Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[tajemnicza muzyka]
Czego to człowiek nie zrobi dla pieniędzy, co?
[dramatyczna muzyka]
[męski głos] Niesamowite. Jak dostaniesz w spadku milion złotych,
a ktoś inny z twojej rodziny dwa,
to czujesz się, jakbyś przegrał milion.
Ale od początku.
W ferie pojechaliśmy na odczytanie testamentu wuja.
Dawno nie mieliśmy kontaktu,
choć z tego, co pamiętałem, był nietuzinkowym gościem.
Wuj był szpiegiem i znał Billa Gatesa, który…
Józka, przestań!
[cicho] …też był szpiegiem.
A wiecie, co ma na twarzy tajny agent, jak wyjdzie słońce?
Szpiegi.
[mężczyzna się śmieje]
Wuj prowadził pierwszy polski teleturniej.
- [mężczyzna] No. Hm. - Dawno temu.
[mężczyzna] A potem zajął się konstruowaniem wynalazków.
Jakich?
[mężczyzna] Nie wiem, jakichś. Podobno to on wymyślił PESEL.
Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności?
Zaczipował ludzi, zanim to było modne.
Dobra, gramy w rejestracje?
[robi wydech]
[męski głos] Dzieciaki nie chciały jechać. Ale taki był wymóg wuja.
„Rodzina musi się stawić w komplecie”.
[tajemnicza muzyka]
[trzask drzwi auta]
[nadjeżdżające auto]
[pisk opon]
Żadnych grześków.
[męski głos] Do spotkania doszło szybciej, niż myśleliśmy.
[muzyka klasyczna z głośnika auta]
[trzask drzwi auta]
Natalia?
To Natalia jest, moja kuzynka.
- Dawid. - No cześć!
Cześć.
[Natalia chichocze]
- [mężczyzna] Karol! - [Karol] Co?
Rękawiczki załóż.
Karolek?
Aleś ty wyrósł!
Nie, to ja jestem Karol.
- Fortuna. - [śmieje się]
- To też jest Karol, ale inny. - [Dawid] A, cześć.
- [Karol F.] Cześć. - No. Tak. Nie lubi ludzi dotykać.
- Pocovidowe akcje. - Cześć.
A to jest Gustaw.
- Cześć. - Mój syn.
[całowanie]
[matka] Nie patrz się.
[stłumiona muzyka hiphopowa z głośnika]
Zawsze działa.
- Gustaw, mój chłopak. - Dzień dobry.
A! Cześć.
[całowanie]
- Karol! - Też przeważnie działa.
Karol, mój narzeczony.
[Natalia się śmieje]
A to Zosia, moja żona.
Zosia.
[puka w szybę] Pomachajcie!
- Kopę lat, co? - [chichocze]
[Karol robi wydech, wzdycha]
Straszne, co się stało, prawda?
[obaj] Co się stało?
- Wuj umarł. - Aaa.
- Tak. Tak. Tragedia. - A! No.
- Masakra. - Przykra sprawa.
[Karol furkocze ustami]
[zgrzyt, pisk kasy]
Co do domu pana Władysława,
tam będzie taka tabliczka.
Mmm, „uwaga, teren zaminowany”.
Ale to nieprawda.
Chyba.
- O Jezu! Przepraszam. - [Natalia] O!
- Ojej. Nie, nic… nic się nie stało. - [wstrzymuje dech]
- Wiesz, ile to kosztowało? - [Karol F.] Niechcący.
Zapomniałam, że plamy zrobione niechcący
same schodzą.
[butelka furkocze]
O, przepraszam!
- [prycha] - [głośny brzdęk]
- ♪ Ale jest bajecznie ♪ - ♪ Łał ♪
- ♪ Natrę się złotem jak jęczmień ♪ - ♪ Co? ♪
- ♪ Mimo że to niekonieczne ♪ - ♪ Ach ♪
♪ Po trzydziestce będę w Forbesie W pierwszej trzydziestce… ♪
A jakim samochodem wuj tutaj przyjeżdżał?
Jakimś starym czy…?
Przeważnie rowerem.
Miał taki oldskulowy, wigry 2. [śmieje się]
- [śmieje się] - No, chyba że to była niedziela.
To wtedy wyciągał bentleya.
- Albo ferrari. - [bierze wdech]
Albo jaguara.
Jedź!
[głos Dawida] Duży spadek nawet z normalnej rodziny
może zrobić wariatów.
[pisk opon]
A z nienormalnej?
[pisk opon]
Sami zobaczycie.
Co żeś znowu zrobił?
Rodzinę spotkałem. [chichocze]
Dobra, ruszaj.
- [rozruch silnika, silnik nie zapala] - [spokojna muzyka westernowa]
No jedź!
No już, no. Nie wszystko jest wyścigiem.
- [pisk opon] - [muzyka westernowa nabiera tempa]
[pisk opon]
[trąbienie klaksonu]
[pisk opon]
[trąbienie klaksonu]
[trąbienie trwa nadal]
[trąbienie klaksonu]
[ryk silnika]
[trąbienie klaksonu]
[tajemnicza muzyka]
[pisk opon]
[głos Dawida] Owszem, zamieniliśmy się z Zosią na stacji,
ale to była wspólna decyzja.
Witam. Skoro zjechała się już cała rodzina…
[głos Dawida] To lokaj wuja.
Typ człowieka, który potrafi wyjść z domu bez spodni.
Ale nie da się na niego gniewać, bo na koniec okazuje się…
- [bezgłośne] - …że wyszedł kupić twoje ulubione lody.
Już otwieram garaż.
[syk drzwi do garażu]
Proszę zaparkować w garażu.
Zapowiada się straszna zawierucha.
[tajemnicza muzyka gra dalej]
[szepcze niezrozumiale]
- A co się tak właściwie wujowi stało…? - Na pewno wszyscy głodni po podróży.
Zapraszam na obiad.
Testament odczytamy wieczorem. Zapraszam.
- [Karol] Okej. Dobrze. - Szybko.
- [Karol F.] Dziękuję bardzo. - Ej, to słuchajcie.
Ostatni raz w tym składzie
spotkaliśmy się ile?
- E… Piętnaście…? - Dwadzieś…
Nie, poczekaj, ja byłem, przed mat…
Trzydzieści lat temu!
- Ja nawet tyle nie mam. - [Dawid i Karol się śmieją]
- [Dawid i Natalia się śmieją] - [głos Dawida] Karol, bratanek wuja.
Marketingowiec w firmie średniego szczebla. Ma gadane.
A to jego narzeczony, też Karol.
Jeździ na Uberze albo, jak sam to nazywa, jest psychologiem.
Siostrzenica wuja, Natalia.
Znana autorka kryminałów.
Czytałem wszystkie, choć uważam, że jest tam za dużo seksu.
Jej chłopak, Gustaw. Wiem, co myślicie.
Różnica faktycznie jest spora,
jest od Natalii o prawie 20 centymetrów wyższy.
Nie wiem, co Gustaw robi, ale wbrew żartom mojej żony, nie maturę.
To ja, Dawid.
Nauczyciel, czyli jak mówi małżonka,
zarabiam mało, ale przynajmniej moja praca nikogo nie obchodzi.
Żona Zosia, urzędniczka skarbowa.
Czasem mówię, że to cecha charakteru.
Ale nigdy przy niej.
Córka, Józefina, ma 16 lat,
chociaż, szczerze, wolałbym, żeby znowu miała cztery.
I syn Henryk. Ma 13 lat i nawet jeszcze nie wie,
że to on będzie prawdziwym bohaterem tej historii.
- [tajemnicza muzyka] - Jacht.
- Słucham? - No przepraszam.
Myślałam, że każdy mówi, co sobie kupi za pieniądze ze spadku.
[śmieją się]
No, ciekawe, jak wuj to wszystko podzielił, nie?
Na pewno po równo.
[parska] Nigdy nie jest równo.
Większe mieszkanie.
Z balkonem.
[Karol F.] No, my jeszcze w tym roku emigrujemy.
- Miał być Hamburg, ale… - [Natalia wstrzymuje dech]
…w takim wypadku nie wiem. Może Portugalia?
[śmieje się] Tak że zapraszamy wszystkich od razu tutaj na parapetówkę.
[Zosia] O! [śmieje się]
Dzieci też? [śmieje się]
[bezgłośne]
Ale co pytasz, czy co? Czy… Czy kupimy sobie też dziecko?
- [chichocze] - Yyy… Nie. Mmm.
Chodziło mi o to, czy z dzieć… [mlaska]
Znaczy…
[bierze wdech] A wy jesteście za adopcją gejów?
[zacina się] Pytasz, czy chcemy adoptować geja?
Yyy, nie. [parska]
- Nie, nie. Chodziło mi ot tak. - [parska]
Z ciekawości po prostu. [zacina się] Czy istniejecie w tym dyskursie…
- Za nowe, szczęśliwe życie! - Tak.
- Tak, właśnie, wypijmy za to. - Pieniądze szczęścia nie dają.
Łatwo mówić, jak się ma.
Ale słuchajcie, my nie mamy, a jesteśmy szczęśliwi. [śmieje się]
- Takie, no… No… - Jedz.
[mruczy, chichocze]
Znaczy, wiecie, chodziło mi o to,
że… jakby… są rzeczy ważniejsze niż pieniądze.
Typu rodzina, dzieci, tak?
Bez dzieci nie można być szczęśliwym?
Nie, można! [zacina się] Znaczy, wiadomo, to… [parska]
Wy nie możecie. Ale wy…
A dlaczego nie możemy? Bo co?
Bo za często dajesz w szyję i nie możesz zajść w ciążę.
- [łoskot, brzdęk] - [Józka] O czym wy mówicie?
Ile wujek mógł zostawić?
Wierzycie, że Bezos
jest najbogatszym człowiekiem na świecie? Najbogatsi siedzą cicho
i wszystko kontrolują.
- Józefino. - Tak, tak. Masz rację.
[brzdęk odkładanych sztućców]
Chodź do pokoju.
Przejrzymy sobie najnowsze oferty kupna dzieci.
[Karol] O, super.
- [odsuwanie krzesła] - [brzdęk odkładanych sztućców]
Już jako dziecko był bardzo dziwny.
I nie to, że jestem homofobką. Nie mogę być, skoro miałam męża…
geja. Och!
- [Karol F.] Ale kto, Dawid? - No.
Jego zdjęcie powinno być w Wikipedii pod hasłem „Janusz”.
Heh, ciekawe, na kogo głosował. Co, myślisz, że…?
Mmm. Bez przesady. Chociaż kogo to obchodzi w ogóle?
Ej, krzywo to stoi.
- [Karol F.] That’s what he said. - [Natalia mruczy namiętnie]
[wzdycha] Chodź, chodź, chodź, chodź.
A jak ty byś nazwała swój jacht? [mlaska]
Natalia swój powinna nazwać Gustaw, bo za jednego i za drugiego musi płacić.
[Dawid się podśmiewa]
Może jednak nie jest z nią dla pieniędzy.
Morze jest szerokie i głębokie.
I pływa w nim jacht Gustaw.
Bo jest z nią dla pieniędzy.
O. Tnący brzytwy się chwyta.
- Chciałaś autograf wziąć. - Aaa, przestań.
Ile ona ma lat? Że z takim smarkaczem.
- Jeszcze ich w nocy usłyszymy, zobaczysz. - Uważaj! Oj, oj!
- [Zosia] No i co się stało? - [Dawid] Ale koszule moje…
- [Gustaw stęka] - [strzykanie kości]
- [Karol F.] A daj spokój. - [Karol] A ta ich córka?
- Dobra wariatka. - Sratka!
Nie o to mi chodzi. Dzisiejsze nastolatki mają sto razy gorzej.
Pomyśl, ile głupich sytuacji ty zrobiłeś w życiu.
Wtedy fartownie nie było żadnych telefonów, żeby to nagrać.
[śmiech]
[męski głos z głośnika] Według jego teorii paski zostawiane przez samoloty
są tak naprawdę związkami chemicznymi
rozprzestrzenianymi po to, aby kontrolować populację.
[muzyka z telefonu]
- Co to? - Weź się!
- Co więcej, twierdzi… - Jezu.
…że przez owe chemtrails…
- Co?! - Nic.
…żaby stają się homoseksualne.
[metaliczny szczęk, zgrzyt]
Kurczę, dawno nie robiłem biceps.
A jak on to wszystko przepisze temu Dawidowi?
Nawet jeśli. Słyszałeś harcerzyka, podzieli równo na trzy.
- Co ty mnie nagrywasz? - Nie.
[Natalia] No, miśku, nic się nie stało.
A jak on wszystko temu Dawidowi przepisze?
No to i tak dostaniemy jedną trzecią.
Ale jedna trzecia z tego to i tak jest bardzo dużo.
To było pytanie retoryczne.
A ty co, szukasz przyborów do szycia?
Nie. Ale chyba nie ma nic złego w zabieraniu ich do domu?
Hm. I ręczników też?
Aj, już przestań być taki Strażnik Teksasu.
- Przyjmuję to jako komplement. - I super! I już!
- I nie przerabiajmy tego po raz setny. - [Dawid wzdycha]
- [ponura muzyka] - Kiedy powiemy dzieciom?
Nie wiem.
W przyszłym tygodniu widzimy się z Lekarzem.
[bicie zegara]
- [napięta muzyka] - [rozcinanie koperty]
[metaliczny klekot, grzechot]
[szelest papieru]
Tylko kilka zdań.
- Dobry znak. [pociąga nosem] - [prycha]
[lokaj] „Droga rodzinko.
- Szkoda, że spotykamy się… - [cicho] Józka!
- …w takich okolicznościach. - [cicho] Przestań! Uspokój się.
Nie będę was zanudzał zza grobu, a więc od razu.
Wszystkie oszczędności oraz pieniądze ze sprzedaży posiadłości,
szacowane łącznie na dziesięć milionów złotych…
- O Jezu! - …przekazuję…
na lokalny dom dziecka”.
[wzdycha łagodnie]
Że…
[zacina się] …co?
Co, Disneyland im zbudują?
[lokaj] „Dodatkowo przygotowałem dla was grę…
[oddycha głęboko]
…w której nagrodą są prawa do wszystkich moich patentów i wynalazków.
Wszystkiego dobrego, wasz Władysław”.
- To trzeba podrzeć. - [Karol F.] Mówiłem – wariat.
Zostaw mnie!
Oszust. Nie wariat.
Proszę bardzo, to tablet do jutrzejszej gry. Proszę.
Pan se sam gra.
[tajemnicza muzyka]
[krzyczy]
O kurwa!
[Karol krzyczy]
- A co się dzieje? - [Władysław się śmieje]
[oddycha drżąco]
[Władysław] Witam, rodzinko.
Yyy… Wybaczcie.
Wiem. Zagrałem może trochę za mocno ze śmiercią i testamentem.
No, może.
No. Ale przyznajcie, to był jedyny sposób, żebyście wszyscy tu przyjechali.
[zacina się] Ale po co?
[smutna muzyka]
Czy wuj umiera?
- Nie. Chyba nie. - [śmieją się]
Po prostu po latach spędzonych w samotności… [bierze wdech]
Prawie w samotności.
Po co ja to wszystko robię?
Dla kogo?
Chciałem, żebyście nie popełnili mojego błędu.
Przyjechali tutaj, nawiązali kontakt,
poznali się, zanim będzie za późno.
[śmieją się]
Wasze miny, jak padło o przekazaniu na dom dziecka…
Nie no, szczytny cel przecież, no.
[Władysław] No. Ale nie ma co.
Jutro czeka nas fajna gra.
Długo nad nią pracowałem.
Będziemy się świetnie bawić.
Start: punkt dziesiąta.
Mam pytanie. [mruczy]
Przepraszam, to teoretycznie.
Chciałam zapytać, yyy, czy te patenty wuja, yyy…
Mniej więcej tak ile są warte?
Mmm, mój Boże, nie wiem. Dziesiątki milionów. [chichocze]
Rozmawiałem z kilkoma agencjami.
Wszyscy są bardzo zainteresowani.
Ale na spokojnie.
[bierze wdech] To są poważne decyzje.
- [jęczy] - [krzyki]
- Jezus Maria! - Jezu!
[wrzeszczy]
Ostatni wynalazek.
Cienki jak zwykły podkoszulek, wytrzymały jak kevlar.
Jest kuloodporny?
Na całe szczęście tak.
Ej, Józka…
To jest jakiś mindfuck.
- Dokładnie. - No.
Skoro wszystko jest jasne, to kto się czego napije?
- Coś mocnego poproszę. - Oj, tak.
[zgrzyt]
Essa. Niezły sztos to wszystko, nie?
- No, czad, opór, frugo. - Przestań.
[pstryknięcie migawki]
Mój projekt. Oddasz, jak ułożysz.
Umawiamy się?
Super. [chichocze]
- Co ty mówisz? - Dziękuję.
Rodzinko, na mnie pora. Jutro dzień pełen wrażeń.
- Czyli rozumiem, że… - [cmoka]
…jutro gramy o dobrą zabawę?
Pożyjemy, zobaczymy.
Ale tak, ostatnio zdrowo się odżywiam,
więc na spadek przyjdzie wam jeszcze poczekać.
- [stęka] - Nie no, wujek.
- Tak. - [śmieje się]
Oczywiście.
Niełatwo jest sprawić, żebym przeklął, ale…
Wuj jest popier…
- …bany, no! - Nie da się tego inaczej powiedzieć.
Jest świrnięty po prostu!
[wzdycha, furkocze ustami]
No ale… z drugiej strony
może fajnie będzie jednak razem coś jutro porobić.
[Zosia] A wiesz, że masz rację?
Wuj kiedyś naprawdę umrze.
Warto być z nim w dobrych stosunkach do tego czasu.
No wiesz co. Przerażasz mnie.
Karpacz jest niedaleko. Pamiętasz tamten hotel?
No. Przez cały weekend nie wychodziliśmy z pokoju.
No, strasznie mnie coś wtedy struło.
Nie wiem, jak chcesz, to możemy jechać nawet teraz.
No wiadomo, że nie będziemy grali w żadną grę. Rano wracamy.
Co ty robisz?
Obliczam, ile wydaliśmy na benzynę.
Wychodzi, że zrobiliśmy imprezowy kurs do Sopotu. [prycha]
- Co? - No, taki inside joke uberowy. Że drogo.
Twój penis to inside joke.
[śmieje się udawanie]
[szczęk]
- [skrzypienie] - [muzyka elektroniczna z głośnika]
[męski głos z głośnika] A prawda jest taka, że Beyoncé nie żyje od 20 lat.
- Hej, Józka. - W tym czasie, podobnie jak prezydent…
Józka!
…została zastąpiona przez kilka sobowtórek.
[wzdycha, głośno wydycha]
Nie dajcie się zwieść pozorom.
Nic nie jest takie, jakie jest wam przedstawiane.
[czarująca, tajemnicza muzyka]
No co?
- Bardzo seksi. - [prycha]
[Natalia bierze wdech]
[wydycha]
[Karol stęka]
Co ty, gronostaja upychasz?
[Karol stęka]
[głuchy szum]
- [Henryk] Józka! - [Józka] Co?
[Henryk] Nic nie widzę.
Jezu, no bo to musisz złożyć jak z lustrzanym odbiciem.
Dopiero wtedy widać kosmitę.
To jest prawdziwy kod da Vinci.
[mruczy wątpiąco] To jest jakaś ściema.
Bo ostatnio słyszałem, jak tata pyta mamy: „Kiedy im powiemy?”.
Yyy… Mama jest w ciąży czy coś?
Rodzice chcą nam powiedzieć… Yyy…
Oni chcą nam powiedzieć, że…
Że jesteś głupi. [parska]
Pa!
[głos Dawida] Kiedy myśleliśmy, że to już koniec niespodzianek,
okazało się, że to dopiero początek.
- [kobiecy wrzask] - [tajemnicza muzyka]
To krzyk Józki. Wuj Władysław nie żyje.
Znowu.
Zapomniał, że ma normalną koszulkę, i sam się dźgnął?
Nie patrz.
[wstrzymuje dech]
Nawet ja bym czegoś takiego nie wymyśliła.
[Karol] Ale to może jest kolejny żart, nie?
[bicie zegara]
Trzeba sprawdzić, czy…
Co?
No wiecie, czy na pewno…
- No to masz bliżej. - No.
[smutna, napięta muzyka]
[Natalia] Wuju…
Wuju!
Nie oddycha.
Jezu. Dzwoń po policję.
[Natalia] Tylko niczego nie dotykajcie.
To straszne, co się stało.
[otwieranie, zamykanie drzwi]
Wuj nie żyje.
[podśmiewa się] Żyje, żyje. To pewnie nowy żart.
Nie no, właśnie chyba tym razem nie.
- [smutna muzyka] - [bierze wdech]
[bierze wdech] To nygus.
[mlaska, bierze wdech]
Kiedyś założyliśmy się…
kto umrze pierwszy.
[bierze wdech]
Wygrał.
[dzwonek do drzwi]
- [ponura muzyka] - [szum wiatru]
[niecierpliwe dzwonienie do drzwi]
[otwieranie drzwi]
- [lokaj] O, panowie policjanci. - O!
- [lokaj] Yyy… - [Dawid się śmieje]
Szybko panowie przyjechali.
No właśnie. Nie wiem, co już wam powiedziano, ale…
Proszę opowiedzieć od początku.
Jakbyśmy nic nie wiedzieli.
[wydycha] Dobrze, to zapraszam.
To było tak, jeżeli chodzi o tak zwaną kolejność zdarzeń.
O dziewiątej córka moja…
- [pstryknięcie migawki] - …Józefina.
Yyy, więc ona weszła do kuchni i znalazła po prostu ciało wuja.
O, proszę, proszę tutaj. Tu.
[Józka] Chodź.
[zalotna muzyka]
Dzień dobry.
A państwo co tu w ogóle robią?
Przyjechaliśmy wczoraj na odczytanie testamentu.
Kogo?
[Karol F.] „Czyjego”.
- Co? - „Czyjego”.
- Karol, no… - No nie „kogo” testamentu.
- Tylko „czyjego” testamentu. - Testamentu wuja.
Jak wczoraj, jak go przed chwilą znaleźliście?
[podśmiewa się] No, wuj lubił zaskakiwać, yyy…
Proszę.
Skoro bogaty wuj was, można powiedzieć, oszukał,
to niekoniecznie musiała być, jak to pan określił, tragiczna pomyłka.
Ale co pan sugeruje?
Zamordowanie.
[robi wydech]
- [wstrzymuje dech] - [policjant] Śnieg pada od wczoraj.
[cmoka językiem] Nie widzieliśmy żadnych śladów opon.
W środku nie, ale na zewnątrz wszystko jest obkamerowane.
Ej, tu coś pisze. Chyba krwią.
Wygląda jak buźka.
[Gustaw] Uhm. Albo literka „k”. Jak Karol.
[zagadkowa melodia]
- [zagadkowa melodia] - [Józka mruczy z obrzydzeniem]
[jęczą obrzydzeni]
No niestety. Keczap.
Zadowoleni? Przecież ja tego nie zrobiłem.
A jakbym zrobił, to ja się brzydzę krwi, więc prędzej bym udusił albo nie wiem,
zrzucił ze schodów, bo…
[intrygująca muzyka]
[prycha]
Ja też nie, no co wy! Przecież ja nie dotykam ludzi!
No, teoretycznie nożem to się nie dotyka, nie?
[Karol F.] No dobra, ale to i tak nie ja.
No, ja też nie.
- Ja też nie. - [Zosia] Świetny pomysł.
Może niech każdy powie, czy to on zabił, czy nie.
I ten, co się przyzna, jest mordercą. [parska]
[podśmiewa się]
To nie byłem ja.
[zacina się] Ja też nie.
No… [śmieje się]
…ja też nie.
Nie ja.
Ja nie zabiłam. Zadowoleni?
Zaobserwowałem każdego.
Komunikaty niewerbalne mówią więcej niż słowa.
Jak się umie odczytywać, to od razu wiadomo, kto kłamie.
No i kto kłamie?
Nie wiem.
- Czyli w domu jesteście tylko wy? - [policjant] No i my.
Yyy… Dobrze.
To najważniejsze: musimy zabezpieczyć przedmiot spadku.
Te patenty to gdzie one się znajdują?
Władysław był bardzo ostrożny w tej kwestii.
Nie ma gdzieś jakiegoś USB?
To plotki. Władysław nigdy nie współpracował z SB.
- [łoskot] - [szum wiatru]
Muszę pozamykać okna.
[łoskot]
Dopóki nie ustanie ta zawierucha,
jesteśmy oficjalnie odcięci od świata.
[sygnały powiadomień, wibracje]
- [Karol F.] O, alert. - Śledzą nas.
Yyy, dla bezpieczeństwa dochodzenia
proszę o oddanie wszystkich telefonów komórkowych.
Dlaczego?
Bo morderca jest między wami.
„Wśród was”.
- Co? - Nie „między wami”.
Tylko „morderca jest wśród nas”!
[ponura muzyka]
[policjant] A ponieważ jesteśmy całkowicie odcięci od świata,
śledztwo przeprowadzimy tutaj na miejscu.
- Natalia, ty długo znasz Gustawa? - Słucham?
Poczekaj, poczekaj. A ty jak długo jesteś z Karolem?
Ale… Sześć lat.
Znaczy z roczną przerwą.
- Nie o to chodziło. - [Natalia] Wiem, o co.
- To mów. - Błagam cię.
- To nieelegancko. - [Karol] Spokojnie.
Ale co: spokojnie? Co: spokojnie? Spokojnie, no!
A widziałeś dokumenty o mordercach? Oni są tacy grzeczni.
- Tacy są spokojni. - [parska, śmieje się]
Tata to nie zabiłby nawet młodego Hitlera, gdyby mógł się cofnąć w czasie.
Cisza.
Ale za to Natalia
zna chyba wszystkie sposoby na zamordowanie.
- Zatarcie śladów… - Kochanie.
Pani z urzędu skarbowego
będzie mi mówiła, co ja… Czy ja mogę, czy nie mogę…
Cisza!
[napięta melodia]
Ja rozumiem, że wy zdajecie sobie sprawę, że teraz ten testament,
napisany dla żartu, nabrał mocy prawnej?
Jest wyrażona wola, podpis.
Wszystko idzie na dom dziecka.
A ten, który wygra grę, naprawdę dostanie w spadku patenty.
Ale nie będziemy chyba grali w jakąś grę, kiedy ciało wuja leży w kuchni.
- [Karol] Nie no. - [Gustaw] Wiadomo. Nie no, tak.
- [cicho] Co robimy? - No co, no…
Możemy się umówić, że nikt nie będzie grał
i się podzielimy po równo.
Wiesz, jak będzie? My nie zagramy, a oni zagrają i zero dostaniemy.
Oj… No.
Nie no, w ogóle wiesz… Patrz na mowę ciała.
Dawid nie odpuści. Wiesz, że ja widzę tylko dobro w ludziach.
To nie ludzie, to hieny.
Czyli nie chcemy tego robić, ale zrobimy to dla wuja, tak?
[głos Dawida] Nie pochwalałem tej decyzji, ale Józka ma czasem rację.
Ludzie robią dużo dziwniejsze rzeczy za dużo mniejsze pieniądze.
[sygnał tabletu]
[głos Władysława] Dawid, Zosia, Józka, Henryk, Natalia, Gustaw, Karol, Karol.
W szeregu zbiórka, kolejno odlicz!
Żartuję. Mam nadzieję, że się wyspaliście. i jesteście w dobrych humorach,
ponieważ zaczynamy grę.
[bierze wdech] Pierwsza zagadka: co lubię prowadzić najbardziej?
Kombinujcie i widzimy się za chwilę. Hej.
„No money, no problems”.
- Co? - Taka piosenka była.
Pieniądze nie zmieniają ludzi. Pokazują tylko, kim zawsze byli.
Co pan tam robi?
Proszę nic nie ruszać. Miejsce… [zacina się] …zbrodni.
Chwila.
Ubrudził się pan.
Keczapem.
- [ryk silnika] - Ja bym to lubił prowadzić najbardziej.
- [chichocze] - [policjant fiuka] Jak idzie?
[wstrzymuje dech, wzdycha]
Wygląda na to, że gra polega na znajomości rodziny, więc idzie słabo.
[silnik gaśnie]
Na czternastą planowany był obiad.
- Czy… - Obiad będzie, jak skończą.
Czy pan na pewno nie może nic pomóc?
[trąbienie klaksonu]
Władysław wszystko przygotowywał sam.
Ja mogę być pierwszy.
Co pierwszy?
- Przesłuchiwanym pierwszym być. - Dobra, o tym już my zdecydujemy.
Yyy… Czy wuj miał jakiś, yyy, gabinet?
Miał.
- Miał. - Miał.
- [zacina się] Miał. - Miał.
[bicie zegara]
[miarowy, szybki klekot]
[coraz wolniejszy klekot]
[Zosia] Dawno nikt mnie nie prosił o dowód.
Wolałem się upewnić.
- [zalotna muzyka] - [chichocze]
Czyli nie wie pani, gdzie te patenty wuja mogą być, yyy, zapisane, schowane?
- Niestety. - Hm.
[łagodna muzyka]
Mówi prawdę.
„Co lubię prowadzić najbardziej?” To jest w sumie 27 liter.
No i co z tego?
Nie wiem.
[bierze wdech] No to słuchamy. Kto według pani mógł zabić?
Wczoraj, kiedy okazało się, że wuj żyje, to był szok. [chichocze]
Dla wszystkich. To zrozumiałe.
Mmm, potem troszkę rozmawialiśmy i wyszło,
że wuj wie o nas dużo więcej, niżbyśmy się spodziewali.
A co na przykład o pani?
O…
[łagodna melodia na harfie]
[Zosia] Nie, tak ogólnie.
Wie wuj, jak to jest, dwadzieścia lat razem.
Tak że wiadomo. [chichocze] Ale nie, wszystko okej. Wszystko okej.
- To dobrze, bardzo dobrze. - [śmieje się łagodnie]
A twój szef, z którym się spotykasz?
Słucham?
No skąd!
Wuj wie?
Wybacz, ale musiałem się trochę przygotować do gry.
Lepiej was poznać.
No i dowiedziałem się kilku rzeczy, których wcale nie chciałem.
[bierze wdech] Domyślam się, że Dawid o niczym nie wie.
[płaczliwie] O niczym nie wie, bo nie ma o czym wiedzieć.
To… Ja to skończyłam, zanim się w ogóle zaczęło.
To było jedno wyjście… [pociąga nosem] …jedno. Do niczego nie doszło.
Najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa.
- [oddycha drżąco] - Akurat pracuję nad czymś, yyy, co…
No nieważne.
[szlocha]
Nie możesz go okłamywać.
Powiedz mu. Albo ci w tym pomogę.
[pociąga nosem]
Dziękuję.
Nic takiego.
[pociąga nosem]
[płaczliwie] Po prostu wiedział.
Czym się zajmuję.
I pytał o moją pracę…
Teraz sobie przypomniałam…
Rozumiem, że obowiązuje was tajemnica przesłuchania?
[mlaska] Uhm.
Wczoraj wieczorem słyszałam, jak Karol, ten…
[oddycha drżąco] …wyższy,
rozmawiał z wujem podniesionym głosem i w pewnym momencie krzyk…
krzyknął do wuja:
„Zdjęcie wuja powinno być w Wikipedii pod hasłem »sknerus«!”. [pociąga nosem]
I wyszedł.
Jeszcze trzasnął drzwiami.
To pewnie nic.
Ale wy już wiecie, co z tą informacją zrobić.
Nie wiem, może to ten Gustaw krzyczał. Mamy podobne głosy.
Nie macie podobnych głosów.
[odchrząkuje]
[głos Dawida] Gdyby wuj żył, może by nam coś podpowiedział,
a tak od godziny byliśmy w lesie.
Metaforycznie, bo tak naprawdę to cały czas byliśmy w domu.
O co cię pytali?
A tam, czy kogoś podejrzewam.
Teraz ważniejsza zagadka.
Ale ty podejrzewasz kogoś?
Ja akurat miałem zawsze, yyy, bardzo dobry kontakt z wujem.
Tak sobie gadaliśmy.
[łagodna melodia na harfie]
No tak myśleliśmy i Portugalia.
- [śmieje się łagodnie] - No i tak podliczyliśmy, i…
Ale ze wszystkim jest milion.
Milion?
No takie są ceny w Portugalii.
Kto jak kto, ale…
- Ale wuj mnie chyba rozumie, nie? - [kuriozalna muzyka]
Cztery sypialnie?
Karol miałby niespodziankę.
„Rozczarowanie, niespodzianki forma”.
Zipera. Nieważne.
- Ale… - Przepraszam.
To jest moje ostateczne słowo: nie.
[skrzypienie krzesła]
Zdjęcie wuja powinno być w Wikipedii pod hasłem „sknerus”!
[trzask drzwi]
A. Tak. Tak, tak, tak, tak.
Teraz sobie przypominam.
Ale to nie, to… [prycha]
…to nic takiego.
Wuj, yyy, sugerował, że powinienem znaleźć sobie dziewczynę, mmm,
założyć normalną rodzinę, no. Starszy pan, tak?
Nie mam mu za złe.
A tak z ciekawości, to kto słyszał tę moją rozmowę?
Tak, wiem. Natalia?
Jakbym musiał kogoś obstawić, to…
Udaje bogaczkę, ale przyjrzyjcie się jej drogiej torebce.
„Podróbka”?
Jestem chyba jedyną tutaj, która nie potrzebuje pieniędzy wuja.
[łagodna melodia na harfie]
Ej. Ej, ej! W sumie można też powiedzieć, że wuj lubił najbardziej prowadzić swój…?
Teleturniej!
No. Pasuje. I co z tego?
Kamień z serca, że wuj żyje.
Jak się dowiedziałam o śmierci, to płakałam całą noc.
Przepraszam. [bierze wdech] Nie sądziłem,
że stary dziadek, z którym nie rozmawiałaś od 30 lat,
może cię w ogóle obchodzić.
Jak ten czas leci…
Tak czy inaczej, wybacz.
Postaram się to odpokutować.
A to się nawet śmiesznie składa,
bo ostatnio poczyniłam kilka niefortunnych,
yyy, inwestycji finansowych,
a zaliczkę na nową książkę, no, powiedzmy… [parska]
…wydałam. [śmieje się]
A prawda jest taka, że od ponad roku nie napisałam ani jednej strony.
- I chwilowo brakuje mi… - Weny?
…pieniędzy.
Przydałaby mi się taka mała pożyczka na życie.
Dobrze. [chichocze]
[wzdycha z ulgą] Dziękuję.
Pod jednym warunkiem.
Oczywiście.
Kiedy mam urodziny?
Słucham?
No skoro jestem takim kochanym wujem, po którym płakałaś całą noc,
to chyba nie jest trudne pytanie.
[chichocze]
[przeciągle sylabizuje] Dwunastego…
[zacina się] …marca?
Mój PESEL zaczyna się od 43.
Zero dwa.
- Zero cztery… - [chichocze] Czwarty lutego!
Tak. Ale zonk! Liczy się pierwsza odpowiedź.
O! Ale Zofia widać, że lubi luksus.
Widzieliście jej buty?
Ja tak sobie tylko rzucam, nie słuchajcie mnie.
O! Sig sauer?
[brzdęk butelek]
Pani też z policji?
Nie. Książki piszę. Kryminały.
A, to stąd.
No tak! Natalia Szulc.
Yyy, Po trupach do celi.
[chichocze] Na urodziny dostałem.
Podobała się?
[zacina się]
Jeszcze poprzednią muszę zakończyć.
- Ej, ja wiem! Tu jest przejście! - Gdzie?
[zacina się] Dzisiaj rano, jak chodziłem po domu, to widziałem takie drzwi.
Z taką lampką telewizyjną.
[zagadkowa muzyka]
Wtedy były zamknięte, ale może teraz…
- [chrzęst] - [Zosia wstrzymuje dech]
- Dobra, chodźcie. - Matko…
- Kochanie… - Patrzyłem na tę ścianę.
Chodź, chodź na momencik.
[łoskot]
Skup się teraz.
[cicho] Gramy o ogromne pieniądze, o naszą przyszłość.
Więc następnym razem, jak znajdziemy jakieś rozwiązanie,
nie dziel się z innymi.
- Tak. - Posłuchaj mnie.
To już nie jest nasza rodzina… [szeptem] …to są przeciwnicy.
Idź.
[Zosia parska nerwowo]
- [chichocze] - A-a!
[odchrząkuje]
Może wystarczy już, yyy, co?
Już kończymy, miśku.
- [policjant się śmieje] - To miłe, że się troszczysz. [śmieje się]
[Gustaw] Chodź.
[Natalia i policjant chichoczą]
- Zaraz będziemy. - [Zosia] Ale nie gońcie tak.
Jezu.
[głos Dawida] Piwnica w naszym bloku ma trzy metry kwadratowe.
Ta wuja okazała się trochę większa.
[Józka] Ło! Ale czad.
[Henryk] Motorynka.
[pogodny dżingiel z głośnika]
No co teraz mamy robić?
A tablet nic nie mówi?
Wuj miał tutaj z nami być
i pewnie on by poprowadził ten teleturniej.
[dyszy] Twoja kolej.
Czekają na ciebie.
[posapuje]
[bicie zegara]
[prycha] Ten zegar słychać wszędzie.
Kochanie.
Od teraz wszystko jest wyścigiem.
Niedługo będę.
Jak tam przesłuchanie?
Nic szczególnego.
- Kilka standardowych pytań. - Hm.
Dokładnie. To samo. Nuda.
Nie no, co niby mielibyśmy im mówić, nie?
No!
Ej, tu są jakieś przyciski.
Karol, Natalia, Dawid.
- [trąbienie] - [syk, trzask drzwi]
To… [zacina się]
[niesłyszalne]
Nie słychać cię.
[cykanie komputera]
[tykanie]
[Natalia, Zosia, Józka] „Ile książek napisała Natalia?”
- O! - Ile?
- Powodzenia. [chichocze] - Yyy…
Nie wiem, strzelaj. Powiedz cokolwiek.
- [niesłyszalne] - [dalej słychać tykanie]
[Karol F.] W ogóle cię nie słyszę.
[dźwięk błędu, niskie piknięcie]
- Co to? - [cykanie komputera]
[Zosia] Yyy…
[Natalia] „Dokąd Dawid i Zofia pojechali w podróż poślubną?”
[tykanie]
No i… Gdzie?
[głos Dawida] Wszyscy tak bardzo chcieli wygrać, że nie zauważyli,
że to nie miała być rywalizacja, tylko współpraca. Naszym zadaniem…
- [niesłyszalne] - …było zdobyć ponad połowę punktów.
Żeby przejść dalej.
Wiem. Czyli musimy działać razem?
To by miało sens. Zjednoczenie rodziny.
- [dźwięk błędu] - [Henryk] Aj, aj.
- Straciliście dwa punkty! - Chyba „straciliśmy”, prawda?
- [zacina się] My. - No!
Może można podpowiadać?
Wuja i tak nie ma, no więc…
[cykanie komputera]
- „Gdzie pracuje Dawid?” - [Karol] Gdzie?
Ośrodek Analiz Politologicznych Uniwersytetu Warszawskiego.
- [Karol] Chyba żartujesz. - Ośrodek.
O… Koło.
[niesłyszalne]
Wchodzi.
A… A… [prycha]
- Patrz na mnie! - [dźwięk błędu]
[warczy]
- [Henryk] Kurde! - Kurwa! Co to za pytania, no?!
[bierze wdech] No, rzeczywiście wyszło, że wuj wie o nas więcej,
niż moglibyśmy przypuszczać.
Uhm. A o panu co takiego wiedział?
[tykanie zegara, szum wiatru]
- [cmoka językiem] E, no… - [melodia na harfie]
U nas? W… Bardzo dobrze, wszystko.
Wiadomo, mogłoby być lepiej, ale mogło być też gorzej. [chichocze]
[śmieje się] To dobrze, dobrze. Bardzo dobrze.
A z ratami za mieszkanie nie zalegasz?
Przejściowe turbulencje, ale damy sobie radę.
Czekam na grant z uczelni.
A. Ten, co został odrzucony miesiąc temu?
Tak.
Rozumiem, że Zosia o niczym nie wie?
[podśmiewa się] I tak ciągle ją wkurzam.
Dawid.
Powiedz jej.
Albo ja ci w tym pomogę.
Ha.
Nic konkretnego, ale wiedział, czym się zajmuję,
czytał jakieś tam moje prace, no.
[cmoka językiem] Ja uważam, że to był wypadek.
Nieszczęśliwy.
Ale gdybym musiał kogoś wskazać, to mógłbym wskaz…
Oczywiście, gdybym koniecznie musiał.
Proszę czuć się zmuszonym.
- [Józka] Jest, dawaj! - [Zosia] Dajesz!
- Byk. - [triumfalny dźwięk]
- Yes! Yes! - Yes!
- Tak! - [Karol F.] Dawaj, Natalia.
- Ja? - Chodź tu!
E! Możemy zwiększyć szanse. Tam się zmieszczą dwie osoby.
- Chodź, chodź, chodź! - Super pomysł! Idź!
- Idź, idź, idź! - Dobra.
- Naciśnij guzik. - Guzik.
[syk]
Czego to człowiek nie zrobi dla pieniędzy, co? [chichocze]
- No? - [cykanie komputera]
[Henryk i Karol] „Co trenuje Karol niższy?”
- Dwa centymetry. - Sześć. Krav maga!
- Krav maga. Krav maga! - Krav maga.
Lamba… Lambada?
Za głowę!
Właśnie tak! Właśnie tak! Że…! [warczy]
- Kung-fu? - Już! No myśl!
[niesłyszalne]
Nie no, naciśnij guzik!
Szermierka!
Nie no, srerka, no!
- Kurde, no! Jezu. - [niesłyszalne]
[cykanie komputera]
[Karol] „Co ma Karol wyższy wytatuowane na plecach?” Pokaż im.
Patrz, patrz!
No to jest…
- Smok! - Smok!
Smok!
- [triumfalny dźwięk] - Jest! Tak! Tak!
Dokładniej Edyta Górniak przerobiona…
- Nieważne, nie słyszycie. - W Metrze była świetna.
[śmieją się]
„Jak miała na imię pierwsza dziewczyna Dawida?”
[tykanie]
[cisza]
[dźwięk błędu]
[mlaska]
Zeszłej nocy spać nie mogłem przez to wszystko. I…
No. W każdym razie…
W każdym bądź razie.
Uhm. Słyszałem, jak Karol, yyy, narzeczony bratanka wuja, ten niższy,
rozmawiał przez telefon.
[ponura muzyka]
- [skrzypienie, zamykanie drzwi] - [Karol] Karol z tej strony. Yyy…
[zacina się, cicho] Pan pisał do mnie, ale ja nie mogłem odebrać, bo…
No, mówię cicho, bo u nas jest trzecia w nocy.
W Tajlandii jest sześć godzin do przodu.
No. Nie no, mówiłem, nie chcę dwuletniego!
Nawet rocznego.
Maksymalnie 6-miesięcznego.
No tak się umawialiśmy, jak dawałem zaliczkę, nie?
No, dobra. Okej, to w kontakcie jesteśmy, no.
Jezus Maria.
Nie chciałbym rzucać fałszywych oskarżeń,
ale zdaje się, że oni naprawdę kupują dziecko.
A to kosztuje. No… Znaczy, tak mi się wydaje,
bo ja nigdy nie kupowałem dziecka w internecie.
Yyy… Ani nigdzie indziej. Nigdy nigdzie nie kupowałem żywego dziecka.
[zacina się] Nieżywego też nie.
[dźwięk błędu]
- [krzyczą] - Nie, Jezu.
Kurde!
- [Dawid] Hej. - No nie, no.
[wzdycha, posapuje]
- Posłuchaj. - Wiem. Przeciwnicy, nie rodzina.
Nie. Troszeczkę się właśnie zmieniło.
- Cała nadzieja w harcerzyku. Dawaj! - Na ile musi odpowiedzieć dobrze?
- Na wszystkie. - Naciskaj tam, gdzie „Dawid”.
[Karol F.] Jeszcze kogoś tam bym… Za późno, nie no.
- Patrz tam. - „Data urodzin Nata…”
25 stycznia 19…
- Naciśnij guzik. Guzik. - Guzik.
25 stycznia 1973.
- [chichocze] - [triumfalny dźwięk]
- Tak! - Yes!
- Zawsze przysyła mi SMS-y. - [Karol] Zaraz, a to dzisiaj?
- Dzisiaj masz urodziny? - ♪ Sto lat, sto lat ♪
- Nie! Ćśś, cicho, cicho, cicho. - Pięćdziesiąte.
- Masz 50 lat? - A skąd.
[Karol] Dawaj. Patrz tam.
[Zosia] „Ulubiona bajka z dzieciństwa Karola?”
[śmieje się łagodnie, uderza]
I co myślisz?
Ludzie dla pieniędzy to by własną matkę sprzedali.
Gdybym mógł, tobym ich wszystkich wsadził.
Znowu masz opryszczkę?
Nie, nie mam.
No…
[triumfalny dźwięk]
- [Zosia] Yes! - [krzyczą]
- Dobry! - No i ostatnie pytanie!
Jak odpowiesz, to wygrywamy!
- Coś łatwego. - [Karol F.] Dawaj, Dawidek!
„Jak Gustaw ma naprawdę na imię?”
[Henryk] Co?
[tykanie]
Jak ty masz na imię?
[wzdycha, cicho] Ja pierdolę. [normalnym głosem] Dobra.
Yyy… Wypij.
[naśladuje siorbanie i połykanie]
- Umrzyj. - Umrzyj?
- Umrzyj. - [Natalia] Proszę bardzo. Proszę bardzo.
[Gustaw naśladuje wymiotowanie]
[jęczy charcząco]
[dalej słychać tykanie]
[przez głośnik] Romeo?
- [tykanie ustaje] - [wstrzymuje dech]
[napięta muzyka]
[muzyka ustaje]
- [triumfalny dźwięk] - Yes! Yes!
- Romeo? Dlaczego mi nic nie powiedziałeś? - [okrzyki radości]
[Dawid] To nawet Julia nie wiedziała?
- Skąd wiedziałeś? - Łał.
Nienawidzę tego imienia.
- Ale pięknie, miśku. - Skąd ty to wszystko wiedziałeś?
Skąd wuj to wszystko wiedział?
- [pogodny dzwonek telefonu] - [odbiera]
Dawid Kłos.
[cmoka językiem] A, ankieta.
- Tak, dobrze, oczywiście. - Nie no, chyba żartujesz.
A ile to będzie trwało?
- Jezu. - Uhm.
Tak, pięć, no, piętnaście minut mogę poświęcić.
[Władysław] Dziękuję bardzo.
Dosłownie kilka pytań.
Na początek imię pańskiej pierwszej dziewczyny.
I ten tatuaż ma pan na jakiej części ciała?
Jeszcze raz, w jakim celu ta ankieta?
[zdyszana] To bardzo dziwne pytanie.
- [terkot roweru] - Ale skoro płacicie, to plaża.
- Plaża na Barbadosie. - Dziękuję.
Czyli ty się umiesz nożem posługiwać, tak?
Jaki to ma związek z czymś?
Żaden.
No, o tobie jakoś mało wiemy.
A jednak widać zachowanie traumy z dzieciństwa.
- Przestań. - Traumy z dzieciństwa?
Aha. Na bank nie miałeś obojga rodziców.
[śmieje się] Akurat pudło. Jego rodzice mieszkają w Stanach.
- Ale z ciebie psycholog. - Chcesz porozmawiać o kompleksie Edypa?
[Karol F.] Dobra już.
- [Natalia] Słucham? - [Karol] „Słucham?”
- Kochani, spokojnie. - Spokojnie? Ciało wuja leży w kuchni.
A my bierzemy udział w jakieś, kurwa, Familiadzie.
[Natalia] No to nie bierz!
[głos Dawida] Tak. Józka ma dwa telefony. Nic o tym nie wiedzieliśmy.
Policjanci, którym oddała zapasowy, też nie.
Wiedział tylko Henryk i teraz wy.
No ale finalnie być może to właśnie ten telefon z kontrabandy
uratował nam wszystkim życie.
Oddzwonili z komisariatu. Policjant utknął w zaspie i nie dojedzie.
[zacina się] Jak nie przyjedzie? Przecież…
Mamo, chodź!
W piwnicy jest słaby zasięg. Przerwało.
Essa. Co tam rozkminiacie?
Dostałam telefon z komisariatu. Policjant utknął w zaspie i nie dojedzie.
To chyba nie są prawdziwi policjanci.
Od razu nie podobało mi się ich zachowanie.
Napisałam 40 kryminałów. Policja nie nosi takiej broni.
Nie możemy nikomu nic powiedzieć, dopóki nie dowiemy się, kim są.
Dobra.
Bo jak się wyda, to nie wiadomo, co zrobią.
[nadchodzące kroki]
No, co takiego pilnego?
- [Józka] Mmm… - I…
Chciałam ci powiedzieć, że…
Nie wiedziałam, że oświadczyłeś się mamie w cukierni.
- To słodkie. - [Zosia] No.
[podśmiewa się] Moja córka mówi mi miłe rzeczy.
Tu jest ukryta kamera?
Może po prostu plan wuja zaczyna działać?
- [sygnał] - [Władysław] Hej, rodzinko.
[Karol] Ej, tablet! Chodźcie!
Gratuluję przejścia przez pierwszą konkurencję.
Wszyscy dobrze się bawią?
Jeżeli mnie oglądacie, to niestety nie ma mnie już z wami,
ponieważ szykuje się do drugiego etapu.
Uwaga, zagadka:
aby go przejść, nie będziecie mieli wyjścia.
Aha, czyli to nie koniec jeszcze, tak?
Trzeba stąd wyjść i złapać zasięg.
- Jeśli jest Wi-Fi, da radę wezwać pomoc. - Pytałam wczoraj wuja.
Ale powiedział tylko, że hasło jest bardzo trudne.
[wzdycha]
[napięta muzyka]
- Idę do toalety. - [Józka] Idę z Heńkiem do łazienki.
- Idziesz z Heniem do łazienki? - Tak.
Może sama ja też zrobię. Jeszcze zobaczę.
[Zosia] Okej, dziwaki. [chichocze]
„Nie będziecie mieli wyjścia”.
- No i jak, jest? - Jeszcze nie.
[policjant] Witamy. Jak idzie?
A! [chichocze]
[metaliczny szczęk]
W czymś pomóc?
Wszystko dobrze. Idziemy z bratem do łazienki.
[szczęk łańcucha]
Z jakim bratem?
Ciocię nazywam swoim starszym bratem.
Bo zawsze mi pomaga, jak tego potrzebuję.
Hm… Słodko.
To zapraszamy panienkę na przesłuchanie.
No. Ale… [zacina się]
…Józefina jest niepełnoletnia, więc chyba powinnam pójść z nią?
[napięta muzyka gra dalej]
Racja.
[coraz bardziej napięta muzyka]
„Nie będziecie mieli wyjścia”. Może kolejną rundą jest escape room?
No cały ten dom to escape room.
[wstrzymuje dech] W garażu była przekreślona tabliczka „exit”.
Ja myślałem, że to taki wujowy żart, ale w tej sytuacji…
- Zacze… - Słuchaj…
Nie musimy na razie mówić.
To bardzo miłe, starszy bracie, że się tak troszczysz o bratanicę,
zwłaszcza że wcześniej wskazałeś jej mamę jako podejrzaną.
Czemu?
[bezgłośne]
[chichocze]
Chcą cię wyprowadzić z równowagi. [chichocze]
Stara technika. Rzadko stosowana przez lokalną policję.
Coś pani sugeruje?
Tylko tyle, że macie bardzo wysokie kompetencje zawodowe
jak na zajmowane stanowiska.
- Może pani zrobi z nas bohaterów książki? - Czemu nie.
Ale muszę najpierw znać wasze stopnie.
Nie. Ja to zawsze dwójkowy uczeń byłem.
[przez zęby] Stopnie służbowe.
W policji, w której pracujemy.
Inspektor Bednarski. A to jest aspirant Gudejko.
[kaszle charcząco]
Wpadło coś?
- Co? - [charczy]
- Co się dzieje? - [kaszle]
[Zosia dalej charczy]
- [Zosia] Inhalator. [kaszle] - Co?
- Inhalator. [kaszle] - Jak…
- Jak? - W pokoju.
- W pokoju? - Mój…
Jaki inhalator?
[charczy] Mój inhalator w pokoju.
Twój inhalator w pokoju?
Kurwa, w pokoju mój inhalator. [kaszle, charczy]
- Zrób jej sztuczne oddychanie. - [Zosia] Nie mogę oddycha…
- Popukać cię? - Dobra, razem, chodź już.
- [Zosia bełkocze charcząco] - [Dawid] Ale gdzie, gdzieś ty…?
[tajemnicza muzyka]
A kto to do ciebie dzwonił, jak mnie przesłuchiwali?
- [chichocze] - [Bednarski] No, a twój mąż?
- Dawid? - Uhm.
- [śmieje się] On by muchy nie skrzywdził. - Tak?
Nigdy się nawet nie bił.
[bierze wdech] Raz siłowaliśmy się na rękę i wygrałam.
[mruczy] Miałam nadzieję, że dał mi wygrać.
Ale oczywiście jak zwykle uczciwie przyznał, że nie.
[parskają]
Wiesz, prawdziwy facet nigdy nie dałby ci wygrać.
- [Zosia się podśmiewa] - Ja bym cię zmiażdżył.
A wiesz, dlaczego kop w jaja boli bardziej niż poród?
Bo ciągle spotykam babki, które mówią: „Chcę kolejnego dziecka”.
A jeszcze nigdy nie słyszałem faceta,
który by powiedział: „Kopnij mnie jeszcze raz w jaja”. [śmieje się]
[wzdycha] Kocham ten dowcip.
[pogodny dzwonek telefonu]
To Dawida.
„Pani z banku”.
A nie odebrałaś?
[Karol F.] Jak tam?
Yyy… [kaszle]
- Już lepiej z oddychaniem? - [kaszle]
Chcieliśmy się tylko upewnić, żeby was niepotrzebnie nie ciągnąć.
Jedzie mi tu czołg? [śmieje się] Gdzie dzieciaki?
- Yyy… - Poszły do toalety.
- No, Natalia też. - [Dawid] Uhm.
- No to czekamy, bo… - [Gustaw] No tak.
…musimy wejść razem.
Yyy… Gdzie wejdziemy?
Dobrze, to chyba wszystko.
- Yyy… Wezwijcie tego nastolatka. - Brata?
Jej chłopaka.
[wibracje telefonu]
Coś ci kieszeń wibruje.
- [wibruje dalej] - To… [robi wydech] …pager.
[drwiąco] Pager?
[telefon wibruje dalej]
Taka moda teraz. Pagery wróciły. Nie słyszał pan?
Nie, nie, to… To pompa insulinowa.
Józefina ma cukrzycę i…
[telefon wibruje]
- Tup, tup, tup. - [odbiera]
Halo.
[policjant] Komisariat policji w Dworkach. Coś przerwało.
Tak jak mówiłem, komisarz Trzeciak na razie nie przyjedzie, bo wpadł w zaspę.
Nie, nie ma takiej potrzeby. [wydycha nerwowo]
Przepraszam, ale to moje dzieci bawiły się telefonem.
- [złowieszcza muzyka] - No. Dziękuję. Dam im nauczkę.
Dlaczego podaliście się za policję?
Technicznie rzecz biorąc, nie podaliśmy się.
[lokaj] Panowie policjanci. Szybko panowie przyjechali.
Nie wiem, ile panom powiedziano, ale…
Yyy… Proszę opowiedzieć wszystko od początku.
- Jakbyśmy nic nie wiedzieli. - Okej. Zatem…
Sami byliśmy zdziwieni, jak was tutaj zobaczyliśmy.
A potem jeszcze, że wasz wuj nie żyje.
I postanowiliście się nie męczyć,
pozwolić nam zakończyć grę i przejąć patenty.
Wasz wuj pracował nad czymś, na czym pewnym ludziom bardzo zależy.
Przestało padać.
Kurde, przestało padać.
Myśl, Henryk, myśl!
No…
[cmoka, pisze na klawiaturze]
[dźwięk błędu]
[bicie zegara]
Nie żebym się przechwalał, ale w paru warszawskich escape roomach
mam mocne rekordy. [śmieje się łagodnie]
Prawda.
To elegancko, jesteśmy w domu. [pociąga nosem, wydycha]
Ileż można sikać, no? Oni w ogóle wiedzą, gdzie jesteśmy?
[Natalia dysząco] Szukałam was.
- Ale… - Co ty taka zdyszana jesteś?
[zacina się] Biegłam dla… dla sportu. [chichocze]
A gdzie Józka i Heniek?
Są przesłuchiwani we dwójkę, żeby szybciej poszło.
Policja powiedziała, że dają nam jeszcze tylko godzinę,
a jak nie skończymy, to nas…
- Co? - To nas zabiorą na komisariat.
[Gustaw] Świetnie.
No, to… To co robimy?
Drugi etap, escape room.
A wiecie, kto zabił Kennedy’ego?
- Nie, nie wiemy. - A powiedzieć wam?
[napięta muzyka]
„Dlaczego Koło prawdy zniknęło z anteny?”
„Koło prawdy zdjęto z anteny po tym,
jak jedna z uczestniczek po przegraniu finału
próbowała popełnić samobójstwo”.
[coraz wolniejszy klekot koła prawdy]
[dramatyczny ton]
- [trzask drzwi] - [biorą wdech]
[brzęk, bzyczenie]
[Natalia] To wygląda jak ten dom, do którego przyjeżdżaliśmy w dzieciństwie.
[Dawid przez głośnik] Jezu, pamiętam to. Byliśmy tak biedni,
że mama bardzo powoli czytała nam książkę, bo mieliśmy tylko jedną.
Ty!
- Tak, to my! Ej, patrzcie! - Pokaż.
[Natalia] Rzeczywiście. W ogóle tego nie pamiętam.
- Dobra, dobra, Dawid, do roboty. - Tak. [odchrząkuje] Eee…
Pięćdziesiąt dziewięć minut. [chichocze]
- [Natalia] Chcesz? - Nie, dziękuję.
Poważnie, Dawid?
No a jak? [podśmiewa się] Nigdy nie wiadomo, co nas może spotkać.
Kiedyś, pamiętam, w Znaku Zapytania była taka sy…
[z pełnymi ustami] Dawid. Czas.
Czas.
[pulsujący brzęk, pikanie]
[lokaj przez głośnik] Skąd pan ma to pudełeczko?
[z pełnymi ustami] Landrynki?
To z kuchni wziąłem. Leżały na blacie.
Proszę pokazać do kamery.
To tu! To to! To tu, tu.
[Zosia] To to tu?
Co tam jest napisane?
„Sobota”.
O kurka.
Że co „kurka”?
Zapomniałem schować.
To był specjalny przysmak pana Władysława.
Ale specjalny w sensie, że co się stało?
Władysław lubił eksperymentować również w dziedzinie substancji psycho…
Ile pan zjadł?
Tak dwie, trzy.
Siedem. Siedem zjadłem.
W soboty wuj testował serum prawdy.
Własnej produkcji. Brał pół, czasami jedną tabletkę.
I po takiej dawce pan byłby bardzo szczery.
No ale po siedmiu może pana wykręcić.
- Też jedną zjadłem. - Jezus.
Ja też zjadłam jedną.
Ja na szczęście nic. Dieta.
- Ja na całe szczęście nie zdążyłem. - Ja jedną zjadłem też.
Wykręcić w sensie, że co?
Macie kilka minut, zanim zacznie działać.
- [Gustaw] Super. - No to… To klops.
- Dobra. - Nie boli cię nic?
Nie. Dobra, słuchajcie…
Dopóki wiemy, że jesteśmy w pułapce, mamy szansę uciec.
- No! Szukamy, rozglądamy się, szybko! - Ale co?
- Ale gdzie uciec? - Nie wiem.
Może tu?
[walenie do drzwi]
- Gdzie?! Stój! - [Józka mówi niezrozumiale]
Nie ruszaj się!
- [stęka] - [lokaj] Przepraszam.
Zdaje się, że mamy problem.
Jest! Mam! Pierwsza wskazówka!
„Co wami wstrząsnęło?”
Wa… Nami?
No! Szukajcie, podpowiedź może być wszędzie!
[zagadkowa muzyka]
- Lampa. - Jezus.
Lampa.
Co?
Lampa!
Że co?
- Co jest? - Co: lampa?
Przyspawane?
Auć! Aj, aj!
- Karol… - Nie. Keczup, keczup, keczup!
Dobra.
- On tak musi. - [Zosia] Wody.
[Karol F.] Nie, nie, nie. On tak parę minut… Karol!
- [Zosia] No. - [stęka]
Dobra, musimy zrobić drabinę.
- [Karol F.] Z czego? - Raczej „z kogo”.
Gustaw.
[Zosia] Poczekaj. Czekaj, czekaj…
- Tu. - O Jezu.
Góra.
[Gustaw odchrząkuje]
[stęka, wydycha sycząco]
- O Jezus. - Ej. Odwróć się.
[Gustaw] Au! Moje oko!
[czule] Dawidku, uważaj.
- [Gustaw trąbi ustami, stęka] - [klekot]
Dawid.
- Postaraj się mnie nie dotykać. - Próbuję.
- [Karol F.] Au! - Ostrożnie!
[Karol F. krzyczy]
Jest! Jest pierwsza liczba!
- Sześć! - Yes!
- [krzyczą] - [Karol F.] Trzymaj się!
- [Zosia] Dawid, uważaj! - [Dawid krzyczy, stęka]
Dawid!
- Skacz! - Nie!
- Dawaj! - Nie!
[Dawid krzyczy, jęczy] Okej. [wzdycha]
- Wygraliśmy? Jesteśmy milionerami? - [Karol F.] Jeszcze nie.
Skąd wiedziałeś, że coś będzie na lampie?
Wydarzenia, które nami „wstrząsnęły”.
Jak byłem tutaj w dzieciństwie na wakacjach,
znaczy w prawdziwej starej chacie wuja, to mnie prąd poraził, bardzo poważnie.
- Przecież ponad miesiąc w szpitalu byłem. - Faktycznie coś było.
Wasza kolej.
- [kaszle] - Co?
No co wami wstrząsnęło? Kombinujcie nieszablonowo, no!
Nie wiem! Nie wiem, co mną wstrząsnęło, no!
[Dawid] Wiem, wiem!
- Podłoga to lawa! - [Natalia] Co?
Podłoga to lawa! Uważajcie, stopicie się!
Ile tego wzięli?
Sporo. Pan Dawid najwięcej.
[Dawid zawodzi]
[wydycha] Kocham cię.
Okej, prawdomówność weszła.
Mam małego penisa.
- Matko! - Jezu, Karol, znowu? Nie, nie masz.
Nie mam, tak? To weź landrynkę i mi to powiedz.
- Od dwóch lat nie uprawialiśmy seksu. - Jezu, Dawid!
Ło!
Moje ręce świecą.
- Uhm. Super. - Dawid.
- [chichocze] - [Dawid i Zosia krzyczą]
- Gdzie młody? - [Dawid] Moje ręce świecą!
- [Karol F.] Nie no, super. - Syn.
[Dawid] Nie, ale serio, zobacz! Ja cię! Ale super!
- [stukot klawiatury] - [dźwięk błędu]
[Henryk stęka] „Hasło jest bardzo trudne”.
[dźwięk błędu]
[łoskot, metaliczny szczęk]
[szczęk łańcucha]
- [krzyczy] - [łoskot]
[niskim głosem] „Idę do pracy”.
[wysokim głosem] „Weź sobie kanapki”.
- [niskim głosem] „Z nutellą?” - [wysokim głosem] „Tak jak lubisz”.
Kiedy byliśmy mali, miejscowe chłopaki śmiały się,
że zamiast grać w piłkę, woli bawić się w dom.
I wtedy faktycznie to wydawało się dziwne.
[wzdycha] Miałam dwóch mężów.
Obu zdradzałam.
Ale takich jak Dawid to już nie robią.
- A wiesz, że nie robią. - Hm.
[Dawid] A! Słuchaj. Bo ja tego grantu nie dostałem.
- Znaczy dostałem, ale nie przyjąłem. - Co?
Nie chciałem wyjeżdżać bez was na cztery miesiące.
[rozczulony] O!
[Dawid] No.
Tym bardziej, że to nasze ostatnie chwile.
Poproszę pytanie. Rodzina Kłosów.
Kategoria: ciekawostki. [oddycha drżąco]
- Czy Dawid i Zosia się rozstają? - Dawid, nie.
„Tak”, brzmi prawidłowa odpowiedź.
[oddycha chrapliwie] Pozostaje tylko pytanie,
kiedy powiemy dzieciom.
- [Bednarski] Sorry, mała. - Wiedziałam od dawna.
Macie takie błyskające jak w Men in Black?
Zaświecicie rodzicom? I powiecie, że znowu się kochają?
To nie działa w ten sposób, mała.
Co ty myślisz?
Że ja nie widziałem, jak się gapisz na tego glinę?
Co? Proszę cię. Przecież to jakiś neandertalczyk.
[mruczy pytająco]
Co uważa, że kop w jaja boli bardziej niż poród.
Idiota.
[Józka] Sorry, mały.
[Dawid] No chyba nigdy nie miał nacinanego krocza.
- [Zosia] No chyba nie miał! - [mruczy przecząco]
[głos Dawida] Okazało się, że hasło do Wi-Fi naprawdę było bardzo trudne.
Chociaż z drugiej strony było bardzo łatwe. Eee…
To skomplikowane, w sensie wytłumaczenie wam tego,
bo samo hasło było bardzo łatwe.
- Nawet za łatwe, bo było „bardzo trudne”. - [Gudejko] Ej! Gdzie ty jesteś?
Dobra, nieważne, zaraz sami zobaczycie.
- [dźwięk błędu] - Kurde.
„Hasło jest bardzo trudne”. „Hasło jest bardzo trud…”
[Gudejko] Młody!
Bardzo trudne.
[triumfalny dźwięk]
- Tak! - [Gudejko] Ej!
Kurde…
[Gudejko] Nie wygłupiaj się!
No weź!
Młody!
- Skoro oboje nie możemy teraz kłamać… - No?
Jesteś ze mną tylko dla pieniędzy, prawda?
[zacina się] Nie.
Yyy… [prycha] Nie jestem z tobą dla pieniędzy.
Ja wiem, że u ciebie jest ostatnio krucho z finansami, więc…
Kocham cię. Chodź tu.
[Natalia stęka]
[Natalia i Gustaw stękają, cmokają]
[dyszy]
Ale nie lubię tych twoich perfum.
[chichoczą]
Yyy… [mruczy] Dobra, przepraszam!
Skoro nie możemy kłamać… Yyy… Ja nie zabiłem wuja.
- Ja też nie. - Ja też nie.
- [chichocze] Ja też nie. - No, my nie braliśmy, więc… [mruczy]
To najlepszy kłamca, jakiego znasz,
nie jest najlepszym kłamcą, jakiego znasz.
Mam nadzieję, że dzieciaki tam się nie denerwują.
To nie są prawdziwi policjanci.
Nie znają się na stopniach i mają złą broń.
- Co? - Nie wiem, kto to jest.
Ale wzięli Józkę na zakładniczkę i kazali mi nic nie mówić.
Wiedzą, że jak się skończy zawierucha, to przyjedzie prawdziwa policja.
Dlatego dali nam tylko godzinę. Jak godzina minie, to… [jęczy]
Jak minie, to co?
[napięta muzyka]
- [Karol] Jezu! - [krzyki]
Józia! Heniu! Idę po was! Zidane!
Zidane!
[Zosia krzyczy]
- [Zosia] Dawidku, kochanie. - [Natalia] Żyjesz? Żyjesz?
- Hej! Dawid! - [Dawid bełkocze]
[Karol F.] Hej, tu jest kawałek, przy którym się poznaliśmy.
- [Zosia] Jaki ma numer? - Jedenaście.
- Ha! - [Natalia] Jedenaście?
- Ostatnia liczba. Wpisuję kod. - [gra piosenka hiphopowa]
- [Zosia] Wstawaj! - Daj rękę.
[Zosia] Dawid! O Jezu!
- [pikanie klawiatury] - Udało się!
- [Karol F.] Yes! - Zobacz, otworzyłeś drzwi!
- Chodź! - Chodźcie.
Tablet.
[stłumiona piosenka hiphopowa RAU – „Niech mnie ktoś uszczypnie”]
Yes, yes.
Całe życie wszystko sam…
[bezgłośne]
Boję się ciebie!
Nic ci nie jest?
Zostaw ją! Zostaw ją!
Gdzie Henryk?
Jejku.
[wstrzymuje dech] Hej, chodź tu.
[powiadomienie tabletu]
[Władysław] Droga rodzinko, gratuluję przejścia przez kolejny etap.
Zabawa powoli dobiega końca,
dlatego będziemy musieli podkręcić poziom trudności.
Żeby rozpocząć finałowe zadanie,
będziecie musieli stać się jednością.
[brzęk żarówek]
[metaliczny szczęk]
Wam też zgasło światło?
[rytmiczna, zagadkowa muzyka]
O kurka. Te drzwi otwierają się odciskiem palca.
Czyjego?
Pomogę.
[wszyscy] Nie!
Pewnie taki z ciebie twardziel, że nawet jajko nożem obierasz!
Macie 15 minut.
- [krzyczy] - Zabieram młodego. Pilnuj ich!
- Mnie proszę wziąć zamiast niego! - Zapraszam. Im więcej, tym weselej.
Tato, dasz radę!
Możliwe, ale raczej nie! I wszystkich nas zamordują!
- Trzyma cię jeszcze? - Nie. Tak.
Nic nie robiłam sobie z cyckami!
O, ja już mogę kłamać.
[rytmiczna, zagadkowa muzyka gra ponownie]
[Dawid] I zakręcamy.
- [Dawid] Jedziemy. - Ja pierdolę.
- Opa! - [stękają]
- [sygnał przetwarzania] - [szczęk zamka]
- [Karol i Gustaw] Jest. - Tu. Odstaw.
[drzwi brzęczą]
[stęka]
A… A to po co jest?
- [Karol] Okej. - Ho, ho!
[grzechot przedmiotów]
[zgrzyt, brzęk przedmiotów]
- [Dawid] Jest… - No i nie jest.
- [Dawid] Nic? - Nie działa.
- [Dawid] Czekaj. - [Zosia] Dawaj mnie.
- [piknięcie] - [wstrzymują dech]
Musimy być jednością. Musimy się spiąć wszyscy. Chyba.
- [zgrzyt] - Dawajcie, dawajcie, mają Henryka, no.
[piknięcia]
Yes!
[Zosia] Zapinaj, no, Henia nie ma!
- [Gustaw] No zapinaj, no. - [piknięcie]
- [Gudejko] Jest. - [dwa piknięcia]
- [brzęk żarówek] - [Natalia wstrzymuje dech]
[szczęk]
- [kolejny szczęk] - Chodźcie, za mną. Za mną.
[tajemnicza muzyka]
[łoskot ścian]
- Sorry, mały. - [Henryk stęka]
O. Ciocia Ela.
Ten labirynt jest jak nasze drzewo genealogiczne.
W prawo dawajcie. W prawo.
Nie, ale poczekajcie. Wcześniej mijaliśmy wujka Janusza.
To by oznaczało, że raczej, yyy, tędy.
A tędy to nie będziemy wracać?
[tajemnicza muzyka gra dalej]
[bicie zegara]
[piknięcie]
[ośmiobitowe efekty dźwiękowe]
- [Bednarski] Zostało im kilka minut. - Co nam zrobicie?
Nie grałeś nigdy w Pac-Mana?
Zjemy was.
[śmieje się]
- [lokaj odchrząkuje] - [Bednarski znów się śmieje]
- Wolniej? - Nie, nie.
[dyszą]
A ile zostało w ogóle?
- Sześć minut. - [cicho] Sześć minut.
O! I jest.
Yyy… To jest młodszy brat cioci, stryj Albert.
Coś źle idziemy.
- [Dawid] Tędy. - Ale to…
- Ten z brodawką? - Tak, potem mu urosła jeszcze.
No nie, tu już byliśmy.
- Nie. - [Dawid] Trzy minuty!
- [Karol F.] To w którą?! - Ciekawe, czy są tu nasze portrety.
Racja.
Musimy odnaleźć siebie.
- Miałeś już nie słuchać tego coacha. - Nie, nie. My od początku źle idziemy.
- Musimy znaleźć nas. Za mną, szybko! - [Natalia] Czekaj!
[bicie zegara]
- O! - [chichoczą]
- Jest. - Henio!
[szczęk]
[bezgłośne]
- [pikanie, łoskot odpadających kajdanek] - Łoł.
Ej. Oddajcie to.
Oddajcie Heńka.
[prycha] Bo co?
- Zidane! - [Gudejko krzyczy, stęka]
- [stęka] Chodźcie. - Uciekamy.
[bicie zegara]
Tylko spokojnie.
[prycha]
Sorry, mały. Nie mogłem się powstrzymać.
Ale muszę przyznać…
masz jaja.
[napięta muzyka]
[Gudejko] Ej!
[bezgłośne]
Ej! Halo! Pomocy!
[dyszą]
No i pobite gary.
- [wstrzymuje dech] - [Bednarski] Dawaj to.
[dyszy] Najpierw oddaj Henryka.
- My też mamy broń! O, już mogę kłamać. - Dawaj to!
[stęka]
- Karol. - Jednym ciosem mogę ci tchawicę… Au!
Karol!
Hej, ty! Spróbuj ze mną.
- [huka] - [stęka, krzyczy]
- [chrząka] - [jęczy]
[krzyczy bojowo]
[kaszle, skrzeczy]
- [pieje] - [strzykanie kości]
[Zosia] Brawo, Henryku!
Jednak dostaniesz tę konsolę. Dwie ci kupię!
Jesteś opór mądry, bracie!
[głos Dawida] Przesadziłem. Aż tak to nie wyglądało. Ale Henryk naprawdę
chodził przez pół roku na judo.
- [bicie zegara] - [pisk przewijania]
[pokrzykuje bojowo]
- [szczeka] - I naprawdę próbował.
[szczęk zamka broni]
[krzyczy]
- [łoskot] - [dramatyczna muzyka]
Zidane!
- [jęczy] - [strzał]
[Zosia krzyczy]
[stękają]
[wstrzymuje dech] Zostaw! Zostaw mojego męża! Chodź tu!
- [krzyczy] - [Zosia stęka]
[dramatyczna muzyka gra dalej]
- [krzyczy] - [trzask]
I masz swój poród.
- [Bednarski pieje] - [łoskot]
- [piszczy] - [łoskot]
[piskliwie] Kurwa!
- [bełkocze] - [Zosia] Chodź, kochanie.
[pieje]
[łagodna muzyka]
[rytmiczna, zagadkowa muzyka]
[Gudejko] Ratunku!
Hej!
[dyszenie]
Przepraszam. Za… Za…
Zajebista.
Za… Za… Za… Za oknem.
Za… Za… zamieć śnieżna.
[dyszy]
[chichocze, zacina się] To… Wuj lubił zaskakiwać.
[chichocze]
[gwar]
[mężczyzna] Większość znam, ale mam inne wydanie.
[wzdycha]
Nie chce być inaczej.
Tragiczna pomyłka. Tak zwane nieumyślne samobójstwo.
Gotowa książka, co?
[Natalia parska]
A może by napisała pani serię o komisarzu Trzeciaku?
Gdzie dwóch się bije, tam Trzeciak korzysta.
[triumfalna tajemnicza muzyka]
[wycie syreny policyjnej]
- [Zosia] PESEL wuja? - [Karol] Trzecie kółko, trzecie kółko.
Nie to. To. Nie, niedobrze jest.
[Zosia] Jest, czekaj. No ale brakuje miesiąca i dnia.
[warczy] Czwarty lutego. No nie mówcie, że nie wiedzieliście.
Dawaj. Dawaj. Tutaj.
- Cztery jest tu. - [Zosia] Cztery i dwa.
O kurde. O jeny.
[ciągłe zgrzytanie]
O kurde.
[szybko zgrzyta, szczęka]
- [Dawid] Jest! - [Karol F.] Co? Puste. Nie ma tu nic.
Nic tu nie ma.
- [Dawid] Jak to? - [Karol F.] No pusto jest!
- [Zosia] Nie no! - Cicho!
[trąbienie klaksonu]
[pisk kół auta]
[lokaj] Witam. Skoro zjechała się już cała rodzina…
Witam w imieniu swoim i wuja Władysława również.
Przyjechaliście tu wczoraj i mam nadzieję, że od tego czasu sporo się zmieniło.
Gratuluję ukończenia gry.
Co do moich patentów, to nie bójcie się.
Wszystkie są bezpiecznie zapisane tutaj.
- I może gdzieś jeszcze. - [Henryk zawodzi]
Ale o tym wszystkim opowiem wieczorem przy kolacji.
Widzimy się za chwilę. Hej, rodzinko!
Prędzej czy później patenty się znajdą i mimo że nie mamy milionów,
to mamy siebie.
A w tej sytuacji chyba to jest najważniejsze.
- Strażnik Teksasu. - [śmieją się]
Ale też trochę Zidane.
[śmieją się]
No to skoro już wszystko jasne, to kto się czego napije?
[Zosia bierze wdech]
[bicie zegara]
Wujek się nazywał Władysław Fortuna i nazwał swój teleturniej Koło prawdy?
[podśmiewa się] I wściekał się bardzo, kiedy ktoś mu to przypominał.
- Zaraz ci przyniosę, proszę. - Idziesz?
[„Niech mnie ktoś uszczypnie” z głośnika]
[Józka chrząka]
- Nawet teraz? - Halo.
[Józka chrząka] Od jakiegoś czasu chcecie nam coś powiedzieć.
- Tak. - Pomogę wam.
Tak. Jesteście już na tyle dorośli, że możemy wam powiedzieć. Jestem w ciąży.
- [chichocze] - [rozczulony] O!
Będziecie mieć braciszka. [śmieje się] Ale mają miny. Nie no, żartowałam.
Ale mówiłaś coś o spotkaniu z lekarzem.
Robert Lekarz. Lekarz to nazwisko naszego prawnika.
Ale nieważne. Już nic nie jest ważne. [stęka]
To, że dzieciaki myślą, że rodzice mają wszystko ogarnięte,
to jest największa ściema ludzkości.
Tak! Tak! Tak!
[śmieje się]
[wyje triumfalnie]
Patrzcie! Zobaczcie! [śmieje się]
Słuchajcie!
Ogłoszenie parafialne: zostajemy w Polsce.
Tak jest!
[pokrzykuje radośnie]
[Zosia] Brawo! Brawo!
♪ Kawa, cola, kinder Browar, towar, pringles ♪
♪ Memy z Tiger Kingiem Depresyjny feedback ♪
♪ Każdy dzień to replay Na bezludnej wyspie ♪
♪ Niech mnie ktoś uszczypnie Ale tylko w rękawiczce ♪
♪ Kawa, cola, kinder Browar, towar, pringles ♪
♪ Memy z Tiger Kingiem Depresyjny feedback ♪
♪ Każdy dzień to replay Na bezludnej wyspie ♪
♪ Niech mnie ktoś uszczypnie Ale tylko w rękawiczce ♪
[Zosia] Co jest? Co się dzieje?
Ręczniki.
Ma pani prawo milczeć. Wszystko, co pani powie, zostanie…
Zresztą zna pani tą formułkę na pamięć.
[podśmiewa się]
Ja? Ale przecież ja nikogo nie zabiłam.
To ja.
- Co? - To ja.
- Kłamie. - Mówi prawdę.
A, okej.
[Natalia] W pokoju pod wpływem powiedziałeś, że to nie ty.
Nie, nic wtedy nie wziąłem.
Ale to drugie, co powiedziałem, to prawda.
Ja naprawdę cię kocham, Natalia.
- Przepraszam cię. - Ale dlaczego?
[głos Dawida] Teraz się skupcie.
Ku uciesze Natalii Gustaw nie był z nią dla pieniędzy.
Ku jej zmartwieniu, ale mniejszemu, był z nią, ponieważ była rodziną wuja.
A to była jedyna szansa, żeby się do niego zbliżyć,
skoro wuj całe życie spędzał na odludziu, w strzeżonej twierdzy.
[łagodna muzyka]
W 1990 roku w Kole prawdy brała udział babcia Gustawa,
która go wychowywała.
Karol miał rację z tymi rodzicami.
W finale programu wuj źle jej podpowiedział,
tak przynajmniej twierdziła babcia,
w rezultacie przegrała, popadła w depresję,
a na koniec nawet próbowała się zabić.
Przez co Gustaw trafił do domu dziecka, od zawsze winiąc za to wuja.
Babcia!
- Morderstwo… - [wibruje]
…to był dawno uknuty plan Gustawa Romeo.
Nie przewidział tylko, że w międzyczasie naprawdę pokocha Natalię.
Wtedy zrezygnował z planu.
Halo.
Kiedy dowiedział się, że wuj nie żyje, kamień spadł mu z serca.
- [krzyczy] - O kurwa!
- [krzyczą] - [śmieje się]
Jak przyjechali na odczytanie testamentu i wuj pojawił się w pokoju, to go zatkało.
Gdy zszedł w nocy do kuchni napić się wody i spotkał tam wuja,
okazało się, że ten od początku wiedział, kim Gustaw naprawdę jest.
W końcu przygotował się do gry.
Zaczęli rozmawiać. Wszystko szło w dobrym kierunku.
Jednak na koniec…
- Wybaczam ci. - Wybaczam ci.
[bezgłośne]
Co?
Tylko to, że chciałeś mnie zabić.
A ty, Romeo? Co mi wybaczasz?
No, że źle podpowiedziałeś.
Nieprawda.
- Prawda. - Nie.
[bierze wdech] Po prostu przyznaj, że popełniłeś błąd.
Nie mogę.
Powiedz to.
Nie mogę cię okłamać.
Poprawną odpowiedzią była Zielona Góra,
a ja pokazałem Katarzynie…
Nie wymawiaj jej imienia!
Chciałem pokazać Katarzynie…
[Gustaw jęczy]
[głos Dawida] Wuj podczas rozmowy był pod wpływem swoich landrynek prawdy.
Starał się powiedzieć Gustawowi, że dosłownie nie może go okłamać.
Może nawet dlatego w ogóle przyznał mu się, że wie,
jak naprawdę Gustaw ma na imię i kim jest.
[Gustaw] Nie chciałem go zabić, chciałem…
Pomyślałem, że skoro ma te…
Ten kuloodporny podkoszulek, to…
No, zadam mu kilka ciosów.
W ramach terapii?
Nie wiedziałem, że w międzyczasie zamienił na normalny i…
wyglądają identycznie.
I kiedy zadałem mu pierwszy cios, to…
I pojawiła się krew,
to nie wiem, który z nas był bardziej zdziwiony.
[bierze wdech]
[wydycha]
Przepraszam cię.
[pociąga nosem]
A skąd wiedzieliście, że to ja?
[głos Dawida] To wszystko zasługa Heńka.
Kiedy w artykule o końcu teleturnieju wuja znalazł zdjęcie rodziny tej uczestniczki,
było podpisane: „Pani Katarzyna z wnukiem Romeo”.
Rzadkie imię.
A dziś rano wpadł mu ostatni element układanki. Pamiętacie?
Gustaw Romeo wszedł do kuchni i od razu zapytał…
Zapomniał, że ma normalną koszulkę, i sam się dźgnął?
Pośpieszył się. Jak zaczynał to mówić, to jeszcze nie widział ciała.
Więc skąd wiedział, jak wuj zginął?
Dalej to była tylko teoria, dlatego zadzwoniłem po policję.
I poprosili mnie, żebym nikomu nic nie mówił.
Więc powiedziałem tylko tacie.
Nie mieliśmy żadnych dowodów. Jedynym wyjściem było zablefować
i sprawdzić, czy naprawdę kochasz Natalię na tyle,
by nie pozwolić jej pójść do więzienia.
[płacze]
[rozczulony] O…
[głos Dawida] Czy wszystko podczas tego weekendu wyglądało
dokładnie tak, jak wam opowiedziałem?
- [bicie zegara] - Nie wiem.
Pamiętajcie, że byłem nieźle naćpany.
Ale to jest moja wersja i jej się będę trzymał.
Ten weekend dużo zmienił. U każdego z nas.
Jest świadek. Możemy zaczynać.
[bicie zegara]
[głos Dawida] Natalia już pisze książkę o wydarzeniach w posiadłości wuja.
Stary człowiek i noże.
[Dawid] Nie nudziłeś się?
[głos Dawida] Mimo poszukiwań
na razie nikomu nie udało się znaleźć patentów wuja.
Karole totalnie zwariowali na punkcie Władysława,
półrocznej akity. To ją Karol kupił w Tajlandii.
- Tak. Dobry. - Uff.
Co do lokaja okazało się, że wuj bardzo dobrze mu płacił,
między innymi za strzelanie do niego,
więc uzbierał tyle, że odkupił posiadłość i dalej tam mieszka.
Teraz ma własnego lokaja,
ale i tak codziennie sam wszystko sprząta i podlewa.
A my dalej nie mamy balkonu, ale Józka trochę wyluzowała,
a Heniek chce zostać detektywem.
A między mną a Zosią jest lepiej.
Zaczęliśmy chodzić do Kasyna.
Jakub Kasyno, terapeuta par.
Czego to człowiek nie zrobi dla pieniędzy, co?
Chyba lepiej zapytać, czego to człowiek nie zrobi
dla swojej rodziny.
A z pieniędzmi to tak, jak już mówiłem: my nie mamy, a jesteśmy szczęśliwi.
[triumfalna, tajemnicza muzyka]
[oklaski]
[pogodny dżingiel]
Szanowni państwo, witam w kolejnym wydaniu Koła prawdy.
Nazywam się Władysław Fortuna.
[aplauz]
Oto nasze nagrody: motorynka, samochód osobowy
i, proszę państwa, nagroda główna:
bon na miliard złotych.
[aplauz]
Pani Katarzyna przyjechała z Bydgoszczy.
- Tak. - Sama?
Z wnuczkiem.
Zostało ostatnie pytanie. W razie błędu przepada wszystko.
W jakim mieście urodziła się
popularna młoda piosenkarka Maryla Rodowicz.
Yyy, zaraz, w…
[tykanie]
Yyy… No. [mlaska, bierze wdech]
W…
W Muszynie?
- Niestety. - [widownia buczy]
Prawidłowa odpowiedź brzmi:
Zielona Góra.
Uła!
[pogodny dżingiel]
Ale… Ale…
Dziękuję państwu za dzisiejsze spotkanie.
Do zobaczenia za tydzień.
[pogodny dżingiel gra dalej]
[cichnące oklaski]
[tajemnicza muzyka]
[spokojna, tajemnicza muzyka]
[tajemnicza muzyka nabiera tempa]
[tajemnicza muzyka zwalnia tempo]
[muzyka cichnie]