Downloaded from YTS.MX
Alkışlarınızla karşınızda Fern Brady!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Selamlar!
Autistic Bikini Queen gösterime hepiniz hoş geldiniz.
Stand-up gösterisi için bulduğum en berbat isim bu oldu galiba.
Özellikle ilgilenen kitle her şeyi düz anlamıyla anladığı için.
Çok üzgünüm, gösterinin otizmle hemen hiç alakası yok.
Gerçi ben gerçek bir otistiğim.
Kapanma sırasında En İyi Otistik takdir belgemi de aldım.
Otistik olduğumu açıklamaya başlamamla birlikte
işler çok zorlaştı.
Ne de olsa otistikler arasında seksi kadınlara pek rastlanmıyor.
"Dünyada görmek istediğin değişimin kendisi ol" diye düşündüm.
Bunu yapan bir ben varım, bir de Greta Thunberg.
O iklim krizini çözüyor.
Bense boşalmayla ilgili boş espriler yapıyorum.
Herkes kahraman olmaz.
Sonuçta konumuz otizm değil, o yüzden kısaca anlatayım,
benim çok etkili iletişim dediğim şeyi
aslında pek çok insan büyük kabalık olarak algılıyor.
Hatta iyi biri olmaya...
İyi biri olmaya, insanlara yardım etmeye çalıştığımda bile.
Bir keresinde annemi teselli ediyordum. Çok ağlıyordu.
Anneannem demans sebebiyle hastaneye yatırılmıştı.
Olur öyle şeyler.
Anneme dokunmayı, ona sarılmayı hiç sevmem.
Hem niye seveyim? Kadın sevgilim değil ya. İğrenç!
Anneme asla dokunmam!
Ben de biraz taviz verip elimi kadının omzuna doğru uzattım.
Aynı şey sayılır.
Dedim ki "Anne, durum bundan sonra daha da kötüleşecek."
Kim o alkışlayan?
O sizin gibi gülüp alkış tutmadı. Hatta daha da çok ağladı.
Artık gerekeni biliyorum.
Çünkü ne zaman sosyal bir falsom olsa hemen ne gerektiğini araştırırım.
Yapmanız gereken rahatlatıcı, ufak bir yalan söylemek. Öyle değil mi?
Öyle sahte bir klişe.
"Endişelenme anne" falan gibi bir şey.
"Her zaman umut vardır. Güneş yine doğar.
Belki güneşli günlerde anneannemi cam kenarına oturtursun.
Beyni pelteleşirken yüzüne vuran güneşin tadını çıkarır."
Olamaz!
Yalan söylemeyi sevmiyorum.
Söyleyebilirim söylemesine de
ne zaman yeltensem inanılmaz abartıyorum.
Hep "Endişelenme anne,
anneannem bir haftaya kalmaz bilgi yarışmasına katılır" falan diyorum.
"Küçük geceliğini hazırla.
Sandalyeye oturt, hastaneden çıkar. Her şey süper olacak."
Hiç sormayın.
Bu arada nörotipik insanlarda, yani sizde,
benim tanımımla "ne olursa olsun durumu düzeltmeye çalışmak" gibi
patolojik bir eğilim oluyor.
Bazen nörotipik birine otistik olduğumu söylediğimde
şu cevabı alıyorum, "Merak etme Fern. Bu bir süper güç."
"Öyle mi?" diyorum.
"Cidden süper güç mü?
Eğer Süpermen süper insan gücüne sahip olmak
ve bir anda dünyanın etrafında uçabilmek varken
size 1960'ların depresif şairi Sylvia Plath hakkında nutuk çekseydi
ve hiçbir şekilde ilgisizliğinizi anlayacak yetide olmasaydı
bundan da iyi bir film çıkar mıydı yani?"
Süper güçmüş.
Kimliğimle ilgili önemli bir şey daha öğrendim.
Bana hep "İskoç komedyen Fern Brady" diyorlar.
Bu çok sinirime dokunuyor çünkü Brady çok İrlanda kokan bir soyadı.
Ailemi koyu İrlandalı diye biliyordum.
İskoç komedyenler, tanıdığım birçok İskoç Burns Gecesi'ni sever.
Aziz Andrew Günü'nü, İskoç eteğini, yahniyi sever.
Anca siz de Katolik'seniz kendimi size yakın hissederim.
Yani her pazar size akapella söyleyen bir sübyancınız varsa...
Kutsal Ruh'un birliği altında
Yüce Babamız
Tam sevdiğim insan tipi.
Neyse, bir DNA testi yaptım, şu internetteki testlerden.
İllaki biraz İrlandalılık çıkacaktı ama %98,3 İrlandalıymışım!
Hayatımda hiç İrlanda'da yaşamadım. Evet, çak!
Annem ve babam da öyle.
İskoçya'da mezhepçiliğin ne kadar güçlü olduğunun kanıtı.
Katolikler Katoliklerle tekrar tekrar akraba evliliği yaptığından.
Yüzler her nesilde daha da kıllanıyor.
İngiliz olmadığıma hiç böyle sevinmemiştim. İyi ki değilim.
Sadece %1,7 İngiliz'im.
O da Londra'ya ilk taşındığımda evsiz bir adamın gözüme tükürmesinden.
Spor salonuna çok giderim.
Yani gitmeye çabalıyorum çünkü insanlar hep resmimi çekiyor
ve görünce ölesim geliyor.
Ölüm kaldırışının doğrusunu göstermek isteyen adamla
kavgaya giriştiğim için Londra'daki spor salonuna girmem yasak.
Öyle işte.
Gerçekten.
Üstünde "Halterle ne yaparsam yapayım sakın bana yaklaşmayın" yazan
bir tişört giyesim var.
"Şöyle yapsam bile."
"Konuşmayın!" Tişörte hepsi nasıl sığar, bilmem ama beni anlıyorsunuz.
Spor salonu maceralarımı İskoçya turnesine saklayayım.
Spor salonları öyle lüks ki oraya taşınasım geliyor.
Neden mi? Çünkü bomboşlar.
İçeride...
İçeride yeller esiyor.
İskoçya'nın spor salonlarında
doğru çömelmeyi öğretecek İskoçlar olmuyor.
İskoçya salonlarındaki erkekler
kalp krizi veya sağlık sorunu sonrası gelmiş gibiler.
Şahane.
Sağlığıma çok dikkat ederim.
Bunu söyleyince insanlar hep şaşırıyor. Sağlığıma çok dikkat ederim.
Artık daha da özen gösteriyorum
çünkü yaşlıyım ve bu iş genç kadınlara göre.
"Çok yaşlıyım.
Bu gösteri beni çok bunaltıyor ve çok yaşlıyım, 36 yaşındayım.
Biliyorum, bu..."
Orada gülen bir ihtiyar mı var?
O küçük gri yüzünü görebiliyorum, "Bu da yaş mı?" diyorsun.
"Bana göre daha cenin sayılırsın."
Bu ne cüret?
Üzgünüm, evet, çok yaşlı değilim
ama bir kadınsan 36 yaş
hayatında bazı şeylerin olmayacağını kabul etmeye başlaman gereken yaşlardan.
Hayatın hep hayal ettiğin gibi olmayacak.
Ben kendimi hep şöyle hayal ettim.
İçtenlikle söylüyorum, hani şöyle tipler vardır...
Orta sınıf için maskeli, davetiyeli özel seks partileri olur ya?
Gözleri Tamamen Kapalı hikâyesi.
Bildiğinizi biliyorum.
Bu yaşa geldiğimde bir tanesine katılmış olurum diyordum.
Bundan sonra katılmayacak olmamın sebebi 30'lu yaşlarımın sonlarına gelmem değil.
Daha ziyade bu saatten sonra çağrılacağım seks partilerinin kalitesinin
hızla düşmeye başlayacak olması.
Artık maskeli balo olmaz.
Olsa olsa Gumtree'de reklamı yapılan, pis bir eş değiştirme partisi olur.
Swindon gibi cehennemi andıran, çok tenha bir yerde.
Swindon'a hiç gitmedim. Tek bildiğim, onlar inince tren güzelleşiyor.
"Artık korkmuyorum."
Mecburen o partiye gideceğim.
Tombul bir tesisatçı bana domuz pastırmalı Frazzles verecek.
Düşlediğim gibi bir porselende değil,
polistiren bir kapta tabii.
Onu yalayıp yutmam gerekecek.
Bunu mezara doğru yol alan, sarkık, yaşlı yüzümle
ve memnuniyetle yapacağım.
Ölüm yakın. Beden bunu biliyor.
İşte bu yaşın zorluğu da bu. Yüzün kafatasına göre fazla sarkıyor.
Gittikçe selfie'lerimin çoğunu bu açıyla çekeceğim ki
yüzüm kulaklarımın arkasına doğru düşsün, ben de gerçek Fern'ü tekrar görebileyim.
Göğüslerim eskiden müthişti.
Aranızda gocunan varsa kusura bakmasın ama 7/24 mükemmeldiler.
Ne yapacaklar diye düşünmeme gerek yoktu çünkü tek kelimeyle...
Kapanma sırasında ise galiba depresyona girdiler
ve her şey gibi onlar da zemin yönünde pörsümeye başladılar.
Kafamda rahatsız eden bir düşünce belirdi.
"Artık param var. Memelerimi yaptırabilirim."
Sonra başka küçük bir ses "Hayır" dedi.
"Giysilerinin altında çürüsünler.
Onlar yeterince ilgi odağı oldular.
Şimdi parlama zamanı bende."
Edinburgh 2006. Memelerimin altın çağıydı.
O zamanlar kucak dansçısıydım. Daha iyi bir hayat isteyemezlerdi.
Sizin gibi tiyatroya giden kalabalıklara kucak dansçısıyım derken kötü hissederdim
ama üstünden yıllar geçti, genç kadınların OnlyFans'te yaptıklarına bakın
ya da dürüst olayım, Facebook'taki tatil fotoğraflarına.
"15 yıl önce striptizciydim" demekle
"1920'lerde asi bir dansçıydım" demek aynı şey gibi gelmeye başladı.
Çok tuhaf, değil mi?
Seyirciler arasındaki büyüklerin
"Merak etme. Kızım olsan seni yine de reddederdim"
dediğini hissediyorum hep.
Ama aynı zamanda Z kuşağını, gençleri de anlayabiliyorum.
Size "striptiz kulübü" desem "Hangi tuhaf kabareydi o?" dersiniz.
Sonra da TikTok'ta porno çeker, uçan kaykayla gece gökyüzüne uçarsınız.
Bu gençler neyin peşinde, anlamıyorum.
Neyse,
memelerim pörsümüş iki yaşlı kadın gibi giysilerimin altında yitip gidiyor.
Onlara böyle diyorum.
Birbirlerine İskoç striptiz kulüplerindeki o muhteşem günlerini hatırlatıyorlar.
Titanik'in ilk sahnelerindeki o yaşlı kadın misali.
Seks delisi olduğu eski günlerini düşünüyordu.
Şunlar anladı.
Titanik'in konusu buydu.
Gemide iyi iş pişirdi ama adam kurtulamadı.
"Kimin umurunda? Fakirin tekiydi. Gardırobumdan çekil Jack!"
Sıra benim memelerimin anılarında.
İki yaşlı hanım.
"Eileen, erkekler bize bakmak için para öderlerdi, hatırlıyor musun?
Evet, ne muhteşem günlerdi.
Fern'ün neredeyse kulağına değiyorduk.
Şimdi göbek deliğine doğru batıştayız,
gittikçe mezara doğru yol alıyoruz
ve belli ki birimiz diğerinden daha hızlı.
Sana yetişirim bebeğim."
"Olumsuz olma Agnes.
Albay Kaddafi'nin yeğenlerinin
özel dans için 40 sterlin teklif ettiğini hatırla.
Ya da Kaddafi ailesinden olduğunu iddia edenlerin."
Güzel zamanlardı.
Seyirciler bazen Kaddafi kısmını uydurduğumu düşünüyor.
Sadece şu detayı belirteyim, buna çok güceniyorum
çünkü Libya siyasetinden bunu uyduracak kadar anlamam.
Kaddafi'yi sizce nereden biliyorum?
O gece Big Daddy O'da yeğenleriyle tanıştım.
Big Daddy O artık Meksika restoranı
çünkü burjuvalaştırma sapıklar için yıkım oluyor.
Neyse, şimdi alaca karanlık yıllarımdayım, hayatımın ikinci yarısına ilerliyorum.
Fark ettim de kendime söz vermiştim.
Hep küçük, korkak bir tavuk olmayacağım diye.
Sahnede öz güvenli görünüyormuşum ama sahne dışında çok utangaç biriyim.
Bunu bırakmanın vakti geldi diye düşündüm.
Geceleri gösteri sonrası dolaşmayı severim.
Adım sayımı tamamlamaya çalışırım.
Ama geceleri yürümeyi seven bir kadınsan
her akşam yürüyüşünü kendi cinayetine dair düşünceler gölgeler.
Bu, işin stres atma kısmına engel oluyor tabii.
"Hayır, hep böyle düşünmüyoruz" dediğinizi duyar gibiyim.
"Biz normaliz."
Geceleri dolaşırken korkmamın iki sebebi var.
Birincisi, anormal bir şekilde kafasında sürekli öldürüldüğümü kuran
bir babam var.
Aileler çok endişe duyar, biliyorum ama dinleyin.
Yürürken ne zaman babamı arasam ilk söylediği şey
"Sakın öldürülme!" olur.
Ben de derim ki
"Daha büyük düşün baba."
Yani...
Kadınlar, gece dolaşırken gerilirseniz bilin ki ben şöyle rahatlıyorum.
Babamı hep böyle teselli ederim. Gerçi hiç olmaz ama.
İstatistiksel olarak
gösteriye birlikte geldiğiniz adamın sizi öldürme olasılığı çok daha yüksek.
Montunu, ayakkabılarını giy. Kapıdan çık, adımları tamamla.
Bu birçok yönden daha sağlıklı bir seçenek.
İkincisi, babam beş yaşımdan beri böyle.
Okulun ilk günü
küçük okul çantamın yanına bir düdük astı ve "Dinle civcivim" dedi.
"Seni götürmeye kalkan bir adam olursa düdüğünü çal.
Sert üfle."
Okulun ilk günü için oldukça travmatik bir anı olması bir yana
hep teyakkuz hâlinde olmak, bir minibüsün arkasına tıkılmayı beklemek
bir askeri silah yerine kaşıkla savaşa göndermeye benzemiyor mu?
Ne yapacaktım? Sübyancıları neşeli melodimle mi uzaklaştıracaktım?
Çocuk kaçırma konusunda birçok tabuyu çoktan yıktılar zaten.
Şöyle mi yapacağım...
Pek işe yaramaz, olsa olsa endişeli bir yetişkin olduğumu gösterir.
Korkmamın diğer bir sebebi de,
ki bence geçerli bir sebep,
Londra diye bir yerde yaşıyor olmam.
Denedim.
On yılımı verdim. Alışamıyorum.
On yıl sonra rahatlıkla söyleyebilirim,
şerefsiz insanları ya seversiniz ya da sevmezsiniz.
Yoksa zamanla sevmek diye bir şey yok.
Berbat.
Küçükken televizyonda gördüğüm Londra'yla hiç ilgisi yok.
Londra'nın iyi insanlarının suçu değil.
Komedi camiası bana çok iyi davrandı.
Bence asıl suç Richard Curtis evrenindeki filmlerde.
Gerçek hayatta henüz karşılaşmadığım
orta sınıf İngiliz tarzını konu alırlar.
Ben şu tarz filmlerle büyüdüm,
"Adım Will. Notting Hill'de şirin bir kitapçıda çalışıyorum.
Bu sokakta herkes dosttur."
"Harikaymış Will. Kitaba bayılırım.
Ama İskoçya'da kitap okuduğum için beni dövüyorlar.
İzin ver sana ve bariz beyaz olan arkadaş grubuna ben de katılayım."
Londra'ya geldim. Kimse dost değildi. Will ve kitapçı da ortalıkta yoktu.
Onun yerine Londra'nın Lewisham bölgesinde yaşıyorum.
Yani her yer yıkık.
İnsanlar Tesco'da gobit ekmeğiyle tartışıyor.
"Bunların daha mı çok dostu olacak?" diyorum.
Beni belediye otoparkında sık sık takip eden biri var,
koşarken yüz ifademi bile değiştirmiyorum.
A Muppet's Christmas Carol
Dickens tarzı bir cehennem olan 2023'ün Londra'sını,
Aşk Her Yerde'den daha iyi anlatır.
Tabii Londra'ya haksızlık etmeyelim.
Filmlerde daha güzel temsil edilmesini istiyoruz sadece.
Bunu şuradan biliyorum.
Bir arkadaşım İskoçya'dan New York'a tatile gitti.
Döndüğünde "New York nasıldı?" dedim.
"Harikaydı" dedi.
"Vardığımda ilk yaptığım şey şu sarı taksilere binmek oldu.
Taksi şoförü tıpkı filmlerdeki gibi tam bir piçti!"
Filmlerde nasıl olduklarını bilirsiniz. "Bırak ya! Kahve getir!"
New York'la ilgili filmlerdeki o pisliklerden işte.
O an aklıma bir fikir geldi.
"Londra'da geçen daha iyi, daha gerçekçi romantik komediler yapılmalı."
Lewisham'a giden 185 no.lu gece otobüsünde birbirine âşık olan bir çift olmalı.
"Ne dedin Henry? Benimle bir hayat kurmak mı istiyorsun?
Ölüm makinesi olduğunu söyleyen arkadaki şu adamın sesinden
seni duyamadım da."
Sonra adam onları kovalar, el ele gülüşerek kaçarlar.
Yanan bir çöp kutusunun önünde öpüşürler.
İskoçya'da büyüyen küçük kızlar da
televizyon ekranına bakıp "Büyüyünce yaşamak istediğim yer" derler.
"Londra."
Her neyse, sürekli korktuğum için Londra'yı suçlayamam.
Taşınamam da.
Bir yerden sonra memlekete döneceğim, hayalim bu ama insan tam Londralılaşıyor.
Öyle korkunç bir piçe dönüyorsun ki şehirden ayrılamıyorsun.
Londralılaştığımı işte böyle fark ettim.
Glasgow'da bir kafede koca bir kahvaltı tabağı almıştım.
Derken 85'inde bir kadın arkamdan yaklaşıp "Çok güzel bir kahvaltıya benziyor" dedi.
Ani bir içgüdüyle yemeğimin üstüne kapandım.
"Çekil git!
Sosislerimi de yiyeceğimi de alamazsın."
Artık Londra'da kalmam gerek.
Ama turnelerde huzursuz oluyorum.
Tek başına seyahat etmek, otellerde kalmak bu işin büyük bir parçası.
Bu konuda pek iyi değilim.
Trenle Edinburgh'den Glasgow'a gidiyordum.
Trende körkütük sarhoş ve epey maganda üç İskoç adam vardı.
Hakkımda şunu bilmelisiniz,
güçlü bir aksanım olabilir ama 13 yıldır İngiltere'deyim
ve sarhoş İskoçlardan hepiniz kadar ben de korkuyorum.
O hödüklere bakıyordum.
Vagonda sadece biz vardık. Gürültü önleyici kulaklıklarımı takmıştım.
Hakkımda ne dediklerini düşünüyordum.
Kesin şöyle diyorlardı,
"Trenden iner inmez bu kaltağı öldürelim.
Sırf zevkine yapalım."
Titriyordum.
Glasgow'a girerken kulaklıklarımı çıkardım ki
hakkımdaki planlarını öğrenebileyim.
Elebaşları bir şeyi işaret ediyor ve aynı zamanda bağırıyordu.
"Tek bilmek istediğim o kahverengi sosun içinde ne var?" diye.
Bunu...
Bunu kimse söyleyemez.
Aklımdan iki şey geçti. Birincisi, anksiyetem coşmuştu.
İkincisi, içinde demirhindi var.
Otellerde de aynı şey oluyor.
Çoğunlukla otellere cumaları giriş yaparım
ve önümde yalnız geçireceğim, gösterilere çıkacağım koca bir hafta olur.
Bir otele yerleşirim,
bekârlığa veda partisi yapmayan yegâne kişi de benimdir.
Geçenlerde bir otele gittim, böyle tam 50 kişi vardı.
Erkekler en berbat hâllerinde. Erkekler üzerlerine alınmasın.
Ama öyle bağırınca korkutucu oluyorsunuz. "Beyler!" diye.
O grup zihniyetiniz.
Küçük kadın beynimin içinde bir ses "Olamaz" diyor.
"Sevmedim. Bu saplardan uzak durmalıyım."
Bekârlığa veda partilerinde çoğu zaman öyle geriliyorum ki
yanlarında kahvaltı bile edemiyorum çünkü çok korkutucu oluyorlar.
Kahvaltıya inip bunu başaracağım, diyorum.
Sonunda sadece sıcak ekmeğime odaklanıp
dönen lanetli tost makinesinin başında dönüp duruyorum.
Sonra "Aslında kahvaltı kalsın" diyorum.
"Bekârlığa veda partilerinden tırsıyorum." Geçen yıl "Kendine gel" dedim.
"Bekârlığa veda partisinden korkulur mu?
Alt tarafı bir grup erkek işte. Bir tür ritüel yapıyorlar.
Evet, kahvaltıda birbirlerinin sidiğini içiyorlar.
Evet, Borat kostümünü giymek için 10 yıl gecikmişler.
Tüm bunları yapıyorlar
çünkü içlerinden biri Sarah'yı seviyor.
Hem de öyle çok seviyor ki onunla evlenecek
çünkü aşklarının sonsuza dek süreceğine içtenlikle inanıyor.
İçler acısı bir durum."
Böyle içler acısı bir durum beni nasıl korkutabilir?
Darren'ın Sarah'ya olan aşkını kutlayan bir grup delikanlı işte.
Evliliği ancak dalgasına düşünebilirim
veya Channel 4, kaçık bir reality şov için evleneyim diye para öderse.
Bunun erkeklere karşı alaycı, iğneleyici tutumumla ilgisi yok.
Randevu olaylarında harikayımdır. Randevu olaylarında fena hâlde iyiyimdir.
Ben 10, 11 yıldır bir adamla çıkıyorum. Çok uzun, değil mi?
Şu an tanıdığımız herkes evleniyor.
Yaşım 36 ama kendimi 18'imde sanıyorum. Bu biraz tuhaf.
Ona hep derim ki
"Bu salakların nesi var, neden evleniyorlar?"
"En iyi dostlarımız mı?" "Evet."
O da hep aynı cevabı verir,
"Daha önce anlatmıştım. İnsanların evlenme sebebi genellikle
ailelerinin ve arkadaşlarının önünde aşklarını ilan etmek istemeleridir."
Böyle der.
Değil mi ama?
Gülüyorum çünkü böyle bir şey yapmak için ekstazi etkisinde olmam gerek.
Neden bir seks kaseti yapmıyorum?
Ama duygularımı da katarak!
Ailemin ve arkadaşlarımın önünde aşkımı ilan edecek değilim.
Siz evlenmiş olabilirsiniz.
Aile ve dostlarınız alkollü ortamda güvenle bir araya gelebilecek
iyi ve normal insanlardır.
Benimkiler değil.
Babamın 2014'te evlendiği Milton Keynes'li Julie'nin önünde
aşkımı ilan etmem ben.
Soyadını bile bilmiyorum!
Somon veya tavuk söyleyip sonra geri göndersin diye
cebimden para bayılmam gerekir çünkü Julie böyle yapar.
Sevgilimin aile etkinliklerinde tam bir baş belası olan
eski IRA üyesi amcasının önünde aşkımı ilan etmem.
IRA'yı duymuş olmanız içimi rahatlattı. 80'lerde epey popülerdiler, değil mi?
Ama şu güzel olur.
Töreni baştan sona, sevgili edinmesi bile yasak olan,
istatistiki olarak seks suçlusu olabilecek ufak tuhaf adam yönetsin.
Ne kadar da romantik!
Bir türlü anlayamadığım şey şu.
Madem ilkinde evliliğini mahvettin, ikinci kez neden evleniyorsun baba?
Peki...
İkinci düğününde yemin ederken gülmekten altına etmeden nasıl duruyorsun?
Nasıl içtenlikle yemin ediyorsun?
"Seveceğime, sayacağıma ve itaat edeceğime...
Bu sefer olur herhâlde!"
Aslında romantik olmadığımdan değil.
Birini sevince tam seviyorum, ondan. Çok yoğun seviyorum.
Ama sevgilime beslediğim özel ve kıymetli aşkımı
bir ton insanın önünde söylemek istemem.
Bu, duygumu ucuzlatır.
Çünkü insanlar farklı nedenlerle âşık olurlar.
Bazen de âşık olma nedenlerini düğün töreninde söylerler.
Genelde düğünlere pek davet edilmiyorum.
Neden acaba?
Bazen neden âşık olduğumuzu anlatırız.
Törenimizde ben çıkıp "Sevgilim üç yılda kredi puanımı yükselttikten sonra
birbirimize âşık olduk" dediğimde kimse gözlerini devirmesin.
"Söylemem gerek, kürtajım için kayak tatilini iptal ettiğinde
ona fena vurulmuştum."
"Muhteşem bir hikâye."
"Disney'in animasyon filmini yapması artık an meselesi."
"Kürtaj Prensesi."
İngiltere'de yaşamanın en sevdiğim yanı bu.
"Kürtaj" diyebiliyorsun
ve kimse İskoçya'daki gibi elinde mızrakla peşine düşmüyor.
İskoçya'da kürtaj demeye gör, İsa izliyor sanıyorlar.
İngiltere'de ise parası olan orta sınıftan bir dolu insan
"Evet, bebekleri öldürün!" diyor.
Diplomanı al. Tam gaz sosyal serbestlik.
Bayılıyorum.
Geleneklere karşı olduğumu düşünmeyin.
Evlilik konusunda oldukça gelenekselim.
Hatta bence birçok kimseden daha çok
çünkü bence evlilik, mal varlıklarını birleştirip
finansal açıdan güçlü bir çift olmak demek!
Başını salladığını gördüm.
Bu yüzden icat edildi.
Çiftlikleri, ailenin gücünü, parayı bir araya getirmek için.
İçinde aşk yoktu. Onu sonradan uydurdular.
Kadınları onlara yaramayacak bir şeye ikna etmek için.
Beyler, bu iş size yarıyor.
Benlerinizi inceliyoruz. Adil bir anlaşma değil.
Sırtınızdaki benleri inceliyoruz. Kadınlara yararı yok.
Evliliğin aşk kısmı numara. Aşk bir yanılsamadır.
Cumartesi gecesi diğer kadınların
çirkin sevgili ve eşlerini çalmak istediğini sanan kadınlar da
bunun kanıtı.
Bir şey söyleyeceğim.
Cinsel kıskançlık krizine girenler erkek mankenlerle çıkan kadınlar değildir.
Asıl gudubet insanlarla çıkanlardır.
İnsan müsveddeleri.
Bir şişe prosecco içtikleri anda
"Tony'mden uzak dur!" derler.
"Koca Çirkin Tony'yi isteyen yok bebeğim.
Birbirinizi bulmanız iyi olmuş.
Ama Çirkin Tony'yi isteyen yok ve ona yapışarak..."
Cinsel kıskançlık çok onursuz bir duygu.
Birini seviyorsan özgür bırak. Sevgilime hep bunu söylerim.
"Hadi git. Git bir ilişki yaşa."
Özgür bırakın. Koca Çirkin Tony'ye yapışma.
Öyle yapınca koca bir bok yığınını kucaklıyor gibi duruyorsun. Hoş değil.
Onuncu yıl dönümüm için medeni birliktelik anlaşması yapacaktık.
Artık evlenmek yerine bunu yapabiliyorsun.
Medeni birliktelik kaydı yapacaktım
ve bunun için formları doldurmaya başladım.
Hepsini doldurmak gerek. Sıkıcı. Romantizmle falan güç toplaman gerekiyor.
Formları dolduruyordum. Aklımda romantizm, aşk falan vardı.
Derken son sayfaya geçtim
ve banka kartımı üst katta unuttuğumu fark ettim.
Dizüstü bilgisayarı kapattım.
Siktir.
Aşk çok güçlü ama Netflix'teki Pamela Anderson belgeseli kadar değil.
Ama medeni birlikteliği halledeceğim.
Bu işi halletmeye niyetliyim
çünkü sonuçta ben de her küçük kızın istediğini istiyorum.
Babamın sahip olduğu yaşam destek makinemi kapatma hakkını
partnerime devretmek.
İnanıyorum ki bitkisel hayata girersem
pragmatik sevgilim makinemi kapatma nezaketini gösterecek
veya doktor yokken beni yastıkla boğacak
ve başarılı bir Guardian kampanyasından sonra
kısa veya orta süreli bir hapis cezası alacak.
Babam sıkı bir Katolik ve ötanaziye karşı. Bunu açıkça ifade etti.
Henüz evlenmemişken başıma bir şey gelirse babamın ne yapacağını biliyorsunuz.
Beni oradan oraya sürükleyecek. Disneyland'e, Lourdes'a.
Disneyland'le Lourdes arasında mekik dokurken
ben de göz kırparak
"Konuyu Yüksek Mahkeme'ye taşıyalım" mesajını vermeye çalışacağım.
"Hayır, kızımız hâlâ orada bir yerde.
Bazı günler güneşli havalarda onu pencerenin yanına oturtuyoruz.
Tümüyle hareketsiz ifadesinden anlıyoruz, yüzüne vuran güneş ışığı hoşuna gidiyor."
Ağzımla ıslık çalmaya çalışacağım.
Göz kırparak da "Öldür beni baba!" diye işaret vereceğim.
Güzel, aranızda ölümü ve çöküşü sevenler var demek.
İnsanları bir araya getiriyor, değil mi?
Ölümü çok düşünür oldum
çünkü ben ve babam hep cennetten bahsediyoruz.
Eğer cennet varsa
babam öldüğümüzde bedensiz küçük meleklere döneceğimizi
ve boyunlarımızdan kanatların çıkacağını düşünüyor.
İşçi sınıfından bir İskoç'un bu kaçık teoriyi savunması hoş oluyor.
Öldüğümüzde bunlar olmayacak bence. Kafayı yemedim.
Bence öldüğümüzde
her birimiz öbür dünyada süzülen,
psişik yardım hattının bizimle irtibata geçmesini bekleyen
ruhlara dönüşüyoruz.
Durum bu.
Medyumlardan bazılarıyla görüştüm. Ölülerle konuşan bir medyuma gitmiştim.
Çok gülünç bir medyumdu.
"Öbür tarafta iletişim kurmak istediğin biri var mı?" dedi.
"Evet" dedim. "John amca.
En sevdiğim amcamdı. Ben küçük bir kızken ölmüştü."
Adam duraksadı, sanki cidden bir şeyle temasa geçiyordu.
"Şu anda seninle konuşmak istemiyor" dedi.
Yaşayanların dünyasında sevilmediğim için zaten öz güven sorunu yaşarken
önünde sonsuzluk dışında hiçbir şey olmadığını bilen birinin
buna rağmen "Hayır, o sürtükle konuşamam" demesi
güvenimi hepten yerle bir etti.
Ama ölüm...
Ölüm ve çöküş,
aşk ve evlilik gibi konulardaki görüşleri cidden değiştiriyor.
Evliliğe ideolojik olarak karşıyım.
Muhtemelen gösterinin ilk bölümünde bu duyguyu size geçiremedim.
Çok mülayim bir kadınım.
Bu görüşü tersine çevirmek çok kolay.
Geçen yılın sonunda biraz hastaydım, birçok tuhaf belirti vardı.
Doktorum beyin MR'ına gönderdi. Kötüye işaret.
MR'ın çekildiği gece beni aradı. Bu daha da kötü.
"Beklenmeyen bir şey oldu Bayan Brady.
Beyninizde bir tümöre rastladık. Derhâl gelmeniz lazım."
Adamın diğer söylediklerini duymadım bile. Uluyarak ağlamaya başladım.
"Tam kariyerimde ilerlerken öleceğim. Yıllarım heba oldu.
Nefret ettiğim insanların Instagram'dan ekran görüntüsünü alıp
WhatsApp'la arkadaşlarıma göndermek için
yıllarımı heba ettim."
"Şunun hâline bakın." Gönder.
Ama iyi hayat yaşadım be!
Kaçınızın aynı şeyleri yaşadığı belli.
Ölüm döşeğinde anılarımız aynı olacak.
Hayattaki en mutlu anılarımız yıllar boyu telefona bakmaktan,
sabahın üçünde uyanık kalmaya çalışmaktan ibaret olacak.
"Kadının doğum gününü kutlaması tamam da doğum haftası ne alaka?" Sonra...
Telefonun koca alnının ortasına düşüverir.
Kocaman yüzünle baş düşmanının gönderisini beğenirsin.
Onu takip bile etmiyorsun!
Bu her seferinde beni ele veriyor.
Neyse, doktordan kötü haberi alınca anında kalkıp ağlamaya başladım.
Oturma odasına sevgilimin yanına gittim.
"Beyin kanseri olduğumu düşünüyorlar. Evlenmek ister misin?" dedim.
"Tüm zamanların en heteronormatif düğünü olsun mu?
Her türlü yozluk olsun. Beyaz giyeyim.
Akıl hastası olsa da mihraba kadar babam eşlik etsin.
Hepsini istiyorum."
İçimden "Feminizm pek uzun sürmedi" diye düşündüm.
Evliliğe karşı olması gereken sevgilim de
"Evet, olur" dedi.
Ağlıyordu.
Çok dokunaklı.
Ertesi gün doktora gittim.
Doktor dedi ki "Günaydın Bayan Brady.
Kafanızdaki şey galiba küçük bir hipofiz kistiymiş.
Çok yaygındır. Endişe verici bir tümördü, ondan aradım.
Ben olsam bilmek isterdim."
"Dün gece böyle demiyordun
kendini Casualty dizisinde sanan ortalık karıştırıcı pislik."
Sağlık sistemi bu kadar dardayken
hangi manyak arayıp "Beyin kanseri olabilirsin" der.
"Hadi tatlı rüyalar."
Sıçtığımın...
Odasından çıktım.
Menajerimi arayıp "Turneyi iptal et" falan dedim.
Eve geri döndüm. Erkek arkadaşım yemek yapıyordu.
"Dinle, çok utanç verici ama ölmüyormuşum" dedim.
Normal insanlar ne der, bilmiyorum. "Çok utanç verici. Ölmüyormuşum."
Bense "Başka tahliller yapacaklar.
Emin değillermiş ama asıl soru şu, dün gece nişanlandık ya hani?" dedim.
"Dün gece nişanlandık."
Yemeği karıştırıp durdu, bakmadı bile. "Teşhisi bekleyelim" dedi.
Benimle anca ölümcül hastaysam evlenecekmiş.
Belki anlamayan olmuştur.
Bu ilk defa da olmuyor.
İlk değil. Evlenmek umurumda değil.
Cidden umurumda değil ama bir keresinde arkadaşımızın düğünündeydik.
Neler yediklerine bakıyordum.
Sırf peynirden yapılmış şu pastalardan vardı. Harikaydı.
Ben de dedim ki "Düğün günümüzde biz ne yeriz sence?"
"O öğleden sonra hastanede beslenme tüpüne ne koyuyorlarsa onu" dedi.
Acımasızca.
Bazen biriyle uzun süre çıkmak zor oluyor.
Kapanma sırasında üç kez ayrıldık.
Sonra barıştık çünkü 30'larımda sıfırdan başlamayı göze alamazdım.
Aşk güçlüdür ama beş yıllık sabit faizli ipotek kadar değil.
Bu zamanda imkânsız.
Yapamadım.
İnternette fit adamlarla, ünlü adamlarla konuşuyordum.
Kim, söyleyemem.
"Sıfırdan başlama vakti" diye düşündüm.
"Ünlü sevgili edin.
Onunla Instagram'da markalı ortaklıklar kur.
O ufak pislikten de kurtul."
Sonra düşündüm, "Sıfırdan başlayamam." Hiç uğraşamam.
Biliyorum, ilk buluşmalar heyecanlı, ilk düzüşmeler hararetli olacak.
Ya sonradan gelen diğer ilkler? Bunu kaldıramam.
12 ila 18 ay boyunca yine osuruğumu tutmaya katlanamam.
Yani aşkından emin olana dek.
Sonra uykulu bir pazar sabahı kaşık pozisyonunda yatarken...
"Taşaklarına osurmama rağmen benimle hâlâ evlenmek istiyor musun?"
Bu kadar açık olmak da fazla.
Kaçık annesiyle tanışınca adamın benden niye etkilendiğini anlamaya
bir kez daha katlanamam.
Aranızdaki çatlak kadınların kahkahalarını duymak çok hoş.
"Tıpkı ben!"
Sil baştan başlama düşüncesi insanı çok sinir ediyor.
Öyle uzun süredir aynı kişiyleyim ki
en son bekâr olduğumda flört uygulamaları henüz yoktu.
Partnerimde aradığım özelliklere gelince artık standardım çok yüksek.
Artık düzgün işi olan düzgün biriyle çıkıyorum.
Erkek komedyen değil.
Yüksek standartlar.
Yirmili yaşlarımda standartlarım öyle düşüktü ki
kolayca bir sürü kişiyle çıkabiliyordum.
Yaşım 21'di, Edinburgh'de
gece kulübünün önünde bir adam bana asılıyordu.
"Bak dostum, benim gibilere bulaşmak istemezsin.
Ben striptizciyim."
"Olsun, ben de hapiste yattım" dedi.
Aynı şeymiş gibi.
Aynı şey değil dostum. Birimiz girişimci!
Kolaysa sen memelerini altına çevir.
Ama ayrıldıktan sonra barışmak güzeldi.
Karşındaki kişinin değerini daha çok biliyorsun.
Kötü alışkanlıkları bırakıyorsun, gece çıkmaya başlıyorsunuz.
Kötü cinsel alışkanlıklar edinebiliyorsun.
Her zaman değil ama belki bazen.
Uzun süredir çıkıyorsanız.
Belli başlı iki ya da üç rahat pozisyonu tekrar tekrar deneyebilirsiniz.
Birbirinizin nefret dolu yüzüne bakmamak için
yan yattığınız pozisyonlar olabilir belki.
Pijamanı birkaç santim aşağı indir.
Cazibesiz bir şekilde tek yanağı çıkar.
Uyuşuk gözlerle önündeki ekrana bakmaya devam et.
Bir düşmanın daha ekran görüntüsü.
Sonra kafanın arkasından bir ses gelir,
"YouTube'daki kedi videolarının sesini kısar mısın?
Konsantre olmaya çalışıyorum."
Benimle sevişmenin konsantrasyon isteyeceği
gençlik hâlimin aklına gelmezdi, dersiniz.
Sonra biriniz
"Olaya biraz renk katalım, seks sırasında konuşalım" der.
Bu onun fikriydi. Ben işte zaten çok konuşuyorum.
"Başka kişilermiş gibi konuşalım" dedi.
Bunu tam birleşme sırasında söyledi.
Beni becermeye devam ediyordu. Belki o terimi bilmezsiniz.
Aramızda entelektüeller varmış neyse ki.
"Kim olmak istersin?" diye devam etti.
Paniğe kapılıp dedim ki
"Brooklyn Beckham?"
Nasıl seksi konuşulur, bilmiyorum.
Victoria ve David sağ olsun, Brooklyn'in müthiş bir hayatı var.
Nepotizm ve haksız fırsatlarla dolu.
O pastadan ben de pay istiyorum.
O küçük piç ne isterse yapıyor.
Sanırım şu an bir şef.
Geçen gün yine seksi laflar etmeyi denedim
ve sevgilime "Bakireymişim gibi yapsak mı?" dedim.
"Hayal gücüm o kadar iyi değil" dedi.
Onunla çıkmadan önce
sırf seks yaptığım için çok seksi olduğumu düşünüyordum.
Bana göre tam bir kaltaktım.
Katoliklere has bir düşünce. "Seks yaptım o yüzden çok seksiyim."
Değilim. Dümdüz biriyim. Çok sıkıcıyım.
İnsanların fetişini aşağıladım diye azarı yiyince öğrenmiş oldum.
Z kuşağının sunduğu bir podcast'teydi.
Fetiş aşağılamak Z kuşağına özgü bir kavram.
Hiçbir şekilde anlayamıyorum.
"Bak Fern, fetişi aşağılama" dedikleri an
"Siz birbirinizin ağzına sıçmayı kesseniz nasıl olur acaba sapıklar?" diye çıkıştım.
İşte tam bu an Telegraph aboneliğini düşündüm.
Ama açıkçası benim yaşlanmaktan kastım da bu.
Ben dalga geçmeden kakalı, çişli oyunları oynayamıyorlar ya,
gençlerin bu mağduriyet duygusu ondan mı?
Benim zamanımda sokaklarda savaşı protesto ederdik.
Galiba benim okulumdakiler ediyordu. Bilmiyorum ki.
Kastettiğim savaşı bile bilmiyorum.
Bakın, özür dilerim, eğer... Sonuçta yenilikçi bir şehirde yaşıyoruz.
Arka sırada oturanlardan birileri
kulak üstü kasket takıp bir iş çevirecek diye endişeliyim.
"Fetişi aşağılama!"
Koprofiliden hoşlanıyorsanız üzgünüm
ama İskoçya'da Katolik olarak yetişenler için
bunun bir adım ötesi Amiş olmaktır.
Burada böyle şeyler olmaz.
Burada Jacob Rees-Mogg var. Tek Katolik o. Aynı şey değil.
Yani bugün çok seks yapıyor olmam tam bir mucize.
Çok cesurca.
Küçükken seksle ilgili çok yalan duydum.
Bu ise en büyüklerinden biri. Anneannem söylemişti.
Çok tatlı bir kadındı ama koyu dindardı.
İki çeşit kutsal suyu vardı.
Günlük kullanım ve özel günler için.
Ölüm ve koma, anladınız mı?
On dört yaşımın yaz tatilinde bir gün beni kenara çekti.
Çok rahatsız görünüyordu.
Anneannemi rahatsız etmek istemezdim.
"Bugün odanda bunları buldum" dedi.
"Senin için iyi değil. Kullanmamalısın."
Marlboro Lights'ımı buldu sandım.
Değilmiş. Bir kutu tampon bulmuş.
Kaçınız haberdardır, bilmiyorum
ama eski İrlandalı Katolikler tamponların bekâreti bozduğuna inanır.
Ne saçma.
Yani bir sik tampona benzeyecek olsa kendimi öldürürdüm herhâlde.
Amacım mikropenislileri gücendirmek değil.
Zaten aramızda yoklardır.
Onlar ülke çapında kendi gösterilerini yapıyorlar, değil mi?
Aslında kullanım amaçları bu değil.
Bir kadının penisten beklentisinin
tampondan beklentisiyle aynı olduğunu varsaymak büyük saflık olur.
Pipilerde de emiş özelliği olsaydı
ortaya çıkabilecek kâbus senaryolarını düşünsenize.
Partnerinle gelişigüzel seks yapmaya son çünkü şu an vıcık vıcık.
Seks isteyince dırdır etmeniz gerekecek.
"Lavaboya gidip pipini yıkar mısın? Damlatıyor da."
Erkekliğine laf söylenmesinin verdiği moral bozukluğu ve utançla
zorla yataktan kalkıp güçlükle banyoya gitmesi gerekirdi.
"Kusura bakma, yağmurda koşuya çıkmıştım da.
Koşu pantolonumun altında sırılsıklam olmuş."
Şişkin, süngerimsi pipisini alıp
lavabonun üzerine koyması,
sonra da keder içinde sıkması gerekirdi.
Vardiya sonunda barmenlerin bulaşık bezi sıktığı gibi.
Güçlükle yatağa dönerdi.
Sen de ellerinle göğüslerini korurcasına yatarken
"Yeni ahşap zeminlere damlatma!" derdin.
"Şimdi seks yapabiliriz." "Artık hevesim kalmadı."
"Tek isteğim, pipisini kuru tutan biri" derdin.
Kadınlar arasında sohbet konusu olurdu.
"Yeni sevgilisi pipisini kuru tutmuyormuş."
Nicki Minaj bu konuda hit bir şarkı yazardı.
"Sevgilimin Pipisi Kuru".
Biriyle uzun süre çıkmak güzel.
Turneden dönünce genç kızlar gibi sevgilinin kapüşonlusunu üstüne geçirip
evde aylaklık edebilmek çok rahat oluyor.
Ama geçen gün kapüşonlusu kokmaya başlamıştı.
Çünkü pasaklı olduğum için tam bir hafta giydim.
Çamaşırları yıkıyordu, ben de "Kapüşonlunu da al" dedim.
"O benim değil" dedi.
O zaman aklıma geldi, "Doğru ya, sen ufak tefek bir adamsın."
Meğerse yaşlı Arnavut ustamın koca kapüşonlusunu giyiyormuşum.
Hem de ustanın gözleri önünde ve tam bir haftadır.
Psikopat gibi.
Ona çay ikram ediyormuşum.
Üstümde kıyafetiyle.
Banyodaki fayans işinin ne âlemde olduğunu soruyormuşum.
Onun kılığındayken.
Ama bir hafta boyunca buna hiç değinmedi.
Adam aklının ona oyun oynadığını düşünmüş.
Tanrım.
Benim "Evim var" deme şeklim bu işte.
Benim evim var.
Harika. Evin var. Artık sana karışan bir ev sahibi yok.
İlk iş bir köpek almayı düşündüm.
Köpeklere bayılırım. Köpek insanıyım.
Kedi insanı değilim. Üniversitedeyken kedim vardı.
Korkunçtu.
Kurtarılmış bir kedin varsa ve aranız iyiyse bravo.
Bendeki tam bir şeytandı.
Tıslardı. Haftada bir kez dokunabilirdim. Soğuk bir Rus fahişeyle yaşamak gibiydi.
Pardon, seks işçisi.
Ama zalim bir kediydi. "Minik bir köpek alacağım" dedim.
Sevgilim de dedi ki "Olmaz. Çok turneye çıkıyorsun. Kedi al."
Ben de kedi aldım. Süslü, fiyakalı bir kedi aldım.
Sebepsiz yere saldıran tiplerden almadım.
Akıl hastası gibi kucağınızda sallayacağınız türden
uysal bir safkan kedi aldım.
İnanılmaz.
Bu kediyi annemle babamdan daha çok seviyorum.
Altı ay falan olmuştu.
Eve tesisatçı çağırmıştım. Kedinin yalnız göründüğünü söyledi.
Kedi yalnız görünüyor diye anlık bir yorum yaptı.
İlk kedi için hemen ikinci bir kedi aldım.
Kedimi öyle seviyorum ki ona evcil bir kedi aldım.
Tahmin edemeyeceğiniz kadar seviyorum.
Buna rağmen kedi insanı değilim. Köpeksiz bir köpek insanıyım.
Anlıyorsunuz, değil mi?
Hayatımdaki kişiler anlamıyor.
Kedileri alır almaz ve Instagram'da paylaşımlara başlar başlamaz
en yakınım olanlar, yani annem ve 20 yıllık en iyi dostum
bana kedili kadın demeye
ve kedi temalı iğrenç hediyeler almaya başladılar.
Kedi resimli iğrenç kupalar.
Kucağında kedi tutan bir kadının pejmürde tabloları.
Bunların nesini seveyim? Son derece kırıcı bir hediye.
Kedilerimi seviyorum, harikalar.
Elimde büyüdüler. Pisliklerini temizledim.
Onları kedi şeklinde diye değil, harika kişilikleri için seviyorum.
Mesela sizin gibi. Birliktesiniz, değil mi?
Onu seviyor, belki hakkında paylaşım yapıyorsun.
Asla sana benzer görünüşlü kel adamlardan oluşan bir takvim verip de...
...şöyle demem...
"Hediyeni niye sevmedin?"
"Hepsi de şeklen ona benziyor gibi."
Kel sayılmazsın, o yüzden bunu söylediğim için üzgünüm.
Kimseyi kırmak istemem.
Sahnede her ne kadar kışkırtıcı olsam da kimseyi incitmek istemem.
Kedilerime sevgim utanç verici düzeyde.
Bu kadar sevmekten nefret ediyorum çünkü şeyden hep nefret ettim...
Nedenini bilmiyorum.
Hayvanları çok seven insanlar için bunun sonuçları asla iyi olmaz.
Mesela Kaplan Kral,
şu Avustralyalı adam.
Anlıyor musunuz?
Sonuç iyi olmuyor, yani hayvanları çok sevmemek lazım.
Bir de şu klişe var. Otistikler hayvanlarla daha çok bağ kurabilirmiş.
Evcil hayvan beslemeyi nörotipiklerden daha çok severmişiz.
Ben öyle hissediyorum.
Kedilerim hep yanımdalar. İnsanların aksine.
Dediğim hiçbir şey için beni yargılamıyorlar.
Dostlarımla yapamadığım çoğu şeyi kedilerimle yapabiliyorum.
Önlerinde mastürbasyon yapabiliyorum,
yüz ifadeleri hiç değişmiyor.
Louis C.K. değilseniz bunu insan dostlarınızın önünde yapamazsınız.
Sonra turnene dönebilirsin.
Ama evet, şu anki ev hayatım güzel.
Gençken hayatım çok kaotikti.
Şimdiyse hoş, sıkıcı bir ev hayatım var. Sadece ben, kedilerim, sevgilim.
Ama otistikseniz yine de bir türlü uyum sağlayamazsınız.
En İyi Otistik belgem olduğu için öz güvenim ne kadar yüksek olsa da
Autistic Bikini Queen adını verirken çok endişe ettim
çünkü bana bakıp
elinde oyuncak treniyle üzgünce yere bakan ufak bir çocuk olmadığım için
yalan söylediğimi düşünecektiniz.
Yağlı otizm kapısından faydalanmak için.
Sonra en iyi dostum Alison'a dedim ki "Seyirciler otistik olmadığımı düşünecek."
Alison çok kibardı ve bir an duraksayıp
"Bunu yanlış anlama Fern" dedi.
"Umarım gücenmezsin ama artık bunun için endişelenmene gerek yok.
Sahneye çıktıktan sonra birkaç dakikada sende bir terslik olduğunu anlarlar."
Aldığım en güzel iltifat diye düşündüm. Çok memnun olmuştum.
Çünkü teşhis konmadan önce hayatımdaki hemen herkes
"Otistik değilsen ne boksun?" diyordu.
Teşhis konulduktan sonra durum tersine döndü.
"Hiç otistik gibi değilsin" demeye başladılar.
"Bu konuda ne biliyorsun?"
Teşhis konulunca annenle ya da babanla görüşme yapmak zorundalar.
Bu konuda annemle görüştüler.
"Çocukken otistik davranışları var mıydı?"
Annem hiç bahsetmediği, daha önce duymadığınız,
Yağmur Adam'ın dibi dedirtecek
bir liste çıkardı.
"Sokakta onunla konuşan yabancılara hırlardı" dedi.
"Biz sadece kötü sandık."
Orta çağların güzelim Katolikliği.
Doğumda nasıl boğulmadım ben?
"Biz sadece kötü sandık."
Ayrıca...
Sevgilim olduğu için otistik olamayacağımı da söylediler.
Anlaşılan otistik olmak için gudubet olman gerek.
Bence bu çok saçma,
sanki erkekler genç kadınlara kulak asıyor da.
Bir örnek vereyim. Mikrofonu almadan beni kimse dinlemiyor.
Gençken tavladığım bir gerzek vardı. Bir pansiyonda tanışıp düzüşmüştüm.
Kaba olduysa pardon.
Sonra bana dönüp
"Sence nasıldı?" demişti.
Demiştim ki "Resmen bok gibiydi dostum."
"Güzel" demişti.
Sizce beni dinliyor muydu?
Otistik kadınlardaki gizli belirtileri mi arıyordu?
Hayır.
Neyse, bakın,
sonunda otizmimle barışmaya başladım.
İnsan yine de dışlanmış hissediyor. Diğer kadınlara uyum sağlayamıyorsun.
Uyum sağlamaya çalışmaktan vazgeçtim. Ne zaman denesem ters tepiyor.
Ama bir şekilde uyum sağlama isteğim
ve kısa süre önce yaşadığım ölüme yakın deneyim,
her gece sahnede
bana kabul gördüğümü hissettirecek bir şey yapma isteği doğurdu.
Bir yol buldum. Birinizin bana yardım etmesi lazım.
Ön sıraya bakıp
"Kaçığa benzemeyen kim var?" diye düşünüyorum.
"Kim yardım edecek gibi duruyor?" Benim kitle için epey zor.
Sen yardım eder misin?
Tamam. Adın ne?
Pekâlâ Ollie. Biraz müzik açayım.
Romantik bir şey çalabilir misin? Çok romantik olsun. Tamam.
Sahneye gel. Ollie'yi alkışlayalım.
Mikrofonu al.
Tamam.
Kız arkadaşınla gelmişsin.
Evet.
Artık ona bakma.
"Sevgili Brooklyn Beckham...
Bunu yaparken en sevdiğin şarkı çalsın istedim.
Sahnede Shania Twain çalmak maalesef çok maliyetli."
Çok maliyetli.
"Onun yerine bu berbat jeneriği oynatıyoruz.
Son bir saatte bana
sevgilimin geçen sene verdiğinden daha fazla neşe verdin.
Gece buradan çıktığımız an kız terk edilecek."
Gayet mutlu görünüyor.
Hiç umurunda değil.
"Görüşürüz bebeğim."
"Aşkımız çok özel.
Sen güzel, hassas, çekici bir kadınsın.
Taşaklarıma osurmasını isteyeceğim tek kadınsın."
Sesin duygudan titriyor gibi.
Evet.
"Pörsümüş memelerini her gün öpeceğime söz veriyorum.
İskelete dönmüş olsan, ölmüş olsan bile."
İnanamıyorum ya.
"Bu yüzden benimle..."
Çok ani oldu. İşimin ortasında yaptığına inanamıyorum.
"Bir gün ölümcül hasta olduğunda seni boğacağım yastıktaki bu yüzükle
sana evlenme teklif ediyorum."
Ollie. Mutluymuş gibi konuşmana gerek yok. Sesin neşeli olsun.
Sonuna yaklaştım.
"Evet demeni umuyorum."
Evet! Cevap sayfada yok. Kalbimde.
Bin kere evet.
Şimdi göğsüne dokunayım,
o önemli Instagram fotoğrafını çekelim de gerçek bir kadın olduğumu göstereyim.
Kalbin çok hızlı atıyor.
Onu alkışlayın. İnanılmazdı.
Sonunda bir kadın olarak bir şey başardım.
Siz de çok güzeldiniz. Sayenizde çok eğlenceli geçti.
Gecenin, hayatın tadını çıkarın. Ben Fern Brady. İyi geceler!
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli