Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Piękno istnieje.
Możemy je napotkać na każdym kroku.
Wystarczy mieć odpowiednie nastawienie.
Ubrania, które tworzę, opowiadają pewną historię
działają na emocje.
To jest najważniejsze.
Na początku
cały czas się obawiałem, jak pan Mugler oceni
moją pracę.
To będzie taka czarna kreska przez oczy.
Uświadomiłem sobie, jaka to odpowiedzialność.
To coś zupełnie nowego.
Prawdziwy klasyk.
Lepiej nie myśleć o tym, że ryzykujemy karierę,
i to co pół roku.
Jest problem z butami! Zaraz do ciebie przyjdzie.
Z pół roku mojego życia
i pół roku życia mojego zespołu
rodzi się to siedem minut.
Mój cel? Uczynić to miejsce na nowo wielkim i ekscytującym.
PARYŻ, FRANCJA STUDIO KREACJI MODY
Kiedy zacząłem tu pracować, uświadomiłem sobie,
za co jestem odpowiedzialny.
Pracuję w domu z długą tradycją
i jako dyrektor kreatywny czuję, że muszę udowodnić,
że rozumiem jego DNA.
Pochodzę z bardzo małej miejscowości.
Kiedyś oglądałem sporo telewizji,
to było moje okno na świat.
Szanowni państwo,
panie i panowie, Thierry Mugler przedstawia...
Tam po raz pierwszy zobaczyłem Muglera.
Pomyślałem: „Co to, u licha, jest?”.
Gwiazdy porno na pokazie,
burżuazja w pierwszych rzędach.
Szybko pojawiły się transmodelki.
Na wybiegu były też gwiazdy popu.
Kiedy byłem młody, nie rozumiałem do końca, co oglądam.
Ale był to wciągający
i bardzo nietypowy spektakl.
PARYŻ, FRANCJA 6 MIESIĘCY PRZED POKAZEM
Ten sezon jest bardzo wyjątkowy.
Po raz pierwszy wracamy na Paris Fashion Week.
Mugler wybrał się w podróż tworzenia filmów, bo była pandemia,
a teraz wracamy na wybieg,
przenosimy uwagę na coś innego.
Stawka jest naprawdę wysoka.
Na początku cały czas się obawiałem,
jak pan Mugler oceni moją pracę.
Szczerze mówiąc, zwyczajnie się bałem, bo wiedziałem,
że krytykował poprzednich dyrektorów kreatywnych.
Kiedy spotkałem się z nim po raz pierwszy, zrobiłem coś bardzo złego
i wpadłem za to w niezłe tarapaty!
Otwierał w Paryżu wystawę swoich zdjęć,
więc postanowiłem się tam wybrać,
bo chciałem to zobaczyć.
Szanuję jego twórczość.
Czy to jakiś problem?
Byłem w taksówce, w drodze do galerii,
kiedy zadzwonił prezes Muglera i wypalił: „Powiedz mi, że cię tam nie ma!”.
Na co ja: „Dojechałem”.
Wszedłem do galerii.
Ustawiła się kolejka do pana Muglera, ludzie chcieli mu pogratulować.
Jego menadżer mnie zobaczył i zrobił taką minę.
Zabrali mnie do pomieszczenia w głębi podwórka.
Przyszedł prezes i powiedział:
„Szkoda, że zachowałeś się w ten sposób”.
Byłem po prostu przerażony.
Później przyszedł pan Mugler.
„Casey, jak miło cię poznać!”
A potem wbił mi szpilę,
bo powiedział: „Powinieneś się skupić
na lepszym oświetleniu pokazów na wybiegu”.
Pomyślałem: „Jasne, kotku,
wolałbym mieć lepsze oświetlenie na wybiegu,
ale nie miałem twojego budżetu”.
To było pierwsze spotkanie.
Wiele lat później,
po pierwszym dużym festiwalu Fashion Film w Nowym Jorku...
FASHION FILM, WIOSNA-LATO 2021
...powiedział komuś:
„Ten dzieciak daje radę”. Coś w tym stylu.
Umówiliśmy się na lunch w hotelu,
usiedliśmy za kotarą,
bo nie chciał, żeby ktoś kiedykolwiek zobaczył nas razem.
Podczas tego lunchu powiedział mi: „Chyba jesteś tym, kogo mi trzeba”.
To był dla mnie moment wielkiej zmiany,
bo poczułem wtedy, że jestem gdzieś pożądany.
Pracuję tu już od sześciu lat, więc czas zrobić coś bardziej osobistego.
Pozwoliłem sobie wybrać temat na ten show.
Przez większość kariery
obawiałem się, że może wyjść kiczowato,
ale teraz chcę podjąć to ryzyko.
Żegluję, spędzam sporo czasu na wodzie,
więc wybrałem motyw podwodnych stworzeń.
Chcę pokazać ruchy podobne do tych w głębinach:
ruch ramion meduz
czy roślin bujających się pod wpływem prądów.
To trochę dziwny scenariusz i wszyscy mówią:
„OK, Casey...”.
Ostatni pokaz był szalony, te ciuchy są naprawdę mocne.
Chciałbym je trochę złagodzić.
Z tymi czarnymi trójkątami
to jest takie bardzo graficzne,
może powinniśmy jednak zrobić coś gładszego.
Jesteśmy tu ja i ekipa projektująca
z kierowniczką designów, Lisą.
Opracowujemy wzory i robimy przymiarki
wraz z Régine, kierowniczką pracowni.
Jest też Chanelle, dyrektorka kolekcji,
która pomaga połączyć pracę tych dwóch zespołów,
żeby zapewnić płynność pracy.
Tak mi zalecił, ale...
Boją się, że to będzie gorzej wyglądało.
Wytłumaczę ci. Montaż gorsetu zajmie 60 godzin.
Trzeba jakoś skrócić ten czas.
Myślę, że może lepiej dać agrafki i sznurowadła.
Zobaczę, czy to jest do zrobienia. Ale wolę mieć tu dwucentymetrowy pas,
do którego z tyłu damy podwójne fiszbiny.
Będziemy mieli szew na wierzchu.
Łatwiej jest zrobić całe sznurowanie tutaj,
przytrzyma piersi, talię, wszystko.
Zrobimy tak?
To samo, tylko mniej skomplikowane.
Muszę zyskać kilka godzin.
Gdzie jest Régine?
Sprawdzę.
To ważne.
Może chodzi tylko o montaż – to OK, a może o wykrój, a wtedy...
Spróbuję z fiszbinem typu spaghetti.
Wiesz, tym takim cieniutkim. Będzie wyprostowana.
Będzie pchał i naciskał na ramiona.
Zobaczymy, przeanalizuję to sobie.
Daj mi znać jak najszybciej, pogadam o tym z Pierre'em.
A oto tak zwane kulisy!
Casey daje mi swoje rysunki i szkice.
Tutaj mam
różnych modelarzy i wykrawaczy,
którzy wykonują pracę.
Modelarz tworzy projekt w 3D.
Wykrawacze kreślą kształty, który posłużą do wykroju.
Później wycinamy.
A mechanicy tworzą ostateczny model.
Kieruję tym zespołem, doglądam każdego modelu,
chodzę na przymiarki, śledzę proces każdego ubrania
i pilne sprawy. Casey daje znać, jak chce coś zmienić.
I tak, krok po kroku, powstaje kreacja.
BARCELONA PLAN ZDJĘCIOWY REKLAMY PERFUM
W naszym domu perfumy i moda zawsze działają razem,
mówią jednym głosem,
to nasza wielka siła.
To wyróżnia nasz dom.
Spróbujmy.
Przygotujcie się na otwarcie.
To pchnięcie wygląda dziwnie, bo powstaje napięcie tutaj,
a to miało wyglądać tak...
W dziedzinie perfum rolą naszego domu
jest przełamywanie schematów, bycie odważnym.
Pan Mugler pokazał nam to już 30 lat temu.
Miał swój pomysł i doprowadził go do końca.
Zrewolucjonizował świat perfum.
Chciałem stworzyć perfumy, których nie oferuje nikt inny.
Coś zupełnie nowego, niespodziewanego i esencjonalnego.
To klasyk. Nowy klasyk.
Strzeż się aniołów.
I dobrych, i złych.
KAMPANIA ANGEL - 1993 R. JERRY HALL
Stworzenie rewolucyjnych perfum z Thierrym Muglerem było
ważnym punktem mojego życia.
Chciał, żeby były
bardzo potężne.
Takie ufo,
perfumy w 100% Muglerowskie.
Na tym opiera się formuła.
Dałem mu do powąchania pewien akord, podstawę,
taką wspaniałą, bardzo waniliową paczulkę.
Bardzo mu się spodobała,
później przychodził do mnie jeszcze wiele razy.
Przygotowałem próbki.
Ale nie podobały się, były zbyt klasyczne.
On chciał być odważny.
Nie widział ograniczeń, żadnych granic.
Któregoś dnia opowiedział mi o wczesnym dzieciństwie w Strasburgu.
Pijał gorącą czekoladę mleczną, w której maczał ciastka z rodzynkami.
Po pracy ruszyłem od razu do piekarni
i wykupiłem
właściwie wszystkie ciastka
i cukierki, które tam mieli.
Na opakowaniu żelków Haribo
znalazłem ciekawe składniki,
wypróbowałem je w naszej kreacji.
Przejdźmy do pralinki.
Pachnie jak wata cukrowa.
Powiedział: „Przypomina mi to lunaparki w Strasburgu”.
To był fantastyczny wyzwalacz.
Znaleźliśmy uzależniającą nutkę dla smakoszy
i nagle z próbek zrodziły się prawdziwe perfumy.
Opowiem taką anegdotkę.
Żona się nimi popsikała.
Mieszkaliśmy chyba na czwartym.
Sąsiedzi zadzwonili do naszych drzwi i powiedzieli:
„Wjechaliśmy windą na to piętro,
nigdy wcześniej nie poczuliśmy takiego zapachu.
To pani perfumy?”.
To było 30 lat temu.
Nie od razu zrozumiałem,
że otworzyliśmy z Thierrym
nową rodzinę zapachową,
rodzinę smakoszy.
THIERRY MUGLER, 1985 R.
Thierry Mugler podzielał ten entuzjazm.
W biurach dzielnicy Saint-Honoré
zaczęliśmy czuć coś nowego.
Dostawiliśmy małe fiolki. I kobiety, i mężczyźni nosili te zapachy.
Pokazywał nam swój sygnet i mówił: „Tak będzie wyglądał flakon”.
Nie mogli go zaprojektować. On przychodził do biura
i mówił: „To się nada...
a może jednak nie”.
Zachowywał się jak szalony, był jak dziecko”.
Obserwowałem, jak ciągle zmienia zdanie:
„Tak, może – nie, bo...”.
Wymagał niemożliwych rzeczy.
Zrobiliśmy postępy techniczne,
żeby stworzyć ten flakon. Przewracał się, rozpływał się przy chłodzeniu...
Podobnie jak w innych kwestiach bardzo się uparł, ciągle tylko powtarzał:
„To moja wizja, to ma być ten niebieski sygnet gwiazda,
tak to ma wyglądać”.
I osiągnęliśmy niemożliwe.
Wszystko w nich jest innowacyjne i rewolucyjne.
To istny mit. Noszą je miliony kobiet.
Poprosiłam perfumiarzy, żeby je odświeżyli,
stworzyli jak najbardziej zmysłową wersję.
Musimy znaleźć ten nowy składnik,
który będzie mariażem z Angelem,
a jednocześnie pozwoli opowiedzieć nową historię.
Co sądzisz o tych trzech próbach?
Są megaciekawe.
W jednej pracowaliśmy nad startem,
natychmiastowym efektem z owocową nutką.
Świetne.
Ale to nie takie nowe.
Odrzuciłabym tę pośrednią opcję,
w której podkreśliłaś aromat drzewny.
To prawie banalne, ma się déjà vu.
To mi się bardzo podoba.
Jak starta skóra kokosa. Wyśmienite, bardzo wyszukane.
- Słone. - Właśnie.
- To taki solony kokos. - Uwielbiam to.
Wyrafinowane.
Pracujmy w tym kierunku.
Hej, możesz do mnie oddzwonić? Mam pewną propozycję.
Zwykle kiedy pojawia się nowy projekt, zaczynamy od jakiejś gwiazdy.
Law Roach zadzwonił do mnie z dużą prośbą. Mieliśmy się pilnie spotkać,
ale nie wiedziałem, co planują.
Przyjechałem z Zendayą do Paryża, gdzie spotkaliśmy się z Caseyem.
Przyszli, usiedli...
Zastanawiałem się: „Co oni planują?”.
Zawsze mieliśmy to marzenie,
tę fantazję, że kiedyś nadejdzie odpowiedni moment
na pracę z domem Muglera i z tą rzeczą z archiwów.
O Jezu.
Powiedział: „Chcemy ubrać Zendayę
w Robota na premierę filmu „Diuna: Część druga”.
Ale ten strój ma 30 lat!
To przebranie jest największym marzeniem.
Wygląd w tym stroju
jest dla mnie jakby szczytem wszystkiego.
Spełniło się moje marzenie.
Czułem, jakbym się teleportował
w czasy, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy.
Tyle razy widziałem tamten pokaz
i sesje zdjęciowe, w których użyto Robota.
Dla mnie to szczytowa ilustracja geniuszu pana Muglera.
Gdy pracuję z artystami pokroju Muglera,
chcę, żeby każdy poczuł jego pasje i obsesje.
Spytałem go:
„Czemu zawsze odnosi się pan do rzeczy nieistniejących dla ludzi?”.
Pan Mugler odpowiedział:
„Chcę wprowadzić spektakl w codzienne życie ludzi.
Dać im możliwości.
Jeśli kobieta czy mężczyzna chce stać się motylem czy robotem,
umożliwiam im to swoimi kreacjami”.
W stroju robota chodziło o to, że życie
i kobiecość zakładają istnienie metalu.
Wszyscy projektanci wiedzą,
że nigdy nie należy próbować zrobić jeszcze raz tego robota,
bo Mugler już go zrobił, i to tak dobrze,
że nie da się już tego przebić.
Myślę,
że Thierry Mugler jest dziś nadal taki na czasie,
bo kiedy patrzy się na jego ubrania, czy to na tej wystawie,
w internecie czy na zdjęciach, widać, że są ponadczasowe.
Kolekcja z owadami
to cały Mugler.
To samo z szerokimi ramionami. I robot też od razu kojarzy się z nim.
Dlatego wystawę obejrzał już ponad milion osób.
Myślę, że...
bez wynalazków pana Muglera,
światu by czegoś bardzo brakowało.
Klipy George'a Michaela, supermodelki...
To było coś...
Stale się tym wszystkim inspiruję.
To było niesamowite.
Nie próbuję cię uwieść.
George Michael przychodził na pokazy mody Thierry'ego.
Kiedy obejrzał swój pierwszy, powiedział Muglerowi:
„Chcę zobaczyć twój świat w swoich klipach”.
Mugler wymyślił teledysk
o zakulisowym piekle i marzeniach o wybiegu.
Thierry Mugler stworzył swój charakterystyczny świat.
Dlatego największe gwiazdy i celebryci
chcą nosić jego ubrania i kreacje z archiwów.
Począwszy od Lady Gagi, bo tak naprawdę to ona
wskrzesiła archiwa Thierry'ego Muglera
w 2008 r., w swoim pierwszym klipie, „Paparazzi”,
w którym chodzi o kulach i ma na sobie bikini w stylu robota.
A potem...
PARYŻ, FRANCJA HOTEL LE CRILLON
Weszliśmy do pokoju i wszystko było rozłożone na łóżku.
Od razu uświadomiłem sobie, jakie to będzie wyzwanie.
Byłam bardzo podekscytowana.
Siedzieliśmy z Zendayą i z Law.
Zaczęła przymierzać robota.
Wiemy, jak trudno się w niego wbić.
Powstał na wymiar, dla jednej kobiety.
Byłem bardzo zaniepokojony.
Strój nie był
na niczyim ciele już... od dziesięcioleci.
Jak kolana będą na złej wysokości, to sprawa jest zamknięta.
To samo, jeśli nie wejdą biodra.
Jeśli krok będzie poniżej jej kroku, nie będzie w stanie chodzić.
Jeśli ma za długi tors,
nie damy rady połączyć pleców robota
z jego pośladkami, gdzie jest kluczowy element: dwie śrubki.
Jeśli łokieć wypadnie gdzie indziej,
nie będzie mogła poruszać rękami. I tak dalej.
Już tak blisko!
- Idealnie. - O mój Boże.
Wiem.
Zapięte, gotowe.
Idealnie.
Prawie idealnie.
Bóg mody sprawił, że ta rzecz jest taka cudowna i idealna.
A to, że weszła w ten strój,
wślizgnęła się w niego, jakby był dla niej,
wpasowała się w coś, co ma tyle samo lat co ona, jest niesamowite.
Naprawdę robi wrażenie.
Niesamowite.
Ale fajnie.
- Możesz w tym iść na zakupy. - Ta.
Pewnie.
Taksi!
Od kilku miesięcy Casey i ekipy ze studia pracują
nad ważnym projektem dla dużej marki
i dziś oficjalnie ogłoszą tę współpracę.
Podobnie jak pan Mugler nie chcę, żeby moda była tylko dla wybrańców.
Myślę, że ubrania mogą dotrzeć do wszystkich.
Pan Mugler zawsze chciał, żeby jego ubrania były dostępne
dla wszystkich.
Ta współpraca zrodziła się z nim i dzięki niemu.
Dla mnie i pana Muglera ten projekt miał być pierwszą kolaboracją.
Zaczęliśmy trochę częściej rozmawiać.
Ale pan Mugler zmarł.
Kompletnie się nie spodziewaliśmy, że odejdzie.
Poczułem, że...
dopiero zaczęliśmy szczerze ze sobą rozmawiać,
to się stawało rutyną i nagle...
To była strata. Na pewno byłbym wdzięczny, gdybym miał szansę spędzić z nim
trochę więcej czasu.
Cieszę się, że nawiązaliśmy tę współpracę,
że udało nam się do niej doprowadzić, choć nie ma go już z nami,
bo w tym wszystkim chodzi o to, żeby pozwolić ludziom
wyrazić siebie, zdefiniować się za pomocą ubrań.
Żeby zyskali sprawczość i wiarę w to, kim są.
To siła Muglera.
PARYŻ, FRANCJA 3 MIESIĄCE PRZED POKAZEM
STUDIO KREACJI MODY
Wiele lat temu pan Mugler zorganizował pokazy Pod Wodą.
Ale on umieścił płetwy na kurtkach.
Modelki wyglądały jak astronautki i ryby, były całe w fioletach i zieleniach,
nie do końca mi się to podobało.
Chyba już czas, żebym zrobił to po swojemu.
Kiedy tworzę jakiś motyw przewodni, to nie przekładam go tak 1 do 1.
Chcę połączyć styl Muglera, linie jego gorsetów, które schodzą
i stają się mackami,
dodać do nich takie przedłużenia.
Może ta z rękawiczkami i pasami z tyłu
albo cała głowa, albo, kurwa, jedno i drugie.
Któregoś dnia powiedziałem, że musimy wstawić tu wentylatory.
Dynamikę wody udało się przedstawić za pomocą wiatru
i wszystko stało się wyraźniejsze, bardziej dramatyczne,
bo podmuch dawał większy efekt niż ruch modelki.
Ładnie.
Sfotografujmy to.
Siódemka jest już gotowa, więc...
- Nie wiem, co teraz. - Skupmy się na tym.
Wprowadziliśmy zmiany. Tej w rozmiarze 42 już nie robimy.
- A co z tym? - Jest wykrojona.
Będzie na sobotę?
Musi być, bo przychodzą modele. Trzeba już coś przymierzyć.
Dobrze, to ustalone.
W tym sezonie...
Nie wiem, jest coś w błyszczeniu rzeczy pod wodą.
Żeby uzyskać ten połysk,
pracujemy ze skanerami ciała i tworzymy elementy 3D.
Wymyśliliśmy takie przezroczyste gorsety, są z żywicy.
Wciśnięcie się w nie to wyzwanie.
Trzeba zacząć z boku.
Są trochę bardziej elastyczne w tym miejscach,
ale ogólnie wyginają się i nie pękają.
Ciężar opiera się na kościach biodrowych,
więc tutaj mamy kilka punktów stycznych.
Nie tak łatwo je zrobić. Jeszcze rok temu ponieśliśmy porażkę.
To ciekawe, bo zawsze znajdujemy innowacyjny materiał,
na który nie jest tak łatwo wpaść.
Ale to właśnie wyróżnia dom Muglera.
Opieramy się na nauce i tworzymy futurystyczne rzeczy.
Pierwsze spojrzenie na strój Muglera, kochanie.
Ciasne na piersiach i na cipce!
Nie pogrywaj z Caseyem, dziewczyno, ten look jest zjawiskowy!
Przez całą karierę współpracował z wieloma różnymi ludźmi,
nie tylko ze świata mody. Dom był jakby laboratorium.
W jego siedzibie było siedem pięter,
a na każdym inne techniki – guma,
metal...
Był wolny,
świat mody go nie ograniczał.
Jego ubrania były zwrócone ku przyszłości,
tworzył rzeczy ponadczasowe, bo do niczego się nie odwoływał,
nie podążał za trendami.
Do tej sukni potrzebowaliśmy sześciu zawodowców:
rzeźbiarza, odlewnika,
człowieka od piór, hafciarza i tak dalej.
To wspaniały znak rozpoznawczy marki.
Chimera, nasza najpiękniejsza kreacja.
Zaprezentowana na pokazie jesień-zima 1997-98.
To absolutnie niesamowita praca.
Włożyła ją modelka Adriana Karembeu.
Zrobiliśmy odlew jej sylwetki, żeby stworzyć gorset.
Łuski są w pełni haftowane i ręcznie malowane.
Każda jest unikalna.
To szalona praca.
Pokaz w Cirque d'Hiver w 1995-96.
Na dwudziestolecie.
Ten przepiękny gorset z pozłacanego metalu
jest wśród najsłynniejszych elementów naszej kolekcji.
Nosiły go między innymi Beyoncé i Céline Dion.
Poszczególne listewki nie są ze sobą połączone.
Otwierają się po naciśnięciu guzika.
Rozwierają się do końca.
W ramieniu jest zawias, żeby można było je zginać.
W palcach też są jakby stawy.
Tu mamy suknię Croco. Nie jest ze skóry krokodyla.
Pan Mugler nie zgadzał się na używanie rzadkich skór czy futer.
Dlatego wynajdywał nowe techniki.
Pomarszczył skórę, a potem ją zszył.
To szwy na zwykłej skórze tworzą te wypustki
i tym samym efekt skóry krokodyla.
Po raz pierwszy użyto takiej techniki.
Często mówimy o ścieraniu się czy o kontraście między sprzecznościami:
przeszłością i przyszłością, tradycją i innowacją,
szykownością i swoistą pospolitością.
We wszystkim, co robimy,
balansujemy w ramach tego jakby paradoksu.
Przesuwamy granice, idziemy z duchem czasu, podejmujemy ważne tematy,
a jednocześnie łączymy to z tradycjami z archiwów,
z naszym know-how.
Te dwa światy, które niby się nie łączą,
stale się ścierają.
Wtedy robi się ciekawie.
Dwójka super, ale skoro tak,
to może spróbujmy jeden i dwa albo dwa i trzy.
Ufam ci, ale ja bym stawiała na dwójkę.
Dobrze, tak zróbmy.
DYREKTOR DS. KOMUNIKACJI MIĘDZYNARODOWEJ
No to gotowe.
Jedziemy do prezesa L'Oréal Luxe,
żeby przedstawić mu nowy koncept perfum Angel:
flakon, zapach i komunikację.
Nie mogę się doczekać, kiedy to zobaczy.
Jestem ciekaw, jak na to zareaguje.
Angel to esencja wszechświata we flakonie.
Chcemy, żeby w 2024 roku te perfumy stały się najmodniejsze z całej gamy.
W kwestii designu
chcielibyśmy przedstawić panu pięć możliwych kierunków.
Ikoniczny błękit Angel
i odważniejsze rozwiązanie –
czarny flakon.
Czerń jest kolorem,
który ucieleśnia zmysłowość, opowiada o niej.
Jest często używana
przez Caseyego.
Ładne.
Trochę dziwnie, bo perfumy Angel zawsze były niebieskie.
Ale może to by było ciekawe.
Właśnie.
Wizualnie mówi nam to...
Zapachu jeszcze nie znam, to będzie niespodzianka,
ale wizualnie zapowiada się najintensywniejszy.
To prawda.
- Czym to panu pachnie? - Dziękuję.
Chcemy pójść jak najdalej w kierunku rozkoszy.
Jest wersja cieplejsza,
intensywniejsza, bardziej zmysłowa.
Chcieliśmy znaleźć
składnik, który połączy się z Angelem,
a jednocześnie swoją osobliwością nada mu nowy odcień.
Próbowaliśmy różnych kierunków zapachowych.
Zainteresowała nas wiśnia,
ale uważamy, że jest trochę mniej zaskakująca.
I słabsza.
Zalecalibyśmy więc
pójście w kierunku kokosa.
Opracowaliśmy bardzo naturalny kokos, trochę waniliowy, z aromatem tonkowca...
Ciekawy jest też
ten wymiar kwiatowy.
Kokos wydaje mi się ciekawszy, bardziej pod prąd.
To coś nowego.
Łatwo rozpoznać, że to perfumy Angel.
Te mają znak rozpoznawczy, a jednocześnie są inne.
Ale wracając do wcześniejszego wątku...
Tej czerni?
- Tego, że powinien być najbardziej... - Radykalny...?
Najbardziej się wyróżnia z całej gamy.
Mugler musi pozostać właśnie taki,
tworzyć segmenty, starać się przypodobać określonej klienteli,
bardziej wymagającej.
Nie ma powodu się tego wstydzić.
Musimy na nowo zacząć zaskakiwać
tymi perfumami, na które w swoim czasie
był prawdziwy szał.
I nadal zaskakiwać
z Hunter i nowymi narzędziami komunikacji.
Super.
A jaki macie pomysł...?
Chodzi o wyjście ze świata realnego
i wejście dzięki perfumom do megazmysłowego uniwersum.
Przesunięcie...
To by było coś prostego,
ale jednocześnie uderzającego wizualnie.
Świetnie.
Nie wszystkim się to spodoba, ale dla mnie jest idealne.
Chodzi o obronę tego, w co wierzymy.
Mamy to wpisane w DNA.
Thierry Mugler nie lubił nudnych ludzi.
Było to widoczne na jego wybiegach.
Nie patrzył na orientację, wyznanie, płeć –
wszyscy byli mile widziani na jego pokazach.
Thierry Mugler stawiał ludziom wyzwanie bycia sobą,
bycia autentycznym.
Pamiętam pierwszy pokaz, który dla niego przygotowywałam.
Byli w nim chłopcy i dziewczyny.
Chłopcy
mogli występować w ubraniach dziewczyn,
wkładać gorsety,
kabaretki,
mogli mieć bardzo kobiecy wygląd.
Od 1974 roku nasz dom promuje
niekonwencjonalne ideały piękna,
kobiety w różnym wieku, różne ciała,
tożsamości, sposoby wyrażania płci.
Poznałam Thierry'ego na początku lat 80.
Przyjechałam z Afryki w 1975 roku.
Nie wiedziałam nic o modzie.
On patrzył na mnie
w zupełnie inny sposób niż inni projektanci.
Chciał celebrować moją afrykańskość,
kiedy inni myśleli o mnie:
„Ma w sobie wiele gracji, jest taka wyszukana”.
On widział zupełne przeciwieństwo.
Był pierwszym projektantem, który zrobił całą kolekcję wokół Afryki.
Wszyscy modele i wszystkie modelki byli czarnoskórzy.
To nie było powierzchowne,
na zasadzie: „Chcemy podziwiać ich elegancję”.
On chciał pokazać nas takimi, jakimi jesteśmy.
Pokazuję ludzi w różnym wieku.
Byłe modelki, które już nie pracują,
ale które nadal są bardzo piękne.
Pokazuję dziewczynki, seniorki,
niskie, wysokie, grube.
Wszystkie archetypy piękna, wystarczy uroda.
Wybierał dziwnie wyglądające dziewczyny.
Nie typowe, regularne i ładne rysy.
Akceptował kobiety, który nie miałyby szans
znaleźć się na żadnym innym wybiegu.
Brał te wadliwe stworzenia
i zamieniał je w coś wspaniałego.
Ja też do nich należałam.
Zaskakiwało mnie, jak kierował modelkami.
Traktował je jak aktorki.
Mówił:
„Teraz wyjdź i się rozpłacz.
Wyglądaj na załamaną.
Jesteś madonną, ukrzyżowano ci syna”.
Mówił takie rzeczy, żeby na maksa wchodziły w swoją rolę.
Nie były wieszakami,
wcielały się w pewne role,
miały swoje temperamenty. One to uwielbiały.
W reklamach z końca lat 70.
kobieta była gospodynią.
To było niesamowite.
Przedstawiam
kobiety energiczne, nowoczesne, charakterne zdobywczynie.
Kiedy mówię „charakterne”, mam na myśli kobiety z powerem.
To moja odpowiedź na ugrzecznione kobiety.
Romantyczne, głupiutkie, afektowane i skrajnie pasywne.
Mugler często się jeżył,
pamiętam,
że nierzadko zasmucał go
czy drażnił fakt, że ówczesna prasa go nie rozumiała.
Zarzucano mu, że zmienia kobiety w przedmioty seksualne.
On na to: „Właśnie że nie. To podmioty seksualne.
Kierują własną seksualnością,
nie jest im narzucana”.
Było kilka złych recenzji,
bo ci, którzy je napisali, nie rozumieją, że mam rację
i że za dwa lata sprawy się zmienią.
To niekończąca się walka.
Ale w głębi serca wiem, że nowe pokolenie jest w to zaangażowane
i że przejmie pałeczkę.
Fakt, że widzimy nietypowe twarze na billboardach,
pokazach, na Instagramie,
jednak coś znaczy.
Z czasem to całkowicie odmieni nasze społeczeństwo.
AKTORKA I WCIELENIE PERFUM ANGEL
Po spędzeniu sylwestra na różnych imprezach w Los Angeles
wpadliśmy na siebie nad basenem hotelowym.
Wyglądała lepiej niż ja...
Odważyłem się spytać:
„Hej, chciałabyś kiedyś otworzyć pokaz Muglera?”.
I wszystko się ułożyło.
Zastanawialiśmy się, kto by mógł zostać naszym nowym aniołem.
Od razu pomyśleliśmy o Hunter.
Jest niesamowicie piękna i charyzmatyczna.
Swoją osobowością świetnie wciela się w nasz dom.
Jest ważną częścią tego pokolenia, reprezentuje nas przez rówieśnikami
i broni tego, w co wierzy.
Jestem zaszczycony, że zaufała,
że zapewnię jej wygląd, który będzie zgodny z jej wizją,
że będzie mogła czuć się, jak chce, i naprawdę wyrazić siebie.
Wszyscy się z tego cieszą.
A co u ciebie?
Nie jest ci zimno?
Dwa i trzy.
Dużo rozmawialiśmy
o reprezentowaniu wspólnoty trans na wybiegach
i o tym, ile ona dla nas znaczy. Hunter zrozumiała, co próbuję osiągnąć.
Mamy do siebie zaufanie i możemy się na nim opierać,
nie musimy nawet o tym rozmawiać.
Jak zdjęcie będzie gotowe, wyślę je wam.
Powiecie mi, co wam się podoba.
LONDYN, WIELKA BRYTANIA PRAPREMIERA DIUNY 2
Zendaya i ja
zawsze potrafiliśmy stworzyć jakąś narrację.
Dzięki temu ubrania stają się
elementem rozrywkowym, czymś więcej niż ciuchami.
Stają się słowami w pewnej historii.
Moda ma coś wywoływać w człowieku.
Fakt, że założyła Robota akurat przy okazji tego filmu
i w tym momencie
sprawia, że wszystko się ze sobą łączy.
To najlepsza realizacja idei Robota pana Muglera.
Nie sfilmowaliście najlepszej części:
Zendayi, Law i mnie w Londynie,
jeżdżących po mieście i próbujących założyć Robota po ciemku,
na tyle furgonetki,
próbujących nie zgubić śrubek.
Ona miała wystąpić na czerwonym dywanie za parę minut!
Pomyślałem: „Co my tutaj, kurwa, wyprawiamy?”.
Jak byliśmy już na diunie,
zacząłem gonić Zendayę, bo zobaczyłem, że zaraz odpadnie jej element z kostki.
Pobiegłem to naprawić,
kiedy była w środku pozowania przed milionem obiektywów,
bo, jak wspominałem, ubraliśmy ją na tyłach vana.
Nie zapomnę tego momentu.
Jak tylko Zendaya pojawiła się w Robocie, zdjęcia rozeszły się w mgnieniu oka.
Zalały social media,
cały internet, nie dało się ich przegapić.
To było spełnienie marzeń. Jestem bardzo wdzięczny
domowi Muglera, że w ogóle to umożliwił.
Thierry'ego poznałam na dyskotece
w Nowym Jorku.
Błyskały światła, kręciła się kula
i zobaczyłam tego niesamowicie pięknego mężczyznę.
Od razu się sobie spodobaliśmy.
Docenił mój look.
On lubi silne kobiety, a ja do nich należę.
No cześć.
Jak tam?
Thierry przychodził na wiele moich imprez.
Bardzo mu się podobały.
Wszyscy byli tam mile widziani. Nie było żadnej segregacji.
Były osoby drag,
trans, hetero...
Osoby z miasta, z przedmieść, bogaci, ubodzy, żadnych VIP.
Artyści, świat muzyki i mody – wszyscy połączeni na parkiecie.
Energia i wygląd tych imprez były niesamowite.
Thierry był duszą towarzystwa.
W moich klubach z pewnością czuł się jak u siebie.
Chciał wprowadzić trochę Nowego Jorku do swoich pokazów w Paryżu
i tak zrobił.
Od 50 lat świętowanie płynie w naszych żyłach.
Jest to wpisane w DNA domu Muglera.
Pierwszy raz widzę ją w całości w tym dużym lustrze.
Niesamowite.
Jest wspaniała. Czuję się jak jakaś, kurwa, kula dyskotekowa!
PARYŻ, FRANCJA PREMIERA PERFUM
Wreszcie przedstawimy światu nasze nowe perfumy.
To wieczór swoistej intronizacji
dla naszej modelki Hunter Schafer, w sercu Paryża.
- Wyglądasz wspaniale. - Dziękuję!
W perfumach Angel tkwi piękna dwoistość.
Łatwo mi się z nią identyfikować,
bo kiedy myślę o swojej kobiecości,
to okazuje się, że jest o wiele bardziej złożona niż lubienie babskich rzeczy.
To równie skomplikowane, co bycie człowiekiem.
Tak, identyfikuję się z nimi.
Myślę, że markę Mugler
i bycie queer łączy nierozerwalna więź.
Firma ma silne relacje z osobami queer
i przetarła szlaki,
jeśli chodzi o pokazywanie takich osób na wybiegach
i ich wizję odnośnie tego, kto może należeć do domu Muglera.
Właśnie,
to kolejny powód, dla którego to ma sens,
bo odnajduję się w tym partnerstwie.
No dobrze.
Dziękuję. Miło było cię znów widzieć.
- Jak tam? - Świetnie!
Wyglądasz przezjawiskowo!
Mam świadomość, że taka ja w wieku 15, 14, 16 lat,
ogólnie w młodości, potrzebowałaby obecnej mnie.
A jednocześnie,
że zaangażowałam się w tę karierę...
Chcę się sprawdzić, robię swoje
i nadal będę robiła to, z czego czerpię przyjemność.
Niezależnie od tego, czy to czyni mnie liderką,
kimś, kto w pewnym sensie reprezentuje swoją społeczność.
Chcę być wierna swoim ideałom.
Brzmi to może trochę miałko, ale to prawda.
W luksusowych domach mody wyczuwa się często dystans i chłód.
U nas jest inaczej.
Show, spektakl, rozrywka –
to właśnie tym się wyróżniamy.
Tak było już na historycznych pokazach pana Muglera.
Każdy mógł znaleźć na nich miejsce dla siebie,
wziąć udział w imprezie,
świętować z uczestnikami pokazu.
To była moc pana Muglera.
Radość i świętowanie były dostępne dla wszystkich.
Chciałbym, żeby sobie uświadomili, że w tym wszystkim chodzi o radość.
PARYŻ, FRANCJA PRZEDDZIEŃ POKAZU
To jest i tak za duże, a odjęłam już tyle.
Muszę usunąć to.
- Dochodzi do fiszbinów. - Czyli tutaj też,
musi wracać tędy. Tu jest za duże.
Chciałbym zrobić tak.
Mam wrażenie, że się z nami bawi.
Edwin czuje w rękach, czy coś działa, czy nie.
- Zrobił to chyba celowo. - Dobrze, że nie wiedzieliśmy, bo...
Nie damy rady. To będzie wyhaftowane na koniec.
Odstaje. I tak samo jest z marynarką.
- Ale aż tak? - Tak, odstaje aż tyle.
- Podniosłam to o... - A to podniosłaś?
Zrobimy to tak, żeby wytrzymało ten ciężar.
Régine?
- Nie robimy tej? - To nie jest...
To po prostu za trudne.
No to kończymy.
Stop.
Siedzi w cieniu i...
Robiliśmy przymiarki do tej kreacji 18 lipca,
a jak zobaczyliśmy ją w zeszłym tygodniu, okazało się, że jest zero postępu.
Patrzyła, jakby widziała ją pierwszy raz i zastanawiała się, jak ją spiąć.
Struktura jest bardzo skomplikowana.
Tak będzie bezpieczniej.
Upewnijmy się, że jakość reszty pozostanie wysoka,
nie wystawiajmy czegoś tak ryzykownego.
Zawsze coś anuluję, bo trzeba się skupić
na głównych elementach i nie schrzanić sprawy.
Czasami jestem z tego powodu niezadowolony.
Chciałam z wami podsumować postępy
w przygotowaniach do pokazu.
Dlatego potrzebuję pomocy tych wszystkich ludzi,
bo to nie jest pokaz jednej osoby.
Potrzeba całej armii ludzi, żeby dokonać czegoś takiego.
Ta się zmieniła w wersji dwuwarstwowej.
To ważny temat, wyzwanie.
Zdejmij go i trzymaj w ręce.
W castingu chodzi o
bycie szczerym na temat tego, co widzę pięknego w świecie.
I dla mnie to wiara w siebie zdecydowana chęć
bycia istotą ludzką.
Czy uważam,
że 70-latka może być równie zmysłowa i gorąca
jak 26-latka?
Tak.
Czy uważam, że kobieta z krągłościami może skraść publiczność
tak samo jak szczupła?
Ja to po prostu wiem, bo wiele razy byłem tego świadkiem.
Chcę, żeby każdy widz mógł rozpoznać się w kimś na wybiegu,
żeby nie myślał sobie: „Ech, te chude laski.
A co z modą dla prawdziwych kobiet?”.
To wpływa na nowe pokolenie,
które postrzega piękno w niespotykany sposób.
Reprezentacja naprawdę się liczy.
Dałam trochę za dużo, więc ona czuje, że to się rusza.
Wpisz jej imię.
Tak, oczywiście.
No...? Helena!
Nie przedstawiono mi jej.
Wiele domów mody daje przekaz: „Nie jesteście nami”.
Kurwa, nienawidzę tego.
Dlatego mówimy: „Mugler jest z wami”.
Zapraszamy.
W porządku. Dzisiaj czuję się pewna siebie.
- To jest Danièle. - Miło panią poznać.
Fajnie się znów spotkać.
Więc jest kreska na oku, a dalej pióro.
Prawdziwe pióro na oku?
- Przymierzymy? - Tak.
Poprawimy strukturę w tym miejscu.
- Dobrze ci w tym? - Tak.
Dobra. To wyślę swój zespół.
Potwierdzone!
Nie mogę się już doczekać pokazu. Jest idealna.
Tik-tak, tik-tak...
Muszę już naprawdę wiedzieć. Jedziemy z nią czy nie?
- Jedziemy. - Dziękuję.
- Supermodelka. - Dobrze.
Ta kreacja
nie będzie już dla Esther, ale dla Heleny Christensen.
Musimy znaleźć 3 czy 4 cm między dwoma rozmiarami.
Musimy to rozpruć.
Dzwoni praca.
Dobra, idę.
Klatka nie będzie dla Heleny.
Druga i trzecia przymiarka?
Nie jest przydzielona.
Zacząłem już ciąć.
Zajęta jest.
W przeddzień
jest ciężko, bo trzeba dopracować wszystkie szczegóły.
Czasami to wymaga dużych zmian. Ubrania muszą
dobrze leżeć na ramionach,
talia musi być na dobrej wysokości, bo każde ciało jest inne.
Ale ostatecznie
w ciągu doby musimy sprawić, żeby było idealnie.
Powinno układać się tak, to powinno być tutaj.
Cédric, biorę żakiet.
PARYŻ, FRANCJA DZIEŃ POKAZU
CAROUSSEL DU LOUVRE
Nadszedł dzień pokazu.
Myślę sobie: „O Boże, wentylatory...”.
Szedłem w to coraz dalej.
Któregoś dnia postanowiłem, że część, która zwisa z sukni,
powinna mieć pięć metrów, a nie jeden.
Na wybiegu jest rząd wiatraków zwisających z sufitu.
Przerażające jest to, że w studiu to działa,
ale później przenosimy to do olbrzymiej sali.
Będzie widownia.
Czy nic się nie zblokuje? Czy to się uda?
Ciąży na mnie odpowiedzialność za dobrobyt modelek.
Nie chcę doprowadzić do sytuacji,
w której się skompromitują czy będą zagrożone.
Jeśli podejmę złą decyzję,
może się to odbić na kimś innym,
właśnie tego się najbardziej boję.
Co jeszcze zostało?
Te z pasami.
Cały wieszak.
Jeszcze cały wieszak?
- A nie te z welonami? - Nie, wszystkie ostatnie.
Ostatnie kreacje?
Wiele osób siedziało w pracowni do rana,
całą noc.
Wiele kreacji dokończyliśmy na ostatnią chwilę.
Większość rzeczy wysłali później razem.
Kierowca utknął w korkach.
Nie wie, gdzie ma je wyładować. Zostały trzy godziny,
a my nie mamy ani ubrań, ani butów,
ani torebek.
Jesteśmy spięci.
Zamówcie vany. Zapomnijcie o drugiej ciężarówce.
Wprowadzamy plan awaryjny.
Czy Clément może przywieźć jak najwięcej rzeczy?
Nie wystarczy czasu, żeby zrobili drugi kurs.
Brakuje nam maszyn Régine.
Spakujcie je do vana.
Są w vanach, które jadą. Jest ich siedem.
Przerąbane.
- Kurwa, są. - Są!
Damy radę.
Tak, damy radę.
Nadal trwa walka na ostatnich metrach.
Problem z butami!
To taka emocjonalna huśtawka, ale po to to robimy.
Chcę być blisko ekipy Muglera,
zobaczyć reakcję publiczności,
która w pracy Casyego dostrzega nowoczesność, przełamywanie schematów.
Nadal trzęsą mi się nogi, ale tak.
Przejdź lekko do końca, później zawróć.
Na tym etapie mojej kariery w tym domu mody
czuję, że mam więcej do udowodnienia.
Chcę umocnić Muglera jako prawdziwy i konkurencyjny francuski dom mody.
Raz i jedziemy.
Z pół roku mojego życia
i pół roku życia mojego zespołu
rodzi się to siedem minut.
Za kulisami słyszę widownię.
Słyszę ich przez ścianę, czuję ich energię.
Od razu wiem, czy im się podoba.
Jakie szczęście, że otaczają mnie ci ludzie.
Bez nich nigdy bym tego nie osiągnął.
Dają z siebie wszystko, całą swoją energię.
Jestem im bardzo wdzięczny.
Dziękuję wszystkim!
PARYŻ, FRANCJA 3 TYGODNIE PÓŹNIEJ
Hej, Casey. Jak tam?
Cześć. Wróciłem z podróży.
- Jak Szanghaj? - Super.
Wyobrażam sobie.
Niedawno wróciłem. Wiesz, że kiedy podróżuję,
często wpadam na nowe pomysły.
Pomyślałem, że zadzwonię, żeby podzielić się z tobą jednym z nich.
To może być trudne do zrobienia.
Trochę się martwię. Może to za ambitne.
Chciałem zapytać cię o zdanie.
Więc ten pomysł...
Poczekaj moment.