Downloaded from YTS.MX
ขอเสียงปรบมือต้อนรับ เฟิร์น เบรดี้
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ออทิสติก บิกินี่ ควีน)
สวัสดี
ขอต้อนรับสู่โชว์ของฉัน
ออทิสติก บิกินี่ ควีน
อาจเป็นชื่อสแตนด์อัพที่แย่ที่สุด ที่ฉันเคยคิดได้แล้ว
ยิ่งเพราะมันจับความสนใจคนดู ที่มีแนวโน้มจะตีความอะไรตามตัว
ฉันขอโทษจริงๆ โชว์นี้แทบไม่มีอะไรเกี่ยวกับออทิสติกเลย
แต่ฉันเป็นออทิสติกจริงๆ นะ
ฉันได้ใบรับรอง ออทิสติกยอดเยี่ยมตลอดกาล เกรดเอบวก
ในช่วงล็อกดาวน์
ตั้งแต่ที่เริ่มบอกคนว่าฉันเป็น
ฉันก็ลําบากมากเลย
เพราะในชุมชนออทิสติก ไม่ค่อยมีตัวแทนของสาวฮอตสักเท่าไหร่
ฉันเลยคิดว่า "อยากให้โลกนี้มีอะไร เราก็เป็นสิ่งนั้นซะ"
มีแค่ฉันกับเกรตา ธันเบิร์ก ทําหน้าที่ตัวแทน
เกรตาแก้ปัญหาวิกฤตสภาพอากาศ
ส่วนฉันเล่นมุกไร้สาระเกี่ยวกับน้ําอสุจิต่อไป
เราจะเป็นฮีโร่กันทุกคนไม่ได้
ขอนอกเรื่องนิด เพราะโชว์นี้ไม่เกี่ยวกับออทิสติก
แต่ขอนอกเรื่องนิด อาการของฉันน่ะ
คือ การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพสูง ในเวอร์ชันของฉัน
ดูจะเป็นอะไรที่หยาบคายมากๆ ในเวอร์ชันของหลายคน
และแม้แต่ในตอนที่ฉันพยายามจะ...
ตอนพยายามจะเป็นคนดี
ตอนพยายามจะช่วยเหลือคนอื่น
ฉันเคยพยายามปลอบแม่อยู่ครั้งหนึ่ง
แม่ร้องไห้
เพราะยายฉันเพิ่งถูกพาเข้าโรงพยาบาล ด้วยอาการสมองเสื่อม
ของมันเกิดกันได้
ฉันไม่ชอบการสัมผัสหรือกอดแม่เลย ไม่ว่าจะในทางไหนก็ตาม
จะให้ชอบได้ไง ก็ฉันไม่เดตกับผู้หญิง น่าขยะแขยง
ฉันไม่สัมผัสแม่ฉันหรอก
แต่อ่อนให้หน่อย ฉันเอามือวางที่ไหล่ของผู้หญิงคนนั้น ยืดสุดแขน
น่าจะแทนกันได้
แล้วฉันก็พูดว่า "แม่ จากนี้ไปอะไรๆ ก็จะแย่ลงนะ"
ใครปรบมือ
แม่ไม่ได้หัวเราะกับปรบมือเหมือนพวกคุณหรอก ที่จริง แม่ร้องไห้หนักกว่าเดิม
ฉันรู้เลยว่าต้องทํายังไง
เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันทําอะไรเปิ่นๆ ตามสังคม เคยไปอ่านมาน่ะว่าอะไรคือสิ่งที่ควรทํา
สิ่งที่เราควรทํา
คือโกหกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้คนอื่นสบายใจใช่มั้ยล่ะ
พวกคําพูดซ้ําซากจอมปลอม
คําพูดทํานองว่า "ไม่ต้องห่วงนะ แม่"
"ความหวังมีอยู่เสมอ ท้องฟ้ามีสายรุ้ง"
"ใครจะไปรู้ วันไหนอากาศดี แม่ก็พายายมานั่งข้างหน้าต่างไง"
"ยายจะได้รับแสงแดดที่ลอดมาสัมผัสใบหน้า
ในขณะที่สมองละลายกลายเป็นเมือก"
ไม่นะ
ฉันไม่ชอบความรู้สึกของการโกหก
ฉันโกหกเป็น แค่ทุกครั้งที่พยายามจะโกหก
ฉันจะโกหกคําโตจนเชื่อไม่ลง
มักจะเป็นอะไรประมาณว่า "ไม่ต้องห่วงนะ แม่"
"อีกหนึ่งอาทิตย์ เดี๋ยวยายก็จะได้ไปออกรายการเดอะเชสแล้ว"
"แพ็คชุดนอนให้ยายด้วยนะ"
"เข็นยายออกจากโรงพยาบาลเลย ทุกอย่างจะโอเคที่สุด"
เฮ้อ
คนที่ระบบประสาทปกติน่ะ
ฉันขอพูดว่า พวกคุณมีแนวโน้มในตัว
ที่จะพูดให้ทุกอย่างดูดีให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม
บางครั้งเวลาฉันบอกคนที่ระบบประสาทปกติว่า ฉันเป็นออทิสติก
เขาจะตอบกลับมาว่า
"ไม่เป็นไร เฟิร์น นั่นน่ะพลังวิเศษ"
แล้วฉันก็แบบ "ใช่เหรอ"
"พลังวิเศษจริงๆ เหรอ"
"หนังเรื่องนี้จะยังเป็นหนังที่ดีอยู่มั้ย
ถ้าซูเปอร์แมนไม่มีพละกําลังเหนือมนุษย์
เหาะรอบโลกในชั่วอึดใจไม่ได้
แต่กลับกัน เขาพูดเป็นน้ําไหลไฟดับให้คุณฟัง
เรื่องซิลเวีย แพลท กวีที่เป็นโรคซึมเศร้าจากยุค 60
โดยที่เขาไม่มีความสามารถจะบอกได้ ว่าคุณไม่ได้สนใจเลย"
พลังวิเศษ
เรื่องสําคัญอีกอย่างที่ฉันได้ค้นพบ เกี่ยวกับสิ่งที่ฉันเป็น
เพราะคําอธิบายถึงตัวฉันมักจะเป็น "เฟิร์น เบรดี้ นักเล่าเรื่องตลกชาวสก็อต"
และนั่นก็แสลงหูฉันทุกครั้ง เพราะเบรดี้เป็นนามสกุลที่ไอริชมาก
ฉันรู้ว่าครอบครัวฉันค่อนข้างไอริช
ที่จริง... นักเล่าเรื่องตลกที่เป็นสก็อต ชาวสก็อตหลายคนที่ฉันเจอ
พวกเขาชอบวันเบิร์นส์ไนท์ ชอบวันเซนต์แอนดรูว์ กระโปรงสก็อต แฮกกิส
ฉันจะรู้สึกเป็นพวกเดียวกับคุณได้ ก็ต่อเมื่อคุณก็เป็นคาทอลิกเหมือนกัน
ถ้าคุณไปฟังพวกใคร่เด็ก ร้องเพลงในโบสถ์ทุกวันอาทิตย์...
ด้วยเอกภาพแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์
พระบิดาผู้ทรงฤทธานุภาพ
งั้นเราก็คนพรรค์เดียวกัน
ฉันได้รู้อะไรมา ฉันลองตรวจดีเอ็นเอดู
พวกตรวจดีเอ็นเอออนไลน์น่ะ
ที่รู้อยู่แล้วคือฉันมีเชื้อไอริช
แต่นี่ 98.3% ไอริชเลย ชีวิตนี้ไม่เคยอยู่ไอร์แลนด์มาก่อน
เย่ แปะมือ
พ่อแม่ฉันไม่มีใครเคยอยู่ไอร์แลนด์
นี่แหละที่แสดงให้เห็นพลังของ การแบ่งแยกนิกายในสกอตแลนด์
คาทอลิกได้กันเองกับคาทอลิก รุ่นแล้วรุ่นเล่า
แต่ละรุ่น ขนที่หน้าก็ยิ่งยุบยับขึ้น
ฉันไม่เคยดีใจเท่านี้มาก่อน ที่ไม่ได้เป็นคนอังกฤษ ฉันดีใจที่ฉันไม่ใช่คนอังกฤษ
ฉันมีเชื้ออังกฤษแค่ 1.7%
ซึ่งได้มาจากตอนที่ โดนคนไร้บ้านคนนึงถ่มน้ําลายเข้าตา
สมัยย้ายมาลอนดอนแรกๆ
พักนี้ฉันไปยิมบ่อยมาก
พยายามไปน่ะ เพราะเวลาขึ้นแสดง คนจะถ่ายรูปฉัน
พอเห็นรูปที่ถ่ายมาแล้วฉันอยากตาย
ฉันโดนยิมแถวบ้านที่ลอนดอนแบนไม่ให้เข้า
หลังจากที่พยายามมีเรื่องกับผู้ชายคนนึง ที่มาบอกฉันว่าทําเดดลิฟท์ยังไงให้ถูกท่า
ก็เลย...
จริงๆ
ฉันล่ะอยากใส่เสื้อยืดที่พิมพ์ว่า
"ไม่ว่าจะเห็นฉันทําอะไรกับบาร์เบล จงอย่าเข้าใกล้
ต่อให้ฉันทําแบบนี้ก็ตาม"
ไม่รู้จะพิมพ์ภาพนี้ลงเสื้อยังไง แต่พอเข้าใจเนอะ
ฉันต้องเก็บแต้มยิมไว้ใช้ ตอนไปทัวร์ที่สกอตแลนด์
ที่นั่นยิมเลิศมาก จนอยากย้ายกลับไปอยู่บ้านเลย
รู้มั้ยว่าทําไม เพราะมันไม่มีคน
มีแค่
ใบไม้ที่พัดปลิวผ่านไป
ไม่มีหนุ่มสก็อตสะเออะมาบอกฉัน
ว่าที่ยิมในสกอตแลนด์ ต้องสควอทยังไงให้ถูกท่า
หนุ่มๆ ที่ยิมในสกอตแลนด์ ท่าทางเหมือนโดนหมอสั่งให้ไปออกกําลังกาย
หลังจากหัวใจวายหรือเจอวิกฤตสุขภาพ วิเศษสุดๆ
เพราะฉันใส่ใจสุขภาพมากนะ
เวลาฉันพูดไปยังงั้น ใครก็แปลกใจ
ฉันเป็นคนระวังเรื่องสุขภาพมาก
ตอนนี้ยิ่งระวังใหญ่ เพราะฉันแก่แล้ว
ผู้หญิงอายุน้อยชอบพูดงี้แหละ
"ฉันแก่จัง"
"ฉันซึมเศร้าเกินจะมาพูดโชว์แล้ว แก่ไม่ไหว"
"ฉัน 36 แล้ว รู้ว่านั่น..."
คุณตาคนนึงหัวเราะใช่มั้ยเมื่อกี้
ฉันเห็นนะ ใบหน้าสีเทาๆ บอกว่า "แบบนั้นมันแก่ตรงไหน"
"เธอยังเหมือนทารกอยู่เลย"
บังอาจนักนะ
โทษที ฉันรู้ว่านั่นไม่ได้แก่มาก
แต่อายุ 36 คือช่วงอายุที่เราเริ่มยอมรับว่า
ในฐานะผู้หญิงคนนึง เรื่องบางอย่างก็จะไม่เกิดขึ้นในชีวิตเรา
ชีวิตเราจะไม่ได้เหมือนภาพที่เราคิดไว้เป๊ะๆ
เพราะฉันเคยคิดภาพอยู่ตลอดว่าตัวเองเป็น...
นี่พูดจริงๆ นะ เป็นคนประเภทที่ไป...
รู้จักงานเซ็กซ์หมู่สวมหน้ากากที่ต้องมีคําเชิญมั้ย
ที่คนชนชั้นกลางเขาไปกันน่ะ
แบบเรื่อง "พิษราคะ" น่ะ
ฉันรู้ว่าคุณรู้จัก
ฉันคิดจริงๆ ว่าพออายุเท่านี้ ฉันจะเคยไปงานพวกนั้นแล้ว
ไม่ใช่ว่าพออายุสามสิบกลางค่อนปลายแล้ว ฉันจะไม่ไปงานเซ็กซ์หมู่หรอก
แต่คุณภาพงานเซ็กซ์หมู่ที่ได้รับเชิญไป มันจะเริ่มลดลงแบบรวดเร็ว
ตั้งแต่จุดนี้เป็นต้นไป
มันจะไม่ใช่งานสวมหน้ากากแล้ว
มันจะเป็นงานสวิงกิ้งแบบเกลือกกลั้ว
ที่ฉันเคยเห็นลงประกาศในเว็บกัมทรี
ในที่ที่เลวร้าย ไม่มีศีลธรรม เช่น สวินดอน
ฉันไม่เคยไปสวินดอนหรอก
แค่รู้ว่ารถไฟจะน่านั่งขึ้น เมื่อคนลงไปหมด
"ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว"
ต้องไปงานเซ็กซ์หมู่ที่สวินดอนให้ได้
จะมีช่างประปาตุ้ยนุ้ยเสิร์ฟเฟรซเซิลเบคอนให้ฉัน
ไม่ใช่... ไม่ใช่เสิร์ฟในถ้วยโบนไชน่าที่ฉันใฝ่ฝัน
แต่เสิร์ฟในถ้วยพอลิสไตรีน
ฉันคงต้องไปบ๊วบให้เขา ถวายบัว
จะทําด้วยความยินดีเลย พร้อมใบหน้าเหี่ยวๆ ห้อยๆ
ย้อยลงไปหาหลุมศพ
ความตายใกล้เข้ามา ใครๆ ก็รู้
นั่นแหละเรื่องลําบากของอายุเท่านี้ หน้าเราจะเริ่มหลวมเกินกะโหลก
ฉันถ่ายเซลฟี่ที่องศานี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ
หนังหน้าฉันจะได้ไหลกลับไปหาหู
ฉันจะได้เห็นเฟิร์นตัวจริงอีกครั้ง
หน้าอกฉันเคยเลิศมากนะ
ขอโทษนะถ้าพูดแล้วใครรู้สึกอึดอัด
แต่หน้าอกฉันเคยปังมาก ทุกวัน ไม่หยุด
ไม่เคยต้องกังวลว่ามันจะเป็นยังไง
เพราะว่ามัน...
ทีนี้พอมาถึงช่วงล็อกดาวน์ ฉันว่ามันเป็นซึมเศร้า
แล้วก็เริ่มเหี่ยวเฉาลงดิน เหมือนกับอย่างอื่น
ฉันเคยเกิดความคิดที่ทําให้ไม่สบายใจ แต่ก็คิดว่า "ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว"
"ไปทํานมได้นี่นา"
แล้วก็มีอีกเสียงเล็กๆ บอกว่า "ไม่อะ"
"ให้มันเน่าอยู่ใต้เสื้อผ้านั่นแหละ"
"มันเคยมีช่วงเวลารุ่งโรจน์มาแล้ว"
"ทีนี้ได้เวลาฉันเฉิดฉายบ้าง"
เอดินบะระ ปี 2006 นั่นแหละยุคทองของหน้าอกฉัน
สมัยนั้นฉันเป็นนักเต้นยั่วยวน
หน้าอกฉันไม่ขอชีวิตที่ดีกว่านั้นแล้ว
ฉันเคยรู้สึกแย่นะ ที่พูดว่าเคยเป็นนักเต้นยั่วยวน
พูดกับคนที่เข้าโรงละคร อย่างเช่นพวกคุณ
แต่ทุกคน พอกาลเวลาผ่านไป
พอมาดูสาวๆ ทุกวันนี้ในออนลี่แฟน
หรือพูดตามตรง รูปวันหยุดในเฟซบุ๊ค
ทําให้คําพูดฉันที่บอกว่าเคยเต้นยั่วเมื่อ 15 ปีก่อน
เริ่มจะฟังดูเหมือนบอกว่า ฉันเคยเป็นแฟลปเปอร์ในยุค 20 เลย
ดูเพลินดีนะ
ฉันชอบรู้สึกว่าคนรุ่นก่อนในกลุ่มผู้ชมจะบอกว่า
"อย่าห่วง ถ้าเธอเป็นลูกฉัน ฉันก็ยังจะตัดหางอยู่ดี"
แต่ขณะเดียวกันจะรู้สึกว่าคนเจนแซด คนรุ่นใหม่...
ถ้าฉันพูดคําว่า "คลับเปลื้องผ้า"
พวกคุณจะแบบ "หมายถึงคาบาเรต์ที่ดูเพลินๆ ใช่มั้ย"
แล้วพวกคุณก็พากันถ่ายหนังเอ็กซ์ลงติ๊กต็อก
แล้วก็ซิ่งโฮเวอร์บอร์ด หายเข้าไปในท้องฟ้ายามค่ําคืน
ไม่รู้เลยว่าคนรุ่นใหม่คิดอะไร
เอาเถอะ
ทุกวันนี้หน้าอกฉันร่วงโรยอยู่ใต้ร่มผ้า
เหมือนคุณยายเหี่ยวๆ สองคน ฉันชอบคิดภาพหน้าอกฉันแบบนั้น
ฉันชอบคิดว่ามันทั้งสองพากันระลึกความหลัง
ถึงวันที่รุ่งโรจน์ ในคลับเปลื้องผ้าที่สกอตแลนด์
เหมือนยายคนนั้นที่ออกมาตอนต้นหนังไททานิกน่ะ
มองย้อนกลับไปในชีวิตสมัยที่เป็นสาวเริงรัก
ทางนี้เข้าใจ
นั่นแหละพล็อตหนังของเรื่องไททานิก
นั่งเรือเพลินๆ นายคนนี้ไม่รอด
"แล้วไงใครแคร์ ก็เขาจน"
"ลงไปจากประตูตู้เสื้อผ้าฉันนะ แจ็ค"
นั่นแหละหน้าอกฉัน ที่รําลึกความหลังกัน
ยายแก่สองคน "จําได้มั้ย ไอลีน
จําสมัยที่พวกผู้ชายยอมเสียเงินมาดูเราได้มั้ย"
"ได้สิ ยุคทองของเรา"
"ตอนนั้นเราอยู่ไม่ไกลจากใบหูของเฟิร์น"
"ตอนนี้เราย้วยไปจะถึงสะดือแล้ว
ใกล้หลุมศพเข้าไปทุกที
ข้างนึงไปเร็วกว่าอีกข้างซะด้วย"
"ไว้ฉันจะตามให้ทันนะเธอ"
"อย่ามองโลกในแง่ร้ายสิ แอ็กเนส"
"จําได้มั้ย ตอนที่หลานนายพลกัดดาฟี บอกจะให้เรา 40 ปอนด์ ให้ไปเต้นส่วนตัวน่ะ"
"หรือคนที่อ้างว่ามาจากบ้านกัดดาฟีนี่แหละ"
ตอนนั้นดีจัง
บางครั้งคนดูก็คิดว่าฉันแต่งเรื่องกัดดาฟีขึ้นมาเอง
มุกจะได้มีรายละเอียดหน่อย ฉันเคืองมากนะ
เพราะฉันไม่รู้เรื่องการเมืองลิเบียมากพอ
ที่จะแต่งเรื่องขึ้นมาแบบนั้น
ทําไมถึงคิดว่าฉันรู้จักว่ากัดดาฟีเป็นใครล่ะ
ฉันเคยเจอหลานชายเขา คืนนั้นที่คลับบิ๊กแด๊ดดี้โอส์
บิ๊กแดดดี้โอส์ ตอนนี้เป็นร้านอาหารเม็กซิกัน
การปรับผังเมือง ทําลายทุกอย่างของพวกวิตถารไปเลย
เอาเถอะ ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงอายุที่ใกล้หมดแสง
ก้าวเข้าสู่ครึ่งหลังของชีวิต
ฉันได้รู้ตัว... ฉันสัญญากับตัวเอง
ว่าจะเลิกเป็นกระต่ายตื่นตูม
มีคนบอกว่าบนเวทีฉันดูมั่นใจ
แต่หลังเวทีเป็นคนขี้อายมาก แล้วฉันก็คิดว่า "ต้องเลิกสักที"
ฉันชอบเดินเล่นตอนกลางคืน หลังเลิกงาน
ชอบเดินให้ได้จํานวนก้าว
แต่ถ้าคุณเป็นผู้หญิง ที่ชอบเดินเล่นกลางคืน
การเดินเล่นยามค่ําคืนของคุณ จะแฝงไปด้วยความคิดว่าคุณอาจถูกฆาตกรรม
มันไม่ช่วยให้คลายเครียดเลย
ฉันรู้สึกว่าพวกคุณคงคิด "ไม่ เราไม่ได้คิดแบบนั้นตลอดเวลา"
"เราปกติ"
มีเหตุผลสองข้อที่ทําให้ฉันกลัว เวลาเดินเล่นตอนกลางคืน
ข้อแรก ฉันมีพ่อที่
หมกมุ่นกับความคิดว่าฉันจะถูกฆาตกรรม
ฉันรู้ว่าพ่อแม่ก็ย่อมห่วงนั่นนี่ แต่ฟังฉันก่อน
ทุกครั้งที่ฉันโทรหาพ่อ ตอนเดินเล่น สิ่งแรกที่เขาพูดกับฉันคือ
"อย่าให้ตัวเองโดนฆ่านะ"
แล้วฉันก็
"ฝันให้ไกลกว่านี้หน่อย พ่อ"
แบบ...
คุณผู้ชมที่เป็นผู้หญิง
ถ้าคุณเกิดวิตก เวลาเดินเล่นตอนกลางคืน
นี่คือข้อเท็จจริงที่ฉันใช้ปลอบใจตัวเอง
ฉันเอาไปใช้พูดให้พ่อสบายใจเสมอ พ่อฟังแล้วก็ไม่เคยสบายใจ
ตามสถิติแล้ว คุณมีโอกาสยิ่งกว่า
ที่จะถูกฆ่าโดยคนที่มาดูโชว์กับคุณ
ดังนั้นแล้ว ไปหยิบเสื้อโค้ท สวมรองเท้า
ก้าวออกประตูหน้า แล้วเดินเลยจ้ะ
เป็นทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพมากกว่า ด้วยหลายๆ เหตุผล
อย่างที่สอง พ่อฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ฉันห้าขวบแล้ว
วันแรกที่ฉันไปโรงเรียน
พ่อผูกนกหวีด ติดไว้ด้านข้างกระเป๋านักเรียนของฉัน
แล้วบอกว่า "ฟังนะสาวน้อย"
"วันนี้ถ้ามีใครพยายามพาตัวหนูไป
หนูเป่านกหวีดเลยนะ เป่าดังๆ เลย"
ทีนี้ เรื่องนี้นอกจากจะ
สร้างความทรงจําสุดสะเทือนใจ ของการไปโรงเรียนวันแรก
ตื่นตัวตลอดเวลา
รอว่าจะถูกจับไปมัดไว้ท้ายรถตู้เมื่อไหร่
ทําแบบนี้ไม่เหมือนส่งทหารไปรบ โดยให้อาวุธเป็นช้อนหนึ่งคันเหรอ
ฉันจะทําอะไรได้
เป่านกหวีดเป็นทํานองไล่พวกใคร่เด็กเหรอ
ที่พวกนั้นกลายมาเป็นพวกลักพาตัวเด็กเนี่ย ก็คือฝ่าข้อห้ามไปตั้งกี่ข้อแล้ว
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเอง...
น่าจะไม่ได้ผลอะไรมากมาย
แต่นั่นจะแปลว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ที่วิตกกังวล
อีกเหตุผลหนึ่งที่ฉันกลัว
ฉันคิดว่าเป็นเหตุผลที่ดีที่ควรกลัวด้วย
คือฉันอยู่ในสถานที่ที่ชื่อลอนดอน
ฉันให้เวลามัน...
ฉันให้เวลามันสิบปี ไม่ได้เข้าไปอยู่ในใจฉันเลย
ฉันว่าหลังจากสิบปีน่าจะพูดได้แล้วว่า
ถ้าคุณไม่ยี้พวกคนทําตัวไร้สกุลรุนชาติ คุณก็คงชอบ
คือมัน...
ไม่ได้รู้สึกชอบขึ้นมาเลย
มันแย่
มันไม่เหมือนกับ ลอนดอนที่ฉันเคยเห็นในทีวีตอนเด็กๆ
ฉันโทษ... ฉันไม่โทษคนดีศรีลอนดอนหรอก
พวกฉากในหนังตลก ฉันว่าก็เยี่ยมดี
ฉันโทษจักรวาลหนังของริชาร์ด เคอร์ติส
ที่วาดภาพชนชั้นกลางของอังกฤษ
ที่ฉันยังไม่เคยเห็นในชีวิตจริง
ฉันโตมากับการดูหนังที่แบบ
"ฉันชื่อวิลล์
ทํางานในร้านหนังสือเล็กๆ น่าเข้า ที่นอตติ้งฮิลล์"
"ในย่านนี้เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน"
"โห เยี่ยมเลยวิลล์ ฉันชอบหนังสือ"
"แต่ที่สกอตแลนด์ ถ้าอ่านหนังสือจะโดนซ้อม"
"ขอฉันไปอยู่กับนาย
กับก๊วนเพื่อนนายที่ขาวมาแต่ไกลทีสิ"
ฉันมาถึงลอนดอน ไม่มีใครเป็นเพื่อนกัน
ไม่มีวิลกับร้านหนังสือ
กลับกัน ฉันได้ไปอยู่ในเขตที่ชื่อว่าลูอิสแชม ในลอนดอน
หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่หายนะ
คนเถียงกับขนมปังพิต้าในห้างเทสโก้แถวบ้าน
ฉันคิดว่า "พวกเขามีเพื่อนมากกว่าฉันมั้ยนะ"
ผู้ชายคนนึงวิ่งไล่ฉัน ที่ลานจอดรถของสภาท้องถิ่นบ่อยมาก
ตอนวิ่งหนี สีหน้าฉันไม่เปลี่ยนด้วยซ้ํา
"เดอะมัพเพ็ท คริสต์มาสแครอล" ยังจะให้ภาพที่แม่นยํา
กว่า "ทุกหัวใจมีรัก" ถึงลอนดอนในปี 2023 ที่เถื่อนยังกะยุคดิกเกนส์
ขอย้ํา ฉันไม่ได้ว่าอะไรลอนดอน
เราแค่ต้องมีภาพแทนที่ดีกว่านี้ในหนัง
และฉันได้รู้เพราะเรื่องต่อไปนี้
เพื่อนฉันคนนึง เขาออกจากสกอตแลนด์ ไปพักร้อนที่นิวยอร์ก
และพอเขากลับมา ฉันถาม "นิวยอร์กเป็นไง"
เขาตอบ "วิเศษมากเลย"
"พอไปถึง สิ่งแรกที่ฉันทําคือขึ้นแท็กซี่เหลือง
และคนขับแท็กซี่ก็กุ๊ย
เหมือนในหนังเลย"
แบบที่เคยเห็นในหนังน่ะ "ช่างหัวมันสิ เอากาแฟมา"
พวกนั้นกุ๊ยเหมือนในหนังที่มีนิวยอร์กเลย
ตอนนั้นแหละ ฉันเกิดไอเดีย
"เราต้องมีหนังรักตลกๆ ที่ฉากเป็นลอนดอน ที่ดียิ่งกว่า และตรงยิ่งกว่า"
ต้องได้เห็นคนสองคนตกหลุมรักกัน
บนดาดฟ้ารถบัสสาย 185 ไปลูอิสแชม
"อะไรนะคะ เฮนรี่ คุณบอกว่าอยากสร้างชีวิตกับฉันเหรอ"
"พอดีฉันไม่ได้ยิน นายคนนั้นที่ท้ายรถพูดเสียงดังกลบว่า
เขาเป็นนักฆ่าบ้าเลือด"
แล้วหมอนั่นก็ไล่ล่าสองคนนั้น พวกเขาหนี หัวเราะคิกคัก จับมือกัน
แล้วพวกเขาก็จูบกัน ตรงหน้าถังขยะที่ไฟลุกไหม้
แล้วเด็กหญิงที่โตมาในสกอตแลนด์ก็ชี้ไปที่ทีวี
แล้วบอกว่า "พอโตขึ้น หนูอยากไปอยู่ที่นั่นค่ะ"
"ลอนดอน"
เอาเถอะ ที่ฉันกลัวอยู่ตลอดเวลา จะโทษลอนดอนก็ไม่ได้หรอก
จะย้ายกลับบ้านก็ไม่ได้
ฉันมีความฝันว่า สักวันหนึ่ง ฉันจะได้ย้ายกลับบ้าน
แต่ฉันกลายเป็นคนลอนดอนไปแล้ว
กลายเป็นกุ๊ยนิสัยเสียซะจนไปจากที่นี่ไม่ได้
นี่คือเรื่องตอนที่ฉันรู้ตัว ว่ากลายเป็นคนลอนดอนซะแล้ว
ตอนนั้นฉันกินมื้อเช้าจานใหญ่ อยู่ที่คาเฟ่ในกลาสโกว์
มียายวัย 85 คนนึงเดินมาทางด้านหลัง
แล้วพูดว่า "มื้อเช้าดูน่ากินจังเลยนะจ๊ะ"
และสัญชาตญาณที่ตื่นขึ้นมาทันที คือฉันบังจานข้าวไว้
"ไปให้พ้น"
"ฉันไม่ให้ไส้กรอกหรอก ทรัพยากรก็ไม่ให้"
ตอนนี้ฉันเลยต้องอยู่ที่ลอนดอน
แต่ฉันเป็นคนขี้กังวลเวลาไปทัวร์
งานนี้ส่วนใหญ่แล้วเราต้องเดินทางคนเดียว
นอนโรงแรมคนเดียว
และฉันไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่
ฉันนั่งรถไฟจากเอดินบะระไปกลาสโกว์
และมีหนุ่มสก็อตสามคน กําลังเมา โวยวาย อยู่บนรถไฟ
อยากบอกเรื่องของฉันให้รู้ไว้หน่อย
ถึงสําเนียงฉันจะชัด แต่ฉันก็อยู่อังกฤษมา 13 ปีแล้ว
ทุกวันนี้ฉันก็กลัวคนสก็อตเวลาเมา เหมือนพวกคุณนั่นแหละ
ฉันมองไปทางพวกมารยาทแย่
ในตู้นั้นมีแค่เรา
และฉันสวมหูฟังแบบตัดเสียงรบกวน
แต่ฉันลองนึกว่าพวกเขาพูดถึงฉันว่าไง
พวกเขาพูดแบบนี้แน่เลย
"พอลงรถไฟแล้วเราฆ่านังนี่กันเถอะ"
"ฆ่ามันขําๆ"
ฉันตัวสั่นไปหมด
พอจะถึงกลาสโกว์ ฉันถอดหูฟัง
จะได้ฟังว่าพวกนั้นวางแผนฆ่าฉันยังไง
รู้มั้ยว่าตัวหัวโจกชี้นิ้วตะโกนว่าอะไร
เขาตะโกนว่า
"ที่ฉันอยากรู้ก็คือ
ในบราวน์ซอสมันใส่อะไรวะ"
คือ...
ไม่มีใครบอกได้หรอก
ตอนนั้นในหัวฉันคือ หนึ่ง สงสัยเราวิตกกังวลมากไปหน่อย
สอง ไม่ใช่มะขามเหรอ
ที่โรงแรมฉันก็เป็นนะ
บ่อยครั้งที่ฉันเช็คอินพักโรงแรมในวันศุกร์
แล้วฉันก็จะอยู่ที่นั่นคนเดียวตลอดช่วงสุดสัปดาห์
ขึ้นโชว์
และหลายครั้งมากที่ฉันเช็คอินที่โรงแรม
และฉันเป็นคนเดียว ที่ไม่ได้ไปพักเพราะงานเลี้ยงสละโสด
เมื่อเร็วๆ มานี้ฉันไปพักที่นึง ที่นั่นมีเจ้าพวกนั้น 50 คน
ผู้ชายในวัยที่หยาบที่สุด
ไม่ได้ดูถูกผู้ชายคนใดคนนึง
แต่มันน่ากลัวนะ
เวลาพวกคุณพากันตะโกน "พวก พวก พวก"
คุณมีความคิดแบบอยู่กันเป็นกลุ่ม
บางแห่งในสมองชะนีเล็กๆ ของฉัน คิดว่า "แย่แล้ว..."
"ไม่ชอบอะ ต้องหนีให้ไกลพวกตัวผู้"
และหลายครั้ง ฉันจะกังวลหนักกว่าเดิม เวลามีคนจัดงานเลี้ยงสละโสด
หนักจนฉันไม่กล้าลงไปกินมื้อเช้า ถ้าพวกเขาอยู่แถวนั้น
เพราะพวกเขาน่ากลัว ฉันจะลงไปกินมื้อเช้า
และฉันจะพยายามเต็มที่
สุดท้ายก็จะตั้งใจจ้องขนมปังปิ้งเกินไป
ขนมปังหมุนๆ ในเครื่องปิ้งแห่งหายนะ
แล้วฉันจะคิดว่า "รู้อะไรมั้ย ช่างมื้อเช้าเหอะ"
"ฉันกลัวปาร์ตี้สละโลดเกินไป"
และปีที่แล้วนี่เอง ฉันคิด "ตั้งสติหน่อย"
"จะไปกลัวปาร์ตี้สละโสดทําไม"
"ท้ายที่สุดแล้วก็แค่ผู้ชายฝูงนึง"
"พวกเขาทําพิธีกรรมกันอยู่"
"ใช่ พวกเขาดื่มฉี่ของอีกคนช่วงบุฟเฟต์มื้อเช้า"
"ใช่ พวกเขาใส่ชุดจากเรื่องโบแรตช้าไปสิบปี"
"พวกเขาทําเรื่องพรรค์นี้
เพราะมีหนึ่งในนั้นรักซาราห์"
"เขารักเธอมาก
จนถึงขั้นจะแต่งงานกับเธอ"
"เพราะเขาเชื่อจริงๆ ว่าความรักของเขาและเธอจะคงอยู่ตลอดกาล"
"น่าสมเพชดี"
ฉันไปกลัวอะไรกับของน่าสมเพชพรรค์นั้น
ก็แค่ผู้ชายจับกลุ่มกัน ฉลองให้กับความรักของดาร์เรนกับซาราห์
ฉันนึกภาพตัวเองแต่งงานไม่ออก เว้นแต่จะแต่งเพื่อเสียดสี
หรือช่องสี่มาจ้าง ให้แต่งออกรายการเรียลลิตี้แปลกๆ
ฉันไม่ได้ถากถาง ไม่ได้กัดจิกผู้ชายนะ
ฉันคบกับคนอื่นเก่งมาก
คบกับคนอื่นเก่งเกินไปด้วยซ้ํา
ฉันคบกับนายคนนึงมาสิบหรือสิบเอ็ดปีได้ นานโข
และตอนนี้ทุกคนที่เรารู้จักก็กําลังพากันแต่งงาน
ถึงฉันจะอายุ 36 แต่ฉันคิดว่าตัวเอง 18 ก็เลยคิดว่ามันเสี่ยงๆ อยู่นะ
ฉันพูดกับเขาอยู่ตลอดว่า
"นักว่าวพวกนี้ทําไมพากันแต่งงานเนี่ย"
เขาก็ "หมายถึงพวกเพื่อนสนิทเราเหรอ" "ใช่"
เขาตอบแบบเดิมเสมอ เขาว่า "ก็เคยบอกแล้วไง"
"ปกติแล้วคนเราแต่งงานกันเพราะอยากมีโอกาส
แสดงความรักที่มีให้แก่กัน ต่อหน้าครอบครัวและผองเพื่อน
เขาว่า...
ใช่มั้ยล่ะ
ฉันขํา เพราะฉันคงต้องเมายาอี
ถึงจะทําอะไรแบบนั้น
ไม่ถ่ายคลิปโป๊ไปเลยล่ะ
แต่ใส่อารมณ์เข้าไปด้วย
ฉันจะไม่แสดงความรักต่อหน้าครอบครัวและเพื่อน
ทุกคน พวกคุณอาจแต่งงาน
และมีเพื่อนกับครอบครัวที่นิสัยน่ารัก เป็นคนปกติ
ที่คุณรู้สึกปลอดภัยให้พวกเขาเจอกับแอลกอฮอล์
ของฉันไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันจะไม่แสดงความรักต่อหน้าจูลี่
ใครก็ไม่รู้ที่มาจากมิลตันคีนส์ ที่พ่อแต่งงานด้วยเมื่อปี 2014
ฉันไม่รู้นามสกุลจูลี่ด้วยซ้ํา
แล้วฉันต้องละลายเงินไปกับนาง ให้นางสั่งแซลมอนกับไก่
สั่งมาแล้วก็ส่งคืน เพราะจูลี่ชอบทําแบบนั้นแหละ
ฉันจะไม่แสดงความรักต่อหน้าลุงของแฟนฉัน
ที่เคยอยู่ในกลุ่มไออาร์เอ เป็นตัวขายหน้าประจํางานรวมญาติ
โล่งอกไปทีที่พวกคุณเคยได้ยินชื่อไออาร์เอ ช่วงยุค 80 กลุ่มนี้ดังนะ
รู้มั้ยทําอะไรดี
ฉันอยากให้มีประธานในงาน
เป็นนายคนตัวเล็กท่าทางแปลกๆ ที่มีแฟนไม่ได้
แล้วมีแนวโน้ม จะเป็นผู้กระทําผิดทางเพศ ตามสถิติน่ะ
โรแมนติกจะตาย
สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ
คนเราแต่งงานครั้งที่สองได้ยังไง
ในเมื่อตัวเองทําชีวิตคู่ครั้งแรกพัง พ่อ
แล้ว... ตอนแต่งงานครั้งที่สอง คุณผ่านช่วงเอ่ยคําสาบานไปได้ยังไง
โดยไม่ขําตัวเองจนฉี่ราด
พูดเอาจริงเอาจังขนาดนั้นไปได้ยังไง
"ขอสัญญาว่าจะรัก ให้เกียรติ เชื่อฟัง...
ฮ่าๆ รอบนี้ ล่ะมั้ง"
พูดตามตรง ไม่ใช่ว่าฉันไม่โรแมนติกนะ
เวลารักใคร ฉันรักมาก
ฉันรักจริงจังมาก
แต่ฉันไม่อยากแสดงความรักที่แสนพิเศษและล้ําค่า ที่ฉันมีให้กับแฟน
ต่อหน้าคนมากมาย ฉันว่าแบบนั้นคือการลดค่ามัน
เพราะคนเราตกหลุมรักกันด้วยเหตุผลหลากหลาย
และบางครั้งคนก็เล่าสาเหตุที่ตกหลุมรักกัน
ในงานแต่งงาน
ปกติคนไม่เชิญฉันไปงานแต่งน่ะ ทําไมนะ
บางครั้งคนก็เล่าว่าทําไมถึงรักกัน
และฉันไม่อยากให้ทุกคนกลอกตาที่งานเรา
ตอนที่ฉันพูดว่า "อ๋อ เราตกหลุมรักกัน
เพราะเขาเพิ่มความน่าเชื่อถือให้ฉันได้เยอะมาก ตลอดช่วงเวลาประมาณสามปี"
"แต่ฉันต้องบอกว่า ฉันรักเขาเข้าเต็มเปา
ตอนที่เขายกเลิกทริปสกีเพื่อพาฉันไปทําแท้ง"
"เรื่องราวที่งดงาม"
"อีกเดี๋ยวดิสนีย์คงเอาไปทําเป็นแอนิเมชัน"
"องค์หญิงผู้ทําแท้ง"
นี่แหละสิ่งที่ฉันชอบในการอยู่ที่อังกฤษ
เราพูดคําว่า "ทําแท้ง" ได้
และคนไม่ถือคราดไล่คุณ
อย่างที่สกอตแลนด์
ที่สกอตแลนด์ ถ้าพูดคําว่า "ทําแท้ง"
คนคิดว่าพระเยซูจะหันมาจ้อง
ที่อังกฤษ คนชนชั้นกลางมากมาย คนที่มีเงิน
พากัน "ฆ่าเด็กในท้องเลย"
ไปเรียนเอาปริญญา ขยับสถานะทางสังคมขึ้นไป
ชอบมาก
ฉันไม่อยากให้พวกคุณคิด ว่าฉันไม่เอาขนบธรรมเนียม
เรื่องแต่งงาน ฉันหัวโบราณมาก
และฉันว่าฉันหัวโบราณกว่าคนส่วนใหญ่ด้วย
เพราะฉันเชื่อว่า การแต่งงานคือการผนวกรวมสินทรัพย์
เพื่อสร้างคู่ที่มีอํานาจทางการเงิน
เห็นตรงนั้นพยักหน้าตาม
นั่นแหละถึงได้มีการแต่งงาน เพื่อรวมฟาร์มเข้าด้วยกัน
รวมอํานาจของครอบครัวเข้าด้วยกัน รวมเงินเข้าด้วยกัน
เมื่อก่อนไม่มีเรื่องความรัก คนแค่ใส่เข้ามาทีหลัง
เพื่อหลอกให้ผู้หญิงทําสิ่งที่ไม่ดีต่อตัวเรา
ผู้ชาย คุณได้ประโยชน์นะ
เราหาไฝให้คุณ ไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่
เราหาไฝที่หลังให้คุณ ผู้หญิงไม่ได้ประโยชน์เลย
ความรักในการแต่งงานเป็นเรื่องหลอกลวง ความรักคือภาพลวงตา
หลักฐานคือจํานวนผู้หญิง
ที่คิดว่ามีหญิงอื่น พยายามจะแย่งแฟนหรือสามีหน้าผีไป
ในคืนวันเสาร์
ฉันจะบอกอะไรให้
ผู้หญิงที่คบกับผู้ชายระดับนายแบบน่ะ
ไม่เคยรู้สึกหึงหวงแฟนเลย ไม่
มีแต่ผู้หญิงที่คบกับปีศาจทะเลนั่นแหละ
น่ารังเกียจสุด
พอดื่มโพรเซคโกหมดสองขวดก็
"อยู่ห่างๆ โทนี่ของฉันนะ"
"ไม่มีใครอยากได้โทนี่หน้าผีหรอกจ้ะสาว"
"ฉันก็ดีใจที่พวกเธอผูกสัมพันธ์กัน"
"แต่ไม่มีใครอยากได้โทนี่หน้าผีจ้ะ แล้วยิ่งเธอเกาะติดเขา..."
การหึงหวงเป็นอารมณ์ที่ไม่สง่างามเลย
ถ้าคุณรักใคร ให้คุณปล่อยเขาเป็นอิสระ ฉันพูดแบบนั้นกับแฟนอยู่ตลอด
"ไปเลย ออกไป ไปมีชู้เลย"
ปล่อยเขาเป็นอิสระ อย่าเกาะติดโทนี่หน้าผีเลย
ทําแบบนั้น คุณจะดูเหมือนกอดอึก้อนใหญ่ไว้ ดูไม่ดีหรอก
เมื่อตอนครบรอบสิบปี ฉันจะกะจดคู่ชีวิต
ทุกวันนี้ทําได้แล้วนะ แทนการแต่งงาน
ฉันกะจะกดคู่ชีวิต
แล้วก็เริ่มกรอกแบบฟอร์ม
ต้องกรอกนะ น่าเบื่อมาก
ต้องใช้พวกเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เป็นพลังในการกรอก
กรอกไป คิดถึงเรื่องโรแมนติก ความรัก
แล้วพอไปถึงหน้าสุดท้าย
ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าวางบัตรเดบิตไว้ที่ชั้นบน
แล้วฉันก็ปิดโน้ตบุ๊ค
ช่างมัน ความรักทรงพลัง แต่ไม่ทรงพลังเท่า
สารคดีใน Netflix เรื่องพาเมล่า แอนเดอร์สัน
แต่ฉันก็จะจดคู่ชีวิตนะ
ฉันตั้งใจจะทําให้สําเร็จมานานแล้ว
เพราะท้ายที่สุดแล้ว
ฉันเองก็อยากได้สิ่งที่เด็กสาวตัวเล็กๆ อยากได้
ฉันอยากโอนสิทธิ์ในการปิดเครื่องพยุงชีพ จากที่เป็นสิทธิ์ของพ่อฉัน
ไปให้คู่ชีวิตฉัน
เพราะถ้าเกิดฉันต้องนอนเป็นผัก
ฉันก็วางใจว่าแฟนฉันเป็นคนยึดความเป็นจริง
และเขาจะรู้ความพอที่จะปิดเครื่องซะ
ไม่ก็เอาหมอนอุดหน้าฉันตอนที่หมอไม่อยู่ในห้อง
แล้วก็ติดคุกระยะสั้นๆ ถึงกลางๆ
หลังแคมเปญที่เราลงในหนังสือพิมพ์ ประสบความสําเร็จ
พ่อฉันเป็นคาทอลิกสุดโต่ง เขาต่อต้านการุณยฆาต
เขาพูดไว้ชัดเจน
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่ยังไม่ได้แต่งงาน
ก็รู้เลยว่าพ่อจะทํายังไง
เข็นฉันไปนั่นมานี่
ไปดิสนีย์แลนด์ ไปลูดส์
กลับไปดิสนีย์แลนด์ กลับไปลูดส์
ไม่มีที่สิ้นสุด ในขณะที่ฉันพยายามกะพริบตาส่งสาร
"ไปเจอกันที่ศาลสูง"
"ไม่ ลูกยังอยู่กับเรา ที่ไหนสักแห่ง"
"บางวันที่อากาศดี เราก็พาเธอไปนั่งข้างหน้าต่าง"
"เธอชอบแสงแดดที่ส่องกระทบใบหน้า
ดูได้จากสีหน้าของเธอที่ไม่เปลี่ยนเลย"
ฉันคงได้ใช้ปากคลําหานกหวีด
พยายามกะพริบตาเป็นรหัส "ฆ่าหนูเดี๋ยวนี้เลย พ่อ"
ดีแล้วที่พวกคุณบางคนชอบเรื่องการเจ็บการตาย
ทําให้คนหันหน้าหากันใช่มั้ยล่ะ
ที่ผ่านมาฉันคิดเรื่องการตายเยอะมาก
เพราะฉันกับพ่อ เราชอบคุยกันเรื่องสวรรค์
และถ้าสวรรค์มีจริง
และพ่อฉันคิดว่าเมื่อเราตายไป
เราจะกลายเป็นเทวดาตัวน้อย ไม่มีร่างกาย
มีแค่ปีกที่งอกออกมาจากคอ
รู้สึกดีนะที่ได้ยินคนสกอตแลนด์ชนชั้นแรงงาน
พยายามปกป้องทฤษฎีบ้าๆ นี่
ฉันไม่ได้คิดว่าตายไปแล้วจะเป็นงั้นหรอก ฉันไม่ได้ป่วยทางจิต
ฉันคิดว่าพอเราตายไป
เราจะกลายเป็นวิญญาณ ล่องลอยอยู่ที่อีกภพ
รอให้สายด่วนร่างทรงโทรมา
นั่นแหละที่จะเป็น
ฉันเคยคุยกับร่างทรงมาบ้าง
เคยไปหาร่างทรงที่คุยกับคนตาย
เป็นร่างทรงที่มีสีสันมาก
เขาถามว่า "มีใครที่อยากติดต่อมั้ย ที่อีกภพ"
ฉันตอบ "มี ลุงจอห์น"
"ลุงที่ฉันรักที่สุด ตายไปตอนฉันยังเล็ก"
แล้วนายคนนี้ก็นิ่ง
เหมือนกําลังติดต่อกับอะไรสักอย่าง แล้วพูดว่า
"เขาไม่อยากคุยกับเธอเท่าไหร่น่ะ ตอนนี้"
เดิมทีฉันก็ไม่มั่นใจ ว่าตัวเองไม่ป๊อปในโลกของคนเป็นอยู่แล้ว
แล้วพอได้รู้ว่าคนคนหนึ่ง
ที่มีเวลาตรงหน้าไม่สิ้นสุด
ยังบอกว่า "ไม่เอา ไม่อยากคุยกับอีนี่"
ยิ่งทําให้ฉันไม่มั่นใจ
แต่การตายน่ะ...
การเจ็บและการตาย เปลี่ยนมุมมองที่เรามีไปเลย
เรื่องความรักและการแต่งงาน
เพราะฉันมีอุดมการณ์ต่อต้านการแต่งงาน
จากช่วงครึ่งแรกของโชว์ คุณคงฟังแล้วมองไม่ออก
ฉันเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างหัวอ่อน
ไม่ต้องเกิดอะไรขึ้นมาก ก็เปลี่ยนมุมมองได้
ช่วงปลายปีที่แล้ว ฉันรู้สึกไม่สบาย
และหมอ... คือฉันมีอาการแปลกๆ
หมอสั่งสแกนเอ็มอาร์ไอที่หัว
ไม่เคยเป็นเรื่องดี
หมอโทรมา คืนของวันที่ไปทําเอ็มอาร์ไอเลย
ไม่ดีเข้าไปใหญ่
หมอบอกว่า "น่าตกใจมากครับ คุณเบรดี้"
"เราเจอก้อนในสมองคุณ คุณต้องเข้ามาด่วนเลย"
ฉันไม่ได้ฟังส่วนที่เหลือด้วยซ้ํา
ฉันเริ่มร้องห่มร้องไห้
ฉันคิด "ฉันกําลังจะตาย ในตอนที่งานเริ่มจะดี
ฉันเสียเวลาในชีวิตไปตั้งหลายปี
หลายปี
สกรีนช็อตคนที่เกลียดในอินสตาแกรม
ส่งให้เพื่อนในวอตส์แอปป์"
"ดูสภาพ" ส่ง
แต่ก็ใช้ชีวิตได้ดีนะ
ฉันบอกได้เลยว่ามีกี่คนในนี้ที่เคย...
เราทุกคนมีความทรงจํา ไว้ระลึกถึงก่อนตายเหมือนกัน
ความทรงจําที่มีความสุขที่สุดในชีวิต
คือตอนที่เราเล่นมือถือมาตลอดหลายปี
ถ่างตาไม่ให้หลับตอนตีสาม
"วันเกิดหล่อนน่ะฉันพอเข้าใจได้
แต่นี่เกิดทั้งอาทิตย์เลยเหรอ"
แล้วทีนี้...
มือถือก็ตกใส่หน้าผากที่ขนาดกว้างมาก
หน้าผากกว้างๆ กดไลก์โพสต์ของศัตรูคู่แค้นไปซะแล้ว
คุณไม่ได้ตามเขาด้วยซ้ํา
นั่นแหละที่ทําฉันโป๊ะตลอด
อ้อใช่ ฉันได้ฟังข่าวร้ายจากหมอ
ฉันลุกขึ้นเดินทันที ร้องไห้
เดินไปห้องนั่งเล่น ไปหาแฟน
ฉันบอก "หมอคิดว่าเป็นมะเร็งสมอง"
"อยากแต่งงานกันมั้ย"
"อยากมีงานแต่ง ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่นสุดๆ มั้ย"
"ฉันขอกลับไปตามแบบแผนทุกข้อเลย อยากใส่ชุดสีขาว"
"อยากให้พ่อส่งตัวเจ้าสาว ถึงพ่อจะเป็นโรคประสาทก็เถอะ"
"ฉันอยากได้หมด"
แล้วฉันก็คิด "สตรีสิทธินิยมนี่อยู่ไม่นานแฮะ"
แล้วแฟนฉัน ที่ควรต้องต่อต้านการแต่งงานเหมือนกัน
ก็บอกว่า "ได้สิ"
เขาร้องไห้
ค่อนข้างปวดร้าว
วันต่อมาฉันไปหาหมอ
หมอบอกว่า "อรุณสวัสดิ์ คุณเบรดี้"
"เราคิดว่าที่อยู่ในหัวคุณคือซีสต์ก้อนเล็กๆ ที่ต่อมใต้สมอง"
"พบได้บ่อยมาก หมอโทรไปบอกว่าเป็นก้อนที่น่าห่วง
เพราะถ้าหมอเป็นคุณ หมอก็คงอยากรู้"
"เมื่อคืนหมอไม่ได้พูดแบบนี้"
หมอปั่นแบบคิดว่า ตัวเองเล่นเรื่อง "แคชวลตี้" เลย
ในยุคที่ระบบสาธารณสุขประสบปัญหา
มีไอ้บ้าที่ไหนบ้างโทรไปหาคุณ
"คุณอาจเป็นมะเร็งสมองนะ"
"ฝันดี"
ไอ้...
แล้วฉันก็ออกจากห้องตรวจ
ฉันโทรหาตัวแทนบอกว่า "ยกเลิกทัวร์" ใดๆ
ฉันกลับบ้าน
แฟนฉันทํามื้อเย็นอยู่ ฉันบอกว่า "น่าอายหน่อยนะ"
"ฉันยังไม่ตายหรอก"
ไม่รู้ว่าคนปกติที่ไหนเขาพูดว่า "น่าอายหน่อยนะ ฉันยังไม่ตายหรอก"
แต่ฉันพูดไปว่า "หมอจะตรวจเพิ่มเติม ไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร
แต่ประเด็นสําคัญคือ เมื่อคืนนี้เราหมั้นกันแล้วใช่มั้ย"
"เมื่อคืนนี้เราหมั้นกันแล้ว"
เขาไม่เงยหน้าจากที่ทํากับข้าวอยู่ด้วยซ้ํา
เขาบอกว่า "รอการวินิจฉัย"
แปลว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน ก็ต่อเมื่อฉันป่วยใกล้ตาย
เผื่อใครยังไม่เก็ต
ไม่ใช่ครั้งแรกที่พูดเรื่องนี้ด้วยนะ
ไม่ใช่ครั้งแรกที่... ฉันไม่สนเรื่องแต่งงานหรอก
ไม่สนจริงๆ
แต่มีอยู่หนนึง เราไปงานแต่งเพื่อน
ฉันมองดูอาหารที่มีในงาน
มีเค้กที่ทําจากชีสทั้งก้อน
น่าหม่ําสุดๆ
ฉันเลยพูดกับเขาว่า "เธอว่างานแต่งเรา เราจะได้กินอะไร"
เขา"อะไรก็ได้ที่เขายัดใส่ท่อให้อาหารเธอ
ที่โรงพยาบาลบ่ายวันนั้นเลย"
เย็นชาสุด
บางครั้งการคบกับใครนานๆ ก็เป็นเรื่องยาก
ช่วงล็อกดาวน์ เราเลิกกันไปสักสามครั้งได้
กลับมาคืนดีกัน
เพราะฉันทําใจเริ่มต้นใหม่ในวัยเลขสามไม่ได้
ความรักทรงพลัง
แต่ไม่ทรงพลังเท่า ค่าผ่อนบ้านที่อัตราดอกเบี้ยคงที่ห้าปี
ไม่ใช่ในยุคนี้
ฉันทําใจไม่ได้
ฉันเคยคุยกับคนหล่อในเน็ต เคยคุยกับคนดัง
บอกไม่ได้ว่าใคร
แต่ตอนนั้นคิดว่า "ได้เวลาเริ่มต้นใหม่แล้ว"
"หาแฟนเป็นคนดัง"
"จับมือกันทําแบรนด์ในอินสตาแกรม"
"เตะส่งไอ้กร๊วกนี่"
แล้วฉันก็คิดต่อว่า "ฉันเริ่มต้นใหม่ไม่ได้หรอก"
ฉันทนไม่ได้
ฉันรู้ว่ามันจะมีเดตแรกที่น่าตื่นเต้น
มีเซ็กซ์ครั้งแรกที่เสียวซ่าน
แต่หลังจากนั้น ก็จะมีหลายอย่างที่เป็นครั้งแรกตามมา
และฉันทนไม่ได้
ฉันทนกลับไปอั้นตดสัก 12 ถึง 18 เดือนไม่ได้
จนแน่ใจว่าคนคนนี้รักเรา
หลังจากนั้น เช้าวันอาทิตย์ง่วงๆ
นอนโอบกัน แล้ว...
"ฉันตดอัดไข่เธอแบบนี้ แล้วยังอยากสร้างชีวิตด้วยกันมั้ย"
เปราะบางมากไปหน่อย
ฉันทนการไปพบแม่ที่ป่วยทางจิตของแฟนอีกไม่ได้
การได้ถึงบางอ้อว่าเพราะงี้นี่เอง เขาถึงดึงดูดเข้าหาฉัน
รู้สึกดีนะที่ได้ยินเสียงหัวเราะ จากผู้หญิงโรคจิต ในกลุ่มผู้ชม
แบบว่า "ฉันเองแหละ"
คิดเรื่องการเริ่มต้นใหม่ ก็ปวดประสาทไม่เบา ถ้า...
คือฉันคบกับคนคนนึงมานานมาก
ปีสุดท้ายที่ฉันโสด ปีนั้นยังไม่มีแอปหาคู่เลย
แล้วตอนนี้ฉันก็มาตรฐานสูงมาก
เรื่องคุณสมบัติในตัวคู่ครอง
ทุกวันนี้ฉันจะคบกับคนดีๆ ที่มีงานดีๆ ทํา
ต้องไม่เป็นนักเล่าเรื่องตลก
มาตรฐานสูง ช่วงอายุ 20 ต้นๆ มาตรฐานฉันต่ํามาก
และนั่นทําให้การเดตกับคนหลายคนเป็นเรื่องง่าย
จําได้ว่ามีคนมาจีบ
ด้านนอกไนท์คลับที่เอดินบะระ ตอนฉัน 21
ฉันบอกไปว่า "นี่นาย อย่ามายุ่งกับคนแบบฉันเลย"
"ที่จริงฉันเป็นนักเต้นเปลื้องผ้า"
แล้วเขาก็ "ไม่เป็นไร ฉันก็เคยติดคุก"
ยังกับว่ามันเสมอกันงั้นแหละ
มันไม่เสมอกัน คนนึงเป็นนักธุรกิจ
นายลองควงนมแลกเงินดูบ้างสิ
แต่การคืนดีหลังเลิกกันไปนี่น่ารักนะ
เราจะเห็นคุณค่าของอีกคนมากกว่าเดิม
ทิ้งนิสัยแย่ๆ ของตัวเอง ไปเดตกัน
อาจติดนิสัยไม่ดีบนเตียงบ้าง
ไม่ใช่ทุกครั้งหรอก
แต่ก็อาจมีบ้าง ถ้าคบกันนานๆ
เราอาจวนท่าถนัดอยู่สองสามท่า
เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
อาจเป็นท่าที่เรานอนตะแคง
จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าอีกฝ่าย ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เลื่อนกางเกงลงไปสักสองนิ้ว
โชว์แก้มก้นหนึ่งข้างแบบไม่น่ามอง
มองจออะไรก็ตามที่อยู่ตรงหน้าต่อไปอย่างเฉยชา
สกรีนช็อตศัตรูอีกคน
แล้วก็มีเสียงเล็กๆ ดังมาจากหลังหัวเรา
"ช่วยปิดเสียงคลิปแมวในยูทูบได้มั้ย"
"ฉันพยายามตั้งสมาธิอยู่เนี่ย"
คุณคิดว่า "ฉันสมัยสาวๆ คงไม่มีทางคิด
ว่าจะเจอคนที่ต้องใช้สมาธิยิงประตูฉัน"
แล้วคุณสักคนก็จะ "มาเพิ่มสีสันกันเถอะ"
"เรามาลองคุยกันช่วงเข้าจังหวะดีกว่า"
นี่ไอเดียเขา ที่งานฉันก็คุยเยอะพอแล้ว
เขาบอกว่า "มาแกล้งทําเป็นคนอื่นกัน"
แล้วพูดขึ้นมากลางทางเลย
หมายถึงกําลังประกอบกิจกรรมน่ะ เผื่อไม่เข้าใจคําว่ากลางทาง
มีคนรอบรู้อยู่บ้าง ดีจัง
เขา "เธออยากเป็นใคร"
แล้วฉันก็ตื่น ตอบไปว่า
"บรู๊คลิน เบ็คแฮม"
ฉันไม่รู้ว่าการพูดยั่วยวนมันทํายังไง
แต่ที่รู้คือ บรู๊คลินชีวิตดีมากนะ
ได้เลือกที่รักมักที่ชัง ได้รับโอกาสที่ไม่ควรได้รับ
ต้องขอบคุณวิคตอเรียกับเดวิด
ฉันก็อยากได้บ้าง
ไอ้เด็กนั่นได้ทําทุกอย่างที่อยากทํา
รู้สึกว่าตอนนี้จะเป็นเชฟ
วันก่อน ฉันพยายามพูดยั่วยวนอีกครั้ง
และฉันพูดกับแฟนว่า "ถ้าเราแกล้งทําว่าฉันซิงล่ะ"
แล้วเขาก็ "ฉันจินตนาการไม่เก่งขนาดนั้นน่ะ"
ก่อนจะคบกับเขา ฉันคิดว่าตัวเองเซ็กซี่มาก
เพราะเคยมีเซ็กซ์มาก่อน
นึกว่าตัวเองแน่มาก
นั่นเป็นมุมมองที่คาทอลิกสุดๆ
ฉันคิด "เรามันเซ็กซี่ตัวแม่ เพราะเราผ่านเซ็กซ์มาแล้ว"
เปล่าเลย ฉันเหมือนวานิลลา น่าเบื่อสุดๆ
และฉันได้รู้ เพราะว่าโดนบอกไม่ให้ล้อรสนิยมทางเพศ
เป็นพอดแคสต์ที่เด็กเจนแซดเป็นคนจัด
คําว่า "ล้อรสนิยมทางเพศ" เป็นแนวคิดที่เจนแซดมาก
ฉันเอาจริงเอาจังกับคํานี้ไม่ได้เลย
ดังนั้นพอพวกเขาบอกว่า
"เฟิร์น อย่าล้อรสนิยมทางเพศ"
ฉันก็ "พวกเธอเลิกอึใส่ปากกันก่อนดีมั้ย พวกโรคจิต"
ตอนนั้นฉันพูดแบบ "ไปสมัครติดตามเทเลกราฟเถอะนะ"
แต่จริงๆ นะ นี่แหละที่ฉันบอกว่าแก่ขึ้น
คนรุ่นใหม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเหยื่อเพราะงี้เหรอ
เพราะฉันอดขําที่พวกเธออึฉี่ราดกันไม่ได้น่ะเหรอ
สมัยฉันน่ะ พวกฉันพากันประท้วงต่อต้านสงคราม
รู้สึกว่าเพื่อนที่โรงเรียนไปกันนะ ไม่รู้สิ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าฉันพูดถึงสงครามไหน
นี่ ฉันขอโทษถ้า...
เพราะเราอยู่ในเมืองหัวก้าวหน้า
ฉันกังวลว่าจะมีคนนั่งอยู่แถวหลัง
ใส่หมวกปิดถึงเหนือหูนิดหน่อย แล้วก็แบบ...
"อย่าล้อรสนิยมทางเพศ"
ขอโทษทีถ้าคุณใคร่อึฉี่
แต่ฟังนะ ถ้าคุณโตมาเป็นคาทอลิกในสกอตแลนด์
อีกนิดเดียวก็เป็นอามิชแล้วนะ
ที่นี่ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
ที่มีก็เจคอบ รีส์-ม็อกก์ นั่นแหละคาทอลิกที่คุณมี
ซึ่งไม่เหมือนกันเลย
ปาฏิหาริย์นะ ที่ฉันกลายมาเป็นคนเซ็กซ์จัดแบบทุกวันนี้
กล้าหาญเลยล่ะ
เพราะฉันโตมา โดยได้ยินคําปดเรื่องเซ็กซ์เยอะมาก
จะเล่าเรื่องโกหกคําโตให้ฟัง คนที่บอกฉันมาคือยาย
ยายเป็นผู้หญิงน่ารักอ่อนหวาน แต่เคร่งศาสนามาก
ยายมีน้ํามนต์อยู่สองแบบ
แบบที่ใช้ทุกวัน กับแบบโอกาสพิเศษ
พวกการตายและโคม่าน่ะ
วันนึงช่วงวันหยุดหน้าร้อน ฉันอายุ 14 ยายดึงฉันไปคุย
ยายดูท่าทางอึดอัดมาก
และฉันก็ไม่อยากทําให้ยายอึดอัด
ยายพูดว่า "หลานเอ๊ย วันนี้ยายเจอของพวกนี้ในห้องหลาน"
"มันไม่ดีต่อหลานนะ หลานไม่ควรมีของพวกนี้"
ฉันคิดไปว่า "โอ๊ะโอ ยายเจอซองมาร์ลโบโรไลท์เข้าให้แล้ว"
เปล่าเลย ยายเจอกล่องผ้าอนามัยแบบสอด
ไม่รู้ว่ามีพวกคุณกี่คนที่รู้
ชาวไอริชคาทอลิกรุ่นก่อนเชื่อว่า ผ้าอนามัยแบบสอดทําให้เราเสียพรหมจรรย์
ซึ่งหาสาระไม่ได้เลย
เพราะฉันคงฆ่าตัวตายไปแล้ว ถ้ากระเจี๊ยวดูเหมือนผ้าอนามัย
ไม่ได้ตั้งใจจะล้อชุมชนคนเจี๊ยวเล็กนะ
แต่ไม่มีคนชุมชนนั้นมาที่นี่คืนนี้หรอก
เพราะแต่ละคน ก็มีโชว์ของตัวเองอยู่ทั่วประเทศเลย
แต่จริงๆ นะ ฉันไม่มีเจตนา ฉันแค่คิดว่าต้องซื่อแค่ไหน
ถึงจะทึกทักว่าผู้หญิงเลือกกระเจี๊ยว
แบบที่เลือกผ้าอนามัยแบบสอด
สถานการณ์เฉกเช่นฝันร้ายจะเกิดขึ้นแน่นอน
ถ้ากระเจี๊ยวมีการดูดซับ
ไม่มีคําว่าเซ็กซ์แบบปกติอีกต่อไป
เพราะตอนนี้เขาจะเฉื่อยๆ แฉะๆ
คุณต้องกวนใจเขาทุกครั้งที่คุณอยากมีเซ็กซ์
"ไปบิดกระเจี๊ยวที่ซิงค์หน่อยได้มั้ย"
"มันหยดน่ะ"
เขาก็ต้องลากตัวเองลงจากเตียง
รู้สึกหดหู่ รู้สึกไม่เป็นชาย
รู้สึกอับอาย เดินลากขาไปห้องน้ํา
"ขอโทษที พอดีวิ่งตากฝนมาน่ะ
แล้วมันเปียกลงไปถึงกางเกงเลย"
เขาต้องงัดกระเจี๊ยวบวมน้ําหยุ่นๆ ออกมา
เอามันพาดขอบซิงค์
แล้วก็บิดน้ําออกอย่างหดหู่
เหมือนผ้าเช็ดจานของเด็กบาร์ตอนเวลาเลิกกะ
เขาลากขากลับไปที่เตียง
คุณนอนอยู่บนเตียง มือสองข้างวางปิดนม
"เลิกทําน้ําหยดลงพื้นไม้ใหม่ซะที"
"ทีนี้ก็มีอะไรกันได้"
"หมดอารมณ์แล้วอะ"
คุณก็จะ "ฉันอยากได้แฟนที่กระเจี๊ยวแห้งๆ"
นี่จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาในกลุ่มผู้หญิง
"แฟนใหม่นางน่ะ กระเจี๊ยวไม่เคยแห้งเลย"
นิกกี้ มินาจคงเอาไปแต่งเพลงฮิต
"แฟนฉันเจี๊ยวแห้งจ้ะ"
การคบกับใครสักคนนานๆ ก็ดีนะ
รู้สึกอุ่นใจที่ได้กลับจากทัวร์
แล้วเอกเขนกที่บ้าน
ใส่เสื้อฮู้ดของแฟน เหมือนหญิงสาวอ่อนหวาน
แต่เมื่อวันก่อน ฉันใส่เสื้อฮู้ดเขาอยู่หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ
เพราะฉันมันตัวสกังก์ แล้วเสื้อก็เริ่มกลิ่นตุ่ยๆ
แฟนฉันซักผ้าอยู่ แล้วฉันก็ "นี่เสื้อฮู้ดเธอ"
แล้วเขาก็ "นั่นไม่ใช่เสื้อฮู้ดฉัน"
ตอนนั้นแหละที่ฉันคิด "นั่นสิ เธอเป็นผู้ชายร่างเล็กนี่นา"
ที่จริงน่ะ ฉันใส่เสื้อฮู้ดที่ตัวใหญ่มากๆ ของคุณตาช่างทําบ้านจากแอลเบเนีย
ใส่อยู่แบบนั้นทั้งอาทิตย์ ต่อหน้าช่างคนนั้นเลย
เหมือนพวกไซโคพาธ
เอาชาไปให้เขา
ทั้งที่ใส่เสื้อเขา
ถามเขาว่าปูกระเบื้องห้องน้ําถึงไหนแล้ว
ทั้งที่ใส่เสื้อเขา
แต่ไม่เคยพูดขึ้นมาเลยทั้งอาทิตย์
ตาคนนั้นคงคิดว่าตัวเองจิตใจสับสน
พระเจ้า
ที่จริงคือฉันจะบอกว่าฉันมีบ้านแล้ว
ฉันมีบ้านแล้ว
เยี่ยมนะ มีบ้าน
เจ้าของบ้านเช่ามาสั่งเราไม่ได้แล้ว
ฉันคิด "สิ่งแรกที่จะทําคือหาหมามาเลี้ยง"
ฉันรักหมา เป็นทาสหมา
ไม่ใช่ทาสแมว
สมัยมหาลัยเคยเลี้ยงแมว
เลวร้ายมาก
ยินดีด้วย ถ้าคุณเก็บแมวถูกทิ้งมาเลี้ยง แล้วเข้ากันกับแมวได้ดี
แมวที่ฉันเก็บมาเลี้ยง เป็นปีศาจร้าย
มันขู่ฉัน ยอมให้ฉันโดนตัวอาทิตย์ละครั้ง
เหมือนใช้ชีวิตกับกะหรี่นิสัยเย็นชาจากรัสเซีย
เซ็กซ์เวิร์กเกอร์ โทษที
แต่แมวตัวนั้นดุมาก ฉันเลยคิดว่า "ฉันจะหาหมาตัวเล็กๆ มาเลี้ยง"
แล้วแฟนฉันก็บอกว่า "ไม่ได้ เธอไปทัวร์บ่อยเกิน"
เลี้ยงแมวสิ
ฉันไปเอาแมวมาเลี้ยง
แมวชั้นสูงติดหรู
ไม่ใช่แมวประเภทที่ทําร้ายเราโดยไม่มีเหตุผล
ฉันได้แมวพันธุ์ที่ซ่อมเส้นสมองแล้ว
ที่คุณอุ้มเล่นได้ เหมือนคนป่วยจิตเวช
มันดีมาก
ฉันรักแมวตัวนี้ยิ่งกว่าพ่อหรือแม่ฉันอีก
ในช่วงหกเดือน
ฉันให้ช่างประปาเข้ามา เขาบอกว่าแมวดูท่าทางเหงาๆ
เขาแค่พูดลอยๆ ว่าแมวมันดูเหงานะ
ฉันซื้อแมวอีกตัวทันที เพื่อช่วยแมวตัวแรก
ฉันรักแมวของฉันมากจนซื้อแมวให้มันเลี้ยง
ฉันรักมันมากกว่าที่คุณจะรู้ได้
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ใช่ทาสแมว
ฉันเป็นทาสหมา ที่ไม่มีหมา
พวกคุณเข้าใจใช่มั้ย
หลายคนในชีวิตฉันไม่เข้าใจ
ทันทีที่ได้แมวมา
ฉันก็เริ่มโพสต์รูปพวกมันลงอินสตาแกรม
คนที่ใกล้ชิดกับฉันที่สุด
แม่ฉัน เพื่อนรักที่คบนานกว่า 20 ปี
เริ่มเรียกฉันว่าแคทเลดี้
และซื้อของขวัญลายแมวน่าเกลียดให้ฉัน
แก้วน่าเกลียดที่มีรูปแมว
ภาพวาดเห่ยๆ รูปผู้หญิงอุ้มแมวไว้บนตัก
จะให้ชอบลงได้ไง ได้ของขวัญแบบนั้นแล้วเคือง
ฉันรักแมวของฉันเพราะพวกมันน่ารัก
ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่เป็นลูกแมว
เก็บกวาดที่พวกมันทําเลอะ ฉันรักพวกมันเพราะบุคลิกลักษณะ
ไม่ใช่เพราะมีรูปร่างเป็นแมว
เหมือนกับพวกคุณงี้ พวกคุณคบกันใช่มั้ย
คุณรักเขา คุณอาจโพสต์ถึงเขาในโซเชียลมีเดีย
ฉันคงไม่บังอาจให้ของขวัญคุณ เป็นปฏิทินของคนที่หัวล้านคล้ายๆ กัน
แล้วพูดกับคุณว่า...
"ทําไมไม่ชอบของขวัญล่ะ"
"พวกนี้โครงร่างเหมือนเขาเลยนะ"
คุณไม่ได้หัวล้านจริงๆ ด้วยซ้ํา ขอโทษที่ฉันพูดแบบนั้น
ฉันไม่อยากทําให้ใครเจ็บ
ถึงอยู่บนเวทีฉันจะเป็นตัวตึงก็เถอะ
ฉันไม่อยากทําให้ใครเจ็บ
ฉันรักแมวมากจนน่าขายหน้า
ฉันไม่ชอบที่รักพวกมันขนาดนี้เลย
เพราะปกติฉันเกลียด...
ไม่รู้ทําไมนะ
คนที่รักสัตว์มากเกินไป มีตอนจบที่ไม่ค่อยสวย
ไทเกอร์คิง
หนุ่มออสเตรเลียคนนั้น...
เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
พวกเขาจบไม่สวยเลย ดังนั้นอย่ารักสัตว์มากเกินไปนะ
ยังมีความคิดโบราณด้วยนะ
ว่าคนที่เป็นออทิสติก จะเชื่อมสัมพันธ์กับสัตว์ได้ดีกว่า
แล้วก็ชอบการมีสัตว์เลี้ยง มากกว่าคนที่ระบบประสาทปกติ
ฉันก็รู้สึกแบบนั้น
แมวฉันอยู่เคียงข้างฉัน แบบที่มนุษย์ทําไม่ได้
ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร พวกมันก็ไม่ตัดสินฉัน
มีหลายอย่างที่ฉันทํากับแมวได้ แต่ทํากับเพื่อนไม่ได้
ฉันช่วยตัวเองต่อหน้าพวกมันได้
โดยที่สีหน้าพวกมันไม่เปลี่ยนเลย
คุณทําแบบนั้นกับเพื่อนมนุษย์ไม่ได้นะ เว้นแต่คุณจะเป็นหลุยส์ ซี.เค.
ทีนี้ก็กลับไปทัวร์ได้
ก็ดีนะ ชีวิตที่บ้านที่ฉันมีตอนนี้
สมัยที่เด็กกว่านี้ ชีวิตฉันวุ่นวายมาก
ตอนนี้ชีวิตที่บ้านเป็นชีวิตที่ดี น่าเบื่อ มีแค่ฉัน กับแมว แล้วก็แฟน
แต่ถ้าคุณเป็นออทิสติก ก็จะไม่รู้สึกว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งอยู่ดี
แต่ถึงอย่างนั้น
ฉันรู้สึกมั่นใจว่าตัวเองเป็น ออทิสติกยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล เกรดเอบวก
ฉันกังวลมากกับการตั้งชื่อโชว์ว่า ออทิสติก บิกินี่ ควีน
เพราะฉันคิดว่าพวกคุณจะมองมา
และเพราะฉันไม่ใช่ เด็กชายตัวน้อยที่ถือรถไฟของเล่นไว้
ก้มมองพื้นเศร้าๆ
ฉันคิดว่าคุณคงนึก "ยัยนี่โกหก"
"จะได้ทําเงินจากคําว่าออทิสติก"
ฉันก็เลยเล่าให้เพื่อนสนิทฟัง อลิสัน
บอกว่า "คนดูคงคิดแน่เลย ว่าฉันไม่ได้เป็นออทิสติก"
อลิสันเป็นคนสุภาพมาก เธอนิ่งไปแป๊บนึง
แล้วพูดว่า "อย่าเข้าใจผิดนะ เฟิร์น"
"อย่าเคืองกันเลยนะ"
"เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นแล้วล่ะ"
"คนดูรู้ว่าเธอมีอะไรแปลกๆ
ตั้งแต่สองสามนาทีแรกที่เดินขึ้นเวทีแล้ว"
ฉันคิดว่านั่นเป็นคําชมที่ดีที่สุดเลย
ฉันพอใจมาก
เพราะช่วงก่อนจะรับการวินิจฉัย
แทบทุกคนในชีวิตฉันบอกว่า
"ถ้าเธอไม่ได้เป็นออทิสติก ก็ไม่รู้จะเป็นอะไรแล้ว"
แล้วหลังการวินิจฉัย กระดานก็พลิก
คนพากันพูดว่า "ท่าทางไม่เหมือนออทิสติกเลย"
ฉันแบบ "รู้อะไรเกี่ยวกับโรคนี้บ้างเนี่ย"
จะมีคนสัมภาษณ์แม่คุณ ตอนที่คุณรับการวินิจฉัย
ไม่แม่ก็พ่อ
แล้วจะมีคนมาสัมภาษณ์แม่
แบบว่า "ตอนเป็นเด็ก เธอมีอาการโรคออทิสติกรึเปล่า"
แม่ฉันควักรายการออกมา
แต่ละอันเหมือนหลุดมาจากเรื่องเรนแมน
ที่แม่ไม่เคยพูดถึงมาก่อนเลย
แม่พูดแบบ "อ๋อ เธอเคยคํารามใส่คนแปลกหน้า
เวลาเขาคุยด้วยตามทาง"
"แต่เราแค่คิดว่าเธอเป็นปีศาจร้าย"
นิกายโรมันคาทอลิกสมัยยุคกลาง
ทําไมฉันถึงไม่ถูกจับถ่วงน้ําตอนเกิดนะ
"เราแค่คิดว่าเธอเป็นปีศาจร้าย"
เคยมีคนบอกด้วยว่า...
เคยมีคนบอกว่าฉันไม่ได้เป็นออทิสติกหรอก เพราะฉันมีแฟน
เพราะคนเป็นออทิสติกต้องเป็นปีศาจทะเล
ฉันเคยคิดว่าความคิดนั้นไร้สาระดี เพราะมันคือการคาดเดา
ว่าผู้ชายฟังสิ่งที่ผู้หญิงพูด
ฉันจะยกตัวอย่างให้ฟัง
ไม่มีใครฟังฉัน จนกระทั่งฉันถือไมค์
ฉันจําได้ว่าเคยอ่อยนายคนนึง
คนทึ่มๆ ที่เจอที่โฮสเทลสําหรับนักท่องเที่ยว สมัยฉันเป็นสาวๆ
แล้วฉันก็เอากับเขา ขอโทษที่ใช้คําหยาบ
แต่หลังจากนั้น เขาหันมาหาฉัน พูดว่า
"เธอว่าเป็นไง"
ฉันตอบ "ไม่ได้เรื่อง ห่วยสิ้นดี"
แล้วเขาก็ "อ๋อ ดี"
คิดว่าเขาฟังฉันมั้ย คิดว่าเขามองหา
ลักษณะที่แอบๆ ของผู้หญิงที่เป็นออทิสติกเหรอ
ไม่เลย
แต่เอาเถอะ ฟังนะ
ในที่สุดฉันก็เริ่มรับได้กับโรคออทิสติกแล้วล่ะ
แต่ก็ยังรู้สึกนอกคอกอยู่ดี เหมือนว่าเราเข้ากับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้
ฉันเลิกพยายามปรับตัวให้เข้ากับผู้หญิงคนอื่นแล้ว
ทุกครั้งที่พยายาม ผลมันยิ่งแย่
แต่ความรู้สึกที่อยากเป็นส่วนหนึ่ง
บวกกับประสบการณ์เฉียดตายล่าสุด
ทําให้ฉันอยากทําอะไรสักอย่าง
ที่ทําให้ตัวเองรู้สึกเป็นที่ยอมรับบนเวทีในทุกๆ คืน
แล้วฉันก็หาวิธีได้ ฉันต้องให้พวกคุณคนนึงช่วย
ฉันคอยมองหาจากแถวหน้าอยู่
แบบว่า "ใครท่าทางสติสมประกอบบ้าง"
"ใครที่ดูเหมือนจะช่วยฉันนะ" ในกลุ่มผู้ชมฉันอาจหายากหน่อย
คุณช่วยฉันได้มั้ย
โอเค คุณชื่ออะไร
ออลลี่ ฉันจะเปิดเพลงนะ
ช่วยเปิดเพลงหวานๆ ซึ้งๆ ได้มั้ยคะ
ขึ้นมาสิ ปรบมือให้ออลลี่หน่อย
รับไมค์ไปเลย
โอเค
ฉันเห็นคุณมากับแฟน
ใช่
อย่าหันไปมองเขาอีกนะ
"บรู๊คลิน เบ็คแฮมที่รัก...
ผมอยากให้เพลงโปรดของเราเล่น ในตอนที่ผมทําสิ่งนี้"
"แย่หน่อยที่ค่าจ้างเล่นเพลงของชะไนยา ทเวน ที่โรงละครมันแพงไป"
แพงไป
"งั้นเราเปิดเพลง จากเครื่องเล่นบ้านๆ แทนแล้วกัน"
"ในหนึ่งชั่วโมงนี้ คุณทําให้ผมมีความสุข
ยิ่งกว่าที่แฟนผมทําให้ในหนึ่งปีที่ผ่านมา"
"พอเราออกจากที่นี่เมื่อไหร่ เขาได้ถูกสลัดทิ้งแน่ ฮ่าๆ"
เขาดูมีความสุขมากเลย
เขาไม่กังวลเลย
"บายนะตัวเอง"
"ความรักของเราช่างแสนพิเศษ"
"คุณเป็นผู้หญิงที่สวย อ่อนไหว มีเสน่ห์
และผมไม่อยากให้ใครอื่นที่ไม่ใช่คุณ ตดอัดไข่ผม"
เสียงคุณสั่นๆ แบบตื้นตันนะ
ใช่
"ผมสัญญาว่าจะจุมพิตนมเหี่ยวๆ ของคุณทุกวัน
แม้คุณจะเหลือแค่โครงกระดูก
แม้คุณจะตายไปแล้วก็ตาม"
ว้าย ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีอะไรแบบนี้
"เพราะฉะนั้น ผมจึงขอ..."
ไม่ได้เตี๊ยมเลยนะเนี่ย ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะมาขอตอนฉันทํางาน
"ผมขอคุณแต่งงานด้วยแหวนวงนี้
ซึ่งวางบนหมอน ที่สักวันผมจะใช้อุดหน้าคุณ
ในตอนที่คุณป่วยใกล้ตาย"
ออลลี่ ไม่ต้องทําเสียงดีใจนักก็ได้ เสียงร่าเริงเชียว
ใกล้จบแล้ว
"และผมหวังว่าคุณจะตอบตกลง"
ตกลงค่ะ คําตอบไม่ได้อยู่บนกระดาษนะ แต่อยู่ในใจฉัน
ตกลงพันครั้งเลยค่ะ ทีนี้มาให้ฉันแตะหน้าอกคุณ
เราจะได้มีรูปสําคัญลงอินสตาแกรม
ไว้อวดว่าฉันเป็นผู้หญิงจริงๆ
ใจเต้นแรงนะเนี่ย
ปรบมือให้เขาหน่อยค่ะ เก่งมากเลย
ในที่สุดฉันก็รู้สึกประสบความสําเร็จ ในฐานะผู้หญิงคนนึง
พวกคุณเองก็น่ารักมาก พวกคุณทําให้โชว์ครั้งนี้สนุกสนาน
ขอให้สนุกกับค่ําคืนและชีวิตที่เหลือค่ะ ฉันเฟิร์น เบรดี้ ราตรีสวัสดิ์
คําบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส