Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM ZAINSPIROWAŁY PRAWDZIWE WYDARZENIA,
JEDNAK DODANO ASPEKTY FIKCYJNE,
BY ZACHOWAĆ PŁYNNOŚĆ FABUŁY.
PODOBIEŃSTWO DO LUDZI LUB WYDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
Dzień dobry.
Arabia Saudyjska zdobywa
niestałe członkostwo
w Radzie Bezpieczeństwa.
Będzie trwało dwa lata
od początku przyszłego roku.
Następnie Arabia Saudyjska ogłosiła…
Niektórzy uczeni mówią,
że kobieta musi zakrywać ręce.
Jedni mówią, że tylko do nadgarstka,
a inni, że do połowy przedramienia.
Dziewięćdziesiąt procent problemów
to nie los, ale nasze braki.
GRATULACJE
Dzień dobry, ślicznotko.
Przynajmniej odpowiedz.
Nie spóźnij się jak ostatnio.
- Dzień dobry, panie Atiq. - Witam.
LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
Z POPIOŁÓW
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
Zakryj się. Ty też.
Niech Bóg was prowadzi.
Dobrze.
SZKOŁA TO WASZ DRUGI DOM UTRZYMUJCIE JĄ W CZYSTOŚCI
Klasa miesiąca starszych klas.
Sekcja przedmiotów ścisłych.
Wzorowa uczennica
z idealnymi manierami i wysokimi ocenami.
Wyróżnia się wśród rówieśników.
A przede wszystkim szanuje nauczycielki.
Każda matka chciałaby mieć taką córkę.
Uczennicą miesiąca jest:
Amira Saeed.
Dostaje ten tytuł co miesiąc.
Jakby była jedyną uczennicą.
Oto i kujonka.
Poranna inspekcja.
WZOROWA UCZENICA
Na Boga!
Myślisz, że cię nie widzę?
Wypluj gumę.
Tak, ty, Mashael.
Muszę cię wywoływać po imieniu?
Szybko.
Paznokcie.
Szybko.
Paznokcie.
Papierosy, co?
Ręce.
Stań tam.
Na Boga!
Wyjdź z szeregu. Na stronę winowajczyń!
Co to za makijaż?
Wyjdź z szeregu. Na stronę winowajczyń!
Pokażcie ręce, gdy się zbliżam.
Pokaż paznokcie.
Masz pokazać paznokcie!
Coś takiego. Kiedy ślub?
To na ślub kuzynki, proszę pani.
To szkoła czy ślub kuzynki?
Zmyj ten lakier. Nie zachodź mi za skórę.
Jest drzazgą?
Dziewczyno!
To nie jest śmieszne!
Do gabinetu wicedyrektor!
To było śmieszne.
Tak.
Napiszesz obietnicę.
A ty się nie śmiej,
bo też będziesz pisać obietnicę.
CZYSTA SZKOŁA ŚWIADCZY O MOJEJ KULTURZE
Gdzie dziś schowałaś gumę?
W skarpetce.
Do gabinetu wicedyrektor.
Szybko!
Posłuchaj, Hebo.
Najpierw wyprostuj się.
Taka postawa nie przyniesie ci korzyści
ani cię nie wyróżni.
Skup się na sobie i lekcjach.
Ostatni raz wychodzisz z szeregu.
Rozumiesz?
Tak, proszę pani.
A ty daj mi gumę. Już.
Idźcie do klasy.
Szybciej!
Zanim pójdę,
chcę jeszcze raz pogratulować Amirze.
Zorganizowałam kolejny konkurs przemówień.
Oddajcie mi swoje przemowy
jutro przed pierwszą lekcją.
Nazwisko zwyciężczyni
pojawi się na tablicy.
Kto bierze udział?
Świetnie! Jak mówiłam,
jutro oddajecie mi przemowy.
Bóg z wami.
Po co to, skoro znamy wynik?
Co masz na myśli?
Wszystkie wiemy, że wybierze pani Amirę.
Jeśli, to dlatego że jest wyjątkowa i pracowita.
Nie mam z wami problemu, Hebo.
W moich oczach jesteście równe.
Napiszesz dobrą przemowę, to wybiorę ciebie. Obiecuję.
Ale przyłóż się.
Oby.
Bóg z wami.
Jestem zbyt zajęta.
Co mówisz?
Jutro oddam pierwsza.
Mam nadzieję.
Do widzenia.
Afaf.
Hej, Afaf!
Przysięgam, że cię słyszę.
Patrz, co dla ciebie mam. To nowość.
Na Boga. Są jeszcze zioła w Sudanie i Afryce Północnej, których mi nie dałaś?
Nie. Są inne niż tamte, które ci dawałam.
Te są z Al-Kadarif.
Życzę ci dziecka,
które da ci szczęście.
Tak, coś nowego z innego miasta.
Tym razem z Al-Kadarif, a ostatnio…
z Akary.
Z Atbary. Nazywa się „Atbara”.
- Niech twoi wrogowie nie unikną kary. - Mahasin.
Wszystkie uczennice to moje dzieci.
Jeśli chodzi o ciążę,
Bóg mnie pobłogosławił.
Wspaniale! Jesteś w ciąży?
Od kiedy? Czemu mi nie powiedziałaś?
Dowiedziałam się wczoraj.
Gratulacje.
Niech Bóg spełni twe życzenia
i da ci szczęście.
Hurra!
Ciszej!
To ze szczęścia.
Ciesz się gdzieś indziej.
Odrzucone?
Afaf, brakuje mi nauczycielek.
Nie ma takiej rzeczy jak urlop ciążowy.
To urlop macierzyński.
Dostajemy go przed porodem.
Pani Hayat, jutro jedziemy do naszego miasta.
Rozumiem pani stres.
To pani pierwsza ciąża.
Ale jeśli są problemy zdrowotne,
proszę przynieść opinię i podpiszę urlop.
- Pani Mahasin. - Tak?
- Jak Ranie poszło na egzaminie? - Sprawdzę.
RANA HAMAD - 13,5
Niech Bóg ją błogosławi.
Zawsze w gronie najlepszych.
PRZEDMIOT: FIQH, DATA: 10/1/1434 TEMAT: CNOTA MYCIA ZMARŁYCH
Na następną lekcję
przynieście swoje całuny.
Nauczymy się owijać zmarłych.
MYCIE ZMARŁYCH
Przygnębiające.
Panno Mashael,
po narodzinach owinięto cię w płótno
i po śmierci też owiną cię w płótno.
Płótno nas okrywa
i strzeże naszej skromności.
Dlatego Bóg nakazał kobietom
nosić hidżab.
Naprawdę?
Mężczyźni są owijani jedwabiem?
Może są inni.
Nie można porównywać.
Kobiety kuszą mężczyzn.
A żony Potifara nie kusił Józef?
Panno Hebo, ty prowadzisz lekcję czy ja?
Sama to powiedziałaś.
Posłaniec Boga Józef,
pokój z nim, nie jest równy ludziom.
Przestań być grubiańska i szanuj szkołę.
I religię.
Przekażcie dalej.
Pani Hudy dziś nie ma.
Po przerwie będą zajęcia dodatkowe.
Tak!
Przygotujcie się do sprzątania magazynu.
Aż nauczycie się ze mną nie kłócić.
Ale my nic nie zrobiłyśmy.
Wybryk jednego szkodzi wszystkim.
„My nic nie zrobiłyśmy”.
Masakra.
Cisza!
Opowiedz zajście pani Hayat.
DYREKTOR HAYAT RADY
Mona zrobiła tak z oczami i zapytała:
„Widzisz świat tak jak my?”. Dziewczyny się ze mnie śmiały.
Pani Seham,
niech napisze skargę w pani gabinecie.
Codziennie piszę skargi
i wciąż są bezkarne!
Co mam zrobić?
Takie żarty w szkole są normalne. Wymyśl jakąś ripostę.
Jameela, zaczekaj w moim gabinecie.
Posunęły się za daleko.
To może przybrać niechciany obrót.
To się samo rozwiąże.
To ryzyko pozwalać na dalsze dokuczanie.
Widzisz, jakie one są.
Seham.
Życie jest pełne problemów.
Jeśli nie radzi sobie z koleżankami,
to jak poradzi sobie z życiem?
Niech napisze skargę i się uodporni.
Proszę!
Jutro rano przyniosę pieniądze.
Dziewczyno!
Wiesz, że kredyt nie wchodzi w grę.
Masz pieniądze, zapłać,
a jeśli nie masz…
STOŁÓWKA
…to nie zatrzymuj kolejki. Odsuń się.
Oj!
Nie zauważyłam cię.
- To jakiś żart? - Amira!
Nie przejmuj się nią.
Dam ci kanapkę.
Nie chodzi o kanapkę.
I co ci to dało?
Dziewczyno!
Spadaj, zanim cię zjem na śniadanie.
Wystarczy, Heba.
Chodź ze mną.
Nic ci nie jest? Więc to bez znaczenia.
Niestety przyjaźni się z córką dyrektorki.
Cóż.
Jedz.
Czemu doniosłaś na Monę?
- Nikt nie donosi na mojego misia. - Nie jestem „misiem”.
- Ja mogę cię tak nazywać. - Okej.
Ty nie.
Pani dyrektor,
wysłucha jej pani?
Mam ważne spotkanie w sądzie.
Przybiega pani z każdym problemem. Proszę to załatwić.
Niech piszą obietnice.
GABINET ZASTĘPCZYNI DYREKTOR
Skarbie, poproś ojca, żeby złożył na nie skargę.
Może zostaną wyrzucone i po kłopocie.
Nawet ja mam ich dość.
Nie mogę fatygować ojca takimi problemami.
Nie chcę ich krzywdzić.
Mają dać mi spokój.
Dobrze. Każę im napisać obietnice.
Możesz iść.
Biedna dziewczyna, współczuję jej.
Wszystkie ją nękają.
Biedna jestem tu ja.
Ona zajmuje się swoim procesami,
a ja muszę przejąć ster.
Szczerze mówiąc,
rola dyrektor ci pasuje.
CHEMIA
FIZYKA
W końcu dostaniemy nowe książki,
które zastąpią nasze stare.
Jakby to miało dla niej znaczenie.
Hej, zachowaj to dla siebie,
bo dostaniesz w twarz Historią Arabów.
Masakra.
Hej, dokąd to?
Posłuchaj.
Zadzwonię do Saada z telefonu mamy.
Nikt nie może zauważyć. Chroń mnie.
Jaka ty romantyczna.
PIERWSZA KLASA HISTORIA, GEOGRAFIA, GRAMATYKA
MAGAZYN
PRZECHOWALNIA ŚRODKÓW CZYSTOŚCI
Cześć, Saad.
Co u ciebie?
Na Boga!
Myślałam, że nie rozpoznam magazynu po sprzątaniu.
Co to jest?
Naprawdę sprzątałyśmy, proszę pani.
Magazyn był czystszy, zanim tu weszłyście.
Wracać do klasy! Nie mogę na was polegać.
Mona, odłóż książki.
Już.
Do klasy!
Będziecie pisać obietnice. Ruszajcie się!
Pa. Pogadamy później.
Na razie.
Gdzie jest…
Wejdź, dziewczyno.
Zapłata.
ZAJĘTY
Jest zajęty.
Spójrz na tego.
Jest uroczy.
Żaden mi się nie podoba.
Są tylko ci.
Reszta jest zajęta.
Żaden z nich.
A ten przystojniak?
Nie.
Spójrz na tego!
Gdzie?
Ten jest przystojny.
Nie jest.
Żaden z nich. Weź.
Moje pieniądze.
A oglądałaś za darmo?
Nie, skarbie.
Nie podobali mi się. Oddaj.
W przyszłym tygodniu
będę miała świetne partie.
Moje pieniądze.
Nie ma mowy. Wracaj do klasy.
Amira!
Hej, dziewczyno!
Zaczekaj. Dokąd się śpieszysz?
Zapomniałam ci powiedzieć.
Dziś wypisują tatę.
Naprawdę? Dzięki Bogu.
Dziękuję.
Jak się czuje?
Wciąż nie jest całkiem zdrowy,
ale wraca do domu.
Dzięki Bogu.
Ważne, że wraca i ma się dobrze.
LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
Czy ten łotr przybył na rozprawę?
Ciągle przekłada, mamo.
Ale sąd dostał dowody, że wspieram córkę.
Ciekawe, jak to podważy.
Na szczęście masz pracę.
Wygrasz sprawę.
Wniósł nowy pozew.
O opiekę nad dzieckiem.
Co?
Nie może jej zabrać.
Rano, kochanie.
Pani Mahasin pokazała mi twoje oceny.
Mogłabyś się bardziej przykładać.
Mamo, mam 13,5 na 15.
To bardzo dobrze.
„Bardzo dobrze”?
To przeszłość. Teraz ma być doskonale.
Jaka córka dyrektor musisz być najlepsza,
nie „bardzo dobra”.
Całą noc się uczyła.
Czego jeszcze od niej chcesz?
Mamo, to ja ją wychowuję.
Wybacz, babciu.
Jednak to początek roku
i możesz się poprawić.
Daj mi powód do dumy.
Miejmy nadzieję.
Kasztany!
Zapraszam.
Wow!
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
Jesteś już dorosła i robisz kasztany?
- Tak. - Dzięki Bogu.
Zrobię ci też Ma'dous, Saleeg i Molokheyę.
Nie, oszczędź nam bałaganu w kuchni
i zajmij się malowaniem z ojcem.
Wiedziałam, że tak powiesz.
Chcę być wspaniałą kucharką.
Niech Bóg da ci szczęście i sukcesy.
Mam dobre wieści. Ma same szóstki.
Bogu dzięki.
Niech Bóg cię błogosławi.
Gratulacje. Brawo.
Odpocznij, Saeed.
Nie powinieneś codziennie malować.
Tak, tato. Odpoczywaj.
Najpierw skończę prezent dla twojej koleżanki. Prawie gotowy.
Ma urodziny za dwa tygodnie. Mamy czas.
Ale jeśli skończę wcześniej,
będziesz mogła go poprawić.
Odkąd Rana dała jej prezent,
odlicza dni, by dać jej ten.
- Czy prezenty nie są wyznaniem miłości? - Ma rację.
Pewnie jesteś szczęśliwy.
Kochasz cierpieć.
Tato, masz odpoczywać. Dopiero wróciłeś ze szpitala.
Tak. Posłuchaj.
Namiętność nie wygasa nawet po śmierci.
A ci, którzy żyją bez pasji,
żyją bezdusznie.
Piszesz przemowę dla pani Wedad?
Tak.
Dopiero teraz?
Nie, mamo.
Pracuję nad nią cały dzień.
Chciałam napisać ostateczną wersję
TATA
Wydzwania do ciebie?
Nie odbieraj.
Do kiedy, mamo?
Aż zrozumie,
że sprawa w sądzie mnie nie złamie
i będzie prawdziwym ojcem dla córki,
zamiast buntować ją przeciwko mnie.
Oddzwonisz, gdy ci powiem.
„Skruchę”, nie „skruchy”.
Tak czy tak
jutro jest rozprawa.
Nie będzie mnie w szkole.
Oby pani Wedad wybrała twoją przemowę.
Wtedy będziesz na tablicy honorowej,
Tak jak Amira.
Daj mi powód do dumy.
Oby tak było, mamo.
Nie spóźnij się jak ostatnio.
- Dzień dobry, panie Atiq. - Witam.
Proszę o śniadanie tuż przed przerwą.
Ostatnio było zimne.
Tak. Obiecuję.
Bóg z tobą.
Kto tam jest?
Jestem tu! Chwila!
LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
Ewakuacja!
Pożar! Ewakuacja!
POŻAR, DO ŚRODKA, W DÓŁ
Szybko, dziewczyny.
Szybciej!
Dzień dobry.
Proszę o formalne pozwolenie
na natychmiastową ewakuację.
Wybuchł pożar. Nie wezmę odpowiedzialności za uczennice.
Wicedyrektor Seham z Liceum 2300.
Potrzebuję zezwolenia.
Pozwany Hamad Saif odroczył sprawę.
Poważnie? Znowu?
Od miesięcy jeżdżę w te i wewte.
Ciszej, proszę.
Od problemów ma pani adwokata.
Halo.
Co mówisz, Seham?
Na co czekasz?
Niech odźwierny otworzy bramę!
Rana! Gdzie jest Rana?
Odsuńcie się! Wszystkie!
Panie Atiq!
Proszę otworzyć bramę!
- Szybko! - Pospieszcie się.
Pożar! Szybko!
- Mashael! - Szybko!
Szybko na dół!
Szybko!
Szybko.
Szybko! Gdzie Mashael?
Heba, czemu tu stoisz? Na zewnątrz, już!
TABLICA HONOROWA
Czemu się nie ruszacie? Na dół!
Marzouko, proszę wziąć je na dół. Pójdę za wami.
Dobrze.
Już! Pospieszcie się! Na dół!
Już, dziewczyny.
OSTATNIA KLASA, DZIAŁ PRZEDMIOTÓW ŚCISŁYCH
Otworzyć bramę!
Panie Atiq, rozmawiałam z dyrektor.
Jak pan może? Proszę otworzyć bramę!
Szybko!
Pani Afaf.
Proszę mi pomóc. Nie mogę wstać.
Pani Afaf.
Panie Atiq!
Moja noga!
UCZENNICA MIESIĄCA AMIRA SAEED
Szybko!
Rana! Chodź tu!
Schodź!
Rana!
Na górę!
Otwórzcie drzwi!
Słyszy mnie ktoś?
Otwórzcie drzwi! Nie zostawiajcie mnie!
Rana!
Heba!
Pomocy!
Umieram.
Umie…
Rana, czemu nie jesteś na dole z innymi?
Rana!
Tylko w Allahu nasza moc i siła.
Szybko!
Pomocy!
- Dokąd? - Czego chcesz?
Tam są kobiety.
Ludzie umierają.
- Nie masz prawa otwierać bramy. - Odejdź.
- Kobietom nie wolno wyjść. - Za kogo mnie uważasz?
Oszalałeś? Ludzie giną.
Niech cię szlag!
Odsuńcie się od drzwi, dziewczyny!
Na dach!
Dach! Idźcie na dach.
Na dach! Wszystkie!
Jak ja tam pójdę?
Zohour, spokojnie. Pójdziemy razem, tak?
Nie chcę być ciężarem. Proszę mnie zostawić.
Nie mów tak. Nie jesteś dla nikogo ciężarem, słyszysz?
Nie jesteś…
Pani Afaf, dach jest zamknięty.
To idźcie na ostatnie piętro.
Pójdę za wami.
Gdzie reszta?
Dziewczyny!
Pomóżcie koleżance.
Nawet jeśli drzwi są zamknięte, nie schodźcie.
Nikogo nie zostawiajcie!
Panie, miej litość!
Mashael.
Mashael, gdzie twoja matka?
Jest w szkole czy wyszła?
Weź, okryj się.
O Boże!
Boże!
Heba! Gdzie jest Rana?
Seham, gdzie Rana?
Mona, gdzie jest Rana?
Nie wiem.
POGOTOWIE
Marzouko, Bogu dzięki, jest pani bezpieczna.
Marzouko, gdzie jest Rana?
Są tam jeszcze dziewczyny?
Spokojnie. Robimy, co możemy. Proszę tam zaczekać.
Dach.
Rana!
Dziewczyny!
Tak.
Mamy ranne i ofiarę śmiertelną.
Była zamknięta w magazynie.
To może być podpalenie.
Pani Afaf!
TRAGEDIA W LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
AMIRA OFIARĄ NĘKANIA CZY ZANIEDBANIA?
Powiadomiłam władze.
Zadzwoniłam do dyrektor,
ale odźwierny zamknął bramę.
Gdy wicedyrektor poinformowała panią o pożarze, co zrobiono?
Zadzwoniła do mnie po wszczęciu procedur.
Zawiadomiła władze oświatowe i straż pożarną.
Gdzie wtedy była Amira?
Nie wiem. Nie widziałam jej.
Byłam w toalecie.
Nie zauważyłaś, że jej nie ma?
Nie zwracałam na nikogo uwagi.
Pamiętam tylko, że biegłam.
Co najlepiej pamiętasz z pożaru?
Jak stoję na zewnątrz
i widzę dziewczyny.
Są poranione odłamkami szkła.
Kto ma klucz do magazynu?
Jest w pokoju nauczycielskim.
Jest ogólnie dostępny.
Każda uczennica może go wziąć?
Nie.
To skąd Amira go miała?
Dałam go jej.
Zgubiła książkę do matematyki,
więc wysłałam ją po kolejną.
Kto cię ratował podczas pożaru?
Pani Afaf, niech spoczywa w pokoju.
Mówiła:
„Na zewnątrz, dziewczyny! Szybko!”.
Bóg dał nam siłę i udało nam się uciec.
Jednak nie wszystkim.
Więc usłyszałyście alarm w klasie?
Już odpowiedziała. Po co znów pan pyta?
Wykonuję swoją pracę.
Powiedz mi.
Byłyście w klasie?
Tak.
Jak poparzyłaś rękę, Rano?
Próbowałam zejść po schodach.
Zobaczyłam,
że pani Marzouka trzyma jedną z nas,
próbując przejść przez piekielny ogień.
Chciałam iść z nią,
ale spadł między nas transparent
i poparzył mi rękę.
Około 40 osób zeznało,
uczennice i nauczycielki,
że nie było pana przy bramie.
Nauczycielki wysłały mnie po śniadanie.
Gdybym mógł to przewidzieć,
nie ruszałbym się.
Czemu odwodził pan oficera od udzielenia pomocy?
W środku były kobiety.
I nie miał pozwolenia.
Odźwierny je zostawił na pastwę ognia.
Dzięki Bogu, wyzdrowiała pani.
Szczęść Boże, pani Hayat.
Podobno odwiedza pani nas wszystkie.
Niech panią Bóg błogosławi.
Jesteście moją rodziną,
dziewczyny to moje córki.
Ludzie tego nie widzą.
Nie mieliśmy lepszej dyrektor.
Dobra robota.
Niech panią Bóg błogosławi.
Nie wie pani,
jak cierpię z powodu Amiry i Afaf.
Pokój ich duszom.
Pani Afaf robiła wszystko,
by zabrać dziewczyny w bezpieczne miejsce.
I ta Amira.
Słodka Amira.
Boli mnie serce.
Jestem pewna,
że dowie się pani, kto ją zamknął.
Bóg panią poprowadzi.
Nikt nie wie, kto to.
Ktoś wie.
Niech Bóg panią błogosławi.
Dzień dobry.
Wyrazy współczucia.
Matko Amiry.
Wyrazy współczucia.
Była pani za nią odpowiedzialna.
Jak pani mogła?
Wiem, przez co pani przechodzi.
Oby Bóg panią ukoił.
Nic jej nie było, gdy wyszła z domu.
Poszła do pani szkoły, pod pani pieczę.
Podpalono ją
i pogrzebano w magazynie.
Gdzie pani wtedy była?
Kto ją zamknął?
Kto ją spalił i razem z nią moje serce?
Kto ją zabił?
Pani odpowiedź będzie dla mnie ukojeniem.
Niech pani odpowie!
Proszę coś powiedzieć!
Czemu pani milczy?
Proszę odpowiedzieć!
Niech Bóg panią osądzi!
Amira, moja dziewczynka.
Nie wierzę, że Amira nie żyje.
Wszyscy kroczymy tą ścieżką, kochanie.
Śmierć to jej kres.
Zostań ze mną. Nie idź do szkoły.
Pobędziemy razem.
Tak to już jest, skarbie.
Nie zmienimy przeznaczenia.
Od pożaru
minęły ponad dwa tygodnie.
Chodzimy do szkoły wieczorem, wypełniając program nauczania.
Remont będzie odbywać się w dzień.
Niestety
pożar zabrał nam doskonałą pedagog
i wzorową uczennicę.
Pokój ich duszom.
Zaszkodziło to też reputacji szkoły.
Więc od teraz żadna uczennica
nie opuści klasy bez nauczycielki.
A nauczycielka nie pośle nigdzie uczennicy.
Od dziś
koniec z pobłażliwością za wykroczenia.
Drzwi szkoły są otwarte.
Kto chce się uczyć,
jest mile widziany. Komu się nie podoba,
droga wolna.
Otwórzcie torby.
Muszę je przejrzeć.
Oddajcie wszystkie zakazane przedmioty.
Dyrektor Hayat.
Seham,
przeprowadzę wewnętrzne śledztwo,
jak doszło do tej tragedii.
Możemy zrobić więcej od policji?
Policja nie zna tak dobrze
charakteru relacji między dziewczętami.
Powinnyśmy wesprzeć ich pracę
i być wzorem dla innych wydziałów i szkół.
Papierosy? Palisz.
Odsuń się.
Daj mi akta uczennic,
które popełniły wykroczenia.
Jest w pamięci USB, bo wszystkie segregatory się spaliły.
Świetnie. Przynieś.
Boże, dopomóż.
Co masz przy sobie?
Telefon.
Przynosi go jedna z nas w danym dniu.
To się samo stało.
Schowaj go.
Przestań. Złapią nas.
Nie chcesz rzucić?
Wyjdź z szeregu.
DYREKTOR HAYAT RADY
Telefon Mony.
Zawiera niepokojące wiadomości.
SPALIMY JA, KARA BĘDZIE SUROWA
Wydrukowałam je. Oto akta dziewczyn.
ZROBIŁAŚ ZDJĘCIE?
WYKASUJ JE, WYGLĄDA GŁUPIO, SPALI SIĘ
NIE SPÓŹNIJ SIĘ
JEŚLI SIĘ DOWIEDZĄ, KARA BĘDZIE SUROWA
Jestem pewna, że odkryjemy,
jak zamknięto Amirę i kto wzniecił ogień.
Przyprowadź je.
To akta uczennic czy gangsterek?
Moim zdaniem
jesteście podejrzane.
Zwabiłyście tam Amirę i zrobiłyście zdjęcie.
Może ja zamknęłyście i podpaliłyście.
Co pani mówi?
Ciebie szczególnie nie znoszę.
Stój tam, aż skończę.
To wasze wiadomości, prawda?
To jasne, że zaplanowałyście tę zbrodnię.
Źle pani nas ocenia.
Dziewczyny chciały uczcić w szkole
moje urodziny.
Przyniosłam urodzinową świeczkę.
Była długa i wyglądała głupio.
Wysłałam im zdjęcie.
Śmiały się ze mnie, więc je skasowałem.
Tak było.
Dostałyśmy już wiele nagan,
dlatego napisałam do Mony,
że kara będzie surowa.
Na proszę. Umiecie wymyślać historyjki.
Pani dyrektor,
rozmowa ze zdjęciem jest w moim telefonie.
Jeśli obieca pani, że znów nie dostanę nagany, pokażę.
Pokaż.
Proszę się odwrócić.
Wyjmę go.
Proszę.
Dostanę go z powrotem?
Zatrzymam go.
Mona, zostań.
Pani Seham, proszę poczekać z nimi na zewnątrz.
Usuń ten brud z brwi.
Proszę, nie!
Przysięgam, wyjdę na idiotkę
i będą się ze mnie śmiać.
Zawiadomić rodziców?
Jaka była twoja relacja z Amirą?
Proszę mi o niej nie przypominać,
bo jestem bardzo wrażliwa.
Gdy mówi się o Amirze, wzruszam się.
Przez poczucie winy?
Kiedyś zamknęłaś ją w sali komputerowej.
Wtedy to były żarty.
PRACOWNIA KOMPUTEROWA
Heba, nie odrobiłam lekcji z matmy.
- Żartujesz sobie? - Nie!
Boże. Chciałam od ciebie ściągnąć.
I co teraz?
Co zrobimy?
Myślę. Chwila!
Jest tylko jedno rozwiązanie.
Przepiszesz od kujonki, a ja od ciebie.
Dobra.
Amira, daj ściągnąć z matmy, nim przyjdzie.
- Naprawdę? - Tak.
Wybacz, ale nie.
Dlaczego?
Było trudne.
Czemu nie odrobiłaś?
Za mną.
Hej!
Fajnie byłoby mieć klucz.
- Opuściłaby lekcję z panią Wedad. - Otwórzcie!
- Naucz się być miłą. - Dziewczyno!
Co się dzieje?
Czemu z tym nie skończycie?
Co?
Zero odpowiedzi?
Czekajcie na mnie w gabinecie pani Seham.
Już. Mam cię na oku.
Załóżmy, że ci wierzę.
Kto by chciał to zrobić Amirze?
Nie mogę nikogo oskarżać.
Nie wiem.
Przyprowadź mi Hebę.
Czego chciała?
Nie wiem, ale mówiła o naszych naganach.
Nie wiedziała o nich?
Nie sądzę, ale bierze nas na cel.
Chce zrzucić winę na nas.
Masz przyjść.
Czego chce?
Nie mam pojęcia.
Odsuń się.
Dla ciebie byłam najpobłażliwsza.
Bez obaw. Za kilka miesięcy kończę szkołę.
Zabawne, że skończysz ją
z tymi wszystkimi naganami.
Z czynem niemoralnym.
Byłaś w toalecie z Mashael?
Przysięgam, rozmawiałyśmy przez telefon.
Niech Bóg wybaczy donosicielce.
Jak myślisz, od kogo to wiem?
Niech spoczywa w pokoju.
To silny motyw,
by krzywdzić i nienawidzić.
Nie, proszę pani. Nie lubiłam jej, prawda.
Nie wszyscy muszą się lubić,
ale nie zamknęłabym jej, skazując na śmierć.
Naprawdę?
Dla mnie jesteś główną podejrzaną.
Nie przez tę toaletę.
Jest coś ważniejszego.
Twój charakter pisma.
To twoje pismo?
Przypomnieć ci, co napisałaś?
„Chciałabym usunąć Amirę ze szkoły i z życia”.
Możesz iść.
Twoje koleżanki też.
Wrócimy do tego jutro.
Pokój wam i błogosławieństwo Allaha.
Dziękuj Bogu za opiekę.
Mamo, nie mogę spać.
A gdy usnę, budzą mnie koszmary.
Skarbie,
szok minie.
Któż żyje wiecznie? Wszyscy umieramy.
Weź tę tabletkę.
Pomoże ci usnąć.
Nie musisz chodzić do szkoły.
Zostań w domu kilka dni.
Dobry wieczór.
Kochanie,
na miłość boską,
to jeszcze dziecko.
Nie dawaj jej tabletek.
Jest zestresowana i musi odpocząć.
Sen jej pomoże.
Tak. Zawsze masz rację.
- Halo! - Tak?
Powinniśmy komunikować się bezpośrednio,
nie przez prawników.
Nie ma tematu. To koniec.
Serio, Hayat?
Pozwy i skargi są do ciebie niepodobne.
Nie pasują do twego nazwiska i reputacji.
Dawałem ci tysiąc riali miesięcznie
i ci zaufałem.
Nagle temu zaprzeczasz
i żądasz sześciu lat alimentów?
Myślisz, że 1000 riali wystarczy?
Nie znasz wydatków własnej córki?
Nie masz kontaktu z realiami?
A ciebie dokąd
twój kontakt z córką doprowadził?
Zostawiłaś ją i szkołę w chaosie.
I po co?
Żeby pozwać mnie o trochę pieniędzy?
Zabroniłaś mi się z nią widywać,
a gdy już pozwoliłaś,
to leżała z poparzeniami w szpitalu.
I potem na komisariacie,
gdy zeznawała w sprawie śmierci koleżanki.
To twoje matczyne osiągnięcia?
O co mnie obwiniasz?
Nie zrozumiesz obowiązków wychowania
ani moich wysiłków,
by zapewnić jej byt i bezpieczeństwo.
Nie mamy o czym rozmawiać. Kropka.
Porozmawiamy w sądzie.
Skończyłaś tyradę?
Co dzień to samo?
Niczego od niego nie potrzebujesz.
Bóg dał ci wiele.
Nie dbam jego pieniądze.
Drażni mnie jego nonszalancja.
Sześć lat zaniedbywał córkę.
Gdy ożenił się z kobietą,
która urodziła mu syna,
chce budować więzi rodzinne moim kosztem.
Przysięgam, już jej nie zobaczy!
To się nigdy nie skończy.
SZKOŁA ŚREDNIA 2300 DLA DZIEWCZĄT
Twoje akta są pełne osiągnięć.
Sprzedajesz papierosy.
Wydajesz się dobrą przemytniczką.
Proszę, to był tylko raz. Jak mogę być w tym dobra? Przepraszam.
Zapomnij o tym.
Jest coś ważniejszego.
Kto narysował Amirę na tablicy?
Czyż nie ty?
Pani Afaf wyrzuciła nas z magazynu,
wróciłyśmy do klasy i Heba narysowała ją na tablicy.
To nie ja. Przysięgam.
O kim ciągle myślę?
Kto złamał mi serce
- O kim ciągle myślę - Oklaski!
Hej!
Kto złamał mi serce
Oklaski dla Mony!
Ustawcie się, dziewczyny
Niech zobaczę tę, o której myślę
Która złamała mi serce
Odebrano mi serce
Kiedyś byłem szczęśliwy
Jeśli wiesz, kto to jest, powiedz mi…
Co to za bzdury i wulgaryzmy?
AMIRA SKARŻYPYTA
To szkoła czy dom weselny?
Kto to narysował?
Amira, chodź.
Cisza!
Pójdę je podsłuchać.
Powiedziałam tylko Hebie, przysięgam.
To nie było to, o czym myślisz.
Pani Wedad pocieszała Amirę
po waszym wybryku.
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Pani Seham była przy drzwiach.
Widziała je i powiedziała mi.
Masz bujną wyobraźnię i zero sumienia.
- Czemu nienawidzisz Amiry? - „Nienawidzę”? Byłyśmy sobie obojętne.
A ściągi na klasówce z biologii?
To nie ona na ciebie doniosła?
Łatwiej się nauczyć. To prosty temat.
Zamkniesz się czy zakleić ci gębę?
Myślisz, że mamy czas jak ty?
Masakra.
Dziewczyny,
wracać na miejsca.
Naprawdę?
Wstań.
Stańcie przy tablicy.
Kiedy to napisałyście?
Nie da się przeczytać.
Potrzeba teleskopu!
Przesadzacie.
Przechytrzycie samego diabła.
Amiro.
Mashael też?
Wstań.
Dołącz do nich.
Byłam wtedy zła,
ale jestem miła i nie chowam urazy.
Poza tym Amira donosiła na wszystkie,
nie tylko na mnie.
Nienawidziłyście Amiry,
zazdrościłyście jej i oczerniałyście,
bo była wyjątkowa i szczera.
Przysięgam, nic między nami nie zaszło.
Nic nie zrobiłam. Nie skrzywdziłabym jej.
Wystarczy! Odejdź!
Rana!
Co jest? Nie chcesz grać?
Allah uchroni nas przed szatanem.
W imię Allaha, czczący Jego imię nie zazna szkód. On wszechsłyszący, wszechwiedzący.
Co ci jest, kochanie?
Jak długo spałam?
Wzięłaś pigułkę i od razu zasnęłaś.
Spróbuj znowu zasnąć.
W imię Allaha.
Jestem tutaj. Nie bój się.
Powiesz dyrektor Hayat,
co powiedziałaś mnie.
Nigdy więcej nie podnoś na mnie głosu!
Niech wszyscy usłyszą, że zszargała pani moje imię!
Powiedziała pani Hayat o wiadomości?
Żeby mnie zniesławić i zrujnować mi przyszłość?
Po pierwsze, ciszej!
Po drugie, to „dyrektor Hayat”.
Jesteś niegrzeczna i niekulturalna!
Ja nie udaję pobożnej, gdy jestem pełna grzechu jak pani.
- Uspokój się! - Puść mnie!
Koniec! Dość tego!
Ani słowa, zwłaszcza ty! Zamknij się!
Pani Seham, poproszę o szczegółowy raport.
Babciu!
Gdzie byłaś?
- Babciu? - Tutaj, Rano.
Kolejny koszmar?
To był pan Saeed?
To tata Amiry?
Tak. Wystraszyłaś się?
Nie. Po co przyszedł? Coś się stało?
Przyniósł ci prezent.
Prezent? Dla mnie?
Tak.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Rano, to tylko prezent.
Jego córka, niech spoczywa w pokoju,
poprosiła go,
by namalował ci prezent na urodziny.
Niech Bóg błogosławi!
Tata Amiry to prawdziwy artysta.
Niech spoczywa w pokoju
i niech Bóg go pocieszy.
Chodź, zobacz. Niech Bóg błogosławi.
Co się dzieje?
Babciu…
Wiem, że ci jej brak, kochanie.
Rozstania są trudne.
Tylko w Allahu nasza moc i siła.
Co się stało? Powiedz.
Wyrzuć to z siebie.
To moja wina.
To ja zabiłam Amirę.
Co ty pleciesz?
W dniu pożaru…
bałam się, że pani Wedad wybierze Amirę
na tablicę honorową.
Słyszałam, jak prosiła ją
o zeszyt do matematyki.
Gdy wyszła z klasy,
poszłam za nią.
Wchodząc, zostawiła klucz w drzwiach.
Zamknęłam ją.
Kto tam jest?
Jestem tu! Chwila!
Myślałam tylko
o swoim nazwisku na tablicy.
- Żeby mama nie była zła. - Rano!
Jesteś zmęczona.
To pewnie przez te pigułki od mamy.
Nie, babciu. To nie halucynacje.
Podczas śledztwa
bałam się i skłamałam.
Ale to prawda. Zamknęłam ją.
Czemu mojej ręki nie dotknął paraliż, nim to zrobiłam?
Kochanie,
na miłość boską i ze względu na mnie,
nikt tego nie może usłyszeć.
I zapomnij, że mi o tym powiedziałaś.
Dobrze?
Idź się przespać. Przedtem coś zjedz.
- Przysięgam, babciu! - Chodź.
Dziewczyny zeznały, że nienawidziłaś Amiry i najbardziej ją nękałaś.
To coś nowego?
Cała szkoła wie, że jej nie lubiłam.
Koleżanki dobrze mnie znają.
A ty je dobrze znasz?
To znaczy?
Myślałaś,
że to Amira doniosła na ciebie i Mashael?
Tak. A któż by inny?
Obiecaj, że nie podniesiesz na nią ręki.
Inaczej natychmiast cię wyrzucę.
Nikomu nie powiem ani nic nie zrobię. Chcę wiedzieć.
Mona?
Życie wymierza ciosy, każdy cięższy od poprzedniego.
To przykre, że dzięki przyjaciółce
dostałaś kolejną naganę.
Chyba lubiła Amirę.
Kto lubił Amirę?
Mona?
To wielka hipokrytka.
Oto co zrobiła mnie i Mashael.
To ona najbardziej nienawidziła Amiry.
Zwłaszcza gdy zaczęła mówić
o Mashael i Saadzie.
Słucham.
Mashael ma chłopaka o imieniu Saad.
Pod koniec zeszłego roku
poznała Monę z kolegą Saada.
Kiedyś zamiast do szkoły,
poszły się z nimi spotkać.
Amira o tym wiedziała.
Gdy się spóźniały, Amira się zaniepokoiła i powiedziała pani Seham.
Pani Seham zrobiła z tego wielką aferę.
To dlatego ojciec zmusił Monę do ślubu.
Możesz iść.
Mona!
Mashael!
Miałyście prawo nienawidzić Amiry
i chcieć się odegrać.
- Nie chciałyśmy jej zabić. - Nie! Co pani mówi?
Spokojnie. Nie oskarżam was.
Na waszym miejscu czułabym to samo.
Zwłaszcza gdy doniosła,
że spotykacie się z Saadem.
Nie tak ma na imię?
Biedna pani Marzouka była w szoku
i była na was zła trzy miesiące.
Pewnie uważasz to za nic w porównaniu z twoją karą.
Ojciec zmusił cię po tym do ślubu.
Masz surowego ojca.
Jak mógł to zrobić?
Rozwiodłaś się po dwóch miesiącach.
Bez sensu.
Z akt wynika,
że tego dnia nie było was w szkole.
Nie wiedziałam,
że Saad był przyczyną waszych kłopotów,
ale Heba mi powiedziała.
Więc obie jesteście podejrzane.
A czemu mi powiedziała?
Żeby zrzucić z siebie podejrzenia.
Heba nie jest o nic oskarżona.
Ma motyw taki jak wy: nienawiść. Nie ma dowodu, że była w magazynie.
Jest.
W dniu pożaru Amira tam poszła
po nową książkę do matematyki.
Nikt nie wiedział, jak zgubiła swoją.
Ale ja wiem.
Dzień wcześniej widziałam,
jak Heba zabiera ją Amirze.
Następnego dnia powiedziała, że ją podarła.
Ale Heba może temu zaprzeczyć.
A nawet jeśli nie,
to według zeznań była w toalecie.
Podobno dostała okres po lekcji pani Wedad
i poszła do toalety.
To dowodzi, że nie było jej w magazynie.
Wejdź, Hebo.
Heba!
Wejdź.
W każdym razie
muszę przekazać te informacje policji.
Jeśli skupią się na motywach,
będziecie miały kłopoty.
Dyrektor Hayat,
Heba wyszła z klasy po lekcji
i poszła do toalety.
Ale nie od razu.
Wyszła z klasy przede mną,
a do toalety weszła po mnie.
To dość czasu, by iść i zamknąć magazyn?
Zgadzam się.
Co? Oszalałaś?
Wydałaś mnie, a ja cię broniłam.
Nikt nie wiedział o Saadzie poza nami i panią Seham.
Wtedy zamknęła sprawę, a ty znów to poruszasz.
Jak to nikt nie wiedział?
Nie dlatego Mona musiała wyjść za mąż?
Nigdy o tym nie mówiła.
Bądź wdzięczna, że cię wspierałam
i przyjaźniłam się z córką sprzątaczki.
Dobre wieści.
Wyrzucam was ze szkoły.
Nic nie zrobiłyśmy.
Przyjmiesz moje przeprosiny?
Przepraszasz mnie?
Ostrzegałaś mnie, że one tyranizują inne.
Niestety nie posłuchałam cię…
i nie ukróciłam tego.
Myślałam, że takie nękanie
pomoże im się zahartować
i lepiej poradzą sobie w życiu.
Nie sądziłam, że ta pobłażliwość
doprowadzi do tragedii.
Gdybym cię posłuchała
i rozprawiła się z łobuzerką,
nie doszłoby do tego.
Nie tylko zapobiegłabym śmierci Amiry,
ale uratowałabym ich przyszłość.
Pozostałe wiadomości.
Okoliczności śmierci uczennicy Amiry Saeed
ofiary pożaru w Liceum 2300,
nie mają związku z przyczyną pożaru.
Sprawę uważa się
za tragiczny zbieg okoliczności.
Co do ukarania uczennicy Heby Anwar,
źródło podało, że stanie przed…
Co on mówi?
…zastraszanie i nieumyślne spowodowanie śmierci.
Karę wymierzy sąd.
Co się dzieje z Hebą?
Jadłaś śniadanie, skarbie?
Pewnie nie, co?
Zjedzmy razem.
Babciu, co jest z Hebą? Jest oskarżona?
Nic jej nie jest, skarbie.
Wzięłaś lekarstwo?
Ani śniadania, ani lekarstwa.
Zjedzmy śniadanie.
Mamo, to nie Heba zamknęła Amirę.
Rano…
uspokój się.
Na litość boską, uspokój się.
- Mamo… - Od dwóch dni jesteś chora.
Masz halucynacje.
Ignoruj ją. Nie reaguj.
Jest chora i ma halucynacje.
To przez te pigułki, które jej dałaś.
Nie mam halucynacji.
- Spokojnie. - Nie jestem szalona.
Uspokój się.
Ja zamknąłem Amirę, mamo.
Ja!
To ja ją zamknęłam, nie Heba.
Wiem.
Jestem pewna, pani Hayat,
że dowie się pani, kto ją zamknął.
Bóg panią poprowadzi.
Nikt nie wie, kto to.
Ktoś wie.
Kto?
Pani córka wie.
Rana wie.
W dniu pożaru…
Rana!
Schodź!
Rana!
Na górę!
Amira jest w magazynie.
Idź na górę.
- Amira! - Idź na dach!
Magazyn.
Jestem pewna,
że Rana wie,
kto zamknął Amirę.
Mówiła, że pomagała pani nieść dziewczynę,
która straciła przytomność.
Wtedy się skaleczyła.
Tak było
i tak pani zezna, gdy wyzdrowieje.
Nie mogę powiedzieć…
Marzouko, proszę posłuchać.
Akta pani córki są pełne nagan.
Przyjaźniła się z wichrzycielkami.
Od Amiry wiem, że nie chodziła na lekcje.
To może być motyw zemsty na Amirze.
Nie chce pani, żeby to wyciekło.
To nie w pani interesie.
Nie wspominając o przemycie,
telefonach w pani pokoju,
katalogu chłopaków.
Nie sądzę,
że chcecie z mężem być zwolnieni
i spać na ulicy.
Nie ma powodu mówić,
iż Rana wiedziała,
że Amira była w magazynie.
Rozumie pani, Marzouko?
Co?
Przekazałaś ją policji
i wrobiłaś?
Zasługuje na karę.
Wiedząc, że jest niewinna?
Kogo nazywasz „niewinną”?
Jest podła i okrutna.
Ale nie zamknęła Amiry
i nie spowodowała jej śmierci!
Nikt nie spowodował śmierci Amiry.
Nadszedł jej czas.
Jej śmierć była nieunikniona.
Czy ty siebie słyszysz?
Rozumiesz to, co mówisz?
A co mam mówić?
Że źle cię wychowałam?
Mam cię posłać do więzienia?
Źle ci, że zataiłam twoją głupotę i porażkę?
Nigdy nie byłam porażką.
Robiłaś ze mnie porażkę.
Byłam porażką tylko w twoich oczach.
Nigdy dość dobra.
Mój sukces nic nie znaczył,
miałam być najlepsza.
Inaczej nie nadaję się na córkę dyrektor Hayat.
Żeby być najlepszą i cię zadowolić,
popełniłam najgorszy błąd w życiu.
Zamknęłam ją, by raz być najlepszą i cię zadowolić!
To twoja wina.
Przez ciebie to zrobiłam.
Tato.
Czemu się przyznałaś?
Może chciałam dobrze spać.
Może dlatego,
że gdy jedna z nas powie: „Dość”,
położy kres bólowi.
Nikogo nie skrzywdziłaś
poza tym okropnym dniem.
Myślisz jak moja matka:
„To zaledwie jeden błąd.
Idźmy naprzód”.
Ty i Mona popełniłyście wiele błędów.
Wiesz o tym.
Ale mój błąd jest większy.
Codziennie patrzyłam, jak nękasz Amirę.
Bałam się odezwać.
Wszystkie dziewczyny się bały i milczały.
W końcu
odważyłam się być taka jak wy…
i spowodowałam jej śmierć.
Może to czas, by ci, którzy nie bronią sprawiedliwości,
za to odpowiedzieli?
LICEUM 2300 DLA DZIEWCZĄT
DYREKTOR SEHAM GHALEB
MAGAZYN, WSTĘP WZBRONIONY
SZKOLNA RODZINA WITA WSZYSTKICH GOŚCI
ZAMKNIĘTE, POBYT W SZKOLE WZBRONIONY
- Trzymaj. - Nie mam nastroju. Daj spokój!
- Nauczyłam się tańca w kręgu. - Pokaż.
Kto cię tego nauczył?
Szybko!
Hej, wy dwie!
Papierosy?
Jazda do pani dyrektor! Zadzwonię do twoich rodziców.
Nie, proszę pani! Na Boga!
- Tata nie może wiedzieć, że palę. - Nie.
Przysięgam, będę na nekrologu.
Proszę pani. Więcej tego nie zrobimy.
To był ostatni raz.
Tym razem wam daruję.
Ale jak to się powtórzy, będziecie same sobie winne. Jasne?
- Tak. - Tak jest.
Wracać do klasy!
Daj mi papierosy.
Na lekcje!
Hej, ty! To, że tu mieszkasz, nie upoważnia cię do psucia dziewczyn.
Już nie będę.
Kto tam jest? Chwila! Jestem tu!
Chwila!
Z POPIOŁÓW
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska