Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ponad 5 milionów afgańskich uchodźców nazywa Iran Ziemią Braci.
Podkręć ogrzewanie!
Mohammad, pomóż Qasemowi z załadunkiem.
Dobra.
- Za pół godziny jest odjazd. - Jasne.
Prędzej, robi się późno.
Mohammad, daj tu te skrzynie.
Szybko, jest zimno.
ZIEMIA NASZYCH BRACI
Rozdział pierwszy Mohammad Bojnord, 2001
Odlewanie żelaza jest proste. Żelazo nie kurczy się jak stal,
nadaje się więc idealnie do celów budowlanych.
Mahmoudi, podaj temperaturę topnienia żelaza i żeliwa.
- 1371 i 1127 stopni. - Celsjusza.
Nemati, wstań.
Wymień rodzaje żeliwa.
- Żeliwa... - Białe.
Żeliwo białe...
Szare...
Ciągliwe.
Sferoidalne i ciągliwe. Zapytam cię jeszcze jutro.
Możecie iść.
Odlewanie żelaża jest proszte.
Czelszjusz! A jutro teszt-nieszpodzianka!
Mohammad, dasz mi tę różę, którą zrobiłeś na lekcji?
Po co ci ona?
- Dam dziewczynie. - Nie masz dziewczyny.
Ta róża to zmieni.
Mohammad miałby już setkę dziewczyn.
Jest przystojny, nie potrzebuje róż.
- Odczep się. - Chłopcze!
- Mnie woła? - Chyba tak.
- Ja? - Tak. Podejdź.
- Dzień dobry. - Jesteś Afgańczykiem?
Musisz się namyślić?
Jestem.
Pokaż kartę.
Nie mam przy sobie, ale uczę się tu.
- Wsiadaj. - Nielegalnego by nie przyjęli.
Wsiadaj, nie traćmy czasu.
- Proszę. - Do środka.
Rouzbahani, weź rachunek.
Chodźcie ze mną.
Pomożecie nam, a my sprawdzimy wasze prawo pobytu.
Uwaga, podłoga zalana.
Najafi, pomogą ci przenieść dokumenty do nowego archiwum.
- Nazwisko? - Mohsen.
Idź po taczkę.
A ty opróżnij regał z tyłu. Szybko.
Ty wybieraj wodę.
Karami, pomóż mu.
Zdejmij plecak.
Mohsen, pomóż mi tu.
Układaj porządnie.
Idź.
Co robisz?
Spokojnie, niech wyschną.
- Kto go aresztował? - Chyba Najafi.
- Daj to. - Wybieraj wodę.
Wygląda na zaradnego?
- Nie znalazłem innych. - Wyjaśnisz kapitanowi.
Jak masz na imię?
- Mohammad. - Zostaw to i chodź tu.
Opróżnij tę półkę.
Pospiesz się.
Układajcie równo.
Zapytajmy o to kierownika archiwum.
Spocznij.
Długo to potrwa, Nazari?
Do końca tygodnia.
- Zdążymy przed inspekcją? - Tak.
- Co ci się stało w rękę? - Spadłem z rusztowania.
Za co tu jest?
- Nie miał karty pobytu. - Puśćcie go.
Jeszcze raz zgarniecie kalekę i trzy doby aresztu.
- Jasne? - Tak jest.
Pozostałych wypuśćcie wieczorem.
- Dobrze. - Do roboty.
Nazari, tylko żeby nic nie poginęło.
- Tak jest. - Do roboty.
Tutaj.
W ostatnich dniach nasiliły się zamachy bombowe
w Badachszanie i Kabulu.
Donosi się o atakach rakietowych w Zarandżu i Kandaharze.
Wczoraj Kofi Annan wyraził zaniepokojenie
wzrostem liczby ofiar cywilnych w Afganistanie.
Ataki spowodowały masową ucieczkę Afgańczyków
w stronę Iranu i Pakistanu.
Bombardują Afganistan.
Amerykanie zajęli wiele miast.
Talibowie uciekają.
- Co? - Talibowie uciekają.
- A mieszkańcy? - Hanieh, wszyscy uciekają.
Ścisz, jemy.
Czemu nie jesz, Mohammad?
Zjadłem w szkole.
Czemu późno wróciłeś?
Robiliśmy stoły w warsztacie.
Chłopak ma talent. Przeciążają go.
Uczy się fachu. Może dużo zarabiać.
Gdyby Leila miała kartę, posłałbym ją do szkoły krawieckiej.
Qasem, nauczy się szyć później.
Niech lepiej wyjdzie za mąż i założy rodzinę.
Jak Bóg da. Jakieś wieści od narzeczonego?
Hossein to dobry człowiek.
Pojechał do pracy do Anzali. Czekamy, aż wróci.
Jak Bóg zechce.
Kiedy się ożenisz, Qasem?
Najpierw zajmę się Leilą. Potem przyjdzie kolej na mnie.
Jak Bóg zechce.
Dziękuję, było pyszne.
Nie ma za co.
- Dokąd idziesz, Leila? - Nakarmić psy.
- Wracaj szybko, jest zimno. - Tak, bracie.
Jak nie jesz, zajmij się swoimi rzędami.
Zalegasz z robotą.
Skończ przed wieczorem.
Tak, tato.
Cześć.
- Co tak późno? - Czekałam, aż Qasem zaśnie.
- Poprawiłem twoje zadania. - Dzięki.
- Chcesz poćwiczyć? - Nie.
Masz dużo pracy. Poćwiczymy jutro.
- Jutro wrócę wcześniej. - Dziękuję.
- Znalazłaś Rexa? - Tak, ale jest ranny.
Ktoś go uderzył.
Trzeba go opatrzyć?
Znalazłam bandaż w kuchni.
Przyniosę ci skrzynie.
Dziękuję.
- O której wróciłeś? - O zmroku.
- Pytali o nas? - Nie.
Myślą, że jestem jedynym Afgańczykiem.
- A jak się dowiedzą? - Nie.
Wyglądacie jak Irańczycy.
Ma rację, nie kapną się.
A jakby co, miejcie przy sobie karty pobytu.
Jak zareagował ojciec?
- Nie powiedziałem mu. - Czemu?
Co może na to poradzić?
- Nie powiesz dyrektorowi? - Było, minęło.
Znowu tu są. Wracajmy.
Spokojnie, mam kartę.
Mówię, że mam.
Idź pierwszy.
Ja nie mam.
Zaczekamy tu, Mohammad.
Pomożecie nam, a my sprawdzimy wasz status.
Który zna się na budowlance?
Bierz siekierę i pomagaj.
A ty rozkręcaj regały.
- Dasz radę? - Tak.
Rouzbahani!
Grzebiesz tam i grzebiesz. Pospiesz się!
- Nie chce puścić. - Co nie chce puścić?
Pokaż.
Przytrzymaj z tyłu i kręć.
W ten sposób.
Jak się poluzuje...
dasz radę odkręcić
nawet ręką.
Rozumiesz?
Proszę pana?
Mogę wyjść wcześniej? Mam ważną sprawę.
Aż tak źle karmimy?
Nic więcej dzisiaj nie będzie.
Nie są żołnierzami, nie przywykli.
Jesteście tu na kilka dni.
A przede mną 14 miesięcy.
Biedny kocie. Ja wychodzę za 20 dni.
Nie chwal się, durniu. Ja o tym decyduję.
Który z was jest żonaty?
- Odeślij ich wcześniej. - Dobrze.
Jestem zaręczony.
Za późno.
Młody pewnie też.
Śliczna panna młoda!
Siadajcie.
Poślij czterech do pralni.
- Tak jest. - I kończ, podrzucisz mnie.
- Załóż łańcuchy, pada śnieg. - Dobrze.
Ty, ty i wy dwaj. Po obiedzie idziecie do pralni.
Reszta pójdzie do zbrojowni.
Ładnie.
Dziękuję.
Nie jest ci zimno?
Nie chcę się pobrudzić.
Która klasa?
Pierwsza.
W pralni skończyłbyś bardzo późno.
Puszczę cię za godzinę albo dwie.
Chciałbyś?
Mam sprawy.
Dziewczynę?
Nie.
Asghari!
Czemu nie odpowiadasz?
Kapitan pyta o nocny dyżur.
- Idę. - Pospiesz się.
Szybko!
Iść?
Jeść?
Eats. Przez S na końcu.
- Dlaczego? - Trzecia osoba liczby pojedynczej.
Dobrze. Przekręcać?
Nie bój się, to tylko wiatr.
Na pewno?
Tak.
Kłamać?
Wczoraj skłamałeś na temat szkoły.
Brać?
Gdzie wczoraj byłeś?
Mówiłem ci. W warsztacie.
Po pracy w warsztacie masz trociny na ubraniu.
Dokąd poszedłeś?
Mohammad. Czemu mi nie powiesz?
Dlaczego mówisz tak późno?
Ojciec wie?
Nie, nie powiedziałem mu.
Niech przyjdzie do mnie jutro.
Może mu pan nie mówić?
Czemu?
Bo nie może temu zaradzić.
Tylko się zdenerwuje.
Kopie są gotowe?
Dziękuję.
Dobrze. Zobaczę, co będę mógł.
Przemyj twarz i wracaj do klasy.
Najafi! Daj młodemu ciepłą kurtkę.
- I poślij do archiwum, jak skończy. - Dobra.
Masz.
Jak nowe.
Dziękuję.
Powiedz.
Źle cię traktujemy?
Nie.
To czemu przyszedł tu twój dyrektor?
Nie mówiłem mu, sam się dowiedział.
Omal się nie posrał na widok kapitana.
Masz fart, że cię lubię.
Inaczej z miejsca bym cię deportował.
Coś jeszcze?
Nie.
- Tam jest brudno. - Nie szkodzi.
Patrz na mnie, jak do ciebie mówię!
Przebierz się tutaj.
Nie wiemy, kto się tego dopuścił.
Ale nie ujdzie mu to płazem.
Niech sprawca się przyzna.
Obniżę ocenę roczną każdemu,
jeżeli nie dowiemy się, kto to zrobił.
Jak się przyzna, okażę litość.
Ale jeśli sam go znajdę, dam mu popalić.
Jeżeli ktoś zna winowajcę,
niech lepiej od razu powie.
Nie spotkają go żadne kłopoty.
Ale jeśli któryś z was wie, a nie powie,
zostanie wyrzucony ze szkoły!
Gips zdejmiemy po sześciu tygodniach.
Przepiszę mu lekarstwa, można je dostać w aptece.
Dziękuję, doktorze.
Co ci się stało w twarz?
Pobiłem się.
- To już koniec, doktorze? - Tak.
Jeśli nie ma zawrotów głowy, może iść.
Moradi, muszę wracać do szkoły.
Idź prosto do domu.
- Rozumiesz? - Tak.
- Dziękuję, doktorze. - Do widzenia.
Jedziemy.
Wsiadaj, chcesz mieć kłopoty?
10 lat później
Rozdział drugi Leila Anzali, 2010
Moja dusza rozkwitła
Jak wiśnia w kwietniu
Mam kieszeń pełną kwiatów
I nie mam komu ich dać
Smutny wietrze
Powiej dziś w moją stronę
Inaczej nie zakwitnę
Przed świtem
Hossein?
Kochanie?
Czemu zostawiłeś worki z cementem przed drzwiami?
Behnam wróci i będzie narzekać.
Pospiesz się, zaraz tu będą. Hossein.
Hossein?
Boże. Hossein, słyszysz mnie?
Słyszysz mnie?
Otwórz usta!
Słyszysz mnie?
Proszę, otwórz usta, Hossein.
Proszę. Hossein, czy mnie słyszysz?
Otwórz usta.
Proszę, otwórz usta.
- Dzień dobry. - Gdzie byłaś, Leila?
Przepraszam, w kuchni.
Leila, jak się masz?
- Nie zamykaj. - Dobrze.
- Rozładuj zakupy. - Dobrze.
- Leila. - Witaj, Farshid.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
- Pomogę pani. - Ja to wezmę.
- Farshid, pomóż mi. - Już idę.
- Dobrze, że zdążyliśmy. - Cieszę się.
- Pospiesz się. - Dobrze, staram się.
- Negin, nie noś tego. - Spokojnie.
Pojadę na zakupy.
- Pamiętaj o drewnie na opał. - Dobrze.
Ktoś coś potrzebuje?
Kup szampon.
Papierosy.
- Będą na ciebie trąbić. - Jeździsz jak ślimak.
Co tu robią pustaki?
Są na mur z tyłu.
- Nie zaczęli jeszcze? - Przywieźli wczoraj.
- Dlaczego tak późno? - Nie wiem.
Niech Hossein je na razie przestawi.
Dobrze.
Przyjechali?
Tak.
- Dokąd idziesz? - Przebrać się.
Tata śpi.
Przebierzesz się potem. Pomóż mi.
Dziś na meczu Amirali chciał mnie podciąć.
Ale odskoczyłem i sam się przewrócił.
- Zdobyłem bramkę i wygraliśmy. - Pięknie.
Behnam przyjechał!
- Nie mów, że tata śpi. - Dobra.
Ostrożnie.
- Boisz się petard? - Mogę jedną zapalić?
Sam nie. Zapalimy potem, na plaży.
- Zgoda? - Dobrze.
Co jest?
Hosseina jeszcze nie ma?
Jest w pracy.
Mamy gości!
- Zadzwoń, niech się pospieszy. - Dobrze.
- Proszę, twoja kolej. - Moja.
Już się chwali.
Pokażę wam, jak się w to gra.
Nie dotykaj innych.
- Dlaczego? - Takie zasady.
Negin kupiła mi samolot!
- Moja kolej? - Nie biegaj!
Spokojnie.
Leila, mogłabyś otworzyć okno?
Oczywiście.
Podwójna Jenga!
- Doprawdy? - Patrz.
Nie skończyliście?
Patrzcie!
- Przewróci się! - Patrzcie.
Palant!
Dosyć zabawy!
To fajna gra!
Posprzątajcie.
- To nie było miłe. - Napijmy się.
Przyszedłeś, żeby grać?
Dajcie szklanki.
Na zdrowie!
Do rychłego spotkania w Toronto!
- Oby się spełniło. - Zdrówko.
Dlaczego wyjeżdżacie?
- Mogłabym zająć się dzieckiem. - Przestań.
- Tak jak tobą. - Leila?
Tak, proszę pani?
Ta chusta jest dla ciebie.
- Dziękuję pani. - Nie ma za co.
A to koszula dla Hosseina.
Nie trzeba było. Dziękuję panu!
Behnam, Leila ci podziękowała.
Proszę bardzo.
Przymierz.
Nie chcę, żeby się pobrudziła.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Omid, jeszcze to. - Dobra.
- Nie idziecie na plażę? - Później.
Zaściel łóżka dla gości.
Jak tylko tu skończę.
Mamo, obudzić tatę, żeby pomógł?
Tata odpoczywa, obudzę go potem.
Hossein tu jest?
Właśnie wrócił z budowy.
Był zmęczony.
Omid, przynieś sałatkę...
Rety!
Nic się nie stało. Nie, Omid.
Zanieś kurczaka Behnamowi.
- Nie wiem, jak to się stało. - Spokojnie.
- Posprzątam. - Pomogę ci.
Pojedziemy jutro z Hosseinem do lekarza?
- Dlaczego? - Zawsze jesteś taka, kiedy choruje.
Powiedziałabym, gdyby był chory.
Ciężko pracował i się zmęczył.
Zbadajmy go, póki jesteśmy w Iranie. Poczujemy się spokojniej.
On nie chce się badać.
Nie przejmuj się. Przynieś miotłę.
W szpitalu nie zapytają o karty pobytu.
Nie jesteśmy ubezpieczeni. Zaczną zadawać pytania.
Jeśli wmiesza się w to policja,
państwo też będą mieć kłopoty.
Dobrze, Leilo, sami zdecydujcie.
Ale niech porozmawia z Behnamem.
Dobrze.
Powiem Massoudowi, żeby go obejrzał.
- Nie brakuje pigułek? - Nie, ma ich dużo.
To ktoś od nas?
- Co się stało? - Pies ją nastraszył.
Popilnuj grilla.
Poszedłem się odlać, a ona krzyczy.
Zostawiłeś ją samą? Wiesz, że boi się psów.
To psy domowe.
I tak się boję.
- Gdzie są? - Uciekły.
Spłoszyłaś je!
A jeśli przyjdą do naszego ogródka?
Niby czemu?
Przyjdą, jak wyczują kurczaka.
Nie strasz jej. Chodźmy do środka i zamknijmy bramę.
Wejdą przez dziurę w murze.
- Leila, daj im coś do jedzenia. - Dobrze.
Bo się od nas nie odczepią.
Chodźmy jeść. A ty obiecałeś zaśpiewać.
Behnam, mur miał być naprawiony dwa lata temu.
Budowlańcy...
Przykro mi, siostro.
- Ktoś wie? - Nie, nie wiedzą.
Poczekaj, aż wyjadą i coś wymyślimy.
Qasem, przyjechali na tydzień.
Co pocznę tu sama?
Nie mogą się dowiedzieć.
Jak przyjedzie policja,
deportują ciebie i Omida.
Nic nie poradzisz.
Nie możesz przyjechać?
Trudno jest kupić bilet.
A na gapę to ryzyko.
Wymyślę coś i przyjadę.
Ale nie wiem kiedy.
Ukryj zwłoki do ich wyjazdu.
Słyszysz mnie?
Leila?
Słyszysz mnie?
Wtedy już nas tu nie będzie.
Co robisz na tej budowie?
Podeślij dwóch robotników.
Po co ten pośpiech? Jest dobrze.
Obejrzyjmy fajerwerki.
- Proszę. - Podasz mi oliwkę?
Fajerwerki już strzelają.
Zaprośmy sąsiadów na plażę.
Im nas więcej, tym lepiej.
- Gdzie Behnam? - Gada przez telefon.
Rozpalmy ognisko na plaży.
Zaraz przyjdziemy.
- Podaj tacę. - Omid, przynieś.
- Behnam, masz ognie sztuczne w aucie? - Przyniosę.
Omid, podejdź.
Weź sztuczne ognie z auta, zanieś na plażę i zaczekaj.
- Leila, czy Hossein był dziś w pracy? - Tak.
Właśnie rozmawiałem z jego szefem. Skończyli tydzień temu.
Tak mi powiedział. Nic więcej nie wiem.
Mam uwierzyć, że odpoczywa cały wieczór?
Nie kłamałabym.
O co tu chodzi? Poczekaj, kochanie.
Powiesz?
- Co mam powiedzieć? - Prawdę.
- Spokojnie. - Ty coś powiedz!
- Uspokój się. - Ciągle to powtarzasz.
Z Hosseinem wszystko dobrze?
Możesz nam powiedzieć.
Hossein...
Leila. Co się stało?
Usiądź.
O co chodzi, Leila?
Hosseina deportowali do Afganistanu.
Jak to?
Mówiłem, że coś się nie zgadza. Kiedy?
Cztery dni temu.
Wróciłam, a jego nie było.
Telefon był wyłączony.
Przyjaciel powiedział,
że Hossein wracał ze sklepu
i został aresztowany.
Czemu nie powiedziałaś? Mogliśmy coś zrobić.
Bałam się. Nie chcę stracić pracy.
Nie płacz, nie zamierzamy cię zwalniać.
Hossein powiedział, że tu pracował?
Nie.
Nie będziemy mieć kłopotów?
Nie, rozmawiałam z nim.
Gdyby coś powiedział, kłopoty miałabym ja i Omid.
Nie płacz. Zdobędzie pieniądze i wróci.
Nie zostanie tam. Chodź, obmyj twarz.
Mówiłem, żebyś zaczekał.
Tam jest zdechły pies.
Utopił się?
Nie, jest suchy.
Na pewno nie żyje?
- Massoud, upewnisz się? - Niby jak?
Na pewno nie śpi.
Ale czemu zdechł?
Szturchnij go.
Martwy.
I co zrobimy?
Nie możemy go zostawić.
Zanieśmy na podwórko, jutro pomyślimy.
- Mamy go zanieść? - A co innego?
Zakopię go.
Nie rób tego sama, Leilo.
A jeśli jest chory?
Nie. Niedawno zakopałam jeszcze jednego.
Biedactwa piją wodę z rzeki i się zatruwają.
Uważaj.
Pomóc ci?
Nie. Proszę popilnować Omida, póki nie skończę.
Omid, chodź.
W porządku, Negin?
Martwych psów też się boisz?
Chodźmy już.
Co się stało Leili?
Nic. Potem ci powiem.
Boże, błogosław zmarłych.
Poczujesz się lepiej.
Będzie dobrze.
Wybacz mi.
Wybacz.
10 lat później
Rozdział trzeci Qasem, Teheran, 2021
Numer 48, sala druga.
Numer 52, sala czwarta.
Numer 60, sala trzecia.
Dzień dobry.
Słucham?
Dostałem wezwanie z urzędu imigracyjnego.
Dokumenty, proszę.
Proszę zdjąć maseczkę.
Dziękuję. Napisali, w jakiej sprawie?
Nie. Przeprowadziłem się trzy miesiące temu.
Nie podałem nowego adresu. Może dlatego?
Proszę zaczekać.
Panie Esaghi, proszę ze mną.
Panie Esaghi, gdzie pan się podziewał?
Wypytywaliśmy o pana każdego.
Przeprowadziłem się do Karadżu.
Jeszcze się nie zarejestrowałem.
- Chce pan herbatę? - Nie, dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Dzięki Bogu.
Ile ma pan dzieci?
Dwoje, córkę i syna.
Niech im Bóg błogosławi.
Mieszkają z panem w Iranie?
Córka. Syn wyjechał do Turcji pół roku temu.
Kiedy pan z nim rozmawiał?
Miesiąc temu.
Czemu pan pyta?
Panie Esaghi, przejdę do sedna.
Syn nie powiedział panu wszystkiego.
Nie rozumiem.
Hamed wstąpił
do irańskich oddziałów w Syrii.
Jest w Syrii?
- Był. - Jak to "był"?
Dwa tygodnie temu doszło tam do starć.
Kilku naszych zostało męczennikami.
Niestety, Hamed był wśród nich.
Niemożliwe, to jakiś inny Esaghi.
Gdybyśmy nie mieli pewności...
To pomyłka.
Hamed przysłał mi zdjęcia ze Stambułu, proszę.
Nie trzeba. Proszę posłuchać.
Wielu afgańskich braci, którzy idą walczyć,
ukrywa prawdę przed rodzinami.
Hamed niczego przed nami nie ukrywa.
Wyjechał do Turcji pół roku temu, odwiozłem go na granicę.
Chwileczkę.
To telefon Hameda.
Czy tak?
Skąd pan go ma?
Przed operacją
bojownicy zostawiają telefony przełożonemu.
I tak poznaliśmy pański numer.
Wyrazy współczucia.
Niech Bóg da panu siłę.
- Sam straciłem brata w Iraku. - Chcę go zobaczyć.
Niestety, nie udało nam się sprowadzić ciał męczenników.
Ale obiecuję, że zorganizujemy to w ciągu kilku miesięcy.
Mam dla pana jeszcze jedną ważną wiadomość.
Nie mogę teraz odebrać.
Zostaw wiadomość, a ja oddzwonię.
Nie mogę teraz odebrać.
Zostaw wiadomość, a ja oddzwonię.
Idealnie.
Dziękuję, Hanieh.
Leży na nim jak ulał.
Omid, wygodnie ci?
Dobrze ci w nim.
Dziękuję, ciociu Hanieh, jest piękny.
Ale spodnie są trochę za luźne.
- Co? - Mówi, że spodnie są za luźne.
Poprawię je.
Mohammad może przyjść po nie jutro.
- Skończysz na czas? - Oczywiście.
Unieś marynarkę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie będziemy już zajmować ci czasu.
Zostańcie jeszcze.
Qasem zaraz wróci.
Nie, już późno.
Mohammad jutro pracuje.
Odwiedźcie nas w ten weekend.
Babcia też zajrzy.
Bardzo mi jej brakuje.
A więc do zobaczenia, przyjdziemy.
Do widzenia.
Do widzenia, Hanieh.
- Do widzenia. - Na razie, Mohammad.
Cześć.
Co tak późno?
Twoja siostra już poszła.
Było dużo ludzi, musiałem długo czekać.
Garnitur pasuje?
Wykończę go wieczorem.
Czego chcieli, że tak długo to trwało?
Nie uwierzysz.
- W co? - Chcą...
przyznać nam irańskie obywatelstwo.
Naprawdę? Czemu teraz?
Ciszej, Maryam śpi.
Co konkretnie powiedzieli?
Chcą przyznać afgańskim rodzinom,
które mieszkają tu dłużej niż 40 lat,
irańskie obywatelstwo.
Ceremonia jest za tydzień.
Ale jutro musimy iść do urzędu,
żeby wziąć udział w próbie składania przysięgi.
Zadzwoń do Hameda, niech wie.
Po próbie.
Wtedy zadzwonię.
Dzieci będą przeszczęśliwe.
Hamed, co u ciebie? Mam dobre wieści.
- Cześć, tato. - Cześć.
Co tak hałasujesz?
Nie narzekaj tylko dlatego, że zaspałeś.
- Rękawice dobrze leżą? - Tak, dzięki.
Idealnie.
Te Hameda były za luźne. Ale te pasują.
Mama śpi?
Tak, pracowała do późna.
Miała podpisać zgodę na walkę.
I zapomniała zażyć lekarstwa.
Ja podpiszę.
Przyniosę.
Jak wygram, będę w ćwierćfinale.
Wygrasz. To turniej krajowy?
Regionalny.
Zwycięzcy przejdą do krajowego.
Mam rywalkę z piątej klasy.
- Wyższą? - Tak, ale szczuplejszą.
Pilnuj lewej gardy.
Co powiedziałem?
- Lewa garda wyżej. - Właśnie.
Nie przyjdziesz?
Nie, muszę coś załatwić z mamą.
- Obiecałeś przyjść na finał. - Przyjdę.
Tylko żebyś nie robił wymówek.
Jest autobus!
Dzień dobry.
- Maryam pojechała? - Tak.
Usiądziesz?
Musimy pogadać.
Najpierw podejdź.
Co sądzisz?
To ubrania na ceremonię.
Nie ma czasu, żeby uszyć nowe.
Musimy wybrać coś z tego. Popatrz.
Ja, ty,
Maryam, Hamed.
Bardzo ładne.
Ale wkrótce rocznica śmierci ajatollaha.
Nie powinniśmy ubrać się na czarno?
Masz rację. Przygotuję ciemne ubrania dla każdego.
Qasem?
Chcę ci coś powiedzieć.
O Hamedzie.
- Co? - Obiecaj, że nie będziesz zły.
Słowo.
Hamed chce jechać do Europy.
Jak to?
Bał się ci powiedzieć.
Dostał w Turcji dobrą pracę trzy miesiące temu.
Dużo mu płacą.
Co to za praca?
Nie wiem, ale powiedział,
że za te pieniądze niebawem będzie mógł pojechać do Niemiec.
A tam znajdzie jeszcze lepszą pracę.
I za kilka lat zdobędzie niemieckie obywatelstwo.
Boję się,
że nie będzie chciał tu wrócić po irańskie.
Hamed ciebie słucha.
Porozmawiaj z nim,
przekonaj, żeby wrócił do Iranu po obywatelstwo.
I może zostanie z nami na dobre.
Porozmawiam z nim.
Tylko proszę, nie pokłóć się.
Dziękuję.
Co chciałeś powiedzieć?
Nie zażyłaś lekarstwa na noc.
Zapomniałam.
Mam przynieść?
Nie trzeba.
Nic mi nie będzie.
W imieniu imamów i męczenników,
pozdrawiam was, bracia i siostry.
Wita nas.
Mieszkańcy Iranu i ja podzielamy wasz żal.
Jak już wiecie,
uroczystość przyznania obywatelstwa odbędzie się
w poniedziałek o dziesiątej w tej sali.
Dziś wspólnie przećwiczymy
słowa przysięgi.
Mówi, że dzisiaj będzie tylko próba uroczystości.
Musimy zdać egzamin
z irańskiego prawa i historii.
A zebraliśmy się tu głównie dlatego,
żeby wam podziękować, dzielne matki i dzielni ojcowie,
za wychowanie takich religijnych i wiernych synów.
Te odważne dzieci,
które poniosły męczeńską śmierć w imię islamu.
Dziękują nam.
Za wieloletni wkład
w rozwój irańskiego dobrobytu.
Od czasu przybycia do Iranu
nasi afgańscy bracia wielokrotnie dowiedli wierności.
Kiedy tylko wróg próbował zaatakować
Świętą Islamską Republikę Iranu,
nasi afgańscy bracia stawali ramię w ramię
z Irańczykami.
Moim obowiązkiem jest wyrazić wdzięczność w imieniu ludu Iranu.
Tylko leje wodę.
Jako Irańczycy, chodźcie z podniesionym czołem.
Jeśli to nic ważnego, pójdę po lekarstwo.
- Mam iść z tobą? - Nie trzeba.
Zanim zaczniemy próbę,
obejrzyjmy filmik
Stowarzyszenia Zagranicznych Męczenników.
Pomódlmy się.
Na głównym froncie wróg przypuścił kontrofensywę.
Nasi żołnierze wystrzelili katiusze.
Zrozumiałem, że jestem świadkiem
gorliwości islamskich bojowników, bohaterów Bożej drogi,
i manifestacji wiary, skrywanej w ich błogosławionych duszach.
Nie mogę teraz odebrać.
Zostaw...
Dlaczego wyszedłeś?
Płakałeś?
Hamed...
nie jest w Turcji.
Gdzie jest mój syn?
Powiem ci, ale najpierw...
Co?
Kochanie.
Wiedz, że cokolwiek się stanie...
mamy siebie.
Przysięgam całkowicie i zupełnie...
pozbyć się wierności i lojalności wobec państwa...
którego do dziś byłem obywatelem.
Od tej pory...
wbrew wrogom wewnętrznym i zewnętrznym...
będę bronić konstytucji Iranu...
i obiecuję wierność Islamskiej Republice.
Przysięgam na Boga wszechmocnego...
że kiedy zajdzie taka potrzeba...
wezmę do ręki broń...
dla obrony Iranu.
Podejmuję się tych obowiązków z własnej woli...
i bez złych zamiarów.
Oby wszechmocny Bóg...
oświetlał mi drogę.
Módlmy się.
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski