1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:31,364 --> 00:00:32,741
ฉันจะถามบางคำถาม

4
00:00:32,824 --> 00:00:36,703
- เกี่ยวกับประสบการณ์การรบของคุณ
- ครับ

5
00:00:36,786 --> 00:00:38,204
(สัมภาษณ์ก่อนรักษา: โจ เอช.)

6
00:00:38,288 --> 00:00:39,622
(เจฟฟ์ ดับเบิลยู.)

7
00:00:39,706 --> 00:00:41,958
เดาว่านี่คือตอนที่แย่สินะครับ

8
00:00:42,459 --> 00:00:43,293
(คริส เอ็ม.)

9
00:00:43,376 --> 00:00:46,796
ตอนเป็นทหาร บ่อยแค่ไหนที่คุณระดมยิงใส่ศัตรู

10
00:00:46,880 --> 00:00:48,214
หลายครั้งครับ

11
00:00:48,298 --> 00:00:50,675
แล้วคุณเคยเห็นคนถูกยิงจะจะไหม

12
00:00:50,759 --> 00:00:51,634
เคยสิครับ

13
00:00:51,718 --> 00:00:55,013
บ่อยแค่ไหนที่คุณเสี่ยงภัยจากการถูกจับ

14
00:00:55,096 --> 00:00:58,058
ถูกล้อม ซุ่มโจมตี บาดเจ็บหรือเสียชีวิต

15
00:00:58,141 --> 00:01:01,436
หนึ่งถึงสองครั้ง สามถึง 12
13 ถึง 50 หรือ 51 ครั้งขึ้นไป

16
00:01:01,519 --> 00:01:02,645
ห้าสิบเอ็ดครั้งขึ้นไป

17
00:01:09,194 --> 00:01:12,739
คุณพบว่าตัวเอง
มองโลกในแง่ร้ายหรือโทษตัวเองไหมคะ

18
00:01:12,822 --> 00:01:14,074
แน่นอนครับ

19
00:01:14,157 --> 00:01:16,868
- วิตกกังวลหรือประหม่าล่ะ
- แน่นอน

20
00:01:16,951 --> 00:01:19,913
คุณได้ใช้ยาเพื่อควบคุมอาการหรือเปล่า

21
00:01:19,996 --> 00:01:24,042
ครับ อย่างไซโคลเบนซาพรีนกับแอมเบียน

22
00:01:24,125 --> 00:01:25,835
(รอน บี.)

23
00:01:25,919 --> 00:01:28,713
แจกกันเป็นว่าเล่นในหน่วยซีล

24
00:01:28,797 --> 00:01:30,924
เวลาส่องกระจก ผมไม่เห็นอะไรเลย

25
00:01:31,007 --> 00:01:35,345
เห็นแค่เปลือกนอกของคนที่พยายามเสแสร้ง

26
00:01:46,689 --> 00:01:49,067
คุณเคยรู้สึกเศร้าหรือไม่มีความสุขไหม

27
00:01:49,150 --> 00:01:50,276
เศร้าครับ ใช่

28
00:01:50,360 --> 00:01:54,489
บางครั้งผมก็คิดว่าจะดีกว่าไหม
ถ้าผมไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

29
00:01:54,572 --> 00:01:55,657
นั่นแหละ

30
00:01:55,740 --> 00:01:58,952
อาทิตย์ที่แล้วผมโกหกตอนที่คุณถามว่า
ผมเคยอยากฆ่าตัวตายไหม

31
00:01:59,035 --> 00:02:00,161
ผมเคยอยากจริงๆ

32
00:02:09,712 --> 00:02:11,631
คุณเคยใช้สารหลอนประสาทมาก่อนไหม

33
00:02:11,714 --> 00:02:13,133
ไม่ครับ

34
00:02:13,633 --> 00:02:14,884
ไม่

35
00:02:14,968 --> 00:02:16,052
ไม่ครับ

36
00:02:21,766 --> 00:02:25,019
("บัดนี้ ข้าเคยชินกับความเจ็บปวด)

37
00:02:25,103 --> 00:02:29,607
(ข้าอดทนฝ่าคลื่นและสงครามมามาก)

38
00:02:29,691 --> 00:02:31,943
(ให้การผจญภัยครั้งต่อมาเริ่มขึ้นได้")

39
00:02:32,026 --> 00:02:35,822
(โอดิสเซียส - โอดิสซีย์ โดยโฮเมอร์)

40
00:02:35,905 --> 00:02:39,242
(ฝ่าคลื่นและสงคราม)

41
00:02:39,325 --> 00:02:40,326
มาร์คัส

42
00:02:41,369 --> 00:02:44,747
เล่าประสบการณ์บำบัด
ด้วยสารไซคีเดลิกครั้งแรกให้ฟังหน่อยสิครับ

43
00:03:02,265 --> 00:03:06,227
ตอนแรกผมแค่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

44
00:03:06,311 --> 00:03:08,021
มันจะเริ่มเมื่อไหร่

45
00:03:09,606 --> 00:03:14,485
แล้วผมก็เริ่มได้ยินเสียงหึ่งๆ ที่หู

46
00:03:18,072 --> 00:03:22,869
จู่ๆ ผมก็ถูกวาร์ปไปยังช่วงต่างๆ ของชีวิต

47
00:03:30,001 --> 00:03:33,421
ภาพจำนวนมากของทุกอย่างผ่านไปเร็วมาก

48
00:03:33,504 --> 00:03:38,426
จ่าเอกโจชัว ที. แฮร์ริส
จากหน่วยนาวีซีลจมน้ำหลาก

49
00:03:38,509 --> 00:03:40,762
ในอัฟกานิสถานช่วงเดือนสิงหาคมปี 2008

50
00:03:41,262 --> 00:03:42,555
พ่อหนูอยู่ตรงนั้น

51
00:03:42,639 --> 00:03:44,098
ใช่แล้ว

52
00:03:44,182 --> 00:03:45,600
นั่นพ่อหนู

53
00:03:45,683 --> 00:03:48,937
ยาดึงสิ่งต่างๆ ที่อยากให้เราเห็นออกมา

54
00:03:49,020 --> 00:03:50,480
และเราไม่รู้ว่าทำไม

55
00:03:52,315 --> 00:03:54,776
แต่มันมักบอกเล่าเรื่องราวเสมอ

56
00:04:03,117 --> 00:04:07,747
ระหว่างการบำบัด ผมรู้สึกแย่มากอยู่หลายชั่วโมง

57
00:04:09,249 --> 00:04:13,294
นักบำบัดบอกว่าเธอไม่คิดว่า
เคยเห็นใครที่มีช่วงเวลายากลำบากขนาดนี้

58
00:04:13,378 --> 00:04:16,589
ตลอด 20 ปีที่ดูแลการใช้ยามา

59
00:04:16,673 --> 00:04:18,174
(มาร์คัส คาโปน นาวีซีล 2001-2013)

60
00:04:20,385 --> 00:04:22,053
ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี

61
00:04:22,136 --> 00:04:24,514
ผมมองเป็นเหรียญตราเกียรติยศนะ

62
00:04:25,598 --> 00:04:28,434
ว่าผมมีหลายเรื่องให้ต้องฟันฝ่า

63
00:04:31,896 --> 00:04:34,649
ฉันอยากเป็นนาวีซีล

64
00:04:34,732 --> 00:04:37,193
{\an8}ฉันอยากเป็นนาวีซีล

65
00:04:37,277 --> 00:04:38,987
{\an8}(การฝึกนาวีซีล
โคโรนาโด แคลิฟอร์เนีย)

66
00:04:39,070 --> 00:04:40,488
{\an8}ฉันอยากตัดผมออกให้หมด

67
00:04:40,571 --> 00:04:43,283
{\an8}ฉันอยากตัดผมออกให้หมด

68
00:04:43,366 --> 00:04:46,786
ฉันอยากเป็นนาวีซีล

69
00:04:46,869 --> 00:04:49,497
ฉันอยากเป็นนาวีซีล

70
00:04:49,580 --> 00:04:52,375
ถ้ากล้าก็วิ่งไปกับฉันสิ

71
00:04:53,126 --> 00:04:54,168
ได้เวลาโต้คลื่น

72
00:05:01,301 --> 00:05:05,054
การฝึกนาวีซีลคือการฝึกที่ต้องใช้

73
00:05:05,680 --> 00:05:08,391
ทั้งร่างกายและจิตใจมากที่สุดบนโลกนี้

74
00:05:10,476 --> 00:05:11,769
มันถึงได้มีเสน่ห์ดึงดูดมาก

75
00:05:13,563 --> 00:05:16,816
เราเริ่มจาก 175 คน

76
00:05:18,026 --> 00:05:20,695
และลงเอยด้วยการเหลือ 23 คนในหน่วย

77
00:05:22,572 --> 00:05:24,449
ขึ้นมา ใช่แล้ว

78
00:05:24,532 --> 00:05:25,575
พาเขาขึ้นมา

79
00:05:28,119 --> 00:05:28,953
กลับมา

80
00:05:29,620 --> 00:05:30,747
ฟื้นได้แล้ว

81
00:05:30,830 --> 00:05:33,958
คนมากมายออกจากการฝึกหน่วยซีล
พร้อมอาการบาดเจ็บตลอดชีวิต

82
00:05:34,667 --> 00:05:39,005
แต่ผมไม่เคยลังเลเลย ไม่เคยคิดจะลาออกเลย

83
00:05:41,341 --> 00:05:44,719
ระบบความคิดแบบนั้นเริ่มมาตั้งแต่ผมอายุยังน้อย

84
00:05:44,802 --> 00:05:47,805
เราต้องประสบความสำเร็จ ต้องขว้างทัชดาวน์

85
00:05:47,889 --> 00:05:49,807
ต้องตีโฮมรัน

86
00:05:49,891 --> 00:05:52,268
ให้เป็นที่ยอมรับ ให้ถูกรัก

87
00:05:53,478 --> 00:05:59,025
{\an8}ผมรู้สึกจริงๆ ว่าต้องทำผลงาน
ให้ครอบครัวยอมรับ

88
00:06:00,485 --> 00:06:05,323
ผมเคยเป็นเด็กตัวสูงผอมแห้งที่ถูกคนอื่นรังแก

89
00:06:06,491 --> 00:06:10,745
ผมโดนอันธพาลที่โรงเรียนทำจมูกหักตอนอยู่ม.1

90
00:06:11,621 --> 00:06:15,291
แล้วผมก็โตขึ้นจากหนัก 82 กิโล สูง 193 ซม.

91
00:06:15,375 --> 00:06:17,126
ไปเป็นร้อยกิโล

92
00:06:18,169 --> 00:06:20,630
หลังจากนั้นผมก็ไม่ทนถูกข่มเหงอีกเลย

93
00:06:21,464 --> 00:06:25,426
{\an8}(1 พฤษภาคม 2001)

94
00:06:26,844 --> 00:06:28,554
ตอนผมฝึกเป็นหน่วยซีล

95
00:06:28,638 --> 00:06:31,724
ความหลงใหลที่ผมมีตอนนั้นมันเหลือเชื่อมาก

96
00:06:32,892 --> 00:06:36,854
ผมต้องวิ่ง 16 ถึง 20 กิโล
หรือว่ายน้ำเกือบเก้ากิโลได้มั้ง

97
00:06:36,938 --> 00:06:39,232
"อ๋อ โอเค สงสัยคงต้องทำแบบนั้นสินะ"

98
00:06:40,817 --> 00:06:44,654
ถ้าที่ดูมาตรวัดความเร็วแล้ว
ที่จริงความเร็วเราต่ำกว่าศูนย์ซะอีก

99
00:06:46,864 --> 00:06:48,157
เราไม่ได้จะฆ่าคุณ

100
00:06:48,241 --> 00:06:50,076
หมายถึงโดยที่จงใจน่ะ

101
00:06:50,159 --> 00:06:52,203
เราแค่จะวิดพื้น

102
00:06:52,703 --> 00:06:53,913
วิดไปทั้งชาติ

103
00:07:00,795 --> 00:07:02,505
พ่อผมเป็นอดีตซีล

104
00:07:03,339 --> 00:07:05,800
เขาเคยมีช่วงเวลาที่เจ๋งมาก

105
00:07:06,300 --> 00:07:09,887
แล้วก็เคยมีช่วงเวลา
ที่โคตรไม่น่าเข้าใกล้เอาซะเลย

106
00:07:11,264 --> 00:07:14,350
การที่พ่อเป็นทหารทำให้เขาไม่อยู่บ่อยมาก

107
00:07:14,434 --> 00:07:16,644
ปีละ 300 วันขึ้นไป

108
00:07:18,771 --> 00:07:20,606
ผมใช้เวลาอยู่คนเดียวบ่อยมาก

109
00:07:21,232 --> 00:07:22,358
ดูทีวีบ่อยมาก

110
00:07:24,318 --> 00:07:28,656
ตอนอายุ 17 ผมบินไปแคลิฟอร์เนีย
และเข้าร่วมกองทัพเรือ

111
00:07:30,324 --> 00:07:35,121
ผมลืมไปว่าเราเด็กและอ่อนวัยแค่ไหน
ตอนที่อายุ 17

112
00:07:35,204 --> 00:07:37,206
{\an8}(พ่อผมเป็นนาวีซีล)

113
00:07:38,374 --> 00:07:40,418
มันเคยสำคัญที่ร่างกายเป็นส่วนใหญ่

114
00:07:40,918 --> 00:07:44,046
ทั้งหมดที่เราอยากรู้คือ
คุณรับความเจ็บปวดได้ไหม

115
00:07:44,130 --> 00:07:45,840
เราค้นพบว่าเมื่อเวลาผ่านไป

116
00:07:45,923 --> 00:07:50,178
คุณต้องมีทั้งความอดทนทางกาย

117
00:07:50,261 --> 00:07:52,388
แต่ก็ต้องมีบุคลิกลักษณะที่มาเสริม

118
00:07:52,472 --> 00:07:54,223
และพยายามพัฒนามันด้วย

119
00:07:56,684 --> 00:07:57,977
คุณเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ดีไหม

120
00:07:58,060 --> 00:08:01,355
เห็นแก่ส่วนรวม ไม่เห็นแก่ตัวหรือเปล่า

121
00:08:05,902 --> 00:08:08,404
ผมเคยเป็นเด็กขี้กังวล

122
00:08:08,905 --> 00:08:13,701
แต่พอได้รู้เกี่ยวกับการเป็นหน่วยซีล
ผมก็หมกมุ่นกับมัน

123
00:08:13,784 --> 00:08:16,037
หมกมุ่นมาตั้งแต่ตอนนั้น

124
00:08:16,120 --> 00:08:17,079
{\an8}(แมตต์)

125
00:08:17,163 --> 00:08:20,708
ตอนเด็กๆ ผมเคยเล่นสู้รบ
เล่นจนเกินวัยที่จะน่ารักไปแล้ว

126
00:08:22,293 --> 00:08:26,047
ผมแค่อยากอยู่ในป่า
พรางหน้าด้วยสีและถือปืนของเล่น

127
00:08:28,174 --> 00:08:30,510
ผมเกลียดโรงเรียน เกลียดทุกอย่างเกี่ยวกับมัน

128
00:08:32,386 --> 00:08:35,890
และเพราะผมเป็นพวกต่อต้านสังคมแบบสุดๆ

129
00:08:36,474 --> 00:08:39,977
ผมเลยไม่เคยมีความคิดแบบทีมใกล้ชิดสนิทสนม

130
00:08:40,061 --> 00:08:42,522
และมันยากสำหรับผมครับ

131
00:08:46,192 --> 00:08:49,987
แต่พอเข้าใจ ผมก็รู้ว่ามันวิเศษมาก

132
00:08:51,864 --> 00:08:55,618
ต่อให้คุณเอาเงินทั้งโลกมากอง
และขอให้ผมไม่ทำแบบนี้

133
00:08:56,327 --> 00:08:59,997
ผมก็จะบอกว่า "ฝันไปเถอะ
ผมอยู่ในจุดที่ควรอยู่แล้ว"

134
00:09:00,665 --> 00:09:03,668
รู้ไหม ผมไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่เจอจุดนั้นในชีวิตนะ

135
00:09:03,751 --> 00:09:06,587
และผมเจอมัน มันคือรักแท้ในชีวิตผม

136
00:09:08,548 --> 00:09:12,677
ผู้คนพูดถึงความเป็นพี่น้อง
แต่คนส่วนใหญ่ไม่เคยรู้สึกถึงมันจริงๆ

137
00:09:15,137 --> 00:09:19,016
สำหรับผม นั่นคือสิ่งที่ทีมมอบให้

138
00:09:24,855 --> 00:09:26,107
(11 กันยายน 2001)

139
00:09:26,190 --> 00:09:28,025
เราเพิ่งได้รับรายงานข่าวสดๆ ร้อนๆ ว่า

140
00:09:28,109 --> 00:09:30,611
เครื่องบินพุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

141
00:09:30,695 --> 00:09:34,574
มาฟังรายงานสดทางวิทยุจากโจน เฟลสเชอร์
ผู้สื่อข่าว 1010 วินส์ของเรากันครับ

142
00:09:34,657 --> 00:09:35,616
คุณเห็นอะไรบ้าง

143
00:09:35,700 --> 00:09:40,913
ตอนเกิดเหตุการณ์ 9/11
พวกเขาพาเราเข้าไปในห้องดูทีวี

144
00:09:41,414 --> 00:09:44,500
เราได้ดูมันประมาณ 30 วินาที

145
00:09:46,002 --> 00:09:49,755
ตอนนี้เกิดระเบิดขึ้นอีกครั้งในตึกอีกหลังครับ

146
00:09:50,381 --> 00:09:51,382
- ซึ่งแปลว่า…
- พระเจ้า

147
00:09:51,465 --> 00:09:53,217
เราจะเปลี่ยนไปที่รายงานข่าวจากเอบีซี

148
00:09:53,301 --> 00:09:56,053
ตึกอีกหลังของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เพิ่งระเบิด

149
00:09:56,137 --> 00:09:58,389
- นี่คือรายงานข่าวต่อเนื่องจากเอบีซี
- พระเจ้าช่วย

150
00:09:59,140 --> 00:10:02,518
เราไม่เข้าใจ เราแค่ยังพยายามฝึกให้ผ่านเฉยๆ

151
00:10:02,602 --> 00:10:05,855
เพราะก่อนเกิดเหตุการณ์ 9/11
ไม่เกิดเหตุร้ายอะไรมากนัก

152
00:10:07,189 --> 00:10:09,817
เราไม่รู้ว่าสงครามคืออะไร

153
00:10:10,318 --> 00:10:14,071
ในจินตนาการ เราวาดภาพว่าตัวเอง
เป็นเหมือนซูเปอร์แมนมาตลอด

154
00:10:14,655 --> 00:10:17,408
เราจะเตรียมซุ่มโจมตี ฆ่าทุกคนและฉลอง

155
00:10:17,491 --> 00:10:18,784
ช่วยเจ้าหญิง

156
00:10:18,868 --> 00:10:22,663
แต่ไม่เคยคิดถึงเรื่องแย่ๆ ไม่เคยเลย

157
00:10:22,747 --> 00:10:27,043
{\an8}นายทหารช่างเทคนิคโซนาร์
จ่าโทมาร์คัส คาโปน หน่วยซีลทีมสิบ

158
00:10:27,126 --> 00:10:31,797
{\an8}(19 ตุลาคม 2001)

159
00:10:32,381 --> 00:10:38,012
{\an8}ในช่วงเวลาสั้นๆ ฉันเปลี่ยนจาก
นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสอง

160
00:10:38,095 --> 00:10:42,642
{\an8}มาเป็นแม่และภรรยา

161
00:10:42,725 --> 00:10:45,978
และย้ายไปโคโรนาโด แคลิฟอร์เนีย

162
00:10:46,062 --> 00:10:48,648
จากมิดเวสต์พร้อมด้วยทารกตัวเล็กๆ

163
00:10:48,731 --> 00:10:53,194
และสามีที่มุ่งมั่นกับภารกิจใหม่นี้มาก

164
00:10:54,737 --> 00:10:59,325
ฉันนึกว่ามันคือการไปจับผู้ก่อการร้ายคนนี้

165
00:10:59,408 --> 00:11:02,286
และคนอย่างมาร์คัสคือคนที่ต้องทำ

166
00:11:03,621 --> 00:11:06,540
และฉันคิดอย่างไร้เดียงสาว่า

167
00:11:06,624 --> 00:11:09,710
เมื่อภารกิจนี้จบลง
เราก็จะเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา

168
00:11:19,053 --> 00:11:22,515
{\an8}ประเด็นหลักในสงครามอัฟกานิสถานคือการล่าคน

169
00:11:22,598 --> 00:11:27,061
{\an8}กองกำลังที่จะหรืออาจเข้าร่วมในการล่าแล้ว

170
00:11:27,144 --> 00:11:30,690
คือกำลังพลจากหน่วยรบพิเศษ
เรนเจอร์ และนาวีซีล

171
00:11:30,773 --> 00:11:34,026
เพนตากอนยืนยันแล้วว่า
สหรัฐอเมริกาส่งทีมหน่วยรบพิเศษ

172
00:11:34,110 --> 00:11:36,737
เข้าไปยังพื้นที่เพื่อประสานการโจมตีทางอากาศ

173
00:11:38,280 --> 00:11:41,033
เมื่ออเมริกาทำสงคราม
ในสองดินแดนที่อยู่ห่างไกลออกไป

174
00:11:41,117 --> 00:11:44,120
สงครามอาจกินเวลายาวนานกว่าที่คิด

175
00:11:44,203 --> 00:11:45,955
และคาดการณ์ไว้ ณ เวลานี้

176
00:11:46,914 --> 00:11:49,083
หมวดของผมอยากไปอัฟกานิสถานก่อน

177
00:11:49,166 --> 00:11:51,335
เพราะเราพร้อม เรากระหาย

178
00:11:51,419 --> 00:11:54,547
ยิ่งที่นั่นแย่เท่าไร เรายิ่งอยากไปมากเท่านั้น

179
00:11:54,630 --> 00:11:57,967
พวกเขาเป็นอันธพาลตัวเป้งที่สุด
เราเลยอยากไปกระทืบพวกเขาซะ

180
00:11:59,468 --> 00:12:02,596
แมตตี้อยู่ในหมวดพี่น้องของเรา

181
00:12:03,097 --> 00:12:06,225
แต่หนึ่งหมวดจะไปเยอรมนี

182
00:12:06,308 --> 00:12:08,936
และอีกหมวดจะไปอัฟกานิสถาน

183
00:12:10,062 --> 00:12:13,691
เราโยนเหรียญเพื่อตัดสินว่า
ใครจะไปอัฟกานิสถานก่อน

184
00:12:13,774 --> 00:12:16,026
ตอนที่แพ้ เราเลยเดือดเลยครับ

185
00:12:16,736 --> 00:12:20,448
พวกเขาโกรธโคตรๆ เลยครับ
เป็นผมก็คงโกรธแหละ

186
00:12:20,531 --> 00:12:22,742
เราเลยพยายามข่มความดีใจไว้

187
00:12:22,825 --> 00:12:25,661
แต่ก็แอบๆ ตีมือฉลองกัน

188
00:12:25,745 --> 00:12:28,914
แบบว่า "เราจะได้ไปอัฟกานิสถานกันเว้ย"

189
00:12:28,998 --> 00:12:32,001
ลองบอกเพื่อนร่วมทีมว่าจะได้ออกรบสิ
เท่านั้นแหละ

190
00:12:32,084 --> 00:12:33,169
ได้ยินแค่นั้นก็พอแล้ว

191
00:12:34,086 --> 00:12:38,299
แมตตี้กับหมวดพี่น้องของเรา

192
00:12:38,382 --> 00:12:42,303
พวกเขาเคลื่อนพลไปอัฟกานิสถาน
และเราก็เคลื่อนพลไปเยอรมนี

193
00:12:43,846 --> 00:12:45,306
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นครับ

194
00:12:48,476 --> 00:12:51,896
{\an8}(จาลาลาบัด อัฟกานิสถาน 2005)

195
00:12:51,979 --> 00:12:53,522
{\an8}วันที่ 28 มิถุนายน 2005

196
00:12:54,857 --> 00:12:56,358
ปฏิบัติการเรดวิงส์

197
00:12:56,859 --> 00:13:00,780
มันเคยเป็นเหตุการณ์ที่มีผู้สูญเสียครั้งใหญ่ที่สุด
ในประวัติศาสตร์หน่วยซีลอยู่พักใหญ่เลยครับ

198
00:13:02,156 --> 00:13:06,118
ทีมที่มีหน่วยซีลสี่คนเริ่มภารกิจลาดตระเวน

199
00:13:06,202 --> 00:13:07,620
ออกไปยังคูนาร์

200
00:13:07,703 --> 00:13:09,330
สภาพภูมิประเทศเลวร้ายมาก

201
00:13:09,413 --> 00:13:11,040
พวกเขาโรยตัวลงไปอย่างรวดเร็ว

202
00:13:12,500 --> 00:13:15,920
และเรื่องเล็กๆ รวมกันเป็นเรื่องใหญ่
ที่ทำให้พวกเขางานเข้า

203
00:13:16,003 --> 00:13:18,839
ล่าช้ากว่ากำหนดการ อยู่ในจุดที่ไม่ควรอยู่

204
00:13:18,923 --> 00:13:22,134
ทุกอย่างที่อาจผิดพลาดได้ก็ผิดพลาดไปซะหมด

205
00:13:22,635 --> 00:13:23,886
(ปฏิบัติการเรดวิงส์)

206
00:13:23,969 --> 00:13:25,930
พวกเขาถูกพบเข้า

207
00:13:27,765 --> 00:13:30,518
แล้วศัตรูก็เข้าถึงตัวพวกเขา

208
00:13:32,728 --> 00:13:33,896
เราได้ยินข่าว

209
00:13:33,979 --> 00:13:37,233
เราเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยตอบโต้ฉับพลัน

210
00:13:37,983 --> 00:13:40,194
เราขึ้นไปนั่งอยู่บนเครื่องบินแล้ว

211
00:13:40,277 --> 00:13:41,737
ใบพัดกำลังหมุน

212
00:13:42,238 --> 00:13:43,739
แค่รอที่จะไป

213
00:13:45,991 --> 00:13:48,244
ความสูงตรงนั้นสูงพอที่จะ

214
00:13:48,327 --> 00:13:52,081
ทำให้สมรรถนะของเฮลิคอปเตอร์ฉิบหายได้

215
00:13:52,957 --> 00:13:57,294
เราจึงมีแผนให้คนลงจากเครื่องบิน
เพื่อทำให้เครื่องเบาลง

216
00:13:57,378 --> 00:13:59,672
เข้าไป กลับมา รับคนที่เหลืออยู่

217
00:14:00,548 --> 00:14:02,091
ดังนั้นเราจึงลงจากเครื่องครับ

218
00:14:06,720 --> 00:14:08,472
เราแค่รอ

219
00:14:08,973 --> 00:14:13,143
ทหารคนหนึ่งมีโทรศัพท์ดาวเทียม
แล้วเขาก็พูดว่า "พูดอีกทีซิๆ"

220
00:14:15,771 --> 00:14:17,857
จากนั้นก็มองมาที่ผม

221
00:14:20,067 --> 00:14:21,235
แล้วเขาก็บอกว่า

222
00:14:22,361 --> 00:14:24,238
"เครื่องลำนึงตก"

223
00:14:25,656 --> 00:14:28,492
นั่นคือเฮลิคอปเตอร์ลำที่เมื่อกี้ผมขึ้นไปนั่งอยู่

224
00:14:29,243 --> 00:14:30,911
ผมควรอยู่บนเครื่องลำนั้น

225
00:14:31,745 --> 00:14:35,499
เฮลิคอปเตอร์ซีเอช-47
ตกทางตะวันตกของอาซาดาบัด

226
00:14:35,583 --> 00:14:37,501
ระหว่างปฏิบัติการเรดวิงส์

227
00:14:38,711 --> 00:14:42,923
รายงานเบื้องต้นระบุว่า
เครื่องบินอาจตกเพราะถูกข้าศึกยิง

228
00:14:43,007 --> 00:14:47,511
สถานะของกำลังพลยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

229
00:14:48,137 --> 00:14:50,681
เราเข้าไปที่จุดตกตอนกลางคืน

230
00:14:51,640 --> 00:14:54,518
เราอยู่กับหน่วยเรนเจอร์
พวกเขาตั้งอาณาเขตเป็นวงกว้าง

231
00:14:56,562 --> 00:14:58,981
แล้วเราก็ค้นหา

232
00:14:59,064 --> 00:15:00,941
ทั้งวันทั้งคืน

233
00:15:04,987 --> 00:15:06,739
มันเลวร้ายมากครับ

234
00:15:11,243 --> 00:15:13,120
มีบางอย่างในตัวเรา

235
00:15:13,621 --> 00:15:15,748
ผมมักเรียกมันว่าเพื่อนร่วมทีมในหัว

236
00:15:16,457 --> 00:15:18,334
มันช่วยให้ผมผ่านการฝึกฝน

237
00:15:18,417 --> 00:15:20,336
ช่วยให้ผมผ่านการทำภารกิจ

238
00:15:20,419 --> 00:15:23,589
ช่วยให้ผมผ่านเรื่องแย่ๆ

239
00:15:24,506 --> 00:15:27,092
ผมอยู่ต่างประเทศ
และเห็นเพื่อนครึ่งหมวดถูกฆ่าตาย

240
00:15:28,010 --> 00:15:31,805
มันช่วยให้ผมไปต่อได้
มันเป็นแค่เสียงในหัวที่บอกว่า

241
00:15:31,889 --> 00:15:34,141
"นี่คือสิ่งที่นายจะทำ" และผมก็ทำ

242
00:15:46,070 --> 00:15:51,158
ที่เยอรมนี เราได้รับข้อมูลอัปเดต
จากภรรยาที่บ้าน

243
00:15:51,241 --> 00:15:54,662
เรื่องคนโน้นคนนี้

244
00:15:54,745 --> 00:15:58,415
มีสุภาพบุรุษสองคนมาที่บ้านของพวกเขา

245
00:15:58,499 --> 00:16:01,168
ใส่เครื่องแบบสีน้ำเงินเต็มยศ

246
00:16:01,251 --> 00:16:04,838
แล้วมันก็แบบว่า "ไม่นะ"

247
00:16:05,339 --> 00:16:07,383
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งผมขว้างโทรศัพท์ทิ้งเลย

248
00:16:18,978 --> 00:16:20,270
แล้วก็…

249
00:16:22,147 --> 00:16:24,692
ปล่อยโฮให้กับ

250
00:16:25,985 --> 00:16:28,612
เพื่อนคนแล้วคนเล่าที่ผมเคยร่วมงานด้วย

251
00:16:34,118 --> 00:16:40,165
และการที่ไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนั้น

252
00:16:42,584 --> 00:16:43,961
มันน่าหงุดหงิดครับ

253
00:16:46,130 --> 00:16:50,092
จากนั้นความเศร้าก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ

254
00:16:52,803 --> 00:16:57,099
{\an8}(พิธีรับศพกำลังพลเรดวิงส์)

255
00:17:00,019 --> 00:17:01,979
{\an8}ตอนเราทำพิธีรับศพ

256
00:17:03,564 --> 00:17:05,607
มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่หนักหนาที่สุดที่ผมเคยทำ

257
00:17:11,739 --> 00:17:15,451
{\an8}หีบศพเต็มเครื่องบินหนึ่งลำ

258
00:17:15,951 --> 00:17:19,830
{\an8}เราจะขึ้นทางลาด
และออกไปทางประตูข้างของตัวเครื่อง

259
00:17:19,913 --> 00:17:24,334
{\an8}เราทำพิธีเสร็จแล้ว ปี่สก็อตกำลังบรรเลงอยู่

260
00:17:24,418 --> 00:17:26,837
{\an8}ผมไปถึงประตูข้าง

261
00:17:26,920 --> 00:17:31,341
{\an8}แล้วก็หันไปแบบว่า
"ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่"

262
00:17:35,179 --> 00:17:38,515
ผมไม่รู้จะลงจากเครื่องบินลำนี้ยังไง

263
00:17:40,642 --> 00:17:41,727
เข้าใจไหม

264
00:17:53,072 --> 00:17:54,698
เพราะเราไม่ควรจากพวกเขามา

265
00:18:04,917 --> 00:18:08,754
{\an8}(พิธีรำลึกถึงเรดวิงส์
กรกฎาคม 2005)

266
00:18:08,837 --> 00:18:12,883
{\an8}ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
รู้สึกเป็นเกียรติที่จะมอบ

267
00:18:13,383 --> 00:18:16,595
เหรียญซิลเวอร์สตาร์ เหรียญเพอร์เพิลฮาร์ต

268
00:18:17,262 --> 00:18:20,891
ริบบิ้นปฏิบัติการรบ
และเหรียญปฏิบัติหน้าที่อัฟกานิสถาน

269
00:18:20,974 --> 00:18:25,729
แด่ผู้ล่วงลับ เจ้าหน้าที่ชุดอาวุธ
จ่าตรีแดนนี่ ดีทซ์

270
00:18:25,813 --> 00:18:27,397
แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา

271
00:18:31,068 --> 00:18:33,153
ผมไม่รู้จักแดนนี่ ไม่เคยเจอเขา

272
00:18:34,279 --> 00:18:38,992
แพตซี่ ภรรยาของเขาเป็นภรรยาคนเดียว
จากผู้สูญเสีย 11 คนที่ยืนขึ้นพูด

273
00:18:39,660 --> 00:18:40,661
คนเดียว

274
00:18:41,787 --> 00:18:44,414
และตอนที่เธอพูด มันสะเทือนใจมากเลยละ พวก

275
00:18:44,498 --> 00:18:47,751
เธอยังสาว อายุ 22 ปี และเรามองออกน่ะครับ

276
00:18:49,378 --> 00:18:50,796
ว่าชีวิตเธอพังทลาย

277
00:18:51,964 --> 00:18:56,009
แดนนี่ เมื่อพูดถึงคุณ ฉันจะรู้สึกหวั่นไหว

278
00:18:56,093 --> 00:18:58,720
เหมือนคืนแรกที่เราสบตากัน

279
00:18:59,429 --> 00:19:03,225
ฉันจำได้ว่าหลงทางในดวงตาสีดำขลับของคุณ

280
00:19:03,308 --> 00:19:07,104
ฉันเสียใจจริงๆ ที่คุณต้องจากไปแบบนี้

281
00:19:09,148 --> 00:19:12,401
ฉันแค่หวังว่าคุณจะจากโลกนี้ไปยังสวรรค์

282
00:19:12,484 --> 00:19:15,988
พร้อมความทรงจำของความรัก
อันแรงกล้าตลอดสี่ปีของเรา

283
00:19:16,697 --> 00:19:21,994
ฉันยอมสละชีวิตตอนนี้ได้
ขอเพียงแค่ได้อยู่กับคุณอีกวัน

284
00:19:22,077 --> 00:19:23,787
และอีกจูบสุดท้าย

285
00:19:30,210 --> 00:19:32,129
ตอนเรียนจบมัธยมปลาย

286
00:19:32,212 --> 00:19:37,801
ฉันเซ็นเอกสารเพื่อเข้าร่วมกองทัพเรือ
และเมื่อได้รับคำสั่งแรก

287
00:19:37,885 --> 00:19:39,928
ซึ่งอยู่ที่นี่ในเวอร์จิเนียบีช

288
00:19:40,012 --> 00:19:41,680
มันเปลี่ยนชีวิตฉันไปเลยค่ะ

289
00:19:44,474 --> 00:19:48,437
ฉันเป็นทหารเรือ แต่ไม่รู้เลยว่ามีหน่วยซีลด้วย

290
00:19:48,520 --> 00:19:50,898
นาวีซีลคืออะไร ไม่เห็นเคยได้ยินเลย

291
00:19:50,981 --> 00:19:53,442
แล้วแม่ก็ถามฉันว่า "นี่ เราจะกินบาร์บีคิวกัน

292
00:19:53,525 --> 00:19:54,735
อยากมาด้วยไหม"

293
00:19:55,360 --> 00:19:59,239
และฉันจำได้ว่าแม่บอกฉันว่า
"มีสุภาพบุรุษที่น่ารักมากคนนึงที่นี่"

294
00:19:59,323 --> 00:20:01,658
เขาชื่อแดนนี่และ…

295
00:20:02,451 --> 00:20:04,661
พอไปถึงที่นั่น แม่ก็แนะนำให้ฉันรู้จักเขา

296
00:20:04,745 --> 00:20:08,957
และหลังจากนั้น เราก็ตัวติดกันหนึบ

297
00:20:09,041 --> 00:20:10,417
มันบ้ามากค่ะ

298
00:20:11,668 --> 00:20:16,715
มันเป็นความรักที่แสนงดงามและบริสุทธิ์มากค่ะ

299
00:20:18,008 --> 00:20:21,178
ฉันสัญญาว่าวันหนึ่งฉันจะพบคุณอีกครั้ง

300
00:20:21,762 --> 00:20:25,807
และเราจะสานต่อชีวิตในเทพนิยายที่คุณทิ้งไว้

301
00:20:25,891 --> 00:20:27,309
ให้สมบูรณ์

302
00:20:27,392 --> 00:20:30,812
ฉันรักคุณ ฉันเป็นของคุณเสมอ จากภรรยาของคุณ

303
00:20:30,896 --> 00:20:32,105
คุณนายดีทซ์

304
00:20:44,534 --> 00:20:49,623
พวกเขาเป็นกลุ่มคน
ที่ส่วนมากมาจากหน่วยเดียวกัน

305
00:20:50,374 --> 00:20:51,875
ผูกพันเหมือนชนเผ่าเดียวกัน

306
00:20:52,376 --> 00:20:55,003
จากนั้นก็เกิดการสูญเสียครั้งใหญ่

307
00:20:55,754 --> 00:20:58,966
{\an8}อยู่ๆ หลายคนก็ไม่กลับมาบ้านอีก

308
00:20:59,466 --> 00:21:00,717
{\an8}ทีนี้เราจะทำยังไงล่ะ

309
00:21:00,801 --> 00:21:04,179
เราจะกลับไปลุยต่อและเล่นงานพวกนั้นไง

310
00:21:04,763 --> 00:21:06,348
นั่นแหละที่เราจะทำ

311
00:21:07,015 --> 00:21:08,267
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

312
00:21:10,686 --> 00:21:17,526
{\an8}(ภาพขณะมาร์คัส คาร์โปนปฏิบัติภารกิจ)
อัฟกานิสถาน ปี 2005)

313
00:21:19,653 --> 00:21:25,826
ตอนเดินทางเข้าอัฟกานิสถานครั้งแรก
หลังไปถึงสองวัน เราก็ออกไปทำภารกิจทันที

314
00:21:32,708 --> 00:21:34,584
เช้าตรู่ ปฏิบัติการโดยตรง

315
00:21:35,168 --> 00:21:36,962
บุกฐานที่มั่น

316
00:21:40,215 --> 00:21:42,175
เฮลิคอปเตอร์ แบล็กฮอว์ก

317
00:21:42,676 --> 00:21:44,303
ลมพัดไปทั่ว

318
00:21:48,098 --> 00:21:49,266
ผมเคยเป็นทหารบุกทะลวง

319
00:21:49,766 --> 00:21:51,184
ทหารบุกทะลวงจะพังประตู

320
00:21:55,147 --> 00:21:56,273
อาจใช้ค้อนปอนด์

321
00:21:57,232 --> 00:21:58,734
ระเบิดเล็กๆ

322
00:22:01,278 --> 00:22:03,280
หรือระเบิดลูกใหญ่

323
00:22:06,199 --> 00:22:09,536
มันเหมือนถูกอัดตอนเล่นอเมริกันฟุตบอล
กระแทกคนอื่นจนร่วง

324
00:22:09,619 --> 00:22:12,706
ได้ยินเสียงวิ้งในหูเล็กน้อย
จากนั้นก็ "เจ๋งเป้งเลยเว้ย"

325
00:22:16,877 --> 00:22:19,588
ตอนนั้น เหล่าเพื่อนสนิทของผม

326
00:22:20,922 --> 00:22:24,926
และตัวผมเอง เราอยากไปทำสงครามครับ

327
00:22:38,732 --> 00:22:41,610
หลังปฏิบัติการเรดวิงส์
เรามีเวลาประมาณเดือนครึ่ง

328
00:22:41,693 --> 00:22:44,196
หรือสองเดือนในการคลายความกดดัน
หรืออะไรทำนองนั้น

329
00:22:44,279 --> 00:22:48,075
มาร์คัสกับทีมรับช่วงต่อเราในอัฟกานิสถาน

330
00:22:48,867 --> 00:22:51,370
เราจึงไปเยอรมนีและ…

331
00:22:51,912 --> 00:22:54,206
จิตแพทย์คนหนึ่งมาที่นั่น

332
00:22:54,289 --> 00:22:57,501
และเราทุกคนต้องคุยกับหมอนี่ มันเป็นข้อบังคับ

333
00:22:57,584 --> 00:23:00,128
ไม่มีใครอยากคุยหรอกครับ
ทุกคนพูดว่า "ช่างหัวมัน"

334
00:23:00,712 --> 00:23:03,924
สุดท้ายทุกคนก็ใช้เวลาสองชั่วโมง
กับหมอนี่ เขาเจ๋งมาก

335
00:23:04,883 --> 00:23:07,803
และผมจำได้ว่า
เขาบอกเราทุกคนว่า "นี่ ฟังนะ"

336
00:23:09,179 --> 00:23:11,640
"พอคุณกลับบ้าน อย่าตัดสินใจเรื่องสำคัญ

337
00:23:12,307 --> 00:23:14,226
อย่าเริ่มความสัมพันธ์

338
00:23:14,309 --> 00:23:15,644
อย่าจบความสัมพันธ์

339
00:23:15,727 --> 00:23:19,940
อย่าทำอะไรเพราะพวกคุณ
ยังผ่านเรื่องพวกนี้ไปไม่ได้เลย"

340
00:23:20,023 --> 00:23:23,235
และแน่นอน ผมกลับบ้านและจบทุกอย่างเลย

341
00:23:24,778 --> 00:23:27,656
จากนั้นเราก็กลับมาเข้าหมวดทันที
และเริ่มฝึกก่อนออกทำภารกิจ

342
00:23:27,739 --> 00:23:30,992
ซึ่งเป็นความคิดที่แย่มาก

343
00:23:32,702 --> 00:23:36,706
ไม่นานหลังจากที่เข้าประจำการ
เราก็ออกไปทำปฏิบัติการแล้วกลับมา

344
00:23:36,790 --> 00:23:38,959
แล้วผมก็แค่หัวเราะน่ะครับ

345
00:23:39,042 --> 00:23:40,961
ผมจำไม่ได้ว่าใครนั่งเบาะหลัง

346
00:23:41,044 --> 00:23:43,088
จำได้แค่เขาพูดว่า "หัวเราะอะไร"

347
00:23:43,171 --> 00:23:47,175
ผมก็แบบ "พวก ฉันไม่ได้หลับลงแบบนี้
มาหลายเดือนแล้ว"

348
00:23:48,760 --> 00:23:51,930
ผมหาความสงบไม่ได้สักวินาที…

349
00:23:54,266 --> 00:23:55,350
ตอนอยู่บ้าน

350
00:23:55,434 --> 00:23:58,812
และทันทีที่ไปถึงฟัลลูจาห์ ผมก็หลับปุ๋ยเลยละครับ

351
00:24:01,481 --> 00:24:02,691
มันก็แปลกดี

352
00:24:07,946 --> 00:24:12,075
ผมเริ่มเวียนไปประจำการครั้งที่สอง
ในปี 2007 กลับไปอิรัก

353
00:24:12,659 --> 00:24:17,414
แมตตี้ โรเบิร์ตส์อยู่ในกองทหารเดียวกับเรา
และชื่อเสียงของเขาดีมากทีเดียวครับ

354
00:24:17,914 --> 00:24:21,543
เราดูออกว่าเขากำลังตามหาครอบครัวใหม่

355
00:24:22,043 --> 00:24:24,296
และผมก็ชื่นชมเขาเหมือนเป็นพี่ชายด้วย

356
00:24:26,173 --> 00:24:29,509
ทีมที่เราอยู่เป็นทุกอย่างที่ผมเคยต้องการ

357
00:24:30,010 --> 00:24:32,262
เหมือนถูกคัดตัวให้เข้าทีมแพทริออตส์

358
00:24:32,345 --> 00:24:35,557
เรามีทรัพยากรทุกอย่าง มีทหารสืบราชการลับ

359
00:24:35,640 --> 00:24:39,269
ขอระบบสนับสนุนทุกอย่างได้ทันทีตามใจต้องการ

360
00:24:39,895 --> 00:24:41,938
และมีศัตรูที่ควรค่าแก่การตามล่า

361
00:24:42,022 --> 00:24:43,190
มันกระตุ้นเรา

362
00:24:43,273 --> 00:24:46,401
เราตื่นขึ้นมาทุกวัน
เหวี่ยงเท้าลงจากเตียงอย่างมีเป้าหมาย

363
00:24:47,986 --> 00:24:50,614
{\an8}ในขณะเดียวกัน เราก็รู้สึกชินชากับความเสี่ยง

364
00:24:50,697 --> 00:24:52,616
{\an8}(ภาพขณะดีเจ ชิปลีย์ปฏิบัติภารกิจ)

365
00:24:52,699 --> 00:24:55,535
{\an8}ผมเคยตกอยู่ในหลายๆ สถานการณ์
สถานการณ์ที่แย่มาก

366
00:24:56,036 --> 00:24:58,497
อย่างเช่น ถูกยิงจากระยะ 200 เมตร นั่นน่ะแย่

367
00:24:58,580 --> 00:24:59,748
จากระยะ 50 เมตร แย่

368
00:25:00,373 --> 00:25:02,292
ห้าเมตรจะเปลี่ยนชีวิตไปเลย

369
00:25:05,962 --> 00:25:07,589
ผู้ชายที่อยู่ตรงคูกำลังเคลื่อนตัว

370
00:25:07,672 --> 00:25:09,466
- ใช่ ผมเห็นแล้ว
- เขาอยู่ข้างหน้าคุณ

371
00:25:09,549 --> 00:25:10,509
โอเค

372
00:25:13,386 --> 00:25:15,347
คืนหนึ่งเราออกไปทำปฏิบัติการ

373
00:25:16,348 --> 00:25:19,392
เครื่องบินเห็นคนกลุ่มนึงวิ่งเข้าไปในทุ่ง

374
00:25:20,477 --> 00:25:23,021
และเราถูกเลือกให้ตามล่าพวกเขา

375
00:25:26,399 --> 00:25:28,735
มันคือทุ่งหญ้าหนาสูงท่วมหัว

376
00:25:29,528 --> 00:25:32,405
สูงมากครับ บางจุดก็หกฟุตได้

377
00:25:34,324 --> 00:25:39,663
เครื่องบินส่องลำแสงสำหรับมองตอนกลางคืน
ไปที่หมอนั่น เราจะได้มองเห็นเขา

378
00:25:45,377 --> 00:25:47,254
และเราทุกคนก็มองที่พื้น

379
00:25:47,754 --> 00:25:48,672
ก้าว

380
00:25:49,172 --> 00:25:53,218
สี่ฟุต ทุกคนกระซิบกระซาบ
เรากำลังฟังการสื่อสารอยู่

381
00:25:56,179 --> 00:26:00,850
นักบินเห็นคนหนึ่งคนในทุ่งนั้น

382
00:26:01,643 --> 00:26:03,520
เขาเห็นเราเดินเข้าไปหาหมอนั่นได้

383
00:26:04,563 --> 00:26:05,522
สามฟุต

384
00:26:06,439 --> 00:26:07,649
สองฟุต

385
00:26:07,732 --> 00:26:09,442
อัตราการเต้นหัวใจผมปาไป 190

386
00:26:09,526 --> 00:26:12,362
หัวใจแทบหลุดออกมาอยู่ข้างนอก ผมกลัวสุดๆ

387
00:26:15,115 --> 00:26:18,368
"คนที่สามจากทางขวา คุณยืนอยู่ประชิดเขา"

388
00:26:20,287 --> 00:26:22,330
หนึ่ง สอง สาม

389
00:26:25,083 --> 00:26:26,293
หมอนั่นไม่อยู่ตรงนั้น

390
00:26:31,756 --> 00:26:34,092
และพอถึงจุดหนึ่ง เจย์ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

391
00:26:35,093 --> 00:26:36,720
ผมจำได้ว่าเขาตะโกนว่า "เฮ้ย"

392
00:26:37,304 --> 00:26:38,388
เฮ้ย

393
00:26:40,974 --> 00:26:44,978
ทันทีที่เขาพูดคำว่า "เฮ้ย" จบ
หมอนั่นก็เปิดฉากยิง

394
00:26:47,897 --> 00:26:52,694
เราเลยวิ่งไปที่ยางแทรกเตอร์เส้นหนึ่ง
ที่อยู่ข้างหลังผมไปประมาณ 15 ฟุต

395
00:26:55,780 --> 00:26:59,200
กลุ่มคนร้ายที่ออกจากบริเวณนั้นไปย้อนกลับมา

396
00:26:59,284 --> 00:27:01,161
และตอนนั้น เราก็โดนจัดเต็มเลยครับ

397
00:27:01,661 --> 00:27:04,039
แต่ผมยิงโต้ไม่ได้ เพราะมองไม่เห็นใครเลย

398
00:27:04,122 --> 00:27:06,625
แว่นอินฟราเรดของผมเบี้ยวอยู่
ดินกระเด็นกระดอนเข้าตา

399
00:27:06,708 --> 00:27:08,001
มองไม่เห็นห่าเหวอะไรเลย

400
00:27:11,004 --> 00:27:12,672
แพทย์ทหารล้มลง

401
00:27:13,757 --> 00:27:16,635
ผมวิ่งเข้าไปจับเขาและเริ่มลากเขากลับมา

402
00:27:17,385 --> 00:27:18,928
แล้วผมก็โดนยิง

403
00:27:19,721 --> 00:27:21,431
มันทำเอาผมหมุนติ้วเลยครับ

404
00:27:22,307 --> 00:27:25,477
ผมนึกว่าแขนผมหายไปแล้ว นึกว่ามันหลุดไปทั้งดุ้น

405
00:27:25,560 --> 00:27:29,564
ตอนที่ก้มมองผ่านแว่นอินฟราเรด
ผมเห็นแค่ปลายเสื้อยืด

406
00:27:29,648 --> 00:27:31,399
และไม่รู้สึกอะไรเลย

407
00:27:34,361 --> 00:27:36,071
ผมเลือดออก แน่นอน

408
00:27:37,113 --> 00:27:40,241
และผมตื่นตระหนกอยู่ประมาณครึ่งวินาที

409
00:27:40,325 --> 00:27:42,452
แบบว่า "ฉันต้องออกไปจากที่นี่"

410
00:27:46,331 --> 00:27:48,667
เพื่อนร่วมทีม ในสมองผม

411
00:27:50,043 --> 00:27:53,254
เหมือนเขาตบผมเข้าที่หน้าจริงๆ แล้วพูดว่า

412
00:27:53,338 --> 00:27:58,802
"ถ้านายทิ้งเขาแล้วรอดมาได้
นายจะไม่กล้าสู้หน้าตัวเองในกระจกอีก"

413
00:28:09,020 --> 00:28:12,148
ผมบอกว่า "ฟังนะ ผมจะลากคุณไป
ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้"

414
00:28:12,232 --> 00:28:14,359
"ถ้าผมหยุด คุณก็ไปต่อเองแล้วกัน"

415
00:28:16,820 --> 00:28:19,364
ผมจับทุกคนไปไว้หลังยางแทรกเตอร์

416
00:28:19,447 --> 00:28:21,074
แล้วเราก็เริ่มทำงานกัน

417
00:28:24,619 --> 00:28:26,663
ตอนนั้นเราพยายามใช้ชุดรักษาแผลฉุกเฉิน

418
00:28:26,746 --> 00:28:28,581
เราพยายามใส่สายรัดห้ามเลือด

419
00:28:29,749 --> 00:28:31,000
แมตตี้กำลังเลือดออก

420
00:28:31,084 --> 00:28:34,003
ผมพยายามใส่สายรัดห้ามเลือดที่แขนของแมตตี้

421
00:28:34,087 --> 00:28:37,465
และเขาก็กรีดร้อง ผมจำได้ว่าเขามองไปที่พื้น

422
00:28:37,549 --> 00:28:40,218
เขาคิดว่าแขนเขาถูกยิงขาดไป ดูจากที่มันพับอยู่

423
00:28:40,301 --> 00:28:41,469
เขามองไปที่โคนแขน

424
00:28:42,679 --> 00:28:46,933
แต่ในขณะเดียวกัน
เจ้าพวกนั้นก็ระดมยิงใส่เราไม่ยั้ง

425
00:28:47,434 --> 00:28:50,770
เพราะเขาอยู่ในระยะที่ใกล้มาก
ถ้าเราชะโงกออกไป

426
00:28:50,854 --> 00:28:51,938
ก็คงโดนยิงแล้ว

427
00:28:52,021 --> 00:28:55,442
สิ่งเดียวที่เราทำได้คือเราขอคำสั่งยิงได้

428
00:28:56,025 --> 00:28:58,153
เราต้องการให้ยิงเปิดทาง เรามองไม่เห็นมือปืน

429
00:28:58,236 --> 00:29:00,613
มีผู้บาดเจ็บหลายราย เราต้องการให้ยิงเปิดทาง

430
00:29:03,950 --> 00:29:07,579
ผมจำได้ว่านักบินบอกว่าไม่ได้
เขาบอกว่า "มันใกล้เกินไป เรายิงไม่ได้"

431
00:29:07,662 --> 00:29:09,247
ล็อกเป้าแล้ว เป้าหมายอยู่ใกล้…

432
00:29:11,291 --> 00:29:13,585
เจย์บอกว่า "ถ้าคุณไม่ยิง เราก็ตายกันหมดอยู่ดี"

433
00:29:13,668 --> 00:29:16,212
เขาบอกชื่อย่อตัวเอง จูเลียต อัลฟ่า ยิงเลย

434
00:29:17,005 --> 00:29:19,591
- จูเลียต-อัลฟ่า
- อนุมัติคำสั่งยิง ปืนหมายเลขสองยิงได้

435
00:29:19,674 --> 00:29:20,800
หมายเลขสองพร้อมแล้ว

436
00:29:23,011 --> 00:29:24,679
โอเค เข้าเป้าพอดี

437
00:29:25,472 --> 00:29:27,432
- ขอเพิ่มจุดเดิมอีกหน่อย
- รับทราบ

438
00:29:37,942 --> 00:29:41,446
เราเรียกเฮลิคอปเตอร์มา แบกทุกคนขึ้นไป
ผมก็กระโดดเข้าไปด้วย

439
00:29:47,076 --> 00:29:50,663
บนเครื่องลำนั้น
เหมือนในหนังเรื่องแบล็กฮอว์กดาวน์ไม่มีผิด

440
00:29:51,164 --> 00:29:54,918
มีแค่เลือดกับชุดรักษาฉุกเฉิน
กระสุนกับซองกระสุน

441
00:29:55,001 --> 00:29:57,712
กระจัดกระจายไปทั่วลำ

442
00:30:03,718 --> 00:30:04,636
บ้าเอ๊ย

443
00:30:26,199 --> 00:30:29,577
ผมพักฟื้นและผ่าตัดซ้ำๆ

444
00:30:29,661 --> 00:30:32,705
แล้วร่างกายผมก็หายดี

445
00:30:32,789 --> 00:30:34,207
อย่างน้อยผมก็คิดงั้น

446
00:30:35,583 --> 00:30:39,003
แต่สภาพจิตใจผมดิ่งมาก

447
00:30:39,087 --> 00:30:42,632
มันบ้ามาก เลวร้ายสุดๆ

448
00:30:44,926 --> 00:30:48,555
หมอคนหนึ่งบอกผมว่า "คุณได้รับบาดเจ็บที่สมอง

449
00:30:48,638 --> 00:30:51,683
มีภาวะเครียดหลังเหตุการณ์รุนแรง"

450
00:30:52,767 --> 00:30:55,770
เขาบอกว่า "เราแนะนำให้คุณพอได้แล้ว"

451
00:30:58,314 --> 00:31:02,277
ผมบอกเขาว่าอยากอยู่ต่อ
แต่จะหยุดแค่ที่หน่วยบัญชาการฝึก

452
00:31:05,029 --> 00:31:09,325
{\an8}ถึงจะยังอยู่ในกองทัพเรือก็เถอะ
อีโก้ผมมันสูงเสียดฟ้าน่ะครับ

453
00:31:09,409 --> 00:31:11,703
{\an8}ผมรู้สึกผิดมาก

454
00:31:13,538 --> 00:31:15,790
หลายครั้งผมก็หวังว่าตัวเองน่าจะเสียแขนไปเลย

455
00:31:17,584 --> 00:31:19,961
เพราะมันคงยอมรับได้ง่ายกว่า

456
00:31:22,046 --> 00:31:25,967
สมองป่วยนี่มันอะไร ไอ้พีทีเอสดีห่านี่มันอะไร

457
00:31:29,053 --> 00:31:30,471
ผมไม่อยากเจอดีเจ

458
00:31:30,555 --> 00:31:33,391
ไม่อยากเจอมาร์คัส ไม่อยากเจอพวกเขาสักคน

459
00:31:36,686 --> 00:31:41,524
{\an8}ตอนนี้เพื่อนร่วมทีมในหัวผมกลับสร้างผลเสียต่อผม

460
00:31:42,275 --> 00:31:44,569
เสียงนั่นพูดว่า "ไอ้ขี้ขลาด

461
00:31:44,652 --> 00:31:46,487
นายมันไอ้ขี้แพ้ตัวพ่อ"

462
00:31:47,238 --> 00:31:49,782
"คนอื่นยังอยู่ในสนามรบและยังรบอยู่

463
00:31:49,866 --> 00:31:51,868
ส่วนนายก็นั่งอยู่ตรงนี้

464
00:31:52,368 --> 00:31:54,287
เป็นบ้าอะไรของนาย"

465
00:31:56,748 --> 00:32:00,043
ในหัวผม ความเป็นพี่น้องหายไปแล้ว

466
00:32:08,593 --> 00:32:09,969
ผมกลับมาจากที่นั่น

467
00:32:11,512 --> 00:32:13,348
สังเกตเห็นความกังวล

468
00:32:13,431 --> 00:32:15,516
สังเกตเห็นอาการซึมเศร้าทันที

469
00:32:16,017 --> 00:32:18,978
ผมพยายามทำตัวปกติ
พยายามมองเป็นเรื่องทั่วไป

470
00:32:19,479 --> 00:32:20,813
นั่นแหละที่เกิดขึ้น

471
00:32:22,732 --> 00:32:25,818
ภาวะสมองบาดเจ็บมาพร้อม
การสูญเสียความทรงจำ ผมเจอใครสักคน

472
00:32:25,902 --> 00:32:28,363
จับมือกันและคิดว่า "ไม่รู้ว่าเมื่อกี้คุณพูดอะไร

473
00:32:28,446 --> 00:32:30,490
ไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร ไม่รู้เลย"

474
00:32:30,990 --> 00:32:32,867
- คุณได้บอกใครหรือเปล่า
- เปล่าครับ

475
00:32:33,618 --> 00:32:35,286
- ไม่เลย
- อีกนานแค่ไหนถึงบอก

476
00:32:36,287 --> 00:32:37,538
ห้าหรือหกปีให้หลัง

477
00:32:44,879 --> 00:32:48,383
ภรรยาทุกคนที่ฉันรู้จักในหมวดของแดนนี่

478
00:32:48,466 --> 00:32:50,343
ตอนนั้นสามีจากไปแล้ว

479
00:32:50,843 --> 00:32:52,053
เราเลยมีกันและกัน

480
00:32:52,136 --> 00:32:53,805
และกลายมาเป็นเพื่อนรักกัน

481
00:33:01,187 --> 00:33:04,440
ครั้งหนึ่งพวกเธอไปกินมื้อค่ำในเมือง
และภรรยาคนหนึ่งก็โทรหาฉัน

482
00:33:04,524 --> 00:33:07,110
พวกเธอบอกว่า "หนุ่มๆ จากทีมสิบกลับมาแล้ว

483
00:33:07,193 --> 00:33:09,112
เธออยากมากินด้วยกันไหม"

484
00:33:09,612 --> 00:33:12,699
พวกเขาเตือนผมว่า
"แพตซี่กำลังมา ในที่สุดคุณก็จะได้เจอเธอ"

485
00:33:12,782 --> 00:33:13,908
"ก็ดี"

486
00:33:13,992 --> 00:33:17,286
แบบว่า "เธอปากจัดเอาเรื่อง คุณต้องพร้อมนะ"

487
00:33:17,370 --> 00:33:19,706
ผมก็แบบว่า "เข้าใจแล้ว รู้แล้วน่า"

488
00:33:20,873 --> 00:33:26,879
แต่ฉันจำหนุ่มน้อยหน่วยซีลจอมอวดดี
ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้นี้ได้

489
00:33:26,963 --> 00:33:29,132
เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่เคยเจอเขา

490
00:33:29,215 --> 00:33:33,386
แล้วเธอก็ด่าผมสาดเสียเทเสียอยู่
ประมาณห้านาทีได้ มันสมบูรณ์แบบมาก

491
00:33:33,469 --> 00:33:36,556
และในที่สุดเขาก็ได้เบอร์ฉันไป

492
00:33:37,056 --> 00:33:40,143
เขาเริ่มส่งข้อความมาบอกว่า
"ผมอยากพาคุณไปทานมื้อเที่ยง"

493
00:33:40,226 --> 00:33:42,353
จากนั้นเราก็เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์

494
00:33:46,858 --> 00:33:49,444
ผมกลัวว่าเธอจะระแวดระวัง
หลังเรื่องที่เกิดขึ้นกับแดนนี่

495
00:33:50,778 --> 00:33:53,948
ไม่คิดว่าเธอจะยอมให้แฟนไปทำภารกิจอีก
และผมชัดเจนมาก

496
00:33:54,032 --> 00:33:56,534
ผมจะไปทำภารกิจเรื่อยๆ ผมไม่อยากหยุด

497
00:33:56,617 --> 00:33:59,328
และถ้าคุณรับไม่ได้ ผมก็เข้าใจ

498
00:34:00,663 --> 00:34:03,124
นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากเผชิญอีกครั้ง

499
00:34:03,207 --> 00:34:06,544
แต่เขาแตกต่างออกไปและเขาก็แค่…

500
00:34:06,627 --> 00:34:10,923
มีบางอย่างเกี่ยวกับเขา
ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่บ้านอีกครั้ง

501
00:34:11,007 --> 00:34:14,135
และเขาทำให้ฉันหัวเราะได้ในรอบหลายปี

502
00:34:14,218 --> 00:34:18,514
และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิดถึง

503
00:34:21,184 --> 00:34:24,729
เราคบกันมาเกือบปี

504
00:34:24,812 --> 00:34:29,108
และฉันก็จะไปเยี่ยมหลุมศพแดนนี่ในโคโลราโด

505
00:34:29,192 --> 00:34:30,902
และเขาอยากไปด้วย

506
00:34:30,985 --> 00:34:36,032
เขามาส่งฉันที่สุสาน
แล้วก็หลบไป ให้พื้นที่ส่วนตัวกับฉัน

507
00:34:37,658 --> 00:34:40,078
เขากลับมารับฉันและขณะที่ฉันกำลังจะขึ้นรถ

508
00:34:40,161 --> 00:34:43,915
เขาก็พูดว่า "นี่ ผมขอไปดูหลุมศพเขาได้ไหม

509
00:34:43,998 --> 00:34:48,002
ผมไม่เคยเจอเขาตอนเขายังมีชีวิตอยู่
แค่อยากแสดงความเคารพน่ะ"

510
00:34:48,086 --> 00:34:50,880
{\an8}(แดนนี่ พี ดีทซ์ เจอาร์)

511
00:34:50,963 --> 00:34:53,424
{\an8}เขาไปที่หลุมศพแล้วคุกเข่าลง

512
00:34:55,176 --> 00:34:59,097
{\an8}และฉันบอกได้เลยว่าเขาน้ำตาคลอ
จากนั้นเขาก็กลับขึ้นรถ

513
00:35:00,932 --> 00:35:03,184
แล้วเราก็กลับมาในคืนวันขอบคุณพระเจ้า

514
00:35:03,267 --> 00:35:05,645
เพื่อนกับครอบครัวเรามาพร้อมหน้า

515
00:35:05,728 --> 00:35:10,483
แล้วเขาก็คุกเข่าลงขอฉันแต่งงาน

516
00:35:11,776 --> 00:35:15,029
ฉันมารู้ทีหลังว่าเขาอยากเดินทางไปที่นั่น

517
00:35:15,113 --> 00:35:18,282
เพื่อขออนุญาตแดนนี่ในการแต่งงานกับฉัน

518
00:35:19,700 --> 00:35:22,286
และฉันก็รู้สึกว่า

519
00:35:23,454 --> 00:35:26,165
ถ้าฉันรู้สึกผิดกับการใช้ชีวิตต่อไป

520
00:35:26,249 --> 00:35:27,500
และคบกับเขา

521
00:35:28,167 --> 00:35:31,379
มันยิ่งทำให้ชัดว่าเขาคือคนที่ใช่

522
00:35:51,524 --> 00:35:55,403
ตั้งแต่ปี 2005 ถึงปี 2010 เป็นช่วงที่ยุ่งมาก

523
00:35:58,197 --> 00:36:01,200
เมื่อนับจำนวนปฏิบัติการ

524
00:36:01,284 --> 00:36:04,036
ที่สมาชิกทีมปฏิบัติการพิเศษโดยรวมทำนั้น

525
00:36:04,787 --> 00:36:09,792
มันเยอะมากครับ
เราทำภารกิจเป็นร้อยๆ ครั้งทุกเดือน

526
00:36:09,876 --> 00:36:11,752
ไม่หยุดเลยละ

527
00:36:22,847 --> 00:36:28,019
มาร์คัสอยู่ห่างบ้านไป
เกือบ 300 วันต่อปีเลยละค่ะ

528
00:36:30,313 --> 00:36:33,983
แล้วพอเขากลับมาบ้าน แน่นอนว่าเขาก็เริ่ม…

529
00:36:34,483 --> 00:36:37,486
ห่างเหินออกไปเรื่อยๆ

530
00:36:39,780 --> 00:36:45,703
หลายครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนเขา
ไม่อยากจะกลับบ้านด้วยซ้ำ

531
00:36:52,919 --> 00:36:55,755
การอุทิศตนอย่างมหาศาล

532
00:36:55,838 --> 00:37:00,801
ทำให้หลายคนที่มาประจำการ
ไม่หยุดไปๆ กลับๆ ครับ

533
00:37:02,053 --> 00:37:04,764
และผมคิดว่าสองสามปีหลังจากนั้น

534
00:37:04,847 --> 00:37:09,018
เราถึงเริ่มเห็นผลกระทบจากการไม่หยุดพักจริงๆ

535
00:37:11,103 --> 00:37:14,774
เฮลิคอปเตอร์ทหารชีนุก
ถูกยิงตกกลางดึกทางตะวันออกของคาบูล

536
00:37:14,857 --> 00:37:18,736
คร่าชีวิตทุกคนบนเครื่องซึ่งได้แก่
ทหารสหรัฐฯ 30 นายและชาวอัฟกันแปดคน

537
00:37:18,819 --> 00:37:22,782
ในบรรดาทหารอเมริกันที่เสียชีวิต
มีนาวีซีล 22 นายและส่วนใหญ่มาจากทีมหก

538
00:37:22,865 --> 00:37:26,994
ความตายยังคงดำเนินต่อไป
ทำภารกิจแล้ว ทำภารกิจอีก

539
00:37:27,078 --> 00:37:29,080
มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

540
00:37:29,163 --> 00:37:32,750
นิโคลัส เช็ก อายุแค่ 28 ปี

541
00:37:32,833 --> 00:37:34,252
เขาเป็นนาวีซีล…

542
00:37:34,335 --> 00:37:37,964
เดวิด วอร์เซน อายุ 27 ปี
เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนมัธยมปลายอีสต์เคนท์วูด…

543
00:37:38,047 --> 00:37:39,590
ผู้ชายที่รักครอบครัว…

544
00:37:39,674 --> 00:37:44,303
จ่าเอกโจชัว ที. แฮร์ริส
จากหน่วยนาวีซีลจมน้ำหลาก

545
00:37:44,387 --> 00:37:48,182
ในอัฟกานิสถานช่วงเดือนสิงหาคมปี 2008
พ่อแม่ของเขา…

546
00:37:48,266 --> 00:37:52,228
จอช แฮร์ริสเป็นหนึ่งในเพื่อนรักของผม

547
00:37:53,020 --> 00:37:55,439
เขากำลังลาดตระเวนอยู่

548
00:37:55,940 --> 00:37:58,067
เขาว่ายน้ำออกไปและมีเชือกมัดติดตัวไว้

549
00:37:58,567 --> 00:38:01,612
จากนั้นเชือกก็ขาด

550
00:38:02,446 --> 00:38:04,365
แล้วเขาก็ถูกพัดลงแม่น้ำไปทั้งอย่างนั้น

551
00:38:05,074 --> 00:38:08,077
เราหาเขาไม่เจอจนกระทั่ง 12 ชั่วโมงต่อมา

552
00:38:08,577 --> 00:38:11,914
ประมาณ 50 กว่ากิโลเมตรตามแม่น้ำไป

553
00:38:35,146 --> 00:38:40,484
ฉันว่าเขาต้องรู้สึกผิดในระดับหนึ่ง
ที่รอดชีวิตมาได้ค่ะ

554
00:38:40,985 --> 00:38:43,738
เขาปิดบังความรู้สึกตัวเองเอาไว้มาก

555
00:38:43,821 --> 00:38:48,367
ใช้ยารักษาตัวเองเยอะมาก
ทุกคนในทีมแหละค่ะ ไม่ใช่แค่เขา

556
00:38:56,334 --> 00:38:58,878
มันรู้สึกเหมือนรัสเชียนรูเล็ตน่ะค่ะ

557
00:38:58,961 --> 00:39:01,589
รู้สึกเหมือนทุกครั้งที่เขาจากไป

558
00:39:02,173 --> 00:39:04,467
เขาอาจไม่กลับมาบ้านก็ได้

559
00:39:04,967 --> 00:39:07,762
ผมจำได้ว่าเราไปส่งเขาที่ศูนย์บัญชาการ

560
00:39:07,845 --> 00:39:09,472
(เคเดน คาโปน
ลูกชายมาร์คัสและแอมเบอร์)

561
00:39:09,555 --> 00:39:13,267
และจำได้ว่าตัวเองกรีดร้อง

562
00:39:13,351 --> 00:39:15,311
ทั้งตะโกน ทั้งร้องไห้

563
00:39:15,394 --> 00:39:17,396
แบบว่า "ขอร้องล่ะ อย่าไปเลย"

564
00:39:20,399 --> 00:39:24,820
การเคลื่อนพลไปทำภารกิจครั้งสุดท้าย
ทั้งเคเดนและแม็กกี้ต่างร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

565
00:39:25,321 --> 00:39:27,114
และมันเจ็บปวดมากครับ

566
00:39:29,992 --> 00:39:31,369
ดังนั้น

567
00:39:31,869 --> 00:39:38,709
มันจึงถึงเวลาที่จะพักสักครู่และพยายาม
ทำให้ครอบครัวกลับมาเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง

568
00:39:44,048 --> 00:39:49,720
จดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นในปี 2013
เพื่อเกษียณเนื่องจากปัญหาสุขภาพ

569
00:39:52,223 --> 00:39:55,976
"อีกไม่นาน ผมจะลาออก
หลังจากรับใช้กองทัพเรือมา 12 ปีครึ่ง

570
00:39:56,060 --> 00:39:58,938
และอยู่ในทีมซีลนี้มาตลอดชีวิตการทำงาน"

571
00:39:59,021 --> 00:40:01,065
(ภารกิจปฏิบัติการโดยตรง 200 ครั้ง)

572
00:40:01,148 --> 00:40:03,150
(สองเหรียญบรอนซ์สตาร์)

573
00:40:03,234 --> 00:40:05,277
(การยิงปะทะอย่างดุเดือด)

574
00:40:05,361 --> 00:40:07,071
(ผมน่าจะทำได้มากกว่านี้)

575
00:40:07,154 --> 00:40:09,657
"อาการทางจิตของผมแย่ลง

576
00:40:09,740 --> 00:40:13,536
ผมพยายามปิดบังเรื่องนี้ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา

577
00:40:13,619 --> 00:40:17,415
แต่มันทำให้คนใกล้ตัวผมเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

578
00:40:17,498 --> 00:40:20,793
ที่ผมกำลังดิ้นรนกับหลายๆ ด้านของชีวิต"

579
00:40:20,876 --> 00:40:24,630
(ผมดื่มแอลกอฮอล์ปริมาณมาก)

580
00:40:24,713 --> 00:40:26,882
(ภาวะตื่นตระหนก)

581
00:40:27,716 --> 00:40:30,678
"ผมชักปืนพกออกมาจากตู้เซฟนับครั้งไม่ถ้วน

582
00:40:30,761 --> 00:40:32,763
แค่ได้ยินเสียงกริ่งประตูดัง"

583
00:40:33,264 --> 00:40:35,808
"ผมขาดการติดต่อกับเพื่อนสนิทหลายคน

584
00:40:36,434 --> 00:40:39,603
ระเบิดอารมณ์เป็นพักๆ โกรธง่าย

585
00:40:39,687 --> 00:40:41,939
และมีปัญหาต่อเนื่องกับอาการ

586
00:40:42,022 --> 00:40:46,068
วิตกกังวล ฝันร้าย ซึมเศร้า

587
00:40:46,152 --> 00:40:48,195
แม้เผชิญกับทุกอย่างนี่ แต่ผมก็ภูมิใจอย่างถึงที่สุด

588
00:40:48,279 --> 00:40:51,449
กับอาชีพที่เลือกทำตลอด 13 ปีที่ผ่านมา"

589
00:40:52,116 --> 00:40:53,534
"เอ็ม. คาโปน"

590
00:40:55,661 --> 00:40:58,873
ฉันเป็นห่วง

591
00:40:59,373 --> 00:41:02,418
ว่าเมื่อไม่มีทีมแล้ว เขาจะใช้ชีวิตยังไง

592
00:41:02,501 --> 00:41:07,256
แต่ฉันก็ไขว่คว้า
ทุกความรู้สึกปกติเท่าที่จะมีได้เอาไว้ค่ะ

593
00:41:10,301 --> 00:41:12,845
นั่นคือตอนที่พ่อผมออกจากกองทัพ

594
00:41:14,180 --> 00:41:16,348
แบบว่า "เราจะย้ายไปเท็กซัส

595
00:41:16,932 --> 00:41:19,977
เราจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว
ทุกอย่างจะยอดเยี่ยมแน่"

596
00:41:21,479 --> 00:41:26,025
ไม่ทันไร ผมก็คิดว่า
เราทุกคนรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น

597
00:41:26,108 --> 00:41:30,988
{\an8}(1 พฤษภาคม 2001)

598
00:41:31,071 --> 00:41:33,282
{\an8}เมื่อแยกจากเผ่า

599
00:41:33,908 --> 00:41:37,912
{\an8}เราจะมองหาทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อเติมเต็มช่องว่างนั้น

600
00:41:41,165 --> 00:41:44,126
หนูเบื่อเลยอยากถ่ายวิดีโอ

601
00:41:44,210 --> 00:41:45,294
ไปกันเลย

602
00:41:52,343 --> 00:41:54,094
ผมเริ่มดื่มหนัก

603
00:41:55,596 --> 00:41:58,140
ผมใช้ยาต้านซึมเศร้า

604
00:41:59,517 --> 00:42:04,230
ผมจำได้ว่าขว้างแก้วใส่หน้าต่าง
และคุมอารมณ์ไม่อยู่

605
00:42:09,652 --> 00:42:13,239
เขาไม่เคยซ้อมผม อาจผลักผม

606
00:42:13,739 --> 00:42:17,326
แต่เขามีสีหน้าแบบหนึ่ง
และเมื่อเขาทำสีหน้าแบบนั้น ผมจะแบบว่า

607
00:42:17,409 --> 00:42:18,911
รีบไสหัวไปให้พ้นทางเขา

608
00:42:21,830 --> 00:42:23,332
พ่อหนูอยู่ตรงนั้น

609
00:42:23,415 --> 00:42:24,833
เราต้องเงียบ

610
00:42:27,211 --> 00:42:29,797
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง

611
00:42:30,297 --> 00:42:33,050
ฉันพยายามห้ามพวกเขาสองคน

612
00:42:34,718 --> 00:42:37,972
และฉันนึกไม่ออกเลยว่า

613
00:42:38,639 --> 00:42:40,975
เคเดนกลัวแค่ไหน

614
00:42:44,144 --> 00:42:50,526
ที่ถูกสัตว์ประหลาดตัวนี้ที่เขาบูชามาทั้งชีวิตไล่ตาม

615
00:42:52,444 --> 00:42:54,697
ผมมีปัญหาที่โรงเรียน

616
00:42:54,780 --> 00:42:56,490
เสพยาเยอะมาก

617
00:42:57,533 --> 00:42:59,410
ครอบครัวอยู่เคียงข้างพ่อ

618
00:42:59,493 --> 00:43:01,787
พ่อคือคนที่กลับมาจากสงคราม

619
00:43:02,496 --> 00:43:06,166
สิ่งที่เราเผชิญไม่เคยสำคัญเท่า

620
00:43:06,250 --> 00:43:08,711
สิ่งที่พ่อเผชิญอยู่

621
00:43:12,673 --> 00:43:16,176
ผมคิดว่าแอมเบอร์กับลูกๆ จะดีกว่าเป็นพันๆ เท่า

622
00:43:16,260 --> 00:43:17,803
ถ้าผมไม่ได้อยู่ที่นี่

623
00:43:18,679 --> 00:43:22,516
ผมกลับมาบ้าน มันทำให้เกิดสารพัดปัญหา

624
00:43:22,600 --> 00:43:23,642
กับทุกคน

625
00:43:23,726 --> 00:43:26,979
ลูกๆ ไม่อยากอยู่กับผม แอมเบอร์ไม่อยากพูด

626
00:43:27,062 --> 00:43:31,233
พวกเขาจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้มาก
ถ้าผมไม่ได้อยู่บนโลกนี้

627
00:43:37,781 --> 00:43:42,161
คืนหนึ่งมาร์คัสกำลังดูวิดีโอการฝึกเก่าๆ

628
00:43:45,372 --> 00:43:46,832
และฉันก็เข้านอน

629
00:43:49,918 --> 00:43:54,673
จากนั้นสักประมาณตีห้า ฉันเข้าไป

630
00:43:54,757 --> 00:43:58,010
เจอมาร์คัสนั่งอยู่ตรงนั้นกับขวดวิสกี้เปล่าๆ

631
00:43:58,093 --> 00:43:59,595
และปืนบรรจุกระสุน

632
00:44:01,096 --> 00:44:02,264
และ…

633
00:44:04,642 --> 00:44:09,063
เขาหยิบมันขึ้นมา
แล้วพูดว่า "ไสหัวไปให้ไกลจากผม"

634
00:44:26,622 --> 00:44:28,540
{\an8}มาร์คัสรับความช่วยเหลือผ่าน
กระทรวงการทหารผ่านศึก

635
00:44:28,624 --> 00:44:30,542
{\an8}พวกเขาตรวจการนอนหลับ

636
00:44:30,626 --> 00:44:31,919
{\an8}ตรวจด้วยการสร้างภาพ

637
00:44:32,002 --> 00:44:34,296
{\an8}ทดสอบทางจิตวิทยา

638
00:44:34,380 --> 00:44:36,465
{\an8}วิธีพวกนั้นไม่ได้ผลเลย

639
00:44:37,841 --> 00:44:40,386
เขาใช้ยาสิบตัว

640
00:44:40,469 --> 00:44:43,764
กินให้หลับ กินให้ตื่น ให้มีสมาธิ ให้มีแรง

641
00:44:43,847 --> 00:44:47,476
บรรเทาฝันร้าย บรรเทาอาการซึมเศร้า
บรรเทาอาการวิตกกังวล

642
00:44:47,559 --> 00:44:49,937
เขากินยา

643
00:44:50,020 --> 00:44:52,064
บำบัดด้วยการพูดคุย

644
00:44:52,147 --> 00:44:54,483
ทุกอย่างที่ถูกสั่งให้ทำ

645
00:44:54,566 --> 00:44:56,860
แล้วอันที่จริง เขากลับอาการแย่ลง

646
00:44:56,944 --> 00:44:58,404
(ความจำไม่ดี ระดับปานกลาง)

647
00:44:58,487 --> 00:45:02,700
ฉันได้ประวัติการรักษาของเขามา
และเห็นการประเมินอาการ

648
00:45:02,783 --> 00:45:05,160
และมาร์คัสพูดในนั้นว่า

649
00:45:05,244 --> 00:45:08,372
"ผมมักจะลืมชื่อเพื่อนร่วมงานผม"

650
00:45:08,872 --> 00:45:10,833
และมันทำให้ฉันตะลึงงันเลยค่ะ

651
00:45:12,584 --> 00:45:14,545
ตอนนั้นฉันสิ้นหวังมาก

652
00:45:15,045 --> 00:45:17,965
ฉันเปลี่ยนวิธีการโดยสิ้นเชิง

653
00:45:18,048 --> 00:45:22,845
เริ่มพุ่งความสนใจ
ไปที่การรักษาทางเลือกอย่างจริงๆ จังๆ

654
00:45:22,928 --> 00:45:25,889
(การกลับมาของสารไซคีเดลิก)

655
00:45:30,018 --> 00:45:34,022
ภรรยาของซีลอีกคนติดต่อมาและบอกว่า

656
00:45:34,106 --> 00:45:38,652
"ฉันคิดว่ามีบางอย่าง
ที่เธออาจอยากดูไว้ให้มาร์คัส"

657
00:45:39,153 --> 00:45:42,531
แหงละ ฉันไม่คุ้นเคยกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว

658
00:45:44,616 --> 00:45:47,911
เรารู้เกี่ยวกับไอโบเกนกับไอโบกา

659
00:45:47,995 --> 00:45:52,249
ในโลกตะวันตกว่าเป็นการรักษาอาการเสพติด

660
00:45:52,750 --> 00:45:55,210
ประมาณ 50 หรือ 60 ปี

661
00:45:57,212 --> 00:45:59,923
ชาวบวิตี ประเทศกาบอง

662
00:46:00,007 --> 00:46:05,262
ดูเหมือนจะใช้สารนี้มาเป็นเวลาหลายศตวรรษ

663
00:46:05,345 --> 00:46:09,725
ในพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านทางจิตวิญญาณ
เพื่อรักษาโรค

664
00:46:11,560 --> 00:46:16,482
{\an8}ไอโบเกนได้มาจากเปลือกรากไม้พุ่ม
ที่โตในกาบอง แอฟริกา

665
00:46:16,565 --> 00:46:22,404
และไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที
ได้มาจากพิษของคางคกทะเลทรายโซโนรัน

666
00:46:24,323 --> 00:46:28,786
{\an8}การรักษาด้วยไอโบเกนช่วยตั้งค่าทางสรีรวิทยา

667
00:46:28,869 --> 00:46:30,370
{\an8}ของระบบประสาทให้ใหม่

668
00:46:30,454 --> 00:46:33,957
{\an8}(การรักษาด้วยไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที)

669
00:46:34,041 --> 00:46:36,585
{\an8}และยาคางคกช่วยให้คุณปลดปล่อยทุกอย่าง

670
00:46:36,668 --> 00:46:38,921
{\an8}ที่ไอโบเกนช่วยกระตุ้นออกมา

671
00:46:39,421 --> 00:46:44,259
(ขั้นตอนการรักษา: วันที่ 1 ไอโบเกน
วันที่ 3-5 ไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที)

672
00:46:49,389 --> 00:46:50,390
(ไอโบเกนรักษาอะไร)

673
00:46:50,474 --> 00:46:53,393
เมื่อขั้นตอนการรักษาดำเนินไปตามลำดับ

674
00:46:53,477 --> 00:46:57,314
ไอโบเกนและไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที
พิสูจน์แล้วว่าได้ผลมาก

675
00:46:57,397 --> 00:46:58,857
ในการจัดการความบอบช้ำทางจิตใจ

676
00:46:58,941 --> 00:47:02,694
{\an8}แต่ทั้งสองอย่างผิดกฎหมายในสหรัฐฯ
มาร์คัสจึงต้องเดินทาง

677
00:47:02,778 --> 00:47:05,030
{\an8}ไปเม็กซิโกเพื่อโอกาสนี้

678
00:47:07,241 --> 00:47:12,579
และตอนที่ฉันเอาเรื่องนี้ไปพูดกับมาร์คัส
เขาบอกว่า "นั่นมันบ้ามาก"

679
00:47:13,580 --> 00:47:14,998
ยาหลอนประสาทเหรอ

680
00:47:15,082 --> 00:47:18,585
หมายความว่าไง
ทิโมธี เลียรีกับวูดสต็อก อะไรทำนองนั้นเหรอ

681
00:47:19,419 --> 00:47:23,215
ผู้คนติดดอกไม้บนหัวแล้วเต้นรำเป็นวงกลมเหรอ
ผมไม่เข้าใจมันเลยสักนิด

682
00:47:25,300 --> 00:47:26,802
{\an8}(ภาพยนตร์เพื่อการศึกษา
ปี 1967)

683
00:47:26,885 --> 00:47:29,388
{\an8}คุณกำลังมองนักเดินทางที่เพิ่งซื้อตั๋ว

684
00:47:29,471 --> 00:47:31,849
{\an8}สำหรับทริปหลอนยาที่พิเศษมากๆ

685
00:47:31,932 --> 00:47:32,808
{\an8}ค่าใช้จ่ายเหรอ

686
00:47:32,891 --> 00:47:35,102
เงินไม่กี่ดอลลาร์และจิตใจของเขา

687
00:47:36,645 --> 00:47:41,400
ผมรู้แค่เรื่องที่เคยถูกสอนมาตอนเป็นเด็ก

688
00:47:45,195 --> 00:47:48,448
สารไซคีเดลิกคือยาเพื่อการผ่อนคลาย
ซึ่งออกฤทธิ์เสพติด

689
00:47:49,658 --> 00:47:50,826
มันจะทำให้เราเสียสติ

690
00:47:50,909 --> 00:47:52,578
สมองเสื่อม

691
00:47:54,746 --> 00:47:57,791
และมันจะช่วยนักรบ
ที่แกร่งกล้าของเราได้งั้นเหรอ

692
00:48:00,752 --> 00:48:03,839
การที่โตมาในบ้านคริสเตียนหัวโบราณ

693
00:48:03,922 --> 00:48:06,341
ทำให้ฉันคิดว่า "มันคือเวทมนตร์วูดูเหรอ

694
00:48:06,425 --> 00:48:09,011
นี่คือการเปิดประตูแห่งความมืดเหรอ"

695
00:48:09,595 --> 00:48:12,097
มันน่ากลัวสำหรับฉันค่ะ

696
00:48:19,021 --> 00:48:22,190
{\an8}(เวอร์จิเนียบีช รัฐเวอร์จิเนีย)

697
00:48:22,274 --> 00:48:24,359
{\an8}ผมกลับมาจากประจำการในปี 2012

698
00:48:24,860 --> 00:48:26,653
ก้าวเข้าสู่ปี 2013

699
00:48:26,737 --> 00:48:27,863
โลล่าเกิดเดือนพฤษภาคม

700
00:48:27,946 --> 00:48:32,075
ผมไปประจำการวันที่ 15 พฤษภาคม

701
00:48:32,159 --> 00:48:34,244
ครั้งนั้นทำเอาผมเจ็บหนักมาก

702
00:48:34,953 --> 00:48:37,247
(บันทึกตามลำดับเวลาการดูแลทางการแพทย์)

703
00:48:37,331 --> 00:48:38,498
แก้วหูแตก

704
00:48:38,582 --> 00:48:40,751
เลือดไหลออกจากหู ออกจากจมูก

705
00:48:40,834 --> 00:48:42,336
(ถูกระเบิด)

706
00:48:42,419 --> 00:48:45,380
สมองกระทบกระเทือนหลายครั้ง ไม่หยุดไม่หย่อน

707
00:48:45,464 --> 00:48:48,133
(มือขวาสั่น)

708
00:48:48,759 --> 00:48:50,969
เกิดระเบิดขึ้นในระยะใกล้

709
00:48:51,053 --> 00:48:54,765
และตอนนั้นการบาดเจ็บทางกระดูก
ก็สั่งสมไปมากแล้ว

710
00:48:56,892 --> 00:49:00,020
เราเข้าโรงพยาบาลฝรั่งเศส
และพวกเขาเอาผมเข้าเครื่อง

711
00:49:00,103 --> 00:49:02,940
ผมมีก้อนเลือดคั่งที่ด้านหลังสมอง
ใหญ่เท่านี้เลยละ

712
00:49:03,023 --> 00:49:04,232
สีดำสนิท

713
00:49:04,733 --> 00:49:06,234
ผมปวดหัวหนักมาก

714
00:49:06,318 --> 00:49:08,737
และมันถูกกระตุ้นด้วยแสง
เหมือนอาการตาแพ้แสงน่ะ

715
00:49:08,820 --> 00:49:11,448
ถ้าคุณเอาไฟส่องตาผม ผมจะอ้วก

716
00:49:14,826 --> 00:49:16,453
ผมกลับมาที่เวอร์จิเนียบีช

717
00:49:17,621 --> 00:49:19,957
เดินเข้ามาแล้วก็ได้ยินคำว่า
"ไง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

718
00:49:20,457 --> 00:49:21,792
"นี่เด็กสี่เดือน"

719
00:49:23,377 --> 00:49:26,088
ผมทำอะไรไม่เป็นเลย ผมมันไร้ค่า

720
00:49:26,588 --> 00:49:28,048
และผมจำชื่อลูกไม่ได้

721
00:49:34,596 --> 00:49:38,141
ฉันตั้งโต๊ะมื้อค่ำและเราก็กินกัน

722
00:49:38,225 --> 00:49:39,935
แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก

723
00:49:40,018 --> 00:49:42,104
ฉันนึกว่าเป็นอาการซึมเศร้าจากการประจำการ

724
00:49:42,187 --> 00:49:43,855
อาจเป็นเพราะการกลับมาบ้าน

725
00:49:43,939 --> 00:49:46,233
มันอาจหนักหนาเกินไป

726
00:49:47,234 --> 00:49:49,569
ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมา น้ำตาเอ่อ

727
00:49:49,653 --> 00:49:52,531
และพูดว่า "เรากินข้าวเย็นมานานแค่ไหนแล้ว"

728
00:49:52,614 --> 00:49:55,909
ตอนนั้นฉันกินอิ่มแล้ว
ฉันก็บอกว่า "เรานั่งตรงนี้มาสักพักแล้ว"

729
00:49:56,410 --> 00:49:59,913
แล้วเขาก็มองมาที่ฉัน จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไป

730
00:50:02,290 --> 00:50:06,962
แล้วก็ไปที่ห้องพักแขกของเรา
นอนขดตัวร้องไห้ในท่าทารก

731
00:50:08,547 --> 00:50:13,051
คนของหน่วยซีลไม่อยากแสดงความอ่อนแอ
นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาควรทำ

732
00:50:13,135 --> 00:50:15,470
พวกเขาไม่ควรเปิดใจหรือสื่อสาร

733
00:50:15,554 --> 00:50:19,016
ที่ควรทำก็แค่… ใช้ชีวิตต่อไป

734
00:50:20,809 --> 00:50:25,605
{\an8}(ภาพขณะดีเจ ชิปลีย์ปฏิบัติภารกิจ)

735
00:50:25,689 --> 00:50:27,858
{\an8}ผมไปประจำการอีกประมาณสี่ห้าเดือน

736
00:50:28,775 --> 00:50:31,528
และเรากำลังเตรียมพร้อม
ออกเดินทางไปฝ่าแนวครั้งใหญ่

737
00:50:31,611 --> 00:50:34,448
หัวหน้าของผมในตอนนั้นมองมาที่ผมและพูดว่า

738
00:50:34,531 --> 00:50:37,701
"เฮ้ พวก ฉันว่านายไม่ต้องไป
ทำภารกิจฝ่าแนวนี้แล้วละ

739
00:50:37,784 --> 00:50:39,953
ทำไมนายไม่อยู่ที่นี่และพักชิลล์ๆ หน่อยล่ะ"

740
00:50:40,704 --> 00:50:41,830
ผมก็แบบ "ไม่ครับ"

741
00:50:41,913 --> 00:50:44,666
เขาก็บอกว่า "งั้นฉันจะพูดแบบนี้กับนายแล้วกัน

742
00:50:45,333 --> 00:50:46,877
นายไม่ได้ไปว่ะ"

743
00:50:48,712 --> 00:50:51,339
ประมาณห้าวันต่อมา
ผมก็ไปโผล่ที่ศูนย์ความเป็นเลิศแห่งชาติ

744
00:50:53,133 --> 00:50:57,262
หลักๆ ก็คือมันเป็นคลินิกเวชศาสตร์ฟื้นฟูขั้นสูง

745
00:50:57,345 --> 00:51:00,849
พวกเขารักษาอาการบาดเจ็บรุนแรงทางกระดูก
แต่จริงๆ แล้วเน้นที่สมอง

746
00:51:00,932 --> 00:51:04,519
และพวกเขาวิเคราะห์ละเอียด
ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกซอกทุกมุม

747
00:51:04,603 --> 00:51:05,771
สี่สัปดาห์ติด

748
00:51:05,854 --> 00:51:09,483
(การประเมินสุขภาวะทางจิต/สมองบาดเจ็บ
แบบครอบคลุมและสรุปการดูแล)

749
00:51:09,566 --> 00:51:14,946
(รายงานการพบภาวะตื่นตระหนก
หลีกเลี่ยงฝูงชน)

750
00:51:15,030 --> 00:51:20,577
(และรู้สึกถึงอาการเดจาวูอย่างรุนแรง
เมื่อพาสุนัขไปเดินในทุ่งหญ้าสูง)

751
00:51:20,660 --> 00:51:24,081
(เนื่องจากทำให้คิดถึงภารกิจในอดีต)

752
00:51:24,664 --> 00:51:27,834
พวกเขาเริ่มให้ยาคุณและช่วยคุณไว้

753
00:51:27,918 --> 00:51:29,086
(ตัวยาสำคัญ)

754
00:51:29,169 --> 00:51:34,216
ผมต้องการเครื่องมือพวกนี้
เพื่อปิดกั้นอารมณ์ของตัวเองไปจนเกษียณ

755
00:51:35,967 --> 00:51:40,931
พอกลับมา ผมก็รู้สึกยอดเยี่ยมมาก
เราเตรียมพร้อมและออกลุยอีก

756
00:51:41,014 --> 00:51:43,058
เราเวียนไปประจำการอีกสี่รอบ

757
00:52:03,954 --> 00:52:08,333
ทุกอย่างที่ผมอ่านเกี่ยวกับไอโบเกนฟังดูแย่มาก

758
00:52:09,042 --> 00:52:13,630
หลายคนที่ไปที่นั่นบอกเล่า
ประสบการณ์ส่วนตัวของการไปเยือน

759
00:52:13,713 --> 00:52:17,509
ขุมนรกที่ลึกและดำมืดที่สุด

760
00:52:17,592 --> 00:52:20,428
ระหว่างการเดินทาง 12 ชั่วโมงของพวกเขา

761
00:52:21,429 --> 00:52:23,306
ผมจำได้ว่าเราทะเลาะกันเรื่องนั้นด้วย

762
00:52:23,390 --> 00:52:27,060
ผมบอกแอมเบอร์ว่า "นี่มันบ้า บ้าของแท้"

763
00:52:27,561 --> 00:52:30,981
เราคุยกันอยู่อย่างนั้นประมาณหนึ่งปี

764
00:52:31,606 --> 00:52:36,153
เรามีลูกๆ ที่มองอยู่และชีวิตแบบนี้ไม่ยั่งยืนเลย

765
00:52:36,903 --> 00:52:41,116
ดังนั้น ฉันเลยบอกเขาไปว่า

766
00:52:41,199 --> 00:52:44,077
"คุณต้องลองทำมัน ไม่งั้นฉันจะพาลูกๆ ไป

767
00:52:44,161 --> 00:52:45,579
และไปจากคุณซะ"

768
00:52:48,123 --> 00:52:50,750
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหมดแรงกับทุกอย่าง

769
00:52:50,834 --> 00:52:54,504
เพราะงั้น เวลาที่เราสิ้นหวังมากๆ

770
00:52:55,922 --> 00:52:58,592
ผมว่าเราคงยอมทำทุกอย่างน่ะครับ

771
00:53:05,557 --> 00:53:10,061
เขาผ่านสถาบันรักษาสมองมาเยอะ
และทำมาหลายอย่างแล้ว

772
00:53:10,145 --> 00:53:14,399
มันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระน่ะครับ
มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

773
00:53:14,482 --> 00:53:16,443
ผมได้ยินเรื่องแบบนี้มาเป็นล้านครั้งแล้ว

774
00:53:16,943 --> 00:53:19,362
{\an8}(ชายแดนระหว่างประเทศ)

775
00:53:26,286 --> 00:53:29,789
{\an8}ขั้นตอนการรักษาในเม็กซิโกคือรับไอโบเกนก่อน

776
00:53:29,873 --> 00:53:31,082
{\an8}(คลินิกไซคีเดลิกแอมบิโอ)

777
00:53:31,166 --> 00:53:35,337
{\an8}จากนั้นสองสามวันก็ใช้ไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที

778
00:53:35,837 --> 00:53:38,715
หรือที่เรียกว่า "คางคก"

779
00:53:42,886 --> 00:53:47,349
นักบำบัดของผมอยู่ที่นั่น
หมอห้องฉุกเฉิน พยาบาลอยู่ที่นั่น

780
00:53:48,892 --> 00:53:51,353
ความตั้งใจของผมคืนนั้นก็แค่…

781
00:53:52,145 --> 00:53:54,314
ผมแค่อยากกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

782
00:53:55,482 --> 00:53:57,317
ดนตรีเริ่มขึ้น

783
00:53:57,859 --> 00:54:04,115
ผมนั่งเอนหลังอยู่บนเตียงแล้วก็แค่รอ

784
00:54:07,869 --> 00:54:11,456
รออะไรไม่รู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น

785
00:54:38,441 --> 00:54:41,111
ผมจำได้ว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งที่มี

786
00:54:41,194 --> 00:54:46,491
เสียงดัง คล้ายเสียงเลื่อยไฟฟ้าดังหึ่ง
และมันแค่โกลาหลสุดขีดเลยน่ะครับ

787
00:54:48,368 --> 00:54:52,455
ผมรู้สึกเหมือนโดนเตะเข้าที่อัณฑะซ้ำๆ

788
00:54:52,539 --> 00:54:53,790
และหนีไปไม่พ้น

789
00:55:10,932 --> 00:55:14,686
ผมเห็นบางอย่างที่เหมือนการสับไพ่

790
00:55:16,521 --> 00:55:19,107
เห็นรูปภาพหลายพันรูป เร็วขนาดนั้นเลย

791
00:55:23,778 --> 00:55:27,240
ผมเห็นภาพวัยเด็กของผม

792
00:55:34,914 --> 00:55:37,917
และเห็นภาพของพ่อผม

793
00:55:45,884 --> 00:55:47,677
ไม่รู้สิ ช่วงนั้นอาจมีบางอย่างเกิดขึ้น

794
00:55:47,761 --> 00:55:50,138
อาจเป็นสักเหตุการณ์

795
00:56:04,235 --> 00:56:07,739
จากนั้นผมก็เห็นภาพของจอช

796
00:56:11,534 --> 00:56:16,081
ผมไม่ได้พูดเรื่องนี้ แต่ผมควรจะข้ามแม่น้ำไป

797
00:56:16,164 --> 00:56:20,960
ผมควรจะเป็นคนที่ออกไปตามหา

798
00:56:21,044 --> 00:56:25,799
ที่ที่เราหาทางข้ามไปได้
แต่ตอนนั้นผมไม่ได้อยู่ที่นั่น

799
00:56:27,967 --> 00:56:33,765
มันส่งผลกับจิตใจผม จิตวิญญาณผมอย่างแน่นอน

800
00:56:36,559 --> 00:56:40,730
แต่ผมเห็นนิมิตภาพเขา หน้ายิ้ม ผมหยิก

801
00:56:41,231 --> 00:56:44,567
เป็นภาพที่มีความสุข เขาปกติสุขดี

802
00:56:52,158 --> 00:56:56,079
ผมได้เห็นช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านี้
ของชีวิตผมในอีกมุมหนึ่ง

803
00:56:59,499 --> 00:57:03,420
และมันทำให้ผมรู้ว่าทั้งหมดนี่ไม่ใช่ความผิดผมเลย

804
00:57:12,011 --> 00:57:13,721
ความหนักอึ้งในใจผมถูกยกออกไป

805
00:57:15,765 --> 00:57:19,811
ผมแทบจะรู้สึกเหมือนสมองถูกจัดเรียงใหม่

806
00:57:23,440 --> 00:57:27,527
กำแพงทั้งหมดที่สร้างขึ้นมา
เกราะป้องกันตัวที่ใส่ไว้ ทุกอย่างหายไปหมด

807
00:57:28,153 --> 00:57:29,279
อีโก้หายไป

808
00:57:29,362 --> 00:57:32,031
และผมก็เป็นแค่ปัจเจกบุคคลในเวอร์ชันผุดผ่อง

809
00:57:32,115 --> 00:57:34,576
ที่รักทุกอย่าง

810
00:57:36,744 --> 00:57:39,164
ผมรู้สึกโล่งอก รู้สึกเบาหวิว

811
00:57:39,247 --> 00:57:42,208
รู้สึกเหมือนเป็นวันใหม่

812
00:57:50,675 --> 00:57:55,388
{\an8}(ซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)

813
00:57:55,930 --> 00:58:00,477
{\an8}ตอนที่พ่อกลับมา ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

814
00:58:01,478 --> 00:58:04,606
{\an8}แค่บางอย่างในตัวเขาดูสงบสุขกว่าเดิมมาก

815
00:58:04,689 --> 00:58:06,941
{\an8}แววตาของเขามัน…

816
00:58:08,485 --> 00:58:10,862
{\an8}เหมือนคนตายน้อยลง

817
00:58:12,864 --> 00:58:16,701
เป็นเวลานานมากที่
ตอนมองเขา ผมจะไม่เห็นอะไรเลย

818
00:58:24,918 --> 00:58:28,588
เมื่อเราทุกคนเห็นว่าพ่อพยายาม

819
00:58:28,671 --> 00:58:31,799
เราทุกคนก็เริ่มพยายามบ้าง

820
00:58:32,425 --> 00:58:37,180
ครอบครัวของเราเพิ่งเริ่มกลับ
มาใช้ชีวิตอีกครั้ง เมื่อเขาเริ่มดีขึ้น

821
00:58:41,142 --> 00:58:45,230
หลังผมผ่านประสบการณ์ไอโบเกนมา
ตอนที่เจอแอมเบอร์

822
00:58:46,022 --> 00:58:47,941
สิ่งแรกที่ผมพูดกับเธอคือ

823
00:58:48,024 --> 00:58:50,735
เพื่อนทุกคนที่เราได้ยินว่ากำลังทุกข์ทรมาน

824
00:58:51,236 --> 00:58:55,949
เราต้องแนะนำมันให้พวกเขา
และช่วยให้พวกเขาดีขึ้น

825
00:58:57,075 --> 00:59:00,036
นั่นเป็น… นั่นเป็นจุดเริ่มต้นครับ

826
00:59:01,704 --> 00:59:04,040
{\an8}(มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด)

827
00:59:04,123 --> 00:59:06,251
{\an8}ผมเจอมาร์คัสกับแอมเบอร์

828
00:59:06,876 --> 00:59:09,504
ผมคุยกับมาร์คัสไป 30 นาที

829
00:59:10,171 --> 00:59:13,341
ผมกำลังคุยกับผู้ชายที่ถ่อมตน ช่างคิด

830
00:59:14,008 --> 00:59:18,471
และดูปกติมาก สำหรับผม

831
00:59:19,389 --> 00:59:23,142
แล้วแอมเบอร์ก็บอกผมว่า
เขาหมุนเปลี่ยนหลอดไฟในโคมไฟไม่ได้

832
00:59:23,226 --> 00:59:24,894
ก่อนจะไปรักษาที่เม็กซิโก

833
00:59:25,520 --> 00:59:29,232
อาการของเขาจากที่แย่สุดๆ กลับกลายเป็นปกติ

834
00:59:31,234 --> 00:59:33,236
นั่นแหละที่กระตุ้นความสนใจของผม

835
00:59:33,945 --> 00:59:36,406
มันเป็นแค่หนึ่งในการรักษาด้วยยา

836
00:59:36,489 --> 00:59:39,534
ที่คุณแค่ต้องกล้าที่จะลงมือทำ

837
00:59:41,619 --> 00:59:46,833
เมื่อพูดถึงทหารคนอื่นๆ ในหน่วยของคุณ
คุณจะบอกว่ากี่เปอร์เซ็นต์

838
00:59:46,916 --> 00:59:51,629
ที่ถูกฆ่าตาย บาดเจ็บหรือหายตัวไประหว่างรบคะ

839
00:59:52,380 --> 00:59:55,258
ประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์ 30 เปอร์เซ็นต์

840
01:00:05,602 --> 01:00:09,814
ในหนึ่งสัปดาห์ปกติ
คุณรู้สึกว่าถูกตัดขาดจากคนอื่นนานแค่ไหน

841
01:00:09,897 --> 01:00:12,025
แค่ไม่สนใจ ไม่มีปฏิสัมพันธ์น่ะ

842
01:00:12,108 --> 01:00:13,610
- ทุกวันครับ ใช่
- ทุกวันเหรอ

843
01:00:13,693 --> 01:00:15,111
ก็แทบจะตลอดเวลาครับ

844
01:00:15,612 --> 01:00:17,614
คุณรู้สึกผิดไหมคะ

845
01:00:17,697 --> 01:00:19,449
(สัมภาษณ์ก่อนรักษา: เฮอร์เบิร์ต ดี)

846
01:00:19,532 --> 01:00:20,742
คิดว่างั้น

847
01:00:20,825 --> 01:00:22,702
ไม่สิ ผมรู้เลย

848
01:00:27,415 --> 01:00:31,252
นี่จะเป็นการศึกษาเกี่ยวกับไอโบเกน
ทางประสาทวิทยาศาสตร์ครั้งแรกในมนุษย์

849
01:00:32,879 --> 01:00:35,214
เป้าหมายของวันนี้คือดูประโยชน์ใช้สอย

850
01:00:35,298 --> 01:00:39,260
ในการรักษาโรคทางจิตเวชและระบบประสาท

851
01:00:39,344 --> 01:00:42,013
ที่ทหารผ่านศึกต้องทนทุกข์ทรมาน

852
01:00:42,096 --> 01:00:46,100
ทหารผ่านศึกหลายคนเคยถูกระเบิดหลายครั้ง

853
01:00:46,184 --> 01:00:50,396
ภาวะสมองบาดเจ็บคืออาการหลัก
จากความขัดแย้งในอิรักและอัฟกานิสถานเร็วๆ นี้

854
01:00:50,480 --> 01:00:52,774
(ภาวะสมองบาดเจ็บ จำนวนโดยรวมทั่วโลก)

855
01:00:52,857 --> 01:00:57,570
ความรู้สึกผิดและความละอายพวกนี้เกี่ยวกับ
ประสบการณ์ทางทหารของคุณไหมคะ

856
01:00:57,654 --> 01:00:58,738
- เกี่ยวครับ
- โอเค

857
01:00:59,822 --> 01:01:04,035
แบบว่าผมมีปัญหาเยอะมากเรื่อง…

858
01:01:06,412 --> 01:01:09,791
เรื่องทิศทางที่ผมปล่อยให้ชีวิตดำเนินไป
ตอนที่อยู่หน่วยซีล

859
01:01:18,883 --> 01:01:22,178
อาการปวดหัวที่คุณเจอ
คุณว่ามันเริ่มเมื่อไหร่นะคะ

860
01:01:22,261 --> 01:01:23,596
- ปี 2007
- ปี 2007

861
01:01:23,680 --> 01:01:24,597
ใช่

862
01:01:24,681 --> 01:01:26,307
ปกติมัน…

863
01:01:26,391 --> 01:01:30,019
ตอนนี้มันแค่ครึ่งซีก

864
01:01:30,103 --> 01:01:32,188
ผมจะปวดหัวด้านนี้อยู่ตลอดเวลา

865
01:01:32,271 --> 01:01:33,606
- โอเค
- ไม่เคยหายเลย

866
01:01:37,026 --> 01:01:38,069
สักครู่นะคะ

867
01:01:45,076 --> 01:01:46,411
ให้ตายสิ

868
01:02:08,391 --> 01:02:09,851
วิ่งขึ้นเนินนั่นไป

869
01:02:09,934 --> 01:02:12,353
{\an8}(ภาพขณะแมตตี้ โรเบิร์ตส์
อยู่ที่หน่วยบัญชาการฝึก)

870
01:02:12,437 --> 01:02:13,938
{\an8}ยกปืนขึ้น

871
01:02:16,482 --> 01:02:19,944
{\an8}พวกเราหลายคนเข้ามาทำงานสายนี้
เพราะเรารู้สึกว่ามันคือตัวตนของเรา

872
01:02:20,027 --> 01:02:21,237
เราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

873
01:02:22,822 --> 01:02:25,950
แต่ความจริง มันคือแจ็กเกต
เหมือนแจ็กเกตตัวอื่นๆ ที่เราใส่

874
01:02:26,033 --> 01:02:27,493
ในบทต่างๆ ของชีวิต

875
01:02:27,577 --> 01:02:29,162
เราต้องถอดมันออก

876
01:02:29,746 --> 01:02:32,832
สำหรับผม ผมถอดแจ็กเกตนั่นออกแล้ว

877
01:02:34,542 --> 01:02:36,043
งั้นตอนนี้ผมเป็นใครล่ะ

878
01:02:41,090 --> 01:02:44,969
ผมไปทำงาน ออกกำลังกาย
จากนั้นก็กลับบ้านไปนั่งที่โซฟา

879
01:02:45,678 --> 01:02:48,765
และผมเอาแต่มองย้อนกลับไป
สิ่งเดียวที่ทำคือย้อนกลับไปมองอดีต

880
01:02:49,599 --> 01:02:52,018
และผมหันหัวให้มองไปข้างหน้าไม่ได้

881
01:02:52,101 --> 01:02:54,812
เพราะผมไม่สนทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้า

882
01:02:57,106 --> 01:03:00,443
ผมมีสติพอที่จะรู้ว่าผมใช้ชีวิตที่เหลือแบบนั้นไม่ได้

883
01:03:00,985 --> 01:03:02,487
แต่ผมแค่ไม่รู้วิธีที่จะ…

884
01:03:04,530 --> 01:03:05,656
หลุดพ้น

885
01:03:06,491 --> 01:03:07,950
ถ้านั่นฟังดูเข้าใจได้นะ

886
01:03:21,339 --> 01:03:24,300
ปี 2018 เริ่มเกษียณเนื่องจากปัญหาสุขภาพ

887
01:03:24,383 --> 01:03:25,468
ออกจากทีม

888
01:03:25,968 --> 01:03:27,553
เปิดบริษัทสเกตบอร์ด

889
01:03:28,387 --> 01:03:30,640
และจากภายนอก ผมมีทุกอย่าง

890
01:03:30,723 --> 01:03:32,683
มีภรรยาแสนสวย มีลูกแข็งแรงสองคน

891
01:03:32,767 --> 01:03:34,852
นิ้วมือนิ้วเท้าครบ บ้านสวย

892
01:03:35,436 --> 01:03:37,438
ไม่มีอะไรให้ต้องบ่นเลย

893
01:03:37,939 --> 01:03:39,190
เว้นแต่ผมอยากตาย

894
01:03:41,859 --> 01:03:44,028
เหมือนว่าเมื่อเราออกจากทีม

895
01:03:44,904 --> 01:03:46,030
เราเสียเหตุผลไป

896
01:03:46,113 --> 01:03:48,950
เสียจุดประสงค์
ที่จะเหวี่ยงเท้าออกจากเตียงตอนตีห้า

897
01:03:49,450 --> 01:03:50,451
มันสิ้นหวังน่ะครับ

898
01:03:52,537 --> 01:03:54,372
ผมตกต่ำที่สุดเท่าที่จะตกต่ำได้

899
01:03:57,875 --> 01:04:00,169
ผมคงมองมะเร็งระยะสุดท้ายเป็นของขวัญเลยละ

900
01:04:01,712 --> 01:04:04,090
เขาอาจจะไม่เห็นฉันเป็นภรรยาอีกแล้ว

901
01:04:04,173 --> 01:04:06,008
คงเห็นฉันเป็นผู้ดูแลมากกว่า

902
01:04:06,092 --> 01:04:09,470
เมื่อหมดวัน ฉันก็หมดแรงแล้ว

903
01:04:09,554 --> 01:04:11,556
ฉันอยากเข้านอนเพราะฉันทำทุกอย่าง

904
01:04:12,181 --> 01:04:14,559
และฉันก็เป็นแม่คนด้วย

905
01:04:14,642 --> 01:04:17,520
ฉันเลยต้องปกป้องพวกเขา
และทำให้รถไฟแล่นต่อไป

906
01:04:17,603 --> 01:04:20,857
โดยไม่ให้พวกเขารู้ตัวว่า
พ่อของพวกเขาแหลกสลาย

907
01:04:24,277 --> 01:04:28,072
ฉันแบบ "คุณเป็นอะไรไป ได้โปรดบอกฉันเถอะ"

908
01:04:28,155 --> 01:04:32,577
เขาบอกว่า "ผมคิดอยากฆ่าตัวตายอยู่ทุกวินาที

909
01:04:32,660 --> 01:04:35,288
ตอนนี้ผมก็อยากฆ่าตัวตาย"

910
01:04:35,371 --> 01:04:36,747
และฉันก็แบบ "โอเค"

911
01:04:36,831 --> 01:04:40,376
และฉันรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสของฉัน
ที่จะยื่นความช่วยเหลือให้เขา

912
01:04:40,459 --> 01:04:42,753
เพราะเขากำลังเรียกร้องมันอย่างมาก

913
01:04:49,051 --> 01:04:52,305
{\an8}สำหรับคนที่ไม่รู้ ชุมชนซีลต้องเผชิญกับ

914
01:04:52,388 --> 01:04:55,808
{\an8}การฆ่าตัวตายสองครั้ง
ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

915
01:04:55,892 --> 01:04:59,228
{\an8}สมาชิกที่รักสองคนของชุมชนและ…

916
01:05:10,031 --> 01:05:11,198
มันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป

917
01:05:11,282 --> 01:05:15,161
เราเลยคิดว่าคงเป็นความคิดที่ดี
ที่จะประกาศประชาสัมพันธ์ว่า

918
01:05:15,244 --> 01:05:19,040
"นี่ พวกเราบางคนเคยถึงขั้นวิกฤต
และกลับมาได้แล้ว"

919
01:05:19,123 --> 01:05:21,167
ผมหวังว่าหลายๆ คนจะได้เห็นมัน

920
01:05:21,250 --> 01:05:23,502
และหวังว่าเพื่อนร่วมทีมบางคน

921
01:05:23,586 --> 01:05:27,924
ที่กำลังดิ้นรนและอาจคิดที่จะตายว่า

922
01:05:28,007 --> 01:05:29,592
อย่าเพิ่งทำ

923
01:05:30,301 --> 01:05:32,845
ครับ นั่นแหละ

924
01:05:37,350 --> 01:05:39,352
- อยากซ้อมหน่อยไหม
- ครับ ลุยกันเลย

925
01:05:39,435 --> 01:05:40,353
โอเค

926
01:05:41,812 --> 01:05:44,398
หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา
ชุมชนของเราเผชิญช่วงเวลาโหดร้าย

927
01:05:44,482 --> 01:05:46,984
เพราะเราเสียเพื่อนร่วมทีมอีกสองคน
ให้กับการฆ่าตัวตาย

928
01:05:47,568 --> 01:05:50,571
{\an8}เราทุกคนกำลังดิ้นรนกับบางอย่าง
และต่างมีเรื่องราว

929
01:05:52,406 --> 01:05:54,200
คุณไม่จำเป็นต้องต่อสู้ตามลำพัง

930
01:05:54,742 --> 01:05:56,535
ให้เราสู้เคียงข้างคุณ

931
01:06:00,748 --> 01:06:06,712
ตั้งแต่เกิดเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน
มีคนตายจากการรบ 7,100 คน

932
01:06:06,796 --> 01:06:08,631
ในช่วงเวลาเดียวกัน

933
01:06:08,714 --> 01:06:14,178
เท่าที่มีการบันทึกไว้
มีทหารผ่านศึกฆ่าตัวตายประมาณ 30,100 คน

934
01:06:14,261 --> 01:06:17,098
ซึ่งเพิ่มขึ้นประมาณ 22 คนต่อวัน

935
01:06:18,140 --> 01:06:20,101
เมื่อคำนวณดูคร่าวๆ แล้ว

936
01:06:20,184 --> 01:06:26,732
เท่ากับเราเสียกำลังพลหรือทหารผ่านศึก
ให้กับการฆ่าตัวตาย

937
01:06:26,816 --> 01:06:32,113
มากกว่าที่เสียให้กับการรบกับข้าศึกถึง 4.3 เท่า

938
01:06:37,118 --> 01:06:43,791
ประมาณช่วงปลายปี 2019
แอมเบอร์กับมาร์คัสถ่ายวิดีโอ

939
01:06:45,960 --> 01:06:49,380
ฉันจำได้ว่าฉันกับดีเจอยู่บนเตียง และเรา…

940
01:06:49,463 --> 01:06:51,799
ฉันเห็นในอินสตาแกรมของเธอ

941
01:06:52,758 --> 01:06:53,843
และผมร้องไห้

942
01:06:53,926 --> 01:06:56,262
ผมร้องไห้หนักมาก เธอถึงขั้นปล่อยโฮ

943
01:06:58,973 --> 01:07:02,351
ผมเจอมาร์คัสตอนปลายปี 2003 ต้นปี 2004

944
01:07:02,852 --> 01:07:05,146
เขาดูเหมือนกองกลางเอ็นเอฟแอล

945
01:07:05,229 --> 01:07:08,149
และเป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นนาวีซีลที่ยอดเยี่ยม

946
01:07:09,316 --> 01:07:13,571
และในวิดีโอนั้น เขาพูดว่า
สภาพจิตใจเขาดำมืดแค่ไหน

947
01:07:13,654 --> 01:07:15,698
จริงๆ แล้วเขาแย่แค่ไหน

948
01:07:15,781 --> 01:07:17,408
เขาจริงใจจนผมไม่อยากจะเชื่อ

949
01:07:18,826 --> 01:07:23,289
ผมเคยรู้สึกเหมือนเป็นคนเดียวในทีม
ที่กำลังเจ็บปวด จนกระทั่งผมเห็นวิดีโอนั่น

950
01:07:24,290 --> 01:07:26,459
นั่นคือตอนที่ฉันโทรหาแอมเบอร์

951
01:07:26,542 --> 01:07:30,004
และฉันพูดว่า "แอมเบอร์ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม"

952
01:07:30,087 --> 01:07:32,465
ฉันขอร้องเธอว่า
"ช่วยพาเขาไปรักษาหน่อยได้ไหม"

953
01:07:36,510 --> 01:07:39,305
แล้วแพตซี่ก็บอกว่า "ถ้าคุณรักฉัน คุณจะไป"

954
01:07:40,181 --> 01:07:41,932
พูดอะไรแปลกๆ

955
01:07:42,433 --> 01:07:46,729
แบบว่า "ถ้ารักเมีย
ก็ไปเม็กซิโกและหลอนยาซะ"

956
01:07:54,236 --> 01:07:57,865
ฉันหวังว่าทุกอย่างในสัปดาห์นี้
จะไปได้สวยสำหรับคุณและ…

957
01:07:57,948 --> 01:07:58,824
ผมก็ด้วย

958
01:07:58,908 --> 01:08:02,453
- จะตั้งตารอเจอคุณนะคะ
- ครับ ผมก็ด้วย ผมตื่นเต้นมาก

959
01:08:15,508 --> 01:08:17,635
สิ่งที่ยากที่สุดคือการหยุดยาทั้งหมด

960
01:08:19,261 --> 01:08:22,515
ผมเคยกิน… คงต้องบอกว่าวันละ 60 เม็ด

961
01:08:25,101 --> 01:08:26,602
ผมต้องหยุดยาทุกอย่าง

962
01:08:27,186 --> 01:08:30,773
และที่ย้อนแย้งก็คือพวกเขา
ให้เราตรวจสารเสพติดตอนไปถึงด้วยนะ

963
01:08:31,482 --> 01:08:33,442
แต่ก็เพื่อแอดเดอรอลน่ะครับ เพื่อสารกระตุ้น

964
01:08:33,526 --> 01:08:35,694
เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะไม่ตาย

965
01:08:37,738 --> 01:08:39,281
- ดี
- ครับ

966
01:08:41,492 --> 01:08:43,160
จากนั้นก็เริ่มเข้ารับไอโบเกน

967
01:08:44,787 --> 01:08:46,372
วงกองไฟเล็กๆ

968
01:08:47,581 --> 01:08:53,838
คำปฏิญาณแสดงความขอบคุณต่อต้นไอโบกา
และประเพณีของชาวบวิตี

969
01:08:55,464 --> 01:08:57,925
แต่มันเวอร์วังมากน่ะครับ หลุดโลกสุดๆ

970
01:08:58,008 --> 01:09:00,636
ผมแบบว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะทำแบบนี้"

971
01:09:01,137 --> 01:09:02,721
แบบว่า "ก็ได้วะ"

972
01:09:04,181 --> 01:09:06,433
เราคุยกันถึงสิ่งที่เราพยายามกำจัด

973
01:09:06,517 --> 01:09:08,853
เขียนลงกระดาษแผ่นหนึ่ง
และโยนมันเข้าไปในกองไฟ

974
01:09:11,313 --> 01:09:13,524
ผมโยนกระดาษเปล่าเข้ากองไฟ

975
01:09:13,607 --> 01:09:17,069
ผมไม่ได้เขียน
สิ่งที่พยายามกำจัดแน่ๆ ละ เพราะว่า

976
01:09:17,153 --> 01:09:18,070
ผมทำไม่ได้หรอก

977
01:09:18,654 --> 01:09:20,698
- ซึ่งคืออะไรครับ
- ทุกอย่าง

978
01:09:27,830 --> 01:09:32,001
เรารับไอโบเกน ขึ้นไป
จากนั้นก็ใส่แว่นกันแดดและนอนลง

979
01:09:32,877 --> 01:09:35,588
พวกเขาบรรเลงขันทิเบตและทำทุกอย่าง

980
01:09:35,671 --> 01:09:38,132
และผมคิดว่าตัวเองทำผิด

981
01:09:39,341 --> 01:09:43,053
ผมนอนอยู่ตรงนั้นสักพัก ได้ยินเสียงผึ้งหึ่งๆ ในหู

982
01:09:43,137 --> 01:09:46,056
ทุกอย่างที่พวกเขาบอกว่าจะได้ยิน
ผมไม่ได้ยินเลย

983
01:09:46,140 --> 01:09:47,057
ผมหลับไป

984
01:09:47,850 --> 01:09:49,101
คิดว่าตัวเองหลับไป

985
01:09:58,986 --> 01:10:03,407
ณ จุดหนึ่ง ยานั่นพาผมไปถึงจุดสูงสุด

986
01:10:04,700 --> 01:10:06,327
แล้วก็ร่วงลงมา

987
01:10:13,959 --> 01:10:16,503
มันเหมือนมีลิ้นชักตู้เสื้อผ้าบินอยู่

988
01:10:17,421 --> 01:10:19,673
ทุกลิ้นชักเป็นสีรุ้ง แต่มันคือความทรงจำ

989
01:10:19,757 --> 01:10:22,801
มันคือความคิด ผมเลือกอันนึง
จากนั้นก็ตกลงไปในนั้น

990
01:10:23,802 --> 01:10:25,930
แล้วผมก็กลับมา ผมไปได้ทุกที่ที่อยากไป

991
01:10:26,013 --> 01:10:28,224
อะไรก็ตามที่ต้องการ ทุกอย่างเลย

992
01:10:29,058 --> 01:10:30,100
ผมไปได้

993
01:10:37,066 --> 01:10:38,901
ผมอยากเจอเพื่อนๆ ที่ตายไปแล้ว

994
01:10:39,401 --> 01:10:40,611
และไม่เคยได้เจอ

995
01:10:43,948 --> 01:10:47,952
เวลาอยู่ในนั้น เราจะไม่รู้สึกว่าเวลาผ่านไป
แต่ผมใช้เวลาไปมาก

996
01:10:48,035 --> 01:10:50,329
ในกองถ่ายเดอะวันเดอร์เยียร์ส

997
01:10:53,249 --> 01:10:55,876
ล้อเล่นเหรอ รู้ไหมว่า
ฉันหมดเงินไปกับรถคันนั้นเท่าไร

998
01:10:57,378 --> 01:10:59,838
เฟร็ด ซาเวจ เขากับเวนดี้

999
01:10:59,922 --> 01:11:02,716
พวกเขากินมื้อค่ำ
บนจานเข้าไมโครเวฟเล็กๆ หน้าทีวี

1000
01:11:02,800 --> 01:11:03,842
ทั้งเรื่องเลย

1001
01:11:05,803 --> 01:11:09,348
ผมนั่งอยู่บนโซฟาสีน้ำตาลนั่นและดูพวกเขา

1002
01:11:10,266 --> 01:11:13,143
ใช้ชีวิตครอบครัวปกติ พูดคุยเรื่องโรงเรียน

1003
01:11:14,186 --> 01:11:17,147
สิ่งที่เกิดขึ้นบนรถบัส โน่นนี่นั่น
การงานที่พวกเขาต้องทำ

1004
01:11:17,231 --> 01:11:18,899
แค่มื้อค่ำธรรมดาๆ ของครอบครัว

1005
01:11:19,400 --> 01:11:20,901
ผมแค่หลงเสน่ห์มัน

1006
01:11:25,114 --> 01:11:26,615
มันทำให้ผมรู้สึกปกติ

1007
01:11:26,699 --> 01:11:29,994
บางทีนั่นอาจเป็นครอบครัวที่ผมต้องการ
เพราะผมโตมากับทีวี

1008
01:11:32,454 --> 01:11:36,500
ผมคิดว่าถ้าผมสร้าง
ครอบครัวแบบนั้นขึ้นมาเพื่อลูกๆ ของผมได้

1009
01:11:37,376 --> 01:11:39,503
บางทีพวกเขาอาจได้อยู่ในจุดที่ดีกว่าผม

1010
01:11:43,257 --> 01:11:48,304
ไม่มีความทรงจำสำคัญอะไรมากนัก
หลังอายุ 13 หรือ 14 ที่โผล่มา

1011
01:11:48,387 --> 01:11:49,888
ดีเจ ชู่

1012
01:11:49,972 --> 01:11:52,516
แท็กทีม ชู่

1013
01:11:52,599 --> 01:11:55,936
ผมเห็นพ่อ ทุกครั้งที่พ่อดูถูกผม

1014
01:11:56,020 --> 01:11:58,689
หรือพยายามทำให้ผมขายหน้าต่อหน้าทุกคน

1015
01:11:59,606 --> 01:12:02,067
แกจะไม่มีวันได้เข้ากองทัพแน่

1016
01:12:02,568 --> 01:12:06,947
ทุกอย่างกระหน่ำใส่ผมครั้งแล้วครั้งเล่า

1017
01:12:13,620 --> 01:12:16,707
รอจนกว่าฉันจะพา
ไอ้ขี้แพ้อย่างแกกลับถึงบ้านเถอะ

1018
01:12:22,004 --> 01:12:24,965
เรามีฟาร์มขนาด 2.5 ไร่ ทุ่งกว้างด้านหลัง

1019
01:12:26,759 --> 01:12:28,344
เขาบังคับให้ผมตัดหญ้า

1020
01:12:31,305 --> 01:12:34,433
และผมจะทำในตอนเช้าตรู่ น้ำค้างจะติดอยู่

1021
01:12:35,726 --> 01:12:39,146
ผลักไปสามครั้ง ดึงกลับ

1022
01:12:40,105 --> 01:12:41,231
ใช้เวลาหลายชั่วโมง

1023
01:12:41,315 --> 01:12:42,941
น้ำมันหลายถัง

1024
01:12:47,696 --> 01:12:50,115
ผมรู้สึกได้ถึงความชื้นในเวอร์จิเนีย

1025
01:12:50,616 --> 01:12:53,202
รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของเสื้อยืด

1026
01:12:58,374 --> 01:13:01,710
และรอบๆ ต้นไม้จะมีรากโผล่ออกมา

1027
01:13:02,795 --> 01:13:05,005
และผมตัดโดนรากรากหนึ่ง

1028
01:13:07,633 --> 01:13:09,259
เครื่องตัดหญ้าส่งเสียงแกร๊กๆ

1029
01:13:10,260 --> 01:13:11,637
และพ่อก็ได้ยิน

1030
01:13:15,057 --> 01:13:16,600
พ่อผมตัวใหญ่

1031
01:13:16,683 --> 01:13:19,478
หนัก 113 กิโล ตัวเต็มไปด้วยรอยสัก

1032
01:13:20,479 --> 01:13:22,856
พ่อวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผม

1033
01:13:23,649 --> 01:13:27,528
ผมกลัวฉี่แทบราด คิดว่าพ่อจะฆ่าผมซะอีก

1034
01:13:28,195 --> 01:13:32,157
ผมเห็นพ่อจับมือจับเครื่องตัดหญ้า
เหวี่ยงมันขึ้นเหนือหัว

1035
01:13:32,241 --> 01:13:36,370
และทุ่มลงไป ทำมันแหลกเป็นชิ้นๆ

1036
01:13:43,419 --> 01:13:48,173
ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านในตัวเขา
รู้สึกได้ว่าเขาโกรธผมแค่ไหน

1037
01:13:52,511 --> 01:13:55,764
แล้วผมก็เปลี่ยนมันได้ เขาไม่ตะโกนใส่ผม

1038
01:13:55,848 --> 01:13:57,850
แต่กลายเป็นผมตะโกนใส่โลล่า

1039
01:13:59,852 --> 01:14:01,437
ผมเคยทำแบบเดียวกันไม่มีผิด

1040
01:14:02,521 --> 01:14:07,109
ผมจำได้ว่าทำบ้านตุ๊กตาพัง
ทำมันแตกเป็นล้านๆ ชิ้น

1041
01:14:08,193 --> 01:14:10,320
ใบหน้าผมสะท้อนเห็นใบหน้าของเขา

1042
01:14:15,617 --> 01:14:19,496
แล้วมันก็เปลี่ยนไป ผมได้เห็นแพตซี่เข้ามา

1043
01:14:21,248 --> 01:14:22,749
ผมรู้สึกถึงอารมณ์ของเธอ

1044
01:14:22,833 --> 01:14:24,293
คืนแรกที่เราสบตากัน

1045
01:14:24,376 --> 01:14:27,379
ผมรู้สึกถึงความบอบช้ำทางจิตใจที่เธอเคยผ่านมา

1046
01:14:28,213 --> 01:14:30,215
ความบอบช้ำที่ผมก่อ

1047
01:14:30,299 --> 01:14:31,675
ฉันเสียใจจริงๆ…

1048
01:14:31,758 --> 01:14:34,595
เหมือนทุกครั้งที่พ่อผมนอกใจแม่

1049
01:14:40,392 --> 01:14:42,895
ผมนอกใจแพตซี่

1050
01:14:46,315 --> 01:14:49,276
หลายต่อหลายครั้ง มั่วไปทั่ว

1051
01:15:01,288 --> 01:15:03,373
จิตใจผมปลอดโปร่งและมีสมาธิมาก

1052
01:15:03,457 --> 01:15:05,542
ผมรู้ชัดเจนว่าต้องทำยังไง

1053
01:15:06,710 --> 01:15:09,421
ผมต้องกลับบ้าน
และบอกเธอทุกอย่างที่ผมทำลงไป

1054
01:15:19,598 --> 01:15:20,974
เราเก็บของทุกอย่าง

1055
01:15:21,475 --> 01:15:23,185
ขับรถข้ามชายแดนกลับไป

1056
01:15:23,268 --> 01:15:26,522
เที่ยวบินของเราจะออกตอนห้าโมงเย็นวันนั้น

1057
01:15:30,817 --> 01:15:33,237
เราต่างหาพื้นที่ส่วนตัว ทุกคนโทรหาภรรยา

1058
01:15:33,320 --> 01:15:37,366
และคุณจะได้ยินพวกเขาพูดว่า "ไง"
ของผมตรงเข้าวอยซ์เมลเลย

1059
01:15:38,408 --> 01:15:39,576
ผมโทรเข้าโทรศัพท์บ้าน

1060
01:15:39,660 --> 01:15:40,702
เงียบกริบ

1061
01:15:41,870 --> 01:15:42,746
โอเค

1062
01:15:46,333 --> 01:15:48,335
แล้วผมก็ได้รับอีเมลแจ้งเตือน

1063
01:15:48,418 --> 01:15:51,296
"รหัสผ่านอินสตาแกรมของคุณถูกเปลี่ยน"

1064
01:15:53,215 --> 01:15:54,591
ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเปลี่ยน

1065
01:15:56,385 --> 01:15:59,680
และพอมองไป ผมก็เห็นว่ามันคือบัญชีหลุมของผม

1066
01:16:00,180 --> 01:16:02,349
มันคือบัญชีที่แพตซี่ไม่รู้

1067
01:16:03,433 --> 01:16:05,686
บัญชีที่ผมเอาไว้นอกใจ

1068
01:16:07,688 --> 01:16:09,022
ตอนนี้เธอรู้แล้ว

1069
01:16:13,443 --> 01:16:17,489
ฉันรู้ว่าคืนนั้นเขาเข้ารับไอโบเกนในเม็กซิโก

1070
01:16:18,657 --> 01:16:20,867
ฉันเพิ่งเริ่มคิดว่า

1071
01:16:20,951 --> 01:16:25,080
"ทำไมเขาถึงมาร้องขอความช่วยเหลือเอาตอนนี้
หลังผ่านไปสี่ปี"

1072
01:16:25,163 --> 01:16:26,415
อะไรเป็นสาเหตุ

1073
01:16:27,040 --> 01:16:31,003
ฉันก็เลยมีโอกาสได้ดูอีเมลของเขา

1074
01:16:31,086 --> 01:16:33,213
และมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยทำมาก่อน

1075
01:16:34,965 --> 01:16:36,049
และมันก็…

1076
01:16:36,133 --> 01:16:39,511
มันทำให้ฉันตกใจมาก ฉันอธิบายความรู้สึกไม่ได้

1077
01:16:39,595 --> 01:16:43,390
เหมือนที่มัน… มันเป็นบางอย่าง
ที่ทุกคนต้องเผชิญดูน่ะค่ะ

1078
01:16:43,473 --> 01:16:46,727
เหมือนเวลาที่มีคนมาเคาะประตู
บอกว่าสามีคุณตายแล้ว

1079
01:16:46,810 --> 01:16:51,607
ความรู้สึกที่มีแต่คนที่โดนหักหลังเท่านั้น
ถึงจะเข้าใจ

1080
01:16:53,358 --> 01:16:54,860
เห็นได้ชัดว่าฉันเสียเขาไปแล้ว

1081
01:16:55,986 --> 01:16:58,614
ดีเจของฉันไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอก

1082
01:17:01,325 --> 01:17:04,870
ผมลงเครื่องที่นอร์ฟอล์ก
เราทุกคนขึ้นรถ ขับกลับไปที่ร้าน

1083
01:17:05,746 --> 01:17:07,998
ภรรยาทุกคนอยู่ที่นั่น ยกเว้นภรรยาผม

1084
01:17:10,709 --> 01:17:14,129
ผมเดินขึ้นไปข้างบนและเปิดประตูห้องทำงาน

1085
01:17:14,212 --> 01:17:17,591
ในนั้นมีกล่องโฮมดีโปท์น่าจะประมาณ 20 กล่อง

1086
01:17:17,674 --> 01:17:19,384
วางเรียงจากพื้นถึงเพดาน

1087
01:17:19,468 --> 01:17:24,222
แปะป้ายว่ากางเกง เสื้อกันหนาว
เสื้อยืด รองเท้า ทุกอย่าง

1088
01:17:25,849 --> 01:17:27,351
ชัดเลยว่าเธอจะไม่ให้อภัยผม

1089
01:17:27,434 --> 01:17:29,853
ไม่มีทางแก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมทำเกินไป

1090
01:17:35,150 --> 01:17:37,152
แล้วผมก็ขับรถออกไปริมทะเล

1091
01:17:38,111 --> 01:17:41,865
จอดรถในหาดส่วนตัวเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ถอยรถไปที่ประตู

1092
01:17:41,948 --> 01:17:42,991
แล้วผมก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้น

1093
01:17:44,034 --> 01:17:47,954
ไตร่ตรองทุกอย่างที่เคยทำ
ทุกอย่างที่ผมพบเจอในพิธี

1094
01:17:48,038 --> 01:17:51,291
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างนั้น
และกำแพงที่ผมสร้างขึ้นมา

1095
01:17:53,293 --> 01:17:55,754
ตอนนั้นเธอโทรหาผม

1096
01:17:56,963 --> 01:17:58,006
แม่ง

1097
01:18:00,467 --> 01:18:04,513
ผมเห็นเธอจอดรถข้างๆ ผม
ห่างไป 20 หรือ 30 ฟุต

1098
01:18:04,596 --> 01:18:06,306
และผมนั่งอยู่ที่ฝาท้ายรถกระบะ

1099
01:18:07,307 --> 01:18:12,771
ฉันเห็นเขาก้มหัวและเห็นปืนที่อยู่ข้างๆ เขา

1100
01:18:14,272 --> 01:18:17,192
เธอพูดได้แค่ว่า "ไม่รู้ว่า
คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"

1101
01:18:17,734 --> 01:18:21,363
แล้วเธอก็ร้องไห้โฮ ผมร้องไห้โฮ

1102
01:18:21,446 --> 01:18:23,448
แล้วเธอก็ดึงแว่นกันแดดผมออก

1103
01:18:23,949 --> 01:18:28,620
และนั่นคือตอนที่ฉันเห็นเขาเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี

1104
01:18:28,704 --> 01:18:33,875
เพราะดวงตาของเขาเคยมืดมน
เศร้าและไร้ชีวิตชีวาอยู่ตลอดเวลา

1105
01:18:34,793 --> 01:18:38,839
เธอถอยไป แล้วผมก็แบบว่า
"แพตซี่ ผมขอโทษจริงๆ"

1106
01:18:40,340 --> 01:18:41,591
เธอนั่งลง มองมาที่ผม

1107
01:18:41,675 --> 01:18:43,885
เราอยู่ท้ายรถกระบะสองชั่วโมง

1108
01:18:44,511 --> 01:18:46,096
แล้วเธอก็นั่งลงและพูดว่า

1109
01:18:47,389 --> 01:18:48,390
"บอกฉันมา"

1110
01:18:50,392 --> 01:18:52,561
- "บอกอะไร"
- "ทั้งหมดเลย"

1111
01:18:53,061 --> 01:18:55,355
"ทุกรายละเอียด ทุกซอกทุกมุม"

1112
01:19:00,652 --> 01:19:06,032
ฉันไม่อยากเดินไปจากชีวิตเขาอย่างสิ้นเชิง
และทิ้งเขาไว้แบบนั้น

1113
01:19:10,620 --> 01:19:12,581
เราผ่านอะไรมามากมาย

1114
01:19:13,081 --> 01:19:16,877
และในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ
เราพบบางอย่างที่ช่วยเขาได้

1115
01:19:18,879 --> 01:19:20,422
เราต่อสู้อย่างหนักเพื่อมัน

1116
01:19:20,505 --> 01:19:25,135
จนฉันไม่พร้อมจะปล่อยมือจากสิ่งที่เราเคยมีไป

1117
01:19:25,927 --> 01:19:30,140
และจากผู้ชายที่คุกเข่าลงเพื่อขอฉันจากแดนนี่

1118
01:19:48,575 --> 01:19:52,037
โชคไม่ดีที่ผมโดนโรคซึมเศร้าเล่นงาน

1119
01:19:52,120 --> 01:19:54,873
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่มันเกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไป

1120
01:19:56,917 --> 01:20:00,545
และเมื่อผมมีวันเหล่านั้น ใช่ มันแย่

1121
01:20:03,340 --> 01:20:05,717
ผมว่านั่นคือเรื่องเข้าใจผิดเกี่ยวกับสารไซคีเดลิก

1122
01:20:06,426 --> 01:20:07,844
ว่าทำแล้วก็จบเลย

1123
01:20:07,928 --> 01:20:10,305
รับยาและหายขาด

1124
01:20:13,141 --> 01:20:14,309
มันทำให้เราเปิดใจ

1125
01:20:14,392 --> 01:20:18,063
มันให้ผ้าใบสีขาวผืนใหม่กับเรา
ให้เราวาดอะไรก็ตามที่ต้องการได้

1126
01:20:18,146 --> 01:20:22,901
แต่เราต้องวางแผน
และปรับประสานมันหลังจากนั้น

1127
01:20:22,984 --> 01:20:27,072
เราต้องทำให้มันเข้าที่เข้าทาง
ไม่งั้นก็มีโอกาสที่จะกลับไปเป็นแบบเดิม

1128
01:20:34,663 --> 01:20:38,625
นี่คือสิ่งที่ผู้คนต้องทำหลังจากเปิดใจแล้ว

1129
01:20:45,674 --> 01:20:48,218
เพื่อน นายดูดีนะ ดูดีกว่าคราวก่อนที่ฉันเจอนาย

1130
01:20:48,885 --> 01:20:50,470
ฉันว่าฉันดูแย่กว่าเดิมนะ

1131
01:20:51,054 --> 01:20:52,722
ฉันว่าฉันโอเคแหละ ไม่รู้สิ

1132
01:20:52,806 --> 01:20:56,184
บางวันก็แย่กว่าวันอื่น
แต่ฉันไม่คิดถึงเรื่องร่างกายด้วยซ้ำ

1133
01:20:56,268 --> 01:20:59,437
ฉันคิดถึงแต่เรื่องสมองและจิตใจ

1134
01:20:59,521 --> 01:21:03,275
ฉันจะพูดตามตรง
ฉันว่าภารกิจของเราในปี 2007

1135
01:21:03,358 --> 01:21:06,319
เป็นเหตุผลสำคัญว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนั้น

1136
01:21:06,403 --> 01:21:09,197
ใช่ไหม เราไม่เคยคุยเรื่องนั้นเลย
ไม่เคยได้ซักไซ้ไล่เลียง

1137
01:21:09,281 --> 01:21:12,784
คุยกันแค่ห้านาที จากนั้นก็ไม่พูดถึงมันอีกเลย

1138
01:21:12,868 --> 01:21:16,204
ตอนนายอยู่ในโรงพยาบาล ฉันเจอนายที่นั่น
พวกเขาพาฉันบินกลับบ้าน

1139
01:21:16,288 --> 01:21:18,290
ฉันไม่เคยคุยกับเพื่อนๆ เรื่องเรดวิงส์เลย

1140
01:21:18,373 --> 01:21:19,541
- ไม่คุย
- ไม่เลย

1141
01:21:20,333 --> 01:21:22,460
นายคิดว่าไงเรื่องไปเม็กซิโก

1142
01:21:24,087 --> 01:21:24,921
ก็อาจไป

1143
01:21:25,005 --> 01:21:27,424
ไปให้ถูกขังอยู่ในหัวตัวเอง

1144
01:21:27,507 --> 01:21:31,720
ที่เหมือนเราจะล็อกประตู
และคนอื่นจะถือกุญแจไว้

1145
01:21:31,803 --> 01:21:35,098
และเราจะอยู่ในนั้นจน…
เท่าไรนะ 13-14 ชั่วโมงใช่ไหม

1146
01:21:35,181 --> 01:21:37,225
หรือจนกว่าจะเสร็จ

1147
01:21:37,309 --> 01:21:40,061
มันขึ้นอยู่กับความตั้งใจของนาย
และนายเตรียมตัวมามากแค่ไหน

1148
01:21:40,145 --> 01:21:43,732
เอาแค่เท่าที่ฉันรู้ตอนนี้ ฉันบอกทุกคน

1149
01:21:44,232 --> 01:21:47,068
เพราะนายไม่เคยลองมาก่อนด้วย
ว่าฉันเอาด้วยสุดตัว

1150
01:21:47,152 --> 01:21:49,195
เราไปที่นั่นกับพวกขาโหด

1151
01:21:49,279 --> 01:21:51,197
บางคนแกร่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา

1152
01:21:51,281 --> 01:21:54,743
พวกเขาเอาความบอบช้ำ
ที่โคตรหนักหนาออกมากางเลย

1153
01:21:54,826 --> 01:21:58,788
- เกี่ยวกับเรื่องทหารมากแค่ไหน
- ไม่เกี่ยวเลย มีแต่เรื่องวัยเด็ก

1154
01:21:58,872 --> 01:22:01,124
และพอได้ยิน เราก็จะคิดว่า "บ้าเอ๊ย

1155
01:22:01,207 --> 01:22:04,169
เราติดอยู่กับความคิดนี้
มา 40 ปีเลยเหรอวะเนี่ย"

1156
01:22:04,252 --> 01:22:06,379
นายลังเลเรื่องอะไรที่สุดที่จะไป

1157
01:22:06,463 --> 01:22:09,007
เรื่องสมัยเด็กหรือคิดว่าเป็นเรื่องซีลมากกว่า

1158
01:22:10,884 --> 01:22:12,135
ฉันว่าทุกเรื่องแหละ

1159
01:22:12,636 --> 01:22:15,305
แต่การเก็บไว้ข้างในไม่ได้ผลหรอก

1160
01:22:16,306 --> 01:22:19,935
- นายจะทำอีกไหม
- ถ้านายอยากไป ฉันเอาด้วย

1161
01:22:28,318 --> 01:22:31,529
ผมไม่ไว้ใจใครเลย เพื่อนสนิทผมคนไหนก็รู้ทั้งนั้น

1162
01:22:33,073 --> 01:22:36,368
แต่ถ้าเพื่อนผมบอกบางอย่างกับผม
ผมยอมเชื่อเขาได้

1163
01:22:38,745 --> 01:22:43,124
ถ้าเรื่องบ้าๆ บริกรรมคาถานี่ช่วยได้

1164
01:22:43,625 --> 01:22:45,126
ถ้ามันช่วยคนอื่นได้

1165
01:22:46,461 --> 01:22:48,004
บางทีผมก็น่าจะทำ

1166
01:22:48,088 --> 01:22:49,798
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดตอนนี้

1167
01:22:52,300 --> 01:22:53,718
ไม่มีวันจบเลย

1168
01:22:55,887 --> 01:22:58,306
แมตตี้อยู่ไหน พยายามชิ่งเหรอ ซ่อนตัวเหรอ

1169
01:23:00,100 --> 01:23:01,017
ฉันภูมิใจในตัวคุณนะ

1170
01:23:01,101 --> 01:23:03,019
หวังว่าผมจะไม่ขี้แตกออกทีวีนะ

1171
01:23:03,103 --> 01:23:04,145
คุณทำได้น่า

1172
01:23:06,147 --> 01:23:07,232
เอาละ

1173
01:23:10,777 --> 01:23:13,113
รู้สึกเหมือนพวกคุณเตรียมพร้อมไปทำภารกิจเลย

1174
01:23:13,196 --> 01:23:15,281
อันที่จริง ผมก็รู้สึกแบบนั้นแหละ

1175
01:23:24,290 --> 01:23:26,876
ผมลงไปหาแมตตี้
เพราะคิดว่าโน้มน้าวให้เขาไปได้

1176
01:23:28,670 --> 01:23:33,675
และสำหรับผม ผมดีขึ้น
แบบก้าวกระโดดจากที่เคยเป็นในปี 2019

1177
01:23:34,759 --> 01:23:37,137
แต่เราดีขึ้นได้เสมอ

1178
01:24:04,456 --> 01:24:06,332
รู้สึกยังไงกับคืนนี้ครับ

1179
01:24:06,916 --> 01:24:10,503
- ผมรู้สึกวิเศษมาก
- แน่สิ ก็นายเคยลองแล้วนี่หว่า

1180
01:24:10,587 --> 01:24:15,091
ผมจะอยู่เป็นพื้นที่ปลอดภัย
และสนับสนุนผู้ชายดีๆ สองคนนี้

1181
01:24:15,175 --> 01:24:16,134
รู้สึกยังไงบ้าง แมตตี้

1182
01:24:16,217 --> 01:24:18,928
ไม่รู้ว่าผมตั้งตารอหรือกลัวกันแน่

1183
01:24:19,012 --> 01:24:21,514
- คุณเคยทำอะไรแบบนี้ไหม
- ไม่

1184
01:24:21,598 --> 01:24:22,599
ไม่เลยเหรอ

1185
01:24:23,099 --> 01:24:26,686
บางครั้งคนอื่นก็จะโผล่มา

1186
01:24:26,770 --> 01:24:28,396
อาจเป็นคน

1187
01:24:29,230 --> 01:24:31,107
บางครั้งก็เป็นเสียง

1188
01:24:31,191 --> 01:24:34,861
หรือบางครั้งก็รู้สึกเหมือนคุณ
มีปฏิสัมพันธ์กับอะไรสักอย่าง

1189
01:24:34,944 --> 01:24:37,489
ยาจะส่งผลหนักเบาต่างกันไปเล็กน้อย

1190
01:24:37,572 --> 01:24:40,825
มันทำให้หมดแรงไหม แบบลุกไม่ขึ้นน่ะ

1191
01:24:41,409 --> 01:24:46,164
ถ้าคุณชินกับการทำเรื่องยากๆ ผมก็คิดว่าจิตใจคุณ

1192
01:24:46,664 --> 01:24:50,502
แข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันไปได้
แต่มันก็หนักเอาเรื่อง

1193
01:24:51,878 --> 01:24:52,879
ใช่

1194
01:24:52,962 --> 01:24:56,716
พระเจ้าช่วย ฉันพาตัวเองมาทำอะไรวะเนี่ย

1195
01:25:10,897 --> 01:25:14,692
เอาละ สุภาพบุรุษ ยินดีต้อนรับ
เราตื่นเต้นมากที่คุณมาที่นี่

1196
01:25:14,776 --> 01:25:16,444
เป็นเกียรติมากที่คุณมาที่นี่

1197
01:25:16,528 --> 01:25:18,530
สิ่งที่ผมจะกำจัดทิ้ง

1198
01:25:19,405 --> 01:25:22,200
{\an8}ความละอาย ความรู้สึกผิด ความสงสัยในตัวเอง

1199
01:25:22,283 --> 01:25:24,786
{\an8}ความเสียใจในอดีต
และความขัดแย้งที่ยังไม่คลี่คลาย

1200
01:25:24,869 --> 01:25:25,995
{\an8}(พิธีไอโบเกน วันที่หนึ่ง)

1201
01:25:26,079 --> 01:25:29,707
{\an8}สิ่งที่ผมพยายามตามหาคือสันติสุขในใจ

1202
01:25:30,291 --> 01:25:32,085
จัดลำดับความสำคัญให้ถูกต้องอีกครั้ง

1203
01:25:33,086 --> 01:25:36,464
และใช้เวลา 40 ปีข้างหน้า
อุทิศให้ครอบครัวและเพื่อนๆ

1204
01:25:36,548 --> 01:25:38,550
และผมจะไม่ใช้สักวันให้เสียเปล่า

1205
01:25:39,717 --> 01:25:41,594
ผมพูดสุนทรพจน์ไม่เก่งเท่าไหร่

1206
01:25:41,678 --> 01:25:43,555
แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ผมเขียน

1207
01:25:44,472 --> 01:25:46,766
คือผมไม่อยากใช้ชีวิตด้วยความกลัวอีกแล้ว

1208
01:25:47,392 --> 01:25:49,978
อาเมน

1209
01:25:50,770 --> 01:25:55,400
มาร์คัส มีอะไรจะชี้แนะในฐานะ
คนที่เคยมีประสบการณ์หลายครั้งแล้วไหม

1210
01:25:55,483 --> 01:26:01,030
ผมแค่ซาบซึ้งในทุกวันที่ยาพูดกับผมเมื่อห้าปีก่อน

1211
01:26:01,114 --> 01:26:07,162
และการที่ผมได้ส่งต่อมันไปให้
เพื่อนๆ ที่ผมรัก พี่น้องของผม

1212
01:26:07,245 --> 01:26:08,413
เพื่อนร่วมทีมของผม

1213
01:26:08,496 --> 01:26:10,999
พวกนายสมควรมีความสุข

1214
01:26:12,208 --> 01:26:13,585
และมีชีวิตที่ดี

1215
01:26:14,294 --> 01:26:17,380
และมันอยู่ในนั้นแหละ
ฉันแค่อยากให้คืนนี้นายได้รับการเยียวยา

1216
01:26:41,321 --> 01:26:43,489
รู้ไหม ผมไม่เคยเคลียร์สภาพจิตใจเรื่องเรดวิงส์

1217
01:26:44,616 --> 01:26:49,996
และนานแล้วที่ผมไม่สามารถจ้องมองกระจกได้

1218
01:26:56,252 --> 01:26:57,712
- โอเคไหม
- โอเค พวก

1219
01:26:57,795 --> 01:26:59,547
- หลอนให้สวัสดิภาพล่ะ
- ขอบใจ พวก

1220
01:27:06,221 --> 01:27:08,890
เราแบกศพเพื่อน

1221
01:27:08,973 --> 01:27:10,934
เราไม่มีวันลืม

1222
01:27:11,017 --> 01:27:12,352
มันไม่มีทางเลือนหายไป

1223
01:27:14,771 --> 01:27:17,273
ไม่อยากเชื่อว่าผมยังไป
เข้าหมวดหลังจากนั้นได้อีก

1224
01:27:17,774 --> 01:27:19,025
บ้าสุดๆ

1225
01:27:32,789 --> 01:27:34,707
การเป็นหน่วยซีลเคยเป็นทุกอย่างสำหรับผม

1226
01:27:34,791 --> 01:27:37,210
และตอนนี้ผมแค่อยากให้มันไปให้พ้น

1227
01:27:38,419 --> 01:27:41,631
เดาว่าผมคงแค่พยายามหาคำตอบ
ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

1228
01:28:44,652 --> 01:28:46,487
ผมเห็นคนกลุ่มนึง

1229
01:28:47,822 --> 01:28:50,366
คนหนึ่งเริ่มเดินจากไป

1230
01:28:55,163 --> 01:28:56,914
มันเหมือนผมส่องกระจกอยู่

1231
01:28:58,249 --> 01:29:00,626
เขาจ้องผมและผมจ้องเขากลับไป

1232
01:29:00,710 --> 01:29:04,172
และมันก็เป็นแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก

1233
01:29:06,341 --> 01:29:08,259
จนกระทั่งผมอ้วก

1234
01:29:13,556 --> 01:29:16,142
ถ้าใครบางคนในที่สาธารณะมองผมแบบนั้น

1235
01:29:16,225 --> 01:29:18,644
ผมคงแบบ "นั่นแหละปัญหา"

1236
01:29:25,485 --> 01:29:27,070
บางทีนั่นอาจเป็นอัตตาของผม

1237
01:29:28,696 --> 01:29:31,616
อัตตาคือการที่คุณมองตัวเองในโลกใบนี้

1238
01:29:31,699 --> 01:29:33,910
มันถูกสร้างและปั้นแต่งขึ้น
จากประสบการณ์ของเรา

1239
01:29:33,993 --> 01:29:35,995
และให้ตายเถอะ มันคือปีศาจชัดๆ

1240
01:29:37,163 --> 01:29:38,831
และผมไม่ชอบมันอีกแล้ว

1241
01:30:18,704 --> 01:30:20,915
- เป็นเรื่องปกติไหมที่จะประหม่า
- ปกติสิ

1242
01:30:20,998 --> 01:30:23,042
- ปกติ ปกติเลย
- ปกติ

1243
01:30:23,543 --> 01:30:25,294
ฉันลองแล้ว โคตรประหม่าเลยแหละ

1244
01:30:25,378 --> 01:30:29,549
ผมชอบพูดว่าไอโบเกน
เป่าทรายจากในตัวเราออกมา

1245
01:30:29,632 --> 01:30:33,010
จากนั้นไฟว์-เอ็มอีโอก็จะขัดเกลาเราเบาๆ

1246
01:30:37,181 --> 01:30:43,771
{\an8}(การรักษาด้วยไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที
หรือ "คางคก" วันที่สาม)

1247
01:30:49,610 --> 01:30:53,781
มันเหมือนการแตะไปที่มหาสมุทร
แห่งการเป็นตัวของตัวเอง

1248
01:30:57,368 --> 01:31:01,164
{\an8}และผมคิดว่าที่ช่วยได้มาก
คือมันทำลายเกราะที่ปิดกั้น

1249
01:31:01,247 --> 01:31:05,126
{\an8}ระหว่างเรากับทุกอย่าง
ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นแค่อุปสรรคทางจิตใจ

1250
01:31:34,906 --> 01:31:38,993
ผมทำงานกับแพทย์ที่บอกว่า
"คุณอาจรู้สึกเหมือนตัวเองจะระเบิด

1251
01:31:39,076 --> 01:31:40,620
ระเบิดไปเลย"

1252
01:31:41,120 --> 01:31:44,123
"คุณอาจรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ตายไปเลย"

1253
01:31:45,750 --> 01:31:49,462
มันตรงกับเป้าหมายของเราที่นี่เลย

1254
01:32:45,059 --> 01:32:47,812
ขอบคุณครับ

1255
01:32:53,442 --> 01:32:59,031
ให้ตายสิ มีแค่ความรักล้วนๆ เลย พวก

1256
01:33:03,202 --> 01:33:07,665
นี่แหละทุกอย่างที่ฉันเคยอยากรู้สึก

1257
01:33:12,211 --> 01:33:13,879
มานี่สิ เพื่อน ขอบคุณพระเจ้า

1258
01:33:13,963 --> 01:33:15,965
- ใช่
- ขอบคุณมาก

1259
01:33:16,048 --> 01:33:18,217
- ขอบใจมากนะ
- แน่นอน เพื่อน

1260
01:33:18,301 --> 01:33:21,554
- พระเจ้า นายช่วยลูกๆ ฉันไว้
- ใช่ เพื่อน

1261
01:33:21,637 --> 01:33:24,599
ฉันรักนายนะ ฉันรักนาย พวก ฉันรักนาย

1262
01:33:25,099 --> 01:33:26,392
ให้ตายสิ

1263
01:33:26,475 --> 01:33:30,688
นายมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ เรื่องดีๆ ทั้งนั้น พวก

1264
01:33:42,867 --> 01:33:44,160
ปล่อยวาง

1265
01:33:45,995 --> 01:33:47,163
ปล่อยวาง

1266
01:33:58,799 --> 01:34:00,343
เอาละ พอได้แล้ว

1267
01:34:01,135 --> 01:34:02,762
อย่าเพิ่งออกมา

1268
01:34:06,474 --> 01:34:07,558
ผมไม่รู้เลย

1269
01:34:08,351 --> 01:34:09,644
คุณยังอยู่ในนั้น

1270
01:34:11,020 --> 01:34:12,438
ผมไม่ชอบเลย

1271
01:34:12,521 --> 01:34:13,606
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

1272
01:35:09,370 --> 01:35:12,248
- ฉันยังมองหาสงครามอยู่ มาร์คัส
- นายไม่เป็นไร พวก

1273
01:35:16,252 --> 01:35:19,338
นายไม่เป็นไร

1274
01:35:30,808 --> 01:35:33,227
ผมเข้าใจว่ามันจะไม่เกี่ยวกับเรื่องทหาร

1275
01:35:34,103 --> 01:35:36,981
แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดไว้

1276
01:35:40,943 --> 01:35:44,363
เหมือนผมอยู่ในห้องและคาดหวังเอาไว้แบบนี้

1277
01:35:44,447 --> 01:35:48,492
แบบว่า "จัดการมันซะ
นี่คือปัญหาของฉัน มีเรื่องนี้ เรื่องนี้"

1278
01:35:48,576 --> 01:35:51,495
ยาคางคกเริ่มออกฤทธิ์

1279
01:35:52,413 --> 01:35:54,373
นั่นเป็นแค่ผ้าม่าน พวก

1280
01:35:54,457 --> 01:35:58,878
เปิดมันออกและเราจะเห็นว่า
"ไม่ต้องสนเรื่องนี้เลย"

1281
01:35:59,795 --> 01:36:00,963
"อะไรอยู่ข้างหลัง

1282
01:36:01,046 --> 01:36:04,967
กล่องสนิมเขรอะที่อยู่ข้างหลังนั่น

1283
01:36:05,050 --> 01:36:08,137
ถูกล่ามโซ่ไว้และมีใยแมงมุมอยู่เต็มไปหมด

1284
01:36:09,221 --> 01:36:13,434
ที่รั่วไหลไปทั่วพื้น นั่นคือเรื่องที่เราจะคุยกัน

1285
01:36:13,517 --> 01:36:15,978
นั่นคือเรื่องที่สำคัญ ไม่ใช่อีกเรื่องนึง"

1286
01:36:30,284 --> 01:36:31,368
บ้าเอ๊ย

1287
01:36:44,423 --> 01:36:46,217
เรื่องแย่ๆ อัดแน่นไปหมด

1288
01:36:50,012 --> 01:36:51,305
เรื่องแย่ๆ สมัยเด็ก

1289
01:36:51,972 --> 01:36:53,224
แค่ความบอบช้ำทางจิตใจ

1290
01:36:55,059 --> 01:36:57,728
ครอบครัวผมไม่รู้เรื่องนี้เลย

1291
01:37:02,817 --> 01:37:05,653
ผมละทิ้งความเชื่อเรื่องศาสนาไปนานแล้ว

1292
01:37:06,362 --> 01:37:09,114
ศรัทธาของผมถูกทำลายไปนานแล้ว

1293
01:37:10,908 --> 01:37:12,743
ฉันเบื่อที่จะกลัวแล้ว พวก

1294
01:37:15,955 --> 01:37:17,414
มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจำได้

1295
01:37:21,669 --> 01:37:23,045
นายกล้าหาญมาก

1296
01:37:25,506 --> 01:37:26,382
มันจบแล้ว

1297
01:37:26,465 --> 01:37:27,424
จบแล้ว

1298
01:37:28,008 --> 01:37:29,009
มันจบแล้ว แมตตี้

1299
01:37:30,719 --> 01:37:32,054
มันจบไปนานแล้ว

1300
01:37:39,395 --> 01:37:40,604
{\an8}นายอยากนอนเฉยๆ ไหม

1301
01:37:42,356 --> 01:37:46,068
{\an8}- ฉันแค่อยากให้พวกนายอยู่ตรงนี้
- โอเค งั้นเราจะไม่ขยับไปไหน

1302
01:37:55,244 --> 01:37:58,789
อยากบอกฉันเกี่ยวกับ
ประสบการณ์ของคุณหน่อยไหมคะ

1303
01:38:00,165 --> 01:38:02,626
ในช่วงท้าย มันแสดงให้ผมเห็นจิตวิญญาณของผม

1304
01:38:02,710 --> 01:38:05,880
แสดงให้เห็นร่างของผม
แสดงให้เห็นจิตสำนึกของผม

1305
01:38:06,380 --> 01:38:08,632
{\an8}แล้วมันก็แบบว่า "พร้อมจะสมบูรณ์อีกครั้งหรือยัง"

1306
01:38:08,716 --> 01:38:12,469
{\an8}และมันตบให้ผมกลับมาเข้าที่เข้าทางอีกครั้ง
ในทางอภิปรัชญานะ

1307
01:38:13,804 --> 01:38:18,100
สำหรับผม ผมเห็นมุมมองของชายหนุ่มพวกนั้น

1308
01:38:18,183 --> 01:38:20,853
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมในสนามรบ

1309
01:38:21,353 --> 01:38:24,440
อีกด้านถูกเปิดเผยให้เห็นน่ะครับ

1310
01:38:28,402 --> 01:38:32,698
ประเด็นของผมคือถ้าเราไม่ทารุณเด็ก
เราจะมีกองทัพไหม

1311
01:38:33,198 --> 01:38:35,159
นั่นเป็นคำถามที่ผมมีตอนนี้

1312
01:38:36,994 --> 01:38:40,748
ตั้งแต่เข้ารับการรักษา คุณรู้สึกแย่บ้างไหมคะ

1313
01:38:40,831 --> 01:38:41,749
ไม่ครับ

1314
01:38:41,832 --> 01:38:43,334
ไม่เลยสักนิด

1315
01:38:43,834 --> 01:38:45,127
ไม่เลย

1316
01:38:45,210 --> 01:38:49,131
แล้วเวลาส่องกระจกล่ะ เห็นความแตกต่างไหม

1317
01:38:49,214 --> 01:38:50,591
ครับ ผมรักตัวเอง

1318
01:38:52,635 --> 01:38:55,304
เช้านี้ผมแปรงฟันไปก็คิดว่า "ฉันรักนายว่ะ"

1319
01:38:55,387 --> 01:38:58,349
เหมือนช่วยไม่ได้น่ะครับ มันหลั่งไหลออกมาเอง

1320
01:38:59,308 --> 01:39:02,937
มีแสงสว่างในตาผมที่ผมไม่ได้เห็นมาตั้งแต่เด็ก

1321
01:39:03,604 --> 01:39:04,480
ขอบคุณค่ะ

1322
01:39:05,856 --> 01:39:09,777
อาสาสมัครส่วนใหญ่
ไม่เพียงตอบสนองต่อการรักษา

1323
01:39:09,860 --> 01:39:14,949
แต่ตอนนี้ระดับความรุนแรงอยู่ต่ำกว่า
ภาวะพีทีเอสดีอ่อนๆ ซะอีก

1324
01:39:15,449 --> 01:39:18,452
ผมรู้สึกเบาหวิว
ความตึงเครียดในร่างกายหายไป

1325
01:39:18,535 --> 01:39:21,497
อาการปวดหัวที่ผมมีเป็นเวลา12 ปีหายไปแล้ว

1326
01:39:22,331 --> 01:39:26,669
และผมรู้สึกเหมือนสมองกำลังฟื้นฟู

1327
01:39:26,752 --> 01:39:28,837
กำลังเติบโตหรืออะไรสักอย่าง

1328
01:39:29,421 --> 01:39:33,217
ตั้งแต่ฉันคุยกับคุณครั้งสุดท้าย คุณรู้สึกโทษตัวเอง

1329
01:39:33,300 --> 01:39:35,970
รู้สึกผิด รู้สึกเหมือนล้มเหลว
ทำให้ตัวเองเศร้าไหม

1330
01:39:36,053 --> 01:39:36,887
ไม่ครับ

1331
01:39:36,971 --> 01:39:39,682
คุณโทษตัวเอง  รู้สึกเหมือนล้มเหลว
ทำให้ตัวเองเศร้าไหม

1332
01:39:39,765 --> 01:39:41,809
- ทำให้ตัวเองทุกข์ไหม
- ไม่ครับ

1333
01:39:42,309 --> 01:39:45,980
คุณเคยคิดอยากจะ
ทำร้ายตัวเองหรืออยากตายใช่ไหม

1334
01:39:46,939 --> 01:39:49,525
รู้สึกยังไงบ้างกับเรื่องนั้นคะ
มีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม

1335
01:39:51,902 --> 01:39:52,987
ครับ

1336
01:39:53,779 --> 01:39:55,072
ให้ตายสิ

1337
01:39:55,572 --> 01:39:57,408
ใช่ แน่นอนว่าเรื่องนั้นหายไปแล้ว

1338
01:39:59,451 --> 01:40:01,578
ผมแค่ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะเคยอยู่จุดนั้น

1339
01:40:01,662 --> 01:40:02,705
ใช่

1340
01:40:04,623 --> 01:40:07,501
{\an8}เราต้องการกลุ่มตัวอย่างมากขึ้น

1341
01:40:07,584 --> 01:40:10,629
และเพิ่มช่วงเวลาวิเคราะห์ได้ก็จะดีกว่าด้วย

1342
01:40:10,713 --> 01:40:14,258
เราจะได้เข้าใจชัดเจนขึ้นว่ามันเป็นยังไงกันแน่

1343
01:40:15,300 --> 01:40:17,011
นี่คือความพยายามครั้งแรก

1344
01:40:17,094 --> 01:40:18,721
เรายังมีงานต้องทำอีกเยอะ

1345
01:40:19,221 --> 01:40:22,683
แต่ความคิดที่ว่ามีเครื่องมือ

1346
01:40:22,766 --> 01:40:28,981
ที่สามารถเยียวยาจิตใจได้ในระดับนี้
ไม่เคยมีมาก่อนเลย

1347
01:40:30,649 --> 01:40:36,989
{\an8}(หกเดือนหลังการรักษา)

1348
01:40:37,072 --> 01:40:39,992
{\an8}ฉันแค่สงสัยว่าคุณเป็นยังไงบ้าง

1349
01:40:42,286 --> 01:40:44,121
เม็กซิโกเล่นผมอ่วมเลยครับ

1350
01:40:45,080 --> 01:40:50,044
แต่ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับทุกอย่าง

1351
01:40:50,127 --> 01:40:52,296
- ใช่
- ทุกอย่างเลย

1352
01:40:52,379 --> 01:40:58,260
และผมถอยกลับไปหาศรัทธาของผม

1353
01:40:58,343 --> 01:41:01,013
ที่ผมเดินจากไป

1354
01:41:07,227 --> 01:41:10,981
ผมเคยเฉียดตายมาแล้ว

1355
01:41:12,649 --> 01:41:14,234
ความตายเป็นสิ่งน่ากลัว

1356
01:41:14,318 --> 01:41:20,783
แต่สิ่งที่ผมรู้หลังจากไปเม็กซิโกมาคือ
ผมกลัวการมีชีวิตอยู่มากกว่าซะอีก

1357
01:41:28,207 --> 01:41:30,375
ผมเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก

1358
01:41:30,876 --> 01:41:33,462
และมันเป็นแรงผลักดันให้ทุกอย่างที่ผมทำ

1359
01:41:33,545 --> 01:41:34,963
ผมกลายเป็นคนน่ากลัว

1360
01:41:35,047 --> 01:41:37,174
ผมกลายเป็นแบบนี้เพราะอยากเป็นคนอันตราย

1361
01:41:37,257 --> 01:41:39,593
อยากเป็นคนที่…

1362
01:41:40,719 --> 01:41:45,099
ไม่ต้องกังวลว่าจะกลายเป็นเหยื่อ

1363
01:41:46,225 --> 01:41:47,434
เข้าใจไหม

1364
01:41:47,518 --> 01:41:51,939
และผมคิดว่าถ้าผมทำแบบนั้น ผมจะได้ไม่กลัว

1365
01:41:52,022 --> 01:41:55,901
ผมจะได้ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป และมันไม่จริงเลย

1366
01:41:57,236 --> 01:41:58,487
มันเป็นเรื่องโกหก

1367
01:41:59,321 --> 01:42:01,532
ผมเคย… ผมยังกลัวอยู่

1368
01:42:02,825 --> 01:42:06,370
ฉันว่าเราทุกคนเกิดมาอย่างบริสุทธิ์อย่างแท้จริง

1369
01:42:07,079 --> 01:42:09,498
จากนั้นชีวิตก็เริ่มขึ้น

1370
01:42:09,581 --> 01:42:12,417
และเราก็เริ่มฟังเสียงในหัวของเรา

1371
01:42:12,501 --> 01:42:14,419
แล้วมันก็ควบคุมเรา

1372
01:42:14,503 --> 01:42:19,716
ถ้าจิตใจผมเข้าไปในด้านมืดตอนนี้
แทนที่จะอยู่ในนั้นในฐานะเชลย

1373
01:42:19,800 --> 01:42:21,218
ผมจะอยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์

1374
01:42:22,511 --> 01:42:25,264
แต่มันไม่จำเป็นต้องกักขังผมไว้อีกแล้ว

1375
01:42:32,896 --> 01:42:34,439
เอาละ มาเลย เจ้าเพี้ยน

1376
01:42:47,119 --> 01:42:49,204
เราช่วยทหารผ่านศึกไปแล้วประมาณ 400 คน

1377
01:42:49,705 --> 01:42:53,083
ปีนี้กำลังทำเป้าได้ 125 คน

1378
01:43:06,221 --> 01:43:08,056
พวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกับทุกอย่างอีกครั้ง

1379
01:43:08,140 --> 01:43:11,476
รู้สึกเหมือนชีวิตตัวเอง
กลับมามีเป้าหมายและความหมาย

1380
01:43:12,644 --> 01:43:15,355
และสำหรับทหารผ่านศึกทุกคนที่เราช่วยเหลือ

1381
01:43:15,439 --> 01:43:18,233
พวกเขารู้จักทหารผ่านศึก
สองถึงห้าคนที่กำลังเจอปัญหา

1382
01:43:18,317 --> 01:43:20,611
พวกเขาอยากบอกต่อเพื่อนๆ ทุกคน

1383
01:43:22,988 --> 01:43:24,573
ว่าไง เพื่อน

1384
01:43:24,656 --> 01:43:25,657
เป็นไงบ้าง

1385
01:43:40,464 --> 01:43:44,051
(หากคุณหรือคนรู้จักกำลัง
ประสบปัญหากับความคิดฆ่าตัวตาย)

1386
01:43:44,134 --> 01:43:47,804
(สามารถหาข้อมูลและแหล่งข้อมูลต่างๆ ที่
www.wannatalkaboutit.com)

1387
01:47:52,340 --> 01:47:57,345
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง