Film zawiera sceny przedstawiające objawy choroby,
Downloaded from YTS.MX
które nie są odpowiednie dla wszystkich.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Moje marzenie?
CÉLINE DION – WOKALISTKA
Zostać światową gwiazdą.
Móc
śpiewać całe życie.
Cześć wszystkim. Jak leci? Gotowi?
Jedziemy.
Jesteśmy...
Dźwiękowiec cały?
Przejście!
- Voilà. - Cześć.
- Dzięki. - Mój kamerzysta.
Dziękuję.
Powiedz jej, gdzie ma usiąść.
Chyba tam. Albo tam.
Gdzie usiąść, panie reżyserze?
Chyba jednak tam.
- Odwrotnie. - Jeszcze jaśniej.
Jeszcze raz. Super.
Tu trochę podkręcimy.
No dobrze.
- Bardzo ciekawe. - Świetnie.
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Spodziewałam się prostego pytania,
a to nie jest proste.
Ja lubię czerwony.
Wspaniale. Kolor miłości.
Super. A twój?
Czerwony.
- Serio? - Tak.
Nie musicie lubić tego samego.
Nie, naprawdę.
A co, zakochałeś się?
Żadnych tajemnic, chłopcy!
- No dobrze. - Kolejne pytanie.
Gdybyś musiała wyjechać, to dokąd?
Kraj, stan?
Wiecie, że zwiedziłam cały świat.
Wiele razy.
Uwierzylibyście, że mimo tylu podróży
niczego nie zobaczyłam?
Dziwne, prawda?
Czasem się mówi, że to cena sławy.
- To... - Czyli cięcie?
Za dużo mówię? Koniec wywiadu?
Gdy byłam mała Miałam szmacianą lalkę
Nigdy innej nie miałam
Teraz kocham cię tak Jak kochałam tę szmacianą lalkę
Lecz teraz miłość ma dojrzała
Rośnie w siłę, tak jak chce
Jest coraz głębsza, ja to wiem
Coraz większa z każdym dniem
Jakże cię kocham, kocham cię
Aż po horyzontu kres
JESTEM: CÉLINE DION
Recepcja, słucham?
Dzień dobry.
Proszę wezwać straż pożarną i pogotowie.
Już wzywam.
Do pokoju 1001...
- Już. - Nie, 10 001.
Céline, jeśli cię boli, poruszaj palcami.
Naciśnij na moją dłoń.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Świetnie. No dobrze.
Na boku lepiej?
Nie? Tak?
Miewała już takie problemy...
Branża rozrywkowa nie może się otrząsnąć po dzisiejszych doniesieniach.
U Céline Dion zdiagnozowano
zespół sztywności uogólnionej.
Choroba ta atakuje układ nerwowy.
Jest niezwykle rzadka.
A w medycynie czy nauce to nic dobrego.
Zespół sztywności...
Zespół...
Zespół sztywności uogólnionej
dotyka jedną lub dwie osoby na milion.
Dwa razy częściej kobiety.
Lekarze opisują tę chorobę jako bunt mięśni przeciwko ciału.
Silne skurcze...
Wywołane przez wzmożoną wrażliwość na dźwięk, dotyk lub emocje.
Choroba ta bywa szczególnie dotkliwa...
ROK WCZEŚNIEJ
Mając na koncie 27 albumów,
250 mln sprzedanych płyt, nagrody Grammy i Oscary,
w 2021 r. Céline odwołała
występy w Las Vegas.
- Eddy? - Tak?
Poświęca czas na rehabilitację i rzadko wychodzi z domu.
Kochanie, pora do szkoły?
Tak.
Spójrz na mnie.
- Kocham. - Ja też.
Wszystko gotowe, dziękuję.
Zabrałeś aparat? Chrzestna cię zawiezie.
Dobrze.
- Kocham. - Ja też.
- Pa, słonko. - Pa.
Cześć, Jessica.
Dzień dobry.
Wybacz spóźnienie. Dziękuję za cierpliwość.
Wezmę sobie leki na obiad.
Jasne. Chcesz tylenol?
- Pewnie. - Dobrze.
Końską dawkę?
Tak jest.
- Wielkie. - Dzięki.
- Dziękuję. - Proszę.
Poszukam wody.
Te są...
Te są mięciutkie.
Bardzo mięciutkie.
No dobrze.
Dobrze.
To trwa już 17 lat.
To...
Dotąd...
Siedemnaście lat temu
zaczęłam odczuwać skurcze krtani.
Tak się zaczęło.
- Proszę. - Dziękuję.
Do usług.
Obudziłam się rano, zjadłam śniadanie.
Po śniadaniu
głos mi się podwyższył.
I...
Trochę mnie to przeraziło.
Gdy wokaliści są zmęczeni,
na przykład po występie, ich głos...
Głos się obniża o pół oktawy, o sekundę.
Ale się obniża.
Dlatego się rozgrzewamy, rozciągamy głos
jak plastelinę.
Niższe tony to skarb,
bo bez nich nie słychać tych wysokich.
Załóżmy, że dźwięki to struny.
Niżej.
Za drugim razem było...
A za trzecim...
I skurcz.
Nie mogłam obniżyć dźwięku. Przez mięśnie.
Było tak za drugim razem, za trzecim,
a potem znikał.
Tak samo z wysokimi dźwiękami. Pierwszy, drugi, trzeci.
Nie mogłam robić za długich prób czy rozgrzewek.
A bez odpowiedniej rozgrzewki można sobie zrobić krzywdę.
Bałam się.
Nie wiedziałam, co robić.
Aż nadeszła diagnoza. SPS.
Zespół sztywności uogólnionej.
W mięśniach, ścięgnach, w nerwach.
Nic nie widać, bo to niewidoczna choroba.
Ile osób jest w worku?
Od 1000 do 15 000 dawców osocza,
żeby było dość immunoglobulin, dość przeciwciał.
W pewnym momencie zeszłego roku nie mogłam już chodzić.
Często traciłam równowagę.
Trudno było mi chodzić.
Cierpiałam.
Nadal nie mogę używać głosu.
Muzyka...
Bardzo za nią tęsknię.
Ale również...
za ludźmi.
Tęsknię za nimi.
To daje mi ogromną energię.
To dar show-biznesu. Scena.
Prawdziwy narkotyk.
Uważam,
że jeśli ktoś uważa się za artystę...
Artystą jest się zawsze.
To jak powietrze.
Spójrz na mnie, Bear.
Wszystko gra?
Cudownie.
Kocham cię.
Mrugnęła. To znaczy „Też cię kocham”.
Łatwo jest wystąpić.
Trudniej odwołać występ.
Jeśli ktoś zobaczy, że dobrze się bawię z rodziną,
a miałam dać koncert, na który ten ktoś kupił bilet...
Ma prawo przyjść do mnie i powiedzieć: „Hej...”
Nie mogę robić tego, co chcę.
Nie wychodzę. Utknęłam.
Poranne szepty
Kochanków uśpionych
Toczą się jak grzmot
Gdy patrzę ci w oczy
Trzymam się twego ciała
Czuję każdy twój ruch
Masz ciepły i delikatny głos
Miłości tej nie mogę porzucić
Bo jestem twoją kobietą
A ty mężczyzną mym
Gdy wyciągasz ku mnie dłoń
Zrobię wszystko, co w mojej mocy
Zmierzamy do miejsca
W którym nigdy nie byłam
Czasem się boję
Ale jestem gotowa, by poznać
Potęgę miłości
Dźwięk twego bijącego serca...
Zanim zachorowałam,
mój głos...
kierował moim życiem.
Szłam za nim.
„Prowadź, pójdę za tobą”.
Nie przeszkadzało mi to, bo świetnie się bawiłam.
Gdy głos przynosi nam radość,
jesteśmy silni i szczęśliwi.
„Prowadź”.
Ale ja nie mam takiego ego.
„Jak chcesz, to śmiało”.
Ja dobrze się tu bawię.
Zmierzamy do miejsca
W którym nigdy nie byłam
Czasem się boję
Ale jestem gotowa, by poznać
Potęgę miłości
Kiedy próbuję wziąć wdech,
moje płuca działają.
Ale to, co jest przed nimi, sztywnieje.
Przez tę chorobę.
Jakbym cię znała...
Tak się dzieje.
Jakbym wiedziała, czego chcę
Wiem, że możesz mi pokazać
Tak się dzieje. To dla mnie bardzo trudne.
Słyszeć to
i wam to pokazywać.
Nie chcę, żeby ludzie to słyszeli.
Zostaniemy
Tak na zawsze
W moim sercu miejsce masz
Moje serce będzie wiecznie trwać
Byłam świetna.
Nagrałam wspaniałe utwory.
Ale chwilami...
Szłam do studia i wiedziałam, że chcą Céline Dion.
Kim jest Céline Dion?
Céline Dion śpiewała...
Całkiem sama...
Wyciągała najwyższe dźwięki.
Jest najlepsza.
- Dziękuję. - Do usług.
Czuję się jak Liberace.
No dobrze.
Po lewej i po prawej.
To magazyn.
Bywa przytłaczający.
Ale tam widzę swoje życie,
a kocham każdy jego element.
To moja wyjątkowa sukienka tutu.
Podejdź.
To bardzo stare diory, jeśli dobrze pamiętam.
Zajrzę.
Tak jest, Dior.
Wiem, co mam.
Jeśli babka kocha swoje buty,
te zawsze będą pasować.
Zdarzało mi się tak wyginać palce,
bo nie mieli mojego rozmiaru.
Jeśli w sklepie spodobały mi się buty,
pytano mnie o rozmiar.
A ja na to: „Nie rozumie pani. Jaki macie?
Będą pasować. Rozchodzę je.
To ja tu rządzę, nie buty”.
Zdarzało mi się chodzić tak,
a czasem tak, żeby buty nie spadły.
Od 36 do 42, włożę każde.
Uwielbiam buty. Idziemy.
Włożyłam sukienkę na galę.
I co?
Takie coś, takie, taka sukienka.
Nie założę tego drugi raz, bo to wywołało już spore poruszenie.
W dawnych czasach kobiety
miały jeden kapelusz,
jedną parę rękawiczek, dwie sukienki,
parę czarnych butów.
Klasyka.
Niewymuszona, szykowna.
Chattanooga Choo Choo, stać mnie
Mam to, czego potrzebuję I nawet odrobinę za dużo
Chciałam włożyć te spodnie
i koszulę.
Musiała mieć kołnierzyk i białe mankiety.
Kostium był dopasowany.
Wezmę całość.
Jest kołnierzyk.
Bez rękawów, nie zajmuje miejsca w rękawach marynarki,
więc nie powiem:
„Ale się pocę, za ciasno”.
Nie było za gorąco.
Mam marynarkę,
ale gdzie jest rękaw?
Rękawy są tutaj.
Pokażę wam.
Tu są zaczepy.
Jeden, dwa.
Żeby wystawał mankiet.
Tak było elegancko, schludnie i wyraźnie.
A na rękach nie miałam krępującego materiału.
Gdybym zrobiła tak, mankiet by się podwinął.
Wiele osób musiało nad tym pracować,
poświęcić czas i wysiłek, żeby się udało.
Wszystko doczepiane,
duży suwak zamiast niewidzialnego...
Klapy, rzepy, ale niczego nie widać.
Niczego.
To magia show-biznesu, ale...
Tworzyliśmy własną magię.
Chciałam, żeby zespół i chórzyści czuli się i wyglądali świetnie.
By lubili siebie.
Kiedy lubimy siebie, lepiej chodzimy, lepiej występujemy.
Trzymamy instrument z dumą.
Na gitarze
André Coutu.
Razem dorastaliśmy, tworzyliśmy, chodziliśmy,
coś organizowaliśmy, marzyliśmy...
Podróżowaliśmy razem,
dorastaliśmy razem, łączyła nas więź.
Bo przecież chcieliśmy tylko
być jak najlepsi.
Bo kochaliśmy muzykę,
szanowaliśmy się nawzajem, staliśmy się rodziną.
A ja stałam się tym,
kim jestem, dzięki tym wszystkim ludziom.
Jeśli chcesz iść szybko, idź sam.
A jeśli chcesz zajść daleko, idź z kimś.
O rety.
Jest do góry nogami, ale RC to narysował.
Rysował w mojej garderobie. Trzymałam
i nadal trzymam te piękne pamiątki.
...zapomnij.
Zaniosę to do pokoju.
- Idziemy... - Jest mróz.
Jest zimno.
Masz z czego wybierać.
Mam, ale nie mam butów z niskim obcasem.
Wpisuję je na listę zakupów.
Może te.
- Które? - Pokaż.
- Pokaż mi. - Może nie dziś.
Nie mam butów.
Co tam masz?
Wszystko jest w samochodzie.
Wszystko jest, ale...
Nie włożę kapci w szpitalu.
- Będą paparazzi. - Weź te z zakrytymi palcami.
Sprawdzę...
To też wezmę.
Pakuję się jak...
Pakuję się jak na urlop, Francja elegancja.
DION URODZIŁA
Milusio, prawda?
Proszę.
Dużo marzyłam, a potem poczułam, jakbym dopiero posmakowała życia.
Pracuję w show-biznesie od 20 lat, poświęciłam mu życie.
Nie miałam okazji żyć własnym życiem.
Kocham cię, skarbie. Kocham cię.
Nie ma pojęcia o baseballu.
Nie ma pojęcia?
Nie złapie piłki.
Kiedy moje dzieci były jeszcze bardzo małe...
Radowały mnie te chwile.
Ich pierwsze zabawki, pierwszy śliniak od RC, ten antyk.
Zabawki i pamiątki.
GOŚĆ SPECJALNY: RC
Znam historię każdej z nich.
BLIŹNIAKI – ZA MAŁE
Cieszę się tym.
Były ważne i nadal są.
Będą żyć dalej.
Musiały mi się spodobać, bo są cztery.
Już mi trochę ciężko chodzić.
TONIGHT SHOW PARODIE MUZYKÓW
- Ja nacisnę. - Za mnie?
- Tak. - Dziękuję.
GENERATOR PARODII
Co?
- „Sia”. - Wielkie dzięki.
Potrafisz?
Tak. Cicho, dziecino.
- „Pierścionek...” - Dobrze.
No dobra.
Nie wiem, czemu muszę na stojąco.
Dasz radę.
Chcesz perukę? Ja bym chciał.
Masz może abażur?
- Mam pluszaka. - Daj.
Cicho, dziecino, nie mów już nic
Mamusia kupi drozda ci
A jeśli drozd nie zaśpiewa dziś
Pierścionek z diamentem kupię ci
Pierścionek
Jakby jutro nie istniało
Jakby nie istniało...
Sia! Boże, Sia!
Sia, tutaj! Tu jestem!
- Sia, tutaj. - Cześć, sorki.
- Spełnienie marzeń. - Dziękuję.
Proszę, kochanie.
Smacznego.
Dobra psinka.
Barrington to nasz lokaj, kilka dni temu zachorował na COVID.
Wyślemy mu filmik,
powiemy, żeby się nie martwił.
- Wszystkie włosy... - Trudno na tym rysować.
- Kiepsko. - Poważnie.
- Masakra. - Co rysujesz?
Serce?
Serce z uśmiechniętą buźką.
Po jednej nodze. Super.
Świetnie.
Pokażcie klapki.
Nie obieraj.
- Poodkurzasz. - Przepraszam.
- Nie skub i tyle. - Tylko trochę.
Pamiętacie piosenkę?
„Nie martw się o nic,
bo wszystko będzie w porządku”.
Dobra?
Naciśnij i siadaj.
Gotowi?
Jedziemy.
Nie martw się o nic
Bo wszystko będzie w porządku
Cassie, panie Barrington,
- bardzo cię kochamy. - Kochamy cię.
Nie martw się o nic.
Przykro nam, że musisz odpoczywać.
Nie w tym sensie.
Dobrze, że odpoczniesz,
ale nie spiesz się. Tak jest lepiej.
- Kochamy i tęsknimy. - Kochamy.
- Pa! - Cześć!
Pa!
Buzi, buzi! Bum, buzi, szaka-laka, bum!
Szaka-laka... Dalej, Eddy.
Niektórzy faceci lubią Uderzyć i zwiać
Karma wraca, wraca
Powiedz jej wprost Ona zniesie prawdę
Nie zwódź jej To na nic się zda
Każdy woli być sam Niż dać się wykorzystać
Nie myśl o tym, że skrzywdzisz ją
Ona woli wiedzieć Na czym stoi
Lepiej wiedzieć Czyje serce łamiesz
O tak
Wszystko do ciebie wróci
Całe zło Jakie wyrządzisz kobiecie
Traktuj ją jak damę
Żadna nie zniesie Złego traktowania
Karma wraca
Wraca
Traktuj ją jak damę
Jak tam?
Barrington odpisał.
Naprawdę?
Napisał: „Dziękuję. Tęsknię za wami. Kocham was”.
Otworzyłeś mi oczy Prowadziłeś mnie
Powiedz mi, czego chcesz Zawsze będę cię kochać
Miłości mam pod dostatkiem
Dla ciebie
Céline, pochodzisz z wielkiej rodziny.
Nie, mam tylko 13 braci i sióstr.
- Nie mrugać. - Dobrze.
- Nie mrugamy. - Dobra.
Denise, Clément, Claudette, Liette, Michel,
Louise, Jacques, Daniel, Linda, Ghislaine, Paul, Pauline...
Manon już była? Manon i Céline, razem 14.
Dorastaliśmy w niewielkim Charlemagne
w prowincji Quebec.
Zimno, masa śniegu,
ale za to wspaniała atmosfera, dużo muzyki, dużo darów,
dużo miłości i dużo szczęścia.
Zaśpiewajmy jako rodzina
Moja mama była bardzo silną osobą.
Zajmowała się muzyką.
Poznała tatę przez muzykę.
Rodzice porzucili dla nas marzenia.
Tata pracował, mama dbała o dom.
Ale czasem lodówka świeciła pustkami.
Nigdy nie mówiła, że nie mamy nic do jedzenia.
Wyrabiała ciasto.
Były też marchewki.
Nic nie mówiła.
Stawiała na stole buraki i keczup własnej roboty,
różne przyprawy,
wszystko, co miała.
I piękne placki.
Mówiła, że się modliła.
O to, żebyśmy nie spytali, co to ma być.
Po pierwszym gryzie ktoś mówił,
że jedzenie jest pyszne.
To były placki marchewkowe.
Jesteś najsilniejszą duszą
Mama jest superbohaterką.
Moim światłem w ciemności
Jesteś moim domem
Znaliśmy tylko miłość, uczucia, uwagę, muzykę.
Mam to w sobie.
Stąd czerpię siłę.
Nie pamiętam, żebym śpiewała dla siebie.
Miałam pięć lat i śpiewałam na kuchennym stole
dla całej rodziny.
To było niesamowite.
Mieliśmy żyrandol,
który sięgał prawie do gwiazd.
Stałam na stole,
udając, że jestem na scenie,
że występuję w sukience...
Nie wiem nawet, co na sobie miałam.
Potem mój brat wziął ślub.
Miałam pięć lat. Zaśpiewałem kilka piosenek.
Mama powiedziała,
że jeśli gitarzysta źle coś zagrał,
odwracałam się.
Nie umiałam śpiewać dalej.
Mama tłumaczyła, że jak ktoś się pomyli,
to mam tak nie robić, bo nic się nie stało.
Nie mogę tak dalej
Takie chwile będą żyć wiecznie.
Dla mnie, dla mojej rodziny.
Ja siebie nie wymyśliłam.
Nie stworzyłam siebie.
Po prostu jestem.
Liczy się występ.
Nie piosenka.
Sam występ to coś więcej.
To był mój początek.
Początek czy błogosławieństwo, słowa, że dam radę?
Proszę o jedno
Niech piękno powstanie z popiołów
Céline!
To było niesamowite!
To był najpiękniejszy występ, jaki w życiu widziałem.
Dziękuję bardzo.
Nie, to ja dziękuję.
Musimy to powtórzyć.
Dobra, a czemu?
Za dobrze było.
To Deadpool 2, nie Titanic.
A to było 11 na 10.
Zejdź do pięciu, góra pięciu i pół.
Ja umiem tylko na 11. Chrzań się, Spider-Manie!
Dobra.
Różowa butelka do niebieskiego słoiczka albo białego pudełka.
Cześć!
Grzeczne zwierzątko.
Dobrze?
Nawet moje dzieci nie były takie grzeczne.
Jeszcze raz. Trzeba wyzdrowieć.
Proszę, skarbie.
I już. Mamusia posprząta, jak wróci.
Muszę iść do synka. Dwie minuty, nie widziałam go.
Chciałam cię zobaczyć, zanim pojadę.
Dzisiaj jadę na...
Kojarzysz ten film?
Był po angielsku, teraz robię francuską wersję.
To mój pierwszy raz.
Jem owsiankę. Boże.
Fajna koszulka.
Podoba ci się?
Super wyglądasz.
Dzięki.
Muszę lecieć.
Hej, co słychać?
Dobrze szefową widzieć.
Ciebie również.
Dziękuję.
No dobra.
Ogarnij się.
Na litość boską, postaraj się. Jesteś z Céline Dion.
- Tak? - Mira Ray?
Mówi Céline Dion.
A ja jestem Mariah Carey.
Nie rozłączaj się
Miłość przychodzi do tych Którzy w nią wierzą
To naprawdę ja
To prawda.
Nie rozłączaj się
Miłość przychodzi do tych Którzy w nią wierzą
Tak. Tak. Idealnie.
Nie rozłączaj się
Miłość przychodzi do tych Którzy w nią wierzą
To naprawdę ja
Przysięgam.
Szybciej. „Przysięgam”. Bardziej...
- Przysięgam. - Tak.
Nie rozłączaj się
Miłość przychodzi do tych Którzy w nią wierzą
To naprawdę ja
- Przysięgam. - Było super.
- Super. - No to dalej.
Céline, jesteś zadowolona?
- Tak? - Tak.
- Podoba ci się? - Tak.
No to idziemy dalej.
Pani Dion, nie występowała pani w USA od ponad dziesięciu lat.
Dlaczego akurat teraz?
Przez pięć lat ciężko było
wychowywać dzieci bez ojca,
miłości mojego życia, mojego męża, René.
Spróbujmy.
Ostatnie pięć lat było trudne.
Zajmowałam się dziećmi po śmierci ich ojca,
mojego ukochanego męża René.
Hasta mañana.
Gdy byłam młoda
Nikogo nie potrzebowałam
Seks był tylko rozrywką
Te dni już minęły
Sama
Nie chcę być
Sama
Już dłużej
Sama
Bear?
Mąż mi to dał.
Należał do Marii Callas.
To jedna z najwspanialszych śpiewaczek operowych na świecie.
Mam nadzieję, że da mi...
siłę.
Myślę, że da.
Da.
Mam muzykę
W sobie!
Potrzebuję mojego instrumentu.
A mój instrument...
nie działał.
Zaczęliśmy zwiększać dawkę.
Gdybym cię straciła, czy płakałabym?
Jak ja cię kocham, skarbie...
Leki nie działają bez końca.
Gdy uderza adrenalina, a tłum woła:
„Céline! Céline!”.
Dwadzieścia minut później znika.
Jestem w garderobie, za kulisami, życzę wszystkim powodzenia.
Publika szaleje.
Adrenalina, bicie serca, ciśnienie.
Czuję, że tego wieczoru marzenie znów się spełni.
Że to uwielbiam.
Ale potem czuję skurcz i mój głos się podwyższa.
Lekarstwo przestaje działać.
Céline Dion!
Brałam od 80 do 90 miligramów valium dziennie.
A to tylko jeden lek.
Nie chcę dramatyzować, ale mogłam umrzeć.
Spójrz, Céline.
Piękny. Imponujący.
Jest ogromny!
Brałam te leki, bo musiałam chodzić.
Musiałam móc połykać.
Potrzebowałam leków, by funkcjonować.
Jeszcze jedna pigułka, dwie, jeszcze pięć pigułek.
Za dużo pigułek.
Przedstawienie trwa.
Kiedy musiałam odwołać koncerty...
trzeba było podać publiczności powód.
Kłamaliśmy.
Nie mogę dłużej kłamać.
Od infekcji zatok przez infekcję ucha po...
cokolwiek.
Czasami kierowałam mikrofon w stronę widowni,
by to moi fani śpiewali.
Zdarzało się, że oszukiwałam.
Stukałam w mikrofon, jakby to on szwankował.
Robiłam to, co mówiła mama.
„Nic się nie stało”.
Bywało, że musieliśmy przerwać występ.
Szybka garderoba.
Ale nie wracałam.
Nie mogę dłużej tak kłamać.
Odrobinę przybliżę.
Zrobię szerszy kadr, potem się wytnie. Ciebie nie widać.
Jeszcze jedna próba, wypróbuję kąty.
Ja jestem gotów.
- Jestem gotowa. - Dobrze.
Zaczynaj.
Dzień dobry.
Przepraszam, że tak długo się nie odzywałam.
Bardzo za wami tęsknię.
Nie mogę się doczekać, aż przemówię do was ze sceny.
Jak wiecie, zawsze byłam jak otwarta księga.
Nie byłam gotowa wam powiedzieć.
Ale już jestem.
Niedawno
zdiagnozowano u mnie rzadkie zaburzenie neurologiczne.
Zespół sztywności uogólnionej.
Dotyka mniej więcej jedną na milion osób.
Codziennie ciężko pracuję z terapeutą medycyny sportowej,
by odzyskać siły i znów móc występować.
Ale muszę przyznać...
że nie jest łatwo.
Umiem...
tylko śpiewać.
Robiłam tylko to.
To kocham najbardziej.
Bardzo za tym tęsknię.
Za byciem na scenie, za występami.
Na scenie daję z siebie 100%.
Mój obecny stan na to nie pozwala.
Jeśli mam wrócić na scenę,
nie mam wyboru.
Muszę się skupić na własnym zdrowiu.
Mam nadzieję, że wyzdrowieję.
Uważajcie na siebie.
Bądźcie zdrowi.
Bardzo was kocham.
Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy.
Dziękuję.
Czy...
Mamy to, czego nam trzeba?
Tak.
Wystąpiły jakieś wzmożone bóle w miejscach, którymi się zająłem?
- W tej okolicy? - Nie.
- To dobrze. - Dobrze.
Dziś zajmiemy się stopami.
Mam je nakremować?
Nie, ja to zrobię.
- Tak. - Bo nie...
Wiem, że nie zrobiłaś pedicure.
Nie szkodzi.
To nic.
Nie miałam czasu.
To nic.
Co robisz?
Nie rób tego!
- Nie? - Zajmę się tym.
Używasz tego kremu?
- Ostatnio nie. - Widzę.
Daj mi spokój.
TERAPEUTA MEDYCYNY SPORTOWEJ
Daj mi spokój Daj mi spokój
Spokoju chwilę mi daj
Dziękuję.
Ostrożnie z tą piętą.
Przepraszam.
Chcę dobrze.
Idzie świetnie.
Wcale nie.
Pomyśl o tym, jak było dwa i pół miesiąca temu.
Albo w listopadzie.
Nie chcę o tym myśleć.
No właśnie.
Wykonaj taki ruch.
Dobrze.
Tak jest. Lepiej. Dobrze.
Lepiej czy dobrze?
- Lepiej. - Nie.
Co zrobić, żeby...
Przesuń lekko stopę do wewnątrz.
O tak.
Tak. Jest pod biodrami.
Ciężka praca nie stanowi problemu.
Zora się uśmiecha
O tak
Zora się uśmiecha
Zora uśmiecha się do niej
Uśmiecha się, bo tam jest
Przez jakiś czas czułam,
że kontroluję to, co kocham.
Nagrywałam trzy utwory w jeden wieczór.
Którzy nie wiedzą już, jak się uśmiechać
Mówili mi, że mój głos zaczyna się zmieniać.
A ja na to: „Skoro tak,
to zaśpiewam tę piosenkę,
bo tu się przyda...
Muszę usłyszeć walkę
albo rozczarowanie”.
Lękam się świętych
Dobra i zła
Boję się świata i jego praw
Gdy wszystko mnie przeraża Gdy wszystko zanika...
Choć chcę ciężko pracować i to zrobić,
muszę słuchać nie swojego ciała, ale ludzi, którym je powierzyłam.
Trzeba wierzyć w ludzi, z którymi pracujemy.
Jak na razie się sprawdzają.
Widziałaś odcinek Przyjaciół z Phoebe?
Robi...
Śpiewa w kawiarni.
Idzie jej tragicznie.
Gdy zachorowała, pokochała swój głos,
więc chce zawsze być chora.
Bo ma wtedy taki szorstki głos.
Mogę ci coś wyznać?
- Uwielbiam ją. Nie znam jej. - No.
To jest super. Wiesz czemu?
- Zazdroszczę ludziom, którzy palą. - No.
- Jasne. - Piją, imprezują,
nie śpią.
- Są super. - No.
- Fajni ludzie. - Jasne.
A potem...
- Dają czadu. - Śpiewają...
A wszyscy...
A ja...
Też bym tak chciała.
- Dać czadu? - Wiesz,
- piją, dobrze się bawią. - Robią, co chcą.
A ja piję wodę
i śpię po 12 godzin.
Kiedy byłem młodszy
O wiele młodszy niż dziś
Nigdy nie potrzebowałem
Niczyjej pomocy
Spójrzcie na ten pot.
Nie jestem taki pewny siebie
Teraz widzę, że zmieniłem zdanie
Perkusja.
Pomóż mi, jeśli...
Ujrzysz smutek mój
Smucę się
Cieszę się, że jesteś tu
Ta naturalna chrypka.
Tyle miłości.
Proszę, pomóż mi
Widzisz? Chcę takiego światła.
Chcę perkusisty. O to chodzi.
W każdym aspekcie
Moja niezależność ginie we mgle
Klawisze.
WSPÓŁMENEDŻEROWIE
Koszula bez rękawów... Czasami
chciałabym być rockandrollowcem,
gitarzystą.
Zaczynamy.
Céline, po pierwsze...
Będą pytania?
Pierwsze nagrania
to dokument o Johnie Farnhamie.
- Tak. - Dobrze?
Nie musimy zadawać pytania,
ale jeśli to ci pomoże, to zadamy.
Odpowiesz jak w rozmowie
- z prowadzącym program. - Jasne.
Są w Australii.
Kiedy to czytam... „Jak dowiedziałaś się o Johnie?”
A moja odpowiedź...
„Odkryłam...”
Przede wszystkim nie odkryłam.
Nie odkryłam Johna Farnhama.
Ale go usłyszałam.
Wkurzyłam się, bo jego głos zepsuł nam radio.
Możemy to zmienić.
„Usłyszałam Johna około 25...”
- Tak. - Chcesz to zmienić?
Możemy powiedzieć, że dwa lata temu,
poczuję się lepiej.
- Kto da sygnał? - Chcesz liczyć, John?
Céline, kiedy zechcesz.
Dziękuję. Za trzy.
Pierwszy raz usłyszałam Johna około 25 lat temu, gdy usłyszałam utwór
You're the Voice.
Miał moc.
Niesamowity głos, pełen emocji.
Teraz życzenia urodzinowe dla matki Paula?
- Tak? - Sto lat?
Tak.
- Niesamowite, co? - Tak.
Chciałabym dożyć.
Nie spiesz się.
Idzie szybciej?
Ujęcie pierwsze, Dorothy.
Witaj, Dorothy.
Mówi Céline.
Z radością wspólnie z Paulem i całą rodziną
składam ci życzenia z okazji 100. urodzin.
Cóż za kamień milowy.
Dużo zdrowia i szczęścia, Dorothy.
Dbaj o siebie.
Nie znam cię, ale cię kocham.
Pa.
Wspaniała wiadomość.
- Wiem, kamera nie czuje, ale... - To nic.
- Mnie tak lepiej. - Jasne.
Jestem gotowa. Zaczynamy.
Wspaniale.
- Podoba ci się... - Tak, podoba mi się.
- Jeśli nie, mam inne... - Nie...
- Bo to... - Jasne.
Jesteś głosem, spróbuj to zrozumieć
Przemów wyraźnie
W końcu około 2018 roku
szykowaliśmy listę utworów na trasę po Azji i Australii.
Bardzo chciałam zaśpiewać You're the Voice.
„Gdzie i kiedy mogę zaśpiewać tę piosenkę?
Mam wystąpić w Australii? Zaśpiewam to”.
W życiu bym nie pomyślała, że zaśpiewam ją z nim.
Jesteś głosem, spróbuj to zrozumieć!
Panie i panowie, jedyny i niepowtarzalny, wasz John Farnham!
„Wasz John Farnham”.
Gdy wołasz mnie
Gdy wyciągasz dłoń
Dostaję skrzydeł
Piosenka zaśpiewana w studiu
brzmi wspaniale.
A na scenie jeszcze lepiej.
Na scenie nie ma pomyłek. Są tam ludzie,
więzi, emocje.
Zapominam słów piosenki,
przez chwilę panikuję.
A nagle tłum zaczyna śpiewać.
Mam świetny pomysł. Zaśpiewajcie ze mną
ostatni wers tej piosenki.
Dobrze? Maestro.
Jestem wszystkim, czym jestem
Jesteśmy świetni!
Kocham was. Do widzenia.
Nie żyjesz.
Nelson, widzisz, jak mama trzyma rękę?
- Nie. - Tak to się robi.
Wystarczy.
Nogi mnie bolą.
Dalej, dalej!
Tak jest!
Eddy!
- Lecisz, Eddy! - Słabo.
Uważaj na pana Barringtona.
- Panie Barrington, uwaga. - Tak jest.
Co się mówi, Nelson?
Eddy, czego się napijesz?
Jesteś tu
Niczego się nie boję
Wiem, że moje serce będzie trwać
KARAOKE W THE LATE, LATE SHOW WITH JAMES CORDEN - 2018
Zostaniemy
Tak na zawsze
W moim sercu miejsce masz
A moje serce
Będzie trwać
Panie i panowie, Céline Dion!
Nie śpiewałam od dwóch lat.
Nie wiem, czy będę w stanie śpiewać.
Ale nie mogę żyć w niepewności.
Nieźle.
To bardzo trudne emocje.
Za kilka minut znajdę siłę,
ale jeśli głos mi się załamie, nic nie zrobię.
A jeśli nie, będę...
przeszczęśliwa.
Wszyscy będą szczęśliwi, ale...
Wyjdę na egoistkę, ale tu chodzi o mnie.
Będę bardzo szczęśliwa.
Bo to będzie krok.
Kolejny krok.
Przypływy
Dobrze.
Przypływy, twoje łzy
Każdej nocy wydają się płynąć bez końca
Takie jest życie
Ostatnie pożegnanie, ten ból
Zostawia pustkę
Jeszcze raz.
Możesz trochę podkręcić?
Odsłuch też dałem głośniej.
Chwila minie, zanim przywyknę.
- Nie szkodzi. - Przepraszam.
Przypływy, twoje łzy
Każdej nocy wydają się płynąć bez końca
Takie jest życie
Ostatnie pożegnanie, ten ból
Zostawia pustkę
Możesz myśleć, że twój świat się kończy Ale to nieprawda
Możesz myśleć, że czas się poddać Ale to nieprawda
Nie musisz przenosić gór
Po prostu nie zatrzymuj się
Dobra, wyłącz.
Przejdę na górne oktawy, bo nic z tego nie będzie.
- Świetnie ci idzie. - Tak.
Nie słyszeliśmy tego od kilku lat.
To dla nas muzyka.
Ludzie zapłacili kupę kasy za bilety.
Czuję się...
jakbym...
Jakbym była jabłonią.
Ludzie stoją w kolejce, a ja rozdaję jabłka.
Najlepsze. Błyszczące.
Wszyscy odchodzą z koszem jabłek.
Moje gałęzie zaczynają odpadać.
Wykrzywiają się.
Wytwarzają coraz mniej jabłek.
Ale w kolejce wciąż czekają ludzie.
Nie chcę, żeby czekali, skoro nie mam dla nich jabłek.
Mogę jeszcze raz?
Przepraszam.
Przypływy, twoje łzy...
Jeszcze raz.
Chcę śpiewać z radością. Bez namysłu.
Bez...
Bez ograniczeń.
Dziękuję.
Pójdziemy za tobą.
Za tobą
Może zmienię repertuar.
Ludzie sami zdecydują,
czy chcą nadal mnie słuchać.
Cienie coraz dłuższe
Raz za razem
I już jest jutro
Życie trzyma nas z dala od siebie
Z dala od siebie samych
Niech bogowie czuwają nad tobą
Raz za razem
Wkrótce znów będziemy razem
Moi przyjaciele, moi bracia
Kim bylibyśmy bez nas...
Nagranie z wczoraj?
Tak.
Usiądź, zrobimy notatki.
Przypływy...
Dość głośno?
Przypływy, twoje łzy
Każdej nocy wydają się płynąć bez końca
Takie jest życie
Ostatnie pożegnanie, ten ból
Zostawia pustkę
Nie podoba mi się.
Możesz myśleć, że twój świat się kończy Ale to nieprawda
Możesz myśleć, że czas się poddać
Ale to nieprawda
Nie musisz przenosić gór
Po prostu nie zatrzymuj się
Każdy ruch to nowe emocje
Nie musisz znaleźć odpowiedzi
Wystarczy szukać jej
Słońce znów wzejdzie
No dobrze.
Mogę jeszcze raz?
- Oczywiście. - Chodźmy.
Podłączam się.
Podłączam się...
Przypływy, twoje łzy
Każdej nocy wydają się płynąć bez końca
Jeszcze raz. Tak samo.
Przypływy...
Próbuję głośniej, ale nie mogę.
Chcę zaśpiewać głośniej.
Przypływy...
- Staram się... - Tak.
Ale nie mogę.
Nie musisz przenosić gór
Po prostu nie zatrzymuj się
Każdy ruch to nowe emocje
Nie musisz znaleźć odpowiedzi
Wystarczy szukać jej
Słońce znów wzejdzie
Ustąpi sztorm
To nie koniec
Pokochasz
Będziesz kochać
Pokochasz
Znów
- Super. - Pięknie.
Tak.
Dziękuję, Céline.
Nie musisz znaleźć odpowiedzi
Wystarczy szukać jej
Słońce znów wzejdzie
Ustąpi sztorm
To nie koniec
Pokochasz znów
Letni deszcz, dzień po dniu
Zapominasz o smutku, rana goi się
Wybacz spóźnienie.
Nie ma sprawy.
Wchodzimy?
Połóż się na plecach.
Skurcz?
A tylko...
- Skurcz? - Tak.
Niedobrze. Pokaż stopy.
Zrelaksuj się.
Wczoraj nie miałaś skurczów.
Rozluźnij stopę.
Kostki też.
To dziś pierwszy skurcz? Były inne?
- Nie było. - Bez zmian?
Tak.
Choroba polega na tym, że gdy dochodzi do skurczu,
a mózg wysyła sygnał rozluźnienia,
mięsień go nie rozumie i się nie rozluźnia.
Odpręż się.
Jej ciało i jej mózg
odczuwają nadmiar bodźców.
Coś się dzieje,
bo ciągle ma skurcze. To może wywołać atak.
Podam ci valium.
Zaczyna się atak.
Céline, położę cię na boku.
Przeniosę cię. Zabiorę to.
Unieś głowę, jeśli możesz.
Dobrze, podniosę cię. Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
Brian, potrzebuję cię. Ma atak.
Wybacz, rozmawiałem przez telefon.
Czego potrzebujesz?
- Czego potrzeba? - Daj leki.
Podam ci... Zostaw.
- Weź ręcznik. - Dobrze.
- Podeprzemy głowę. - Dobra.
Tutaj, jeśli to możliwe.
Tutaj.
Świetnie.
- Uniosę ją. - Jasne.
- Złap dolną rękę. - Od spodu?
Pod spodem. Gotów?
Podnosimy? Raz, dwa, trzy.
- To skurcz. - Tak.
Przełożę rękę, żeby nie wykręcić nadgarstka. Trzymasz?
- Tak. - Świetnie.
- Dobrze. - Świetnie.
Céline, już dobrze.
Tętno spada, jest 83.
To dobrze.
Szefowo.
Céline?
Wsuń jej palce w dłoń.
Ściśnij Brianowi dłoń, jeśli możesz.
Tak jest. Brawo.
Super, jest z nami.
Możesz jeszcze raz?
Dziękuję.
- Dobrze. - Jesteśmy z tobą.
Zaczęło się od skurczu stopy.
Trwał dłużej niż zwykle. A potem znowu.
I znowu.
Zakładam ciśnieniomierz.
Jestem przy tobie.
Jeszcze kilka minut.
Jeśli nic się nie zmieni, podam aerozol do nosa.
Dobrze?
Spróbuj się uspokoić.
Wszystko dobrze.
Wszyscy są przy tobie.
Jesteśmy z tobą.
Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze, szefowo.
Ciśnienie 96 na 109.
- Może poczekać? - Nie wiem.
Boli cię? Ściśnij dłoń, jeśli tak.
Ściśnij moją dłoń, jeśli cię boli.
No dobrze. Czuwasz.
Nierówny oddech.
Wciąż mamy 91 na 118.
Podaję aerozol do nosa o 7.28.
Mamy 120, 121...
Podano.
Jest 95 na 118.
Już dobrze.
- W porządku. - Céline, wszystko dobrze.
- Już dobrze. - Już.
Jesteśmy.
Céline, jesteśmy z tobą. Wszystko w porządku.
Spróbuj spowolnić oddech,
skoncentruj się na oddychaniu.
Dłonie zaczynają się rozluźniać.
Podam kolejną dawkę.
Zgoda?
Gotowa?
Raz, dwa, trzy. Powoli.
Druga dawka. Godzina 7.40.
Céline, ściśnij moją dłoń.
Ściśnij moje palce.
Świetnie.
Dobrze.
Mamy dziesięć minut.
Dziesięć, jeśli nie pomoże.
Co powiedziała?
Podaliśmy drugą.
Tak, przed chwilą, o 7.40.
Chyba się poprawia.
Jeśli skurcze wrócą, wezwiemy karetkę.
Dobrze, Céline.
Witaj z powrotem. Już dobrze.
Już dobrze.
Nie martw się. Wszystko gra.
Mamy zabrać kamery?
Czy nie?
Nie.
No to dobrze.
Każda taka sytuacja
to ogromny wstyd.
Dlatego...
Nie wiem, jak to wyrazić.
Nie lubię nie panować nad sobą.
Układ nerwowy został staranowany.
To ogromny wysiłek.
- Odpocznij. - To dlatego,
że dobrze się bawiłam?
- Nadmiar bodźców. - Nie.
- Takie ataki... - Co mam zrobić?
- Musimy znaleźć sposób... - Co?
Musimy do tego dążyć.
- Wrócimy jutro? - Nie.
Co teraz?
Jeśli nie mogę robić tego, co kocham...
- Wiem. - To co, wyjdę na scenę,
a ty podłączysz mi pulsoksymetr i położysz mnie na plecach?
Wiem, to straszne.
Trudne. Twoja droga...
To nie koniec, wszyscy to wiemy.
To tylko kolejny krok.
- Rozumiesz? - Tak.
To co, kolejna piosenka?
- Końcowa piosenka? - Tak.
Końcowa piosenka?
Tak jest.
Nasza końcowa piosenka.
Ostatni utwór wieczoru.
Tylko dlatego...
że jesteś.
Zamykałam drzwi
Całe życie się hamowałam, ale już dość
Mocno stoję na ziemi
Jestem silniejsza niż wcześniej
Nie chcę się narzucać
Ale jedno wiem
Muszę zrzucić ciężar ten
Muszę być sobą
Muszę być tym, kim wiem, że jestem
Wreszcie oddycham, biorę wdech
Rozpościeram skrzydła
Zawsze miałam to w sobie Musiałam tylko to odnaleźć
Gdybym była kimś innym Ukrywałabym to
Kim jestem
Muszę być sobą
Muszę być tym, kim wiem, że jestem
Wreszcie oddycham, biorę wdech
Rozpościeram skrzydła
Zawsze miałam to w sobie Musiałam tylko to odnaleźć
Gdybym była kimś innym Ukrywałabym to
Kim jestem
Zawsze miałam to w sobie Musiałam tylko to odnaleźć
Kim jestem
Co za piosenka!
- Co za piosenka. - Te emocje.
O rany.
Wciąż widzę, jak tańczę i śpiewam.
Zawsze znajduję plan B i C.
Taka już jestem.
Jeśli nie mogę biec,
to pójdę.
A jeśli nie, to będę się czołgać.
Nie zatrzymam się.
Nigdy.
Takie jest życie
Ostatnie pożegnanie
Jego ból zostawia pustkę
Pustkę
Możesz myśleć, że twój świat się kończy Ale to nieprawda
Możesz myśleć, że czas się poddać
Nie musisz przenosić gór
Po prostu nie zatrzymuj się
Nie zatrzymuj się
Ptak, którego chciałeś złapać
Zatrzepotał skrzydłami i odleciał
Miłość nie przychodzi A ty czekasz i czekasz
A kiedy najmniej się spodziewasz
Wszystko wokół wiruje
Pojawia się i znika
Powraca
Myślisz, że ją masz, a wymyka ci się
Myślisz, że uciekłeś A to ona chwyta cię
Miłość
Miłość to cygańskie dziecię
Prawo nie dotyczy jej
Jeśli ty nie kochasz mnie Ja kocham ciebie
A jeśli ja kocham cię, strzeż się
Jeśli ty nie kochasz mnie
Ja kocham ciebie
A jeśli ja kocham cię
Jeśli ja kocham cię
Strzeż się
KU PAMIĘCI BEAR
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel