Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Birkaç soru soracağım. Çatışma deneyimlerinizi de kapsayacak.
STANFORD İBOGAİN BEYİN ÇALIŞMASI TEDAVİ ÖNCESİ RÖPORTAJLARI
Galiba boktan kısma geldik, değil mi?
Askerî görevler sırasında düşmana ne sıklıkla ateş açtınız?
Defalarca.
- İnsanları vurulurken gördünüz mü hiç? - Evet, tabii.
Siz ne sıklıkla kapana kısılma, ezilme, pusuya düşürülme, yaralanma veya öldürülme
tehlikesi yaşadınız?
Bir iki kez, üç ila 12, 13 ila 50, 51'den fazla. Hangisi?
51'den fazla.
Karamsar ya da öz eleştirel düşüncelere kapılıyor musunuz?
Kesinlikle.
- Kaygı ya da gerginlik var mı? - Tabii ki.
Başa çıkmak için ilaç kullanıyor musunuz?
Evet, mesela siklobenzaprin ve Ambien.
SEAL timlerinde şeker gibi dağıtılır.
Aynaya bakınca hiçbir şey görmüyorum.
Rol yapmaya çalışan içi boş birini görüyorum sadece.
- Hüzünlü ya da mutsuz hissediyor musunuz? - Hüzünlü, evet.
Hiç uyanmasam daha iyiydi diye düşündüğüm günler oluyor mu?
Tabii.
Geçen hafta intiharı düşünmedim derken yalan söyledim, düşünmüştüm.
- Hiç halüsinojen kullandınız mı? - Yok, hayır.
Hayır.
"IZDIRABA ALIŞTIM ARTIK.
DALGALARDA VE SAVAŞTA ÇOK ÇİLE ÇEKTİM.
SIRADAKİ SERÜVEN BAŞLASIN."
- ODYSSEUS HOMEROS'UN ODYSSEIA'SINDAN
DALGALARDA VE SAVAŞTA
Marcus.
İlk psikedelik tedavi deneyimini anlat.
Önce afalladım, ne olduğunu anlamaya çalıştım.
Ne zaman başlayacak dedim.
Sonra kulaklarım uğuldamaya başladı.
Birden hayatımın farklı anlarına ışınlanır gibi oldum.
Her şeyle ilgili bir sürü şipşak görüntü sardı etrafımı.
Donanma SEAL Timi Astsubay Kıdemli Çavuşu Joshua T. Harris
Ağustos 2008'de Afganistan'da dalgalara kapılarak boğuldu…
İşte babam orada.
Sessiz olmamız lazım. İşte babam.
İlaç görmeni istediği şeyleri açığa çıkarıyor, sebebini bilmiyorsun.
Ama hep bir hikâye anlatıyor.
Tedavi sırasında saatlerce çok fena midem bulandı.
Terapist ilacı uyguladığı 20 yıllık süreçte
benim kadar zorluk çeken birini hiç görmediğini söyledi.
DONANMA SEAL TİMİ, 2001-2013
Bu iyi miydi kötü müydü bilmiyorum. Ben iltifat kabul ettim.
Demek çözmem gereken bir ton sorunum varmış.
Donanmada SEAL olmak istiyorum
DONANMA SEAL TİMİ EĞİTİMİ CORONADO, KALİFORNİYA
Saçlarımı kısacık kestirmek istiyorum
Donanmada SEAL olmak istiyorum
Cesaretin varsa gel peşimden
Sörf zamanı!
Donanma SEAL Timi eğitimi
fiziksel ve zihinsel olarak dünyanın en zorlayıcı şeylerinden biri.
Bu yüzden ilgi çekiyor.
Başladığımızda 175 kişiydik.
Sonunda ilk gruptan sadece 23 kişi kaldı.
Çık. Evet.
Çıkar şunu.
Aramıza dön. Işığa gel.
SEAL eğitiminden kalıcı yaralarla ayrılan çok insan var.
Ama benim içimde en ufak bir şüphe yoktu, pes etme düşüncem hiç olmadı.
Bu şartlanma erken yaşta başladı. Başarılı olmak zorundaydın.
Futbolda, beyzbolda sayı yapmak zorundaydın.
Kabul edilmek, sevilmek için bunlar şarttı.
Ailede kabul görmek için iyi performans göstermem gerektiğini
çok net olarak hissediyordum.
Milletin sataştığı uzun boylu, sıska bir çocuktum.
Yedinci sınıftayken okulun zorbası burnumu kırdı.
1,93 boyunda 82 kilo bir çocukken
100 kiloya çıktım.
Sonra kimseye kendimi ezdirmedim.
1 MAYIS 2001
SEAL eğitimine girdiğimde içimde inanılmaz bir azim vardı.
15-20 kilometre koşup 10 kilometre yüzmem mi gerekiyor?
"Tamam. İllaki yapacağım o zaman."
Hız göstergesine bakacak olursam resmen sıfırın altına iniyoruz.
Sizi öldürmeyeceğiz. Yani kasten değil.
DONANMA SEAL TİMİ, 2002-2019
Sadece şınav çektireceğiz. Durmadan.
Babam da SEAL'dı.
Bazen müthiş biri olurdu.
Bazen de kâbus gibi etrafına dehşet saçardı.
Baban askerse çoğu zaman evde olmaz.
Yılın 300 küsur günü yoktur.
Tek başıma çok vakit geçirirdim. Çok televizyon izlerdim.
17 yaşına gelince Kaliforniya'ya gidip Donanma'ya katıldım.
17 yaşında ne kadar genç ve toy olduğunu unutuyor insan.
BABAM BİR SEAL
Eskiden büyük ölçüde fiziksel bir işti.
Acıya dayanabileceğini bilsek yeterdi.
Zamanla anladık ki
fiziksel dayanıklılığının yanı sıra karakterin de bunu desteklemeli.
ABD DONANMASI AMİRALİ, 1984-2016
Karakterini de geliştirmelisin.
İyi bir takım arkadaşı mısın? Kendinden ziyade geneli düşünüyor musun?
Gergin bir çocuktum.
Ama ne olduğunu öğrendiğim anda SEAL olmayı kafaya taktım.
DONANMA SEAL TİMİ, 2000-2020
O andan itibaren taktım.
Çocukken artık yaşım geçtiğinde bile savaş oyunları oynardım.
Beni kamuflaj boyası ve oyuncak tabancayla ormana sal, mutlu olurdum.
Okuldan nefret ederdim. Her açıdan.
Asosyal bir mal olduğum için
o samimi takım zihniyetine çok yabancıydım ve alışmakta güçlük çektim.
Ama alıştıktan sonra cennet gibi geldi.
Bunu yapmamam için önüme servet koysan kabul etmezdim.
"Siktir et. Ben olmam gereken yerdeyim" derdim.
Bence birçok insan ömür boyu bunu bulamıyor.
Ben bulmuştum. Hayatımın aşkıydı.
Kardeşlikten dem vuranların çoğu bunu gerçek anlamda hissetmemiştir.
Bana göre SEAL timlerinde olmak böyle bir şey.
11 EYLÜL 2001
Bir son dakika haberi.
Dünya Ticaret Merkezi'ne bir uçak çakıldı.
1010 WINS muhabiri Joan Fleischer'dan son gelişmeleri alalım.
Ne görüyorsun Joan?
11 Eylül olayları olduğunda bizi televizyon odasına götürdüler.
30 saniye falan görebildik.
Şu anda diğer binada bir patlama daha oluyor.
- Yani… - Tanrım!
Şimdi ABC yayınına geçiyoruz.
Dünya Ticaret Merkezi'nin diğer kulesi patladı.
- ABC yayınını izliyorsunuz. - Tanrım!
Anlamamıştık. Eğitimi atlatmaya çalışıyorduk.
Çünkü 11 Eylül'den önce pek hareket yoktu.
Savaşın ne olduğunu bilmiyorduk.
Galiba hepimizin kafasında hep Süpermen gibi olma hayali vardı.
Pusu kurup herkesi öldürürüz.
Prensesi kurtarırız.
Ama kötü şeyleri hiç düşünmüyorsun. Hem de hiç.
Sonar Teknisyeni Astsubay Çavuş Marcus Capone, 10. SEAL Timi.
19 EKİM 2001
Üniversite ikinci sınıf öğrencisiyken
çok kısa süre içinde
eş ve anne oldum.
Küçük bir bebek ve yeni hedefine kendini adamış bir eşle
Ortabatı'dan kalkıp Kaliforniya'daki Coronado'ya taşındım.
O teröristin yakalanması gerektiğini,
bunu da anca Marcus gibilerin yapacağını düşünüyordum.
Gayet saf bir şekilde, görev bittiğinde normal bir aile olacağımızı sanıyordum.
Afganistan'daki savaş esasen bir insan avıdır.
Bu ava katılacak ya da belki şu an içinde olan askerler…
AFGANİSTAN 2002
…Özel Kuvvetler, Ranger'lar ve Donanma SEAL timleridir.
Pentagon, ABD Özel Kuvvetler timlerinin
bölgede hava saldırıları planladığını doğruladı.
Amerika iki uzak ülkede savaş hâlindeyken
savaş genel olarak beklenenden ve tahmin edilenden daha uzun sürebilir.
Müfrezem önce Afganistan'a gitmek istedi çünkü hazırdık, istekliydik.
Ne kadar kötü bir yerse o kadar çok gitmek istiyorduk.
En zorba onlar olduğu için yumruğu basmak istiyorduk.
Matty kardeş müfrezedeydi
ama müfrezelerimizden biri Almanya'ya,
diğeri de Afganistan'a gidecekti.
Afganistan'a önce kimin gideceğine yazı turayla karar verdik.
Kaybedince de küplere bindik.
Sinirden kudurdular ama ben olsam ben de kudururdum.
Bozuntuya vermesek de
göstermeden beşlik falan çakıyorduk.
"Afganistan'a gidiyoruz!" falan diye.
Bizimkilere aksiyon dedin mi iş biter, başka lafa gerek yok.
Matty ve kardeş müfrezemiz Afganistan'a,
biz de Almanya'ya gönderildik.
Sonra ne oldu?
CELALABAD, AFGANİSTAN 2005
28 Haziran 2005.
Kızıl Kanatlar Operasyonu.
SEAL Timi tarihinde uzun zamandır yaşanan en büyük can kaybıydı.
Dört kişilik bir SEAL timi
Kunar'a doğru bir keşif görevi başlatmıştı.
Çok feci bir arazi.
Halatlarla indiler ve…
Bir sürü ufak tefek aksilik sonucunda zor duruma düştüler,
alakasız bir yerde programın gerisinde kaldılar.
Yani ters gidebilecek ne varsa gitti.
KIZIL KANATLAR OPERASYONU
Fark edildiler.
Sonra düşman saldırısına uğradılar.
Haberi aldık.
Hızlı müdahale ekibindeydik.
Helikopterde öylece oturuyorduk. Pervaneler dönüyordu.
Gitmeyi bekliyorduk.
İrtifa çok yüksek olduğu için helikopterin kapasitesini zorluyordu.
Planımız helikopterlerden birilerini indirip yükü hafifletmek,
gitmek ve geri dönüp kalanları almaktı.
Neyse, biz indik.
Öylece bekliyorduk.
Bizimkilerden birinde uydu telefonu vardı, "Tekrar söyle" dedi.
Sonra bana bakakaldı.
Dedi ki…
"Helikopterlerden biri düşmüş."
Demin indiğim helikopterdi.
Onda ben olacaktım.
Kızıl Kanat Operasyonu sırasında
CH-47 helikopteri Esadabad'ın batısında düştü.
İlk raporlara göre bu kaza düşman ateşinden kaynaklanmış olabilir.
Askerlerin durumu hâlâ bilinmiyor.
Gece kaza yerine uçtuk.
Ranger'larlaydık. Büyük bir çember oluşturdular.
Sonra gece gündüz arayıp durduk.
Korkunçtu.
Bizde bir şey vardır, kafamın içindeki Timci diyorum ona.
Eğitimi atlatmanı sağlar.
Görevleri atlatmanı sağlar.
Kötü şeyleri atlatmanı sağlar.
Yurt dışındasın, müfrezenin yarısı öldürülüyor.
Onun sayesinde devam ediyorsun,
kafanın içindeki o ses devamlı "Şunu yap" diyor, sen de yapıyorsun.
Almanya'dayken memleketteki eşlerimizden sürekli haberler geliyordu.
İşte…
Falancanın kapısına
lacivert üniformalı iki bey kötü haber vermeye gelmiş diye.
Sonra da işte…
"Olamaz" diyorduk. Bir keresinde telefonumu fırlamıştım.
Ve…
Beraber çalıştığım arkadaşlarımın kötü haberleriyle
peş peşe yıkıldım.
Elimden hiçbir şey de gelmiyordu.
O sırada.
Sinir bozucuydu.
Sonra hüznüm öfkeye dönüştü.
KIZIL KANATLAR UÇAĞA TESLİM TÖRENİ
Uçağa teslim törenini yaptığımızda…
En ağır görevlerimden biriydi.
Tüm tabutlar tek bir uçaktaydı.
Rampaya çıkıp uçağın yan kapısından iniyorsun.
Töreni yapmıştık. Gaydalar çalıyordu.
Yan kapıya geldim.
Arkamı döndüm ve birden kafam durdu.
"Bu uçaktan nasıl inerim bilmiyorum."
Nasıl desem…
Çünkü onları bırakamayız.
KIZIL KANATLAR ANMA TÖRENİ TEMMUZ 2005
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı
Gümüş Yıldız Madalyası, Mor Kalp Madalyası,
Muharebe Harekât Şeridi ve Afganistan Sefer Madalyası'nı
ABD Donanması Topçu Astsubay Üstçavuş Danny Dietz'e
ölümü sonrası gururla takdim eder.
Danny'yi tanımıyordum, tanışmamıştım.
Eşi Patsy 11 eş arasından kürsüye çıkıp konuşan tek eşti.
Sadece oydu.
Konuşması da çok etkileyiciydi.
22 yaşındaydı, gencecikti ve o kadar belliydi ki…
Hayatı bitmişti.
Danny, senden bahsederken içim kıpır kıpır oluyor.
Gözlerimizin buluştuğu ilk geceki gibi.
O simsiyah gözlerinde kaybolmuştum.
Bu şekilde ölmek zorunda kaldığın için çok üzgünüm.
Tek umudum, dünyaya veda edip cennete giderken
dört yıllık büyük aşkımızın hatıralarının sana teselli olması.
Seninle son bir gün geçirmek, seni son kez öpebilmek için
şu an canımı bile verirdim.
Liseyi bitirince
Donanma'ya katılmak için evrakları imzaladım.
Burada, Virginia Beach'teki ilk birliğime katıldığımda hayatım değişti.
ABD DONANMASI, 2000-2005
Donanma'daydım ama SEAL'ların varlığından haberim bile yoktu.
Donanma SEAL'ı neydi? Hiç duymamıştım.
Bir gün annem dedi ki "Barbekü partisi varmış, gelir misin?"
"Burada çok efendi biri var" demişti.
Adı Danny'ydi ve…
Gidince annem beni onunla tanıştırdı.
Ondan sonra hiç ayrılmadık.
Doludizgin gitti.
Çok güzel, çok masum bir aşktı.
Sana söz, bir gün seninle yeniden buluşacağım
ve peri masalı gibi hayatımıza kaldığımız yerden devam edip
sonuna kadar gideceğiz.
Seni seviyorum. Daima senin olacağım. Eşin, Bayan Dietz.
Çoğunlukla tek birlikten bir grup adam var.
Bir kabile.
Sonra toplu zayiat oluyor.
Bir bakıyorsun aralarından birkaçı eve dönemiyor.
Peki ne yapacağız?
Dizginleri ele alıp düşmanın canına okuyacağız.
Yapacağımız şey bu.
Başka seçenek yok.
MARCUS CAPONE YURT DIŞI GÖREV GÖRÜNTÜLERİ AFGANİSTAN, 2005
Oraya ayak bastığımızda
geldikten sadece iki gün sonra operasyona çıktık.
Sabahın ilk ışıklarıyla direkt müdahale. Bir yerleşkeye baskın.
Helikopterler, Kara Şahinler. Rüzgâr her yönden esiyor.
Giriş uzmanıydım. Giriş uzmanı kapıları aşar.
Balyozla olabilir.
Küçük bir patlayıcıyla.
Ya da çok büyük bir patlayıcıyla.
Futbolda birine sertçe çarpma anı gibi.
Adamı yere sermişsin, kafan zonkluyor ama "İşte bu be!" diyorsun.
O sırada hem yakın arkadaşlarım
hem de ben savaşmak istiyorduk.
Kızıl Kanatlar'dan sonra
bir buçuk iki ay kadar kafayı toparlama zamanı verdiler bize.
Marcus ve diğerleri Afganistan'da bizim yerimize geçti.
Biz de Almanya'ya gittik
ve bir kafa doktoru geldi.
Hepimiz onunla konuşmak zorundaydık, mecburiydi.
Kimse istemedi. Herkes "Siktir et" dedi.
Sonra herkes onunla iki saat geçirdi. Müthiş adamdı.
Hepimize şöyle demişti,
"Beni iyi dinleyin. Eve döndüğünüzde sakın önemli kararlar vermeyin.
Bir ilişkiye başlamayın. Bir ilişkiyi bitirmeyin.
Hiçbir şey yapmayın çünkü daha bu olayı sindiremediniz."
Ben de tabii ki eve dönüp her şeyi mahvettim.
Sonra alelacele müfrezeye dönüp görev hazırlıklarına başladık ki bu…
Kötü bir fikirdi.
Yurt dışına gittikten kısa süre sonra bir operasyona çıkıp döndük.
Gülmeye başladım.
Arka koltukta kim vardı hatırlamıyorum ama "Neye gülüyorsun?" demişti.
Ben de demiştim ki "Abi, aylardır ilk kez uyuyabiliyorum."
Bir saniye bile huzur bulamamıştım…
Evdeyken.
Ama Felluce'ye varır varmaz mışıl mışıl uyumuştum.
Çok tuhaf.
İkinci yurt dışı görevime başladım. 2007'de Irak'a döndüm.
Matty Roberts bizim bölükteydi, namı yürümüş bir abimizdi.
Yeniden bir aile aradığı belli oluyordu.
Ben de ona abi gözüyle bakıyordum.
Bulunduğum timde aradığım her şey vardı.
Sanki Patriots takımına alınmıştım.
Tüm muhbirler, istihbaratçılar,
her türlü destek sistemi emrine amadeydi.
Düşmanlar da dişimize göreydi. Bu da insanı motive ediyordu.
Her gün uyanıp bir amaç uğruna ayağa dikiliyordun.
Fakat risklere karşı da hissizleşiyordun.
DJ SHIPLEY YURT DIŞI GÖREV FOTOĞRAFLARI
Bir sürü olay yaşadım. Çok kötü şeyler.
Mesela 200 metreden ateş edilmesi kötüdür. 50 metreden de.
Beş metre hayatını değiştirir.
Hendekteki adam hareket etti.
- Evet, görüyorum. - Sizden önde.
Tamam.
Bir gece operasyona çıktık.
Helikopterdekiler bir tarlaya koşan insanlar gördü.
Bizi onların peşinden yolladılar.
Sık bir çalılıktan geçiyorduk.
Üstelik yer yer boyu iki metreyi buluyordu.
Adamı görelim diye uçaktan üstüne gece görüşlü ışık tuttular.
Hepimiz yere bakıyorduk. Bir adım attık.
Bir metre. Herkes fısıldaşıyor. Telsizi dinliyoruz.
Bir pilot var ve tarlada tek bir kişi görüyor.
Ona doğru yürüyüşümüzü izliyor.
Bir metre.
Yarım metre.
Kalbimiz küt küt atıyor.
Yerinden fırlayacak gibi, o kadar ödüm kopuyor.
"Sağdan üçüncü asker, adama çok yakınsın" dedi.
Bir, iki, üç.
Herif orada değil.
Bir ara Jay bir şey duydu.
"Hey" diye bağırdığını hatırlıyorum.
Hey!
Ağzından "Hey" lafı çıkar çıkmaz herif ateş açtı.
Dört beş metre arkamda duran traktör lastiğine doğru koştuk.
Bir grup düşman yerleşkeden çıkıp arkadan dolanmıştı.
Ortalık tam bir kaosa döndü. Ama göremediğimden karşılık veremiyordum.
Gece görüş gözlüğüm yamuldu, toz kaçıyor. Bir bok göremiyorsun.
Sıhhiyeci vuruldu.
Koştum, onu yakalayıp geri çekmeye başladım.
Sonra ben de vuruldum.
Savruldum.
Kolum koptu sandım. Kopup gitti dedim.
Gözlüğün altından bakınca sadece tişörtün ucunu görebildim.
Hiçbir şey hissetmiyordum.
Kan kaybettiğim kesindi.
Yarım saniye bir panik yaşadıktan sonra "Buradan siktir olup gitmem lazım" dedim.
Beynimdeki Timci devreye girdi.
Sanki resmen bana bir tokat atıp dedi ki
"Onu orada bırakıp hayatta kalırsan bir daha aynada yüzüne bakamazsın."
"Bak. Seni olabildiğince uzağa sürükleyeceğim.
Durursam sen devam et" dedim.
Herkesi traktör lastiğinin arkasına çektikten sonra işe koyulduk.
Travma kitlerini kullanmaya, turnike yapmaya çalışıyoruz.
Matty kan kaybediyor.
Matty'nin koluna turnike yapmaya çalışıyorum.
Avazı çıktığı kadar bağırıyor.
Yere bakıyordu.
Kolu öyle bir savrulmuştu ki koptu ve parçası kaldı sandı.
Aynı zamanda herifler ateş ediyordu. Hiç durmadan.
Çok yakında olduğu için biraz eğilsen bile vururdu.
Yapabileceğimiz tek şey havadan ateş desteği istemekti.
Düşmana ateş açın. Adamı göremiyoruz.
Çok sayıda yaralımız var. Ateş açın.
Pilotun hayır dediğini hatırlıyorum. "Size çok yakın. Yapamayız."
Hazırız, dikkat…
Jay "Yoksa hepimiz öleceğiz" dedi.
Baş harflerini verdi, Juliet Alpha. Vurun.
- Juliet-Alpha. - Ateş serbest. İkiden devam.
İki hazır!
Tamam, tam üstlerine geldi.
- Biraz daha. - Anlaşıldı.
Helikopteri çağırıp herkesi bindirdik, ben de atladım.
Helikopterin arkası Kara Şahin Düştü'deki gibiydi.
Kan, travma kitleri, mermiler, şarjörler
dört bir yana saçılmıştı.
Siktir ya.
Rehabilitasyona girip ameliyat üstüne ameliyat oldum.
Fiziksel olarak iyileştim.
En azından öyle sandım.
Ama ruhsal olarak feci dibe vurdum.
Çok acayipti. Korkunçtu.
Bir doktor bana "Sende travmatik beyin hasarı var" dedi.
"Travma sonrası stres bozukluğu kesin var.
Artık ayrılmanı tavsiye ediyoruz" dedi.
Ayrılmadan kalan zamanımı eğitim görevleriyle tamamlamak istedim.
EĞİTİM GÖRÜNTÜLERİ
Hâlâ Donanma'da olmama rağmen egom kontrolden çıkmıştı.
Büyük suçluluk duyuyordum.
Keşke kolumu kaybetseydim dediğim oldu.
Çünkü kabullenmesi daha kolay olurdu.
Bu beyin saçmalığı da ne? Nedir bu TSSB saçmalığı? Sikerler.
DJ'i, Marcus'ı, hiçbirini görmek istemiyordum.
Kafamdaki Timci'nin sesi artık toksik hâle gelmişti.
SHELBY LİSESİ MEZUNU GÜMÜŞ YILDIZ SAHİBİ
"Ödlek herif. Siktiğimin döneği" diyordu.
"O adamlar orada hâlâ işini yapıyor, sense burada oturuyorsun.
Ne biçim adamsın lan sen?"
Kafamda kardeşlik kavramı yok olmuştu.
Oradan döndüğümde
kaygıyı, depresyonu hemen fark ettim.
Normal olmaya çalıştım. Genellemeye çalıştım. "Hep böyle olur."
Travmatik beyin hasarı ve hafıza kaybı sonrası
biriyle tokalaşır, sonra ne dediğini unuturdum.
"Adını bilmiyorum. Hiçbir fikrim yok."
- Kimseye söyledin mi? - Hayır.
- Ne kadar sonra söyledin?
Beş altı yıl.
Danny'nin müfrezesindekilerin eşleri olarak
artık kocalarımız yoktu.
Biz bize kalmıştık. Çok yakın dost olduk.
Bir akşam şehirde yemeğe çıkmışlardı, eşlerden biri beni aradı.
"10. Tim'dekiler dönmüş. Gelmek ister misin?" dedi.
Beni uyardılar. "Patsy geliyor. Sonunda tanışacaksın."
"Süper."
"Çok sivri dillidir. Hazır ol" dediler.
"Bana koymaz" falan dedim.
Birden ukala, yeniyetme bir SEAL karşıma çıktı.
Beni tanımıyordu. Hiç tanışmamıştım.
Beş dakika boyunca laf sokup ağzıma sıçtı, şahaneydi.
Sonunda numaramı aldı.
Mesajlar atıp "Öğle yemeğine çıkarayım" falan dedi.
Böylece olaylar gelişti.
Danny'den sonra çekinir diye korkuyordum.
Göreve gitmemi kaldıramaz sandım.
Açıkça söyledim, "Bırakmak istemiyorum, devam edeceğim."
Kaldıramam dersen de anlarım.
Tekrar aynı şeyi yaşamak istemiyordum.
Ama o farklıydı ve…
Bana tekrar bir yuva sıcaklığı hissettiren bir yanı vardı.
Yıllar sonra beni güldürüyordu.
Bu da açıkçası özlediğim bir şeydi.
Neredeyse bir yıldır birlikteydik.
Danny'nin Colorado'daki mezarını ziyaret edecektim.
Benimle gelmek istedi.
Beni mezarlığa bırakıp rahat etmem için uzaklaştı.
Beni almaya geldiğinde ben arabaya binerken
"Gidip mezarını görmemin sakıncası var mı?" dedi.
"Hayattayken onunla hiç tanışmadım. Sadece saygımı sunmak istiyorum."
GÜMÜŞ YILDIZ MADALYALI SONSUZ SEVGİYLE - EŞİ VE AİLESİ
Mezarına gidip diz çöktü.
Gözlerinin dolduğu belli oluyordu, sonra arabaya geri döndü.
Şükran Günü gecesi bir araya geldik. Arkadaşlarımız vardı. Ailemiz vardı.
Orada diz çöküp bana evlenme teklif etti.
Meğer o ziyarete gelmek istemesinin sebebi
benimle evlenmek için Danny'nin rızasını almakmış.
O zaman dedim ki
hayatıma devam ettiğim ve onunla olduğum için
içimde en ufak bir suçluluk kaldıysa
bu hareketiyle doğru kişi olduğunu kanıtladı.
2005 ve 2010 arası yoğun bir dönemdi.
Tüm özel harekât toplulukları olarak yaptığımız operasyonların sayısı…
Muazzamdı. Her ay yüzlerce görev vardı.
Dur durak yoktu.
Marcus yılın rahat 300 günü evden uzaktaydı.
Bu yüzden de eve döndüğünde
bariz bir şekilde giderek daha mesafeli hâle geliyordu.
Hatta genellikle evde olmak bile istemiyor gibiydi.
Olağanüstü bir adanmışlıktan ötürü
yurt dışına görevine gidenlerin çoğu bu döngüden çıkmak istemiyordu.
Sanırım birkaç yıl sonra
ara vermemenin etkilerini ciddi anlamda görmeye başladık.
Gece Kabil'in doğusunda askerî bir Chinook helikopteri vuruldu.
30 Amerikan askeri ve sekiz Afgan öldü, sağ kalan olmadı.
Ölenler arasında çoğu Altıncı Tim'den 22 Donanma SEAL Timi üyesi…
Her yurt dışı görevinde ölümler devam etti.
Böylesi duyulmamıştı.
Nicolas Checque henüz 28 yaşındaydı.
Donanma SEAL timindendi…
27 yaşındaki David Warsen Doğu Kentwood Lisesi mezunuydu.
Ailesini seven bir adam…
Donanma SEAL Timi Astsubay Kıdemli Çavuşu Joshua T. Harris
Ağustos 2008'de Afganistan'da dalgaların arasında boğuldu. Ailesi…
Josh Harris kesinlikle en iyi arkadaşlarımdan biriydi.
Keşif yapıyordu. Yüzerek açıldı, bir ipe bağlıydı.
İp birden kopunca o da nehrin sularına kapılıp sürüklendi.
Onu ancak 12 saat sonra bulabildik.
Nehrin 50 kilometre ilerisinde.
Herhâlde hayatta kaldığı için bir nebze suçluluk hissediyordu.
Acısını gizlemek için çok uğraşıyordu.
Sadece o değil, hepsi kafalarına göre ilaç alıyorlardı.
Rus ruleti gibiydi.
Her gittiğinde
bir daha eve dönmeme ihtimali vardı.
Onu komutanlığa bırakmaya gitmiştik.
MARCUS VE AMBER'IN OĞLU
Avaz avaz bağırıyordum.
Bağıra bağıra ağlıyordum. "Lütfen gitme" diye.
Son göreve giderken
Caden ve Maggie hüngür hüngür ağlıyorlardı.
Yüreğim sızladı.
Böylece bir süreliğine ara verip ailemi toparlamanın
vakti geldi diye düşündüm.
Bu mektubu 2013'te malulen emeklilik başvurusu için yazdım.
"12 buçuk yıllık Donanma hizmetinden
ve tüm kariyerimi SEAL timlerinde geçirdikten sonra yakında ayrılıyorum."
200 DİREKT MÜDAHALE GÖREVİ
2 BRONZ YILDIZ
ŞİDDETLİ SİLAHLI ÇATIŞMALAR
DAHA FAZLASINI YAPABİLİRDİM
"Zihinsel durumum kötüleşti.
Son birkaç yıldır bunu gizlemeye çalışıyordum
ama hayatımda birçok anlamda güçlük çektiğim
yakınlarım için acı verici derecede bariz bir hâl aldı.
BOL MİKTARDA ALKOL TÜKETİYORUM
AŞIRI UYARILMA
Sırf kapı çalıyor diye
sayısız kez kasaya koşup silahıma davrandım.
SUÇLULUK HİSSİ
Birçok dostumdan koptum.
ÖLÜMLERE DUYARSIZLAŞTIM
Dengesizim. Kolayca öfkeleniyorum.
Sürekli anksiyete, kâbuslar ve depresyonla mücadele hâlindeyim.
Yine de son 13 yıldır seçtiğim kariyerle sonsuz gurur duyuyorum.
M. Capone."
Timden ayrılınca
hayatını nasıl sürdüreceği konusunda endişelerim vardı ama bir yandan da
biraz olsun normallik arayışındaydım.
Babamın askerlikten geçiş dönemiydi.
"Teksas'a taşınıyoruz" dediler.
"Ailece birlikte olacağız. Her şey harika olacak."
Çok kısa süre içinde öyle olmayacağını hepimiz anladık.
1 MAYIS 2001
Kabileden ayrılınca
o boşluğu dolduracak herhangi bir şey arıyorsun.
Canım sıkıldı, bir video çekeyim dedim.
Gidelim bakalım.
Kendimi içkiye verdim.
Antidepresana başlattılar.
Pencereden dışarı bardak fırlattığımı, birden şalterimin attığını hatırlıyorum.
Beni hiç dövmezdi, belki itip kakmıştır
ama bir bakışı vardı ki
öyle baktığı an ayağının altından çekilmen lazımdı.
İşte babam orada. Sessiz olmamız lazım.
Bir keresinde
ikisinin arasına girmeye çalışmıştım da…
O anda Caden'ın ne kadar korktuğunu hayal bile edemiyorum.
Hayatı boyunca kahramanı kabul ettiği bir canavar tarafından kovalanıyordu.
Okulda başımı derde sokuyordum. Çok uyuşturucu kullanıyordum.
Bütün aile babama destek oluyordu. Savaştan dönen oydu.
Bizim yaşadıklarımız
hiçbir zaman onun yaşadıkları kadar önemsenmedi.
Ben olmasaydım Amber ve çocuklar bin kat daha iyi durumda olurdu
diye düşünüyordum.
Eve dönmem herkes açısından bir sürü sorun yaratıyordu.
Çocuklar benimle olmak istemiyor, Amber konuşmak istemiyordu.
Ben dünyada olmasaydım hayatları çok daha iyi olur gibiydi.
Bir gece Marcus eski eğitim kayıtlarını izliyordu.
Ben de yattım.
Sabaha karşı beş gibi geldiğimde
Marcus boş bir viski şişesi ve dolu bir silahla aynı yerde oturuyordu.
Ve…
Silahı alıp "Siktir git, uzak dur benden" dedi.
Marcus gazi muayenesinden geçti.
Uyku çalışması yaptılar, tarama yaptılar.
Psikolojik ölçümler yaptılar.
Hiçbiri işe yaramıyordu.
SAĞLIK KAYDI
On ilaç kullanıyordu.
Uyumak için, uyanmak için, odaklanmak için, enerji için,
kâbuslar için, depresyon için, anksiyete için.
İlaçları alıyordu.
Konuşma terapisine gidiyordu.
Söylenen her şeyi yapıyordu ama daha da kötüye gidiyordu.
ZAYIF HAFIZA İSİM, YÜZ, BİLGİ HATIRLAMAKTA ZORLANIYOR
Tıbbi kayıtlarında bir değerlendirme buldum.
Marcus "İş arkadaşlarımın isimlerini sık sık unutuyorum" demişti.
Bunu okuyunca şoka girdim.
Çaresiz kalmıştım.
Yaklaşımımı tamamen değiştirdim.
Büyük ölçüde alternatif tedavilere odaklanmaya başladım.
PSİKEDELİK RÖNESANS
TSSB'Yİ İYİLEŞTİRİR Mİ?
Bir SEAL'ın eşi bana ulaştı.
PSİKEDELİK TIP HALÜSİNOJENLERLE TEDAVİ
"Marcus için bunu araştırmak isteyebilirsin" dedi.
Bu bana tamamen yabancı geldi tabii.
İBOGAİN TIBBİ ALT KÜLTÜRÜ
İbogain ve ibogayı
50-60 yıldır Batı dünyasında bağımlılık tedavisi olarak biliyorduk.
DR. NOLAN WILLIAMS'IN SESİ
Gabon'un Bwiti halkı
ruhani ve şifalı bir geçiş ayininde
bu maddeyi yüzyıllardır kullanıyormuş.
İbogain Afrika'da, Gabon'da yetişen bir çalının kök kabuğundan gelir.
5-MeO-DMT ise
Sonora Çölü kurbağasının zehrinden elde edilir.
İbogain tedavisi, sinir sistemini fizyolojik olarak sıfırlıyor.
İBOGAİN SEREMONİSİ
5-MEO-DMT TEDAVİSİ
Kurbağa ilacı da
ibogainin gün yüzüne çıkardığı her şeyi salıvermenizi sağlıyor.
İBOGAİN VE 5-MEO İNZİVA PROTOKOLÜ 1. GÜN: İBOGAİN, 3-5. GÜNLER: 5-MEO-DMT
İBOGAİN NEYİ TEDAVİ EDER
Sıralı uygulanan bir protokol olarak
ibogain ve 5-MeO-DMT'nin
travmayla mücadelede çok etkili olduğu kanıtlandı.
Ama ikisi de Amerika'da yasa dışı olduğundan
Marcus'ın bu fırsat için Meksika'ya uçması gerekiyordu.
Marcus'a konuyu açtığımda "Bu deli saçması bir şey" dedi.
Psikedelik ilaçlar mı?
Nasıl yani? Timothy Leary, Woodstock falan gibi mi?
Saçlarına çiçek takıp dans edenler mi? Hiç anlamadığım şeyler.
EĞİTİM FİLMİ 1967
Çok özel bir geziye bilet alan bir yolcu görüyorsunuz.
Maliyeti mi? Birkaç dolar ve aklı.
Tek bildiğim büyüdüğümüzde öğretilen şeylerdi.
Psikedelikler bağımlılık yapan keyif verici maddelerdir.
Delirirsin. Beynin zarar görür.
Cengâverlerimizi bu mu kurtaracak?
Çok muhafazakâr bir Hristiyan ailede büyümüş biri olarak
"Bu vudu büyüsü mü?" dedim. "Karanlığın kapılarını açmak mı?"
Ödümü koparıyordu.
2012'deki görevden eve döndüm.
2013'e giriyoruz.
Lola mayısta doğdu. 15 Mayıs'ta göreve gidecektim.
O görevde feci yaralandım.
TIBBİ BAKIM KRONOLOJİK KAYDI
Kulak zarlarım patladı. Kulağımdan, burnumdan kan geldi.
PATLAMA MARUZİYETİ
Peş peşe beyin sarsıntıları.
SÜREKLİ ZONKLAMA SAĞ EL TİTREMESİ
Patlamalar çok yakınınızda oluyor.
Artık ortopedik yaralanmalar da çok feci üst üste gelmişti.
Bir Fransız hastanesine gittik, beni makineye soktular.
Beynimin arkasında bu kadar bir hematom çıktı. Kapkara.
Baş ağrılarım korkunçtu ve fotofobik gibi ışıkla tetikleniyordu.
Gözlerime ışık tutsan kusuyordum.
Virginia Beach'e indim.
Geldim, "Evine hoş geldin!" dediler. "İşte dört aylık çocuğun."
Ne yapacağımı bilmiyorum. İşe yaramıyorum.
Adını da hatırlayamıyorum.
Akşam yemeğini hazırladım,
yiyorduk ama pek konuşmuyordu.
Görev sonrası burukluğu sandım.
Belki eve dönmek ağır gelmişti.
Sonra birden başını kaldırdı, gözleri dolmuştu.
"Ne zamandır yemek yiyoruz?" dedi.
Yemeğim çoktan bitmişti. "Bir süredir buradayız" dedim.
Bana öylece bakıp koşarak odadan çıktı ve…
Misafir odamıza gidip cenin pozisyonunda hüngür hüngür ağladı.
Bu adamlar zayıflık göstermek istemezler. Onlardan bu beklenmez.
İçini dökmen, iletişim kurman beklenmez. Sadece yoluna devam etmen beklenir.
DJ SHIPLEY YURT DIŞI GÖREV FOTOĞRAFLARI
Dört beş ay daha dayanabildim.
Büyük bir giriş operasyonuna hazırlanıyorduk.
O zamanki komutanım bana bakıp
"Oğlum, bence senin bu operasyona gelmene gerek yok.
Burada kalıp dinlen biraz" dedi.
- "Hayır" dedim. - "Peki, şöyle söyleyeyim" dedi.
"Gelmiyorsun ulan."
Beş gün sonra NICoE tesisindeydim.
Süper gelişmiş bir rehabilitasyon kliniği denebilir.
Büyük ortopedik yaralanmalara bakıyor ama genelde beyin üzerine.
Seni dört hafta boyunca
baştan aşağı, ne var ne yok analiz ediyorlar.
PSİKOLOJİK SAĞLIK/TRAVMATİK BEYİN HASARI KAPSAMLI DEĞERLENDİRMESİ
AŞIRI UYARILMA SORUNLARI, KALABALIKTAN KAÇINMA,
YÜKSEK OTLARIN ARASINDA KÖPEKLERİNİ GEZDİRİRKEN
GEÇMİŞ GÖREVİNİ HATIRLATMASI NEDENİYLE ŞİDDETLİ DEJAVU HİSSİ BİLDİRDİ.
İlaç vermeye başlayıp seni kurtarıyorlardı.
AKTİF İLAÇLAR
Hislerime ket vurup emekliliğe ulaşmak için
bu araçları kullanıp devam etmeliydim.
Döndüğümde harika hissederdim, hemen toparlanıp yine göreve yollanırdık.
Dört tur daha göreve gittik.
İbogain hakkında okuduğum her şey kulağa korkunç geliyordu.
İlaç etkisindeki 12 saatlik yolculukta
insanların cehennemin en derin, en karanlık çukurlarına indiklerine dair
bir sürü kişisel hikâye vardı.
Bu konuda kavga bile ettik.
Amber'a "Resmen delilik bu" dedim.
Yaklaşık bir yıl bu konuşma böyle sürüp gitti.
Çocuklarımız bunlara tanık oluyordu, bu sürdürülebilir bir durum değildi.
Ben de ona açıkça dedim ki
"Bunu denemek zorundasın yoksa çocukları alıp giderim."
Tüm çareleri tükettiğimi hissediyordum.
İnsan çaresiz kalınca
her şeyi yapıyor sanırım.
Bir sürü beyin tedavi tesisine gitmiş, birçok şey yapmıştı.
Bu da bana saçma sapan geldi. Bir yere varacağı yoktu.
Bunu milyon kere duymuştum.
ULUSLARARASI SINIR 3
Meksika'daki protokolde önce ibogaini alırsın.
AMBIO PSİKODELİK KLİNİĞİ
Birkaç gün sonra da 5-MeO-DMT'yi alırsın.
"Kurbağa" olarak da bilinir.
Terapistim oradaydı.
Acil servis doktoru ve bir hemşire de vardı.
O geceki tek isteğim…
Sadece tekrar kendim olmak istiyordum.
Müzik başladı.
Yatakta arkama yaslanıp
sadece bekledim.
Ne olacağına dair en ufak bir fikrim olmadan bekledim.
Sonra bir anda şey hatırlıyorum…
Elektrikli testereler çalışıyormuş gibi gürültülü bir ses ve müthiş bir kaos.
Âdeta tekrar tekrar hayalarına tekme yiyorsun
ve kaçamıyorsun.
Bir hışırtı vardı, iskambil kâğıtları karılıyormuş gibi.
Binlerce fotoğraf, çok hızlı.
Çocukluk resimlerimi gördüm.
Babamın resimlerini gördüm.
Belki onunla ilgili bir şey olmuştu. Belki bir olay.
Sonra Josh'ın resimlerini gördüm.
Bundan hiç bahsetmedim ama aslında nehri ben geçecektim.
Karşıya geçebileceğimiz bir yer aramaya benim gitmem gerekiyordu
ama o sırada orada değildim.
Bu da hem aklımda hem de ruhumda bir ağırlık yapıyordu.
Ama onun güler yüzlü, kıvırcık saçlı görüntüsü önümdeydi.
Mutlu bir görüntüydü. O iyiymiş gibi.
Hayatımdaki zor anları farklı bir açıdan görebildim.
Bu da hiçbirinin benim suçum olmadığını anlamamı sağladı.
Ağırlık kalkıyordu.
Beynimde disk birleştirme yapılıyordu sanki.
Ördüğün tüm duvarlar, taktığın zırh, hepsi yok oluyor.
Egon da yok oluyor ve her şeyi seven saf ve temiz bir insana dönüşüyorsun.
Üstümden yük kalktı, hafifledim.
Yeni bir günmüş gibi geldi.
Babam geri döndüğünde…
Nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum.
Çok daha huzurlu bir hâli vardı.
Gözlerindeki ifade…
Daha az ölüydü diyebilirim.
Uzun zamandır ona baktığında seni görmezdi bile, boş bakardı.
Babamın gayret gösterdiğini görünce
hepimiz kendimizi toparlamak için çabalamaya başladık.
O iyileşmeye başladıkça ailemizde her şey tekrar yoluna giriyordu.
İbogain deneyimimden sonra Amber'ı gördüğümde
ona söylediğim ilk şey şuydu,
acı çektiğini duyduğumuz tüm arkadaşlarımızı
bununla tanıştırıp onları iyileştirmemiz lazım.
İşte… İşte böyle başladı.
STANFORD ÜNİVERSİTESİ
Marcus ve Amber'la tanıştım.
Marcus'la 30 dakika konuştum.
Mütevazı, çok düşünceli ve bana gayet normal görünen
bir adamla konuşuyordum.
STANFORD BEYİN UYARIM LABORATUVARI DİREKTÖRÜ
Sonra Amber, eşinin oraya gitmeden önce ampul bile değiştiremediğini anlattı.
Çok kötü bir durumdan normale dönmüştü.
İlgimi çeken bu oldu.
Tıpta gözünü karartıp işe koyulman gereken anlardan biriydi.
Birliğinizdeki diğer askerlere gelirsek
sizce yüzde kaçı çatışmada ölmüş, yaralanmış ya da kaybolmuştur?
Yüzde 25 ila 30.
Sıradan bir haftada ne sıklıkta başkalarından kopuk hissediyorsunuz?
İlgilenmeme, muhatap olmama gibi?
- Her gün. Evet. - Her gün mü?
Her zaman diyebilirim.
Suçluluk hissediyor musunuz?
TEDAVİ ÖNCESİ RÖPORTAJI
Sanırım. Yani eminim.
Bu ibogain üzerine yapılacak ilk insanlı nörobilim çalışması olacak.
Bugün amacımız, gazilerin muzdarip olduğu psikiyatrik nörolojik hastalıkların
tedavisinin faydasını incelemek.
Gazilerin çoğu birçok patlamaya maruz kalıyor.
Son Irak ve Afganistan çatışmalarında travmatik beyin hasarı yaygın.
TRAVMATİK BEYİN HASARI DÜNYADA TOPLAM
Bu suçluluk ve utanç duyguları askerî deneyimlerinizle mi ilgili?
- Evet. - Tamam.
Çok dert ettiğim bir konu…
SEAL timlerindeyken hayatımı sürüklediğim yol.
Yaşadığınız baş ağrıları ne zaman başlamıştı?
- 2007. - 2007.
Evet.
Genelde…
Mesela şimdi sadece tek yarım küre.
Kafamın bu tarafı hep ağrıyor.
- Peki. - Hiç geçmedi.
Bir saniye.
Ah be.
Şu tepeye koş!
MATTY ROBERTS EĞİTİM KOMUTANLIĞI GÖRÜNTÜLERİ
Silahlar havaya!
Çoğumuz bu işe giriyoruz çünkü ben buyum diyoruz.
Bunun için doğmuşum.
Oysa hayatının herhangi bir döneminde giydiğin sıradan bir ceket sadece.
Bunu çıkaracaksın. Benim açımdan…
Ceketi çıkardım.
Ben kimim lan şimdi?
İşe gidiyorum, spora gidiyorum, sonra eve gidip kanepede oturuyorum.
Sürekli geçmişe dönüyorum. Tek yaptığım geçmişe dönmek.
Bir türlü önüme bakamıyorum.
Çünkü önümdeki hiçbir şey sikimde değil.
Bir ömür böyle geçmez, bunu bilecek kadar kafam çalışıyor.
Ama bundan nasıl…
…kurtulurum bilmiyorum.
Anlatabiliyor muyum?
2018'de malulen emeklilik başladı.
Timden ayrıldım. Kaykay şirketi kurdum.
Görünüşte her şeye sahiptim.
Güzel bir karım, sağlıklı sıhhatli iki çocuğum,
güzel bir evim vardı.
Şikâyet edecek bir şeyim yoktu.
Ama ölmek istiyordum.
Timden ayrılınca
hayat amacını, sabahın beşinde yataktan kalkma hevesini kaybediyorsun.
Bu da insanı yıkıyor.
Dibe vurmuştum.
Ölümcül kanser olsam lütuf kabul ederdim.
Galiba beni artık eşi olarak değil, daha çok bakıcı olarak görüyordu.
Gecenin sonunda bitkin düşüp sadece uyumak istiyordum
çünkü işlerden tükeniyordum.
Ayrıca bir anneydim ve çocuklarımı korumak zorundaydım.
Babalarının perişan olduğunu fark ettirmeden durumu idare etmeliydim.
"Sana ne oluyor? Lütfen söyle" dedim.
"Günün her anında kendimi öldürmek istediğimi düşünüyorum" dedi.
"Şu anda da kendimi öldürmek istiyorum."
Ben de "Tamam" dedim.
Ona yardım edebilmem için bir fırsat doğmuştu
çünkü resmen yardım çığlığı atıyordu.
Bilmeyenleriniz için, geçtiğimiz iki haftada
SEAL camiası çok sevilen iki üyesinin intiharıyla sarsıldı.
V..E.T.S. PERSONEL TOPLANTISI MARCUS VE AMBER'IN STK'SI
Çok sık oluyor, o yüzden…
"Bazılarımız uçurumun kıyısından döndü" şeklinde bir kamu spotu hazırlamak
iyi olabilir diye düşündük.
Umarım birçok kişiye ulaşır,
umarım sıkıntılarla boğuşan ve belki de hayatına son vermeyi düşünen
bazı takım arkadaşlarımız henüz böyle bir şey yapmaz.
Yani, öyle işte.
- Prova edelim mi? - Hadi.
Tamam.
İki arkadaşımızı daha intihara kurban verdiğimiz son haftalar
camiamız açısından zor geçti.
Hepimiz bir şeylerle boğuşuyoruz ve bir hikâyemiz var.
Tek başınıza savaşmak zorunda değilsiniz. Omuz omuza savaşalım.
11 Eylül'den beri çatışmalarda 7.100 kayıp verildi.
Aynı zaman diliminde
bilindiği kadarıyla aşağı yukarı 30.100 gazi intiharı yaşandı.
Günde yaklaşık 22 kişi artarak gitti.
Basit bir hesap yapınca
düşmana karşı savaşta kaybettiğimiz asker ya da gazilerin
resmen 4,3 katını intihara kurban veriyoruz.
Muhtemelen 2019'un sonlarında Amber ve Marcus bir video çektiler.
DJ'le yatakta olduğumuzu hatırlıyorum ve…
Amber'ın Instagram'ında gördüm.
Ağladım.
Çok ağladım. Karım haykırarak ağladı.
Marcus'la 2003'ün sonları, 2004'ün başlarında tanıştım.
NFL defans oyuncusuna benziyordu.
Olağanüstü bir Donanma SEAL üyesi olarak tanınıyordu.
O videoda ne kadar karanlık dönemler geçirdiğini,
aslında ne kötü durumda olduğunu anlatıyordu.
Dürüstlüğüne inanamadım.
O videoyu görene kadar
SEAL timlerinde acı çeken sadece benim sanıyordum.
İşte o zaman Amber'ı aradım.
"Amber, lütfen bana yardım eder misin?" dedim.
Yalvardım. "Onu oraya yollar mısın?"
Patsy "Beni seviyorsan gidersin" dedi.
Tuhaf bir laf aslında.
Karını seviyorsan Meksika'ya gidip psikedelik kullanırsın.
Umarım bu hafta sizin için her şey yolunda gider ve…
Bence de.
- Sonrası için sabırsızlanıyorum. - Evet, ben de. Çok heyecanlıyım.
En zoru tüm ilaçları bırakmaktı.
Günde herhâlde 60 hap falan kullanıyordum.
Her şeyi bırakman gerekiyor.
İşin komiği, oraya varınca uyuşturucu testi yapıyorlar.
Ama Adderall ve uyarıcılar için. Ölmeyeceğinden emin olmak için.
- Güzel. - Öyle mi?
İbogain ile başlıyorsun.
Kamp ateşinde toplanma.
İboga bitkisine ve Bwiti geleneğine şükran yemini ediyoruz.
Ama çok yapmacık, aşırı uçuk bir şeydi. "Bunu yapacağıma inanamıyorum" dedim.
"Peki" dedim.
Kurtulmaya çalıştığımız şeylerden konuştuk ve bunları bir kâğıda yazıp ateşe attık.
Ben ateşe boş bir kâğıt parçası attım.
Kurtulmaya çalıştığım şeyi kesinlikle yazamazdım çünkü imkânsızdı.
- Neydi o? - Her şey.
İbogaini alıp yukarı çıktık, gözlükleri takıp sırtüstü yattık.
Çanak çalıp ritüeli yapıyorlardı falan.
Ve…
Yanlış yaptım sandım.
Biraz öylece yattım, kulağımda arı vızıltıları duydum.
Bunları duyacağımızı söylemişlerdi. Sonra kesildi.
Uyuyakaldım. Uyuyakaldığımı sandım.
İlaç bir aşamada seni zirveye çıkarıyor.
Sonra düşüyorsun.
Şifonyer çekmeceleri uçuşuyor gibiydi.
Gökkuşağı rengindeydiler ama anılar ve düşüncelerdi.
Birini seçip içine girebiliyordum.
Oraya dönüveriyordum. Nereye istersem. Ne istersem. Ne olursa.
Oradaydım.
Ölen arkadaşlarımı görmek istedim ama hiç göremedim.
Zaman kavramını yitiriyorsun
ama The Wonder Years setinde epey zaman geçirdim.
Dalga mı geçiyorsun? O arabaya çok para ödedim!
Fred Savage. O var, Wendy var.
TV karşısında mikrodalga yemeği yiyorlar falan, klasik.
O kahverengi kanepeye oturup öylece onları izledim.
Normal bir aile hayatı, okul muhabbetleri.
Otobüste şöyle oldu, iş yerinde şöyle yaptık.
Normal bir aile yemeği.
Büyülenmiştim.
Kendimi normal hissettirdi.
Belki de istediğim aile buydu çünkü TV izleyerek büyüdüm.
Çocuklarım için bu ortamı yaratabilirsem
hayatta benden daha iyi yerlere gelmelerini sağlayabilirim diye düşündüm.
13-14 yaşından sonrasına ait kayda değer bir anıyla karşılaşmadım.
DJ.
Ekip çalışması.
Babamı gördüm.
Beni herkesin önünde aşağıladığı, rezil etmeye çalıştığı her anı.
Askeriyeye asla giremezsin.
Her şey tekrar tekrar tokat gibi çarpıp geçiyordu.
Hele bir eve gidelim ben sana gösteririm ezik velet.
20 dönümlük çiftliğimiz vardı, arkada da koca bir tarla.
Bana çimleri biçtirirdi.
Sabahları erkenden yapardım. Çiy düşmüş olurdu.
Üç adım it, geri çek.
Saatler sürerdi. Depolarca benzin.
Virginia'nın nemini hissederdim.
Tişörtün ağırlığını bile hissederdim.
Ağaçların çevresinde açıkta kalan kökler olurdu.
O köklerden birini kestim.
Ve bir tıkırtı çıkardı.
O da bunu duydu.
Babam iri yarıydı.
115 kilo, her yeri dövmelerle kaplı.
Bana doğru son hız koşuyordu.
Ödüm bokuma karıştı, beni gebertecek dedim.
Makineyi demirinden tuttuğu gibi savurarak havaya kaldırdı
ve yere çarpıp paramparça etti.
İçinden taşan hiddeti, bana olan müthiş öfkesini hissediyordum.
Sonra o sahneyi değiştirdim.
Artık o bana değil, ben Lola'ya bağırıyordum.
Ben de aynısını yapmıştım.
Bir oyuncak evi kırdığımı hatırlıyorum, paramparça etmiştim.
Aynaya bakınca onu görüyordum.
Sonra sahne değişiyor, Patsy içeri giriyordu.
Onun duygularını hissediyordum.
…ilk gece…
Yaşadığı travmayı hissediyordum. Aslında benim sebep olduğum travmayı.
Çok üzgünüm…
Babamın annemi defalarca aldatması gibi.
Ben de Patsy'yi aldatıyordum.
Orada burada bir sürü ilişki.
Fikirlerim netleşmiş, odaklanmıştım. Ne yapmam gerektiğini biliyordum.
Eve gidip yaptığım her şeyi ona anlatacaktım.
Toplandık.
Sınırı geçtik.
O akşam beşte uçağımız vardı.
Herkes köşesine çekildi, eşlerini aradı.
"Merhaba!" falan diyorlar. Benimki sesli mesaja düşüyor.
Ev telefonundan aradım. Yok.
Tamam.
Bir e-posta bildirimi geldi.
"Instagram şifreniz değiştirilmiştir."
Bunu yaptığımı hatırlamıyorum.
Bir baktım ki hayalet hesabım.
Patsy'nin bilmediği hesap.
İlişkiler için kullandığım hesap.
Öğrenmiş.
O gece Meksika'da ibogain alacağını biliyordum.
Birden kafama takıldı,
"Dört yıl sonra neden şimdi yardım istedi?"
Buna ne sebep oldu?
E-postasına girebiliyordum.
Daha önce hiç yapmamıştım.
Ve…
Resmen şoka uğradım. Bu hissi anlatamam.
Bunu nasıl…
Yaşamayan bilemez.
Kapınızı çalıp kocanızın ölüm haberini vermeleri gibi.
Sadece ihanete uğrayanların anlayabileceği bir his.
Belli ki onu kaybetmiştim.
Benim DJ'im bana bunu yapmazdı.
Norfolk'a indim. Arabalara atlayıp dükkâna gittik.
Benimki hariç bütün eşler oradaydı.
Yukarı çıktım, ofisimin kapısını açtım.
Yerden tavana kadar yığılı 20 civarında etiketlenmiş koli vardı.
Pantolonlar, eşofmanlar, tişörtler, ayakkabılar, her şey.
Beni affetmeyeceği belliydi. Çözümü yoktu. Çok ileri gitmiştim.
Doğruca okyanus kıyısına gittim.
Küçük bir özel plajda pikabımı bir bahçe kapısına park edip
öylece oturdum.
Yaptığım her şeyi düşündüm.
Seremonide yaşadığım her şeyi, arada olup bitenleri, ördüğüm duvarları.
Tam o sırada beni aradı.
Ah be.
Yanaştığını gördüm. Beş on metre öteye park etti.
Bagaj kapağımda oturuyordum.
Başı eğik hâlde oturduğunu ve yanındaki silahı gördüm.
Sadece "Bunu bana nasıl yapabildin?" dedi.
O da ben de salya sümük ağlıyoruz.
Güneş gözlüğümü çıkardı.
Dört yıl sonra ilk defa onu gerçek anlamda gördüm.
Çünkü gözleri hep karanlıktı, üzgün ve sönüktü.
Geri çekildi, ben de "Patsy, deliler gibi pişmanım" dedim.
Oturup bana baktı.
İki saat o pikabın arkasında durduk.
Oturdu ve dedi ki…
"Anlat."
"Neyi?" "Hepsini."
"Ne var ne yok, hepsini. Her detayını."
Hayatından tamamen çıkıp onu öylece bırakmak istemedim.
Çok badireler atlatmış ve nihayet başarmıştık,
ona yardımı dokunan bir şey bulmuştuk.
Bunun için o kadar çok savaşmıştık ki
sahip olduklarımızı
ve benimle evlenmek için diz çöküp Danny'den rıza alan adamı
bırakmaya içim elvermedi.
Maalesef depresyon denen illet bana musallat oluyor.
Neden bilmiyorum ama gelip gidiyor.
Öyle günler yaşamak kötü oluyor, evet.
Psikedelik tıp bu açıdan yanlış anlaşılıyor.
Tek seferde bitiyor, bir hapla iyileşiyorsun sanılıyor.
İnsanın kabuğunu kırıyor.
Sana bomboş bir tuval sunuyor, istediğini çiz diyor.
Ama sonrasında planlar ve entegrasyon yapmalısın.
Bunları ayarlaman lazım yoksa eskiye dönmen işten bile değil.
Kabuğunu kırdıktan sonra yapılması gerekenler bunlar.
İyi görünüyorsun. Son gördüğümden daha iyisin.
Bence daha kötüyüm.
Galiba iyiyim. Bilmiyorum.
Bazı günler daha kötü geçiyor ama fiziksel kısmını geçtim.
Sadece beyinle ilgili, zihinsel kısmını düşünüyorum.
Dürüst olayım, o hâlde olmamın sebebini
büyük ölçüde 2007'deki görevimize bağlıyordum.
Bunu hiç konuşmadık. Değerlendirme bile yapmadık.
Beş dakika konuştuk, bir daha da hiç lafı açılmadı.
Sen hastanedeyken orada görüştük. Beni eve yolladılar.
Kızıl Kanatlar'ı kimseyle konuşmadım.
- Öyle. - Hiç.
Meksika'ya gitmeye ne diyorsun?
Olabilir.
Kafanın içinde hapsolmak da, ne bileyim.
Kapıyı kilitleyip anahtarı başkasına vermek gibi bir şey.
Kaç saat kalıyorsun bir de? 13-14 saat mi? Ne kadar sürüyorsa artık.
Niyetine ve ne kadar hazırlandığına bağlı.
Şimdiki aklımla bizim çocuklara diyorum ki
ilk kez yapıyor olsam hiç kasmam, kendimi salarım.
Bayağı dişli heriflerle gittik abi. Tanıdığım en sağlam heriflerle.
Feci ağır şeyler döküldü ortaya. Yani…
- Ne kadarı askerîydi? - Hiçbiri abi. Çocukluk yaraları falan.
Duyunca "Oha lan!" diyorsun.
40 senedir bu boktan yüklerle mi yaşıyorsun?
Gitmekle ilgili en büyük tereddüdün ne? Çocukluk mu askerlik muhabbetleri mi?
Galiba hepsi.
Ama içine atmak bir boka yaramıyor.
- Yine yapar mısın? - Gitmek istersen ben varım.
Kimseye güvenmem. Yakın dostlarıma sorun, söylerler.
Ama silah arkadaşım bir şey diyorsa onun sözüne güvenirim.
Yani bu manyakça hippi saçmalığı iyi geliyorsa,
onlara iyi geldiyse
ben de yapmalıyım belki.
Şu an böyle düşünüyorum.
Bitmek bilmiyor.
Matty nerede? Kaçıp saklandı mı?
Gurur duyuyorum.
- Kamera önünde altıma sıçmasam bari. - Yok canım.
Pekâlâ.
Göreve gidiyormuşsunuz gibi geldi.
Hakikaten öyle hissediyorum.
Ben gidersem Matty de gelir diye gittim.
Bana gelince,
2019'daki hâlimden kat kat iyiyim, orası kesin.
Ama her zaman daha da iyi olmak mümkün.
Bu geceyle ilgili hissiyatın ne?
- Şahane hissediyorum. - Tabii lan, alışıksın da ondan.
Bu iki değerli adama destek çıkıp yanlarında olacağım.
- Sen nasılsın Matty? - Hevesli miyim tırsıyor muyum belli değil.
- Hiç böyle bir şey yapmış mıydın? - Hayır.
Hiç mi?
Bu süreçte bazen başka insanlar belirir.
PSİKOLOG VE AMBIO KLİNİK KURUCU ORTAĞI
Bazen sesler geliyormuş gibi,
bazen de bir şeyle etkileşime giriyormuşsun gibi olur.
İlaçla böyle gidiş gelişler yaşanır.
Fiziksel olarak tüketiyor mu? Ayağa kalkamama gibi.
Zor şeyler yapmaya alışkınsanız
bence üstesinden gelmek için zihinsel direnciniz vardır
ama zor tabii.
Evet.
Tanrı aşkına. Nasıl bir işe bulaştım ben?
Pekâlâ beyler. Hoş geldiniz. Sizi ağırladığımız için heyecanlıyız.
Şeref duyduk.
Kurtulmak istediğim illetler.
Utanç, suçluluk, kendinden şüphe,
geçmiş pişmanlıklar, çözülmemiş çatışmalar.
İBOGAİN SEREMONİSİ, 1. GÜN
Bulmaya çalıştığım şey ise iç huzur.
Önceliklerimi sıraya koymak.
Önümüzdeki 40 yılda kendimi aileme ve dostlarıma adamak.
Bir günümü bile boşa harcamayacağım.
Konuşmayı pek beceremem
ama en önemli mevzu şu ki artık korku içinde yaşamak istemiyorum.
Aynen.
Marcus, birkaç kez bu yoldan geçmiş biri olarak
bir öğüdün var mı?
Beş yıl önce ilaç bana yol gösterdiği için her gün minnettarım.
Bunu sevdiğim arkadaşlarımla, kardeşlerimle, takım arkadaşlarımla
paylaşabildiğim için de.
Mutlu olmayı ve iyi bir hayat yaşamayı hak ediyorsunuz.
Bu güce sahipsiniz ve bu gece iyileşmenizi diliyorum.
Kızıl Kanatlar olayını hiçbir zaman tam olarak sindiremedim ve…
Uzun zamandır aynaya bakamadım.
- Tamam mı? - Tamam abi.
- İyi yolculuklar. - Sağ olasın.
Silah arkadaşlarının cesetlerini taşıyorsun.
Bunu aşamıyorsun. Hiç geçmiyor.
Sonrasında tekrar göreve gittiğime inanamıyorum.
Akılalmaz.
Timci olmak benim her şeyimdi, şimdiyse tek istediğim siktirip gitmesi.
Daha önce alamadığım cevapları bulmak istiyorum galiba.
Bir grup insan gördüm.
İçlerinden biri uzaklaşmaya başlıyor.
Aynaya bakmak gibiydi.
O bana bakıyor, ben ona bakıyorum.
Bu tekrar tekrar oldu.
Sonunda kusana kadar.
Dışarıda biri öyle suratıma baksa "Mesele çıkacak" derim.
Belki de egomdu.
Egon dünyada kendini nasıl algıladığındır.
Deneyimlerinle işlenir, şekillenir.
Of, tam bir canavar.
Artık onu sevmiyorum.
- Gergin olmam normal mi? - Evet.
- Evet.
Tecrübeli olmama rağmen gerginim.
Şöyle diyeyim, ibogain âdeta kum püskürterek içini dışını temizler,
sonra 5-MeO gelip nazikçe cilalar.
5-MEO-DMT TEDAVİSİ, 3. GÜN DİĞER ADIYLA "KURBAĞA"
Öz benlik okyanusuna ayak basmak gibi.
Her şeyle aramızdaki bariyeri yıkmakta çok iyi bence,
zaten bu sadece psikolojik bir engel.
PSİKEDELİK KOLAYLAŞTIRICI & ORTAK KURUCU
Çalıştığım çok iyi bir uzman demişti ki
"Patlayacak gibi olabilirsin. Patlayacak gibi!
Ölecek gibi olabilirsin. Ölecek gibi!"
Burada amaçladığımız işte bu.
Teşekkür ederim.
Ha siktir…
Her şeyin başı sevgi be abi.
Ah, işte hep bunu hissetmek istedim.
Gel buraya. Tanrı'ya şükür.
- Evet. - Çok teşekkürler.
- Bunun için çok sağ ol. - Ne demek.
- Çocuklarım sana minnettar. - Ne demek.
Seni seviyorum kardeşim. Seni seviyorum dostum.
Ah be.
Daha önünde çok iş var ama helal olsun dostum.
Bırak gitsin.
Tamam, yeter.
İçinde kal.
Hiç bilmiyorum.
Hâlâ içindesin.
- Bu hiç hoşuma gitmedi. - Geçecek.
- Hâlâ savaşmak istiyorum Marcus. - İyisin abi.
İyisin.
Askerlikle ilgili olmaz diye tahmin ediyordum da
bu şekilde olmasını beklemiyordum.
Sanki bir odadasın ve beklentiler karşında şöyle duruyor.
"Bunun icabına bak" diyorsun. "Sorunlarım bunlar. Bu ve bu."
Kurbağanın etkileri devreye giriyor.
Bunlar daha perdeymiş meğer.
Onları araladın mı şöyle oluyorsun…
"Bunları boş ver. Arkanda ne var?"
"Şu kapkalın zincirlerle sarılı, örümcek ağlarıyla kaplı,
yerlere pisliğini sızdıran arkadaki paslı, leş kutu var ya?
İşte ondan konuşacağız. Asıl mesele deminkiler değil, bu."
Sikeyim!
Bir sürü boktan şey vardı içinde.
Çocukluktan kalma şeyler. Travmalar.
Ailemin bundan haberi yoktu.
İnanmayı uzun zaman önce bıraktım.
İnancım uzun zaman önce yıkıldı.
Korkmaktan bıktım abi.
Hatırladığım tek şey bu.
Sen korkusuzsun.
Bitti.
Bitti Matty.
Uzun zaman önce.
Uzanmak ister misin?
- Sadece burada olmanızı istiyorum. - Tamam. O zaman gitmeyiz.
Biraz deneyiminizden bahsetmek ister misiniz?
Sonlara doğru bana ruhumu gösterdi.
Bedenimi ve bilincimi gösterdi. "Yeniden bütün olmaya hazır mısın?" dedi.
STANFORD BEYİN UYARIM LABORATUVARI
Sonra da metafiziksel olarak beni birleştirdi.
Ben savaş alanında karşı tarafta olan genç adamların
gözünden gördüm.
Bana diğer taraf gösterildi.
Çocukları istismar etmeseydik bir ordumuz olur muydu diye düşünüyorum.
Şimdi aklımda bu soru var.
TEDAVİ SONRASI RÖPORTAJ
Tedaviden beri hiç moral bozukluğu yaşadınız mı?
Hayır.
Hem de hiç.
Hiç.
Peki aynaya baktığınızda bir fark görüyor musunuz?
Evet, kendimi seviyorum.
Sabah dişlerimi fırçalarken "Seni seviyorum" dedim.
Elimde değil. İçimden taşıyor.
Gözlerimde çocukluğumdan beri görmediğim bir ışık var.
Teşekkürler.
TSSB BELİRTİLERİ BAŞLANGIÇ - HEMEN SONRA - BİR AY
Deneklerin büyük çoğu tedaviye cevap vermekle kalmayıp
hafif şiddette TSSB olarak kabul edilen değerin bile altına düştüler.
Hafifledim.
Vücudumdaki tüm gerginlik geçti. 12 yıldır süren baş ağrım geçti.
Bir de sanki…
Beynimin yenilendiğini hissettim. Büyüyor gibiydi sanki.
Son konuştuğumuzdan beri kendinizi eleştiriyor musunuz?
Suçluluk, başarısız hissetme, kendini yerme?
Hayır.
Suçluluk, başarısız hissetme, kendini yerme?
- Kendine yüklenme? - Hayır.
Kendinize zarar verme ya da ölme isteğiniz olmuş muydu?
Bu konuda hisleriniz ne? Değişiklik var mı?
Evet.
Vay be.
O kesinlikle geçti.
O noktaya geldiğime inanamıyorum.
Evet.
Bize daha geniş bir örneklem lazım.
Ayrıca ölçüm zamanları sıklaşırsa daha iyi olur.
O zaman esas durumla ilgili daha iyi bir fikir ediniriz.
Bu ilk deneme.
Daha çok işimiz var.
Ama zihni bu seviyede onarabilen
bir araç olması
duyulmamış bir şey.
TEDAVİDEN ALTI AY SONRA
Evet, nasılsın merak ediyorum.
Meksika beni fena hırpaladı.
TERAPİST
Ama her şeyle aramda bir bağ hissettim.
- Evet. - Her şeyle.
Ve ben…
Uzun zaman önce terk ettiğim inancıma tekrar yöneldim.
Ölüme çok yaklaştığım oldu.
Ölüm dehşet verici
ama Meksika'dan sonra şunu da anladım ki
ben yaşamaktan daha çok korkuyormuşum.
Çocukluğumdan beri öyle oldu.
Yaptığım her şeyi tetikleyen buydu.
Bu işi seçtim çünkü korkutucu olmak, tehlikeli olmak istedim.
Öyle biri olmak istedim ki…
Asla kurban durumuna düşmek zorunda kalmayayım.
Anlıyor musunuz?
Bunu yaparsam hiç korkmam sandım.
Artık korkmama gerek kalmaz sandım. Bu da koca bir yalandı.
Yalandı.
Ben hep… Yine de korkuyordum.
Bence hepimiz gerçekten masum doğuyoruz.
Sonra hayat devreye giriyor.
Kafamızdaki sesi dinlemeye başlıyoruz. Sonra da bizi ele geçiriyor.
Kötü bir ruh hâline girdiğimde
orada tutsak olmak yerine gözlemci olarak duruyorum.
Artık orada hapsolmam gerekmiyor.
Gel bakalım çılgın.
Yaklaşık 400 gaziye hizmet verdik.
Bu yıl 125'e ulaşma yolundayız.
Yeniden yaşamla bağ kurdular,
hayatlarının tekrar amaç ve anlam kazandığını hissediyorlar.
Ayrıca desteklediğimiz her gazi sıkıntı çeken üç beş gazi daha tanıyor.
Bütün arkadaşlarına anlatmak istiyorlar.
N'aber oğlum? Nasılsın?
BİR TANIDIĞINIZ YA DA SİZ İNTİHARI DÜŞÜNÜYORSANIZ
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM'DAN BİLGİ VE DESTEK ALABİLİRSİNİZ
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya