewni, co to.
Ale najważniejsze jest to, że wczoraj się zaręczyliśmy.
Zaręczyliśmy się”.
Nawet nie podniósł wzroku.
Powiedział: „Zaczekajmy na diagnozę”.
Ożeni się ze mną, jeśli będę śmiertelnie chora.
Gdyby ktoś nie załapał.
I to nawet nie był pierwszy raz.
Mam gdzieś małżeństwo.
Szczerze.
Ale raz byliśmy na weselu znajomych.
Patrzyłam na to, co jedzą.
Mieli ciasto zrobione z sera.
Wyglądało bosko.
Spytałam więc: „Co my będziemy jeść na naszym weselu?”.
„To, co ci wpuszczą do sondy pokarmowej
tego dnia w szpitalu”.
Okrutne.
Czasem trudno się z kimś długo spotykać.
W trakcie lockdownu zerwaliśmy trzy razy.
Zeszliśmy się, bo nie chciało mi się zaczynać od nowa po trzydziestce.
Miłość ma moc,
ale nie taką jak pięcioletnia hipoteka.
Nie w tych czasach.
Nie byłam w stanie.
Rozmawiałam z wysportowanymi facetami. I ze znanymi też.
Nie mogę podać nazwisk.
Pomyślałam: „Czas zacząć od nowa. Znajdę sławnego chłopaka.
Powiążemy konta na Instagramie.
Pozbędę się tego fiutka”.
Ale pomyślałam: „Nie mogę zaczynać od nowa”.
Nie chce mi się.
Wiem, że będą wspaniałe pierwsze randki,
upojne pierwsze bzykanka.
Ale potem są kolejne pierwsze razy.
Nie stać mnie na to.
Nie stać mnie, żeby wstrzymywać bąki przez 12 czy 18 miesięcy,
aż będę pewna, że on mnie kocha.
Pewnego niedzielnego ranka będziemy przytuleni na łyżeczkę i...
„Wciąż chcesz budować wspólne życie, mimo że pierdnęłam ci w jajka?”
Za duża wrażliwość.
Nie chcę znów poznać jego chorej psychicznie matki
i zrozumieć, czemu poleciał na mnie!
Dobrze słyszeć śmiech szalonych kobiet na widowni.
Myślą: „Ha, to ja!”.
To stresujące, gdy myśli się o nowym początku.
Jestem w związku od bardzo dawna.
Gdy byłam singielką, nie wynaleziono jeszcze randkowych apek.
Mam teraz wysokie wymagania,
jeśli chodzi o to, czego szukam u partnera.
Jestem z kimś porządnym, kto ma porządną pracę.
Nie jest komikiem.
Wysokie standardy. Gdy miałam 20 lat, miałam bardzo niskie standardy.
To znacznie ułatwiało randkowanie.
Raz zagadał mnie gość przed klubem w Edynburgu.
Miałam 21 lat.
Mówię: „Nie chcesz się zadawać z takimi jak ja.
Jestem striptizerką”.
On na to: „Spoko. Ja siedziałem w pierdlu”.
Jakby to było to samo!
To nie to samo, stary. Jedno z nas jest przedsiębiorcą!
Spróbuj zamienić cycki w złoto.
Cudownie było wrócić po rozstaniu.
Bardziej się docenia tę drugą osobę.
Pozbywasz się złych nawyków. Chodzisz na randki.
Miewa się też złe nawyki seksualne.
Nie zawsze, tylko czasami. Jeśli długo jest się razem.
Może to być ograniczanie się do dwóch czy trzech wygodnych pozycji.
Na przykład takiej, gdy leżycie na boku,
żeby nie patrzeć sobie w pełne nienawiści twarze.
Zsuwacie piżamę o kilka centymetrów.
Bez wdzięku prezentujecie jeden pośladek.
Dalej gapicie się tępo w ekran, który macie przed oczami.
Robicie kolejny zrzut.
Wtedy odzywa się głosik z tyłu głowy:
„Możesz wyciszyć ten film z kotami na YouTubie?
Próbuję się skoncentrować”.
Za młodu nie sądziłam, że ktoś będzie musiał się koncentrować na bzykaniu mnie.
Potem jedno z was mówi: „Dodajmy trochę pikanterii.
Zacznijmy rozmawiać podczas seksu”.
To był jego pomysł. Ja już i tak dużo gadam w pracy.
Powiedział: „Udawajmy innych ludzi”.
I powiedział to w trakcie spółkowania.
Czyli gdy się bzykaliśmy, jeśli nie znacie tego słowa.
Na szczęście są tu intelektualiści.
Spytał: „Kim chcesz być?”.
Wpadłam w panikę. Rzuciłam...
„Brooklynem Beckhamem?”
Nie wiem, jak działają seksowne gadki.
Ale wiem, że Brooklyn ma świetne życie,
pełne nepotyzmu i niezasłużonych możliwości,
dzięki Victorii i Davidowi.
I ja też chcę to mieć.
Ten mały gnojek robi, co chce.
Teraz jest chyba kucharzem.
Ostatnio znowu próbowałam gadać podczas seksu.
Powiedziałam do chłopaka: „Udawajmy, że jestem dziewicą”.
On na to: „Nie mam aż tak bujnej wyobraźni”.
Zanim go poznałam, miałam się za bardzo seksowną.
Bo uprawiałam dużo seksu.
Myślałam, że jestem wywłoką.
To bardzo katolicki pogląd:
„Jestem seksowna, bo uprawiałam seks”.
A wcale tak nie jest. Jestem strasznie nudna.
Raz nawet mnie upomniano za piętnowanie perwersji.
To był podcast ludzi z pokolenia Z.
„Piętnowanie perwersji” to idea pokolenia Z.
Nie mogę o niej myśleć na poważnie.
Więc kiedy powiedzieli: „Nie piętnuj perwersji, Fern”,
wypaliłam: „To może przestańcie srać sobie nawzajem do gęby, zboczeńcy!”.
Wtedy pomyślałam: „Czas zaprenumerować Telegraph”.
To mam na myśli, gdy mówię o starzeniu się.
Czy dlatego młodzi czują się ofiarami?
Bo wyśmiewam się z ich zabaw z kupą i sikami?
Za moich czasów protestowaliśmy przeciw wojnie!
To znaczy: ludzie w mojej szkole protestowali.
Nawet nie wiem, o jakiej wojnie mówię.
I z góry przepraszam.
Jesteśmy w postępowym mieście.
Boję się, że ktoś siedzi z tyłu
w czapeczce na czubku głowy i robi smutną minkę.
„Nie piętnuj perwersji!”
Sorry, jeśli kręci was koprofilia.
Ale jeśli dorasta się w katolickiej Szkocji,
to prawie, jakby się było Amiszem.
Tutaj tego nie macie.
Jacob Rees-Mogg to wasz jedyny katolik.
To nie to samo.
Cud, że wyrosłam na taką rozpustnicę.
To oznaka odwagi.
W młodości słyszałam wiele kłamstw.
Jedno z największych usłyszałam od babci.
Była urocza, ale głęboko religijna.
Miała dwa rodzaje wody święconej. Na co dzień. Na specjalne okazje.
Śmierć i śpiączka.
Raz w wakacje wzięła mnie na stronę. Miałam 14 lat.
Wyglądała na bardzo skrępowaną.
Nie chciałam, żeby tak się czuła.
Powiedziała: „Skarbie, znalazłam to dziś w twoim pokoju.
Nie są dla ciebie dobre. Nie powinnaś ich mieć”.
Pomyślałam, że znalazła moje marlboro.
Ale nie. Znalazła pudełko tamponów.
Bo nie wiem, czy wiecie,
ale irlandzcy katolicy wierzą, że tampony zagrażają dziewictwu,
co jest bzdurą,
bo bym się zabiła, gdyby fiut przypominał tampon.
Moim celem nie jest zawstydzanie społeczności osób z mikropenisami.
Żadnej z nich tu nie ma.
Wszystkie jeżdżą po kraju ze swoimi programami.
Naprawdę nie taki miałam zamiar.
Uważam tylko, że to naiwne sądzić,
że kobiety szukają w wackach
tego samego co w tamponach.
Co to byłby za koszmar,
gdyby wacki były chłonne.
Koniec z przypadkowym seksem z partnerem.
Bo jeśli on jest fleją,
przed każdym seksem musisz zrzędzić:
„Idź wyżmij wacka nad zlewem.
Bo kapie”.
Musiałby wygrzebać się z łóżka,
przybity, upokorzony,
zawstydzony, i poczłapać do łazienki.
„Sorry. Poszedłem biegać w deszczu
i mi spodenki przesiąkły”.
Musiałby wziąć swojego gąbczastego wacka,
przewiesić go przez krawędź zlewu,
a potem wyżąć.
Jak barman ścierę pod koniec zmiany.
Wróciłby do łóżka.
Ja bym leżała, dłońmi osłaniając piersi.
„Nie kap na nowe drewniane podłogi!”
„Już możemy się kochać”.
„Straciłam ochotę.
Chcę faceta, który wie, co to suchy fiut”.
Kobiety by o tym rozmawiały.
„Jej nowy chłopak nie umie suszyć fiuta”.
Nicki Minaj nagrałaby o tym przebój.
„Mój facet nie moczy fiuta”.
Dobrze być z kimś długo.
Miło jest wrócić do domu po występach
i szlajać się po domu
w bluzie swojego chłopaka.
Ale ostatnio nosiłam jego bluzę przez tydzień
i zaczynała śmierdzieć.
On robił pranie, więc powiedziałam: „Wrzuć swoją bluzę”.
On na to: „To nie moja bluza”.
Wtedy pomyślałam: „Właśnie, przecież jesteś drobnym facetem”.
A ja miałam na sobie obszerną bluzę Albańczyka, który robił u nas remont.
Nosiłam ją przez tydzień
na oczach tegoż Albańczyka...
jak psychopatka.
Proponowałam mu herbatę,
nosząc jego ubranie.
Pytałam, jak idzie kafelkowanie w łazience
przebrana za niego!
Ale przez cały tydzień o tym nie wspominałam,
aby facet myślał, że jego umysł płata mu figle.
Boże.
W ten sposób chcę powiedzieć, że mam dom.
Kupiłam dom.
Jest super. Jak masz dom, właściciel nie mówi ci, co masz robić.
Postanowiłam więc, że od razu kupię sobie psa.
Kocham psy. Jestem psiarą.
Nie kociarą.
Miałam kota na studiach.
To było straszne.
Brawo, jeśli wzięliście kota ze schroniska i dajecie radę.
Kot, którego ja miałam, był szatanem.
Syczał na mnie. Rzadko pozwalał się dotknąć.
Jakbym mieszkała z zimną rosyjską dziwką.
Seksworkerką. Sorry.
To był wredny kot, więc pomyślałam, że wezmę małego psa.
Ale mój chłopak powiedział: „Nie. Za dużo wyjeżdżasz.
Weź kota”.
Więc wzięłam kota.
Takiego wymyślnego, eleganckiego.
Nie takiego, który atakuje bez powodu.
To kot rasowy, po lobotomii,
którego się tuli jak pacjenta w psychiatryku.
Niesamowite.
Kocham tego kota bardziej niż rodziców.
Pół roku później był u mnie hydraulik i powiedział, że kot wygląda na samotnego.
Ot tak rzucił: „Wygląda na samotnego”.
Natychmiast kupiłam mu drugiego kota.
Tak kocham kota, że dokupiłam mu kota do zabawy.
Kocham go ponad wszystko.
Choć nie jestem kociarą.
Jestem psiarą bez psa.
Rozumiecie, prawda?
Bo niektórzy nie rozumieją.
Jak wzięłam te koty
i pokazałam je na Instagramie,
moi bliscy,
mama, przyjaciółka od 20 lat,
zaczęli mnie nazywać kociarą.
Kupowali mi ohydne prezenciki z kocimi motywami.
Obrzydliwe kubki z kotami.
Tandetne obrazy kobiety trzymającej kota na kolanach.
Czemu miałabym to lubić? To obraźliwy prezent.
Kocham moje koty, bo są świetne.
Wychowałam je od małego.
Sprzątałam po nich. Uwielbiam je ze względu na ich osobowość,
a nie koci kształt.
Wy dwoje jesteście parą, prawda?
Kochasz go. Może piszesz o nim w socialach.
Nie ośmieliłabym dać ci kalendarza z innymi łysymi facetami...
i nie spytałabym...
„Czemu nie podoba ci się prezent?
Oni wszyscy kształtem przypominają jego”.
Nie jesteś naprawdę łysy. Przepraszam, że tak powiedziałam.
Nie chcę nikogo urazić.
Choć na scenie jestem dość ostra,
nie chcę nikogo urazić.
Uwielbiam swoje koty.
Nienawidzę tego, jak bardzo je kocham.
Zawsze nie znosiłam...
Nie wiem dlaczego.
Ludzie, którzy za bardzo lubią zwierzęta, źle kończą.
Król Tygrysów,
ten Australijczyk...
Rozumiecie?
Źle na tym wyszli. Lepiej nie kochać przesadnie zwierząt.
Istnieje też mit,
że osoby z autyzmem czują więź ze zwierzętami,
że wolą zwierzęta od neurotypowych ludzi.
Coś w tym jest.
Moje koty dają mi co innego niż ludzie.
Nie oceniają tego, co mówię.
Z kotami mogę robić rzeczy, których nie zrobię ze znajomymi.
Mogę się przy nich masturbować.
A one nawet okiem nie mrugną.
Przy ludziach tego się nie da robić, chyba że jesteś Louis C.K.
Potem możesz wracać na trasę.
Podoba mi się dom, który teraz mam.
W młodości moje życie było chaosem.
Teraz mam miłe, nudne życie domowe. Tylko ja, koty i chłopak.
Ale autystycy nigdy nie czują się swojo wśród innych.
I mimo że naprawdę mam dyplom Wzorowej Autystyczki,
zastanawiałam się, czy Autistic Bikini Queen to dobry tytuł.
Bałam się waszych reakcji.
Nie jestem chłopcem z pociągiem zabawką,
patrzącym smutno na ziemię.
Moglibyście pomyśleć, że kłamię.
Żeby zarobić parę autystycznych groszy.
Powiedziałam mojej przyjaciółce Alison:
„Widzowie pomyślą, że nie mam autyzmu”.
Alison jest bardzo uprzejma. Milczała przez chwilę.
Potem powiedziała: „Nie zrozum mnie źle, Fern.
Mam nadzieję, że się nie obrazisz.
O to nie musisz się już martwić.
Widzowie poznają, że coś z tobą nie tak
parę minut po tym, jak wejdziesz na scenę”.
Jaki miły komplement!
Byłam taka zadowolona.
Bo przed diagnozą
wszyscy mi powtarzali:
„Jeśli to nie autyzm, to co jest z tobą?”.
A gdy tylko mnie zdiagnozowali, zaczęli mówić:
„W ogóle nie wyglądasz na autystyczkę”.
Co oni mogą o tym wiedzieć?
Gdy stawiają diagnozę, robią wywiad z jednym z rodziców.
Rozmawiali z moją mamą.
Pytali: „Czy w dzieciństwie przejawiała autystyczne cechy?”.
Moja mama wymieniła cały szereg
zachowań rodem z Rain Mana.
Wcześniej o nich nie wspominała.
Mówiła: „Warczała na nieznajomych,
gdy się do niej odezwali na ulicy.
Myśleliśmy, że to diabeł”.
Stary, dobry katolicyzm w średniowieczu
Czemu nie utopili mnie po narodzinach?
„Myśleliśmy, że to diabeł”.
Mówili mi też,
że nie mogę mieć autyzmu, bo miałam chłopaka.
Najwyraźniej trzeba być ropuchą, żeby mieć autyzm.
To mi się wydało idiotyczne, bo zakłada,
że mężczyźni słuchają tego, co mówią młode kobiety.
Podam przykład. Nikt mnie nie słucha, jeśli nie mam mikrofonu.
Raz wyrwałam pewnego faceta, kretyna, którego poznałam w hostelu.
Byłam młoda.
Wydymałam go. Sorry za wulgarność.
Po wszystkim odwrócił się do mnie i spytał:
„Jak ci było?”.
Powiedziałam: „Beznadziejnie, stary”.
On na to: „Super”.
Myślicie, że mnie słuchał? Że szukał
dyskretnych objawów u kobiet z autyzmem?
Nie!
W końcu zaczynam czuć się dobrze ze swoim autyzmem.
Ale wciąż czuję się odrzucona. Nie odnajduję się wśród innych kobiet.
Już mi się nie chce do nich dopasowywać.
Gdy to robię, zawsze jest jeszcze gorzej.
Ale przez połączenie chęci dopasowania się
i moje ostatnie doświadczenie śmierci,
zapragnęłam zrobić coś,
przez co poczuję się akceptowana na scenie.
Znalazłam na to sposób. Potrzebuję jednego z was.
Przyglądałam się pierwszemu rzędowi,
szukając kogoś, kto nie wygląda na wariata.
Kogoś, kto mi pomoże. To trudne w przypadku moich widzów.
Pomożesz mi?
Dobra. Jak ci na imię?
Dobra, Ollie. Będziemy mieć muzykę.
Możesz zagrać coś romantycznego?
Chodź. Poproszę o brawa dla Olliego.
Weź mikrofon.
Dobra.
Przyszedłeś z dziewczyną.
Tak.
Nie patrz na nią.
„Drogi Brooklynie Beckham...
Chciałem, żeby teraz puścili twoją ulubioną piosenkę.
Ale koszt puszczenia Shanii Twain był za wysoki”.
Za wysoki.
„Więc gramy jakąś bzdurną melodyjkę.
Ta godzina z tobą dała mi więcej radości niż cały rok z moją dziewczyną.
Gdy tylko stąd wyjdziemy, rzucę ją”.
Ucieszyła się.
W ogóle się nie przejęła.
„Nara, złotko.
Nasza miłość jest wyjątkowa.
Jesteś piękna, wrażliwa, urocza.
Żadnej innej nie pozwolę pierdzieć w moje jajka”.
Głos ci chyba drży z emocji.
Tak.
„Obiecuję codziennie całować twoje zwiędłe cycki,
nawet gdy będziesz szkieletem,
nawet gdy będziesz martwa”.
Nie wierzę, że to się dzieje!
„Dlatego oświadczam się...”
To takie spontaniczne. I to u mnie w pracy!
„Oświadczam się pierścionkiem
na poduszce, którą pewnego dnia cię uduszę,
gdy będziesz śmiertelnie chora”.
Nie musisz tego mówić takim wesołym głosem.
To już prawie koniec.
„Mam nadzieję, że się zgodzisz”.
Tak! Odpowiedź nie jest napisana. Mam ją w sercu.
Po stokroć „tak”.
Teraz dotknę twojej klaty,
żeby zrobić zdjęcie na Instagrama i pokazać, że jestem prawdziwą kobietą.
Serce ci szybko bije.
Oklaski dla niego. Był niesamowity.
W końcu czuję, że osiągnęłam coś jako kobieta.
Jesteście cudowni. Dzięki wam było bardzo fajnie.
Miłego wieczoru i reszty życia. Fern Brady mówi „dobranoc”.
Napisy: Przemysław Rak