Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Będę zadawać pytania.
- Niektóre dotyczą udziału w misjach. - Dobrze.
WYWIAD: JOE H.
JEFF W.
To ta najgorsza część.
CHRIS M.
Gdy byłeś w wojsku, jak często strzelałeś do wroga?
Wielokrotnie.
Widziałeś kiedyś, jak kogoś trafiłeś?
Tak.
Ile razy zdarzyło się, że mogłeś wpaść w pułapkę,
zostać zaatakowany, ranny albo zabity?
Raz lub dwa, między trzy a 12, między 13 a 50, powyżej 50?
Powyżej 50.
Miewasz pesymistyczne albo samokrytyczne myśli?
Oczywiście.
- Bywasz niespokojny i nerwowy? - Jasne.
Zażywasz jakieś leki, żeby to złagodzić?
Cyklobenzaprynę i zolpidem.
RON B.
W SEALs płyną strumieniami.
Gdy patrzę w lustro, nie widzę nic.
Tylko skorupę, która usiłuje udawać człowieka.
Bywasz smutny albo nieszczęśliwy?
Smutny, tak.
Czy zdarza mi się myśleć, że byłoby lepiej, gdybym się nie obudził?
Jasne.
Skłamałem, gdy spytałaś, czy chciałem się zabić.
Chciałem.
Brałeś kiedyś psychodeliki?
Nie.
„PRZYWYKŁEM JUŻ DO CIERPIENIA.
TYLE PRZEŻYŁEM WŚRÓD FAL I NA WOJNIE,
ŻE NIECH I TO JESZCZE SIĘ STANIE”.
- ODYSEUSZ ODYSEJA HOMERA
WŚRÓD FAL I NA WOJNIE
Marcus,
opowiedz o swoim pierwszym doświadczeniu z psychodelikami.
Na początku zastanawiałem się, co się dzieje.
Kiedy się zacznie?
Potem zarejestrowałem brzęczenie w uszach.
Nagle leciałem jak na hipernapędzie przez różne etapy mojego życia.
Przed oczami przelatywały mi rozmaite obrazy.
Bosmanmat Navy SEALs Joshua T. Harris utonął w rzece w Afganistanie…
To mój tata.
Właśnie tak.
To mój tata.
Te substancje przywołują różne obrazy, choć nie wiadomo dlaczego.
Zawsze układają się w jakąś historię.
W trakcie terapii godzinami wymiotowałem.
Moja terapeutka przez 20 lat podawania tych substancji
nie widziała, żeby ktoś tak się męczył.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Potraktowałem to jako sygnał,
że mam sporo do przepracowania.
Chcę być komandosem Navy SEALs
TRENING NAVY SEALS CORONADO, KALIFORNIA
Chcę ogolić się na łyso
Chcę być komandosem Navy SEALs
Chodź ze mną, jeśli masz odwagę
Jedziemy!
Szkolenie dla komandosów jest fizycznie i psychicznie
jednym z największych wyzwań na świecie.
Dlatego przyciąga.
Na początku było nas 175,
a do końca dotrwało 23.
Wyłaź. Tak.
Wyciągaj go.
Ocknij się.
Wróć do nas.
Ludzie kończą trening z obrażeniami na całe życie.
Ja jednak nie miałem wątpliwości. Nigdy nie chciałem odejść.
Byłem do tego programowany od małego.
Musisz odnieść sukces. Zdobyć przyłożenie.
Zaliczyć wszystkie bazy,
żeby zasłużyć na akceptację i miłość.
Zawsze czułem, że muszę coś osiągnąć, żeby rodzina mnie akceptowała.
Byłem wysokim chudzielcem, z którego wszyscy się nabijali.
W siódmej klasie szkolny łobuz złamał mi nos.
Miałem ponad 190 cm wzrostu i ważyłem 80 kg,
a potem przypakowałem do 100.
Wtedy już nikt nie mógł mi naskoczyć.
1 MAJA 2001 R.
Gdy dostałem się na trening,
byłem pełen niezmąconej pasji.
Mam przebiec 15 czy 20 km? Przepłynąć 9 km?
Spoko, nie ma problemu.
Prędkościomierz powoli spada poniżej zera.
Nikt cię nie zabije.
Przynajmniej nie celowo.
Każą ci tylko robić pompki
do końca świata.
Mój tata był komandosem.
Bywały chwile, kiedy był wspaniały.
I takie, kiedy za cholerę nie dało się z nim wytrzymać.
Skoro był wojskowym, często bywał poza domem.
Ponad 300 dni w roku.
Spędzałem dużo czasu sam. Oglądałem telewizję.
Gdy miałem 17 lat, poleciałem do Kalifornii
i wstąpiłem do marynarki.
Człowiek zapomina, jakim dzieciakiem się jest w wieku 17 lat.
MÓJ TATA JEST KOMANDOSEM
Początkowo najważniejsza była fizyczność.
Liczyła się odporność na ból.
Po jakimś czasie odkryliśmy,
że równie cenna jak wytrzymałość fizyczna
jest siła charakteru,
którą trzeba wypracować.
Jak być częścią grupy?
Jak myśleć o wszystkich, a nie tylko o sobie?
Byłem nerwowym dzieckiem.
Gdy dowiedziałem się, że można być komandosem,
dostałem obsesji na tym punkcie.
Bawiłem się w wojnę, choć wszyscy już z tego wyrośli.
Chciałem tylko latać po lesie w kamuflażu z zabawkową bronią.
Nienawidziłem szkoły.
Przez to, że byłem takim aspołecznym gnojkiem,
nigdy wcześniej nie byłem częścią zespołu
i to było dla mnie wyzwaniem.
Ale gdy się w tym odnalazłem, było cudownie.
Można by zaoferować mi każde pieniądze, żebym odszedł,
ale ja byłem dokładnie tam, gdzie powinienem.
Mało kto czuje w życiu coś tak silnego.
Ja to miałem. To była moja największa miłość.
Ludzie mówią o braterstwie, a większość nigdy go nie doświadczyła.
Dla mnie SEALs jest definicją braterstwa.
11 WRZEŚNIA 2001 R.
Z ostatniej chwili.
W World Trade Center uderzył samolot.
Posłuchajmy relacji na żywo naszej korespondentki Joan Fleischer.
Co widzisz?
11 września zawołano nas do pokoju telewizyjnego.
Zobaczyliśmy 30 sekund relacji.
W drugiej wieży doszło właśnie do kolejnej eksplozji.
- Czyli… - Boże!
Przechodzimy na relację ABC.
Właśnie runęła druga wieża World Trade Center.
- ABC nadaje na żywo. - Jezu!
Nie rozumieliśmy tego. Nadal byliśmy w trakcie szkolenia.
Przed 11 września niewiele się działo.
Nie wiedzieliśmy, czym jest wojna.
Wyobrażaliśmy sobie, że zawsze jest się jak Superman.
Zastawiasz pułapkę, zabijasz wszystkich i ratujesz księżniczkę.
Nikt nigdy nie myślał, że może być źle.
Mat Marcus Capone, operator sonaru, oddział 10.
19 PAŹDZIERNIKA 2001 R.
W bardzo krótkim czasie zmieniłam się ze studentki
w mamę i żonę.
Przeprowadziłam się do Coronado w Kalifornii
ze Środkowego Zachodu z niemowlakiem
i mężem, który był bardzo oddany swojej nowej roli.
Myślałam, że trzeba będzie złapać tego terrorystę
i że zajmą się tym tacy ludzie jak Marcus.
Naiwnie wierzyłam,
że gdy misja się skończy, będziemy normalną rodziną.
Wojna w Afganistanie to w zasadzie obława.
Żołnierze, którzy będą lub już są zaangażowani w poszukiwania
to członkowie Zielonych Beretów, Rangersów i Navy SEALs.
Pentagon potwierdził, że siły specjalne koordynują już naloty na miejscu.
Amerykańska wojna w dalekim kraju
może potrwać dłużej, niż się oczekuje
i da się obecnie przewidzieć.
Chcieliśmy jechać do Afganistanu,
bo byliśmy żądni wyzwań.
Im gorsze miejsce, tym bardziej chcieliśmy jechać.
Chcieliśmy tym gnojkom sprzedać strzała w nos.
Matty był w siostrzanym plutonie.
Jeden pluton miał jechać do Niemiec,
a drugi do Afganistanu.
O tym, kto pojedzie do Afganistanu, zdecydował rzut monetą.
Wkurzyliśmy się, gdy przegraliśmy.
Strasznie się wkurwili. Nie dziwię im się.
Staraliśmy się za bardzo nie szaleć,
ale po cichu przybijaliśmy sobie piątki.
„Jedziemy do Afganistanu”.
Dla komandosa nie ma nic lepszego niż perspektywa wyjazdu na misję.
Matty i nasz siostrzany pluton
ruszyli do Afganistanu, a nas wysłano do Niemiec.
Co było potem?
DŻALALABAD, AFGANISTAN 2005 R.
28 czerwca 2005 roku.
Operacja Red Wings.
Najwięcej ofiar śmiertelnych w SEALs od bardzo dawna.
Czterech komandosów ruszyło na zwiad
w prowincji Kunar.
Paskudna okolica.
Zjechali ze śmigłowców
i przez serię pechowych pierdół wylądowali w złym miejscu,
za późno, nie tam, gdzie powinni być.
Wszystko, co mogło, poszło nie tak.
OPERACJA RED WINGS
Zostali namierzeni.
Potem skonfrontowali się z wrogiem.
Dostaliśmy cynk.
Byliśmy w siłach szybkiego reagowania.
Siedzieliśmy w helikopterze.
Śmigła się kręciły.
Czekaliśmy na odlot.
Było tam na tyle wysoko,
że trudno się latało śmigłowcami.
Plan był taki, że mieliśmy zsiąść, żeby zmniejszyć ładunek,
zrobić swoje, wrócić, zgarnąć resztę.
Wysiedliśmy więc.
Po prostu czekaliśmy.
Jeden z nas miał telefon satelitarny. Nic nie mógł zrozumieć.
W końcu spojrzał na mnie…
i powiedział,
że zestrzelili helikopter.
Ten, którym przed chwilą leciałem.
Mogłem zginąć.
Helikopter CH-47 rozbił się na zachód od Asadabadu
podczas operacji Red Wings.
Wstępne dane wykazują, że mógł to być skutek ataku wroga.
Status członków załogi na razie pozostaje nieznany.
Nocą przylecieliśmy na miejsce katastrofy.
Byli z nami Rangersi. Zabezpieczyli duży teren.
Prowadziliśmy poszukiwania
cały dzień i całą noc.
To było okropne.
Każdy z nas ma w sobie głos.
Nazywam go kumplem z jednostki.
Pomaga na treningach.
Pomaga na misjach.
Pomaga we wszystkich beznadziejnych sytuacjach.
Jestem za granicą i połowa mojego plutonu ginie.
Ten głos mnie napędzał,
podpowiadał mi, co mam robić, a ja to robiłem.
Gdy byłem w Niemczech, dostawałem wiadomości z kraju od żony.
Pewnego dnia mówi, że do kogoś
przyszło dwóch mężczyzn
w granatowych mundurach.
Wiedziałem, co to znaczy.
Za którymś razem rzuciłem telefonem.
I…
przeżywałem utratę
kolejnych kolegów z zespołu.
Wtedy nie byłem w stanie nic z tym zrobić.
To było frustrujące.
Potem smutek przerodził się w złość.
CEREMONIA POŻEGNALNA CZŁONKÓW OPERACJI RED WINGS
Ich pożegnanie na lotnisku…
było niewiarygodnie trudne.
Tyle trumien w jednym samolocie.
Wchodzi się na rampę i wychodzi bocznymi drzwiami samolotu.
Odprawiliśmy ceremonię.
Grały dudy.
Dotarłem do bocznych drzwi
i poczułem, że nie wiem, co robię.
Nie wiem, jak mam wysiąść z tego samolotu.
Wiecie?
Nie możemy ich zostawiać.
UPAMIĘTNIENIE POLEGŁYCH W OPERACJI LIPIEC 2005
Prezydent Stanów Zjednoczonych z dumą pośmiertnie przyznaje
Medal Srebrnej Gwiazdy, Purpurowego Serca,
odznaczenie bojowe i Medal Kampanii w Afganistanie
bosmanmatowi Danny’emu Dietzowi z Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych.
Nigdy nie poznałem Danny’ego.
Jego żona Patsy była jedyną spośród 11, która wygłosiła przemówienie.
Jedyną.
To było bardzo poruszające.
Miała wtedy zaledwie 22 lata.
Jej życie się rozpadło.
Danny, gdy mówię o tobie, czuję motyle w brzuchu,
jak wtedy, gdy się poznaliśmy.
Pamiętam, jak zatapiałam się w twoich ciemnych oczach.
Serce mi pęka, że musiałeś zginąć w taki sposób.
Mam nadzieję, że odejdziesz z Ziemi do Nieba
ze wspomnieniem naszej czteroletniej miłości.
Oddałabym życie, żeby spędzić z tobą jeszcze jeden dzień
i jeszcze raz cię pocałować.
Gdy skończyłam liceum,
wstąpiłam do marynarki.
Mój pierwszy przydział był tutaj, w Virginia Beach
i odmienił moje życie.
Byłam w marynarce, ale nie wiedziałam o istnieniu Navy SEALs.
Nigdy o nich nie słyszałam.
Któregoś dnia mama zaprosiła mnie na grilla.
Powiedziała mi, że przyjdzie jakiś fajny chłopak.
Miał na imię Danny.
Gdy dotarłam, mama mi go przedstawiła.
Od tamtej pory byliśmy nierozłączni.
To było magiczne.
To była bardzo piękna, niewinna miłość.
Obiecuję ci, że kiedyś znów się spotkamy
i wznowimy nasze bajkowe życie od miejsca,
w którym je opuściłeś.
Kocham cię. Na zawsze twoja, twoja żona,
pani Dietz.
Prawie wszyscy ci chłopcy byli z jednej grupy zadaniowej.
Byli plemieniem.
Nagle tak wielu z nich zginęło.
Kilkunastu mężczyzn nie wróci do domów.
Co teraz zrobimy?
Podniesiemy się, otrzepiemy i spuścimy komuś łomot.
Oto co zrobimy.
Nie ma wyboru.
NAGRANIA Z MISJI MARCUSA CAPONE W AFGANISTANIE, 2005 R.
Ruszyliśmy w teren dosłownie dwa dni po przylocie do Afganistanu.
Od razu na akcję bezpośrednią.
Nalot na bazę.
Śmigłowce, Black Hawki.
Wiatr ze wszystkich stron.
Byłem forsującym.
Miałem otwierać drzwi.
Czasem młotem,
czasem małą bombą…
a czasem bardzo dużą.
To tak, jakby w futbolu zderzyć się z kimś, on pada,
a tobie dzwoni w bani, ale masz satysfakcję.
Wtedy moi najbliżsi kumple
i ja chcieliśmy iść na wojnę.
Po operacji Red Wings mieliśmy jakieś dwa miesiące na regenerację.
Marcus i inni zastąpili nas w Afganistanie.
Polecieliśmy do Niemiec
i przysłali do nas terapeutę.
Każdy z nas miał obowiązek z nim porozmawiać.
Oczywiście wszyscy mieli to w dupie.
A potem każdy spędził z nim dwie godziny. Był świetny.
Ostrzegł nas, żeby po powrocie do domu
nie podejmować ważnych decyzji.
Nie wchodzić w nowy związek.
Nie kończyć związków. Nic nie robić,
bo jeszcze nie poradziliśmy sobie z tymi wydarzeniami.
Oczywiście wróciłem do domu i wszystko rozjebałem.
Wkrótce zaczęliśmy trening do kolejnej misji,
co było fatalnym pomysłem.
Niedługo po przylocie wracaliśmy z jakiejś akcji.
Roześmiałem się. Nie pamiętam, kto ze mną jechał,
ale spytał, z czego się śmieję, a ja odparłem,
że po raz pierwszy od miesięcy dobrze śpię.
W domu nie mogłem zaznać spokoju
ani na chwilę,
a odkąd wylądowałem w Al-Falludży, śpię jak dziecko.
To dziwne.
Drugą służbę w kontyngencie zacząłem w 2007 r. w Iraku.
Mieliśmy w oddziale Matty’ego Robertsa, który miał świetną reputację.
Czuć było, że szukał sobie nowego stada.
Był dla mnie jak starszy brat.
Marzyłem o takiej drużynie.
Jakbym się dostał do Patriots.
Mieliśmy bogate zasoby, ludzi z wywiadu,
każdy możliwy system wsparcia do naszej dyspozycji.
A do tego godnego wroga.
Byłem zmotywowany.
Budziłem się rano i czułem, że mam cel.
Przyzwyczajaliśmy się do ryzyka.
ZDJĘCIA Z MISJI DJ-A SHIPLEYA
Byłem w kilku naprawdę kiepskich sytuacjach.
Gdy strzelają do ciebie z 200 m, jest źle.
Z 50 m, też źle.
Z pięciu zmienia ci się życie.
Nad tym rowem ktoś się rusza.
- Widzę go. - Przed wami.
Dobra.
Pewnej nocy mieliśmy akcję.
Helikopter wypatrzył ludzi biegnących na pole.
Mieliśmy ich ścigać.
Szliśmy przez gęste chaszcze.
Miejscami były wysokie prawie na dwa metry.
Helikopter świecił na tego gościa,
żebyśmy go widzieli.
Wszyscy patrzymy na ziemię.
Krok.
Półtora metra. Wszyscy szepczą, słuchamy komunikatów.
Pilot widział na tym polu człowieka.
Widzi, jak się do niego zbliżamy.
Metr.
Pół metra.
Tętno 190.
Tak się boję, że zaraz wyjdę z siebie.
„Trzeci od prawej, jesteś tuż przy nim”.
Jeden, dwa, trzy.
Nie ma typa.
Nagle Jay coś usłyszał.
Krzyknął: „Hej”.
Hej!
W tej samej chwili typ otworzył ogień.
Ruszyliśmy biegiem do opony traktora, która była jakieś 500 m za nami.
Wyszliśmy z bazy jak kozaki, a teraz zwiewamy w podskokach.
Strzały lecą zewsząd.
Nie odpowiem, bo nikogo nie widzę.
Noktowizor mi zleciał, mam ziemię w oczach,
chuja widzę.
Trafił sanitariusza.
Złapałem go i zacząłem ciągnąć.
Wtedy sam dostałem.
Obróciło mnie.
Myślałem, że straciłem rękę.
Gdy spojrzałem pod noktowizorem, zobaczyłem tylko skrawek koszulki.
Niczego nie czułem.
Na pewno krwawiłem.
Przez pół sekundy spanikowałem.
Pomyślałem, że muszę spierdalać.
A potem włączył się ten głos.
Strzelił mnie z liścia i powiedział:
„Jeśli go zostawisz i przeżyjesz, już nigdy nie spojrzysz w lustro”.
Powiedziałem: „Zaciągnę cię, ile dam radę.
Jeśli się zatrzymam, idź dalej”.
Ściągnęliśmy wszystkich za tę oponę
i wzięliśmy się do roboty.
Rozpakowujemy apteczki.
Zakładamy opaski uciskowe.
Matty krwawi.
Próbuję mu założyć opaskę uciskową na rękę.
Darł się jak opętany. Pamiętam, że patrzył na ziemię.
Myślał, że stracił rękę, tak mu ją odrzuciło.
Myślał, że ma kikut.
Jednocześnie byliśmy pod ciągłym ostrzałem.
Byli tak blisko, że kto by się wychylił,
ten by dostał.
Musieliśmy poprosić o ostrzał z góry.
Potrzebujemy ostrzału. Nie widzimy go.
Mamy wielu rannych. Potrzebujemy ostrzału.
Pilot odmówił, bo byliśmy za blisko.
Cel blisko naszych.
Jay powiedział, że inaczej zginiemy.
Podał swoje inicjały. Juliet Alpha, ognia.
- Juliet Alpha. - Zezwalam na ostrzał.
Dwójka uzbrojona!
Było bardzo blisko.
- Dajcie jeszcze. - Przyjąłem.
Wezwaliśmy helikopter i załadowaliśmy wszystkich.
To było jak z Helikoptera w ogniu.
Wszędzie krew, apteczki, pociski i magazynki,
rozwalone po całym śmigłowcu.
Ja pierdolę.
Przeszedłem liczne operacje i rehabilitację.
Fizycznie mnie poskładali. Przynajmniej tak myślałem.
Ale psychicznie byłem w śmierdzącym bagnie.
To było niewiarygodne. I potworne.
Lekarz powiedział mi, że mam uraz wewnątrzczaszkowy.
I na pewno mam zespół stresu pourazowego.
Radził mi, żebym nie wracał na służbę.
Odparłem, że chcę zostać, mimo że skończę w ośrodkach szkoleniowych.
Chociaż nie odszedłem z marynarki, moje ego szalało.
Dręczyło mnie poczucie winy.
Czasem żałuję, że nie straciłem ręki.
Łatwiej byłoby się z tym pogodzić.
Co to za jakiś zjebany stres pourazowy?
Nie chciałem widzieć DJ-a.
Nie chciałem widzieć Marcusa ani nikogo innego.
Kolega z jednostki w mojej głowie stał się toksyczny.
Wyzywał mnie od jebanych tchórzy,
którzy się poddają.
„Twoi koledzy dalej robią swoje,
a ty siedzisz na dupie.
Pojebało cię?”
W mojej głowie braterstwo się skończyło.
Wyszedłem z tego.
Zauważyłem lęk.
Od razu zauważyłem depresję.
Starałem się żyć normalnie i umniejszałem to.
Tak już jest.
Po urazie głowy miałem zaniki pamięci.
Gdy kogoś poznawałem, chwilę po uściśnięciu ręki
nie pamiętałem, jak ma na imię.
- Mówiłeś o tym komuś? - Nie.
- Przez ile czasu?
Pięć czy sześć lat.
Inne żony z jednostki Danny’ego też teraz nie miały mężów.
Miałyśmy siebie.
Zaprzyjaźniłyśmy się.
Kiedyś zaprosiły mnie na kolację na mieście.
„Chłopaki z zespołu 10. wróciły.
Chcesz do nas dołączyć?”
Uprzedzili mnie, że w końcu poznam Patsy.
Spoko.
Ostrzegali mnie, że jest mocna w gębie.
Dobra, poradzę sobie.
Był tam taki młody, wyszczekany chłopak z SEALs.
Nigdy wcześniej się nie widzieliśmy.
Jechała po mnie przez pięć minut. To było boskie.
W końcu zdobył mój numer,
zaczął pisać, że chce mnie zaprosić na obiad
i dalej już jakoś poszło.
Martwiłem się, że po Dannym będzie ostrożna.
Podejrzewałem, że nie zechce kolejnego faceta z armii.
Powiedziałem, że nie zamierzam odejść
i że zrozumiem, jeśli tego nie zniesie.
Nie chciałam przeżywać tego ponownie.
Ale z DJ-em było jakoś inaczej.
Czułam się przy nim jak w domu.
Rozśmieszał mnie po tylu latach smutku.
Bardzo mi tego brakowało.
Byliśmy razem już prawie rok.
Chciałam pojechać do Kolorado na grób Danny’ego.
DJ pojechał ze mną.
Podwiózł mnie na cmentarz i zostawił, dał mi przestrzeń.
Później, gdy wsiadałam do auta, spytał,
czy nie mam nic przeciwko, żeby też poszedł na jego grób.
Mimo że się nie poznali, chciał oddać mu cześć.
Poszedł do grobu i przyklęknął.
Widziałam, że miał łzy w oczach. Potem wrócił do auta.
Wróciliśmy na Święto Dziękczynienia.
Zaprosiliśmy przyjaciół i rodzinę.
DJ uklęknął i oświadczył mi się.
Później się dowiedziałam, że tamtego dnia
spytał Danny’ego, czy może się ze mną ożenić.
Wtedy poczułam,
że znika moje poczucie winy, że związałam się z kimś innym.
Przekonałam się, że jest właściwą osobą.
Między 2005 a 2010 rokiem wiele się działo.
Liczba przeprowadzanych przez nas operacji specjalnych
była ogromna. Setki akcji miesiąc w miesiąc.
Działaliśmy bez przerwy.
Marcusa nie było w domu niemal przez 300 dni w roku.
Gdy się w nim pojawiał, za każdym razem
stawał się coraz bardziej zdystansowany.
Często miewałam wrażenie, że on w ogóle nie chce być w domu.
Pomimo ogromnego poświęcenia
wiele osób służących w kontyngentach nie chciało wracać do normalności.
Po kilku latach
zaczęliśmy dostrzegać skutki braku przerw.
Wojskowy śmigłowiec Chinook został zestrzelony koło Kabulu.
Zginęło 30 amerykańskich żołnierzy i ośmiu Afgańczyków.
Wśród ofiar było 22 komandosów Navy SEALs, głównie z zespołu 6.
Każda kolejna misja niosła za sobą śmierć.
To było niespotykane.
Nicolas Checque miał zaledwie 28 lat.
Był w Navy SEALs…
27-letni David Warsen był absolwentem liceum w East Kentwood.
Kochał swoją rodzinę…
Bosmanmat Navy SEALs Joshua T. Harris utonął w rzece w Afganistanie…
w sierpniu 2008 roku. Jego rodzice…
Josh Harris był jednym z moich najlepszych przyjaciół.
Robił rekonesans.
Wypłynął przywiązany liną,
a lina pękła
i poniosła go rzeka.
Znaleźliśmy go dopiero 12 godzin później.
Spłynął ponad 50 km w dół rzeki.
Na pewno w jakimś stopniu czuł winę, że Josh zginął, a on żyje.
Ukrywał swoje uczucia.
Faszerował się lekami. Nie tylko on, wszyscy tak robili.
To było jak rosyjska ruletka.
Zawsze gdy wyjeżdżał, wiedziałam,
że może już nie wrócić.
Pamiętam, jak kiedyś odwoziliśmy go do bazy…
SYN MARCUSA I AMBER
…i krzyczeliśmy jak opętani.
Krzyczeliśmy i płakaliśmy.
„Proszę, nie wyjeżdżaj”.
Przed ostatnią misją Caden i Maggie histerycznie płakali.
To było potworne.
Uznałem,
że pora już trochę zwolnić
i ogarnąć moją rodzinę.
W 2013 roku napisałem wniosek o przejście w stan spoczynku.
„Po 12 i pół roku służby w marynarce
moja droga dobiega końca”.
200 AKCJI BEZPOŚREDNICH
DWIE BRĄZOWE GWIAZDY
ZAJADŁE WYMIANY OGNIA
MOGŁEM ZROBIĆ WIĘCEJ
„Mój stan psychiczny się pogorszył.
Od kilku lat staram się to ukrywać,
ale dla moich bliskich to boleśnie oczywiste,
że nie radzę sobie w wielu aspektach życia”.
SPOŻYWAM DUŻE ILOŚCI ALKOHOLU
JESTEM NADMIERNIE CZUJNY
„Wielokrotnie wyciągałem z sejfu pistolet
na dźwięk dzwonka do drzwi.
Straciłem kontakt z wieloma przyjaciółmi.
Jestem porywczy, łatwo się denerwuję
i nieustannie zmagam się
z lękiem, koszmarami sennymi i depresją.
Mimo tego jestem bardzo dumny
ze ścieżki, którą podążałem przez ostatnich 13 lat.
M. Capone”.
Martwiłam się o to,
jak będzie sobie radził poza zespołem,
a jednocześnie marzyłam o jakimkolwiek poczuciu normalności.
Kiedy tata kończył służbę w wojsku,
mieliśmy przenieść się do Teksasu,
wreszcie spędzać razem czas, miało być cudownie.
Bardzo szybko wszyscy zrozumieliśmy, że tak nie będzie.
1 MAJA 2001 R.
Gdy odchodzisz od swojego stada,
szukasz czegokolwiek, co mogłoby wypełnić pustkę.
Nudzi mi się, więc nagram filmik.
Zaczynamy.
Zacząłem dużo pić.
Dostałem antydepresanty.
Pamiętam, że rzucałem kubkami przez okno, gdy mnie ponosiło.
Nigdy mnie nie uderzył. Może tylko popchnął.
Czasami jednak przybierał taką minę, że trzeba było spierdalać.
Tam jest mój tata.
Muszę być cicho.
Pamiętam, jak kiedyś
próbowałam ich rozdzielić.
Nie wyobrażam sobie,
jak Caden musiał się bać,
gdy nagle mierzył się z potworem, którego całe życie wielbił.
Zawalałem szkołę, brałem dużo narkotyków.
Rodzina skupiała się na nim.
To on wrócił z wojny.
Nasze problemy nigdy nie były równie ważne
jak jego zmagania.
Wierzyłem, że Amber i dzieciom żyłoby się lepiej,
gdyby mnie nie było.
Gdy tylko wracam do domu, zaczynają się problemy.
Dla wszystkich.
Dzieci mnie nie lubią. Amber nie chce gadać.
Ich życie byłoby znacznie lepsze, gdyby nie było mnie na świecie.
Pewnego wieczoru Marcus oglądał stare nagrania ze szkoleń.
Ja poszłam spać.
Znalazłam go o piątej nad ranem
z pustą butelką po whiskey i naładowanym pistoletem.
I…
Podniósł go i powiedział: „Odpierdol się ode mnie”.
Zgłosił się po pomoc dla weteranów. Zbadali, jak śpi,
zrobili badania obrazowe, testy psychologiczne.
Nic nie pomagało.
Brał dziesięć różnych leków.
Miał coś na sen, na rozbudzenie, na skupienie, na energię,
na koszmary, na depresję, na stany lękowe.
Brał leki.
Chodził na terapię.
Robił wszystko, co mu kazano,
a było z nim tylko coraz gorzej.
PROBLEMY Z PAMIĘCIĄ
W jego dokumentacji medycznej znalazłam opis badania,
na którym Marcus powiedział,
że często zapomina, jak mają na imię jego współpracownicy.
To mnie zwaliło z nóg.
Byłam już zdesperowana.
Całkowicie zmieniłam podejście.
Zaczęłam skupiać się na alternatywnych metodach leczenia.
RENESANS PSYCHODELICZNY
Żona innego komandosa odezwała się do mnie i powiedziała,
że słyszała o czymś, co mogłoby pomóc Marcusowi.
Oczywiście wtedy było mi to kompletnie obce.
Ibogaina i iboga są znane
w zachodnim świecie jako lek na uzależnienie
od jakichś 50 czy 60 lat.
Praktykujący Bwiti w Gabonie
już od wieków wykorzystują tę substancję
podczas duchowych rytuałów przejścia.
Ibogaina występuje w korze korzeni krzewu rosnącego w Gabonie w Afryce.
A 5-MeO-DMT znajduje się w jadzie ropuchy żyjącej na pustyni Sonora.
Leczenie ibogainą wywołuje
fizjologiczny reset układu nerwowego.
LECZENIE 5-MEO-DMT
A jad ropuchy pozwala puścić wszystko,
co ibogaina wyciąga na wierzch.
PROTOKÓŁ LECZENIA IBOGAINĄ I 5-MEO DZIEŃ 1: IBOGAINA, DNI 3-5: 5-MEO-DMT
CO LECZY IBOGAINA
Zażywane w ramach jednego protokołu
ibogaina i 5-Meo-DMT okazały się bardzo skuteczne
w leczeniu traumy.
Obie substancje są nielegalne w Stanach,
więc Marcus musiałby pojechać do Meksyku.
Gdy mu o tym opowiedziałam, odparł, że to czyste szaleństwo.
Psychodeliki?
Że co, Timothy Leary, Woodstock, te klimaty?
Tańczący ludzie z kwiatami we włosach? Nie rozumiem tego.
FILM EDUKACYJNY
Oto człowiek, który właśnie kupił bilet
w wyjątkową podróż.
Jej koszt?
Kilka dolarów i jego mózg.
Wiedziałem tylko to, co mi mówili, gdy byłem nastolatkiem.
Że psychodeliki to uzależniające narkotyki.
Traci się od nich rozum, smaży się sobie mózg.
To one miałyby ocalić weteranów?
Pochodzę z konserwatywnej, chrześcijańskiej rodziny.
Bałam się, że to jakieś czary voodoo
czy otwieranie portali ciemności.
Byłam tym przerażona.
VIRGINIA BEACH, WIRGINIA
Wróciłem z misji w 2012 roku.
Zaczął się 2013. W maju urodziła się Lola.
Wyjechałem na kolejną misję jakiegoś… 15 maja.
Wtedy bardzo się pokiereszowałem.
HISTORIA LECZENIA
Rozwaliło mi bębenki.
Krwawiłem z uszu i z nosa.
EKSPOZYCJA NA WYBUCH
Wszystkie objawy wstrząśnienia mózgu.
DRŻENIE PRAWEJ RĘKI
Bomby wybuchały niedaleko nas,
więc skumulowały mi się różne urazy ortopedyczne.
We francuskim szpitalu podłączyli mnie do aparatury.
Miałem w mózgu krwiaka tej wielkości.
Był czarny jak smoła.
Miałem okropne bóle głowy wywołane wrażliwością na światło.
Gdy świecili mi w oczy, wymiotowałem.
Wróciłem do Virginia Beach.
Wchodzę do domu, wita mnie żona
i czteromiesięczna córka.
Nic nie mogę zrobić. Jestem bezużyteczny.
Nie pamiętam jej imienia.
Przygotowałam kolację, siedzieliśmy przy stole,
ale DJ niewiele mówił.
Myślałam, że jest smutny po misji,
że musi się oswoić z tym, że wrócił do domu.
W końcu spojrzał na mnie ze łzami w oczach
i spytał, jak długo już jemy kolację.
Ja zdążyłam zjeść, więc mówię, że już jakiś czas.
Popatrzył na mnie i wybiegł z pokoju.
Padł na łóżko zwinięty w kulkę i płakał, ryczał.
Oni nie chcą okazywać słabości. Nie wolno im tego robić.
Nie mogą o niej mówić.
Powinni wszystko…
wytrzymać.
ZDJĘCIA Z MISJI DJ-A SHIPLEYA
Kilka miesięcy później
szykowaliśmy się do dużej akcji.
Mój ówczesny dowódca powiedział,
że nie powinienem brać w niej udziału.
Kazał mi odpoczywać.
Nie ma opcji.
A on na to: „W takim razie ujmę to tak.
Zostajesz, kurwa”.
Pięć dni później wylądowałem w NICoE.
To bardzo nowoczesna klinika rehabilitacji.
Zajmują się tam urazami ortopedycznymi i urazami mózgu.
Badali mnie tam od stóp do głów przez cztery tygodnie.
KOMPLEKSOWA OCENA ZDROWIA PSYCHICZNEGO PO URAZIE MÓZGU
PACJENT BYWA NADMIERNIE CZUJNY, UNIKA TŁUMÓW
GDY SZEDŁ Z PSEM PRZEZ WYSOKIE TRAWY, DOŚWIADCZYŁ INTENSYWNEGO DÉJÀ VU
ZWIĄZANEGO ZE SWOJĄ MISJĄ WOJSKOWĄ
Dali mi leki i mnie uratowali.
ZALECANE LEKI
Potrzebowałem ich,
żeby wytrzymać w mojej skorupie do końca służby.
Gdy stamtąd wyszedłem, byłem jak młody bóg i mogłem wracać do akcji.
Zaliczyłem jeszcze cztery misje.
Wszystko, co czytałem o ibogainie, brzmiało okropnie.
Ludzie opisywali swoje doświadczenia,
w których przechodzili przez najmroczniejsze otchłanie piekła
podczas 12-godzinnej fazy.
Kłóciliśmy się o to.
Mówiłem Amber, że to dosłownie jakieś szaleństwo.
Gadaliśmy o tym przez jakiś rok.
Dzieci na to wszystko patrzyły. Tak nie mogło być.
W końcu powiedziałam mu po prostu,
że jeśli nie spróbuje,
zabieram dzieci i odchodzę.
Wyczerpałem inne możliwości.
Byłem już gotów zrobić wszystko,
tak bardzo byłem zdesperowany.
Przeszedł liczne terapie mózgu, próbował wielu różnych rzeczy.
Myślałem, że to kolejna ściema, która niczego nie zmieni.
Już to widzieliśmy.
GRANICA PAŃSTWA 3 MILE
W Meksyku najpierw przyjmuje się ibogainę.
KLINIKA AMBIO
Kilka dni później bierze się 5-MeO-DMT,
zwane też „ropuchą”.
Był ze mną mój terapeuta, lekarz i pielęgniarka.
Jedyne, o czym wtedy marzyłem,
to żeby znowu być sobą.
Włączyli muzykę.
Siedziałem w łóżku i po prostu…
czekałem.
Chociaż nie miałem pojęcia, co się wydarzy.
W pewnym momencie słyszałem tylko
jazgot jak od piły łańcuchowej
i czułem kompletny chaos.
Jakbym dostawał kopa w jaja, i jeszcze raz, i jeszcze.
I nie mógł uciec.
Miałem wrażenie, jakby ktoś mi tasował karty przed oczami.
Przelatywały przed nimi tysiące obrazów.
Widziałem sceny z mojego dzieciństwa.
Widziałem mojego tatę.
Może to było jakoś powiązane, a może to był przypadek.
Potem zobaczyłem Josha.
Nie mówiłem o tym,
ale to ja miałem przeprawić nas przez tę rzekę.
To ja miałem odpowiadać za znalezienie miejsca,
w którym ją przekroczymy,
ale byłem gdzieś indziej.
Bardzo mi to ciążyło na umyśle i na sercu.
Zobaczyłem go, z kręconymi włosami, z uśmiechem na twarzy.
To był radosny obraz. Wszystko z nim w porządku.
Zobaczyłem trudne chwile mojego życia z innej perspektywy.
Uświadomiłem sobie, że nie ma w nich mojej winy.
Spadał ze mnie ciężar.
Jakby mój mózg przechodził defragmentację.
Wszystkie mury, które wokół siebie zbudowałem, runęły.
Znikało ego
i stawałem się czystą wersją człowieka,
który kocha wszystko.
Czułem się lekki.
Jakby rozpoczął się dla mnie nowy dzień.
SAN DIEGO, KALIFORNIA
Nie wiem, jak opisać tatę po powrocie.
Było w nim dużo więcej spokoju.
Jego spojrzenie było…
mniej martwe, puste.
Wcześniej nie czułem, że patrzę na niego, tylko przez niego.
Kiedy zobaczyliśmy, że tata robi postępy,
wszyscy zaczęliśmy nad sobą pracować.
W miarę jak wracał do zdrowia, cała rodzina zaczęła lepiej działać.
Gdy zobaczyłem Amber po moim doświadczeniu z ibogainą,
od razu powiedziałem jej,
że musimy opowiedzieć o tym
wszystkim naszym cierpiącym znajomym, żeby im ulżyć.
Tak to wszystko się zaczęło.
UNIWERSYTET STANFORDA
Spotkałem się z Marcusem i Amber.
Rozmawiałem z Marcusem przez pół godziny.
Wydał mi się skromnym, życzliwym,
zupełnie normalnym mężczyzną.
Potem Amber opowiedziała mi,
że do niedawna nie był w stanie nawet wkręcić żarówki.
Z bardzo złego miejsca wrócił do normalności.
To mnie zafascynowało.
To jedna z takich kwestii w medycynie,
przy której trzeba mieć odwagę zaryzykować.
Jaki procent żołnierzy w twojej jednostce
zaginął, został ranny albo poniósł śmierć w akcji?
Jakieś 25-30%.
Jak często czujesz się odcięty od innych ludzi?
Odizolowany, niezainteresowany?
- Codziennie. - Codziennie?
Cały czas.
Masz poczucie winy?
WYWIAD PRZED TERAPIĄ: HERBERT D.
Chyba tak.
Na pewno tak.
To będzie pierwsze neuronaukowe badanie wpływu ibogainy na ludzi.
Celem jest zbadanie jej skuteczności
w leczeniu chorób psychicznych i neurologicznych,
na które cierpią weterani.
Wielu weteranów przeżyło mnóstwo wybuchów.
Jednym z tego najczęstszych skutków są urazy wewnątrzczaszkowe.
URAZY MÓZGU NA ŚWIECIE
Czy ten wstyd i wina są związane z twoimi doświadczeniami z wojska?
- Tak. - Dobrze.
Nie mogę sobie poradzić z tym…
w jaką stronę poszło moje życie, gdy byłem w SEALs.
Przypomnij mi, w którym roku zaczęły się bóle głowy.
- 2007. - 2007.
Tak.
Zwykle,
tak jak teraz, boli mnie tylko po jednej stronie.
Ciągle czuję ból z boku głowy.
- Jasne. - Nieustannie.
Chwileczkę.
O rany.
Biegiem pod górę!
NAGRANIA Z OŚRODKA SZKOLENIOWEGO
Broń do góry!
Wielu z nas czuje, że wojsko to nasze powołanie.
Cel naszego życia.
Ale to tylko mundur,
jeden z wielu, które zakładamy w ciągu życia.
W końcu się go zdejmie.
Ja już go zdjąłem.
Kim ja teraz jestem?
Idę do pracy, idę poćwiczyć, wracam do domu i siedzę na kanapie.
Nie mogę przestać wspominać.
Nie umiem spojrzeć w przyszłość.
Mam wyjebane na przyszłość.
Wiem jednak, że nie mogę tak przeżyć reszty życia.
Nie wiem tylko…
jak to zmienić.
Czy to ma sens?
Zakończyłem służbę w 2018 r.
Odszedłem.
Zacząłem robić deskorolki.
Z pozoru miałem wszystko.
Śliczną żonę, dwie zdrowe córki,
wszystkie palce, piękny dom.
Nie miałem na co narzekać.
Tylko że chciałem umrzeć.
Gdy odchodzi się z zespołu,
traci się cel,
powód, żeby wyskakiwać z łóżka o 5.00 rano.
To boli.
Byłem na samym dnie.
Śmiertelna choroba byłaby dla mnie darem.
Nie postrzegał mnie już jako żony.
Byłam raczej jego opiekunką.
Pod koniec każdego dnia byłam wykończona.
Robiłam wszystko, co było trzeba.
Mamy też dwójkę dzieci.
Musiałam je chronić i udawać, że wszystko gra,
żeby nie zauważyły, że tata się rozpada.
Prosiłam go, żeby powiedział mi, co się z nim dzieje.
Mówił, że w każdej sekundzie myśli tylko o tym, że chce się zabić.
Nawet wtedy, gdy to mówił.
Przyjęłam to
i poczułam, że teraz mam szansę mu pomóc,
bo sam błaga o pomoc.
Jeśli jeszcze nie wiecie,
w ciągu ostatnich dwóch tygodni w społeczności SEAL były dwa samobójstwa.
Straciliśmy dwóch ukochanych przyjaciół.
To się dzieje za często.
Chcielibyśmy zrobić kampanię społeczną mówiącą o tym,
że wielu z nas było na skraju, ale wróciło.
Mam nadzieję, że dotrze do wielu osób,
zwłaszcza do naszych kompanów, którzy cierpią,
i że powstrzyma ich to przed odebraniem sobie życia.
To tyle.
- Chcesz przećwiczyć? - Tak.
Dobra.
Nastał ponury okres dla naszej społeczności.
Straciliśmy dwóch kolejnych przyjaciół.
Każdy z nas ma swoją historię i swoje zmagania.
Nie musisz walczyć sam.
Pozwól nam walczyć z tobą.
Od 11 września w walce zginęło 7100 żołnierzy.
W tym samym czasie
wśród weteranów doszło do około 30 100 samobójstw.
Ich liczba wynosi już niemal 22 dziennie.
Można szybko policzyć,
że tracimy 4,3 raza więcej ludzi,
aktywnych żołnierzy lub weteranów, wskutek samobójstw
niż w walce z wrogiem.
Gdzieś pod koniec 2019 roku
Amber i Marcus nakręcili film.
Pamiętam, że leżeliśmy z DJ-em w łóżku,
gdy zobaczyliśmy go na jej Instagramie.
Rozpłakałem się.
Rozkleiliśmy się oboje.
Poznałem Marcusa na przełomie 2003 i 2004 roku.
Wyglądał jak zawodnik NFL.
Miał renomę doskonałego komandosa.
W tym filmiku mówił o tym, jak bardzo cierpiał,
jak bardzo było z nim źle.
Był niewiarygodnie szczery.
Wcześniej myślałem, że nikt poza mną nie ma takich problemów.
Zadzwoniłam do Amber i poprosiłam ją,
żeby pomogła mi przekonać do tego DJ-a.
Patsy powiedziała, że jeśli ją kocham, mam to zrobić.
To dziwne.
Jeśli kochasz swoją żonę, masz wziąć psychodeliki w Meksyku.
Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze.
Ja też.
- Do zobaczenia po. - Nie mogę się doczekać.
Najtrudniej było odstawić leki.
Brałem pewnie z 60 tabletek dziennie.
Trzeba odstawić wszystko.
Co zabawne, na wstępie robią test na narkotyki.
Na Adderall i inne stymulanty, żeby nikt nie umarł.
- Już? - Tak.
Zaczyna się od ibogainy.
Siedzieliśmy w kręgu przy ogniu.
Wyraźmy naszą wdzięczność dla ibogi
i tradycji Bwiti.
To było kompletnie odklejone.
Nie wierzyłem, że to robię.
No ale dobra.
Mówiliśmy, czego chcemy się pozbyć,
zapisywaliśmy to i wrzucaliśmy do ognia.
Ja wrzuciłem czystą kartkę,
bo wiedziałem, że i tak nie pozbędę się tego, czego chcę.
- Czyli czego? - Wszystkiego.
Wzięliśmy ibogainę, założyliśmy opaski na oczy
i położyliśmy się.
Grali nam na misach i robili inne cuda.
Myślałem, że coś zrobiłem źle.
Trochę poleżałem, zaczęło mi brzęczeć w uchu.
Wszystko zgodnie z zapowiedzią, a potem nic.
Zasnąłem.
Tak mi się wydawało.
Ta substancja zabiera człowieka na brzeg urwiska.
A potem się spada.
Widziałem latające wokół mnie szuflady.
Były tęczowe. To były wspomnienia i myśli.
Mogłem wejść w dowolną z nich.
Jakbym cofał się w czasie.
Mogłem zobaczyć wszystko, co zechcę.
Po prostu.
Chciałem zobaczyć zmarłych kumpli,
ale nie zdołałem.
Poczucie czasu się zakrzywia, ale na pewno byłem długo
na planie Cudownych lat.
Żartujesz? Wiesz, ile wydałem na ten samochód?
Fred Savage, Wendy.
Jedli kolację z mikrofali przed telewizorem.
Było wszystko.
Siedziałem na brązowej kanapie i ich obserwowałem.
Ich normalne życie rodzinne, rozmowy o szkole.
Co widzieli w autobusie, co robią w pracy.
Zwykła rodzinna kolacja.
Byłem tym zafascynowany.
Czułem się normalnie.
Marzyłem o takiej rodzinie, bo dorastałem przed telewizorem.
Jeśli uda mi się stworzyć taki dom dla moich dzieci,
może skończą lepiej niż ja.
Wszystkie wspomnienia, które zobaczyłem, były z mojego dzieciństwa.
DJ, cicho.
Ekipa, cichutko.
Zobaczyłem mojego ojca,
jak mnie lekceważył i upokarzał przy ludziach.
Nie dostaniesz się do wojska.
Wszystko uderzało we mnie po raz kolejny.
Zobaczysz, jak wrócisz, gówniarzu.
Mieliśmy pięcioakrową farmę z dużym polem.
Kazał mi je kosić.
Robiłem to wcześnie rano, wszędzie była rosa.
Kawałek do przodu, cofasz, i tak w kółko.
Trwało to wieki. Schodziło mnóstwo paliwa.
Czułem wilgotność Wirginii.
Koszulka mi ciążyła.
Wokół drzew z ziemi wystawały korzenie.
Przyciąłem jeden z nich.
Kosiarka zaczęła stukać.
Usłyszał to.
Mój stary był wielki.
Ważył ponad 110 kg, cały był wydziarany.
Biegł na mnie.
Byłem obsrany ze strachu, myślałem, że mnie zabije.
Patrzyłem, jak złapał kosiarkę,
podniósł ją nad głowę, walnął nią o ziemię
i roztrzaskał na kawałki.
Czułem, jak pulsuje w nim wściekłość, jak bardzo jest na mnie wkurwiony.
Potem coś się zmieniło i to nie ojciec krzyczał na mnie,
tylko ja krzyczałem na Lolę.
Zrobiłem dokładnie to samo.
Rozbiłem jej domek dla lalek w drobny mak.
Miałem taką minę jak ojciec.
Potem znów coś się zmieniło i pojawiła się Patsy.
Czułem jej emocje.
…gdy się poznaliśmy…
Poczułem piekło, przez które przeszła
i które to ja spowodowałem.
Serce mi pęka…
Jak wtedy, gdy ojciec zdradzał matkę.
Zdradzałem Patsy.
Ciągle miałem jakieś romanse.
Miałem pełną jasność umysłu.
Wiedziałem, co muszę zrobić.
Wrócić do domu i o wszystkim jej opowiedzieć.
Spakowaliśmy się.
Przekroczyliśmy granicę.
O 17.00 mieliśmy samolot do domu.
Wszyscy zaczęli dzwonić do żon.
Słyszę, jak się witają, a u mnie poczta głosowa.
Dzwonię na domowy.
Nic.
Dobra.
Potem przychodzi mail.
„Hasło do twojego Instagrama zostało zmienione”.
Nie kojarzę tego.
Czytam dalej. To było moje sekretne konto.
To, o którym Patsy nie wiedziała.
To, przez które ją zdradzałem.
Dowiedziała się.
Dowiedziałam się, gdy brał ibogainę w Meksyku.
Zaczęłam się zastanawiać,
dlaczego zaczął szukać pomocy po czterech latach.
Co się stało?
Weszłam na jego skrzynkę mailową,
czego nigdy nie robiłam.
To było szokujące.
Nie potrafię tego opisać.
Trzeba to przeżyć.
Jak wtedy, gdy przyszli mi powiedzieć, że mój mąż zginął.
To uczucie znają tylko ludzie, którzy zostali zdradzeni.
Straciłam go.
Mój DJ by mi tego nie zrobił.
Lądujemy w Norfolk, wracamy do punktu zbiórki.
Są wszystkie żony oprócz mojej.
Idę na górę do mojego biura,
a w nim stoi z 20 kartonów upakowanych od podłogi do sufitu.
Podpisane: spodnie, bluzy, koszulki, buty, wszystko.
To już koniec.
Nie naprawię tego. Przegiąłem.
Pojechałem nad ocean.
Zaparkowałem na prywatnej plaży, pod samą bramą,
i siedziałem.
Myślałem o wszystkim, co zrobiłem, czego doświadczyłem w Meksyku
i wszystkim innym. O murach, które zbudowałem.
Wtedy mnie zawołała.
Ja pierdolę.
Zatrzymała się i zaparkowała kilka metrów ode mnie.
Siedziałem na pace.
Siedział ze spuszczoną głową, a obok leżał jego pistolet.
Powiedziała: „Jak mogłeś mi to zrobić?”.
Ona ryczy, ja ryczę.
Zdjęła mi okulary.
Wtedy po raz pierwszy od czterech lat go zobaczyłam.
Wcześniej jego oczy były mroczne i smutne, nie było w nich życia.
Cofnęła się. Powiedziałem, że bardzo ją przepraszam.
Usiadła, spojrzała na mnie. Siedzieliśmy tam dwie godziny.
Usiadła i powiedziała:
„Opowiedz mi”.
- „Co?” - „Wszystko.
Każdy najmniejszy szczegół”.
Nie chciałam po prostu go zostawić i zniknąć z jego życia.
Wiele przeszliśmy i w końcu nam się udało.
Znaleźliśmy coś, co mu pomogło.
Tak zaciekle walczyliśmy, że nie chciałam stracić
tego związku
i mężczyzny, który na kolanach pytał Danny’ego,
czy może mnie poślubić.
Niestety zmagam się z depresją.
Nie wiem czemu. Przychodzi i odchodzi.
Gdy się nasila, jest bardzo ciężko.
Ludzie niesłusznie uważają,
że psychodeliki wystarczy wziąć raz i czynią cuda.
One otwierają.
Dają nowe, czyste płótno do zamalowania od zera,
ale trzeba mieć plan działania i zintegrować to doświadczenie,
pracować dalej. Inaczej można wrócić do punktu wyjścia.
Proces nie kończy się na zażyciu substancji.
Dobrze wyglądasz. Lepiej niż ostatnio.
Moim zdaniem gorzej.
Chyba nie jest źle.
Bywają gorsze dni.
Nawet nie pod kątem fizycznym, ale psychicznym i umysłowym.
Myślę, że nasza misja w 2007 r. była przyczyną tego,
co później się ze mną stało.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Pogadaliśmy przez 5 min i nigdy nie wróciliśmy do tematu.
Widzieliśmy się, gdy byłeś w szpitalu.
Nie rozmawialiśmy o Red Wings.
- Nie. - Nigdy.
Co sądzisz o wyjeździe do Meksyku?
Nie wiem.
Dajesz się uwięzić we własnej głowie.
Zamykasz drzwi na klucz i oddajesz go komuś innemu.
I spędzasz tam ile, 13-14 godzin?
Ile by to nie trwało.
To zależy od twoich intencji i przygotowania.
Wiedząc to, co wiem teraz, mówię kumplom,
że totalnie powinni spróbować.
Byli tam ze mną straszni goście.
Najgorsze typy, jakich widziałem.
Rzeczy, o których opowiadali, były potworne.
- Ile z wojska? - Nic. Dużo gówna z dzieciństwa.
Słyszysz to i myślisz: „Kurwa, stary,
żyjesz z czymś takim od 40 lat?”.
Co budzi najwięcej twoich oporów?
Rzeczy z dzieciństwa czy z marynarki?
Wszystko.
Kiszenie tego w sobie nie działa.
- Zrobisz to jeszcze raz? - Jeśli będziesz chciał, tak.
Nikomu nie ufam. Każdy z moich przyjaciół to powie.
Ale jeśli mój kumpel coś mówi, mogę mu uwierzyć.
Więc skoro to pojebane hipisowskie gówno działa,
skoro im to pomogło,
powinienem spróbować.
Tak teraz o tym myślę.
To się nie kończy.
Gdzie Matty? Zwiał w ostatniej chwili?
- Jestem dumna. - Obym się nie zesrał przed kamerą.
Będzie dobrze.
No dobra.
Jakbyście szykowali się na misję.
Tak się czuję.
Pojechałem z Mattym, żeby go przekonać.
Zrobiłem już kolosalny postęp względem tego, gdzie byłem w 2019 r.
Zawsze jednak może być lepiej.
Jak się czujesz przed ceremonią?
- Wspaniale. - Bo już wiesz, co cię czeka.
Będę wspierać w tym procesie dwóch świetnych kolesi.
A ty jak?
Trochę się jaram, a trochę cykam.
- Robiłeś kiedyś coś takiego? - Nie.
Nic?
Może się zdarzyć, że kogoś zobaczysz.
Jakichś ludzi.
Możesz usłyszeć głosy
albo mieć wrażenie, że wchodzisz w jakąś interakcję.
To się będzie zmieniać.
Odetnie mnie też fizycznie? Nie będę mógł wstać?
Przywykłeś do trudnych sytuacji, więc pewnie masz już na coś takiego…
odporność psychiczną, ale to i tak ciężkie.
Tak.
Jezu Chryste, w co ja się wpakowałem?
Witam, panowie. Cieszymy się, że tu jesteście.
To dla nas zaszczyt.
Czego chcę się pozbyć?
Wstydu, poczucia winy, zwątpienia w siebie,
żalu wobec przeszłości i nierozwiązanych sporów.
DZIEŃ 1
Chcę odnaleźć wewnętrzny spokój.
Uporządkować priorytety
i przez kolejne 40 lat być oddanym rodzinie i przyjaciołom.
Nie zmarnuję ani jednego dnia.
Nie lubię przemawiać.
Najważniejsze dla mnie jest to,
że nie chcę dłużej żyć w strachu.
Amen.
Marcus, chcesz coś dodać z perspektywy osoby doświadczonej w ceremoniach?
Każdego dnia jestem wdzięczny,
że te środki do mnie przemówiły
i że teraz mogę podzielić się nimi z moimi przyjaciółmi,
moimi braćmi z zespołu.
Zasługujecie na szczęście
i na dobre życie.
To wszystko jest w was. Obyście to dziś odnaleźli.
Nigdy nie przepracowałem Red Wings.
Długo nie byłem w stanie spojrzeć w lustro.
- W porządku? - Tak.
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki.
Dźwigam na barkach zwłoki moich kumpli.
Nigdy ich nie zostawię.
Nie zapomnę o nich.
Nie wierzę, że mogłem potem dalej służyć.
To absurdalne.
SEALs było dla mnie wszystkim,
a teraz chcę się od tego odciąć.
Chcę znaleźć odpowiedzi, których wcześniej nie miałem.
Zobaczyłem grupę ludzi.
Jeden z nich zaczął odchodzić.
Jakbym patrzył w lustro.
On gapił się na mnie, a ja na niego.
To trwało i trwało…
aż zwymiotowałem.
Gdyby ktoś tak na mnie spojrzał na ulicy,
wiedziałbym, że mam kłopoty.
Może to było moje ego.
Ego mówi o tym, jak sami siebie postrzegamy.
Kształtują je nasze doświadczenia.
Moje jest, kurwa, potworem.
Już mi się to nie podoba.
- To normalne, że się stresuję? - Tak.
- Tak.
Już to robiłem, a też się boję.
Ibogaina szoruje człowieka od środka jak papier ścierny,
a potem 5-MeO delikatnie wszystko wygładza.
DZIEŃ 3. LECZENIA 5-MEO-DMT, CZYLI TZW. „ROPUCHĄ”
To jak docieranie do oceanu istnienia.
Te substancje bardzo skutecznie przełamują barierę
między nami a resztą świata, która jest tylko psychologiczna.
Kiedyś prowadzący powiedział mi: „Możesz poczuć, że wybuchniesz.
Daj sobie wybuchnąć.
Możesz poczuć, że umierasz. Daj sobie umrzeć”.
Właśnie do tego tutaj dążymy.
Dziękuję.
Kurwa…
To wszystko czysta miłość.
Całe życie chciałem po prostu coś poczuć.
Chodź tu. Dzięki Bogu.
- Tak. - Bardzo ci dziękuję.
- Dziękuję ci za to. - Proszę.
- Moje dzieci ci dziękują. - Wiem, stary.
Kocham cię, bracie. Kocham cię.
O kurwa.
Wciąż jeszcze wiele przed tobą.
Brawo, stary.
Wypuść to.
Dobra, wystarczy.
Zostań w tym.
Nie ogarniam.
Nadal cię trzyma.
Źle się czuję.
To minie.
- Ja nadal szukam wojny. - Wszystko jest dobrze.
Jest w porządku.
Czułem, że nie będzie chodzić o wojsko,
ale nie podejrzewałem, że to pójdzie w taką stronę.
Wszedłem w ten proces z różnymi oczekiwaniami.
Oto moje problemy. Zajmijmy się nimi.
Gdy zaczyna się działanie ropuchy,
zasłony się odsuwają.
Ropucha je odsłania i mówi: „Tym się nie przejmuj.
Co jest za tobą?
To stare, zardzewiałe pudło w kącie,
owinięte łańcuchami i zasnute pajęczyną,
z którego na podłogę cieknie szlam.
Zajmiemy się nim, a nie tym, co sobie zaplanowałeś”.
Kurwa!
Było tam dużo tam gówna.
Spraw z dzieciństwa.
Traum.
Moja rodzina nic o tym nie wiedziała.
Dawno temu porzuciłem religię.
Przestałem wierzyć lata temu.
Mam już dość strachu.
Tylko to pamiętam.
Jesteś nieustraszony.
Już po wszystkim.
To już za tobą.
Od bardzo dawna.
Chcesz się położyć?
- Chcę, żebyście tu byli. - Dobra. Nigdzie nie idziemy.
Opowiesz mi, czego doświadczyłeś?
Pod koniec zobaczyłem moją duszę,
moje ciało i moją świadomość.
Czy jestem gotów znów być jednością?
I wtedy w jakiś metafizyczny sposób się połączyłem.
Zobaczyłem perspektywę tych młodych mężczyzn,
którzy stali na polu bitwy naprzeciw mnie.
Zobaczyłem, co było po drugiej stronie.
Czy wojsko istniałoby, gdybyśmy nie maltretowali dzieci?
Zostało ze mną takie pytanie.
Czy od czasu ceremonii czułeś się przygnębiony?
Nie.
Ani trochę.
W ogóle.
Czy widzisz jakąś różnicę, gdy patrzysz w lustro?
Pokochałem siebie.
Dziś rano myję zęby i mówię: „Kocham cię”.
Nie mogę tego powstrzymać, to się ze mnie wylewa.
W moich oczach jest światło, którego nie widziałem od dziecka.
Dzięki.
Zdecydowana większość badanych nie tylko zareagowała na leczenie.
Nie wykazuje teraz objawów nawet łagodnego stresu pourazowego.
Czuję się lekko. Zniknęło napięcie w moim ciele.
Ustąpił ból głowy, który czułem przez 12 lat.
Miałem wrażenie, że mój mózg się regenerował.
Tak jakby rósł.
Odkąd ostatnio rozmawialiśmy, byłeś wobec siebie krytyczny,
czułeś się winny, niewystarczający, nieważny?
Nie.
Samokrytyczny, niewystarczający, nieważny?
- Surowy wobec siebie? - Nie.
Chciałeś zrobić sobie krzywdę albo umrzeć?
Czy coś się w tym zakresie zmieniło?
Tak.
O rany.
Już tego nie chcę.
- Nie wierzę, że było ze mną tak źle. - Tak.
Potrzebujemy większej próby.
Dobrze byłoby też częściej zbierać dane.
Wtedy jeszcze lepiej poznalibyśmy cały proces.
To pierwsze podejście.
Przed nami nadal dużo pracy.
Wiemy jednak, że istnieje narzędzie,
które w tak dużym stopniu może leczyć umysł.
To niespotykane.
SZEŚĆ MIESIĘCY PO TERAPII
Jestem ciekawa, jak się miewasz.
W Meksyku dostałem wpierdol.
Ale poczułem połączenie ze wszystkim.
- Tak. - Ze wszystkim.
Poza tym…
wróciłem do wiary,
którą dawniej porzuciłem.
Byłem bliski śmierci.
Śmierć jest przerażająca, ale…
w Meksyku zrozumiałem, że znacznie bardziej bałem się życia.
To było we mnie od dziecka.
Napędzało wszystkie moje działania.
Stałem się taki, bo chciałem być straszny, niebezpieczny.
Chciałem być kimś,
kto nie musi się obawiać, że zostanie ofiarą.
Rozumie pani?
Myślałem, że jeśli taki będę, ten strach zniknie.
Nie będę musiał się bać. To było kłamstwo.
To było kłamstwo.
Nadal się bałem.
Uważam, że wszyscy rodzimy się niewinni,
a potem mierzymy się z życiem.
Zaczynamy słuchać głosu w naszej głowie,
który nas sabotuje.
Gdy teraz mam gorsze momenty, nie jestem w nich więźniem,
tylko obserwatorem.
Nie czuję się już osaczony.
Chodź, wariacie.
Pomogliśmy czterystu weteranom.
Tylko w tym roku było ich 125.
Znów czują się połączeni.
Odzyskują znaczenie i cel swojego życia.
Każdy weteran, któremu pomagamy,
zna kilku, którzy cierpią.
Chcą dzielić się tym z przyjaciółmi.
Siema.
Jak tam?
JEŚLI MASZ MYŚLI SAMOBÓJCZE LUB ZNASZ KOGOŚ, KTO JE MA,
ZAJRZYJ NA STRONĘ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Zofia Sław