Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Θα σου κάνω ερωτήσεις.
- Για τις εμπειρίες σου στη μάχη. - Εντάξει.
Αυτό είναι μάλλον το άσχημο κομμάτι.
Στον στρατό, κάθε πόσο πυροβολούσες εχθρούς;
Πολλές φορές.
Είδες κόσμο να τραυματίζεται;
Ναι.
Κάθε πόσο κινδύνευες να σε ακινητοποιήσουν,
να σε τραυματίσουν ή να σε σκοτώσουν;
Μία με δύο φορές, τρεις με 12, 13 με 50, 51 ή παραπάνω;
Πενήντα μία ή παραπάνω.
Κάνεις απαισιόδοξες ή αυτοκριτικές σκέψεις;
Ασφαλώς.
- Αγχωμένος ή νευρικός; - Βεβαίως.
Παίρνεις φάρμακα για να το αντιμετωπίσεις;
Ναι, κυκλοβενζαπρίνη και Ambien.
Ήταν πολύ δημοφιλή με τους βατραχανθρώπους.
Στον καθρέφτη, δεν βλέπω τίποτα.
Βλέπω έναν άνθρωπο κενό που κάνει ότι προσποιείται.
Νιώθεις λυπημένος ή θλιμμένος;
Λυπημένος, ναι.
Σκέφτομαι μερικές φορές ότι είναι καλύτερα να μην ξυπνήσω;
Ναι.
Είπα ψέματα όταν με ρώτησες αν θέλω ν' αυτοκτονήσω.
Το θέλω.
Έχεις ξαναπάρει παραισθησιογόνα;
Όχι.
"ΕΧΩ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ.
ΕΧΩ ΑΝΤΕΞΕΙ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ.
ΑΣ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ".
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ
ΣΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ
Μάρκους.
Πες μου πώς σου φάνηκε αρχικά η ψυχεδελική θεραπεία.
Στην αρχή, αναρωτιόμουν τι συνέβαινε.
Πότε θ' αρχίσει όλο αυτό.
Μετά άρχισα να νιώθω ένα βουητό στα αυτιά.
Ξαφνικά, ήταν σαν να ζούσα έντονα διάφορες πτυχές της ζωής μου.
Διάφορες εικόνες εμφανίζονταν γρήγορα η μία μετά την άλλη.
Ο κελευστής Τζόσουα Τ. Χάρις των βατραχανθρώπων
πνίγηκε σε άγρια νερά στο Αφγανιστάν…
Ο μπαμπάς μου είναι.
Ναι!
Ο μπαμπάς μου είναι.
Το φάρμακο σου δείχνει αυτά που θέλει,
κι εσύ δεν ξέρεις γιατί.
Αλλά πάντα λέει τι συνέβη.
Κατά τη θεραπεία,
έκανα εμετό για ώρες.
Η ψυχολόγος χορηγούσε τα φάρμακα εδώ και 20 χρόνια.
Δεν είχε δει ποτέ κάποιον να δυσκολεύεται τόσο.
Δεν ξέρω αν ήταν θετικό.
Εγώ το θεώρησα λόγο για να καμαρώνω.
Είχα να ξεπεράσω πάρα πολλά.
Θέλω να γίνω βατραχάνθρωπος
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΟΡΟΝΑΝΤΟ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Θέλω να κουρευτώ γουλί
Θέλω να γίνω βατραχάνθρωπος
Τρέξε μαζί μου αν σου βαστάει
Η εκπαίδευση των βατραχανθρώπων είναι σωματικά και πνευματικά
απ' τις πιο απαιτητικές διαδικασίες.
Γι' αυτό τραβάει κόσμο.
Ξεκινήσαμε με 175 άτομα,
αλλά μόνο 23 έγιναν βατραχάνθρωποι.
Σήκω. Έτσι.
Βγάλ' τον έξω.
Σύνελθε.
Γύρνα στο φως.
Πολλοί τραυματίζονται μόνιμα στην εκπαίδευση.
Αλλά εγώ ποτέ δεν αμφέβαλα. Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω.
Αυτός ο τρόπος σκέψης ξεκίνησε από μικρή ηλικία.
Έπρεπε να πετύχεις, να κάνεις τατσντάουν,
να σκοράρεις το χόουμ ραν
για να σε αποδέχονται και να σ' αγαπούν.
Σίγουρα ένιωθα ότι έπρεπε ν' αποδίδω τα μέγιστα
για να με αποδέχεται η οικογένειά μου.
Ήμουν ένα ψηλόλιγνο παιδί που το πείραζαν οι άλλοι.
Ο νταής του σχολείου μου έσπασε τη μύτη στην Α' Γυμνασίου.
Απ' τα 82 κιλά με 1,93 ύψος,
πήγα στα 100 κιλά.
Δεν σήκωνα μαλακίες από κει και μετά.
Όταν άρχισα την εκπαίδευση,
ήμουν απίστευτα πωρωμένος σ' εκείνη τη φάση.
Έπρεπε να τρέξω 20 χιλιόμετρα ή να κολυμπήσω εννιά;
"Εντάξει, αφού έτσι πρέπει".
Αν κοιτούσα το κοντέρ, θα μου έδειχνε κάτω απ' το μηδέν.
Δεν θα σε σκοτώσουμε.
Όχι επίτηδες, τουλάχιστον.
Θα κάνουμε κάμψεις απλώς.
Για πάντα.
Είχα μπαμπά βατραχάνθρωπο.
Ήταν φοβερός μερικές φορές.
Και μερικές φορές δεν άντεχες να 'σαι κοντά του.
Ο μπαμπάς έλειπε για καιρό με τον στρατό.
Πάνω από 300 μέρες τον χρόνο.
Περνούσα πολύ χρόνο μόνος.
Με πολλή τηλεόραση.
Στα 17 μου, πήγα στην Καλιφόρνια και μπήκα στο Ναυτικό.
Ξεχνάς πόσο νέος, πόσο παιδί, είσαι στα 17.
Ήταν σωματική δοκιμασία σε μεγάλο βαθμό.
Θέλαμε να δούμε πόσο πόνο άντεχαν.
Με τον καιρό ανακαλύψαμε
ότι χρειάζεται και σωματική αντοχή
αλλά και ισχυρός χαρακτήρας,
και πρέπει να τον εξελίξουμε.
Είσαι καλός στις ομάδες;
Σκέφτεσαι για το σύνολο, κι όχι μόνο για τον εαυτό σου;
Ήμουν πολύ νευρικό παιδί.
Αλλά όταν έμαθα ότι θα γίνω βατραχάνθρωπος,
πωρώθηκα.
Πωρώθηκα τελείως από εκείνη τη στιγμή.
Έκανα τον στρατιώτη μικρός, σε υπερβολικό βαθμό.
Ήθελα να πηγαίνω στο δάσος με καμουφλάζ και ψεύτικα όπλα.
Απεχθανόμουν ό,τι είχε σχέση με το σχολείο.
Ήμουν ένας αντικοινωνικός μαλάκας,
οπότε δεν ήξερα να συνεργάζομαι με άλλους.
Με δυσκόλεψε αυτό.
Αλλά όταν βρήκα πώς να το κάνω,
ήταν υπέροχα.
Όσα λεφτά κι αν μου έδινε κανείς για να μην το κάνω,
θα έλεγα "Γάμα τα λεφτά. Εδώ ανήκω".
Δεν νομίζω ότι το βρίσκουν πολλοί αυτό.
Κι εγώ το βρήκα. Ήταν ο μεγάλος μου έρωτας.
Πολλοί μιλάνε για αδελφικότητα, αλλά δεν την έχουν νιώσει ποτέ.
Για μένα, αυτό είναι οι βατραχάνθρωποι.
11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001
Μόλις λάβαμε μια έκτακτη είδηση.
Αεροπλάνο συνετρίβη στο Κέντρο Εμπορίου.
Θα μας ενημερώσει ζωντανά η Τζόουν Φλάισερ του 1010 WINS.
Τι βλέπεις;
Στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου,
μας πήγαν στην αίθουσα ψυχαγωγίας.
Είδαμε την επίθεση για 30 δευτερόλεπτα.
Τώρα γίνεται κι άλλη έκρηξη στο άλλο κτίριο.
Επομένως…
Θα συνδεθούμε με το ABC.
Ανατινάχτηκε και ο άλλος πύργος.
Συνεχές ρεπορτάζ από το ABC.
Δεν καταλαβαίναμε. Θέλαμε να βγάλουμε την εκπαίδευση.
Πριν την 11η Σεπτεμβρίου, δεν γίνονταν πολλά.
Δεν ξέραμε τι είναι ο πόλεμος.
Εμείς φανταζόμασταν ότι θα ήμασταν σαν τον Σούπερμαν.
Θα στήναμε ενέδρα, θα τους σκοτώναμε όλους.
Θα σώζαμε τη δεσποσύνη.
Δεν πήγαινε με τίποτα το μυαλό μας στα άσχημα.
Τεχνικός σόναρ, δίοπος Μάρκους Καπόν. Ομάδα Δέκα Βατραχανθρώπων.
Σε πολύ λίγο χρόνο,
από δευτεροετής φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο,
έγινα μητέρα και σύζυγος,
και μετακόμισα στο Κορονάντο της Καλιφόρνια
από τα Μεσοδυτικά,
μ' ένα μωρό κι έναν άντρα
που ήταν πολύ αφοσιωμένος στη νέα του αποστολή.
Νόμιζα ότι απλώς θα συλλάμβαναν τους τρομοκράτες,
και θα το έκαναν άνθρωποι όπως ο Μάρκους.
Κάπως αφελώς σκεφτόμουν
ότι θα γινόμασταν κανονική οικογένεια μετά την αποστολή.
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι στην ουσία ανθρωποκυνηγητό.
Οι στρατιώτες που συμμετέχουν στο ανθρωποκυνηγητό
είναι οι Ειδικές Δυνάμεις, οι κομάντο κι οι βατραχάνθρωποι.
Το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε ότι οι Ειδικές Δυνάμεις είναι εκεί
και συντονίζουν επιθέσεις.
Η Αμερική πολεμά σε δύο μακρινές χώρες.
Ο πόλεμος ίσως κρατήσει παραπάνω
απ' όσο υποθέτουμε αυτήν τη στιγμή.
Η διμοιρία μου ήθελε να πάει πρώτη.
Ανυπομονούσαμε.
Όσο χειρότερα ήταν, τόσο θέλαμε να πάμε.
Ήταν μεγάλοι νταήδες. Θέλαμε να τους σπάσουμε τα μούτρα.
Ο Μάτι ήταν στην άλλη διμοιρία μας.
Η μία διμοιρία θα πήγαινε στη Γερμανία
και η άλλη στο Αφγανιστάν.
Αποφασίσαμε με νόμισμα ποιοι θα πήγαιναν πρώτοι στο Αφγανιστάν.
Θυμώσαμε πολύ όταν χάσαμε.
Ήταν έξω φρενών. Κι εγώ το ίδιο θα ένιωθα.
Δεν θέλαμε να δείξουμε τη χαρά μας.
Πανηγυρίζαμε διακριτικά ο ένας με τον άλλον.
"Θα πάμε στο Αφγανιστάν".
Ενθουσιαζόμασταν που θα παλεύαμε.
Αυτό μας αρκούσε.
Ο Μάτι και η άλλη διμοιρία
πήγαν στο Αφγανιστάν,
κι εμείς πήγαμε στη Γερμανία.
Μετά τι έγινε;
ΤΖΑΛΑΛΑΜΠΑΝΤ, ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ 2005
28 Ιουνίου 2005.
Επιχείρηση Κόκκινα Φτερά.
Καιρό είχαν να χάσουν τη ζωή τους τόσοι βατραχάνθρωποι.
Μια ομάδα τεσσάρων βατραχανθρώπων έκανε αποστολή αναγνώρισης
στην Κουνάρ.
Πολύ τραχύ έδαφος.
Κατέβηκαν απ' τα σκοινιά.
Διάφορα μικροπράγματα επιβάρυναν τη θέση τους.
Καθυστέρησαν, πήγαν σε λάθος πόστο.
Πήγαν όλα στραβά.
Τους εντόπισαν.
Και τους επιτέθηκαν οι εχθροί.
Μάθαμε τα νέα.
Ήμασταν στη μονάδα ταχείας αντίδρασης.
Περιμέναμε στο ελικόπτερο.
Οι ρότορες πανέτοιμοι.
Περιμέναμε σήμα να φύγουμε.
Το υψόμετρο ήταν πολύ μεγάλο.
Γαμάει μέχρι και τη λειτουργία του ελικοπτέρου.
Οπότε, κάποιοι άντρες θα κατέβαιναν για να ελαφρύνει το ελικόπτερο,
και θα γυρνούσαν για τους υπόλοιπους.
Κατεβήκαμε, λοιπόν.
Περιμέναμε.
Ένας είχε ασύρματο κι άρχισε να λέει "Ξαναπές το".
Γύρισε και με κοίταξε.
Είπε
"Έπεσε ένα ελικόπτερο".
Σ' εκείνο το ελικόπτερο ήμουν λίγο πριν.
Σ' εμένα έπρεπε να συμβεί.
Το ελικόπτερο CH-47 συνετρίβη δυτικά της Ασανταμπάντ
στην Επιχείρηση Κόκκινα Φτερά.
Η συντριβή μάλλον προκλήθηκε από εχθρικά πυρά.
Η κατάσταση των στρατιωτών παραμένει άγνωστη ακόμα.
Πήγαμε νύχτα στο σημείο της συντριβής.
Οι κομάντο έστησαν μεγάλη περίμετρο.
Έπειτα ψάχναμε όλη μέρα κι όλη νύχτα.
Ήταν φριχτό.
Υπάρχει κάτι μέσα μας.
Ο βατραχάνθρωπος στο μυαλό μου.
Σε βοηθάει στην εκπαίδευση.
Σε βοηθάει στις αποστολές.
Σε βοηθάει στα δύσκολα.
Βλέπεις να σκοτώνεται η μισή διμοιρία σου.
Σε βοηθάει να συνεχίσεις.
Είναι η φωνή που σου λέει τι να κάνεις, και το κάνεις.
Στη Γερμανία,
οι γυναίκες μας μας ενημέρωναν απ' την Αμερική
ότι οι τάδε οικογένειες
δέχτηκαν επίσκεψη στο σπίτι από δύο άντρες
που φορούσαν υπηρεσιακά.
Και τότε το συνειδητοποιήσαμε.
Μια φορά πέταξα το κινητό.
Και…
μ' έπιασαν τα κλάματα
για τους φίλους που έχασα.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα εκείνη τη στιγμή.
Ήταν πολύ εκνευριστικό.
Η στενοχώρια έγινε θυμός.
ΤΕΛΕΤΗ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ
Όταν κάναμε την τελετή…
Απ' τις πιο οδυνηρές εμπειρίες.
Όλα τα φέρετρα σ' ένα αεροπλάνο.
Ανεβαίνεις στη ράμπα και κατεβαίνεις απ' την πλαϊνή πόρτα.
Η τελετή είχε ολοκληρωθεί.
Οι γκάιντες έπαιζαν.
Πήγα στην πλαϊνή πόρτα και…
Γύρισα και είπα "Δεν ξέρω τι κάνω".
Δεν ήξερα πώς να κατέβω απ' το αεροπλάνο.
Καταλαβαίνεις;
Δεν τους εγκαταλείπουμε.
ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΤΕΡΑ
ΙΟΥΛΙΟΣ 2005
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ απονέμει μετά τιμής
το μετάλλιο Ασημένιο Αστέρι, το μετάλλιο Μοβ Καρδιά,
την Κορδέλα Μάχης και το Μετάλλιο Θητείας στο Αφγανιστάν,
μετά θάνατον στον κελευστή πυροβολητή Ντάνι Ντιτζ
του Ναυτικού των ΗΠΑ.
Δεν ήξερα τον Ντάνι.
Η γυναίκα του, η Πάτσι, ήταν η μόνη από τις 11 που μίλησε.
Η μόνη.
Ο λόγος της ήταν πολύ συγκινητικός.
Ήταν μικρή, 22 ετών. Και φαινόταν.
Η ζωή της είχε τελειώσει.
Ντάνι, καθώς μιλώ για σένα, πεταρίζει η καρδιά μου,
όπως το πρώτο βράδυ που κοιταχτήκαμε.
Θυμάμαι να χάνομαι στα μαύρα σου μάτια.
Λυπάμαι πολύ που πέθανες έτσι.
Ελπίζω να φύγεις απ' τη Γη και να πας στον Παράδεισο
με αναμνήσεις απ' τον μεγάλο, τετραετή έρωτά μας.
Θα έδινα και τη ζωή μου
για να έχω άλλη μία μέρα μαζί σου
κι ένα τελευταίο φιλί.
Όταν τελείωσα το λύκειο,
έκανα τα χαρτιά μου για το Ναυτικό
κι όταν πήγα στο πρώτο μου πόστο,
που ήταν εδώ στο Βιρτζίνια Μπιτς,
άλλαξε όλη μου η ζωή.
Ήμουν στο Ναυτικό, αλλά δεν ήξερα για τους βατραχανθρώπους.
Δεν τους είχα ακουστά.
Η μαμά μου μού είπε "Γίνεται ένα μπάρμπεκιου. Θα έρθεις;"
Θυμάμαι που μου είπε "Υπάρχει ένας ευγενικός νεαρός εδώ".
Τον έλεγαν Ντάνι και…
Πήγα, μας σύστησε η μαμά μου και…
Από κει και μετά ήμασταν αχώριστοι.
Ήταν απίστευτο.
Ήταν ένας πολύ όμορφος, αθώος έρωτας.
Σου υπόσχομαι ότι μια μέρα θα συναντηθούμε ξανά
και θα συνεχίσουμε την παραμυθένια μας ζωή
από κει που την άφησες.
Σ' αγαπώ. Δική σου πάντα, η γυναίκα σου.
Η κυρία Ντιτζ.
Μια ομάδα αντρών ήταν ως επί το πλείστον από μία μονάδα.
Είναι η αγέλη.
Είχαμε μαζικές απώλειες.
Ξαφνικά, χάθηκαν αρκετοί άντρες.
Τι θα κάνουμε;
Θα συνεχίσουμε. Θα πάμε να τους τσακίσουμε.
Αυτό θα κάνουμε.
Δεν γίνεται αλλιώς.
ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥΣ ΚΑΠΟΝ
ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, 2005
Όταν φτάσαμε στο πεδίο,
πήγαμε για μάχη κυριολεκτικά δύο μέρες μετά.
Επίθεση με το πρώτο φως.
Επιδρομή σε στρατόπεδο.
Ελικόπτερα, Μαύρα Γεράκια.
Να φυσάει παντού.
Εγώ άνοιγα πόρτες με οποιοδήποτε μέσο.
Με βαριοπούλα.
Με μικρά εκρηκτικά.
Ή και με μεγάλα εκρηκτικά.
Σαν να ορμάς και να σωριάζεις κάποιον στο φούτμπολ.
Τα αυτιά σου βουίζουν, και λες "Ναι, γαμώτο!"
Εκείνη την περίοδο, οι καλοί μου φίλοι
κι εγώ
θέλαμε να παλέψουμε.
Μετά τα Κόκκινα Φτερά,
ήμασταν σε ανάπαυση για ενάμιση με δύο μήνες.
Ο Μάρκους και οι άλλοι μας αντικατέστησαν στο Αφγανιστάν.
Πήγαμε στη Γερμανία και…
Βγαίνει έξω ένας τρελογιατρός.
Έπρεπε να του μιλήσουμε όλοι. Ήταν υποχρεωτικό.
Κανείς δεν ήθελε. Λέγαμε "Άντε γαμήσου".
Καταλήξαμε να του μιλάμε για δύο ώρες. Ήταν φοβερός.
Θυμάμαι που μας είπε "Ακούστε.
Μην κάνετε δραστικές αλλαγές στην πατρίδα.
Μην ξεκινήσετε ούτε να τελειώσετε σχέση.
Μην κάνετε τίποτα. Δεν καταλαβαίνετε ακόμα τι έχετε περάσει".
Κι εγώ γυρίζω στην πατρίδα και τα διαλύω όλα.
Αμέσως μετά ξεκινήσαμε προετοιμασία με τη διμοιρία.
Ήταν φριχτή ιδέα.
Λίγο αφού φτάσαμε στο πεδίο, κάναμε μια επιχείρηση και γυρίσαμε.
Μ' έπιασαν τα γέλια.
Δεν θυμάμαι ποιος καθόταν πίσω.
Θυμάμαι που μου είπε "Γιατί γελάς;"
Του είπα "Ρε συ, πρώτη φορά κοιμάμαι εδώ και μήνες".
Δεν μπορούσα να ηρεμήσω ούτε λεπτό, γαμώτο.…
στην πατρίδα.
Και μόλις πήγα στη Φαλούτζα, κοιμήθηκα σαν πουλάκι.
Λίγο περίεργο.
Το 2007 πήγα στο Ιράκ για τη δεύτερη θητεία μου.
Είχαμε τον Μάτι Ρόμπερτς στο στράτευμα. Είχε πολύ καλό όνομα.
Καταλάβαινες ότι έψαχνε μια οικογένεια ξανά.
Τον είχα σαν μεγάλο αδερφό μου.
Η ομάδα μας ήταν ό,τι ονειρευόμουν πάντα.
Σαν να με είχαν πάρει στους Πάτριοτς.
Είχαμε δυνατά χαρτιά, όσους ήξεραν πληροφορίες.
Είχαμε όλα τα συστήματα υποστήριξης στη διάθεσή μας.
Και μισητούς εχθρούς.
Μας έδινε κίνητρο.
Κάθε μέρα είχαμε λόγο να σηκωνόμαστε απ' το κρεβάτι.
Ταυτόχρονα, δεν καταλαβαίναμε κίνδυνο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΤΙ ΤΖΕΪ
Έχω βρεθεί σε πολύ άσχημες καταστάσεις.
Είναι άσχημο να σε πυροβολούν στα 200, στα 50 μέτρα.
Στα πέντε μέτρα αλλάζει η ζωή σου.
Ο τύπος στο χαντάκι κινήθηκε.
- Τον βλέπω. - Είναι μπροστά σου.
Εντάξει.
Ένα βράδυ βγήκαμε για επιχείρηση.
Το ελικόπτερο είδε κάποιους να τρέχουν σε χωράφι.
Μας έστειλαν να τους κυνηγήσουμε.
Είχε πυκνή βλάστηση.
Ψηλό γρασίδι. Δύο μέτρα σε μερικά σημεία.
Το αεροσκάφος έριξε μια ακτίνα νυχτερινής όρασης
για να μπορούμε να βλέπουμε.
Κοιτάμε όλοι το έδαφος.
Κάνουμε ένα βήμα.
Απέχουμε ενάμισι μέτρο. Ψιθυρίζουμε, ακούμε τον ασύρματο.
Ο πιλότος είδε ένα άτομο μέσα στο χωράφι.
Μας βλέπει που τον πλησιάζουμε.
Ένα μέτρο.
Μισό μέτρο.
Οι παλμοί στους 190.
Ήμουν στην τσίτα, πολύ τρομαγμένος.
"Ο τρίτος απ' τα δεξιά είναι πολύ κοντά του".
Ένα, δύο, τρία.
Δεν είναι εκεί.
Κάποια στιγμή, ο Τζέι ακούει κάτι.
Θυμάμαι που φώναξε "Ψιτ!"
Ψιτ!
Με το που είπε το "Ψιτ", άρχισε να πυροβολεί.
Αρχίσαμε να τρέχουμε προς το λάστιχο τρακτέρ,
γύρω στα πέντε μέτρα πίσω μου.
Μερικοί εχθροί είχαν έρθει απ' το στρατόπεδο.
Τώρα γινόταν χαμός.
Δεν έβλεπα για να πυροβολήσω.
Τα γυαλιά μου είχαν στραβώσει. Είχα χώμα στα μάτια, δεν έβλεπα.
Χτύπησαν τον νοσοκόμο.
Πήγα και τον άρπαξα για να τον φέρω πίσω.
Με πυροβόλησαν.
Πετάχτηκα κάτω.
Νόμιζα ότι είχα χάσει το χέρι μου.
Κοίταξα κάτω απ' τα γυαλιά κι έβλεπα μόνο το μανίκι μου.
Δεν ένιωθα τίποτα.
Σίγουρα αιμορραγούσα.
Πανικοβλήθηκα για μισό δευτερόλεπτο.
Σκέφτηκα "Πρέπει να φύγω από δω".
Ο βατραχάνθρωπος στο μυαλό μου.
Σαν να μου έδωσε ένα χαστούκι και να είπε
"Αν τον εγκαταλείψεις και ζήσεις,
θα σιχαθείς τον εαυτό σου".
Είπα "Θα σε σύρω όσο μπορώ.
Αν σταματήσω, εσύ συνέχισε".
Τους τραβήξαμε όλους προς το λάστιχο
και τους φροντίσαμε.
Περιποιούμασταν τα τραύματα, βάζαμε αιμοστατικές ταινίες.
Ο Μάτι αιμορραγούσε.
Προσπάθησα να του βάλω ταινία στο χέρι.
Κι εκείνος ούρλιαζε.
Κοιτούσε στο έδαφος.
Νόμιζε ότι του κόπηκε το χέρι. Κοιτούσε το κολόβωμα.
Αλλά ταυτόχρονα, μας πυροβολούσαν αδιάκοπα.
Τόσο κοντά που ήταν,
αν έγερνες λίγο, θα σε πυροβολούσαν.
Έπρεπε να ζητήσουμε εναέρια επίθεση.
Πυροβολήστε τους. Δεν τους βλέπουμε.
Έχουμε τραυματίες. Πυροβολήστε τους.
Ο πιλότος αρνήθηκε. Ήταν πολύ κοντά σ' εμάς.
Ο εχθρός είναι κοντά.
Ο Τζέι είπε "Αλλιώς, θα πεθάνουμε".
Έδωσε άδεια για την επίθεση.
- Τζούλιετ Άλφα. - Μπορείς να πυροβολήσεις.
Έτοιμοι!
Πήγε καταπάνω τους.
- Ρίξε κι άλλο. - Ελήφθη.
Τους βάλαμε όλους στο ελικόπτερο. Μπήκα κι εγώ μέσα.
Το ελικόπτερο ήταν λες και βγήκε από πολεμική ταινία.
Αίματα, κουτιά πρώτων βοηθειών, σφαίρες και γεμιστήρες
είχαν ξεχυθεί στο ελικόπτερο.
Γαμώτο.
Έκανα φυσιοθεραπείες κι απανωτά χειρουργεία.
Σωματικά είχα γίνει καλά.
Έτσι νόμιζα, τουλάχιστον.
Αλλά ψυχολογικά πήρα την κατρακύλα, γαμώτο.
Ήταν απίστευτο. Ήταν φριχτό.
Ένας γιατρός μού είπε "Έχεις τραυματική εγκεφαλική βλάβη.
Σίγουρα έχεις μετατραυματικό στρες.
Σου προτείνουμε να φύγεις απ' το Ναυτικό".
Του είπα ότι ήθελα να παραμείνω, αλλά θα έκανα μόνο εκπαίδευση.
ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Παρόλο που ήμουν ακόμα στο Ναυτικό, η περηφάνια μου είχε πληγεί.
Ήμουν γεμάτος τύψεις.
Εύχομαι να είχα χάσει το χέρι μου.
Θα ήταν πιο εύκολο να το αποδεχτώ.
Τι εγκεφαλικές βλάβες και μαλακίες; Ποιο μετατραυματικό στρες;
Δεν ήθελα να δω τον Ντι Τζέι ούτε τον Μάρκους.
Δεν ήθελα να δω κανέναν.
Τώρα ο βατραχάνθρωπος στο μυαλό μου έγινε τοξικός.
Η φωνή μού έλεγε "Γαμημένε δειλέ.
Τα παράτησες, ρε καριόλη.
Οι άλλοι είναι ακόμα εκεί και παλεύουν,
κι εσύ αράζεις εδώ.
Τι έχεις πάθει, γαμώτο;"
Στο μυαλό μου, δεν υπήρχε πια αδελφικότητα.
Συνήλθα απ' όλο αυτό.
Παρατήρησα αμέσως το άγχος και την κατάθλιψη.
Προσπάθησα να φερθώ φυσιολογικά, να το γενικεύσω.
"Έτσι γίνεται".
Λόγω της απώλειας μνήμης απ' το τραύμα,
μπορεί να γνώριζα κάποιον και να τον ξεχνούσα.
Δεν θυμόμουν το όνομά του.
- Το είπες σε κανέναν; - Όχι.
Πόσο καιρό περίμενες;
Πέντε με έξι χρόνια.
Έκανα παρέα με τις συζύγους απ' τη διμοιρία του Ντάνι.
Δεν είχαμε συζύγους πλέον.
Είχαμε η μία την άλλη. Γίναμε κολλητές.
Μία απ' τις συζύγους με κάλεσε σε μια έξοδό τους.
"Γύρισαν τα παιδιά απ' την Ομάδα Δέκα.
Θες να έρθεις;"
Με προειδοποίησαν. "Θα γνωρίσεις την Πάτσι επιτέλους".
"Ωραία".
"Τα λέει έξω απ' τα δόντια. Να 'σαι έτοιμος".
Λέω "Το 'χω".
Θυμάμαι έναν αλαζόνα, άγνωστο νεαρό βατραχάνθρωπο.
Δεν με ήξερε, δεν τον ήξερα.
Άρχισε να μου τα χώνει για πέντε λεπτά. Ήταν υπέροχο.
Στο τέλος, ζήτησε τον αριθμό μου.
Μου έστειλε μήνυμα. "Θέλω να σε βγάλω για φαγητό".
Και το ένα έφερε το άλλο.
Ανησυχούσα μήπως είχε φοβηθεί μετά τον Ντάνι.
Δεν ήξερα αν θ' άντεχε. Εγώ ήθελα να συνεχίσω.
Δεν θα σταματούσα τις αποστολές.
Θα το καταλάβαινα αν δεν ήθελε να συνεχίσουμε.
Δεν ήθελα να το ξαναπεράσω.
Αλλά ήταν διαφορετικός. Ήταν…
Είχε κάτι που έμοιαζε και πάλι οικείο.
Μ' έκανε να γελάσω μετά από τόσα χρόνια.
Μου είχε λείψει αυτό.
Ήμασταν σχεδόν έναν χρόνο μαζί.
Θα πήγαινα στον τάφο του Ντάνι στο Κολοράντο.
Ήθελε να έρθει μαζί μου.
Με άφησε στο νεκροταφείο
κι έφυγε για να μείνω μόνη μου.
Όταν ήρθε να με πάρει και μπήκα στο αμάξι,
είπε "Σε πειράζει να πάω να δω τον τάφο του;
Δεν τον είχα γνωρίσει όσο ζούσε. Θέλω να υποβάλω τα σέβη μου".
Πήγε στον τάφο του και γονάτισε.
Είδα ότι είχε βουρκώσει. Γύρισε στο αμάξι.
Γυρίσαμε το βράδυ των Ευχαριστιών.
Είχαμε καλέσει φίλους, συγγενείς.
Και…
Γονάτισε και μου έκανε πρόταση γάμου.
Έμαθα ότι ήθελε να πάει στο νεκροταφείο
για να ζητήσει την άδεια του Ντάνι να με παντρευτεί.
Κι ένιωσα…
Όσο ένοχη κι αν ένιωθα που συνέχιζα τη ζωή μου μαζί του,
αυτό μου έδειξε ότι ήταν ο κατάλληλος.
Από το 2005 μέχρι το 2010, είχαμε πολλή δουλειά.
Ο αριθμός των επιχειρήσεων
που κάναμε στο πλαίσιο του σώματος…
Ήταν πάρα πολλές. Εκατοντάδες επιχειρήσεις κάθε μήνα.
Δεν σταματούσαμε καθόλου.
Ο Μάρκους έλειπε απ' το σπίτι περίπου 300 μέρες τον χρόνο.
Όταν γύρισε πίσω,
σίγουρα γινόταν όλο και πιο απόμακρος.
Πολλές φορές ένιωθα ότι δεν ήθελε να είναι σπίτι.
Λόγω της μεγάλης αφοσίωσής τους,
πολλοί που πήγαιναν να πολεμήσουν δεν ήθελαν να σταματήσουν.
Μετά από μερικά χρόνια αποστολών,
αρχίσαμε να βλέπουμε πώς τους επηρέαζαν οι συνεχείς θητείες.
Ένα ελικόπτερο Σινούκ
καταρρίφθηκε τη νύχτα ανατολικά της Καμπούλ.
Σκοτώθηκαν 30 Αμερικανοί στρατιώτες και οκτώ Αφγανοί.
Στους νεκρούς ήταν και 22 βατραχάνθρωποι, απ' την Ομάδα Έξι κυρίως…
Οι θάνατοι συνεχίζονταν σε κάθε αποστολή.
Ήταν κάτι πρωτόγνωρο.
Ο Νίκολας Τσεκ ήταν μόλις 28 ετών.
Ήταν βατραχάνθρωπος…
Ο 27χρονος Ντέιβιντ Γουόρσεν ήταν απόφοιτος λυκείου,
αγαπούσε την οικογένειά του…
Ο κελευστής Τζόσουα Τ. Χάρις των βατραχανθρώπων
πνίγηκε σε άγρια νερά στο Αφγανιστάν τον Αύγουστο του 2008.
Οι γονείς του…
Ο Τζος Χάρις ήταν πολύ καλός μου φίλος.
Έκανε αναγνώριση εδάφους.
Κολυμπούσε, ήταν δεμένος με σχοινί.
Το σχοινί κόπηκε,
και τον παρέσυρε το ποτάμι.
Τον βρήκαμε 12 ώρες αργότερα.
Ήταν 50 χιλιόμετρα παρακάτω στο ποτάμι.
Σίγουρα θα ένιωθε την ενοχή του επιζώντα σε κάποιον βαθμό.
Έκρυβε πολύ τα συναισθήματά του.
Και εκείνος και άλλοι στο σώμα τα έβγαζαν πέρα με διάφορες ουσίες.
Ήταν σαν ρώσικη ρουλέτα.
Κάθε φορά που έφευγε,
μπορεί να μη γυρνούσε σπίτι.
Τον πηγαίναμε στο πόστο του
και θυμάμαι που ούρλιαζα.
Ούρλιαζα και έκλαιγα.
"Σε παρακαλώ, μη φύγεις".
Στην τελευταία αποστολή μου, ο Κέιντεν κι η Μάγκι πλάνταξαν στο κλάμα.
Στενοχωρήθηκα πολύ.
Οπότε…
Ήταν καιρός να κάνω ένα διάλειμμα
και να κοιτάξω την οικογένειά μου.
Αυτήν την επιστολή την έγραψα το 2013
για ν' αποστρατευτώ για ιατρικούς λόγους.
"Σύντομα θα φύγω απ' το Ναυτικό μετά από θητεία 12,5 ετών.
Πέρασα όλη μου την καριέρα στους βατραχανθρώπους.
200 ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ
2 ΧΑΛΚΙΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ
ΣΦΟΔΡΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ ΠΥΡΩΝ
ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
"Η ψυχική μου κατάσταση έχει επιβαρυνθεί.
Προσπαθούσα να το κρύψω τα τελευταία δύο χρόνια,
αλλά είναι ολοφάνερο για τα κοντινά μου πρόσωπα
ότι δυσκολεύομαι σε πολλούς τομείς της ζωής μου".
ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ ΑΛΚΟΟΛ
ΥΠΕΡΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ
"Έχω πιάσει πολλές φορές το πιστόλι μου
επειδή χτύπησε απλώς το κουδούνι.
Έχω χάση επαφή με καλούς φίλους.
Είμαι οξύθυμος.
Θυμώνω εύκολα
και βασανίζομαι συνεχώς
από άγχος, εφιάλτες και κατάθλιψη.
Ωστόσο, είμαι πολύ περήφανος για την καριέρα των τελευταίων 13 ετών.
Μ. Καπόν".
Με ανησυχούσε
το πώς θα ήταν χωρίς τους βατραχανθρώπους,
αλλά επίσης ήθελα απεγνωσμένα λίγη κανονικότητα.
Τότε ο μπαμπάς συνήθιζε εκτός στρατού.
Θα μετακομίζαμε στο Τέξας.
Θα ήμασταν ενωμένοι ως οικογένεια. Όλα θα ήταν καλά.
Πολύ γρήγορα
συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θα γινόταν έτσι.
Όταν φεύγεις απ' τον στρατό,
αναζητάς ό,τι μπορεί να σου καλύψει το κενό.
Βαριέμαι, οπότε τραβάω ένα βίντεο.
Πάμε.
Άρχισα να πίνω πολύ.
Μου έγραψαν αντικαταθλιπτικά.
Θυμάμαι να πετάω κούπες στα παράθυρα και να το χάνω τελείως.
Δεν με χτυπούσε ποτέ.
Το πολύ πολύ να μ' έσπρωχνε.
Αλλά όταν έπαιρνε εκείνο το ύφος,
έπρεπε να φύγεις από μπροστά του.
Ο μπαμπάς μου είναι. Πρέπει να κάνουμε ησυχία.
Θυμάμαι μια φορά
που προσπαθούσα να τους χωρίσω.
Δεν μπορώ να διανοηθώ τον φόβο
που πρέπει να ένιωθε ο Κέιντεν.
Τον κυνηγούσε ένα τέρας που μια ζωή ήταν ο ήρωάς του.
Είχα μπλεξίματα στο σχολείο.
Έπαιρνα πολλά ναρκωτικά.
Η οικογένεια στήριζε εκείνον.
Εκείνος είχε γυρίσει απ' τον πόλεμο.
Ό,τι περνούσαμε εμείς δεν ήταν ποτέ εξίσου σημαντικό
με ό,τι περνούσε εκείνος.
Πίστευα ότι η Άμπερ και τα παιδιά θα ήταν πολύ καλύτερα
αν εγώ δεν ήμουν εδώ.
Με το που γύρισα σπίτι, προκλήθηκαν πολλά προβλήματα.
Για όλους.
Τα παιδιά δεν με ήθελαν. Η Άμπερ δεν μου μιλούσε.
Η ζωή τους θα ήταν πολύ καλύτερη αν εγώ δεν ζούσα.
Ένα βράδυ, ο Μάρκους έβλεπε κάτι παλιά βίντεο εκπαίδευσης.
Κι εγώ πήγα για ύπνο.
Στις πέντε το πρωί, μπαίνω στο δωμάτιο,
κι ο Μάρκους καθόταν
μ' ένα άδειο μπουκάλι ουίσκι κι ένα γεμάτο όπλο.
Και…
Το σήκωσε και είπε
"Φύγε μακριά μου, γαμώτο".
Πήγε στο Υπ. Υποθέσεων Βετεράνων.
Έκαναν μελέτες ύπνου, έβγαζαν ακτινογραφίες.
Έκαναν ψυχολογικές αξιολογήσεις.
Τίποτα δεν είχε αποτέλεσμα.
Έπαιρνε δέκα φάρμακα.
Για να κοιμάται, για να ξυπνάει, για να έχει ενέργεια,
για τους εφιάλτες, την κατάθλιψη, το άγχος.
Έπαιρνε τα φάρμακα, έκανε ομιλητική θεραπεία.
Έκανε όλα όσα του είπαν.
Αλλά γινόταν χειρότερα.
Πήρα το ιατρικό του μητρώο,
και βρήκα μια αξιολόγηση
όπου ο Μάρκους είχε πει
"Συχνά ξεχνάω τα ονόματα των συναδέλφων μου".
Έπαθα σοκ.
Ήμουν σε απόγνωση.
Άλλαξα τελείως τακτική.
Άρχισα να εξετάζω εναλλακτικές θεραπείες.
Η σύζυγος ενός άλλου βατραχανθρώπου με πήρε και μου είπε
"Πιστεύω ότι μπορεί να σου φανεί χρήσιμο για τον Μάρκους".
Όλα αυτά μου ήταν τελείως άγνωστα.
Στον δυτικό κόσμο ξέρουμε ότι η ιμπογκαΐνη και το ιμπόγκα
θεραπεύουν τους εθισμούς
εδώ και 50 με 60 χρόνια.
Η φυλή Μπουίτι της Γκαμπόν
χρησιμοποιεί αυτήν την ουσία εδώ και αιώνες
ως πνευματιστικό, φαρμακευτικό τελετουργικό.
Η ιμπογκαΐνη βγαίνει απ' τη ρίζα ενός θάμνου
στην Γκαμπόν της Αφρικής.
Το 5-MeO-DMT βρίσκεται στο δηλητήριο
του φρύνου της ερήμου Σονόρα.
Η θεραπεία με ιμπογκαΐνη
κάνει επαναφορά στο νευρικό σύστημα.
Το φάρμακο απ' τον φρύνο απελευθερώνει
ό,τι φέρνει στην επιφάνεια η ιμπογκαΐνη.
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
ΗΜΕΡΑ 1: ΙΜΠΟΓΚΑΪΝΗ ΗΜΕΡΑ 3: 5-MeO-DMT
Οι ουσίες λαμβάνονταν διαδοχικά.
Η ιμπογκαΐνη και το 5-MeO-DMT
ήταν αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του τραύματος.
Αλλά ήταν και τα δύο παράνομα στις ΗΠΑ,
οπότε ο Μάρκους έπρεπε να πάει στο Μεξικό.
Όταν του το είπα,
είπε "Αυτό είναι σκέτη τρέλα".
Ψυχεδελικά φάρμακα;
Σαν το LSD; Σαν αυτά που έπαιρναν στο Γούντστοκ;
Σαν τα Παιδιά των Λουλουδιών; Δεν τα καταλαβαίνω αυτά.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ 1967
Βλέπετε έναν ταξιδιώτη
που μόλις αγόρασε εισιτήριο για ένα ξεχωριστό ταξίδι.
Το αντίτιμο; Μερικά δολάρια και το μυαλό του.
Εγώ ήξερα μόνο όσα μαθαίναμε μικροί.
Τα ψυχεδελικά ήταν εθιστικά ψυχαγωγικά ναρκωτικά.
Σε τρελαίνουν.
Σου καίνε τον εγκέφαλο.
Αυτά θα σώσουν τους σκληραγωγημένους μαχητές μας;
Μεγάλωσα σε μια συντηρητική, χριστιανική οικογένεια.
Σκεφτόμουν "Είναι μάγια και βουντού;
Θ' ανοίξουν τις πύλες του σκότους;"
Μου φαινόταν πολύ τρομακτικό.
ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΜΠΙΤΣ, ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ
Γύρισα πίσω μετά την αποστολή του 2012.
Μπήκε 2013. Η Λόλα γεννήθηκε τον Μάιο.
Εγώ έφυγα σε αποστολή στις 15 Μαΐου.
Τραυματίστηκα σοβαρά τότε.
Τρύπησαν τα τύμπανά μου. Αυτιά και μύτη έτρεχαν αίμα.
ΕΚΘΕΣΗ ΣΕ ΕΚΡΗΞΕΙΣ
Πολλές διασείσεις, η μία μετά την άλλη.
ΤΡΕΜΟΥΛΟ ΣΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ
Γίνονταν εκρήξεις πολύ κοντά μου.
Σ' εκείνη τη φάση είχα ένα σωρό ορθοπεδικούς τραυματισμούς.
Μ' έβαλαν σ' ένα μηχάνημα σε νοσοκομείο στη Γαλλία.
Είχα ένα τεράστιο αιμάτωμα στον εγκέφαλο.
Ήταν ολόμαυρο.
Είχα τρομερούς πονοκεφάλους λόγω φωτοευαισθησίας.
Έκανα εμετό με το παραμικρό φως στα μάτια μου.
Γύρισα στο Βιρτζίνια Μπιτς.
Μπήκα σπίτι, όλοι με καλωσόρισαν.
Είχα ένα μωρό τεσσάρων μηνών.
Δεν ήξερα την τύφλα μου. Ήμουν άχρηστος.
Δεν θυμόμουν το όνομά της.
Είχα ετοιμάσει φαγητό.
Τρώγαμε, αλλά δεν πολυμιλούσε.
Νόμιζα πως τον είχε πιάσει μελαγχολία μετά την αποστολή.
Ίσως να του είχε πέσει βαρύ.
Κάποια στιγμή, με κοίταξε βουρκωμένος.
Ρώτησε "Πόση ώρα τρώμε;"
Εγώ είχα τελειώσει.
Του λέω "Είμαστε ώρα εδώ".
Με κοίταξε κι έφυγε τρέχοντας απ' το δωμάτιο.
Πήγε στον ξενώνα, έπεσε κάτω κι άρχισε να κλαίει.
Δεν θέλουν να δείχνουν αδυναμία.
Άλλο έχουν μάθει.
Δεν έχουν μάθει να μιλούν γι' αυτά.
Έχουν μάθει απλώς να συνεχίζουν.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΙ ΤΖΕΪ ΣΙΠΛΙ
Άντεξα για άλλους πέντε μήνες.
Θα πηγαίναμε να παραβιάσουμε εισόδους.
Το αφεντικό μου με κοίταξε και είπε
"Δεν νομίζω ότι πρέπει να πας, φίλε.
Κάτσε εδώ να χαλαρώσεις".
Λέω "Όχι".
Μου λέει "Θα σ' το θέσω ως εξής.
Δεν θα πας, γαμώτο".
Και πέντε μέρες μετά, ήμουν στο NICoE.
Στην ουσία είναι μια πολύ προηγμένη κλινική αποκατάστασης.
Φροντίζουν ορθοπεδικά και κυρίως εγκεφαλικά τραύματα.
Σ' εξετάζουν εξονυχιστικά, απ' την κορυφή ως τα νύχια,
για τέσσερις βδομάδες.
ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΥΠΕΡΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ
ΕΧΕΙ ΝΤΕΖΑΒΟΥ ΟΤΑΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑ
ΣΕ ΧΩΡΑΦΙΑ ΜΕ ΨΗΛΟ ΓΡΑΣΙΔΙ
ΤΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ
Σου δίνουν φάρμακα και σε σώζουν.
Χρειαζόμουν αυτά τα εργαλεία για ν' αποφεύγω ό,τι ένιωθα
μέχρι ν' αποστρατευτώ.
Μετά την κλινική, είμαι πανέτοιμος.
Πάω σε αποστολή, ξανά και ξανά.
Κάνω άλλες τέσσερις θητείες.
Ό,τι είχα διαβάσει για την ιμπογκαΐνη ακουγόταν φριχτό.
Ήταν προσωπικές ιστορίες ατόμων
που εξερευνούσαν τα πιο σκοτεινά μονοπάτια της κόλασης
στη διάρκεια του 12ωρου ταξιδιού τους.
Θυμάμαι που μαλώσαμε γι' αυτό.
Είπα στην Άμπερ "Αυτό είναι τελείως τρελό".
Έτσι πήγαινε κάθε συζήτηση για κάναν χρόνο.
Σε βλέπουν τα παιδιά. Δεν γίνεται να συνεχίσεις έτσι.
Οπότε,
στην ουσία, του είπα
"Πρέπει να το δοκιμάσεις,
αλλιώς θα φύγω με τα παιδιά".
Νιώθω ότι προσπάθησα τα πάντα.
Νομίζω ότι κάνεις οτιδήποτε
όταν νιώθεις τόσο απεγνωσμένος.
Είχε πάει σε πολλές κλινικές.
Είχε δοκιμάσει πολλές μεθόδους.
Εγώ έλεγα "Μαλακίες είναι". Δεν πίστευα ότι θα γίνει τίποτα.
Τόσες φορές το είχα ακούσει.
Το πρωτόκολλο στο Μεξικό λέει να πάρεις πρώτα ιμπογκαΐνη.
Και μετά από μερικές μέρες, σου χορηγούν το 5-MeO-DMT.
Γνωστό και ως "ο φρύνος".
Είχα τον ψυχολόγο μου, τον γιατρό και μια νοσοκόμα εκεί.
Εκείνο το βράδυ σκόπευα…
Ήθελα να νιώσω πάλι ολόκληρος.
Ξεκίνησε η μουσική.
Κάθισα στο κρεβάτι
και περίμενα.
Δεν είχα ιδέα τι θα γινόταν.
Σε κάποια φάση θυμάμαι
να έχει φασαρία, σαν να δουλεύουν αλυσοπρίονα.
Το απόλυτο χάος.
Σαν να σε κλοτσάνε στα καρύδια ξανά και ξανά.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις.
Ήταν σαν να έβλεπα ν' ανακατεύονται χαρτιά.
Χιλιάδες φωτογραφίες από μπροστά μου.
Είδα εικόνες απ' την παιδική μου ηλικία.
Είδα εικόνες του μπαμπά μου.
Δεν ξέρω, ίσως να συνέβη κάτι τότε, κάποιο περιστατικό.
Έπειτα είδα εικόνες του Τζος.
Δεν είπα τίποτα, αλλά εγώ θα διέσχιζα το ποτάμι.
Εγώ θα ήμουν το άτομο
που θα έψαχνε ένα πέρασμα,
αλλά δεν ήμουν εκεί τότε.
Σίγουρα το είχα βάρος στο μυαλό και στην ψυχή μου.
Είδα το χαμογελαστό πρόσωπό του, τα κατσαρά μαλλιά του.
Ήταν χαρούμενη εικόνα. Σαν να μου έλεγε ότι είναι καλά.
Είδα δύσκολες στιγμές της ζωής μου από διαφορετική σκοπιά.
Κατάλαβα ότι δεν έφταιγα εγώ για όλα αυτά.
Το βάρος έφευγε από πάνω μου.
Ένιωθα σαν να ανασυγκροτείται το μυαλό μου.
Φεύγουν τα τείχη που υψώνεις κι η πανοπλία σου.
Φεύγει ο εγωισμός,
και γίνεσαι η αθώα εκδοχή ενός ατόμου
που αγαπάει τα πάντα.
Ένιωσα να αιωρούμαι ανάλαφρος.
Ένιωσα σαν να ξημέρωσε μια νέα μέρα.
ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Όταν γύρισε ο μπαμπάς μου…
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω.
Έμοιαζε πιο γαλήνιος.
Το βλέμμα του ήταν…
Ήταν λιγότερο κενό.
Για καιρό τον κοιτούσες κι ήταν σαν να έβλεπες φάντασμα.
Όταν είδαμε ότι ο μπαμπάς μου το προσπαθούσε,
αρχίσαμε όλοι να προσπαθούμε να βελτιωθούμε.
Η οικογένειά μας άρχισε να λειτουργεί ξανά,
ενώ εκείνος γινόταν καλύτερα.
Μετά την εμπειρία με την ιμπογκαΐνη,
όταν είδα την Άμπερ,
το πρώτο πράγμα που της είπα
ήταν ότι όλοι οι φίλοι μας που υπέφεραν…
Δηλαδή…
Πρέπει να τους πούμε γι' αυτό για να γίνουν καλά.
Έτσι ξεκίνησε.
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ
Βρέθηκα με τον Μάρκους και την Άμπερ.
Μιλούσα 30 λεπτά με τον Μάρκους.
Μιλούσα μ' έναν μετριόφρονα, συμπονετικό τύπο,
που μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικός.
Τότε η Άμπερ μού είπε ότι δεν μπορούσε ν' αλλάξει ούτε λάμπα
πριν τη θεραπεία.
Η κατάστασή του ήταν πολύ άσχημη κι έγινε φυσιολογική.
Αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Είναι απ' αυτές τις στιγμές στην ιατρική
όπου πρέπει να έχεις το θάρρος να το τολμήσεις.
Σχετικά με τους άλλους στρατιώτες στη μονάδα σου,
τι ποσοστό θα έλεγες ότι σκοτώθηκε στη μάχη,
τραυματίστηκε ή εξαφανίστηκε;
Γύρω στο 25% με 30%.
Πόσο συχνά μες στη βδομάδα νιώθεις αποκομμένος απ' τους άλλους;
Ότι δεν ενδιαφέρεσαι, δεν ασχολείσαι;
- Κάθε μέρα. - Κάθε μέρα;
Συνέχεια.
Νιώθεις τύψεις;
Έτσι νομίζω.
Είμαι σίγουρος, βασικά.
Είναι η πρώτη νευρολογική μελέτη ιμπογκαΐνης με ανθρώπους.
Σήμερα θα δούμε κατά πόσο χρησιμεύει
στη θεραπεία των ψυχιατρικών, νευρολογικών ασθενειών
απ' τις οποίες πάσχουν οι βετεράνοι.
Πολλοί βετεράνοι εκτίθενται σε πολυάριθμες εκρήξεις.
Στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, πολλοί υπέστησαν εγκεφαλικές βλάβες.
Σχετίζονται με τον στρατό οι τύψεις και η ντροπή που νιώθεις;
- Ναι. - Εντάξει.
Ξέρεις, μ' ενοχλεί πολύ…
το πώς άφησα να εξελιχθεί η ζωή μου στους βατραχανθρώπους.
Θύμισέ μου, πότε άρχισαν οι πονοκέφαλοι;
- Το 2007. - Το 2007.
Συνήθως είναι…
Αυτήν τη στιγμή, πονάει το ένα ημισφαίριο.
Αυτή η πλευρά με πονάει συνέχεια.
Δεν μ' αφήνει ποτέ.
Μισό λεπτό.
Αμάν…
Τρέξτε στην ανηφόρα!
ΥΛΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΙ ΡΟΜΠΕΡΤΣ
Ψηλά τα όπλα!
Νιώθουμε ότι ο στρατός είναι το κάλεσμά μας.
Ότι γεννιόμαστε γι' αυτό.
Αλλά στην πραγματικότητα, είναι άλλος ένας ρόλος,
όπως τόσοι στη ζωή μας.
Κάποια στιγμή τελειώνει.
Για μένα, αυτός ο ρόλος τελείωσε.
Ποιος σκατά είμαι τώρα;
Δουλειά, γυμναστήριο, σπίτι, και κάθομαι στον καναπέ.
Σκέφτομαι συνέχεια το παρελθόν.
Δεν μπορώ να σκεφτώ το μέλλον.
Δεν μου καίγεται καρφί για το μέλλον.
Ξέρω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι.
Αλλά δεν ξέρω πώς…
να ξεφύγω.
Αν με καταλαβαίνεις.
Το 2018, αποστρατεύτηκα για ιατρικούς λόγους.
Έφυγα απ' την ομάδα. Ξεκίνησα εταιρεία με σκέιτμπορντ.
Εκ πρώτης όψεως, τα είχα όλα.
Μια όμορφη γυναίκα, δύο υγιή παιδιά.
Ήμουν αρτιμελής, είχα ωραίο σπίτι.
Δεν είχα κανένα παράπονο.
Μόνο που ήθελα να πεθάνω.
Όταν φεύγεις απ' το σώμα,
χάνεις το κίνητρο για ζωή, τον λόγο για να ξυπνάς στις 5:00 π.μ.
Και είναι οδυνηρό.
Είχα πιάσει πάτο.
Θα ήμουν ευγνώμων αν πάθαινα ανίατο καρκίνο.
Δεν μ' έβλεπε πια ως γυναίκα του.
Μ' έβλεπε ως νοσοκόμα του.
Ένιωθα εξαντλημένη στο τέλος της μέρας.
Ήθελα να κοιμηθώ. Εγώ τα έκανα όλα.
Και ήμουν και μητέρα.
Έπρεπε να προστατέψω τα παιδιά
και να φροντίσω να μην καταλάβουν ότι ο μπαμπάς ήταν άρρωστος.
Του έλεγα "Τι σου συμβαίνει; Πες μου".
Είπε "Κάθε λεπτό που περνάει σκέφτομαι ότι θέλω ν' αυτοκτονήσω.
Θέλω ν' αυτοκτονήσω τώρα".
Είπα "Εντάξει".
Ένιωσα ότι ήταν η ευκαιρία μου να τον βοηθήσω,
γιατί τη ζητούσε απεγνωσμένα.
Για όσους δεν ξέρετε,
χάσαμε δύο βατραχανθρώπους λόγω αυτοκτονίας
τις τελευταίες δύο βδομάδες.
Δύο πολύ αγαπημένα μας πρόσωπα, και…
Είναι πολύ συχνό φαινόμενο, οπότε…
Είπαμε να κάνουμε ένα ενημερωτικό βίντεο.
Κάποιοι τα έχουμε βρει πολύ σκούρα, αλλά συνήλθαμε.
Ελπίζω να το δει πολύς κόσμος,
κι ελπίζω οι συνάδελφοί μας που περνούν δύσκολα
και σκέφτονται να δώσουν τέλος στη ζωή τους
να μην το κάνουν.
Οπότε…
Ναι.
- Πάμε για το βίντεο; - Φύγαμε.
Εντάξει.
Ήταν δύσκολες εβδομάδες για την κοινότητά μας.
Δύο ακόμα συνάδελφοι αυτοκτόνησαν.
Όλοι δυσκολευόμαστε. Όλοι έχουμε περάσει πολλά.
Μην παλεύετε μόνοι σας.
Αφήστε μας να σας βοηθήσουμε.
Απ' την 11η Σεπτεμβρίου,
έχουν σκοτωθεί 7.100 στρατιώτες στη μάχη.
Στο ίδιο διάστημα,
έχουν καταγραφεί περίπου 30.100 αυτοκτονίες βετεράνων,
οι οποίες αυξάνονται κατά 22 κάθε μέρα.
Είναι απλά μαθηματικά.
Χάνουμε 4,3 φορές περισσότερους στρατιώτες
ή βετεράνους
λόγω αυτοκτονιών
σε σχέση με όσους έχουμε χάσει στον πόλεμο.
Οπότε,
στα τέλη του 2019,
η Άμπερ κι ο Μάρκους έβγαλαν ένα βίντεο.
Εγώ κι ο Ντι Τζέι ήμασταν στο κρεβάτι και…
Το είδα στο Instagram της Άμπερ.
Έκλαψα.
Έκλαψα πολύ. Κι η Πάτσι το ίδιο.
Γνώρισα τον Μάρκους στις αρχές του 2004.
Έμοιαζε με αμυντικό της NFL.
Ήταν εξαιρετικός βατραχάνθρωπος.
Σ' εκείνο το βίντεο,
μίλησε για τη βαριά κατάθλιψή του,
για το πόσο άσχημα ήταν.
Με μια απίστευτη ειλικρίνεια.
Νόμιζα πως μόνο εγώ υπέφερα
μέχρι εκείνο το βίντεο.
Τότε τηλεφώνησα στην Άμπερ,
και της είπα "Άμπερ, μπορείς να με βοηθήσεις;"
Της ζήτησα να τον πάει στο Μεξικό.
Η Πάτσι είπε "Αν με αγαπάς, θα πας".
Παράξενα λόγια.
Αν αγαπάς τη γυναίκα σου, θα πας στο Μεξικό να πάρεις ψυχεδελικά.
Ελπίζω να πάνε όλα καλά αυτήν τη βδομάδα…
Κι εγώ.
- Ανυπομονώ ν' αρχίσουμε. - Κι εγώ.
Έχω ενθουσιαστεί.
Το δύσκολο ήταν να κόψω τα φάρμακα.
Έπαιρνα γύρω στα 60 χάπια τη μέρα.
Έπρεπε να τα κόψω όλα.
Η ειρωνεία είναι ότι σου κάνουν τεστ ουσιών εκεί.
Για Adderall, για διεγερτικά.
Να βεβαιωθούν ότι δεν θα πεθάνεις.
- Εντάξει; - Ναι.
Ξεκινάς με την ιμπογκαΐνη.
Κάθεσαι σε κύκλο γύρω απ' τη φωτιά.
Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στο φυτό ιμπόγκα
και στην παράδοση των Μπουίτι.
Αλλά ήταν τελείως γεια σου η φάση.
Σκεφτόμουν "Δεν πιστεύω τι πάω να κάνω".
Είπα "Καλά, λοιπόν".
Γράψαμε από τι θέλαμε ν' απαλλαγούμε
και πετάξαμε το χαρτί στη φωτιά.
Εγώ πέταξα ένα άδειο χαρτί.
Δεν υπήρχε περίπτωση να γράψω από τι ήθελα ν' απαλλαγώ.
Δεν μπορούσα.
- Από τι, δηλαδή; - Απ' τα πάντα.
Πήραμε την ιμπογκαΐνη, φορέσαμε τα γυαλιά μας και ξαπλώσαμε.
Χτυπούσαν κάτι μπολ κι έκαναν τα δικά τους.
Νόμιζα ότι δεν το έκανα σωστά.
Ήμουν ξαπλωμένος, άκουσα ένα βουητό στ' αυτιά.
Ό,τι είπαν πως θ' ακούσω.
Και μετά, τίποτα. Με πήρε ο ύπνος.
Έτσι νόμιζα.
Κάποια στιγμή, το φάρμακο σε πηγαίνει στην κορυφή.
Και μετά πέφτεις.
Πετάγονταν συρτάρια εδώ κι εκεί.
Ήταν πολύχρωμα. Ήταν αναμνήσεις, σκέψεις.
Μπορούσα να διαλέξω σε ποιο να μπω.
Πήγαινα σε όποια στιγμή ήθελα.
Οπουδήποτε ήθελα.
Βρισκόμουν εκεί.
Ήθελα να δω νεκρούς φίλους.
Δεν τους είδα.
Χάνεις την αίσθηση του χρόνου,
αλλά πέρασα πολύ χρόνο
στο πλατό της σειράς Αξέχαστα Χρόνια.
Ο Φρεντ Σάβατζ με τη Γουέντι.
Έτρωγαν κι έβλεπαν τηλεόραση. Τα έβλεπα όλα.
Έκατσα στον καφέ καναπέ και τους παρακολουθούσα.
Ζούσαν τη ζωή τους, έλεγαν για το σχολείο.
Τι έγινε στο λεωφορείο, τι δουλειές θα έκαναν.
Ένα συνηθισμένο δείπνο.
Με είχε συνεπάρει.
Ένιωσα φυσιολογικός.
Ίσως αυτήν την οικογένεια ήθελα. Με την τηλεόραση μεγάλωσα.
Σκέφτηκα ότι, αν πρόσφερα κάτι τέτοιο στα παιδιά μου,
θα ήταν σε καλύτερη θέση από μένα.
Δεν μου ζωντάνεψαν αναμνήσεις μετά την ηλικία των 14 ετών.
Ντι Τζέι, σιωπή.
Είμαστε ομάδα, σιωπή.
Είδα τον πατέρα μου που με μείωνε
ή που με ταπείνωνε μπροστά σε όλους.
Εσύ δεν θα μπεις ποτέ στον στρατό.
Ήταν σαν να με σφυροκοπούσαν όλα, ξανά και ξανά, συνέχεια.
Θα δεις τι θα πάθεις μόλις πάμε σπίτι, γαμώτο.
Είχαμε ένα αγρόκτημα 20 στρεμμάτων. Ήταν τεράστιο.
Μ' έβαζε να το κουρεύω.
Το έκανα νωρίς το πρωί. Είχε πάχνη ακόμα.
Σπρώχνεις τρεις φορές, και πίσω. Ξανά και ξανά.
Έπαιρνε ώρες και πολλά λίτρα βενζίνης.
Ένιωθα την υγρασία της Βιρτζίνια.
Το μπλουζάκι κολλούσε πάνω μου.
Πολλά δέντρα είχαν εκτεθειμένες ρίζες.
Πάτησα μια ρίζα με τη μηχανή.
Έκανε έναν θόρυβο.
Κι εκείνος τον άκουσε.
Ο πατέρας ήταν μεγαλόσωμος.
Ήταν 110 κιλά, είχε τατουάζ.
Ερχόταν τρέχοντας καταπάνω μου.
Χέστηκα πάνω μου.
Νόμιζα πως θα με σκότωνε.
Άρπαξε τη μηχανή, τη σήκωσε πάνω απ' το κεφάλι του,
την πέταξε στο έδαφος και την έκανε κομμάτια.
Ένιωθα την οργή που έβραζε μέσα του
και πόσο έξαλλος ήταν μαζί μου.
Το σκηνικό άλλαξε. Δεν φώναζε πια σ' εμένα.
Εγώ φώναζα στη Λόλα.
Έχω κάνει ακριβώς το ίδιο.
Είχα σπάσει ένα κουκλόσπιτο. Το θρυμμάτισα ολόκληρο.
Το πρόσωπό μου, σαν το δικό του.
Το σκηνικό άλλαξε. Είδα να έρχεται η Πάτσι.
Ένιωσα ό,τι ένιωθε.
Ένιωσα το τραύμα που είχε ζήσει.
Το τραύμα που προκάλεσα εγώ.
Όπως απάτησε κι ο πατέρας μου τη μητέρα μου.
Απατούσα την Πάτσι.
Είχα πολλούς δεσμούς, συνέχεια.
Σκεφτόμουν με διαύγεια πλέον. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω.
Έπρεπε να γυρίσω και να της πω ό,τι είχα κάνει.
Μαζέψαμε τα πράγματά μας.
Περάσαμε τα σύνορα.
Η πτήση μας ήταν στις 5:00 μ.μ. το απόγευμα.
Τηλεφωνήσαμε όλοι στις γυναίκες μας.
Οι άλλοι έπιαναν γραμμή. Εγώ, στον τηλεφωνητή.
Πήρα στο σταθερό. Τίποτα.
Εντάξει.
Μου έρχεται ένα μέιλ.
"Ο κωδικός του Instagram άλλαξε".
Πότε τον άλλαξα εγώ;
Είδα ότι ήταν ο κρυφός λογαριασμός μου.
Η Πάτσι δεν ήξερε γι' αυτόν.
Τον χρησιμοποιούσα για ν' απατήσω.
Πλέον το ήξερε.
Ήξερα ότι εκείνο το βράδυ θα έπαιρνε ιμπογκαΐνη στο Μεξικό.
Άρχισα να σκέφτομαι
γιατί να ζήτησε βοήθεια τώρα μόνο, μετά από τέσσερα χρόνια.
Τι το προκάλεσε;
Κατάφερα να δω τα μέιλ του.
Δεν το έκανα ποτέ.
Και ήταν…
Ήταν σοκαριστικό. Δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα.
Το καταλαβαίνεις μόνο αν το περάσεις.
Όπως όταν σε ειδοποιούν ότι ο άντρας σου πέθανε.
Μόνο όσοι έχουν προδοθεί ξέρουν αυτό το συναίσθημα.
Προφανώς, τον είχα χάσει.
Ο Ντι Τζέι μου δεν θα μου το έκανε ποτέ.
Φτάσαμε στο Νόρφολκ και γυρίσαμε στο μαγαζί.
Μόνο η δική μου γυναίκα δεν ήταν εκεί.
Πήγα πάνω, άνοιξα την πόρτα του γραφείου μου,
και είδα γύρω στις 20 κούτες απ' το Home Depot,
απ' το πάτωμα ως το ταβάνι,
χωρισμένες σε παντελόνια, φούτερ, μπλουζάκια, παπούτσια, τα πάντα.
Δεν θα με δεχόταν πίσω.
Δεν υπάρχει επιστροφή απ' αυτό που έκανα.
Οδήγησα ως την παραλία.
Πάρκαρα σε μια ιδιωτική παραλία, μπροστά σε μια πύλη.
Και κάθισα εκεί.
Αναλογίστηκα όσα είχα κάνει,
ό,τι είχα νιώσει τόσα χρόνια,
και πόσα τείχη είχα υψώσει.
Μου τηλεφώνησε εκείνη τη στιγμή.
Γαμώτο.
Την είδα με το αμάξι. Πάρκαρε γύρω στα δέκα μέτρα μακριά μου.
Εγώ καθόμουν στην καρότσα.
Τον είδα με το κεφάλι σκυμμένο,
και είδα το όπλο δίπλα του.
Είπε απλώς "Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις;"
Άρχισε να κλαίει. Έκλαιγα κι εγώ.
Μου βγάζει τα γυαλιά ηλίου.
Τότε τον είδα για πρώτη φορά εδώ και τέσσερα χρόνια.
Τα μάτια του παλιά ήταν σκοτεινά και θλιμμένα.
Δεν είχαν ζωή.
Κάνει ένα βήμα πίσω,
και της λέω "Πάτσι, λυπάμαι πολύ, γαμώτο".
Έκατσε, με κοίταξε. Καθόμασταν δυο ώρες στην καρότσα.
Έκατσε και μου είπε
"Πες μου".
"Τι να σου πω;"
"Τα πάντα.
Το καθετί. Την κάθε λεπτομέρεια".
Δεν ήθελα να φύγω τελείως απ' τη ζωή του
και να τον αφήσω έτσι απλά.
Είχαμε περάσει πολλά.
Επιτέλους είχαμε βρει κάτι που τον βοηθούσε.
Είχαμε παλέψει πολύ σκληρά.
Δεν ήθελα να παρατήσω αυτό που είχαμε
ούτε τον άντρα που είχε ζητήσει γονατιστός το χέρι μου απ' τον Ντάνι.
Δυστυχώς, έχω το μικρόβιο της κατάθλιψης.
Δεν ξέρω γιατί. Έρχεται και φεύγει.
Οι μέρες της κατάθλιψης είναι άσχημες.
Αυτός είναι ο μύθος των ψυχεδελικών.
Δεν γίνεται μια κι έξω. Δεν παίρνεις ένα χάπι και σου περνάει.
Ανοίγει η ψυχή σου.
Σαν να έχεις μια λευκή κόλλα χαρτί για να ζωγραφίσεις ό,τι θες.
Αλλά μετά χρειάζεται σχέδιο και πρόγραμμα.
Χρειάζεται σύστημα. Αλλιώς, μπορεί να χειροτερέψεις πάλι.
Αυτό πρέπει να κάνει ο κόσμος αφού ανοίξει η ψυχή του.
Φαίνεσαι καλύτερα απ' την τελευταία φορά.
Μάλλον φαίνομαι χειρότερα.
Είμαι εντάξει, δεν ξέρω. Έχω καλές και κακές μέρες.
Δεν σκέφτομαι το σωματικό.
Σκέφτομαι πόσο σου επηρεάζει το μυαλό.
Ειλικρινά, νόμιζα ότι η αποστολή μας το 2007
ήταν ο κύριος λόγος που ήμουν τόσο χάλια.
Δεν συζητήσαμε ποτέ αυτό που έγινε.
Πέντε λεπτά τα είπαμε, και μετά τίποτα, ποτέ ξανά.
Σε είδα στο νοσοκομείο. Με γύρισαν στην πατρίδα.
Δεν μίλησα για τα Κόκκινα Φτερά.
- Όχι. - Ποτέ.
Τι λες για το Μεξικό;
Ίσως.
Για να παγιδευτώ στο μυαλό μου;
Νιώθω ότι θα κλειδώσω την πόρτα και θα 'χει άλλος το κλειδί.
Και θα είμαι εκεί μέσα για 14 ώρες;
Ή για όσο πάρει, γαμώτο.
Εξαρτάται απ' την πρόθεση και την προετοιμασία.
Με βάση τα όσα ξέρω τώρα,
λέω στους βετεράνους
"Αφού δεν το έχεις κάνει, να το ασπαστείς πλήρως".
Ήταν κι άλλοι βετεράνοι εκεί, απ' τους πιο σκληροτράχηλους.
Μίλησαν για πολύ τραυματικά γεγονότα.
Απ' τον στρατό;
Καμία σχέση. Τραύματα της παιδικής ηλικίας.
Όταν τα ακούς, σκέφτεσαι "Γαμώτο!
Τα κουβαλάς 40 χρόνια, γαμώτο;"
Τι σε προβληματίζει;
Τα παιδικά τραύματα ή ο στρατός;
Όλα, νομίζω.
Δεν γίνεται να τα κρατάς μέσα σου.
Θα το ξανακάνεις;
Αν πας εσύ, μέσα κι εγώ.
Δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Ρωτήστε τους φίλους μου.
Αλλά αφού μου το λέει το φιλαράκι μου,
θα τον πιστέψω.
Οπότε, αν είναι να βοηθήσουν αυτές οι χίπικες μαλακίες,
αφού βοήθησαν εκείνους,
ίσως πρέπει να το κάνω.
Αυτό σκέφτομαι τώρα.
Τον ατελείωτο έχει.
Πού είναι ο Μάτι; Παίζει κρυφτούλι;
Σε καμαρώνω.
Ελπίζω να μη χεστώ στις κάμερες.
Μην ανησυχείς.
Εντάξει.
Λες και πάτε να πολεμήσετε.
Έτσι νιώθω, βασικά.
Πήγα για τον Μάτι, για να έρθει κι εκείνος.
Όσο για μένα,
είμαι έτη φωτός καλύτερα σε σχέση με το 2019.
Αλλά πάντα υπάρχει και καλύτερα.
Πώς νιώθεις για το αποψινό;
Νιώθω υπέροχα.
Ναι, γιατί το 'χεις κάνει ήδη.
Θα στηρίξω αυτούς τους δύο άντρες και θα 'μαι στο πλευρό τους.
Πώς νιώθεις, Μάτι;
Δεν ξέρω αν ανυπομονώ ή αν φοβάμαι.
- Έχεις ξανακάνει τίποτα παρόμοιο; - Όχι.
Τίποτα;
Μερικές φορές μπορεί να σου εμφανιστούν άλλοι.
Άλλοι άνθρωποι.
Άλλες φορές είναι σαν φωνές,
ή μπορεί να νιώσεις ότι αλληλεπιδράς με κάτι.
Σαν αν υπάρχει επικοινωνία με το φάρμακο.
Σ' εξαντλεί σωματικά; Σε ρίχνει κάτω;
Αφού έχεις συνηθίσει στα δύσκολα,
νομίζω ότι έχεις ήδη την ψυχική αντοχή που χρειάζεται,
αλλά είναι δύσκολο.
Ναι.
Χριστέ μου.
Πού πήγα κι έμπλεξα;
Λοιπόν, καλώς ήρθατε. Χαιρόμαστε που είστε εδώ.
Είναι τιμή μας.
Απ' αυτά θέλω ν' απαλλαγώ.
"Ντροπή, ενοχές, αμφιβολίες,
τύψεις του παρελθόντος, απωθημένα".
Προσπαθώ να βρω εσωτερική γαλήνη.
Να θέσω ξανά σωστές προτεραιότητες.
Ν' αφοσιωθώ σε οικογένεια και φίλους τα επόμενα 40 χρόνια.
Δεν θα χαραμίσω ούτε μέρα.
Δεν μ' αρέσουν οι λόγοι.
Αλλά το πιο σημαντικό εδώ
είναι ότι δεν θέλω να ζω με τον φόβο.
Αμήν.
Μάρκους, έχεις καμιά συμβουλή, μιας και το 'χεις κάνει αρκετές φορές;
Νιώθω κάθε μέρα ευγνώμων
που το φάρμακο μου μίλησε πριν πέντε χρόνια,
και που μπορώ να το προσφέρω στους φίλους μου που αγαπώ,
στα αδέρφια μου, στην ομάδα μου.
Σας αξίζει να είστε ευτυχισμένοι
και να έχετε μια καλή ζωή.
Έχετε την ικανότητα. Θέλω να γίνετε καλά απόψε.
Δεν έχω μιλήσει για τα Κόκκινα Φτερά.
Και…
Δεν μπορώ να ησυχάσω εδώ και πολύ καιρό.
- Εντάξει; - Ναι, αδερφέ.
- Καλό ταξίδι. - Σ' ευχαριστώ.
Όταν κουβαλάς τα πτώματα των φίλων σου…
Δεν το ξεχνάς ποτέ.
Πάντα σε βαραίνει.
Δεν το πιστεύω ότι πήγα και πάλεψα ξανά μετά.
Είναι απίστευτο.
Οι βατραχάνθρωποι ήταν το παν.
Τώρα θέλω ν' απαλλαγώ μια και καλή.
Μάλλον ψάχνω απαντήσεις που δεν έχω βρει ως τώρα.
Είδα μια ομάδα ανθρώπων.
Ο ένας αρχίζει ν' απομακρύνεται.
Σαν να έβλεπα σε καθρέφτη.
Με κοιτάζει επίμονα. Τον κοιτάζω κι εγώ.
Έτσι γινόταν, ξανά και ξανά.
Μέχρι που έκανα εμετό.
Αν με κοιτούσαν στον δρόμο με τέτοιο ύφος,
θα έλεγα "Έχουμε πρόβλημα".
Ίσως ήταν το εγώ μου.
Το εγώ είναι το πώς αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου.
Διαμορφώνεται απ' τα βιώματά μας.
Και είναι ένα γαμημένο τέρας.
Δεν μ' αρέσει πια.
Είναι λογικό το άγχος;
- Ναι. - Ναι.
Ακόμα κι εγώ έχω άγχος.
Η ιμπογκαΐνη καθαρίζει με αμμοβολή το μέσα σου,
και μετά το 5-MeO-DMT σε γυαλίζει απαλά.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ 5-MeO-DMT, ΗΜΕΡΑ 3
ΓΝΩΣΤΗ ΩΣ "Ο ΦΡΥΝΟΣ"
Είναι σαν να φτάνεις στον πάτο του ωκεανού σου.
Καταφέρνει να σπάσει το τείχος ανάμεσα σ' εμάς κι όλα τα άλλα.
Είναι ένα ψυχολογικό τείχος.
Κάποτε ένας θεραπευτής μου είπε "Ίσως νιώσεις ότι θα εκραγείς.
Να εκραγείς.
Ίσως νιώσεις ότι θα πεθάνεις.
Να πεθάνεις".
Αυτό ακριβώς θέλουμε εδώ.
Ευχαριστώ.
Γαμώτο…
Τα πάντα είναι αγάπη, ρε συ.
Πάντα αυτό ήθελα, να το νιώσω.
- Έλα εδώ. - Πάλι καλά.
- Ναι. - Σ' ευχαριστώ πολύ.
- Ναι, φίλε.
Σ' ευχαριστούν τα παιδιά μου.
Ναι, φίλε.
Σ' αγαπώ, αδερφέ μου. Σ' αγαπώ, φίλε.
Γαμώτο.
Σε περιμένουν πολλά καλά ακόμα.
Μπράβο, φίλε μου.
Βγάλ' το από μέσα σου.
Εντάξει, φτάνει τώρα.
Μη σηκώνεσαι ακόμα.
Δεν ξέρω.
Είσαι υπό την επήρεια.
Δεν μ' αρέσει.
Θα περάσει.
Ψάχνω ακόμα τον πόλεμο, Μάρκους.
Είσαι εντάξει.
Υποψιαζόμουν πως δεν με βασάνιζε ο στρατός,
αλλά δεν περίμενα αυτό που είδα.
Είναι σαν να κρατάς ένα πανό με τις προσδοκίες σου.
"Αυτά λύσε. Αυτά είναι τα προβλήματά μου.
Αυτά κι αυτά".
Αρχίζει η επήρεια του φρύνου.
Αυτή είναι η επιφάνεια απλώς.
Αφαιρείται αυτό το επίπεδο. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Αλλά το από κάτω.
Έχεις ένα σκουριασμένο κουτί χωμένο κάτω κάτω,
με γαμημένες αλυσίδες και ιστούς αράχνης.
Αυτό στάζει παντού.
Αυτά θ' αρχίσεις να ξεδιπλώνεις, όχι τ' άλλα που νόμιζες.
Γαμώτο!
Περιλάμβανε διάφορα.
Απ' την παιδική ηλικία.
Τραύματα.
Η οικογένειά μου δεν ήξερε τίποτα.
Έπαψα να πιστεύω στον Θεό πριν πολύ καιρό.
Έχασα την πίστη μου πριν πολύ καιρό.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Μόνο αυτό θυμάμαι.
Είσαι ατρόμητος.
Πάει, τελείωσε.
Τελείωσε, Μάτι.
Πριν πολύ καιρό.
Θες να ξαπλώσεις;
Σας θέλω δίπλα μου.
Εντάξει. Δεν πάμε πουθενά, τότε.
Θα μου μιλήσεις για την εμπειρία σου;
Προς το τέλος, μου έδειξε την ψυχή μου.
Μου έδειξε το σώμα και τη συνειδητότητά μου.
"Έτοιμος να νιώσεις ολόκληρος;"
Και σαν να έγινα ένα και πάλι, μεταφυσικά.
Εγώ είδα τη σκοπιά των νεαρών αντρών
που ήταν απέναντί μου στο πεδίο μάχης.
Είδα την αντίπαλη πλευρά.
Αν δεν κακοποιούσαμε παιδιά, θα είχαμε στρατό;
Αυτό αναρωτιέμαι τώρα.
Μετά τη θεραπεία,
νιώθεις άσχημα ψυχολογικά;
Όχι.
Ούτε στο ελάχιστο.
Καθόλου.
Όταν κοιτάς στον καθρέφτη, βλέπεις διαφορά;
Αγαπώ τον εαυτό μου.
Το πρωί, εκεί που έπλενα τα δόντια, είπα "Σ' αγαπώ".
Δεν το ελέγχω. Μου βγαίνει αυθόρμητα.
Από παιδί έχω να δω αυτήν τη σπιρτάδα στα μάτια μου.
Σ' ευχαριστώ.
Η πλειοψηφία των υποκειμένων ανταποκρίθηκε στη θεραπεία,
και τώρα δεν παρουσιάζει ούτε καν ήπιο μετατραυματικό στρες.
Νιώθω ανάλαφρος. Το σώμα μου αλάφρωσε.
Δεν έχω πια τους πονοκεφάλους των τελευταίων 12 ετών.
Ένιωσα λες και αναγεννήθηκε ο εγκέφαλός μου.
Λες και μεγάλωσε.
Απ' την τελευταία φορά, έχεις κάνει αυτοκριτικές σκέψεις;
Νιώθεις ενοχές, μειώνεις τον εαυτό σου;
Όχι.
Αυτοκριτικές σκέψεις; Μειώνεις τον εαυτό σου;
- Αυτοτιμωρείσαι; - Όχι.
Θες να κάνεις κακό στον εαυτό σου, να πεθάνεις;
Πώς νιώθεις; Έχει αλλάξει καθόλου αυτό;
Ναι…
Αμάν…
Ναι, έχουν σταματήσει αυτά.
Δεν το πιστεύω ότι έφτασα ως εκεί.
Ναι.
Χρειαζόμαστε μεγαλύτερο δείγμα.
Θα βοηθούσαν και περισσότερες χρονικές ενδείξεις.
Έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα πώς είναι η διαδικασία.
Είναι η πρώτη απόπειρα.
Έχουμε πολλή δουλειά ακόμα.
Αλλά η ιδέα
ότι υπάρχει ένα εργαλείο που θεραπεύει το μυαλό
σ' αυτόν τον βαθμό
είναι πρωτάκουστη.
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Αναρωτιέμαι πώς τα πας.
Το Μεξικό με σακάτεψε.
Αλλά ένιωσα να συνδέομαι με τα πάντα.
Ναι.
Με τα πάντα.
Επέστρεψα στην πίστη μου
που είχα εγκαταλείψει.
Έχω κοντέψει να πεθάνω.
Ο θάνατος με τρομάζει.
Αλλά…
Μετά το Μεξικό κατάλαβα ότι φοβόμουν περισσότερο τη ζωή.
Από παιδί ένιωθα έτσι.
Ήταν το κίνητρό μου για ό,τι έκανα.
Έγινα έτσι για να είμαι τρομακτικός. Ήθελα να 'μαι επικίνδυνος.
Ήθελα να είμαι κάποιος
που δεν θα γινόταν ποτέ θύμα.
Κατάλαβες;
Νόμιζα ότι, αν τα κατάφερνα, δεν θα φοβόμουν.
Δεν θα φοβόμουν πια.
Αλλά αυτό ήταν ψέμα.
Ήταν ψέμα.
Πάντα… Ακόμα φοβόμουν.
Πιστεύω πως όλοι μας γεννιόμαστε αθώοι.
Και μετά μας επηρεάζει η ζωή.
Αρχίζουμε ν' ακούμε τη φωνή στο μυαλό μας.
Και μετά μας κυριεύει.
Όταν κάνω άσχημες σκέψεις,
τώρα, αντί να νιώθω αιχμάλωτος,
είμαι παρατηρητής.
Δεν χρειάζεται να με παγιδεύει πια.
Έλα, τρελόσκυλο.
Έχουμε βοηθήσει περίπου 400 βετεράνους.
Θα φτάσουμε τους 125 φέτος.
Νιώθουν και πάλι ζωντανοί.
Νιώθουν ότι η ζωή τους έχει ξανά σκοπό και νόημα.
Κάθε βετεράνος που στηρίζουμε
ξέρει δύο με πέντε βετεράνους που βασανίζονται.
Θέλουν να το πουν στους φίλους τους.
Τι λέει, φιλαράκι;
Πώς είσαι;
ΑΝ ΕΣΕΙΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ,
ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη