Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NAKRĘCONO W ALEXANDRA PALACE THEATRE W LONDYNIE
NIE ZASTAWIAĆ
Przywitajcie gorąco waszą niezrównaną prowadzącą!
Oto Hannah Gadsby!
Witajcie!
Dziękuję!
Dziękuję bardzo.
No to załatwione.
Dziękuję, Londynie, wy piękne kartofelki.
No proszę. Uwielbiam was.
Witaj, Alexandra Palace. Allie Pallie!
Kiedy ostatnio Netflix zjednoczył tyle transpłciowych osób,
to było w ramach protestu.
Czynimy postępy.
Postępy.
To dlatego tu jesteśmy.
Opowiem wam historię tego wieczoru.
Nikt nie pogardzi dobrą historią.
Powiem wam, jak to było.
Parę lat temu Netflix wypuścił wyjątkowo transfobiczny program komediowy
autorstwa ich ukochanego „edgelorda”.
Zrobiło się z tego zamieszanie.
Takie duże „buhaha”.
Prawdę mówiąc, nie miałam z tym nic wspólnego.
Jestem…
Nie przyznaję tego z dumą,
ale jestem takim „kulturowym kukoldem”.
Mówię: „Spoko, róbcie swoje, a ja będę się tylko…
przyglądać”.
Ale nagle ktoś wspomniał w tej dyskusji moje nazwisko. Kurwa mać.
Więc…
napisałam bardzo stanowczy list
zaadresowany do Netflixa.
Zatytułowałam go chyba „Gryzę rękę, która karmi”.
Albo „Nie nadstawiam policzka, wystawiam zęby”.
To ryzykowne, ale mam dobrego dentystę.
I tyle.
Nie będę kłamać.
Byłam dość bezpośrednia.
Zaadresowałam go bezpośrednio do mojego netflixowego tatusia.
Tak go nazywam, bo Netflix jest jak rodzina.
Kiedy do niego dołączasz,
naprawdę czujesz się jak w dużej rodzinie.
A większość rodzin nie lubi swoich queerowych dzieci.
Zwróciłam się bezpośrednio do mojego netflixowego tatusia:
„Pierdol się, Ted”.
Trochę ostro, nie?
Na swoją obronę, jestem Koziorożcem z wpływami Ryb…
i powagą Raka.
Innymi słowy, jestem autystyczna.
Więc…
Nie zawsze wybieram odpowiedni ton.
W liście miałam kilka uwag.
Między innymi nazwałam Netflix „niemoralnym kultem algorytmu”.
Podtrzymuję to.
Wspomniałam również,
tak przelotem,
że moje gówno ma mocniejszy kręgosłup niż Ted.
Więc…
Teraz mi przytakujecie,
ale…
to raczej nie był odpowiedni ton.
Na moją obronę,
w mojej głowie brzmiało to weselej.
Wyobrażałam sobie takie małe, żwawe gówienko.
Z idealną postawą, może nawet z cylindrem.
Z przymrużeniem oka.
Taki był zamiar,
ale odebrał to inaczej.
Umieściłam ten mój stanowczy list na Instagramie.
Ale…
nie sądziłam, że się na tym przejadę.
Nie, żebym do niego zadzwoniła.
Albo poszła do jego domu.
Albo wyzwała go na pojedynek.
No nie?
Nawet nie umieściłam tego na Twitterze.
Tak, na Twitterze.
To Twitter.
Twitter.
Akurat to ścierwo można deadname’ować.
Więc…
To był tylko Instagram,
ale napisały o tym rosyjskie media.
Nic nie czytałam.
Stało się coś wspaniałego.
Ktoś przetłumaczył ten rosyjski artykuł.
Na angielski.
Moje sformułowania nie przetrwały podwójnego tłumaczenia.
Moje gówno nie miało już kręgosłupa.
Zamiast tego…
miało stanowczość.
To już zupełnie inny obraz.
Nie takie.
To jakbym chwaliła się agresywną biegunką.
Teraz faktycznie brzmiało to tak, jakbym wyzywała go na pojedynek.
Drugą wspaniałą rzeczą, jaka wynikła z tej afery,
jest ten wieczór.
Netflix zgodził się na współpracę.
Zaprosiliśmy całą grupę fantastycznych artystów ze społeczności genderqueer.
Bardzo się cieszę, że mogę ich wam przedstawić.
To nie naprawi całej sytuacji.
To tylko jeden wieczór.
To jak wycięcie lasu i zasadzenie drzewa.
Ten program jest jak offset węglowy.
Mamy dziś wachlarz komików z całego świata
o różnorodnej stylistyce.
Istny szwedzki stół. Bardzo się cieszę, że tu są.
Jesteście gotowi, Allie Pallie?
Tak jest!
Pierwszy artysta jest zza oceanu,
co na Australijce nie robi dużego wrażenia.
Ale i tak postarał się bardziej niż wy.
Gorące brawa! Jes Tom!
O Boże! Siema, Londyn!
Jak tam?
Nazywam się Jes Tom.
Jestem trans. Widać?
Nie odpowiadajcie!
Przeszliście test. A ja?
Głupota.
Niedługo stukną mi cztery lata na testosteronie.
Co tłumaczy wąs godny krnąbrnego trzynastolatka.
Zacząłem brać testosteron przed pandemią,
więc spędziłem wiele czasu samotnie w pokoju,
gapiąc się na jeden włos na szyi.
Obawiam się,
że może nigdy nie będę miał brody, tylko jeden, coraz dłuższy włos.
Widać go z tyłu sali.
Jednym z efektów przyjmowania testosteronu jest zwiększone libido.
Myślałem, że już wcześniej miałem dostatecznie zdrowe libido,
ale stłukłem ten szklany sufit.
Tak.
Możecie klaskać.
Mniej znanym faktem jest to,
że testosteron może zmienić orientację seksualną,
bo Bóg lubi płatać nam figle.
Całe życie byłem praktykującą lesbijką.
Nagle pociągają mnie mężczyźni.
Obojętnie, jakiej jesteście orientacji czy płciowości,
wszyscy myślą, że to niedobrze.
Wszyscy pytają, czy ze mną okej.
Nagły pociąg do mężczyzn to szalona rzecz.
Testosteron przestawił mi coś głowie.
Wcześniej faceci wyglądali dla mnie jak wielkie kwadraty.
A teraz strasznie kręcą mnie te kwadraty.
To interesująca chwila mojego życia. Osiągam szczyt seksualny
jako 16-letni chłopiec i 30-letnia kobieta.
Jadąc w stronę męstwa, zapedałowałem się.
Tak.
Musieliście się zastanowić, czy można się z tego śmiać.
Sporo się uczę.
Między lesbijkami a gejami jest kulturowa różnica.
Geje uwielbiają musicale, a lesbijki traumę.
Bezgraniczna przepaść.
Muszę się nauczyć, jak się podobać jako gej.
To trudne.
Mamy tu jakichś gejów?
Boże!
Za mało na wiwaty bez obaw.
Podobanie się gejom to trudna rzecz.
O wiele trudniejsza niż lesbijkom.
Nie mówię, że lesbijki nie są atrakcyjne.
Mówię, że są bardziej otwarte.
Najseksowniejszą rzeczą u lesbijki
jest wiedza o czasie i miejscu urodzenia.
Chyba że grała w dzieciństwie na fortepianie i ma…
pamięć mięśniową.
Żeby podobać się gejom, musisz być cispłciowy
i na testosteronie.
To nie mogę już nikomu powróżyć?
Nikogo nie obchodzi, że mam stellum Koziorożca w X domu?
Kiedyś to komuś imponowało.
Mam wyzerowaną punktację.
Uczę się, że sexting z mężczyznami różni się od sextingu z kobietami.
Jeśli dziwicie się, że jako osoba niebinarna
opowiadam dowcipy o różnicach między płciami,
możecie założyć, że plotę same bzdury.
Mimo wszystko sexting z kobietami to sztuka.
Ma strukturę trzech aktów.
To arystotelesowa opowieść
ze złożoną i rozwijającą się narracją.
Idziemy w tym samym kierunku.
Zmieniamy się.
Zmieniamy się razem.
To coś pięknego.
Sexting z mężczyznami jest jak fiszka dla dzieci
z jabłkiem i napisem „jabłko”.
Ale zamiast jabłka jest fiut.
I to w kiepskiej rozdzielczości,
w ciemnym pomieszczeniu, na tle zmechaconych dresów.
Mężczyźni nie potrafią czytać.
Nie potrafią.
Uczę się, że płeć to sprawa umowna. Moją określa zachowanie.
Jako mężczyzna zakładam kapelusz,
jako kobieta zamawiam ice tea z hibiskusa.
Czasem bywa niezręcznie.
W publicznych toaletach muszę robić w głowie płciową matmę.
Co mam na głowie? Co zamówiłem do picia?
Wciąż wolę damskie ubikacje,
bo nie jestem zwierzęciem.
Nie jestem bestią.
Nie jestem dzikusem.
Nie chcę iść do tej nawiedzonej kabiny z tyłu męskiej ubikacji.
Nie chcę wiedzieć, co widziały te ściany.
To nie jest moja sprawa.
Wolę więc damskie ubikacje.
Często noszę maskę w miejscach publicznych,
bo dbam o zdrowie innych
i nie chcę, by wszyscy się we mnie zakochiwali.
To ciężar. Nie zrozumiecie.
Ostatnio byłem na premierze filmu. Lans.
Nie grałem w nim.
Często pojawiam się w towarzystwie sławniejszych osób
i krzyczę: „Też tu jestem!”.
Hanno Gadsby…
Będąc na tej premierze, poszedłem do męskiej ubikacji.
Drogę zaszedł mi ochroniarz. Powiedział: „Przepraszam,
to damska ubikacja”.
A ja: „Boże, przepraszam,
nie wiedziałem, że jesteś sojusznikiem”.
Nie miałem pojęcia.
„Niektórzy gliniarze są spoko!” Tylko żartuję.
Wyobrażacie sobie?
Tak mnie wylegitymował, że aż mnie afirmował.
Ciekawe.
Jestem Jes Tom. Dziękuję!
Byliście wspaniali.
Dziękuję.
Jes Tom!
Tak!
Zapewne znacie naszą następną artystkę.
To potężny talent.
Mam nadzieję, że dziś pozna i pokocha ją jeszcze więcej osób.
Jest niesamowita.
Chloe Petts!
Cześć!
Jak się trzymacie?
Tak!
Boże, jak miło to być.
Jestem Chloe, oporowa lesbijka.
Dziękuję za te parę okrzyków.
Reszta to homofoby. Spoko.
Homoseksualiści, zróbcie hałas!
Onieśmielająca reprezentacja.
A heteroseksualni?
Tu słychać więcej wstydu.
Prawidłowo.
Nie, cieszę się, że też tu jesteście. Witajcie.
Miło podzielić się z wami naszą kulturą.
Nauczę was naszej nomenklatury.
Jestem męską lesbijką. To łatwo zrozumieć.
To znaczy jedynie, że pakuję się w niezręczne sytuacje.
Na przykład w hotelu.
Usłyszałam: „W czym mogę panu służyć?”.
Mówię: „Słuchaj, cukiereczku.
To zdarza się cały czas, ale jestem »pani«”.
A on: „Boże, przepraszam pana”.
Ale to super. Fajnie.
Cieszę się, bo dzięki temu mam dostęp do pewnej drobnej rzeczy
zwanej męskim przywilejem.
Zajebista sprawa, nie?
Żółwik. Dawaj.
Kurwa, Jezu…
Przybił. Typowy mizoginista.
Teraz mam własne przywileje,
na przykład dostęp do najlepszej ksywki w angielskim języku.
Ciskobiety, aż mi was żal, że nigdy tego nie doznacie.
Oto najlepsza ksywka w języku angielskim.
Kiedy wchodzisz do knajpy, facet mówi: „Co podać, szefuniu?”.
Dlatego faceci są tacy pewni.
Poczułam się jak dyrektor generalny własnego życia.
Jak mówią mi w knajpie: „Co podać, szefuniu?”,
odpowiadam: „Dostałam już wszystko, czego potrzebuję”.
Jestem wegetarianką. Są tu jacyś?
Duma na przedzie.
A weganie?
Wspaniale.
Reszta pewnie jest za słaba na okrzyki.
A gdzie mięsożercy?
No tak.
Oto efekt białka.
Uwielbiam was.
Chciałabym być jedną z was, bo jestem wegetarianką, która je…
mięso.
Tylko raz na trzy miesiące.
Tylko odrobinę, kawałeczek,
by zobaczyć, czy smakuje lepiej niż klimat.
Ludzie się złoszczą.
Chcą, żebym była konsekwentna,
żeby mogli mnie zaszufladkować.
Mówią: „Nie jesteś wegetarianką.
Jesteś co najwyżej fleksitarianką”.
Tym rozwścieczonym ludziom mówię,
że spędziłam dużą część młodości,
próbując penisa raz na kwartał.
To nie zrobiło ze mnie heteryczki.
Nikt nie powie, że jestem homofleksualna.
Moja tożsamość płciowa to skomplikowana rzecz.
Mając męski przywilej, obawiam się,
że mogę być niechcący toksyczna wobec kobiet.
Nie, siadaj!
To była próba. Zjebałeś!
Jak wielki szczeniaczek.
Serio, moja tożsamość płciowa to skomplikowana sprawa.
Powiedziałabym, że najbardziej komfortowo czuję się
na weselnym parkiecie.
Mój ulubiony środek transportu to ślizganie się na kolanach.
otoczona morzem dekoltu. Wspaniale.
W chaotycznym świecie trudno jest poznać siebie.
Zwykle identyfikuję się jako kobieta,
ale na weselnym parkiecie
identyfikuję się jako facet z krawatem na głowie.
Taka jestem.
Uwielbiam wesela, zwłaszcza heteryków.
Zawsze czuję, że jestem bohaterkę heteryckiego wesela.
Wiem, że to powinna być panna młoda.
Ale kiedy jesteś jedyną kobietą w męskim garniturze,
heterycy czują, że jesteś najciekawszą osobą,
jaką poznali w życiu.
Kobiety podchodzą i mówią:
„Próbowałam raz seksu z kobietą”.
A faceci mówią:
„Założę się, że może polecić jakiś dobry browar”.
Interesują się mną nie tylko dorośli.
Dzieci też. One interesują się mną pierwsze.
Na każdym weselu jest ten moment,
kiedy wszyscy rodzice są nawaleni,
a dzieci biegają bez nadzoru.
Dzikusy. Jak we Władcy much.
Wciągają cukier jak koks.
Walą szoty soku pomarańczowego. Absolutne szaleństwo.
W tym momencie następuje próżnia autorytetu,
kiedy dowolny dorosły może się pojawić
i zostać królem dzieci.
Bardzo łatwo zostać królem dzieci.
Pokażesz im Candy Crush na telefonie,
a lecą za tobą jak za szczurołapem z Hameln.
I nagle masz swój własny gang dzieci na zawołanie.
Każę im odkładać poppery na później
albo trzymać mi piwo, jak tańczę Macarenę.
Czasem pakuję je do auta i jedziemy na musical Kraina lodu,
żeby nie było, że znów poszłam sama.
Gdy dzieci idą spać,
interesują się mną heteroseksualni mężczyźni,
bo widzieli, jak bawiły się dzieci, i też chcą spróbować.
W końcu mężczyźni to po prostu większe dzieci.
Więc wszyscy otaczają mnie jak taśmociąg w restauracji sushi.
Mogę wziąć, którego chcę.
Ale wybór zawsze kiepski.
Jakiś facet o imieniu Josh mówi mi:
„Moje zainteresowania to finanse, Bitcoin
i noszenie mokasynów bez skarpetek”.
To mówię: „No, siema, Josh, jak tam?”.
Wtedy Josh, najnudniejszy człowiek świata,
przedstawia mi swoją dziewczynę,
która jest najpiękniejszą,
najbardziej utalentowaną kobietą, jaką widziałam w życiu.
Chcę jej przekazać: „Mrugnij, jeśli potrzebujesz pomocy.
Mogę cię przedstawić całej społeczności lesbijek.
To będzie zaszczyt i przywilej”.
Pytam ją, czemu lubi Josha.
A ona: „Nie wiem, jest miły, pamięta o urodzinach mojej mamy”.
Odpowiadam: „Lesbijki też to mogą. Plus dadzą ci orgazm”.
Zrozumiałam, dlaczego mężczyźni tak bardzo lubią mnie na każdym weselu.
Przydaję się im w trakcie rzutu bukietem.
Wiecie, o czym mówię.
Wytłumaczę na wypadek różnić kulturowych.
Wszystkie niezamężne kobiety zbierają się na parkiecie.
Panna młoda staje odwrócona plecami.
I rzuca swój bukiet w morze niezamężnych kobiet.
Która go złapie, zostanie sprzedana jako następna.
Oczywiście ja jestem w tym zajebista.
Jestem olbrzymia i pragnę heteryckiej krwi.
Na trzech weselach złapałam pięć bukietów.
Czekam, aż wszystkie kobiety wejdą na parkiet.
Zbierają się tam
i czekają w napięciu.
Myślą: „Ciekawe, na którą z nas padnie.
Oby na mnie.
Cały rok ćwiczyłam w ogrodzie”.
A wtedy wkraczam ja.
Kieliszki z prosecco drżą.
Babcia zaczyna płakać.
Jedna z kobiet pyta: „Nie jesteś z innej kategorii?”.
A ja: „No, rzucaj te jebane kwiaty”.
Kiedy panna młoda rzuca kwiaty, moi nowo poznani przyjaciele
podnoszą mnie jak na meczu rugby.
Byliście wspaniali. Nazywam się Chloe Petts. Dobranoc!
Chloe Petts!
Tak!
Tak jest.
Teraz widzicie?
Wyglądasz dość ochoczo.
Podkreślam, że to nie jest ustawka.
On po prostu jest ochoczy.
Nie masz na imię Josh, co?
No właśnie.
Dobra.
A teraz wspaniała artystka z Nowego Jorku.
Niedoceniony geniusz. Proszę, zróbcie hałas.
Oto Asha Ward!
Siema, Londyn!
Super tu być.
Będę szczera, za bardzo się zjarałam.
Więc jestem nieco oszołomiona.
Ale lubicie trawę, nie? Palicie tu.
Uwielbiam trawę, ale chyba nadszedł czas, by trochę przystopować.
Mam wrażenie, że palę tyle, że zaczynam głupieć.
Ostatnio koleżanka powiedziała mi, że zmaga się z dysmorfofobią.
A ja: „Szczęściara.
Możesz obrabować bank”.
Tak powiedziałam.
Nie zrozumiałam, czym jest dysmorfofobia.
Myślałam, że mówi mi, że potrafi się transmutować.
To mówię: „No to super”.
Naprawdę muszę ograniczyć palenie.
To nic, teraz mam motywację, by brać więcej ketaminy.
Uwielbiam ją.
Nie mogę jej trzymać w domu. Ciastek też.
Zamiast mówić, że jestem uzależniona,
mówię: „Nie mogę trzymać tego w domu”.
Wciągałam tak dużo prochów, że zaczęłam mówić,
że powinni zrobić kokainę dla puszystych.
Pewien czas byłam bezrobotna. Uwierzycie?
Osiągnęłam najniższy poziom bezrobocia:
zaczęłam sklejać beaty na komputerze.
W końcu zaczęły dobrze brzmieć.
To dziwne, bo wciągnęłam się w muzykę, pijąc Four Loko.
Jeśli nie wiecie, to alkohol dla ludzi,
którym niestraszna śmierć.
Otwieracie czasem GarageBanda po pijaku
i robicie coś, co brzmi jak Avicii?
Ja tak miałam.
Miałam za dużo wolnego czasu.
Zapisałam się na kickboxing.
Musiałam się wypisać.
Bo jakiś facet spuścił mi wpierdol.
Myślałam, że to nielegalne.
Tak się wydawało.
Serio.
Kiedyś pracowałam w stomatologii dziecięcej.
A gdybym powiedziała: „Jako dentysta”?
Nie, tylko na recepcji, jak normalny człowiek.
Lubiłam tam vape’ować.
Nie wiem, lubię się zjarać i patrzeć, jak dzieci idą do dentysty.
To jak oglądanie National Geographic.
Wiedziałam, że nie wytrwam długo w tej robocie,
bo raz dostałam maila z tematem „FAKS”.
Wielkimi literami.
Patrzę, co to może być.
Tylko jedno zdanie:
„Kto nawalił masła do faksu?”.
Nie przyznałam się,
ale poprzedni pracodawca wie o moim zamiłowaniu do paluszków krabowych.
Nieciekawie.
Wcześniej nauczałam improwizacji na żydowskim obozie letnim,
to dziwne, bo nie uprawiam improwizacji i nie jestem Żydówką.
Oto potęga networkingu.
Mój tata jest gejem. Wiem, jestem taka interesująca.
Jesteśmy jedynymi homoseksualistami w rodzinie.
Prawie jakbyśmy byli współpracownikami.
No nie?
Byłam z tylko jednym facetem. Kiedy mnie zdradził,
udawałam, że jestem zła.
Mówię: „No to teraz się pogniewamy”.
Nie radzę sobie w randkowaniu,
bo nie umiem flirtować, zwłaszcza przez SMS-y.
Bo za bardzo się cieszę, kiedy się komuś spodobam.
Raz pisałam z jedną dziewczyną.
Napisała, że chce zrobić mi minetę.
A ja: „To wspaniałe wieści.
Muszę powiedzieć rodzinie”.
Nie daję też dobrych rad dotyczących randkowania,
bo jestem wariatką.
Raz koleżanka powiedziała mi:
„Facet, którego lubię, nie odpisuję, ale widzę, że jest na Instagramie”.
Na co ja: „Kurde.
To może napisz do jego matki?
Ona wie, gdzie jest.
Wyślij jej DM-a w Candy Crushu”.
Wiecie, co mnie zawstydza, choć nie powinno?
Branie głębokich oddechów.
Jak kiedy ktoś wchodzi do pokoju, kiedy bierzecie głęboki oddech.
Zwłaszcza wydech.
Mam wrażenie, jakby zobaczył mój odbyt.
No kurde.
Ostatnio też częściej się upijam,
ale nie problematycznie, tylko tak imprezowo.
W pojedynkę.
Tyle że mam psa.
Nie mogę wyprowadzać jej po pijaku.
Wymachuję jej gównem jak torebką.
Jak zaczyna na kogoś szczekać,
to sama zaczynam się do niego rzucać.
Dziękuję. Nazywam się Asha Ward.
Jeszcze raz dla Ashy Ward!
Z radością przedstawiam naszego następnego artystę.
Zróbcie hałas. Oto DeAnne Smith!
Dobra, przejdźmy do rzeczy.
To dziwne, że Rosjanie są tacy homofobiczni.
To oni wymyślili pojęcie…
kobiety…
wewnątrz kobiety…
wewnątrz…
Skumaliście!
Obyło się bez gestykulacji. Dobra robota!
Okej, pierwszy żart za nami.
Wszystko idzie świetnie.
Zmagam się ze stanami lękowymi. Cały czas.
Nawet teraz.
Ale nie chcę już tak mówić, bo to brzmi tak negatywnie.
Zróbmy rebranding. Nie mówmy już „zmagam się”.
Możecie zrobić to, co ja.
Nie mówicie już: „Zmagam się ze stanami lękowymi”,
tylko: „Mój umysł
iskrzy się od zmyślonych niebezpieczeństw”.
To potężne, magiczne, tajemnicze nazewnictwo.
Kiedy coś robię, zawsze wyolbrzymiam stawkę.
Na przykład teraz przytłacza mnie fakt,
że trzymam mikrofon
w takiej chwili w historii…
a nie używam go do podżegania globalnej rewolucji.
Myślę, że to egoizm.
Okej, rozumiemy się.
Mam nadzieję, że zgadzamy się, co to oznacza.
Bo o czym mam mówić, o cyckach?
Akurat jestem po mastektomii.
Serio!
Dziękuję!
Jeśli nie wiecie, co to znaczy.
Kiedyś miałxm cycki i choć nic mi nie zawiniły,
pozbyłxm się ich.
Ludzie mi gratulują,
ale nie przyczyniłxm się do dobra ogółu.
To było samolubne.
Bo teraz, w tej sali…
brakuje nam…
naprawdę zajebistej pary zderzaków.
To przeze mnie. To moja wina.
Na tym świecie brakuje radości,
a ja was jej pozbawiłxm.
I po co?
Nie będzie dalszych korekcji. To wszystko.
To forma ostateczna.
Ten dziwny, mały ludek.
Jasne. Dobra.
Nie…
Spokojnie, lesbijki.
Dziwny, mały ludek to moja tożsamość płciowa. Należy ją szanować.
Od 2005 roku przypisują mi „ono/jego” wbrew mojej woli.
Czuję, że nie mam na to wpływu.
Traktuję to z humorem, ale nie każdy tak potrafi.
Raz ktoś powiedział mi: „Cześć. Jestem Jess, ona/jej”.
Szczerze.
A ja na to:
„DeAnne. Dziwny, mały ludek”.
Na co Jess kompletnie się załamała.
„»Mały, dziwny ludek«, zapamiętam, muszę to uszanować”.
Wcale nie.
Nie musimy szanować wszystkiego, co mówią ci od „ono/jego”.
Moje decyzje są czasem porąbane.
W trakcie mastektomii zdecydowałxm się na brak sutków.
Wiecie, że to możliwe?
Stoję tu przed wami sans sutki.
Rzecz w tym, że i tak pozbywają się ich w trakcie operacji.
Więc potem próbują wam dorobić „męskie sutki”.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Lepiej opłacane?
Co to…?
Co…?
Czyli że dominują każdą rozmowę?
Co…?
Nie potrzebuję męskich sutków.
To nie moja energia.
Moja płeć powinna odzwierciedlać uczucie,
kiedy czytacie słowo zucchini.
Kiedy myślicie…
„To na pewno dobrze?
Nawet spoko. C-C-H w środku wyrazu.
Rzadko się to spotyka.
Może to z włoskiego”.
Zróbcie coś dla mnie.
Mała prośba.
Pomyślcie chwilę o swoich sutkach.
Pomyślcie o swoich sutkach.
Nie znam was.
Może jesteście tu, by zapomnieć o swoich sutkach.
Może chcecie pozbyć się tego ciężaru.
Ale serio, wyglądają dziwnie, nie?
Wyglądają dziwnie. Są dziwne.
Nie potrzebujecie sutków.
Nie potrzebujecie ich.
Sutkorporacje tylko wam to wmawiają.
Nie potrzebujecie ich.
Lubię gadać o tych rzeczach,
bo mam nadzieję, że poczujecie się pewniej.
Pamiętajcie, że wasze ciała należą do was.
Zapewne jest tu ktoś,
kto myśli o nowej fryzurze czy tatuażu.
Tym osobom mówię:
„Zrób to, nie bądź pizda”.
Ja nie mam sutków. Kumasz to?
Rozumiecie? Zero sutków!
Zero.
Kiedy ściągam koszulkę,
wyglądam jakbym miało pod spodem kolejną, cielistą.
To dziwne.
Wiecie, że coś jest nie tak, ale nie wiecie co.
Jakby ktoś zgolił sobie brwi.
Podobna energia.
Nie widać, gdy jest mi zimno.
Może…
Pozostaje mi możliwość
zrobienia sobie kiedyś tatuaży.
Mogę dotatuować sobie sutki.
Ale mam pomysł
z kodem QR.
Po zeskanowaniu odsyła do NFT z moim starym sutkiem.
Fajnie?
Wiruje tak sobie bez reszty ciała.
Ciekawy obraz, gdyby o tym pomyśleć.
Okej, zanim skończę, chcę tylko powiedzieć,
że jeśli nie wierzycie mi o tych zajebistych zderzakach,
mam dowody fotograficzne.
Możecie wysłać mi maila
na siiickrack@gmail.com.
Mówię śmiertelnie poważnie.
Dziękuję.
DeAnne Smith!
Tak!
Absolutnie!
To były zajebiste zderzaki.
Brakuje mi ich.
Bardzo się cieszę, że wznowiliśmy dyskusję na temat płci.
Możemy identyfikować się na nowe sposoby.
Wcześniej czułam się klaustrofobicznie.
Wciąż nie wiem, co ja…
Nie wybrałam drużyny.
Jest genderfluid, ale…
Rozumiecie?
Tak mam.
Teoretycznie można powiedzieć „niebinarny”,
ale sam termin „niebinarny” jest dla mnie kłopotliwy.
Bo definiowanie siebie przez to, kim nie jesteście,
jest przykładowym binarnym myśleniem.
Mogłabym powiedzieć o sobie „gender-niespodzianka”.
Nieważne, jak mówią o mnie inni.
Słyszę wszystkie formy każdego dnia.
Ona/jej, on/jego, ono/jego. Każdego dnia.
Żadna z nich mnie nie obraża, ale wszystkie mnie zaskakują.
Takie: „Spoko, możemy spróbować i tego”.
Każda interakcja z nieznajomą osobą jest dla mnie jak gender reveal party.
Nie jestem taka przywiązana do swoich narządów.
I nie mówię tylko…
o narządach seksualnych.
Ale o wszystkich.
Wycięli mi migdałki
i od tamtej pory nie myślałam o nich ani razu.
Wycięli mi wyrostek robaczkowy, pęcherzyk żółciowy… Chuj z nimi.
Gdyby ktoś kazał mi wyciąć macicę,
to trudno. Na stertę z nią.
Zostawię sobie tylko otwieracz do butelek.
Przydaje się.
To urocze, że nagle tak wielu mężczyzn
interesuje się kobiecym sportem.
To coś nowego.
Naprawdę.
Myślą, że mężczyźni chcą stawać się kobietami,
aby dominować je w sporcie
i cieszyć się tymi wszystkimi urokami bycia kobietą w sporcie.
Jest ich tak wiele!
Kobiety w sporcie dostają tak wiele.
Na przykład pocałunki.
Kto by pogardził pocałunkiem? No, znalazła się jedna.
To hipokryzja,
bo w 2012 roku…
koń…
zdobył tytuł Australijskiej Sportsmenki Roku.
Jebany koń!
Mniejsza z chromosomami, ta suka ma cztery nogi.
A poza tym jest koniem!
Z przyjemnością przedstawiam wam naszego następnego gościa.
Przyjechała tu z Portland w Oregonie. Mx. Dahlia Belle!
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Jesteście tacy mili.
Z góry przepraszam,
bo wiem, że nie ma dużo czasu na tej scenie,
ale kontrakt nakazuje mi wytłumaczyć wam różnicę
pomiędzy mną a nietranspłciową kobietą.
Pilnuję się, żeby zawsze mówić „nietranspłciowy”,
bo „cispłciowy” to podobno obelga, o czym informują mnie osoby…
które nie wiedzą, czym jest obelga.
Przez całe życie używano wobec mnie wielu słów,
które niespecjalnie mi się podobały.
Ale tylko garść z nich kwalifikuje się jako obelgi.
W szkole dzieci mówiły na mnie „dupny pirat”.
To nawet urocze. Nie złoszczę się.
Choć osobiście wolałabym
„zadkowy zbój” albo „odbytny oprych”.
No ale nie każdy ma taki talent.
Powiem tylko,
że kiedy banda niesprowokowanych spedalonych transczarnuchów
zacznie rzucać w kogoś cegłami, krzycząc „cispłciowy”,
wtedy będzie to obelga.
Ale póki co
ludzie płaczą jak pizdy przez przymiotnik.
Wszystko będzie dobrze.
Powiem wam dlaczego.
Bo skąd będziemy wiedzieć, że ktoś nie jest transpłciowy?
Transpłciowi ludzie nie słyną z inspekcji z cudzych genitaliów.
To rozrywka heteroseksualistów.
My mamy to gdzieś.
Ponadto to bardzo ważne,
żeby poinformować was,
że za setki lat,
o ile jeszcze się nie powybijamy,
jeśli ktoś z jakiegoś powodu odkopie moje szczątki,
będzie mógł stwierdzić, że urodziłam się mężczyzną,
ale żyłam jako kobieta,
bo tak działa archeologia.
Poza tym…
będę martwa,
więc dysforyczny misgendering nie będzie już moim zmartwieniem.
Możecie za to nie wiedzieć,
że po śmierci chcę być skremowana, więc to bez znaczenia.
Powaga.
Ale nim to nastąpi, tu i teraz, w tej chwili,
musicie wiedzieć,
że nigdy nie będę miała owulacji ani menstruacji,
nie zajdę w ciążę, nie urodzę dziecka.
Załatwiłam sobie pochwę bez żadnych przeszkód ani niewygód.
To nic. Nie przeszkadza mi to.
Nie chcę dokładać sobie obowiązków.
Niektórzy szczerze wierzą,
że próbuje ukraść komuś całe pojęcie kobiecości.
A tak naprawdę chcę tylko zdjąć niektóre aspekty kobiecości
z waszych barków.
Wy i tak nie chcecie tych rzeczy.
Takich jak infantylizacja, uprzedmiotowianie, odczłowieczanie,
niezręczne awanse facetów, którzy nie są w waszym typie,
ale od dawna z nikim nie spałyście
i wyszłyście z domu bez majtek, tak na wszelki wypadek.
Licząc na otwartego faceta, który zmiecie z was z nóg
i porwie do neutralnej płciowo ubikacji
w waszej ulubionej kawiarni,
w której możecie wciągnąć ketaminę, sztachnąć się popperem
i uprawiać słodką, romantyczna miłość na publicznej umywalce.
Wszyscy to znamy.
Tyle że wy nie chcecie tego robić, a ja tak.
To różnica między nami.
Oczywiście fabryczne waginy są boskimi wrotami życia.
Nasz gatunek nie mógłby bez nich istnieć.
Nigdy ich wam nie odbiorę.
Bo nie chcę.
Poza tym
pochwa z rynku wtórnego posiada funkcje,
których brakuje w waginach z pierwszej ręki.
Takie jak unicestwienie struktur zachodniej cywilizacji.
Tylko moja cipka tak potrafi!
Tylko moja.
Tylko moja cipka
może zamordować Jezuska, zanim zdąży zbudować
apokaliptyczny kult śmierci i zrujnować świat.
Cipka cud!
Właśnie to definiuje dobrą cipkę.
Rozumiem, że ten ostatni żart mógł obrazić wielu chrześcijan.
Bardzo mi zależy, żebyście wiedzieli,
że mam to gdzieś.
Poinformowano mnie również,
że podobno nie wypada
żartować z kształtu i/lub rozmiaru męskiego penisa.
Akurat to będzie mi ciężko przełknąć.
Jeśli zdarza się wam obcować z penisem czy dwoma…
Nie musicie brać obu jednocześnie.
To nie dla każdego.
Ale jeśli zdarza się wam obcować z penisami,
możecie poznać dobrego, czułego, troskliwego mężczyznę
z chujowym chujem.
W sypialni.
Poza nią wszystkie penisy są równe.
Ale w sypialni jego penis jest…
koszmarny, do niczego.
Ale facet wciąż jest dobry.
Może nawet za niego wyjdziecie.
Z drugiej strony, jeśli zaznałyście dość kutasów,
możecie czasem poznać faceta z fiutem idealnym.
Legendarnym kutasem.
Kutasem, o którym opowiadała wam matka.
Kutasem, dla którego prawie zostawiła waszego ojca.
Potem podzielimy się na mniejsze grupki,
żeby przetrawić te informacje.
Niestety muszę was poinformować,
że ten wyśmienity okaz fallicznej perfekcji
jest często doczepiony do kompletnego zasrańca.
To prowadzi nas do fundamentalnej różnicy
między transpłciowym i nietranspłciowym mężczyzną.
Bo jeśli poznacie dobrego, troskliwego, transpłciowego mężczyznę,
on zabierze was do sklepu, w którym same wybierzecie sobie jego fiuta.
I ja właśnie tego chcę.
Cały czas tego chciałam. Kto by pomyślał?
No kto?
Odkąd Adam zmanipulował Ewę, żeby wzięła na siebie winę…
kobiety takie jak ja błagają Boga na kolanach
o dostępnego emocjonalnie, stabilnego finansowo faceta
z modularnymi genitaliami.
Jestem zabieganą kobietą.
Nie zawsze mam czas na 30,48 centymetra.
Tak, zgadza się.
Ja, Amerykanka, poświęciłam czas, by dokonać tej konwersji.
Dla jednego dowcipu.
Jeśli nie wiecie, to 12 cali.
Ale nie zawsze mam na to czas.
Nie wiem, jak wy spędzacie swój czas,
ale jedną z moich ulubionych rzeczy na świecie
jest udawanie, że dławię się kutasem.
A moją najmniej ulubioną rzeczą
jest dławienie się kutasem.
Jeśli posiadacie wyposażonego w penisa partnera,
pomogę wam przenieść wasz związek na wyższy poziom.
Oto co zrobicie po tym programie.
Spojrzycie partnerowi głęboko w oczy…
i powiecie:
„Czarnuchu…”
Jeśli wy lub wasz partner nie jesteście czarni,
ta część będzie krępująca.
Ale musicie postępować zgodnie z moimi instrukcjami.
Więc spojrzycie partnerowi w oczy
i powiecie: „Czarnuchu,
masz małego fiutka”.
Jeśli wasz partner obruszy się i obrazi,
i zacznie się mazać jak baba,
niestety macie na rękach czarnucha z mikrofiutem.
Który pewnie uważa „cispłciowość” za obelgę.
Ale jeśli wasz partner wzruszy ramionami i nie przejmie się,
to ma naprawdę olbrzymiego kutasa.
W duszy.
Byliście piękni. Kocham was!
Mx. Dahlia Belle!
Wszyscy się uczymy.
Uczymy się.
Kiedy przygotowywaliśmy ten program,
było dla mnie ważne,
by usłyszeć na tej scenie głosy z szerokiego spektrum.
Nie tylko w znaczeniu płci, ale i geografii, stylu i doświadczeń.
Chcę wykorzystać ten wieczór, by dać okazję na występ nowemu artyście.
Bo osoby genderqueer w świecie komedii
nie zawsze są bezpieczne na scenie.
Bardzo się cieszę, zapraszając na scenę tę osobę,
abyście mogli ją poznać.
Podkręćmy nieco energię.
Przywitajcie gorąco naszego cudownego, niepowtarzalnego artystę!
Krishna Istha!
Boże, cześć!
Cieszę się, że tu jestem.
To dla mnie ogromna szansa,
więc jeśli ją spierdolę…
i nie zdołam was rozbawić,
trudno, nie przejmujcie się.
Mój fetysz to upokorzenie, więc wszystko gra.
Jestem osobą transpłciową.
W przeszłości nazywano mnie mężczyzną uwięzionym w ciele kobiety.
Nie identyfikuję się tak.
Choć, gdyby o tym pomyśleć,
każdy był kiedyś uwięziony w ciele kobiety.
Nie wszystkie osoby, które rodzą, są kobietami.
Nie zdaliście testu!
Rozczarowaliście mnie.
Przyjmuję testosteron od dziesięciu lat.
Jednym z efektów ubocznych testosteronu
jest nagła potrzeba uprawiania stand-upu.
Pewność siebie, jaką macie, będąc mężczyzną na tym świecie
odpowiada pewności siebie potrzebnej do uprawiania stand-upu.
Pewnie dlatego zajmuje się nim tylu przeciętnych białych mężczyzn.
Po moich pierwszych występach
ktoś powiedział mi, że muszę się jasno określić,
żeby widzowie chcieli mnie wysłuchać.
Najwyraźniej ten obszar odciąga uwagę od „komedii”.
Ale trudno jest się tak określić,
kiedy jesteście indo-amerykańskim, nieco australijskim, żyjącym w Anglii,
transmęskim, niebinarnym, biseksualnym,
poliamorycznym, dyslektycznym artystą.
Sztuka performatywna jest taka kłopotliwa.
Nie mogę jej wytłumaczyć w pięć minut, ale spróbuję.
Oby się nie udało. Upokorzenie…
Sztuka performatywna jest w tym samym spektrum,
co komedia i sex working.
Między komedią a sztuką performatywną
jest drobna różnica.
Komik chce rozbawić ludzi.
Artysta performatywny chce sprawić, by już nigdy się nie zaśmiali.
Sex working i sztuka performatywna też są podobne.
Polegają na wkładaniu przedmiotów tu i tam.
Ktoś zawsze jest nagi.
I ktoś zawsze myśli: „Kiedy to się skończy?”.
Skoro już myślimy: „Kiedy to się skończy?”…
Jestem w związku.
Nie, jest naprawdę w porządku.
On też jest trans. Nazywa się Joseph.
Niby Józef, ale ma coś z Maryi.
Jest z Nowej Zelandii. Uroczo.
Ale jego slang jest kłopotliwy.
Na przykład mówi „yeah, nah”.
Pytam go, czy chce herbaty.
A on: „yeah, nah.
Nah… Yeah? Nah”.
To w końcu tak czy nie?
To tak zrozumiałe jak indyjskie ruchy głową.
Zdecyduj się.
Powiedział niebinarny, biseksualny, poliamoryczny
artysta spod znaku Wagi.
Moja mama i chłopak nie dogadywali się na początku.
W trakcie śniadania nie potrafili nawiązać kontaktu wzrokowego.
Odzywali się tylko do mnie.
„Krishna, czy twój przyjaciel chce wody?”
„Krishna, czy twój przyjaciel chce więcej wody?”
„»Przyjaciel«? Ile razy mam powtarzać?
To moja matka”.
To upokarzające.
Odezwali się do siebie tylko raz,
kiedy moja mama spytała go:
„Czy ty się mnie boisz?”.
A on: „Yeah, nah.
A powinienem się bać?”.
A ona…
Ale teraz są najlepszymi przyjaciółmi.
To urocze.
Moja mama uczy go malajalam, mojego rodzimego języka.
Ostatnio podszedł do mnie i powiedział…
Co znaczy…
Jeden Keralczyk skumał.
To znaczy:
„Ja głupi, gdzie jedzenie, suka?”.
Byliście wspaniali. Nazywam się Krishna Istha!
Krishna Istha!
To wyjątkowy wieczór, co?
Został ostatni występujący.
Ta scena zostanie zdominowana.
Wykracza nie tylko poza płeć, ale i inne szufladki.
Nagina zasady w najlepszy możliwy sposób.
Proszę, ogromne brawa…
Dajcie z siebie wszystko.
Przed wami Alok!
Cześć.
Jestem Alok.
Moje zaimki to „he-he/ha-ha”.
Mam bliskich przyjaciół
identyfikujących się jako cispłciowi heteroseksualiści.
Wiem, że nie jest wam ostatnio łatwo.
Dlatego każdego ranka, kiedy wykonuję Powitanie Słońca,
biorę 15-sekundowy oddech, aby podziękować za trudy
heteroseksualnych ludzi, którzy muszą nauczyć się naszych zaimków.
Nie śmiejcie się.
To jeden z największych problemów ich społeczności.
To znaczy jego i jej społeczności.
Chcę rozpocząć ten występ,
pozdrawiając transfobicznych mężczyzn na widowni.
Dostrzegam was. Rozumiem wasze skrępowanie.
Wiem, że macie przeze mnie dylemat.
Nawet niechcący śmiejąc się po którymś z moich dowcipów,
wspieracie ideologię transgender.
A jeśli się nie śmiejecie,
akceptujecie moją płeć.
Bo kobiety nie są zabawne, prawda?
Nie śmiejecie się? Dziękuję wam.
To takie urocze. Naprawdę.
Dostrzegacie mnie.
Śmiech, nawet pod nosem,
automatycznie aktywuje
tęczowy filtr na waszych wszystkich zdjęciach profilowych.
Męskość nie jest już taka jak kiedyś.
Ideologia transgender posunęła się za daleko.
Dlatego w moim rodzimym stanie Teksas…
Może o niej słyszeliście.
…próbują zakazywać książek.
Konserwatywny ustawodawca sporządził listę 850 tytułów,
które jego zdaniem nie nadają się do szkół publicznych.
Znalazła się na niej także książka napisana przeze mnie.
To skłoniło mnie do przeczytania całej listy.
To dla mnie szok,
że książka Marie Kondo…
Spark Joy…
nie została uwzględniona.
Ja chcę się tylko pozbyć norm płciowych,
ona chce się pozbyć wszystkiego!
To będzie upadek całej cywilizacji.
Im więcej czytam w internecie o ideologii LGBT,
tym bardziej dziwi mnie
wiara heteroseksualnych osób
w sprawczość osób LGBT.
„Wywoływanie katastrof naturalnych”.
„Indoktrynacja całego pokolenia”.
To wymagałoby ogromnych nakładów pracy.
I koordynacji.
Nasza społeczność rozpada się, kiedy trzeba przesłać grupową fotografię.
Kłócimy się,
bo chcemy przesłać tę, na której wyszliśmy najlepiej.
Dobra?
Jak mielibyśmy stworzyć plan zbiorowego ataku?
Aby stworzyć ideologię,
musielibyśmy się ze sobą kontaktować.
To ostatnio niemożliwe.
Jeden z największych problemów osób LGBT
to nieprzeczytane maile.
Licytowanie się na ilość maili w inboksie
to nasza neutralna płciowo wersja mierzenia penisów.
By sprawdzić, kto ma największą depresję.
Powiedzmy, że umówilibyśmy się na omówienie ideologii LGBT.
Nikt z nas nie przyszedłby na czas,
bo czas jest dla nas częścią opresyjnego konstruktywizmu społecznego.
Ostatnio dotknęła mnie wyjątkowo transfobiczna polityka.
Limit wagi bagażu na lotnisku.
Dwadzieścia trzy kilogramy?
To jakiś żart?
Jakiś ziomuś wymyślił sobie tę liczbę.
Musimy o tym pogadać.
Czas poszerzyć ruch ciałopozytywności
o nasz bagaż.
Jesteśmy czymś więcej niż liczbami!
Moglibyśmy posłużyć się innymi kryteriami.
Na przykład, czy spakowane ciuchy są słodkie.
Albo to, że udało ci się zmieścić to wszystko w jednej walizce.
To nie pewnik, to triumf.
Tak że zatrzymuję się na lotnisku…
„Przepraszam pana.
Bagaż przekracza limit”.
Po pierwsze,
jeśli nie dostrzegasz mojego bagażu emocjonalnego,
to czy ty mnie w ogóle widzisz?
Może i jestem trans, ale przede wszystkim jestem spod wodnego znaku.
Co znaczy, że każda interakcja z nieznajomą osobą
jest okazją na kontrolowanie swoich uczuć.
A widzę, że jest tu znak „kontrola”.
Więc niby co innego mamy tu kurwa robić?
Co mam zrobić z tym całym bólem, jakim obciąża mnie życie?
Terapeuta zachęca mnie do wyrażania swojej prawdy, więc robię to.
Kusiliście mnie od tygodnia.
Zwykle ignoruję te maile.
„48 godzin do kontroli”.
„Zostało tylko 12 godzin do kontroli”.
A ja siedzę na naszym spotkaniu w sprawie ideologii LGBT,
wyczekując, aż ktoś otworzy się na moje uczucia.
A teraz, kiedy tu jestem,
serwujecie mi takiego emocjonalnego kopniaka w jaja?
Bez żartów!
Kiedy reszta pasażerów jest już na pokładzie samolotu,
osoby transpłciowe wciąż są pochłonięte świętym transrytuałem,
zwanym przepakowaniem walizki.
W którego trakcie dokonujemy korekcji ważącego 78 kilogramów bagażu
do 22,473628 kilograma,
ubierając na siebie 17 różnych strojów
na czas lotu.
Bo nie pogodzimy się z utratą splendoru,
nie damy się tak wymazać.
I to właśnie nazywamy ideologią LGBT.
Alok!
I na tym kończymy, Allie Pallie.
Dobrze się bawiliście?
Podziękujmy wszystkim wykonawcom.
Jes Tom, Chloe Petts, Asha Ward, Krishna Istha,
Mx. Dahlia Belle, DeAnne Smith
i Alok!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak