Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ฉันจะถามบางคำถาม
- เกี่ยวกับประสบการณ์การรบของคุณ - ครับ
(สัมภาษณ์ก่อนรักษา: โจ เอช.)
(เจฟฟ์ ดับเบิลยู.)
เดาว่านี่คือตอนที่แย่สินะครับ
(คริส เอ็ม.)
ตอนเป็นทหาร บ่อยแค่ไหนที่คุณระดมยิงใส่ศัตรู
หลายครั้งครับ
แล้วคุณเคยเห็นคนถูกยิงจะจะไหม
เคยสิครับ
บ่อยแค่ไหนที่คุณเสี่ยงภัยจากการถูกจับ
ถูกล้อม ซุ่มโจมตี บาดเจ็บหรือเสียชีวิต
หนึ่งถึงสองครั้ง สามถึง 12 13 ถึง 50 หรือ 51 ครั้งขึ้นไป
ห้าสิบเอ็ดครั้งขึ้นไป
คุณพบว่าตัวเอง มองโลกในแง่ร้ายหรือโทษตัวเองไหมคะ
แน่นอนครับ
- วิตกกังวลหรือประหม่าล่ะ - แน่นอน
คุณได้ใช้ยาเพื่อควบคุมอาการหรือเปล่า
ครับ อย่างไซโคลเบนซาพรีนกับแอมเบียน
(รอน บี.)
แจกกันเป็นว่าเล่นในหน่วยซีล
เวลาส่องกระจก ผมไม่เห็นอะไรเลย
เห็นแค่เปลือกนอกของคนที่พยายามเสแสร้ง
คุณเคยรู้สึกเศร้าหรือไม่มีความสุขไหม
เศร้าครับ ใช่
บางครั้งผมก็คิดว่าจะดีกว่าไหม ถ้าผมไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
นั่นแหละ
อาทิตย์ที่แล้วผมโกหกตอนที่คุณถามว่า ผมเคยอยากฆ่าตัวตายไหม
ผมเคยอยากจริงๆ
คุณเคยใช้สารหลอนประสาทมาก่อนไหม
ไม่ครับ
ไม่
ไม่ครับ
("บัดนี้ ข้าเคยชินกับความเจ็บปวด)
(ข้าอดทนฝ่าคลื่นและสงครามมามาก)
(ให้การผจญภัยครั้งต่อมาเริ่มขึ้นได้")
(โอดิสเซียส - โอดิสซีย์ โดยโฮเมอร์)
(ฝ่าคลื่นและสงคราม)
มาร์คัส
เล่าประสบการณ์บำบัด ด้วยสารไซคีเดลิกครั้งแรกให้ฟังหน่อยสิครับ
ตอนแรกผมแค่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
มันจะเริ่มเมื่อไหร่
แล้วผมก็เริ่มได้ยินเสียงหึ่งๆ ที่หู
จู่ๆ ผมก็ถูกวาร์ปไปยังช่วงต่างๆ ของชีวิต
ภาพจำนวนมากของทุกอย่างผ่านไปเร็วมาก
จ่าเอกโจชัว ที. แฮร์ริส จากหน่วยนาวีซีลจมน้ำหลาก
ในอัฟกานิสถานช่วงเดือนสิงหาคมปี 2008
พ่อหนูอยู่ตรงนั้น
ใช่แล้ว
นั่นพ่อหนู
ยาดึงสิ่งต่างๆ ที่อยากให้เราเห็นออกมา
และเราไม่รู้ว่าทำไม
แต่มันมักบอกเล่าเรื่องราวเสมอ
ระหว่างการบำบัด ผมรู้สึกแย่มากอยู่หลายชั่วโมง
นักบำบัดบอกว่าเธอไม่คิดว่า เคยเห็นใครที่มีช่วงเวลายากลำบากขนาดนี้
ตลอด 20 ปีที่ดูแลการใช้ยามา
(มาร์คัส คาโปน นาวีซีล 2001-2013)
ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี
ผมมองเป็นเหรียญตราเกียรติยศนะ
ว่าผมมีหลายเรื่องให้ต้องฟันฝ่า
ฉันอยากเป็นนาวีซีล
(การฝึกนาวีซีล โคโรนาโด แคลิฟอร์เนีย)
ฉันอยากตัดผมออกให้หมด
ฉันอยากเป็นนาวีซีล
ถ้ากล้าก็วิ่งไปกับฉันสิ
ได้เวลาโต้คลื่น
การฝึกนาวีซีลคือการฝึกที่ต้องใช้
ทั้งร่างกายและจิตใจมากที่สุดบนโลกนี้
มันถึงได้มีเสน่ห์ดึงดูดมาก
เราเริ่มจาก 175 คน
และลงเอยด้วยการเหลือ 23 คนในหน่วย
ขึ้นมา ใช่แล้ว
พาเขาขึ้นมา
กลับมา
ฟื้นได้แล้ว
คนมากมายออกจากการฝึกหน่วยซีล พร้อมอาการบาดเจ็บตลอดชีวิต
แต่ผมไม่เคยลังเลเลย ไม่เคยคิดจะลาออกเลย
ระบบความคิดแบบนั้นเริ่มมาตั้งแต่ผมอายุยังน้อย
เราต้องประสบความสำเร็จ ต้องขว้างทัชดาวน์
ต้องตีโฮมรัน
ให้เป็นที่ยอมรับ ให้ถูกรัก
ผมรู้สึกจริงๆ ว่าต้องทำผลงาน ให้ครอบครัวยอมรับ
ผมเคยเป็นเด็กตัวสูงผอมแห้งที่ถูกคนอื่นรังแก
ผมโดนอันธพาลที่โรงเรียนทำจมูกหักตอนอยู่ม.1
แล้วผมก็โตขึ้นจากหนัก 82 กิโล สูง 193 ซม.
ไปเป็นร้อยกิโล
หลังจากนั้นผมก็ไม่ทนถูกข่มเหงอีกเลย
(1 พฤษภาคม 2001)
ตอนผมฝึกเป็นหน่วยซีล
ความหลงใหลที่ผมมีตอนนั้นมันเหลือเชื่อมาก
ผมต้องวิ่ง 16 ถึง 20 กิโล หรือว่ายน้ำเกือบเก้ากิโลได้มั้ง
"อ๋อ โอเค สงสัยคงต้องทำแบบนั้นสินะ"
ถ้าที่ดูมาตรวัดความเร็วแล้ว ที่จริงความเร็วเราต่ำกว่าศูนย์ซะอีก
เราไม่ได้จะฆ่าคุณ
หมายถึงโดยที่จงใจน่ะ
เราแค่จะวิดพื้น
วิดไปทั้งชาติ
พ่อผมเป็นอดีตซีล
เขาเคยมีช่วงเวลาที่เจ๋งมาก
แล้วก็เคยมีช่วงเวลา ที่โคตรไม่น่าเข้าใกล้เอาซะเลย
การที่พ่อเป็นทหารทำให้เขาไม่อยู่บ่อยมาก
ปีละ 300 วันขึ้นไป
ผมใช้เวลาอยู่คนเดียวบ่อยมาก
ดูทีวีบ่อยมาก
ตอนอายุ 17 ผมบินไปแคลิฟอร์เนีย และเข้าร่วมกองทัพเรือ
ผมลืมไปว่าเราเด็กและอ่อนวัยแค่ไหน ตอนที่อายุ 17
(พ่อผมเป็นนาวีซีล)
มันเคยสำคัญที่ร่างกายเป็นส่วนใหญ่
ทั้งหมดที่เราอยากรู้คือ คุณรับความเจ็บปวดได้ไหม
เราค้นพบว่าเมื่อเวลาผ่านไป
คุณต้องมีทั้งความอดทนทางกาย
แต่ก็ต้องมีบุคลิกลักษณะที่มาเสริม
และพยายามพัฒนามันด้วย
คุณเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ดีไหม
เห็นแก่ส่วนรวม ไม่เห็นแก่ตัวหรือเปล่า
ผมเคยเป็นเด็กขี้กังวล
แต่พอได้รู้เกี่ยวกับการเป็นหน่วยซีล ผมก็หมกมุ่นกับมัน
หมกมุ่นมาตั้งแต่ตอนนั้น
(แมตต์)
ตอนเด็กๆ ผมเคยเล่นสู้รบ เล่นจนเกินวัยที่จะน่ารักไปแล้ว
ผมแค่อยากอยู่ในป่า พรางหน้าด้วยสีและถือปืนของเล่น
ผมเกลียดโรงเรียน เกลียดทุกอย่างเกี่ยวกับมัน
และเพราะผมเป็นพวกต่อต้านสังคมแบบสุดๆ
ผมเลยไม่เคยมีความคิดแบบทีมใกล้ชิดสนิทสนม
และมันยากสำหรับผมครับ
แต่พอเข้าใจ ผมก็รู้ว่ามันวิเศษมาก
ต่อให้คุณเอาเงินทั้งโลกมากอง และขอให้ผมไม่ทำแบบนี้
ผมก็จะบอกว่า "ฝันไปเถอะ ผมอยู่ในจุดที่ควรอยู่แล้ว"
รู้ไหม ผมไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่เจอจุดนั้นในชีวิตนะ
และผมเจอมัน มันคือรักแท้ในชีวิตผม
ผู้คนพูดถึงความเป็นพี่น้อง แต่คนส่วนใหญ่ไม่เคยรู้สึกถึงมันจริงๆ
สำหรับผม นั่นคือสิ่งที่ทีมมอบให้
(11 กันยายน 2001)
เราเพิ่งได้รับรายงานข่าวสดๆ ร้อนๆ ว่า
เครื่องบินพุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
มาฟังรายงานสดทางวิทยุจากโจน เฟลสเชอร์ ผู้สื่อข่าว 1010 วินส์ของเรากันครับ
คุณเห็นอะไรบ้าง
ตอนเกิดเหตุการณ์ 9/11 พวกเขาพาเราเข้าไปในห้องดูทีวี
เราได้ดูมันประมาณ 30 วินาที
ตอนนี้เกิดระเบิดขึ้นอีกครั้งในตึกอีกหลังครับ
- ซึ่งแปลว่า… - พระเจ้า
เราจะเปลี่ยนไปที่รายงานข่าวจากเอบีซี
ตึกอีกหลังของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เพิ่งระเบิด
- นี่คือรายงานข่าวต่อเนื่องจากเอบีซี - พระเจ้าช่วย
เราไม่เข้าใจ เราแค่ยังพยายามฝึกให้ผ่านเฉยๆ
เพราะก่อนเกิดเหตุการณ์ 9/11 ไม่เกิดเหตุร้ายอะไรมากนัก
เราไม่รู้ว่าสงครามคืออะไร
ในจินตนาการ เราวาดภาพว่าตัวเอง เป็นเหมือนซูเปอร์แมนมาตลอด
เราจะเตรียมซุ่มโจมตี ฆ่าทุกคนและฉลอง
ช่วยเจ้าหญิง
แต่ไม่เคยคิดถึงเรื่องแย่ๆ ไม่เคยเลย
นายทหารช่างเทคนิคโซนาร์ จ่าโทมาร์คัส คาโปน หน่วยซีลทีมสิบ
(19 ตุลาคม 2001)
ในช่วงเวลาสั้นๆ ฉันเปลี่ยนจาก นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสอง
มาเป็นแม่และภรรยา
และย้ายไปโคโรนาโด แคลิฟอร์เนีย
จากมิดเวสต์พร้อมด้วยทารกตัวเล็กๆ
และสามีที่มุ่งมั่นกับภารกิจใหม่นี้มาก
ฉันนึกว่ามันคือการไปจับผู้ก่อการร้ายคนนี้
และคนอย่างมาร์คัสคือคนที่ต้องทำ
และฉันคิดอย่างไร้เดียงสาว่า
เมื่อภารกิจนี้จบลง เราก็จะเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา
ประเด็นหลักในสงครามอัฟกานิสถานคือการล่าคน
กองกำลังที่จะหรืออาจเข้าร่วมในการล่าแล้ว
คือกำลังพลจากหน่วยรบพิเศษ เรนเจอร์ และนาวีซีล
เพนตากอนยืนยันแล้วว่า สหรัฐอเมริกาส่งทีมหน่วยรบพิเศษ
เข้าไปยังพื้นที่เพื่อประสานการโจมตีทางอากาศ
เมื่ออเมริกาทำสงคราม ในสองดินแดนที่อยู่ห่างไกลออกไป
สงครามอาจกินเวลายาวนานกว่าที่คิด
และคาดการณ์ไว้ ณ เวลานี้
หมวดของผมอยากไปอัฟกานิสถานก่อน
เพราะเราพร้อม เรากระหาย
ยิ่งที่นั่นแย่เท่าไร เรายิ่งอยากไปมากเท่านั้น
พวกเขาเป็นอันธพาลตัวเป้งที่สุด เราเลยอยากไปกระทืบพวกเขาซะ
แมตตี้อยู่ในหมวดพี่น้องของเรา
แต่หนึ่งหมวดจะไปเยอรมนี
และอีกหมวดจะไปอัฟกานิสถาน
เราโยนเหรียญเพื่อตัดสินว่า ใครจะไปอัฟกานิสถานก่อน
ตอนที่แพ้ เราเลยเดือดเลยครับ
พวกเขาโกรธโคตรๆ เลยครับ เป็นผมก็คงโกรธแหละ
เราเลยพยายามข่มความดีใจไว้
แต่ก็แอบๆ ตีมือฉลองกัน
แบบว่า "เราจะได้ไปอัฟกานิสถานกันเว้ย"
ลองบอกเพื่อนร่วมทีมว่าจะได้ออกรบสิ เท่านั้นแหละ
ได้ยินแค่นั้นก็พอแล้ว
แมตตี้กับหมวดพี่น้องของเรา
พวกเขาเคลื่อนพลไปอัฟกานิสถาน และเราก็เคลื่อนพลไปเยอรมนี
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นครับ
(จาลาลาบัด อัฟกานิสถาน 2005)
วันที่ 28 มิถุนายน 2005
ปฏิบัติการเรดวิงส์
มันเคยเป็นเหตุการณ์ที่มีผู้สูญเสียครั้งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์หน่วยซีลอยู่พักใหญ่เลยครับ
ทีมที่มีหน่วยซีลสี่คนเริ่มภารกิจลาดตระเวน
ออกไปยังคูนาร์
สภาพภูมิประเทศเลวร้ายมาก
พวกเขาโรยตัวลงไปอย่างรวดเร็ว
และเรื่องเล็กๆ รวมกันเป็นเรื่องใหญ่ ที่ทำให้พวกเขางานเข้า
ล่าช้ากว่ากำหนดการ อยู่ในจุดที่ไม่ควรอยู่
ทุกอย่างที่อาจผิดพลาดได้ก็ผิดพลาดไปซะหมด
(ปฏิบัติการเรดวิงส์)
พวกเขาถูกพบเข้า
แล้วศัตรูก็เข้าถึงตัวพวกเขา
เราได้ยินข่าว
เราเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยตอบโต้ฉับพลัน
เราขึ้นไปนั่งอยู่บนเครื่องบินแล้ว
ใบพัดกำลังหมุน
แค่รอที่จะไป
ความสูงตรงนั้นสูงพอที่จะ
ทำให้สมรรถนะของเฮลิคอปเตอร์ฉิบหายได้
เราจึงมีแผนให้คนลงจากเครื่องบิน เพื่อทำให้เครื่องเบาลง
เข้าไป กลับมา รับคนที่เหลืออยู่
ดังนั้นเราจึงลงจากเครื่องครับ
เราแค่รอ
ทหารคนหนึ่งมีโทรศัพท์ดาวเทียม แล้วเขาก็พูดว่า "พูดอีกทีซิๆ"
จากนั้นก็มองมาที่ผม
แล้วเขาก็บอกว่า
"เครื่องลำนึงตก"
นั่นคือเฮลิคอปเตอร์ลำที่เมื่อกี้ผมขึ้นไปนั่งอยู่
ผมควรอยู่บนเครื่องลำนั้น
เฮลิคอปเตอร์ซีเอช-47 ตกทางตะวันตกของอาซาดาบัด
ระหว่างปฏิบัติการเรดวิงส์
รายงานเบื้องต้นระบุว่า เครื่องบินอาจตกเพราะถูกข้าศึกยิง
สถานะของกำลังพลยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
เราเข้าไปที่จุดตกตอนกลางคืน
เราอยู่กับหน่วยเรนเจอร์ พวกเขาตั้งอาณาเขตเป็นวงกว้าง
แล้วเราก็ค้นหา
ทั้งวันทั้งคืน
มันเลวร้ายมากครับ
มีบางอย่างในตัวเรา
ผมมักเรียกมันว่าเพื่อนร่วมทีมในหัว
มันช่วยให้ผมผ่านการฝึกฝน
ช่วยให้ผมผ่านการทำภารกิจ
ช่วยให้ผมผ่านเรื่องแย่ๆ
ผมอยู่ต่างประเทศ และเห็นเพื่อนครึ่งหมวดถูกฆ่าตาย
มันช่วยให้ผมไปต่อได้ มันเป็นแค่เสียงในหัวที่บอกว่า
"นี่คือสิ่งที่นายจะทำ" และผมก็ทำ
ที่เยอรมนี เราได้รับข้อมูลอัปเดต จากภรรยาที่บ้าน
เรื่องคนโน้นคนนี้
มีสุภาพบุรุษสองคนมาที่บ้านของพวกเขา
ใส่เครื่องแบบสีน้ำเงินเต็มยศ
แล้วมันก็แบบว่า "ไม่นะ"
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งผมขว้างโทรศัพท์ทิ้งเลย
แล้วก็…
ปล่อยโฮให้กับ
เพื่อนคนแล้วคนเล่าที่ผมเคยร่วมงานด้วย
และการที่ไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนั้น
มันน่าหงุดหงิดครับ
จากนั้นความเศร้าก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ
(พิธีรับศพกำลังพลเรดวิงส์)
ตอนเราทำพิธีรับศพ
มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่หนักหนาที่สุดที่ผมเคยทำ
หีบศพเต็มเครื่องบินหนึ่งลำ
เราจะขึ้นทางลาด และออกไปทางประตูข้างของตัวเครื่อง
เราทำพิธีเสร็จแล้ว ปี่สก็อตกำลังบรรเลงอยู่
ผมไปถึงประตูข้าง
แล้วก็หันไปแบบว่า "ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่"
ผมไม่รู้จะลงจากเครื่องบินลำนี้ยังไง
เข้าใจไหม
เพราะเราไม่ควรจากพวกเขามา
(พิธีรำลึกถึงเรดวิงส์ กรกฎาคม 2005)
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา รู้สึกเป็นเกียรติที่จะมอบ
เหรียญซิลเวอร์สตาร์ เหรียญเพอร์เพิลฮาร์ต
ริบบิ้นปฏิบัติการรบ และเหรียญปฏิบัติหน้าที่อัฟกานิสถาน
แด่ผู้ล่วงลับ เจ้าหน้าที่ชุดอาวุธ จ่าตรีแดนนี่ ดีทซ์
แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา
ผมไม่รู้จักแดนนี่ ไม่เคยเจอเขา
แพตซี่ ภรรยาของเขาเป็นภรรยาคนเดียว จากผู้สูญเสีย 11 คนที่ยืนขึ้นพูด
คนเดียว
และตอนที่เธอพูด มันสะเทือนใจมากเลยละ พวก
เธอยังสาว อายุ 22 ปี และเรามองออกน่ะครับ
ว่าชีวิตเธอพังทลาย
แดนนี่ เมื่อพูดถึงคุณ ฉันจะรู้สึกหวั่นไหว
เหมือนคืนแรกที่เราสบตากัน
ฉันจำได้ว่าหลงทางในดวงตาสีดำขลับของคุณ
ฉันเสียใจจริงๆ ที่คุณต้องจากไปแบบนี้
ฉันแค่หวังว่าคุณจะจากโลกนี้ไปยังสวรรค์
พร้อมความทรงจำของความรัก อันแรงกล้าตลอดสี่ปีของเรา
ฉันยอมสละชีวิตตอนนี้ได้ ขอเพียงแค่ได้อยู่กับคุณอีกวัน
และอีกจูบสุดท้าย
ตอนเรียนจบมัธยมปลาย
ฉันเซ็นเอกสารเพื่อเข้าร่วมกองทัพเรือ และเมื่อได้รับคำสั่งแรก
ซึ่งอยู่ที่นี่ในเวอร์จิเนียบีช
มันเปลี่ยนชีวิตฉันไปเลยค่ะ
ฉันเป็นทหารเรือ แต่ไม่รู้เลยว่ามีหน่วยซีลด้วย
นาวีซีลคืออะไร ไม่เห็นเคยได้ยินเลย
แล้วแม่ก็ถามฉันว่า "นี่ เราจะกินบาร์บีคิวกัน
อยากมาด้วยไหม"
และฉันจำได้ว่าแม่บอกฉันว่า "มีสุภาพบุรุษที่น่ารักมากคนนึงที่นี่"
เขาชื่อแดนนี่และ…
พอไปถึงที่นั่น แม่ก็แนะนำให้ฉันรู้จักเขา
และหลังจากนั้น เราก็ตัวติดกันหนึบ
มันบ้ามากค่ะ
มันเป็นความรักที่แสนงดงามและบริสุทธิ์มากค่ะ
ฉันสัญญาว่าวันหนึ่งฉันจะพบคุณอีกครั้ง
และเราจะสานต่อชีวิตในเทพนิยายที่คุณทิ้งไว้
ให้สมบูรณ์
ฉันรักคุณ ฉันเป็นของคุณเสมอ จากภรรยาของคุณ
คุณนายดีทซ์
พวกเขาเป็นกลุ่มคน ที่ส่วนมากมาจากหน่วยเดียวกัน
ผูกพันเหมือนชนเผ่าเดียวกัน
จากนั้นก็เกิดการสูญเสียครั้งใหญ่
อยู่ๆ หลายคนก็ไม่กลับมาบ้านอีก
ทีนี้เราจะทำยังไงล่ะ
เราจะกลับไปลุยต่อและเล่นงานพวกนั้นไง
นั่นแหละที่เราจะทำ
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
(ภาพขณะมาร์คัส คาร์โปนปฏิบัติภารกิจ) อัฟกานิสถาน ปี 2005)
ตอนเดินทางเข้าอัฟกานิสถานครั้งแรก หลังไปถึงสองวัน เราก็ออกไปทำภารกิจทันที
เช้าตรู่ ปฏิบัติการโดยตรง
บุกฐานที่มั่น
เฮลิคอปเตอร์ แบล็กฮอว์ก
ลมพัดไปทั่ว
ผมเคยเป็นทหารบุกทะลวง
ทหารบุกทะลวงจะพังประตู
อาจใช้ค้อนปอนด์
ระเบิดเล็กๆ
หรือระเบิดลูกใหญ่
มันเหมือนถูกอัดตอนเล่นอเมริกันฟุตบอล กระแทกคนอื่นจนร่วง
ได้ยินเสียงวิ้งในหูเล็กน้อย จากนั้นก็ "เจ๋งเป้งเลยเว้ย"
ตอนนั้น เหล่าเพื่อนสนิทของผม
และตัวผมเอง เราอยากไปทำสงครามครับ
หลังปฏิบัติการเรดวิงส์ เรามีเวลาประมาณเดือนครึ่ง
หรือสองเดือนในการคลายความกดดัน หรืออะไรทำนองนั้น
มาร์คัสกับทีมรับช่วงต่อเราในอัฟกานิสถาน
เราจึงไปเยอรมนีและ…
จิตแพทย์คนหนึ่งมาที่นั่น
และเราทุกคนต้องคุยกับหมอนี่ มันเป็นข้อบังคับ
ไม่มีใครอยากคุยหรอกครับ ทุกคนพูดว่า "ช่างหัวมัน"
สุดท้ายทุกคนก็ใช้เวลาสองชั่วโมง กับหมอนี่ เขาเจ๋งมาก
และผมจำได้ว่า เขาบอกเราทุกคนว่า "นี่ ฟังนะ"
"พอคุณกลับบ้าน อย่าตัดสินใจเรื่องสำคัญ
อย่าเริ่มความสัมพันธ์
อย่าจบความสัมพันธ์
อย่าทำอะไรเพราะพวกคุณ ยังผ่านเรื่องพวกนี้ไปไม่ได้เลย"
และแน่นอน ผมกลับบ้านและจบทุกอย่างเลย
จากนั้นเราก็กลับมาเข้าหมวดทันที และเริ่มฝึกก่อนออกทำภารกิจ
ซึ่งเป็นความคิดที่แย่มาก
ไม่นานหลังจากที่เข้าประจำการ เราก็ออกไปทำปฏิบัติการแล้วกลับมา
แล้วผมก็แค่หัวเราะน่ะครับ
ผมจำไม่ได้ว่าใครนั่งเบาะหลัง
จำได้แค่เขาพูดว่า "หัวเราะอะไร"
ผมก็แบบ "พวก ฉันไม่ได้หลับลงแบบนี้ มาหลายเดือนแล้ว"
ผมหาความสงบไม่ได้สักวินาที…
ตอนอยู่บ้าน
และทันทีที่ไปถึงฟัลลูจาห์ ผมก็หลับปุ๋ยเลยละครับ
มันก็แปลกดี
ผมเริ่มเวียนไปประจำการครั้งที่สอง ในปี 2007 กลับไปอิรัก
แมตตี้ โรเบิร์ตส์อยู่ในกองทหารเดียวกับเรา และชื่อเสียงของเขาดีมากทีเดียวครับ
เราดูออกว่าเขากำลังตามหาครอบครัวใหม่
และผมก็ชื่นชมเขาเหมือนเป็นพี่ชายด้วย
ทีมที่เราอยู่เป็นทุกอย่างที่ผมเคยต้องการ
เหมือนถูกคัดตัวให้เข้าทีมแพทริออตส์
เรามีทรัพยากรทุกอย่าง มีทหารสืบราชการลับ
ขอระบบสนับสนุนทุกอย่างได้ทันทีตามใจต้องการ
และมีศัตรูที่ควรค่าแก่การตามล่า
มันกระตุ้นเรา
เราตื่นขึ้นมาทุกวัน เหวี่ยงเท้าลงจากเตียงอย่างมีเป้าหมาย
ในขณะเดียวกัน เราก็รู้สึกชินชากับความเสี่ยง
(ภาพขณะดีเจ ชิปลีย์ปฏิบัติภารกิจ)
ผมเคยตกอยู่ในหลายๆ สถานการณ์ สถานการณ์ที่แย่มาก
อย่างเช่น ถูกยิงจากระยะ 200 เมตร นั่นน่ะแย่
จากระยะ 50 เมตร แย่
ห้าเมตรจะเปลี่ยนชีวิตไปเลย
ผู้ชายที่อยู่ตรงคูกำลังเคลื่อนตัว
- ใช่ ผมเห็นแล้ว - เขาอยู่ข้างหน้าคุณ
โอเค
คืนหนึ่งเราออกไปทำปฏิบัติการ
เครื่องบินเห็นคนกลุ่มนึงวิ่งเข้าไปในทุ่ง
และเราถูกเลือกให้ตามล่าพวกเขา
มันคือทุ่งหญ้าหนาสูงท่วมหัว
สูงมากครับ บางจุดก็หกฟุตได้
เครื่องบินส่องลำแสงสำหรับมองตอนกลางคืน ไปที่หมอนั่น เราจะได้มองเห็นเขา
และเราทุกคนก็มองที่พื้น
ก้าว
สี่ฟุต ทุกคนกระซิบกระซาบ เรากำลังฟังการสื่อสารอยู่
นักบินเห็นคนหนึ่งคนในทุ่งนั้น
เขาเห็นเราเดินเข้าไปหาหมอนั่นได้
สามฟุต
สองฟุต
อัตราการเต้นหัวใจผมปาไป 190
หัวใจแทบหลุดออกมาอยู่ข้างนอก ผมกลัวสุดๆ
"คนที่สามจากทางขวา คุณยืนอยู่ประชิดเขา"
หนึ่ง สอง สาม
หมอนั่นไม่อยู่ตรงนั้น
และพอถึงจุดหนึ่ง เจย์ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
ผมจำได้ว่าเขาตะโกนว่า "เฮ้ย"
เฮ้ย
ทันทีที่เขาพูดคำว่า "เฮ้ย" จบ หมอนั่นก็เปิดฉากยิง
เราเลยวิ่งไปที่ยางแทรกเตอร์เส้นหนึ่ง ที่อยู่ข้างหลังผมไปประมาณ 15 ฟุต
กลุ่มคนร้ายที่ออกจากบริเวณนั้นไปย้อนกลับมา
และตอนนั้น เราก็โดนจัดเต็มเลยครับ
แต่ผมยิงโต้ไม่ได้ เพราะมองไม่เห็นใครเลย
แว่นอินฟราเรดของผมเบี้ยวอยู่ ดินกระเด็นกระดอนเข้าตา
มองไม่เห็นห่าเหวอะไรเลย
แพทย์ทหารล้มลง
ผมวิ่งเข้าไปจับเขาและเริ่มลากเขากลับมา
แล้วผมก็โดนยิง
มันทำเอาผมหมุนติ้วเลยครับ
ผมนึกว่าแขนผมหายไปแล้ว นึกว่ามันหลุดไปทั้งดุ้น
ตอนที่ก้มมองผ่านแว่นอินฟราเรด ผมเห็นแค่ปลายเสื้อยืด
และไม่รู้สึกอะไรเลย
ผมเลือดออก แน่นอน
และผมตื่นตระหนกอยู่ประมาณครึ่งวินาที
แบบว่า "ฉันต้องออกไปจากที่นี่"
เพื่อนร่วมทีม ในสมองผม
เหมือนเขาตบผมเข้าที่หน้าจริงๆ แล้วพูดว่า
"ถ้านายทิ้งเขาแล้วรอดมาได้ นายจะไม่กล้าสู้หน้าตัวเองในกระจกอีก"
ผมบอกว่า "ฟังนะ ผมจะลากคุณไป ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้"
"ถ้าผมหยุด คุณก็ไปต่อเองแล้วกัน"
ผมจับทุกคนไปไว้หลังยางแทรกเตอร์
แล้วเราก็เริ่มทำงานกัน
ตอนนั้นเราพยายามใช้ชุดรักษาแผลฉุกเฉิน
เราพยายามใส่สายรัดห้ามเลือด
แมตตี้กำลังเลือดออก
ผมพยายามใส่สายรัดห้ามเลือดที่แขนของแมตตี้
และเขาก็กรีดร้อง ผมจำได้ว่าเขามองไปที่พื้น
เขาคิดว่าแขนเขาถูกยิงขาดไป ดูจากที่มันพับอยู่
เขามองไปที่โคนแขน
แต่ในขณะเดียวกัน เจ้าพวกนั้นก็ระดมยิงใส่เราไม่ยั้ง
เพราะเขาอยู่ในระยะที่ใกล้มาก ถ้าเราชะโงกออกไป
ก็คงโดนยิงแล้ว
สิ่งเดียวที่เราทำได้คือเราขอคำสั่งยิงได้
เราต้องการให้ยิงเปิดทาง เรามองไม่เห็นมือปืน
มีผู้บาดเจ็บหลายราย เราต้องการให้ยิงเปิดทาง
ผมจำได้ว่านักบินบอกว่าไม่ได้ เขาบอกว่า "มันใกล้เกินไป เรายิงไม่ได้"
ล็อกเป้าแล้ว เป้าหมายอยู่ใกล้…
เจย์บอกว่า "ถ้าคุณไม่ยิง เราก็ตายกันหมดอยู่ดี"
เขาบอกชื่อย่อตัวเอง จูเลียต อัลฟ่า ยิงเลย
- จูเลียต-อัลฟ่า - อนุมัติคำสั่งยิง ปืนหมายเลขสองยิงได้
หมายเลขสองพร้อมแล้ว
โอเค เข้าเป้าพอดี
- ขอเพิ่มจุดเดิมอีกหน่อย - รับทราบ
เราเรียกเฮลิคอปเตอร์มา แบกทุกคนขึ้นไป ผมก็กระโดดเข้าไปด้วย
บนเครื่องลำนั้น เหมือนในหนังเรื่องแบล็กฮอว์กดาวน์ไม่มีผิด
มีแค่เลือดกับชุดรักษาฉุกเฉิน กระสุนกับซองกระสุน
กระจัดกระจายไปทั่วลำ
บ้าเอ๊ย
ผมพักฟื้นและผ่าตัดซ้ำๆ
แล้วร่างกายผมก็หายดี
อย่างน้อยผมก็คิดงั้น
แต่สภาพจิตใจผมดิ่งมาก
มันบ้ามาก เลวร้ายสุดๆ
หมอคนหนึ่งบอกผมว่า "คุณได้รับบาดเจ็บที่สมอง
มีภาวะเครียดหลังเหตุการณ์รุนแรง"
เขาบอกว่า "เราแนะนำให้คุณพอได้แล้ว"
ผมบอกเขาว่าอยากอยู่ต่อ แต่จะหยุดแค่ที่หน่วยบัญชาการฝึก
ถึงจะยังอยู่ในกองทัพเรือก็เถอะ อีโก้ผมมันสูงเสียดฟ้าน่ะครับ
ผมรู้สึกผิดมาก
หลายครั้งผมก็หวังว่าตัวเองน่าจะเสียแขนไปเลย
เพราะมันคงยอมรับได้ง่ายกว่า
สมองป่วยนี่มันอะไร ไอ้พีทีเอสดีห่านี่มันอะไร
ผมไม่อยากเจอดีเจ
ไม่อยากเจอมาร์คัส ไม่อยากเจอพวกเขาสักคน
ตอนนี้เพื่อนร่วมทีมในหัวผมกลับสร้างผลเสียต่อผม
เสียงนั่นพูดว่า "ไอ้ขี้ขลาด
นายมันไอ้ขี้แพ้ตัวพ่อ"
"คนอื่นยังอยู่ในสนามรบและยังรบอยู่
ส่วนนายก็นั่งอยู่ตรงนี้
เป็นบ้าอะไรของนาย"
ในหัวผม ความเป็นพี่น้องหายไปแล้ว
ผมกลับมาจากที่นั่น
สังเกตเห็นความกังวล
สังเกตเห็นอาการซึมเศร้าทันที
ผมพยายามทำตัวปกติ พยายามมองเป็นเรื่องทั่วไป
นั่นแหละที่เกิดขึ้น
ภาวะสมองบาดเจ็บมาพร้อม การสูญเสียความทรงจำ ผมเจอใครสักคน
จับมือกันและคิดว่า "ไม่รู้ว่าเมื่อกี้คุณพูดอะไร
ไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร ไม่รู้เลย"
- คุณได้บอกใครหรือเปล่า - เปล่าครับ
- ไม่เลย - อีกนานแค่ไหนถึงบอก
ห้าหรือหกปีให้หลัง
ภรรยาทุกคนที่ฉันรู้จักในหมวดของแดนนี่
ตอนนั้นสามีจากไปแล้ว
เราเลยมีกันและกัน
และกลายมาเป็นเพื่อนรักกัน
ครั้งหนึ่งพวกเธอไปกินมื้อค่ำในเมือง และภรรยาคนหนึ่งก็โทรหาฉัน
พวกเธอบอกว่า "หนุ่มๆ จากทีมสิบกลับมาแล้ว
เธออยากมากินด้วยกันไหม"
พวกเขาเตือนผมว่า "แพตซี่กำลังมา ในที่สุดคุณก็จะได้เจอเธอ"
"ก็ดี"
แบบว่า "เธอปากจัดเอาเรื่อง คุณต้องพร้อมนะ"
ผมก็แบบว่า "เข้าใจแล้ว รู้แล้วน่า"
แต่ฉันจำหนุ่มน้อยหน่วยซีลจอมอวดดี ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้นี้ได้
เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่เคยเจอเขา
แล้วเธอก็ด่าผมสาดเสียเทเสียอยู่ ประมาณห้านาทีได้ มันสมบูรณ์แบบมาก
และในที่สุดเขาก็ได้เบอร์ฉันไป
เขาเริ่มส่งข้อความมาบอกว่า "ผมอยากพาคุณไปทานมื้อเที่ยง"
จากนั้นเราก็เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์
ผมกลัวว่าเธอจะระแวดระวัง หลังเรื่องที่เกิดขึ้นกับแดนนี่
ไม่คิดว่าเธอจะยอมให้แฟนไปทำภารกิจอีก และผมชัดเจนมาก
ผมจะไปทำภารกิจเรื่อยๆ ผมไม่อยากหยุด
และถ้าคุณรับไม่ได้ ผมก็เข้าใจ
นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากเผชิญอีกครั้ง
แต่เขาแตกต่างออกไปและเขาก็แค่…
มีบางอย่างเกี่ยวกับเขา ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่บ้านอีกครั้ง
และเขาทำให้ฉันหัวเราะได้ในรอบหลายปี
และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิดถึง
เราคบกันมาเกือบปี
และฉันก็จะไปเยี่ยมหลุมศพแดนนี่ในโคโลราโด
และเขาอยากไปด้วย
เขามาส่งฉันที่สุสาน แล้วก็หลบไป ให้พื้นที่ส่วนตัวกับฉัน
เขากลับมารับฉันและขณะที่ฉันกำลังจะขึ้นรถ
เขาก็พูดว่า "นี่ ผมขอไปดูหลุมศพเขาได้ไหม
ผมไม่เคยเจอเขาตอนเขายังมีชีวิตอยู่ แค่อยากแสดงความเคารพน่ะ"
(แดนนี่ พี ดีทซ์ เจอาร์)
เขาไปที่หลุมศพแล้วคุกเข่าลง
และฉันบอกได้เลยว่าเขาน้ำตาคลอ จากนั้นเขาก็กลับขึ้นรถ
แล้วเราก็กลับมาในคืนวันขอบคุณพระเจ้า
เพื่อนกับครอบครัวเรามาพร้อมหน้า
แล้วเขาก็คุกเข่าลงขอฉันแต่งงาน
ฉันมารู้ทีหลังว่าเขาอยากเดินทางไปที่นั่น
เพื่อขออนุญาตแดนนี่ในการแต่งงานกับฉัน
และฉันก็รู้สึกว่า
ถ้าฉันรู้สึกผิดกับการใช้ชีวิตต่อไป
และคบกับเขา
มันยิ่งทำให้ชัดว่าเขาคือคนที่ใช่
ตั้งแต่ปี 2005 ถึงปี 2010 เป็นช่วงที่ยุ่งมาก
เมื่อนับจำนวนปฏิบัติการ
ที่สมาชิกทีมปฏิบัติการพิเศษโดยรวมทำนั้น
มันเยอะมากครับ เราทำภารกิจเป็นร้อยๆ ครั้งทุกเดือน
ไม่หยุดเลยละ
มาร์คัสอยู่ห่างบ้านไป เกือบ 300 วันต่อปีเลยละค่ะ
แล้วพอเขากลับมาบ้าน แน่นอนว่าเขาก็เริ่ม…
ห่างเหินออกไปเรื่อยๆ
หลายครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนเขา ไม่อยากจะกลับบ้านด้วยซ้ำ
การอุทิศตนอย่างมหาศาล
ทำให้หลายคนที่มาประจำการ ไม่หยุดไปๆ กลับๆ ครับ
และผมคิดว่าสองสามปีหลังจากนั้น
เราถึงเริ่มเห็นผลกระทบจากการไม่หยุดพักจริงๆ
เฮลิคอปเตอร์ทหารชีนุก ถูกยิงตกกลางดึกทางตะวันออกของคาบูล
คร่าชีวิตทุกคนบนเครื่องซึ่งได้แก่ ทหารสหรัฐฯ 30 นายและชาวอัฟกันแปดคน
ในบรรดาทหารอเมริกันที่เสียชีวิต มีนาวีซีล 22 นายและส่วนใหญ่มาจากทีมหก
ความตายยังคงดำเนินต่อไป ทำภารกิจแล้ว ทำภารกิจอีก
มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
นิโคลัส เช็ก อายุแค่ 28 ปี
เขาเป็นนาวีซีล…
เดวิด วอร์เซน อายุ 27 ปี เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนมัธยมปลายอีสต์เคนท์วูด…
ผู้ชายที่รักครอบครัว…
จ่าเอกโจชัว ที. แฮร์ริส จากหน่วยนาวีซีลจมน้ำหลาก
ในอัฟกานิสถานช่วงเดือนสิงหาคมปี 2008 พ่อแม่ของเขา…
จอช แฮร์ริสเป็นหนึ่งในเพื่อนรักของผม
เขากำลังลาดตระเวนอยู่
เขาว่ายน้ำออกไปและมีเชือกมัดติดตัวไว้
จากนั้นเชือกก็ขาด
แล้วเขาก็ถูกพัดลงแม่น้ำไปทั้งอย่างนั้น
เราหาเขาไม่เจอจนกระทั่ง 12 ชั่วโมงต่อมา
ประมาณ 50 กว่ากิโลเมตรตามแม่น้ำไป
ฉันว่าเขาต้องรู้สึกผิดในระดับหนึ่ง ที่รอดชีวิตมาได้ค่ะ
เขาปิดบังความรู้สึกตัวเองเอาไว้มาก
ใช้ยารักษาตัวเองเยอะมาก ทุกคนในทีมแหละค่ะ ไม่ใช่แค่เขา
มันรู้สึกเหมือนรัสเชียนรูเล็ตน่ะค่ะ
รู้สึกเหมือนทุกครั้งที่เขาจากไป
เขาอาจไม่กลับมาบ้านก็ได้
ผมจำได้ว่าเราไปส่งเขาที่ศูนย์บัญชาการ
(เคเดน คาโปน ลูกชายมาร์คัสและแอมเบอร์)
และจำได้ว่าตัวเองกรีดร้อง
ทั้งตะโกน ทั้งร้องไห้
แบบว่า "ขอร้องล่ะ อย่าไปเลย"
การเคลื่อนพลไปทำภารกิจครั้งสุดท้าย ทั้งเคเดนและแม็กกี้ต่างร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
และมันเจ็บปวดมากครับ
ดังนั้น
มันจึงถึงเวลาที่จะพักสักครู่และพยายาม ทำให้ครอบครัวกลับมาเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง
จดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นในปี 2013 เพื่อเกษียณเนื่องจากปัญหาสุขภาพ
"อีกไม่นาน ผมจะลาออก หลังจากรับใช้กองทัพเรือมา 12 ปีครึ่ง
และอยู่ในทีมซีลนี้มาตลอดชีวิตการทำงาน"
(ภารกิจปฏิบัติการโดยตรง 200 ครั้ง)
(สองเหรียญบรอนซ์สตาร์)
(การยิงปะทะอย่างดุเดือด)
(ผมน่าจะทำได้มากกว่านี้)
"อาการทางจิตของผมแย่ลง
ผมพยายามปิดบังเรื่องนี้ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา
แต่มันทำให้คนใกล้ตัวผมเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
ที่ผมกำลังดิ้นรนกับหลายๆ ด้านของชีวิต"
(ผมดื่มแอลกอฮอล์ปริมาณมาก)
(ภาวะตื่นตระหนก)
"ผมชักปืนพกออกมาจากตู้เซฟนับครั้งไม่ถ้วน
แค่ได้ยินเสียงกริ่งประตูดัง"
"ผมขาดการติดต่อกับเพื่อนสนิทหลายคน
ระเบิดอารมณ์เป็นพักๆ โกรธง่าย
และมีปัญหาต่อเนื่องกับอาการ
วิตกกังวล ฝันร้าย ซึมเศร้า
แม้เผชิญกับทุกอย่างนี่ แต่ผมก็ภูมิใจอย่างถึงที่สุด
กับอาชีพที่เลือกทำตลอด 13 ปีที่ผ่านมา"
"เอ็ม. คาโปน"
ฉันเป็นห่วง
ว่าเมื่อไม่มีทีมแล้ว เขาจะใช้ชีวิตยังไง
แต่ฉันก็ไขว่คว้า ทุกความรู้สึกปกติเท่าที่จะมีได้เอาไว้ค่ะ
นั่นคือตอนที่พ่อผมออกจากกองทัพ
แบบว่า "เราจะย้ายไปเท็กซัส
เราจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ทุกอย่างจะยอดเยี่ยมแน่"
ไม่ทันไร ผมก็คิดว่า เราทุกคนรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น
(1 พฤษภาคม 2001)
เมื่อแยกจากเผ่า
เราจะมองหาทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อเติมเต็มช่องว่างนั้น
หนูเบื่อเลยอยากถ่ายวิดีโอ
ไปกันเลย
ผมเริ่มดื่มหนัก
ผมใช้ยาต้านซึมเศร้า
ผมจำได้ว่าขว้างแก้วใส่หน้าต่าง และคุมอารมณ์ไม่อยู่
เขาไม่เคยซ้อมผม อาจผลักผม
แต่เขามีสีหน้าแบบหนึ่ง และเมื่อเขาทำสีหน้าแบบนั้น ผมจะแบบว่า
รีบไสหัวไปให้พ้นทางเขา
พ่อหนูอยู่ตรงนั้น
เราต้องเงียบ
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง
ฉันพยายามห้ามพวกเขาสองคน
และฉันนึกไม่ออกเลยว่า
เคเดนกลัวแค่ไหน
ที่ถูกสัตว์ประหลาดตัวนี้ที่เขาบูชามาทั้งชีวิตไล่ตาม
ผมมีปัญหาที่โรงเรียน
เสพยาเยอะมาก
ครอบครัวอยู่เคียงข้างพ่อ
พ่อคือคนที่กลับมาจากสงคราม
สิ่งที่เราเผชิญไม่เคยสำคัญเท่า
สิ่งที่พ่อเผชิญอยู่
ผมคิดว่าแอมเบอร์กับลูกๆ จะดีกว่าเป็นพันๆ เท่า
ถ้าผมไม่ได้อยู่ที่นี่
ผมกลับมาบ้าน มันทำให้เกิดสารพัดปัญหา
กับทุกคน
ลูกๆ ไม่อยากอยู่กับผม แอมเบอร์ไม่อยากพูด
พวกเขาจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้มาก ถ้าผมไม่ได้อยู่บนโลกนี้
คืนหนึ่งมาร์คัสกำลังดูวิดีโอการฝึกเก่าๆ
และฉันก็เข้านอน
จากนั้นสักประมาณตีห้า ฉันเข้าไป
เจอมาร์คัสนั่งอยู่ตรงนั้นกับขวดวิสกี้เปล่าๆ
และปืนบรรจุกระสุน
และ…
เขาหยิบมันขึ้นมา แล้วพูดว่า "ไสหัวไปให้ไกลจากผม"
มาร์คัสรับความช่วยเหลือผ่าน กระทรวงการทหารผ่านศึก
พวกเขาตรวจการนอนหลับ
ตรวจด้วยการสร้างภาพ
ทดสอบทางจิตวิทยา
วิธีพวกนั้นไม่ได้ผลเลย
เขาใช้ยาสิบตัว
กินให้หลับ กินให้ตื่น ให้มีสมาธิ ให้มีแรง
บรรเทาฝันร้าย บรรเทาอาการซึมเศร้า บรรเทาอาการวิตกกังวล
เขากินยา
บำบัดด้วยการพูดคุย
ทุกอย่างที่ถูกสั่งให้ทำ
แล้วอันที่จริง เขากลับอาการแย่ลง
(ความจำไม่ดี ระดับปานกลาง)
ฉันได้ประวัติการรักษาของเขามา และเห็นการประเมินอาการ
และมาร์คัสพูดในนั้นว่า
"ผมมักจะลืมชื่อเพื่อนร่วมงานผม"
และมันทำให้ฉันตะลึงงันเลยค่ะ
ตอนนั้นฉันสิ้นหวังมาก
ฉันเปลี่ยนวิธีการโดยสิ้นเชิง
เริ่มพุ่งความสนใจ ไปที่การรักษาทางเลือกอย่างจริงๆ จังๆ
(การกลับมาของสารไซคีเดลิก)
ภรรยาของซีลอีกคนติดต่อมาและบอกว่า
"ฉันคิดว่ามีบางอย่าง ที่เธออาจอยากดูไว้ให้มาร์คัส"
แหงละ ฉันไม่คุ้นเคยกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว
เรารู้เกี่ยวกับไอโบเกนกับไอโบกา
ในโลกตะวันตกว่าเป็นการรักษาอาการเสพติด
ประมาณ 50 หรือ 60 ปี
ชาวบวิตี ประเทศกาบอง
ดูเหมือนจะใช้สารนี้มาเป็นเวลาหลายศตวรรษ
ในพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านทางจิตวิญญาณ เพื่อรักษาโรค
ไอโบเกนได้มาจากเปลือกรากไม้พุ่ม ที่โตในกาบอง แอฟริกา
และไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที ได้มาจากพิษของคางคกทะเลทรายโซโนรัน
การรักษาด้วยไอโบเกนช่วยตั้งค่าทางสรีรวิทยา
ของระบบประสาทให้ใหม่
(การรักษาด้วยไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที)
และยาคางคกช่วยให้คุณปลดปล่อยทุกอย่าง
ที่ไอโบเกนช่วยกระตุ้นออกมา
(ขั้นตอนการรักษา: วันที่ 1 ไอโบเกน วันที่ 3-5 ไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที)
(ไอโบเกนรักษาอะไร)
เมื่อขั้นตอนการรักษาดำเนินไปตามลำดับ
ไอโบเกนและไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที พิสูจน์แล้วว่าได้ผลมาก
ในการจัดการความบอบช้ำทางจิตใจ
แต่ทั้งสองอย่างผิดกฎหมายในสหรัฐฯ มาร์คัสจึงต้องเดินทาง
ไปเม็กซิโกเพื่อโอกาสนี้
และตอนที่ฉันเอาเรื่องนี้ไปพูดกับมาร์คัส เขาบอกว่า "นั่นมันบ้ามาก"
ยาหลอนประสาทเหรอ
หมายความว่าไง ทิโมธี เลียรีกับวูดสต็อก อะไรทำนองนั้นเหรอ
ผู้คนติดดอกไม้บนหัวแล้วเต้นรำเป็นวงกลมเหรอ ผมไม่เข้าใจมันเลยสักนิด
(ภาพยนตร์เพื่อการศึกษา ปี 1967)
คุณกำลังมองนักเดินทางที่เพิ่งซื้อตั๋ว
สำหรับทริปหลอนยาที่พิเศษมากๆ
ค่าใช้จ่ายเหรอ
เงินไม่กี่ดอลลาร์และจิตใจของเขา
ผมรู้แค่เรื่องที่เคยถูกสอนมาตอนเป็นเด็ก
สารไซคีเดลิกคือยาเพื่อการผ่อนคลาย ซึ่งออกฤทธิ์เสพติด
มันจะทำให้เราเสียสติ
สมองเสื่อม
และมันจะช่วยนักรบ ที่แกร่งกล้าของเราได้งั้นเหรอ
การที่โตมาในบ้านคริสเตียนหัวโบราณ
ทำให้ฉันคิดว่า "มันคือเวทมนตร์วูดูเหรอ
นี่คือการเปิดประตูแห่งความมืดเหรอ"
มันน่ากลัวสำหรับฉันค่ะ
(เวอร์จิเนียบีช รัฐเวอร์จิเนีย)
ผมกลับมาจากประจำการในปี 2012
ก้าวเข้าสู่ปี 2013
โลล่าเกิดเดือนพฤษภาคม
ผมไปประจำการวันที่ 15 พฤษภาคม
ครั้งนั้นทำเอาผมเจ็บหนักมาก
(บันทึกตามลำดับเวลาการดูแลทางการแพทย์)
แก้วหูแตก
เลือดไหลออกจากหู ออกจากจมูก
(ถูกระเบิด)
สมองกระทบกระเทือนหลายครั้ง ไม่หยุดไม่หย่อน
(มือขวาสั่น)
เกิดระเบิดขึ้นในระยะใกล้
และตอนนั้นการบาดเจ็บทางกระดูก ก็สั่งสมไปมากแล้ว
เราเข้าโรงพยาบาลฝรั่งเศส และพวกเขาเอาผมเข้าเครื่อง
ผมมีก้อนเลือดคั่งที่ด้านหลังสมอง ใหญ่เท่านี้เลยละ
สีดำสนิท
ผมปวดหัวหนักมาก
และมันถูกกระตุ้นด้วยแสง เหมือนอาการตาแพ้แสงน่ะ
ถ้าคุณเอาไฟส่องตาผม ผมจะอ้วก
ผมกลับมาที่เวอร์จิเนียบีช
เดินเข้ามาแล้วก็ได้ยินคำว่า "ไง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
"นี่เด็กสี่เดือน"
ผมทำอะไรไม่เป็นเลย ผมมันไร้ค่า
และผมจำชื่อลูกไม่ได้
ฉันตั้งโต๊ะมื้อค่ำและเราก็กินกัน
แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก
ฉันนึกว่าเป็นอาการซึมเศร้าจากการประจำการ
อาจเป็นเพราะการกลับมาบ้าน
มันอาจหนักหนาเกินไป
ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมา น้ำตาเอ่อ
และพูดว่า "เรากินข้าวเย็นมานานแค่ไหนแล้ว"
ตอนนั้นฉันกินอิ่มแล้ว ฉันก็บอกว่า "เรานั่งตรงนี้มาสักพักแล้ว"
แล้วเขาก็มองมาที่ฉัน จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไป
แล้วก็ไปที่ห้องพักแขกของเรา นอนขดตัวร้องไห้ในท่าทารก
คนของหน่วยซีลไม่อยากแสดงความอ่อนแอ นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาควรทำ
พวกเขาไม่ควรเปิดใจหรือสื่อสาร
ที่ควรทำก็แค่… ใช้ชีวิตต่อไป
(ภาพขณะดีเจ ชิปลีย์ปฏิบัติภารกิจ)
ผมไปประจำการอีกประมาณสี่ห้าเดือน
และเรากำลังเตรียมพร้อม ออกเดินทางไปฝ่าแนวครั้งใหญ่
หัวหน้าของผมในตอนนั้นมองมาที่ผมและพูดว่า
"เฮ้ พวก ฉันว่านายไม่ต้องไป ทำภารกิจฝ่าแนวนี้แล้วละ
ทำไมนายไม่อยู่ที่นี่และพักชิลล์ๆ หน่อยล่ะ"
ผมก็แบบ "ไม่ครับ"
เขาก็บอกว่า "งั้นฉันจะพูดแบบนี้กับนายแล้วกัน
นายไม่ได้ไปว่ะ"
ประมาณห้าวันต่อมา ผมก็ไปโผล่ที่ศูนย์ความเป็นเลิศแห่งชาติ
หลักๆ ก็คือมันเป็นคลินิกเวชศาสตร์ฟื้นฟูขั้นสูง
พวกเขารักษาอาการบาดเจ็บรุนแรงทางกระดูก แต่จริงๆ แล้วเน้นที่สมอง
และพวกเขาวิเคราะห์ละเอียด ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกซอกทุกมุม
สี่สัปดาห์ติด
(การประเมินสุขภาวะทางจิต/สมองบาดเจ็บ แบบครอบคลุมและสรุปการดูแล)
(รายงานการพบภาวะตื่นตระหนก หลีกเลี่ยงฝูงชน)
(และรู้สึกถึงอาการเดจาวูอย่างรุนแรง เมื่อพาสุนัขไปเดินในทุ่งหญ้าสูง)
(เนื่องจากทำให้คิดถึงภารกิจในอดีต)
พวกเขาเริ่มให้ยาคุณและช่วยคุณไว้
(ตัวยาสำคัญ)
ผมต้องการเครื่องมือพวกนี้ เพื่อปิดกั้นอารมณ์ของตัวเองไปจนเกษียณ
พอกลับมา ผมก็รู้สึกยอดเยี่ยมมาก เราเตรียมพร้อมและออกลุยอีก
เราเวียนไปประจำการอีกสี่รอบ
ทุกอย่างที่ผมอ่านเกี่ยวกับไอโบเกนฟังดูแย่มาก
หลายคนที่ไปที่นั่นบอกเล่า ประสบการณ์ส่วนตัวของการไปเยือน
ขุมนรกที่ลึกและดำมืดที่สุด
ระหว่างการเดินทาง 12 ชั่วโมงของพวกเขา
ผมจำได้ว่าเราทะเลาะกันเรื่องนั้นด้วย
ผมบอกแอมเบอร์ว่า "นี่มันบ้า บ้าของแท้"
เราคุยกันอยู่อย่างนั้นประมาณหนึ่งปี
เรามีลูกๆ ที่มองอยู่และชีวิตแบบนี้ไม่ยั่งยืนเลย
ดังนั้น ฉันเลยบอกเขาไปว่า
"คุณต้องลองทำมัน ไม่งั้นฉันจะพาลูกๆ ไป
และไปจากคุณซะ"
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหมดแรงกับทุกอย่าง
เพราะงั้น เวลาที่เราสิ้นหวังมากๆ
ผมว่าเราคงยอมทำทุกอย่างน่ะครับ
เขาผ่านสถาบันรักษาสมองมาเยอะ และทำมาหลายอย่างแล้ว
มันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระน่ะครับ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย
ผมได้ยินเรื่องแบบนี้มาเป็นล้านครั้งแล้ว
(ชายแดนระหว่างประเทศ)
ขั้นตอนการรักษาในเม็กซิโกคือรับไอโบเกนก่อน
(คลินิกไซคีเดลิกแอมบิโอ)
จากนั้นสองสามวันก็ใช้ไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที
หรือที่เรียกว่า "คางคก"
นักบำบัดของผมอยู่ที่นั่น หมอห้องฉุกเฉิน พยาบาลอยู่ที่นั่น
ความตั้งใจของผมคืนนั้นก็แค่…
ผมแค่อยากกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง
ดนตรีเริ่มขึ้น
ผมนั่งเอนหลังอยู่บนเตียงแล้วก็แค่รอ
รออะไรไม่รู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น
ผมจำได้ว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งที่มี
เสียงดัง คล้ายเสียงเลื่อยไฟฟ้าดังหึ่ง และมันแค่โกลาหลสุดขีดเลยน่ะครับ
ผมรู้สึกเหมือนโดนเตะเข้าที่อัณฑะซ้ำๆ
และหนีไปไม่พ้น
ผมเห็นบางอย่างที่เหมือนการสับไพ่
เห็นรูปภาพหลายพันรูป เร็วขนาดนั้นเลย
ผมเห็นภาพวัยเด็กของผม
และเห็นภาพของพ่อผม
ไม่รู้สิ ช่วงนั้นอาจมีบางอย่างเกิดขึ้น
อาจเป็นสักเหตุการณ์
จากนั้นผมก็เห็นภาพของจอช
ผมไม่ได้พูดเรื่องนี้ แต่ผมควรจะข้ามแม่น้ำไป
ผมควรจะเป็นคนที่ออกไปตามหา
ที่ที่เราหาทางข้ามไปได้ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
มันส่งผลกับจิตใจผม จิตวิญญาณผมอย่างแน่นอน
แต่ผมเห็นนิมิตภาพเขา หน้ายิ้ม ผมหยิก
เป็นภาพที่มีความสุข เขาปกติสุขดี
ผมได้เห็นช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านี้ ของชีวิตผมในอีกมุมหนึ่ง
และมันทำให้ผมรู้ว่าทั้งหมดนี่ไม่ใช่ความผิดผมเลย
ความหนักอึ้งในใจผมถูกยกออกไป
ผมแทบจะรู้สึกเหมือนสมองถูกจัดเรียงใหม่
กำแพงทั้งหมดที่สร้างขึ้นมา เกราะป้องกันตัวที่ใส่ไว้ ทุกอย่างหายไปหมด
อีโก้หายไป
และผมก็เป็นแค่ปัจเจกบุคคลในเวอร์ชันผุดผ่อง
ที่รักทุกอย่าง
ผมรู้สึกโล่งอก รู้สึกเบาหวิว
รู้สึกเหมือนเป็นวันใหม่
(ซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)
ตอนที่พ่อกลับมา ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
แค่บางอย่างในตัวเขาดูสงบสุขกว่าเดิมมาก
แววตาของเขามัน…
เหมือนคนตายน้อยลง
เป็นเวลานานมากที่ ตอนมองเขา ผมจะไม่เห็นอะไรเลย
เมื่อเราทุกคนเห็นว่าพ่อพยายาม
เราทุกคนก็เริ่มพยายามบ้าง
ครอบครัวของเราเพิ่งเริ่มกลับ มาใช้ชีวิตอีกครั้ง เมื่อเขาเริ่มดีขึ้น
หลังผมผ่านประสบการณ์ไอโบเกนมา ตอนที่เจอแอมเบอร์
สิ่งแรกที่ผมพูดกับเธอคือ
เพื่อนทุกคนที่เราได้ยินว่ากำลังทุกข์ทรมาน
เราต้องแนะนำมันให้พวกเขา และช่วยให้พวกเขาดีขึ้น
นั่นเป็น… นั่นเป็นจุดเริ่มต้นครับ
(มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด)
ผมเจอมาร์คัสกับแอมเบอร์
ผมคุยกับมาร์คัสไป 30 นาที
ผมกำลังคุยกับผู้ชายที่ถ่อมตน ช่างคิด
และดูปกติมาก สำหรับผม
แล้วแอมเบอร์ก็บอกผมว่า เขาหมุนเปลี่ยนหลอดไฟในโคมไฟไม่ได้
ก่อนจะไปรักษาที่เม็กซิโก
อาการของเขาจากที่แย่สุดๆ กลับกลายเป็นปกติ
นั่นแหละที่กระตุ้นความสนใจของผม
มันเป็นแค่หนึ่งในการรักษาด้วยยา
ที่คุณแค่ต้องกล้าที่จะลงมือทำ
เมื่อพูดถึงทหารคนอื่นๆ ในหน่วยของคุณ คุณจะบอกว่ากี่เปอร์เซ็นต์
ที่ถูกฆ่าตาย บาดเจ็บหรือหายตัวไประหว่างรบคะ
ประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์ 30 เปอร์เซ็นต์
ในหนึ่งสัปดาห์ปกติ คุณรู้สึกว่าถูกตัดขาดจากคนอื่นนานแค่ไหน
แค่ไม่สนใจ ไม่มีปฏิสัมพันธ์น่ะ
- ทุกวันครับ ใช่ - ทุกวันเหรอ
ก็แทบจะตลอดเวลาครับ
คุณรู้สึกผิดไหมคะ
(สัมภาษณ์ก่อนรักษา: เฮอร์เบิร์ต ดี)
คิดว่างั้น
ไม่สิ ผมรู้เลย
นี่จะเป็นการศึกษาเกี่ยวกับไอโบเกน ทางประสาทวิทยาศาสตร์ครั้งแรกในมนุษย์
เป้าหมายของวันนี้คือดูประโยชน์ใช้สอย
ในการรักษาโรคทางจิตเวชและระบบประสาท
ที่ทหารผ่านศึกต้องทนทุกข์ทรมาน
ทหารผ่านศึกหลายคนเคยถูกระเบิดหลายครั้ง
ภาวะสมองบาดเจ็บคืออาการหลัก จากความขัดแย้งในอิรักและอัฟกานิสถานเร็วๆ นี้
(ภาวะสมองบาดเจ็บ จำนวนโดยรวมทั่วโลก)
ความรู้สึกผิดและความละอายพวกนี้เกี่ยวกับ ประสบการณ์ทางทหารของคุณไหมคะ
- เกี่ยวครับ - โอเค
แบบว่าผมมีปัญหาเยอะมากเรื่อง…
เรื่องทิศทางที่ผมปล่อยให้ชีวิตดำเนินไป ตอนที่อยู่หน่วยซีล
อาการปวดหัวที่คุณเจอ คุณว่ามันเริ่มเมื่อไหร่นะคะ
- ปี 2007 - ปี 2007
ใช่
ปกติมัน…
ตอนนี้มันแค่ครึ่งซีก
ผมจะปวดหัวด้านนี้อยู่ตลอดเวลา
- โอเค - ไม่เคยหายเลย
สักครู่นะคะ
ให้ตายสิ
วิ่งขึ้นเนินนั่นไป
(ภาพขณะแมตตี้ โรเบิร์ตส์ อยู่ที่หน่วยบัญชาการฝึก)
ยกปืนขึ้น
พวกเราหลายคนเข้ามาทำงานสายนี้ เพราะเรารู้สึกว่ามันคือตัวตนของเรา
เราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
แต่ความจริง มันคือแจ็กเกต เหมือนแจ็กเกตตัวอื่นๆ ที่เราใส่
ในบทต่างๆ ของชีวิต
เราต้องถอดมันออก
สำหรับผม ผมถอดแจ็กเกตนั่นออกแล้ว
งั้นตอนนี้ผมเป็นใครล่ะ
ผมไปทำงาน ออกกำลังกาย จากนั้นก็กลับบ้านไปนั่งที่โซฟา
และผมเอาแต่มองย้อนกลับไป สิ่งเดียวที่ทำคือย้อนกลับไปมองอดีต
และผมหันหัวให้มองไปข้างหน้าไม่ได้
เพราะผมไม่สนทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้า
ผมมีสติพอที่จะรู้ว่าผมใช้ชีวิตที่เหลือแบบนั้นไม่ได้
แต่ผมแค่ไม่รู้วิธีที่จะ…
หลุดพ้น
ถ้านั่นฟังดูเข้าใจได้นะ
ปี 2018 เริ่มเกษียณเนื่องจากปัญหาสุขภาพ
ออกจากทีม
เปิดบริษัทสเกตบอร์ด
และจากภายนอก ผมมีทุกอย่าง
มีภรรยาแสนสวย มีลูกแข็งแรงสองคน
นิ้วมือนิ้วเท้าครบ บ้านสวย
ไม่มีอะไรให้ต้องบ่นเลย
เว้นแต่ผมอยากตาย
เหมือนว่าเมื่อเราออกจากทีม
เราเสียเหตุผลไป
เสียจุดประสงค์ ที่จะเหวี่ยงเท้าออกจากเตียงตอนตีห้า
มันสิ้นหวังน่ะครับ
ผมตกต่ำที่สุดเท่าที่จะตกต่ำได้
ผมคงมองมะเร็งระยะสุดท้ายเป็นของขวัญเลยละ
เขาอาจจะไม่เห็นฉันเป็นภรรยาอีกแล้ว
คงเห็นฉันเป็นผู้ดูแลมากกว่า
เมื่อหมดวัน ฉันก็หมดแรงแล้ว
ฉันอยากเข้านอนเพราะฉันทำทุกอย่าง
และฉันก็เป็นแม่คนด้วย
ฉันเลยต้องปกป้องพวกเขา และทำให้รถไฟแล่นต่อไป
โดยไม่ให้พวกเขารู้ตัวว่า พ่อของพวกเขาแหลกสลาย
ฉันแบบ "คุณเป็นอะไรไป ได้โปรดบอกฉันเถอะ"
เขาบอกว่า "ผมคิดอยากฆ่าตัวตายอยู่ทุกวินาที
ตอนนี้ผมก็อยากฆ่าตัวตาย"
และฉันก็แบบ "โอเค"
และฉันรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสของฉัน ที่จะยื่นความช่วยเหลือให้เขา
เพราะเขากำลังเรียกร้องมันอย่างมาก
สำหรับคนที่ไม่รู้ ชุมชนซีลต้องเผชิญกับ
การฆ่าตัวตายสองครั้ง ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
สมาชิกที่รักสองคนของชุมชนและ…
มันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป
เราเลยคิดว่าคงเป็นความคิดที่ดี ที่จะประกาศประชาสัมพันธ์ว่า
"นี่ พวกเราบางคนเคยถึงขั้นวิกฤต และกลับมาได้แล้ว"
ผมหวังว่าหลายๆ คนจะได้เห็นมัน
และหวังว่าเพื่อนร่วมทีมบางคน
ที่กำลังดิ้นรนและอาจคิดที่จะตายว่า
อย่าเพิ่งทำ
ครับ นั่นแหละ
- อยากซ้อมหน่อยไหม - ครับ ลุยกันเลย
โอเค
หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ชุมชนของเราเผชิญช่วงเวลาโหดร้าย
เพราะเราเสียเพื่อนร่วมทีมอีกสองคน ให้กับการฆ่าตัวตาย
เราทุกคนกำลังดิ้นรนกับบางอย่าง และต่างมีเรื่องราว
คุณไม่จำเป็นต้องต่อสู้ตามลำพัง
ให้เราสู้เคียงข้างคุณ
ตั้งแต่เกิดเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน มีคนตายจากการรบ 7,100 คน
ในช่วงเวลาเดียวกัน
เท่าที่มีการบันทึกไว้ มีทหารผ่านศึกฆ่าตัวตายประมาณ 30,100 คน
ซึ่งเพิ่มขึ้นประมาณ 22 คนต่อวัน
เมื่อคำนวณดูคร่าวๆ แล้ว
เท่ากับเราเสียกำลังพลหรือทหารผ่านศึก ให้กับการฆ่าตัวตาย
มากกว่าที่เสียให้กับการรบกับข้าศึกถึง 4.3 เท่า
ประมาณช่วงปลายปี 2019 แอมเบอร์กับมาร์คัสถ่ายวิดีโอ
ฉันจำได้ว่าฉันกับดีเจอยู่บนเตียง และเรา…
ฉันเห็นในอินสตาแกรมของเธอ
และผมร้องไห้
ผมร้องไห้หนักมาก เธอถึงขั้นปล่อยโฮ
ผมเจอมาร์คัสตอนปลายปี 2003 ต้นปี 2004
เขาดูเหมือนกองกลางเอ็นเอฟแอล
และเป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นนาวีซีลที่ยอดเยี่ยม
และในวิดีโอนั้น เขาพูดว่า สภาพจิตใจเขาดำมืดแค่ไหน
จริงๆ แล้วเขาแย่แค่ไหน
เขาจริงใจจนผมไม่อยากจะเชื่อ
ผมเคยรู้สึกเหมือนเป็นคนเดียวในทีม ที่กำลังเจ็บปวด จนกระทั่งผมเห็นวิดีโอนั่น
นั่นคือตอนที่ฉันโทรหาแอมเบอร์
และฉันพูดว่า "แอมเบอร์ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม"
ฉันขอร้องเธอว่า "ช่วยพาเขาไปรักษาหน่อยได้ไหม"
แล้วแพตซี่ก็บอกว่า "ถ้าคุณรักฉัน คุณจะไป"
พูดอะไรแปลกๆ
แบบว่า "ถ้ารักเมีย ก็ไปเม็กซิโกและหลอนยาซะ"
ฉันหวังว่าทุกอย่างในสัปดาห์นี้ จะไปได้สวยสำหรับคุณและ…
ผมก็ด้วย
- จะตั้งตารอเจอคุณนะคะ - ครับ ผมก็ด้วย ผมตื่นเต้นมาก
สิ่งที่ยากที่สุดคือการหยุดยาทั้งหมด
ผมเคยกิน… คงต้องบอกว่าวันละ 60 เม็ด
ผมต้องหยุดยาทุกอย่าง
และที่ย้อนแย้งก็คือพวกเขา ให้เราตรวจสารเสพติดตอนไปถึงด้วยนะ
แต่ก็เพื่อแอดเดอรอลน่ะครับ เพื่อสารกระตุ้น
เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะไม่ตาย
- ดี - ครับ
จากนั้นก็เริ่มเข้ารับไอโบเกน
วงกองไฟเล็กๆ
คำปฏิญาณแสดงความขอบคุณต่อต้นไอโบกา และประเพณีของชาวบวิตี
แต่มันเวอร์วังมากน่ะครับ หลุดโลกสุดๆ
ผมแบบว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะทำแบบนี้"
แบบว่า "ก็ได้วะ"
เราคุยกันถึงสิ่งที่เราพยายามกำจัด
เขียนลงกระดาษแผ่นหนึ่ง และโยนมันเข้าไปในกองไฟ
ผมโยนกระดาษเปล่าเข้ากองไฟ
ผมไม่ได้เขียน สิ่งที่พยายามกำจัดแน่ๆ ละ เพราะว่า
ผมทำไม่ได้หรอก
- ซึ่งคืออะไรครับ - ทุกอย่าง
เรารับไอโบเกน ขึ้นไป จากนั้นก็ใส่แว่นกันแดดและนอนลง
พวกเขาบรรเลงขันทิเบตและทำทุกอย่าง
และผมคิดว่าตัวเองทำผิด
ผมนอนอยู่ตรงนั้นสักพัก ได้ยินเสียงผึ้งหึ่งๆ ในหู
ทุกอย่างที่พวกเขาบอกว่าจะได้ยิน ผมไม่ได้ยินเลย
ผมหลับไป
คิดว่าตัวเองหลับไป
ณ จุดหนึ่ง ยานั่นพาผมไปถึงจุดสูงสุด
แล้วก็ร่วงลงมา
มันเหมือนมีลิ้นชักตู้เสื้อผ้าบินอยู่
ทุกลิ้นชักเป็นสีรุ้ง แต่มันคือความทรงจำ
มันคือความคิด ผมเลือกอันนึง จากนั้นก็ตกลงไปในนั้น
แล้วผมก็กลับมา ผมไปได้ทุกที่ที่อยากไป
อะไรก็ตามที่ต้องการ ทุกอย่างเลย
ผมไปได้
ผมอยากเจอเพื่อนๆ ที่ตายไปแล้ว
และไม่เคยได้เจอ
เวลาอยู่ในนั้น เราจะไม่รู้สึกว่าเวลาผ่านไป แต่ผมใช้เวลาไปมาก
ในกองถ่ายเดอะวันเดอร์เยียร์ส
ล้อเล่นเหรอ รู้ไหมว่า ฉันหมดเงินไปกับรถคันนั้นเท่าไร
เฟร็ด ซาเวจ เขากับเวนดี้
พวกเขากินมื้อค่ำ บนจานเข้าไมโครเวฟเล็กๆ หน้าทีวี
ทั้งเรื่องเลย
ผมนั่งอยู่บนโซฟาสีน้ำตาลนั่นและดูพวกเขา
ใช้ชีวิตครอบครัวปกติ พูดคุยเรื่องโรงเรียน
สิ่งที่เกิดขึ้นบนรถบัส โน่นนี่นั่น การงานที่พวกเขาต้องทำ
แค่มื้อค่ำธรรมดาๆ ของครอบครัว
ผมแค่หลงเสน่ห์มัน
มันทำให้ผมรู้สึกปกติ
บางทีนั่นอาจเป็นครอบครัวที่ผมต้องการ เพราะผมโตมากับทีวี
ผมคิดว่าถ้าผมสร้าง ครอบครัวแบบนั้นขึ้นมาเพื่อลูกๆ ของผมได้
บางทีพวกเขาอาจได้อยู่ในจุดที่ดีกว่าผม
ไม่มีความทรงจำสำคัญอะไรมากนัก หลังอายุ 13 หรือ 14 ที่โผล่มา
ดีเจ ชู่
แท็กทีม ชู่
ผมเห็นพ่อ ทุกครั้งที่พ่อดูถูกผม
หรือพยายามทำให้ผมขายหน้าต่อหน้าทุกคน
แกจะไม่มีวันได้เข้ากองทัพแน่
ทุกอย่างกระหน่ำใส่ผมครั้งแล้วครั้งเล่า
รอจนกว่าฉันจะพา ไอ้ขี้แพ้อย่างแกกลับถึงบ้านเถอะ
เรามีฟาร์มขนาด 2.5 ไร่ ทุ่งกว้างด้านหลัง
เขาบังคับให้ผมตัดหญ้า
และผมจะทำในตอนเช้าตรู่ น้ำค้างจะติดอยู่
ผลักไปสามครั้ง ดึงกลับ
ใช้เวลาหลายชั่วโมง
น้ำมันหลายถัง
ผมรู้สึกได้ถึงความชื้นในเวอร์จิเนีย
รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของเสื้อยืด
และรอบๆ ต้นไม้จะมีรากโผล่ออกมา
และผมตัดโดนรากรากหนึ่ง
เครื่องตัดหญ้าส่งเสียงแกร๊กๆ
และพ่อก็ได้ยิน
พ่อผมตัวใหญ่
หนัก 113 กิโล ตัวเต็มไปด้วยรอยสัก
พ่อวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผม
ผมกลัวฉี่แทบราด คิดว่าพ่อจะฆ่าผมซะอีก
ผมเห็นพ่อจับมือจับเครื่องตัดหญ้า เหวี่ยงมันขึ้นเหนือหัว
และทุ่มลงไป ทำมันแหลกเป็นชิ้นๆ
ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านในตัวเขา รู้สึกได้ว่าเขาโกรธผมแค่ไหน
แล้วผมก็เปลี่ยนมันได้ เขาไม่ตะโกนใส่ผม
แต่กลายเป็นผมตะโกนใส่โลล่า
ผมเคยทำแบบเดียวกันไม่มีผิด
ผมจำได้ว่าทำบ้านตุ๊กตาพัง ทำมันแตกเป็นล้านๆ ชิ้น
ใบหน้าผมสะท้อนเห็นใบหน้าของเขา
แล้วมันก็เปลี่ยนไป ผมได้เห็นแพตซี่เข้ามา
ผมรู้สึกถึงอารมณ์ของเธอ
คืนแรกที่เราสบตากัน
ผมรู้สึกถึงความบอบช้ำทางจิตใจที่เธอเคยผ่านมา
ความบอบช้ำที่ผมก่อ
ฉันเสียใจจริงๆ…
เหมือนทุกครั้งที่พ่อผมนอกใจแม่
ผมนอกใจแพตซี่
หลายต่อหลายครั้ง มั่วไปทั่ว
จิตใจผมปลอดโปร่งและมีสมาธิมาก
ผมรู้ชัดเจนว่าต้องทำยังไง
ผมต้องกลับบ้าน และบอกเธอทุกอย่างที่ผมทำลงไป
เราเก็บของทุกอย่าง
ขับรถข้ามชายแดนกลับไป
เที่ยวบินของเราจะออกตอนห้าโมงเย็นวันนั้น
เราต่างหาพื้นที่ส่วนตัว ทุกคนโทรหาภรรยา
และคุณจะได้ยินพวกเขาพูดว่า "ไง" ของผมตรงเข้าวอยซ์เมลเลย
ผมโทรเข้าโทรศัพท์บ้าน
เงียบกริบ
โอเค
แล้วผมก็ได้รับอีเมลแจ้งเตือน
"รหัสผ่านอินสตาแกรมของคุณถูกเปลี่ยน"
ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเปลี่ยน
และพอมองไป ผมก็เห็นว่ามันคือบัญชีหลุมของผม
มันคือบัญชีที่แพตซี่ไม่รู้
บัญชีที่ผมเอาไว้นอกใจ
ตอนนี้เธอรู้แล้ว
ฉันรู้ว่าคืนนั้นเขาเข้ารับไอโบเกนในเม็กซิโก
ฉันเพิ่งเริ่มคิดว่า
"ทำไมเขาถึงมาร้องขอความช่วยเหลือเอาตอนนี้ หลังผ่านไปสี่ปี"
อะไรเป็นสาเหตุ
ฉันก็เลยมีโอกาสได้ดูอีเมลของเขา
และมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยทำมาก่อน
และมันก็…
มันทำให้ฉันตกใจมาก ฉันอธิบายความรู้สึกไม่ได้
เหมือนที่มัน… มันเป็นบางอย่าง ที่ทุกคนต้องเผชิญดูน่ะค่ะ
เหมือนเวลาที่มีคนมาเคาะประตู บอกว่าสามีคุณตายแล้ว
ความรู้สึกที่มีแต่คนที่โดนหักหลังเท่านั้น ถึงจะเข้าใจ
เห็นได้ชัดว่าฉันเสียเขาไปแล้ว
ดีเจของฉันไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอก
ผมลงเครื่องที่นอร์ฟอล์ก เราทุกคนขึ้นรถ ขับกลับไปที่ร้าน
ภรรยาทุกคนอยู่ที่นั่น ยกเว้นภรรยาผม
ผมเดินขึ้นไปข้างบนและเปิดประตูห้องทำงาน
ในนั้นมีกล่องโฮมดีโปท์น่าจะประมาณ 20 กล่อง
วางเรียงจากพื้นถึงเพดาน
แปะป้ายว่ากางเกง เสื้อกันหนาว เสื้อยืด รองเท้า ทุกอย่าง
ชัดเลยว่าเธอจะไม่ให้อภัยผม
ไม่มีทางแก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมทำเกินไป
แล้วผมก็ขับรถออกไปริมทะเล
จอดรถในหาดส่วนตัวเล็กๆ แห่งหนึ่ง ถอยรถไปที่ประตู
แล้วผมก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้น
ไตร่ตรองทุกอย่างที่เคยทำ ทุกอย่างที่ผมพบเจอในพิธี
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างนั้น และกำแพงที่ผมสร้างขึ้นมา
ตอนนั้นเธอโทรหาผม
แม่ง
ผมเห็นเธอจอดรถข้างๆ ผม ห่างไป 20 หรือ 30 ฟุต
และผมนั่งอยู่ที่ฝาท้ายรถกระบะ
ฉันเห็นเขาก้มหัวและเห็นปืนที่อยู่ข้างๆ เขา
เธอพูดได้แค่ว่า "ไม่รู้ว่า คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"
แล้วเธอก็ร้องไห้โฮ ผมร้องไห้โฮ
แล้วเธอก็ดึงแว่นกันแดดผมออก
และนั่นคือตอนที่ฉันเห็นเขาเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี
เพราะดวงตาของเขาเคยมืดมน เศร้าและไร้ชีวิตชีวาอยู่ตลอดเวลา
เธอถอยไป แล้วผมก็แบบว่า "แพตซี่ ผมขอโทษจริงๆ"
เธอนั่งลง มองมาที่ผม
เราอยู่ท้ายรถกระบะสองชั่วโมง
แล้วเธอก็นั่งลงและพูดว่า
"บอกฉันมา"
- "บอกอะไร" - "ทั้งหมดเลย"
"ทุกรายละเอียด ทุกซอกทุกมุม"
ฉันไม่อยากเดินไปจากชีวิตเขาอย่างสิ้นเชิง และทิ้งเขาไว้แบบนั้น
เราผ่านอะไรมามากมาย
และในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ เราพบบางอย่างที่ช่วยเขาได้
เราต่อสู้อย่างหนักเพื่อมัน
จนฉันไม่พร้อมจะปล่อยมือจากสิ่งที่เราเคยมีไป
และจากผู้ชายที่คุกเข่าลงเพื่อขอฉันจากแดนนี่
โชคไม่ดีที่ผมโดนโรคซึมเศร้าเล่นงาน
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่มันเกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไป
และเมื่อผมมีวันเหล่านั้น ใช่ มันแย่
ผมว่านั่นคือเรื่องเข้าใจผิดเกี่ยวกับสารไซคีเดลิก
ว่าทำแล้วก็จบเลย
รับยาและหายขาด
มันทำให้เราเปิดใจ
มันให้ผ้าใบสีขาวผืนใหม่กับเรา ให้เราวาดอะไรก็ตามที่ต้องการได้
แต่เราต้องวางแผน และปรับประสานมันหลังจากนั้น
เราต้องทำให้มันเข้าที่เข้าทาง ไม่งั้นก็มีโอกาสที่จะกลับไปเป็นแบบเดิม
นี่คือสิ่งที่ผู้คนต้องทำหลังจากเปิดใจแล้ว
เพื่อน นายดูดีนะ ดูดีกว่าคราวก่อนที่ฉันเจอนาย
ฉันว่าฉันดูแย่กว่าเดิมนะ
ฉันว่าฉันโอเคแหละ ไม่รู้สิ
บางวันก็แย่กว่าวันอื่น แต่ฉันไม่คิดถึงเรื่องร่างกายด้วยซ้ำ
ฉันคิดถึงแต่เรื่องสมองและจิตใจ
ฉันจะพูดตามตรง ฉันว่าภารกิจของเราในปี 2007
เป็นเหตุผลสำคัญว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนั้น
ใช่ไหม เราไม่เคยคุยเรื่องนั้นเลย ไม่เคยได้ซักไซ้ไล่เลียง
คุยกันแค่ห้านาที จากนั้นก็ไม่พูดถึงมันอีกเลย
ตอนนายอยู่ในโรงพยาบาล ฉันเจอนายที่นั่น พวกเขาพาฉันบินกลับบ้าน
ฉันไม่เคยคุยกับเพื่อนๆ เรื่องเรดวิงส์เลย
- ไม่คุย - ไม่เลย
นายคิดว่าไงเรื่องไปเม็กซิโก
ก็อาจไป
ไปให้ถูกขังอยู่ในหัวตัวเอง
ที่เหมือนเราจะล็อกประตู และคนอื่นจะถือกุญแจไว้
และเราจะอยู่ในนั้นจน… เท่าไรนะ 13-14 ชั่วโมงใช่ไหม
หรือจนกว่าจะเสร็จ
มันขึ้นอยู่กับความตั้งใจของนาย และนายเตรียมตัวมามากแค่ไหน
เอาแค่เท่าที่ฉันรู้ตอนนี้ ฉันบอกทุกคน
เพราะนายไม่เคยลองมาก่อนด้วย ว่าฉันเอาด้วยสุดตัว
เราไปที่นั่นกับพวกขาโหด
บางคนแกร่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา
พวกเขาเอาความบอบช้ำ ที่โคตรหนักหนาออกมากางเลย
- เกี่ยวกับเรื่องทหารมากแค่ไหน - ไม่เกี่ยวเลย มีแต่เรื่องวัยเด็ก
และพอได้ยิน เราก็จะคิดว่า "บ้าเอ๊ย
เราติดอยู่กับความคิดนี้ มา 40 ปีเลยเหรอวะเนี่ย"
นายลังเลเรื่องอะไรที่สุดที่จะไป
เรื่องสมัยเด็กหรือคิดว่าเป็นเรื่องซีลมากกว่า
ฉันว่าทุกเรื่องแหละ
แต่การเก็บไว้ข้างในไม่ได้ผลหรอก
- นายจะทำอีกไหม - ถ้านายอยากไป ฉันเอาด้วย
ผมไม่ไว้ใจใครเลย เพื่อนสนิทผมคนไหนก็รู้ทั้งนั้น
แต่ถ้าเพื่อนผมบอกบางอย่างกับผม ผมยอมเชื่อเขาได้
ถ้าเรื่องบ้าๆ บริกรรมคาถานี่ช่วยได้
ถ้ามันช่วยคนอื่นได้
บางทีผมก็น่าจะทำ
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดตอนนี้
ไม่มีวันจบเลย
แมตตี้อยู่ไหน พยายามชิ่งเหรอ ซ่อนตัวเหรอ
ฉันภูมิใจในตัวคุณนะ
หวังว่าผมจะไม่ขี้แตกออกทีวีนะ
คุณทำได้น่า
เอาละ
รู้สึกเหมือนพวกคุณเตรียมพร้อมไปทำภารกิจเลย
อันที่จริง ผมก็รู้สึกแบบนั้นแหละ
ผมลงไปหาแมตตี้ เพราะคิดว่าโน้มน้าวให้เขาไปได้
และสำหรับผม ผมดีขึ้น แบบก้าวกระโดดจากที่เคยเป็นในปี 2019
แต่เราดีขึ้นได้เสมอ
รู้สึกยังไงกับคืนนี้ครับ
- ผมรู้สึกวิเศษมาก - แน่สิ ก็นายเคยลองแล้วนี่หว่า
ผมจะอยู่เป็นพื้นที่ปลอดภัย และสนับสนุนผู้ชายดีๆ สองคนนี้
รู้สึกยังไงบ้าง แมตตี้
ไม่รู้ว่าผมตั้งตารอหรือกลัวกันแน่
- คุณเคยทำอะไรแบบนี้ไหม - ไม่
ไม่เลยเหรอ
บางครั้งคนอื่นก็จะโผล่มา
อาจเป็นคน
บางครั้งก็เป็นเสียง
หรือบางครั้งก็รู้สึกเหมือนคุณ มีปฏิสัมพันธ์กับอะไรสักอย่าง
ยาจะส่งผลหนักเบาต่างกันไปเล็กน้อย
มันทำให้หมดแรงไหม แบบลุกไม่ขึ้นน่ะ
ถ้าคุณชินกับการทำเรื่องยากๆ ผมก็คิดว่าจิตใจคุณ
แข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันไปได้ แต่มันก็หนักเอาเรื่อง
ใช่
พระเจ้าช่วย ฉันพาตัวเองมาทำอะไรวะเนี่ย
เอาละ สุภาพบุรุษ ยินดีต้อนรับ เราตื่นเต้นมากที่คุณมาที่นี่
เป็นเกียรติมากที่คุณมาที่นี่
สิ่งที่ผมจะกำจัดทิ้ง
ความละอาย ความรู้สึกผิด ความสงสัยในตัวเอง
ความเสียใจในอดีต และความขัดแย้งที่ยังไม่คลี่คลาย
(พิธีไอโบเกน วันที่หนึ่ง)
สิ่งที่ผมพยายามตามหาคือสันติสุขในใจ
จัดลำดับความสำคัญให้ถูกต้องอีกครั้ง
และใช้เวลา 40 ปีข้างหน้า อุทิศให้ครอบครัวและเพื่อนๆ
และผมจะไม่ใช้สักวันให้เสียเปล่า
ผมพูดสุนทรพจน์ไม่เก่งเท่าไหร่
แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ผมเขียน
คือผมไม่อยากใช้ชีวิตด้วยความกลัวอีกแล้ว
อาเมน
มาร์คัส มีอะไรจะชี้แนะในฐานะ คนที่เคยมีประสบการณ์หลายครั้งแล้วไหม
ผมแค่ซาบซึ้งในทุกวันที่ยาพูดกับผมเมื่อห้าปีก่อน
และการที่ผมได้ส่งต่อมันไปให้ เพื่อนๆ ที่ผมรัก พี่น้องของผม
เพื่อนร่วมทีมของผม
พวกนายสมควรมีความสุข
และมีชีวิตที่ดี
และมันอยู่ในนั้นแหละ ฉันแค่อยากให้คืนนี้นายได้รับการเยียวยา
รู้ไหม ผมไม่เคยเคลียร์สภาพจิตใจเรื่องเรดวิงส์
และนานแล้วที่ผมไม่สามารถจ้องมองกระจกได้
- โอเคไหม - โอเค พวก
- หลอนให้สวัสดิภาพล่ะ - ขอบใจ พวก
เราแบกศพเพื่อน
เราไม่มีวันลืม
มันไม่มีทางเลือนหายไป
ไม่อยากเชื่อว่าผมยังไป เข้าหมวดหลังจากนั้นได้อีก
บ้าสุดๆ
การเป็นหน่วยซีลเคยเป็นทุกอย่างสำหรับผม
และตอนนี้ผมแค่อยากให้มันไปให้พ้น
เดาว่าผมคงแค่พยายามหาคำตอบ ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
ผมเห็นคนกลุ่มนึง
คนหนึ่งเริ่มเดินจากไป
มันเหมือนผมส่องกระจกอยู่
เขาจ้องผมและผมจ้องเขากลับไป
และมันก็เป็นแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
จนกระทั่งผมอ้วก
ถ้าใครบางคนในที่สาธารณะมองผมแบบนั้น
ผมคงแบบ "นั่นแหละปัญหา"
บางทีนั่นอาจเป็นอัตตาของผม
อัตตาคือการที่คุณมองตัวเองในโลกใบนี้
มันถูกสร้างและปั้นแต่งขึ้น จากประสบการณ์ของเรา
และให้ตายเถอะ มันคือปีศาจชัดๆ
และผมไม่ชอบมันอีกแล้ว
- เป็นเรื่องปกติไหมที่จะประหม่า - ปกติสิ
- ปกติ ปกติเลย - ปกติ
ฉันลองแล้ว โคตรประหม่าเลยแหละ
ผมชอบพูดว่าไอโบเกน เป่าทรายจากในตัวเราออกมา
จากนั้นไฟว์-เอ็มอีโอก็จะขัดเกลาเราเบาๆ
(การรักษาด้วยไฟว์-เอ็มอีโอ-ดีเอ็มที หรือ "คางคก" วันที่สาม)
มันเหมือนการแตะไปที่มหาสมุทร แห่งการเป็นตัวของตัวเอง
และผมคิดว่าที่ช่วยได้มาก คือมันทำลายเกราะที่ปิดกั้น
ระหว่างเรากับทุกอย่าง ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นแค่อุปสรรคทางจิตใจ
ผมทำงานกับแพทย์ที่บอกว่า "คุณอาจรู้สึกเหมือนตัวเองจะระเบิด
ระเบิดไปเลย"
"คุณอาจรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ตายไปเลย"
มันตรงกับเป้าหมายของเราที่นี่เลย
ขอบคุณครับ
ให้ตายสิ มีแค่ความรักล้วนๆ เลย พวก
นี่แหละทุกอย่างที่ฉันเคยอยากรู้สึก
มานี่สิ เพื่อน ขอบคุณพระเจ้า
- ใช่ - ขอบคุณมาก
- ขอบใจมากนะ - แน่นอน เพื่อน
- พระเจ้า นายช่วยลูกๆ ฉันไว้ - ใช่ เพื่อน
ฉันรักนายนะ ฉันรักนาย พวก ฉันรักนาย
ให้ตายสิ
นายมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ เรื่องดีๆ ทั้งนั้น พวก
ปล่อยวาง
เอาละ พอได้แล้ว
อย่าเพิ่งออกมา
ผมไม่รู้เลย
คุณยังอยู่ในนั้น
ผมไม่ชอบเลย
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
- ฉันยังมองหาสงครามอยู่ มาร์คัส - นายไม่เป็นไร พวก
นายไม่เป็นไร
ผมเข้าใจว่ามันจะไม่เกี่ยวกับเรื่องทหาร
แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดไว้
เหมือนผมอยู่ในห้องและคาดหวังเอาไว้แบบนี้
แบบว่า "จัดการมันซะ นี่คือปัญหาของฉัน มีเรื่องนี้ เรื่องนี้"
ยาคางคกเริ่มออกฤทธิ์
นั่นเป็นแค่ผ้าม่าน พวก
เปิดมันออกและเราจะเห็นว่า "ไม่ต้องสนเรื่องนี้เลย"
"อะไรอยู่ข้างหลัง
กล่องสนิมเขรอะที่อยู่ข้างหลังนั่น
ถูกล่ามโซ่ไว้และมีใยแมงมุมอยู่เต็มไปหมด
ที่รั่วไหลไปทั่วพื้น นั่นคือเรื่องที่เราจะคุยกัน
นั่นคือเรื่องที่สำคัญ ไม่ใช่อีกเรื่องนึง"
บ้าเอ๊ย
เรื่องแย่ๆ อัดแน่นไปหมด
เรื่องแย่ๆ สมัยเด็ก
แค่ความบอบช้ำทางจิตใจ
ครอบครัวผมไม่รู้เรื่องนี้เลย
ผมละทิ้งความเชื่อเรื่องศาสนาไปนานแล้ว
ศรัทธาของผมถูกทำลายไปนานแล้ว
ฉันเบื่อที่จะกลัวแล้ว พวก
มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจำได้
นายกล้าหาญมาก
มันจบแล้ว
จบแล้ว
มันจบแล้ว แมตตี้
มันจบไปนานแล้ว
นายอยากนอนเฉยๆ ไหม
- ฉันแค่อยากให้พวกนายอยู่ตรงนี้ - โอเค งั้นเราจะไม่ขยับไปไหน
อยากบอกฉันเกี่ยวกับ ประสบการณ์ของคุณหน่อยไหมคะ
ในช่วงท้าย มันแสดงให้ผมเห็นจิตวิญญาณของผม
แสดงให้เห็นร่างของผม แสดงให้เห็นจิตสำนึกของผม
แล้วมันก็แบบว่า "พร้อมจะสมบูรณ์อีกครั้งหรือยัง"
และมันตบให้ผมกลับมาเข้าที่เข้าทางอีกครั้ง ในทางอภิปรัชญานะ
สำหรับผม ผมเห็นมุมมองของชายหนุ่มพวกนั้น
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมในสนามรบ
อีกด้านถูกเปิดเผยให้เห็นน่ะครับ
ประเด็นของผมคือถ้าเราไม่ทารุณเด็ก เราจะมีกองทัพไหม
นั่นเป็นคำถามที่ผมมีตอนนี้
ตั้งแต่เข้ารับการรักษา คุณรู้สึกแย่บ้างไหมคะ
ไม่ครับ
ไม่เลยสักนิด
ไม่เลย
แล้วเวลาส่องกระจกล่ะ เห็นความแตกต่างไหม
ครับ ผมรักตัวเอง
เช้านี้ผมแปรงฟันไปก็คิดว่า "ฉันรักนายว่ะ"
เหมือนช่วยไม่ได้น่ะครับ มันหลั่งไหลออกมาเอง
มีแสงสว่างในตาผมที่ผมไม่ได้เห็นมาตั้งแต่เด็ก
ขอบคุณค่ะ
อาสาสมัครส่วนใหญ่ ไม่เพียงตอบสนองต่อการรักษา
แต่ตอนนี้ระดับความรุนแรงอยู่ต่ำกว่า ภาวะพีทีเอสดีอ่อนๆ ซะอีก
ผมรู้สึกเบาหวิว ความตึงเครียดในร่างกายหายไป
อาการปวดหัวที่ผมมีเป็นเวลา12 ปีหายไปแล้ว
และผมรู้สึกเหมือนสมองกำลังฟื้นฟู
กำลังเติบโตหรืออะไรสักอย่าง
ตั้งแต่ฉันคุยกับคุณครั้งสุดท้าย คุณรู้สึกโทษตัวเอง
รู้สึกผิด รู้สึกเหมือนล้มเหลว ทำให้ตัวเองเศร้าไหม
ไม่ครับ
คุณโทษตัวเอง รู้สึกเหมือนล้มเหลว ทำให้ตัวเองเศร้าไหม
- ทำให้ตัวเองทุกข์ไหม - ไม่ครับ
คุณเคยคิดอยากจะ ทำร้ายตัวเองหรืออยากตายใช่ไหม
รู้สึกยังไงบ้างกับเรื่องนั้นคะ มีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม
ครับ
ให้ตายสิ
ใช่ แน่นอนว่าเรื่องนั้นหายไปแล้ว
ผมแค่ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะเคยอยู่จุดนั้น
ใช่
เราต้องการกลุ่มตัวอย่างมากขึ้น
และเพิ่มช่วงเวลาวิเคราะห์ได้ก็จะดีกว่าด้วย
เราจะได้เข้าใจชัดเจนขึ้นว่ามันเป็นยังไงกันแน่
นี่คือความพยายามครั้งแรก
เรายังมีงานต้องทำอีกเยอะ
แต่ความคิดที่ว่ามีเครื่องมือ
ที่สามารถเยียวยาจิตใจได้ในระดับนี้ ไม่เคยมีมาก่อนเลย
(หกเดือนหลังการรักษา)
ฉันแค่สงสัยว่าคุณเป็นยังไงบ้าง
เม็กซิโกเล่นผมอ่วมเลยครับ
แต่ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับทุกอย่าง
- ใช่ - ทุกอย่างเลย
และผมถอยกลับไปหาศรัทธาของผม
ที่ผมเดินจากไป
ผมเคยเฉียดตายมาแล้ว
ความตายเป็นสิ่งน่ากลัว
แต่สิ่งที่ผมรู้หลังจากไปเม็กซิโกมาคือ ผมกลัวการมีชีวิตอยู่มากกว่าซะอีก
ผมเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก
และมันเป็นแรงผลักดันให้ทุกอย่างที่ผมทำ
ผมกลายเป็นคนน่ากลัว
ผมกลายเป็นแบบนี้เพราะอยากเป็นคนอันตราย
อยากเป็นคนที่…
ไม่ต้องกังวลว่าจะกลายเป็นเหยื่อ
เข้าใจไหม
และผมคิดว่าถ้าผมทำแบบนั้น ผมจะได้ไม่กลัว
ผมจะได้ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป และมันไม่จริงเลย
มันเป็นเรื่องโกหก
ผมเคย… ผมยังกลัวอยู่
ฉันว่าเราทุกคนเกิดมาอย่างบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
จากนั้นชีวิตก็เริ่มขึ้น
และเราก็เริ่มฟังเสียงในหัวของเรา
แล้วมันก็ควบคุมเรา
ถ้าจิตใจผมเข้าไปในด้านมืดตอนนี้ แทนที่จะอยู่ในนั้นในฐานะเชลย
ผมจะอยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์
แต่มันไม่จำเป็นต้องกักขังผมไว้อีกแล้ว
เอาละ มาเลย เจ้าเพี้ยน
เราช่วยทหารผ่านศึกไปแล้วประมาณ 400 คน
ปีนี้กำลังทำเป้าได้ 125 คน
พวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกับทุกอย่างอีกครั้ง
รู้สึกเหมือนชีวิตตัวเอง กลับมามีเป้าหมายและความหมาย
และสำหรับทหารผ่านศึกทุกคนที่เราช่วยเหลือ
พวกเขารู้จักทหารผ่านศึก สองถึงห้าคนที่กำลังเจอปัญหา
พวกเขาอยากบอกต่อเพื่อนๆ ทุกคน
ว่าไง เพื่อน
เป็นไงบ้าง
(หากคุณหรือคนรู้จักกำลัง ประสบปัญหากับความคิดฆ่าตัวตาย)
(สามารถหาข้อมูลและแหล่งข้อมูลต่างๆ ที่ www.wannatalkaboutit.com)
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง