Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Salamat. Sa kabila…
Sa kabila ng mainit na pagtanggap, impiyerno 'yong biyaheng 'yon.
Impiyerno lagi 'yong paglalakad mula backstage papunta sa mic.
Nakakakaba.
Dahil para sa 'kin, ang naaalala ko, sa totoo lang,
ay 'yong paglalakbay,
alam n'yo 'yon,
mula sa mukha ng isang tao…
pababa sa katawan niya…
sa balakang niya…
para bigyan siya ng blow job.
'Yong buong paglalakbay ng parehong scenario,
alam ng lahat kung ano'ng gagawin mo,
pero hindi mo pa gagawin,
kaya may nakabinbing tanong sa sandaling 'yon,
"Magagawa niya ba?
Mahusay niya bang magagawa 'yong ipinunta natin o papalpak siya?"
At, Diyos ko, 'yong kawalan ng kasiguraduhan, 'yong pangamba.
Ibig kong sabihin…
Nararamdaman n'yo ba?
Medyo pagtutuunan ko 'yong blow job ngayong gabi.
"Sa puntong nakakabagot na," sabi no'ng isang critic.
Siguro nagagawa ko 'yon nang napapanatili pa rin 'yong dignidad natin.
'Yong may kasamang magulang o kapatid, okay lang.
Mahalaga sa 'kin 'yong dignidad.
Ako 'yong tao na, halimbawa, mas gusto kong tawagin 'yong "doggy style"
na "The Hound's Way."
Dapat tawagin 'yong posisyon nang may dignidad.
Isa 'yon sa mararangal na posisyon.
Kahit anong posisyon na nakatitig ka sa mata ng kapareha mo,
na parang magiging iisa kayo,
may pagka-immature do'n, di ako bilib.
Para sa 'kin, 'yong The Hound's Way, nagpapakita ng mas mature na pagmamahal,
kung saan 'yong dalawang nagmamahalan ay nakatingin sa hinaharap.
Di masama na di ko siya tinitingnan, na wala kaming eye contact.
Para kaming dalawang pioneer na papuntang kanluran.
Kailangan kong magbantay dahil mahirap 'yong pinagdadaanan.
Pero malakas akong babae.
Alam kong nasa likod ko lang siya. Inaangat niya na sa puwet.
Kailangan ko lang magpakatatag at magpatuloy
sa gabing ito dahil dito nakasalalay ang bansa natin.
Parang gano'n.
May poetic sensibility ako.
Sinasabi ko 'yon sa umpisa ng palabas.
Alam kong mahirap minsan.
Hindi ko mapigilan.
Oo, nagsusulat ako ng tula no'ng college.
Gaya ng marami, sumuko ako. Napagod ako. Napagod ako na laging nabibighani.
Napakaraming oras na nakabaluktot sa pasimano,
pinupulikat, namumugto 'yong mga mata sa pagkabighani.
Gabi-gabing nakikita 'yong buwan na parang unang beses pa lang.
Gusto ko lang masanay sa buwan, alam n'yo 'yon?
Gusto kong balewalain 'yong liwanag ng buwan, gaya ng ibang mga babae.
Sana nagamit n'yo na 'yong pagkakataon para masulit 'yong pisikal na anyo ko.
Karapatan n'yo 'yon.
Umakyat ako sa stage, dumating kayo, nasilayan n'yo, patas na.
Pero bangungot 'yon para sa matalinong tulad ko.
Ang magkatawang-tao, sa totoo lang.
Bilang babaeng napakaraming nalalaman sa lahat ng bagay,
mula sa baba pababa, parang lahat ay mas maliit sa 'kin.
Di ko alam kung pa'no sasabihin. "Binti at katawan, ayan na siya."
Medyo karaniwan.
'Yong anyong babae, itong anyong babae ko,
itong nakakaakit na sako ng patatas,
itong suso at puwet na di ko mailabas nang walang paliwanag.
"Ba't mo ilalabas 'yan kung di para sa buong klase?"
Di ko maiwan sa bahay. Walang bentang patatas ngayon. Wala.
Oo.
Gusto kong gumagalaw sa stage kasi alam ko kung pa'no kayo nag-iisip.
Tatayo ako nang matagal, makakakita kayo ng gusto n'yo,
tatandaan n'yong mabuti. Baka may gawin kayo ro'n mamaya.
Mas gusto kong…
Gusto kong gumagalaw, panatilihing malabo. Salamat.
Tatandaan n'yo at meron kayong malabong alaala.
Simpleng self-preservation.
Hinihintay ko 'yon. Hinihintay kong makaalis sa anyo,
sa katawan pag namatay bilang multo.
Hinihintay kong maging multo 'ko, iniisip kong multo 'ko sa future,
training wheels 'yong katawan na sabik akong itapon at malayang makalipad.
Di masyadong malaya.
Para maging multo, dapat manatili ka rito, at gagawin ko ang lahat.
Gumawa ng mga bagay na di tapos, gawin ang kailangan.
Medyo lumalakas na 'yong pagme-meditate ko.
Nagiging consistent na na, spritiually, nasa lugar ako
kung saan namatay ako at biglang bumangon, at biglang naging multo.
Ayoko no'n. Gusto kong magpagala-gala. Magpagala-gala bilang ako.
Gusto kong magmulto ng bahay,
alam kong kakaibang pangarap 'yon, hindi original,
pero akin naman 'yon.
Isipin mong gabi-gabi,
nanonood lang ng TV sa likod ng taong nanonood ng TV.
Hinahayaan mo sila sa gusto nilang palabas.
Meditation na agad 'yon,
'yong pagsuko na kinailangan do'n, alam n'yo 'yon.
Gusto kong maging multo, pero pag natupad, isang malakas na multo,
matatag na multo, di lumalabo 'yong mga gilid.
Gusto ko ng mga gumagalaw na daliri.
Gusto ko na di ako bababa sa 75% opacity.
Pinakamataas na sa 85. Gusto kong malaman mong multo ako.
Kung hindi, para saan pa?
Gusto mong masigurong di mo sasapitin
na maging isang orb figure,
mga orb character, kahihiyan sila sa ghost community,
depende sa kausap mo.
Di ko alam kung madalas kayong manood ng nonfiction paranormal shows gaya ko.
Ako, madalas. Gusto kong natututo.
Kung di n'yo alam, 'yong mga orb,
sila 'yong maliliit at transparent na bilog na ilaw
na nasa mga litrato at may magsasabi,
"Pumunta pala si lola sa kasal."
Nakakatuwa 'yon. Nakakatuwa talaga.
Pero napakasalbahe ng mga tao sa mga orb.
Pag seryoso mong pinag-usapan 'yong orb, pupunahin ka.
Pupunahin ka talaga nila.
Napakasalbahe no'n.
Isipin mo kung ikaw 'yong lola at nagawa mo 'yon.
Inipon mo 'yong lakas mo sa kabilang buhay
at nagpakita ka sa pamilya mo bilang isang bagay.
Isang munting bilog, mahusay 'yon.
Nagawa n'yo na bang magpakita bilang isang bagay gamit 'yong isip n'yo?
Siguradong hindi pa.
Isa sa mga simpleng hugis.
At babalewalain ka lang, agad na babalewalain
ng isang di naniniwalang apo.
Di ko hahayaang mangyari 'yon.
Malalaman nila kung sino'ng dumalaw. "Hi, Johnny, ako 'to."
Di 'yon ang punto.
Pero kung ipipilit mo 'yon at ipipilit mo, di ba?
Hindi, ang punto ay hinihintay ko na makaalis sa anyo, sa katawan,
sa mga pangangailangan nito, pagnanasa, lahat ng kasamaan sa 'kin.
Ako 'yong tinatawag nilang heterosexual na babae,
at di ako proud.
Malinaw na kahihiyan 'yon sa panahon ngayon.
Alam ko'ng iniisip n'yo. "Nakakabasa ba siya?"
Nakakabasa 'ko, pero paano, kung isa lang akong babaeng may ponytail
na nagnanasa sa karaniwang patpat?
Di ako makapaniwalang nangyari sa 'kin 'yon.
'Yong simpleng cylinder, 'yong pamilyar na tubo,
'yong bagay na iisa lang 'yong itsura.
'Yong iniiwasan kong sabihin ay "penis" at nasabi ko na.
Gumaan ba 'yong pakiramdam ko? Hindi.
Ayoko ng salitang 'yon, gusto ng iba.
Mas gugustuhin ko pang sabihin 'yong "cock" para sa inyo.
Marami ang mas gustong marinig 'yon, lalo na 'yong mga boyfriend.
Magandang salita 'yong "cock," may dignidad.
Ikakasa mo sa bibig mo…
at babagsak.
Babagsak sa parehong letra na sinimulan nito.
Sa gilid ng bibig lumalabas 'yong "penis."
"Penis." "Sorry. May sinabi ka ba?"
"Di na 'ko sigurado.
May naisip akong salita at may naramdaman akong nangyari."
Sabi nila, "Di ko gagamitin 'yong salitang 'penis' sexually,
masyadong clinical."
Di ko naririnig 'yong boses ng doktor sa salitang 'yon.
Hindi "penis" 'yong pinakamedikal na salita.
Siguro ang problema ng mga tao sa salitang "penis"
ay nasa pagiging emosyonal nito.
Hindi problema 'yong salitang "penis" sa mga tao dahil tama naman talaga 'yon.
Penis.
Katunog ng mahinang tibok ng puso.
Penis, penis, penis. 'Yon siguro 'yong problema.
Sa tingin ko nasa mga syllable din 'yong problema.
Hindi 'to kaparehong scenario ng ibang-ipapangalan-sa-Rosas.
Hindi, problema talaga 'yong "Pe." Pe… Peener… Pee-pee.
Matagal na 'yon pinagtatawanan at nararapat lang.
Pero para sa 'kin, ang tunay na nakakasirang syllable
ay 'yong "nis."
Maniniwala ba kayong nando'n talaga 'yon?
"Nis." Kaya walang nagsasabi ng syllable na 'yon.
Kaya walang nagsasabing, "Ipakita mo 'yang nis."
"Pag nakita mo 'tong nis na 'to."
Nis-nis? Ni hindi sila magawan ng joke.
Masyado 'yon malambot. Di 'yon pwedeng sabihin.
Hindi, malinaw na 'yong "cock…"
"cock…"
Malinaw na 'yong "cock" ang sexy na salita.
Alam n'yo? Pero may problema.
May problema 'yong "cock" para sa 'kin, na nagiging di sexy.
Pag tinawag kong cock 'yong penis,
di ko 'yon sinasabi gaya ng nakikita ko.
Sinasabi ko 'yong sa tingin ko na gusto nitong marinig.
Inaalala ko 'yong nararamdaman ng penis.
Iniingatan ko 'yong ego ng penis. Pinapasaya ko 'yong penis.
Pag tinawag kong cock 'yong penis, di basta-basta.
Hindi cock, kundi cock. "Sino 'yong cock? Ikaw ang cock."
Pag tinawag ko 'yong cock, pinapasaya ko.
Gaya ng pagpapasaya ko sa pamangkin ko, o sa anak ng kaibigan.
Isa sa kanila, 'yong mga isang beses lang.
'Yong taong mahal ko at 'yong nasa baba.
Pag tinatawag kong cock 'yong penis, tinatrato ko 'tong pamangkin ko.
Pupunta siya sa kusina kung saan nag-uusap 'yong matatanda,
nakasuot ng maskarang halimaw o ano,
at makikita namin siya at sasabihin namin, "Sorry… Ah!"
at babalik na sa usapan.
Dahil di niya kami natakot.
Di siya nagtagumpay sa munting plano niya.
Maririnig mo 'yong yabag, pabalik siya, mas bibilisan mo 'yong pagkagulat.
"Ah!" Kwentuhan ulit. Walang showmanship, pero nagantimpalaan siya.
Mahal mo ba 'yong pamangkin mo? Oo.
Pero nirerespeto mo ba siya?
Mukhang hindi.
Hindi, ang tunay na respeto sa pamangkin ay hindi, "Ah!"
Ang tunay na respeto ay, "Ano? Di mo 'ko natakot,
pero naniniwala akong kaya mo.
Kaya subukan mo ulit."
Sa 'kin, gano'n din sa penis. Ang tunay na respeto sa penis,
hindi, "Sino 'yong cock? Ikaw ang cock."
Ang tunay na respeto sa penis ay, "Penis."
Kung sapat na 'yong penis,
gano'n din 'yong salitang "penis."
Kung may tsansang maging sexy 'yong penis, gano'n din 'yong salitang penis.
Sa theory, sapat na 'yon, alam n'yo 'yon?
Sa theory, sapat na 'yon.
Masasabi kong fan ako dahil paulit-ulit akong nagpapakita
na regular mong maaasahan.
Para 'kong daga sa ostiya tuwing Lunes ng umaga.
Nando'n ako.
Umaamoy-amoy, umaasang makakatikim ng kabanalan.
Kaya kung hindi cock 'yong penis,
na kailangan kong iparamdam na cock 'yon sa harap nito,
pero nagpapakita pa rin ako.
Fan pa rin ako…
E, bakit pa 'ko nagpapakita?
Ano 'yong penis sa 'kin? Ano'ng katangian nito?
Buweno,
malambot ito.
Responsive. Alam n'yo na…
Biglang tumatayo sa ilang sitwasyon.
Kaya para sa 'kin, may kaluluwa ito ng isang artist.
May makita itong interesado siya…
Napupuno ito ng inspirasyon.
Palaman 'yon para sa 'kin.
Palaman 'yon para sa 'kin imbes na…
erection.
Medyo architectural 'yong erection para sa nangyayari.
Bawal pumasok sa building na 'yon, di ligtas.
Di sumunod sa standards.
Di tulad ng building, di ito gumuguho, kundi nalalanta.
Nalalanta sa baging.
'Yong penis, umuusbong at nalalanta at umuusbong ulit.
Parang walang kamatayang bulaklak na umuusbong sa nag-aalaga nito,
parang pinapainit ng araw.
Nakakaantig 'to. Isang romantic figure, mapusok na romantic figure.
Mag-iipon ito ng lakas para makalayo sa iba pang parte ng katawan.
Aapela ito.
"Mahalin mo 'ko.
Haplusin mo 'ko, pakiusap.
Haplusin mo 'ko.
Hinahaplos ka, hinahaplos ako.
Dali, may isang minuto lang ako."
Samantala, sinasabi nilang 'yong vulva 'yong bulaklak.
Ang vulva ang rosas, ang mga petal ng rosas…
Natutuwa ako sa paghahalintulad na 'yon.
Sinasabi nilang maganda 'yong vulva, at sang-ayon ako.
Pero pag binigyan ako ng bouquet ng rosas at kamukha ng isa ro'n 'yong vulva ko,
sasabihin ko, "May nakaapak yata sa isa sa mga rosas."
Nalaglag sa bouquet, may nakaapak,
at sinubukan 'yon itago sa pagsipa rito sa pader.
Kaya lang ayaw mawala, 'no? Ayaw.
Saka bakit ang kakapal ng petals?
Hindi, maganda 'yong vulva,
pero kailangan nito ng isang mahusay na tagamasid.
Papasok na ba 'ko? Susubukan ko.
Para sa 'kin, 'yong vulva, 'yong vulva ko, siguro,
ay maganda gaya ng pagiging maganda ng gula-gulanit na watawat.
Ipinapakita ng mga punit nito kung pa'no naisakatuparan ang mga mithiin.
Para sa 'kin, maganda 'yong vulva sa paraang maganda 'yong burger.
Burger na maraming toppings,
nakabalot sa kulubot at mamantikang foil,
tapos, hihiwain… Gusto ko pag binabalot nila, tapos, hihiwain.
Pagkatapos…
At makikita mo 'yong mga layer at iba't ibang texture na napipi.
At may banta ng pagtagas. Pwedeng biglang magkalas-kalas.
Pero di nagkalas-kalas.
Ang vulva ay burger na malakas ang kapit.
Ang penis ang bulaklak.
Sa tingin ko, pambabaeng simbolo 'yong penis, kung mapusok ako.
'Yon na siguro ang pinakapambabaeng bagay sa katawan ng boyfriend ko.
Pag lumabas 'yong boyfriend ko sa shower
at sinabing, "Bilis, hanapin mo 'yong babae sa lalaking 'to."
Kakaibang laro 'yon, pero may isasagot agad ako.
Hindi 'yong balikat.
Sasabihin ko, "Nakita ko na. Ayun. Si Susan."
Susan agad 'yong maiisip ko.
Susan 'yong penis niya, pero kung babalikan, Susan silang lahat.
May mga Susan, mga Geraldine, mga Vanessa.
Sinasabi ko bang pambabae 'yong penis?
Kung ikaw 'yong klase ng lalaki na ayaw sa idea na 'yon,
oo, 'yon mismo 'yong sinasabi ko.
Pero hindi, para 'yon pangit na stereotypes ng kababaihan.
Magandang paglalarawan 'yon sa penis.
Ilarawan n'yo 'yong babae nang di patas, gano'n mailalarawan 'yong penis.
"Napaka-sensitive nila. Laging nagre-react sa mga bagay-bagay.
Papansin sila, bubuwisitin ka, kakalabitin ka sa gabi.
Hello? Gising ka ba? Gising ako. Mukhang pareho na tayong gising."
'Yong penis 'yong sensitive at buwisit. 'Yong penis 'yong drama queen.
Ang pinaka-drama queen. Isang saglit, ang sigla-sigla,
pagkatapos, nakasalampak na at nakalugmok sa nanghihinang sofa
na hita ng babae, naghihintay lang na may makapansin na galit siya.
Di ka pwedeng magalit, di siya nagwala, lumabas lang siya.
Di ako nagmamaktol. Ito na 'yong mukha ko.
Ito 'yong mukhang pinakasalan mo.
May pagka-hysterical 'yong orgasm ng penis.
Katulad ng sofa ni Freud.
Parang neurotic hysteric.
'Yong orgasm, parang biglaang pag-amin,
nakakakilabot na pagbubunyag, "Pinatay ko si ama."
Parang si Abigail na nasa korte sa The Crucible.
Kasama ni Goody Osburn 'yong Diyablo!
At ngayon, haharapin na 'yon ng lahat.
Parang nanay ko sa isang salo-salo.
May naisip siyang sasabihin, pero naisip niyang di dapat.
At pinipigilan niya, pero kailangan niyang sabihin sa 'kin.
Nakita kong palapit siya.
"Malungkot ka ba na wala kang anak?" Nasa 'kin na ngayon.
Gumaan 'yong pakiramdam niya, at okay lang.
Binibigyan ko siya ng journal tuwing Pasko, pero ako 'yong journal.
Okay lang 'yon.
Pero hindi, pakiramdam ko iba 'yong orgasm ko sa inyo.
Pakiramdam ko di makasarili 'yong orgasm ko, magiting,
may katangiang parang sundalo.
Parang ganito 'yong orgasm ko, "Tumakbo na kayo!
Dadaganan ko ang granada at sasaluhin 'yong pagsabog."
At sa pinakamatinding pagsabog ng kaligayahan,
'yong vaginal vulva complex, di 'yon sumasabog.
Nakakayanan nito.
Nakakayanan nito. Kumakatawan sa pagkalalaki, kalmado, huwaran.
Pumipintig-pintig lang.
Nag-a-isometric work, matatag at malakas.
Isang Viking na nasa puno pagkatapos ng laban.
Pumipintig kasabay ng mga tambol na unti-unting nawawala.
Ang penis ang malinaw na mas mahina
sa mga parteng nasa singit na makikita natin.
Kaya di ko maintindihan kung bakit di ito bumabalik sa loob ng katawan
pagkatapos nitong gawin 'yong ginagawa nito.
Pakiramdam ko, "Teka. Ba't nakikita pa kita?
Mahina ka. Umuwi ka na.
Hindi ka ligtas dito kaya kailangan mo nang umatras.
Pakiusap, umatras ka na."
Iniisip ko na puppet 'to sa puppet show. Lalabas at gagawin 'yong parte niya.
Pagkatapos ng parte niya, di siya pupunta sa likod.
Bigla siyang mamamatay sa harap ng stage
at walang buhay na lalambitin, tatakutin 'yong mga bata
habang nagpapatuloy 'yong palabas.
Sasabihin mo, "Parang di na dapat natin nakikita 'yang puppet na 'yan."
At umaasa ka na may hihila sa kanya papasok
o isasama ng ibang puppet 'yong pagkamatay niya sa kuwento.
Medyo matagal ko nang alam 'yong kahinaan ng penis.
Mula yata 11 taon ako no'ng magbasa 'ko ng mga magazine
na may headline na, "Paano paligayahin ang nobyo mo."
May kuwento kada buwan. Ililipat ko sa article kung may bago.
At laging may listahan ng instruction
para di masaktan ang malambot na penis.
Alam n'yo 'yon?
Naaalala kong dapat maging maingat lalo na sa ulo.
"Napakasensitibo nito.
Wala kang maiisip na ibang parte na kasingsensitibo ng ulo ng penis."
Sabi ko, "Naku, Diyos ko."
Napakasensitibo nito,
'yon ang una kong makikita, sa paglapit ko.
Dapat maingat akong lalapag dahil 'yon ang pinakasensitibo?
Di ba dapat ibaon mo 'yong kayamanan sa mas malalim?
"Pag nalampasan ko na 'yong hamon ng sensitibong ulo,
makakapag-relax na 'ko."
Nasa katawan na 'ko.
Mukhang matibay 'yong katawan pero may babala.
Manipis at maselan daw 'yong balat sa ilalim nito.
Lagyan ko ba ng eye cream gamit 'yong pinakamahinang daliri ko?
Dampi at tapik lang.
At 'yong bayag, ang maalamat na bayag.
Walang katapusang alamat, at mga di magandang kahihinatnan
at kasalanan mo 'yon. Ang alamat ng blue balls.
Iba-iba sa bawat kultura pero iisa 'yong diwa.
Kung ikaw 'yong dahilan ng pagtigas,
dapat managot ka sa pagtigas na dinulot mo.
Dahil tumatakbo 'yong oras, at 'yong bayag do'n,
pwedeng maging asul, at di malinaw ang mangyayari pagkatapos.
Ang malinaw lang ay ikaw na 'yong bruha.
Ang bruhang may sanhi ng blue balls.
Kahit kailan, di naging kagana-gana sa 'kin 'yong bantang 'yon.
Banta ng blue balls.
Parang, "Baka may gustong salsalin ako,
kasi kung hindi, sasakit 'yong bandang ibaba."
Para kang magiging baby at ako 'yong mama mo sexually
na dapat magbantay ng medical emergency
dahil isang baranggay ang kailangan.
'Yong kawalang kakayahan ng blue balls ang nakakainis.
'Yong di pagtulong sa sarili. Kung puno ang pantog ko,
di ako nakatunganga't nagrereklamo, "Ba't walang tumutusok
para ilabas ang ihi ko."
Pagiginhawanin ko ang sarili ko.
Pero ang blue balls ay may…
"Hindi!
Di ko gagawin.
Hindi!" Sobrang pagod na siya.
"Hindi, ayoko… si Mama lang.
Kay mama lang didighay ang ari ko."
Pagpapadighay ng ari.
Kung totoo ang blue balls, padighayin para gumaling.
At minsan, nasobrahan ako sa metaphors ko dahil gusto ko lang.
Hindi doon, perpekto 'yan.
Bata pa lang may teeth-shaming na. Ang mensahe ng buong ngipin.
Wag kang pumasok sa kuwarto na may penis. Di ligtas
para sa penis. Ba't mo isasapanganib?
Mangiping halimaw.
Ano 'yong idea, 'yong plano? Magbibigay ka ng mangiping blow job?
'Yon 'yong idea?
Ang Mangiping Blow Job, isa na namang kuwento ng Grimms.
At malaking konsepto sa high school ko.
Una ko 'tong naunawaan nang praktikal
na delikado 'yong penis sa ngipin ko,
ay sa bahay ng best friend ko pagkatapos ng klase, ako,
best friend ko, 12 anyos kami.
Dyesisais ate niya at ang best friend ng ate niya, 16.
Kaya ang relasyon doon ay Ibabaw, Itaas, at Ibabaw.
Pakiramdam ko ang ibabaw, itaas ang makukuhanan ng totoong impormasyon.
Dahil alam ko ang lahat ng alam ni ibabaw.
Ang ibabaw, itaas, ibabaw ay diagonal.
"Salamat, nandito ako. Di ko na 'yan pagdadaanan."
Parang alam niya na magtuturo siya
kasi bigla niyang sinabi,
"Sige, ipapakita ko kung paano mag-blow job,
kasi dapat alam n'yo dahil ako ang blow job queen."
Sinabi niya lang.
Kumuha siya ng pipino sa ref at binalot sa plastic
bilang respeto sa hapunan, na ikinatuwa ko,
at nag-demonstrate siya sa pipino.
Ewan kung sino'ng matututo sa demonstrasyon,
kahit anong konteksto, walang nagawa sa akin.
Nanonood sa pagpipinta ng art teacher, kita ko na bakit ikaw ang teacher.
Napakagaling mo.
Sa canvas na namin kami para umpisa na ang pagpapahiya?
Alam mo 'yon?
Nagde-demonstrate siya at mas na-stuck ako sa sinabi niya.
Pagiging "Blow job queen." Baka lalo sa pagsasabi niya,
kasi basta sinabi niya lang, umalingawngaw lang sa ere.
Di siya pinakita sa mukha niya na nakakatawa siya o engrande.
Sinabi niya lang at ipinakita niya nang may awtoridad.
May mga tanong ako na di ko itinanong.
Ang una ay, "Ayon kanino?"
Pero hindi ko itatanong 'yan, okay.
Ni hindi ako kumurap nang sinabi niyang blow job queen,
isa 'yan kurtesiyang maibibigay natin sa mabubuting tao.
Kung gagawin nila ang imposible?
May kumpiyansang magsasabi tungkol sa sarili nila?
Diyos ko, hayaan mo sila. Ibig kong…
Wag mong pakitang hinahayaan mo pero ipakita mo ding
di mo hahayaan… Parang gagawa ng bagyo.
Makipagtinginan ka at hayaan mo sila.
Halos imposibleng gawin ito.
Babanggitin ko ang pangalan ko,
"Nakuha ko ba nang tama?"
Ang kailangang lakas ng loob para sabihin iyon.
Parang itinalaga niya sa sarili niya.
Napahanga at nalito ako noon.
Sinusubukan ko laging sundin ang agos ng damdamin ko
parang maingat na duda sa sarili
na pabor sa maaaring hangal na pagkabilib sa sarili.
Magandang 'yang kumpiyansa sa sarili.
Oo, pero may panganib doon.
Takot ako na kung kumpiyansa ako, baka maging Dalawang Hangal ako.
Okay, kung gusto ko ang sarili ko, masaya ako.
Paano kung mali ako sa sarili ko?
E, kung ako at sarili ko ay mga hangal
na nagbabatian. "Pinakamahusay. Walang katulad.
Galing natin."
Safe kung tatayo ako sa salamin sa banyo,
tingnan siya sa salami't insultuhin siya.
"Gaga ka." Para kahit na tanga siya,
ako ang nakakakita ng tanga sa panig ng salamin.
Hindi ako dalawang tanga sa sarili ko.
Parehong tanga ako at nakakaalam.
Tanga ako at humihingi ng tawad.
At may 50% dignidad ang duo ko.
Kung hati ka sa dalawa at galit ka sa sarili mo
may garantiya ng 50% dignidad,
kesa sumugal ka ng zero laban sa 100.
Kita n'yo kung paano kawalang duda ang math ng galit sa sarili?
Pero 'yong tila self-appointed na blow job queen,
tatanggapin ko.
'Yong tila blow job queen,
may sinabing tumatak sa akin sa paglipas ng mga taon.
'Yong una, biglaang komento lang.
Aniya, "Pwedeng laruin ang bayag kung gusto mo."
At di na niya ulit binanggit.
"Kung gusto mo."
Pwede laruin ang bayag, kung gusto mo. Iniisip ko pa rin 'yon.
Nando'n ka at gustong-gusto mong paglaruan 'yon
pero di mo alam kung pwede at gusto niyang malaman namin
na parang laruan 'yon sa pedia.
Hindi, nandiyan lang 'yan para sa'yo.
Kung sinabi niyang kilitiin ang bayag,
alam ko ang partikular na gagawin, pero ang laruin 'yon?
Pero para laruin 'yon?
Kusa 'yong lumalabas, gagawing di nag-iisip.
Paano mo gagawin ang tunay na diwa ng paglalaro
sa bayag?
Kasi kung may cliché sa paglalaro ko ng bayag,
hindi ako mabubuhay, kuha n'yo?
Hindi! May pagkukunwari.
Sa buhay na ito, sa totoo lang ako o wag na lang.
'Yon ang prinsipyo ko mula pagkasanggol.
Talagang isa 'ko sa pinakatotoong sanggol sa ward na 'yon.
Puro pakitang-tao sila do'n.
"Tingnan n'yo, baby ako."
Ako, basta nabubuhay lang.
Totoo o di na lang, 'yon ang prinsipyo ko sa hirap o ginhawa.
Di ako mauubusan ng halimbawa ng pagpili ko sa totoo
habang 'yong iba, hindi.
Halimbawa sa pagkabata ko, baka makita n'yo ang sarili n'yo.
May pinapalaro sa 'min dati sa gym,
sasayaw ka at sasabihin sa inyo, "Freeze."
Mag-freeze ka sa posisyon mo at kung hindi, out ka na.
Ito ang gagawin ko na pinaniniwalaan kong totoo.
Pakisabing "freeze" habang nagsasayaw ako?
Salamat. Sige. Ikaw lang.
Ganito ko 'yon nilalaro.
Freeze.
Totoong freeze 'yon.
Nakita n'yong ginawa ko 'yong best ko para mag-freeze sa posisyon na 'yon.
Minsan… Alam kong di exciting 'yon, okay?
Ganito 'yong gagawin ng ibang bata. Pwedeng pakiulit? Salamat.
Freeze.
Naiinis ako sa mga gano'ng bata.
Sobrang peke no'n.
Hindi, hindi 'yon freeze.
Di ka nag-freeze sa posisyon mo.
Hindi, hindi ka nag-freeze.
Una sa lahat, asan 'yong galaw na 'yon no'ng nagsasayaw ka?
Wala.
Ngayong karaniwang nakatigil tayo, nakakabagot, at totoo,
ngayon, ikaw na 'yong sikat. Ayoko no'n.
Ayoko. Saksi ako hanggang sa katapusan ko.
Sasabihin ko sa makikinig.
Sinasabi ko para malaman at maintindihan n'yong
'yon din ang malupit na pamantayan ng pagiging totoo ko sa sarili.
Tinatanong ko sa sarili,
"Paano ko lalaruin ang bayag nang totoo?"
Alam ko ang gagawin kung may dalawa 'kong clementine na nakasupot
habang nag-aantay sa sakayan ng bus.
Parang ganito.
Di ko na kailangang pag-isipan.
Di mo napapansing nilalaro mo.
Sa tingin ko, pa-clockwise.
Di planado, kusa ko lang gagawin.
Tapos, nararamdaman kong humihigpit na.
Tingin mo, pwedeng isang ikot pa?
Sige.
Alam kong oras na.
Paiikutin ko pabalik. Pinaghirapan natin 'to.
Sensational! Paglipad ng diwa sa counterclockwise galaxy.
Pero di ko gagawin 'yon sa bayag.
Di ko sila paiikutin. Palagay ko alam n'yo ang gusto kong gawin.
Di ko kasalanan ang impulse na 'yon.
Naniniwala akong hinahamon tayo ng anatomy ng bayag.
Naniniwala ako na ang laylayan ng supot ng bayag,
sapat lang ang haba
kung saan ang pag-iral nito ay likas na nagtatanong
kung lalagpas ng 12 ang ikot.
Nakakatuwa kung sa isang pihit ay babalik agad.
Wala akong laro.
Wala akong laro para sa bayag.
Nasobrahan ako ng isip, anila. Di ako naniniwala doon.
Pero ayokong magmukhang takot na hawakan ang bayag.
Gusto n'yong malaman ang mga nagawa ko
sa mga bayag sa noon at ngayon? Hindi maganda.
Inangat ko ng isang pulgada.
Kaunting pag-angat,
di sexy, pero di ka magagalit sa akin kasi tumutulong ako.
Pinagiginhawa ko ang supot
sa bigat ng gravity nang ilang segundo sa buhay.
At kung walang halaga 'yon, di ko alam na kung ano.
Pero mahina 'yon.
Pakiramdam ko para akong intern na nagpapahalaga.
Nang di ka naghihintay na utusan ka, ang pangit na pakiramdam.
Tutulong ka pero walang paraan.
Tulad ng kakaibang pakiramdam
pag may grupong tutulungan kong maglipat ng mabigat
na gaya ng picnic table.
Huli na akong dumating. Naibahagi na ang bigat sa mga nagbubuhat.
Tumatakbo ka lang.
Walang paraan para ka mabigatan.
Tapos may biro pa. "Madali lang sa akin ngayon.
Kayo na ang gumagawa ng lahat."
Hindi, hindi ako sasali.
Pag nangyari ang sitwasyong 'yon sa akin, aatras ako.
"Salamat pero ayoko sa ang kasinungalingang ito."
Ganoon din sa bayag.
Napapahiya ako sa kahinaan ng kilos na ito,
dahan-dahan kong binababa, inalis ko ang kamay ko,
nandoon 'yon ilang panahon na.
Ang pangalawang sinabi ng blow job queen,
baka global philosophy niya 'to kasi doon niya tinapos ang aralin,
sabi niya, "Gusto ko lang malaman mo, katapustapusan,
pagdating sa blow job,
di ka talaga magkakamali
kasi 'yong tao? Nandoon lang siya, masaya na siya.
Ang ganda, di ba?
Gusto ko 'yon.
May sense 'yon. Aniya, "Di teknik ang mahalaga
kundi ang diwa nito." Napanatag ako ro'n.
Tapos, sabi niya, "Basta di mo kakagatin 'yong titi niya."
Sabi ko,
"Bago tayo lumipat ng topic, totoo ba 'yon?
Pwede kong kagatin 'yon?"
Sabi niya, "Hindi ka kakagat ng titi."
Sabi ko, "Hindi, pwede ko bang kagatin 'yong titi?"
Kung 'yon 'yong goal ko, meron ba 'kong kailangang makinarya?
Dahil kung pwede, madali lang 'yon sa 'kin.
Nand'yan lang, lalo na kung nag-aalala ako.
Kung nag-aalala 'ko, e, di, "Wag mong kagatin 'yong titi niya.
Ano'ng ayaw nating gawin? Kagatin 'yong titi niya. Isa pa!
Kagatin 'yong titi."
Sakto sa beat. Ganyan ko kinakagat.
Gusto kong malaman kung kaya ko.
Pag nakita mo 'yong bungo ko, panga ko, mga ngipin ko, lahat,
pag nakita mo 'to sa bukid 200 taon mula ngayon,
pwede mo bang gamitin 'to bilang sandata pag gipit ka
lalo na
para kumagat ng titi?
Ang tanong ay kung kaya ba ng mga butong 'to…
kaya ba ng mga butong 'to na ngumasab
ng buto ng titi?
Sabi niya, "Alam mong walang buto 'yon, di ba?"
At naniniwala akong alam ko.
Naniniwala akong alam ko.
Pero masisisi mo ba ang babae kung makalimot siya?
Masisisi mo ba siyang makalimutang walang buto sa titi
kung pinalaki siya sa mga salitang gaya ng "boner."
"Sintigas ng bato na boner."
Kung walang buto ro'n,
at kung 'yong pinakamatigas ay di pa rin sintigas ng bato.
Di sintigas ng bato.
Hindi, di 'yon kailanman naging sintigas ng bato.
Sa pinakamatigas, di pa rin sintigas ng bato.
Hindi.
May mga katangian 'yong mga bato.
Di ako geologist, pero di ka makakapaglaro ng penis-paper-scissors.
Walang gagamit sa penis. Hindi magandang pamalit sa bato.
Di ko kaya ang gunting at papel. Tabla ang laro, walang maglalaro.
Sa akin, linguistically, tinatamaan ka ng bato.
"Diyos ko! Diyos ko, tinamaan ako ng bato."
Sa penis, nasampal ka, kahit ano'ng mangyari.
Nananampal na bagay nang mahulog sa langit.
Ang bato ay parang, "Diyos ko!"
Ang penis ay…
Hindi. Para siyang espiritu.
"Ramdam mo gaano ako katigas?
Nararamdaman mo ba 'tong rock-hard boner na ito?"
Ang sagot ko, "Hindi."
"Hindi."
Alam ko ang 'yon."
Kita ko ang pagbabago ng penis na tinutukoy mo,
at natutuwa ako."
Pero kung napakatigas niyan ay bakit delikado 'yan sa ngipin ko?
Di ba dapat ako ang matakot na matapyasan ang ipin ko
sa singtigas ng bato mong boner.
Pero di maniniwala ang dentista ko.
Hindi.
Isipin n'yo ang pinakamatigas na boner, pagbigyan n'yo ako.
Dalhin mo sa magandang restaurant sa isip mo,
i-plate mo, may pureed na kintsay.
Buhusan ng jus, konting spinach at parsley.
Kagatin mo, sabihin mong di 'yan, "Pinakamalambot na karne?"
Sabi mo sa chef, "Tanggal sa buto."
Ipapaalala ng chef na walang buto. Walang buto ang karne.
Kasing tigas ng supot ng dugo.
Paninigas ng laman, parang utong.
Hindi, hindi matigas.
Kumbaga, kung may bato sa sapatos ko,
hihinto ako sa gilid ng kalye, maghuhubad ng sapatos
at aalisin ko. Kung may rock-hard boner sa sapatos ko,
uuwi na lang ako.
Hindi. Nga pala, ang Washington Monument ay di phallic.
Hindi 'yon phallic. Nasa 175 taon nang nakatayo 'yon.
Alam mo ang di kaya ng bato? Biglang tumigil maging bato.
Gusto kong maging malinaw. Baka medyo literal ako.
Gets ko, okay?
Rock-hard boner. Naglalarawang salita. Isang imahe.
Pampanitikan, baka di pinakamaganda
pero ganoon technically. Gusto ko 'yan gaya ng susunod na babae.
Parang lahat ng lengguwahe ng penis ay gustong gawing parang cock.
Binabalik lang ang atensyon ko sa pagiging malambot ng penis.
Ang rock-hard boner, ang anakonda, ang penis bilang ahas.
Laging kinukumpara sa ahas.
Hindi ahas 'yong penis.
Siguradong matalas 'yong pandama ng mga ahas at kahit papa'no, alerto sila.
Sakto sila umatake.
Di ko pa hindi ginabayan 'yong penis kung saan 'to papunta.
Di 'yon reklamo. Mas gusto kong inaalalayan papasok.
Gusto kong inaalalayan papasok.
Mas gusto ko, "Walang hawak. Magagawan ko ng paraan.
Wag kang tumulong!
Kung ulitin ko do'n, pati anggulo?
Ngayon, mas malakas na.
Nagawa mo.
Nakapasok ka na kakaiba 'yong anggulo.
Pinasok mo ang kalahati ko sa sarili ko."
Parang inaalis 'yong braso sa coat at nahila rin 'yong manggas.
Kailangan ko tuloy maglaan ng oras
para maibalik 'yong bagay habang umaastang di ibinabalik.
Ayusin 'yong silky interiors, hindi 'yong woolen exteriors.
Kalabisan 'yong salitang penetrate para sa nangyayari sa 'min ng penis.
Pag pumapasok ka? Pumapasok ka sa teritoryo ng kalaban?
Hindi, bisita kita. Inimbita kita, at ginawa kong kaaya-aya para sa 'yo.
Pag tiningnan mo 'yong "penetrate" sa dictionary,
o sa thesaurus na paborito kong dictionary.
Gusto ko 'yong thesaurus.
Gusto ko na tumbok niya agad 'yong ibang salita.
Di perpekto pero gano'n talaga.
Ang diksiyonaryo ng madla.
Unang synonym ng "penetrate" ay "bumutas,"
pero wala kang binutas dito. Nagagamit 'tong daan
nang medyo matagal na.
Di mo naabutan 'yong ribbon-cutting. Matagal na kaming operational.
Di ko sinasabing malaking pasukan 'to na pwede kang pumasok.
Hindi.
Ang gilid ng vaginal canal na 'to ay patag, totoo.
Okay. Pero patag ang gilid ng glove.
At pag sinuot mo, di mo sasabihing, "Tinagos ko 'yong glove."
Magsusuot ka ng gloves at di ka na iimik.
Kung ayaw mo ng penetrate, gaya ko, ang option mo,
"Pasok," o sa literatura, "pasukin ang isang tao."
"Sa sandali.
Sa sandaling pinasok mo 'ko,
nagbago ang mundo ko
gayon din ako."
Hindi, di pa 'ko napasok.
Hindi, sa tingin ko, sukatan 'to para sa 'kin.
Parang kung isang building 'yong katawan ko.
Kung parang Target 'yong katawan ko,
at may pumasok sa 'kin na parang pumasok sa Target,
baka di pa sila nakalagpas sa pangalawang glass door.
Di nila masasabing nakapunta sila sa Target ngayon.
Palagay ko, tumambay sila sa pasukan
at binukas-sara 'yong mga pinto, binukas-sara,
pero unang-una, problema sila sa parking lot sa labas ng Target
ngayong araw.
"Pasukin mo 'ko."
"Tinubuhan ko siya." Narinig ko 'yan sa kolehiyo.
"Tinubuhan ko siya," at 'yong penis daw ang tubo.
Eto, binata? Ikaw 'yong tubero? Wala kang tinubuhan sa buhay.
Alam ko 'yon. Econ major ka at matagal na kitang kinasusuklaman.
"Mabulunan ka, bruha."
Mabulunan ka sa titing 'to, sa matabang titi na 'to.
Pakinggan natin…
'Yon ang gusto mo? 'Yong takot at pagkagulat sa mga mata ko?
Isa sa kinatatakutan ko 'yong mabulunan.
Hindi sa penis.
Hindi, hindi ako takot mabulunan sa penis
dahil di 'yon delikado kasi nakakabit.
Nabubulunan ako.
Nabubulunan ako sa ari.
Ay, saglit.
Ligtas ako.
Heto na ang kamatayan.
Subukan kong mabuhay na malaon pag aalagaan ko ang sarili ko
at gumawa ng magagandang desisyon.
Walang magdi-deep throat ng gumball.
Walang magmumumog ng gumball sa lalamunan.
'Yon ang delikado.
Mas delikado ang gumball ng bata kaysa sa ari. Nakikita n'yo?
Di ako ganito dati.
Okay. 'Yong, "Walang kuwenta ang ari mo."
Di mo sisimulan nang ganito tapos iba ang gusto mong gawin.
Hindi, dati takot ako.
Gaya no'ng unang mag-blow job ako, grabe pumalpak ako.
Umatras ako nang malapit na bago ko gawin kasi na-realize ko
ang mahalagang problema at perpektong pangyayari rin 'yon.
Disesais ako, matanda ng isang grade ang boyfriend ko.
Pinatihaya ko ang boyfriend ko sa kama
parang pasyenteng naka-ether sa mesa
na mabagal ang kilos ng katawan.
Nasa kama siya sa guest room ng kung sino,
sa basement ng kung sino.
Oh, gusto ko ang amoy ng bagong gawang basement.
Singaw ng bagong rug. Pakiramdam ng pinagagawa.
Tapos na ang basement, deck na sunod?
Grabe. Di ko maisip, pero alam kong magiging napakaganda nito.
Nasa kama siya sa guest room, sa bagong basement.
May party sa taas. Wala sa bahay ang mga magulang.
Ang daming layer sa amin ng jowa ko.
At sarili kong bahay, mga magulang ko,
ito ay malapit na sa pagtatangka ng blow job sa vacuum.
So, bumababa ako
papuntang katawan.
At lahat ng kasama doon, 'yong buong…
"Magagawa ba niya?"
Walang katiyakan, lahat 'yon. Baka mabagal ako, mapagpakumbaba,
kulang sa bilis, momentum, kumpiyansa,
pero no'ng nando'n na 'ko, nag-aalangan ako.
Hindi ko ginagawa.
Pinatatagal ko pa.
Nakakainis kasi gusto ko talagang gawin.
Sasabihin ng iba, "Di mo talaga gustong gawin dahil sa pagnanasa
o ginawa mo na sana."
Hindi, ay, oo.
Di ko pinapatagal 'yong fries. Totoo 'yan.
No'ng nalaman ko na 'yong pagnanasa, sinira ko 'yon sa pagkain ng fries,
pero gusto kong gawin.
Gusto kong gawin 'yon, at totoo rin 'yon.
Intindihin n'yo na sa buhay kong 'to, hinahatid pa 'ko sa Borders bookstore.
Ilang oras ako ro'n at magbabasa 'ko ng kung ano-ano,
pati mga quote book.
Pagdidikitin ko 'yong tuhod ko at magbabasa ng quote books
para makakuha ng karunungan.
Pag binasa mo'ng mga 'yon, may mga lalabas na tema,
"Sinayang na panahon ng kabataan."
Dinig ko kayo, mga boses ng nakaraan. Di ko gagawin 'yon.
Iinom ako ng tamod.
Iinom ako ng tamod sa July grass, sa liwanag ng buwan, at gagawin ko agad.
'Yon ang itinuturo ng Borders.
Sa batang mahilig magbasa, napakaraming passion sa mga pahina.
Napakaraming nabuhay na buhay,
at tingin ko, isang libro lang 'yong buhay ko.
Gusto ko nang simulan.
Pero nando'n ako at di pa nagsisimula.
Bakit? Dahil ba mag-isa 'ko sa kahanga-hangang gawaing 'to.
Hindi. Ramdam ko 'yong buong suporta
ng buong field hockey team sa likod ko.
Dahil hinatid nila 'ko sa party para sa partikular na blow job na 'to.
Nasa team-spirit building ako kasama ng buong team,
at 'yong mga babaeng kaibigan ng boyfriend ko,
siguro inaalagaan nila kami, parang gano'n.
Sabi nila, "Alam naming di mo pa siya tsinutsupa.
Bakit? Dahil ba natatakot ka?
Wag kang matakot. Basta gawin mo lang.
Gawin mo lang, tapos na, at 'yon na 'yon. 3, 2, 1, pekein mo hanggang sa magawa mo."
"Magandang payo 'yan," sabi ko.
"Salamat."
"Gagawin ko 'yon sa susunod. Gagawin ko lang."
Sabi nila, "Ngayon na. Limang minuto lang, nandito na siya.
May kotse kami. Eto ang beer."
Halos di ako makaapat na lagok, cocktail woman ako. Di ko pa alam 'yon.
Dinala nila 'ko sa kotse at sumigaw ng, "Tsupain mo siya."
Siguro peer pressure 'yon sa iba.
Di pressure 'yong naranasan ko. Suporta 'yong naranasan ko
dahil Tony Robbins reader ako.
Pag sinabi mo 'yong goal mo sa mga tao, mas matutupad 'yon.
Parang may pananagutan ka.
Nag-Personal Power series ako no'ng grade six,
'yong 48 cassette tapes.
Binasa ko 'yong Awaken the Giant Within no'ng grade seven,
at ngayong high school, 'yong Giant para sa PSAT.
Di ka makakapaghanda sa PSAT.
Pero makakalas mo 'yong limitasyon para magka-negative headspace
na makakaapekto kung saan lalagpak 'yong marka mo.
Hinatid ako ng team captain kung nasaan 'yong boyfriend ko
at kinausap akong masinsinan sa biyahe.
"Bakit di mo ginawa? Bakit di mo siya tsinupa?"
At sabi ko, "Nag-aalala 'ko sa ngipin.
Di ko alam kung saan sila aabot. Nagkalat sila."
"Alam mo, walang buto 'yon?" at alam niya na.
Sabi niya, "Wag mong isipin 'yong ngipin. Sa blow job, padulasin mo 'yong bibig,
baba ng ilong, gamit 'yong lip balm o Vaseline o anumang gusto mo,
at balutan 'yong bawat labi sa katapat na ngipin at ngumiti.
Para mabanat.
Tapos, dudulas 'yon, makikita mo. Ngumiti ka lang."
Iniisip ng ilan sa inyo, "Tama.
Sweetie, alam na namin 'yong blow job. Ituloy mo na."
Pwedeng 5% sa inyo. Pwedeng 95% sa inyo.
Walang mga patakaran.
At sabi niya, "Nakuha mo?"
"Oo. Salamat, nalutas mo." At nagawa niya.
Pero para kang tinuran ng mali.
Sigurado kang mali 'yon,
pero aantayin mo muna silang mawala
bago ka magtanong sa iba dahil may ugnayan kayo.
Magalang ka at nasa gilid pa rin ng kalsada…
Nang sinabi niya 'yon…
May nagsabi sa akin…
'yon…
Di 'yon gano'n.
Minantikaang Muppet.
Hindi 'yon ang blow job, alam n'yo 'yon.
Para maging totoo 'yong blow job, magkasariling titulo,
para tumagal ito sa mahabang panahon,
at para sa taong nakaimbento nito
nang biglaan sa kakahuyan na parang taong-kuwebang may puso
na nakadama nito.
Na di nae-express ng ibang galawan.
Nag-improvise sila.
"Ano'ng pinakamatindi… Teka!
Ano'ng pinakamatinding magagawa ko?"
Pinag-isipan nila, at nalaman nila.
Nalaman nila kung ano'ng meron sila.
Parang windowed envelope. Simple pero eleganteng solusyon.
Maiisip n'yo ba 'yong windowed envelope? Alam n'yo 'yon?
Ilalagay sa sulat 'yong address, at ilalagay sa sobre.
Di mo na kailangang ilagay 'yong address kasi may window na.
Bago may makaisip no'n, walang nakaisip no'n.
Para sa 'kin, gano'n din 'yong blow job.
"Ano'ng pinakamatinding magagawa ko sa 'yo?
Pa'no ko ipaparamdam 'yong tindi ng…" At nalaman nila.
Sugal 'yon, pero ginawa nila.
Wala nang hihigit pa sa gano'ng klase ng katalinuhan.
Para sa 'kin, para 'yong blow job
ay kusang mangyari,
hindi kailangan ng matatalinong solusyon.
Mga hack at pag-aaksaya ng kiwi Body Shop lip balm ko.
Parang may paraan para mangyari 'yon.
May internal poetry do'n. Gusto ko 'yon gawin nang gano'n.
Parang iniimbento ko. Wala pang maitawag do'n.
Totoong pre-printing press na dignidad.
Authentic.
Authentic o wag na lang.
Pero nando'n ako at di ko gagawin 'yon.
Dito ko na-realize 'yong mahalagang problema.
Sa mga unang sandali, di ko magagawa nang maayos.
Di ko pa 'yon nagawa dati. Okay lang. Di 'yon ang problema.
Ang problema, sa oras na mali ang ginagawa ko,
di ko masasabi nang maayos sa tao na alam kong mali 'yong ginagawa ko.
Dahil puno ng ari 'yong bibig ko.
Hinahadlangan ng blow job 'yong kakayahan mong magpahayag.
Maipaliwanag ang sarili mo, magbigay-kahulugan, magbiro.
Walang paraan para makipag-ugnayan.
Importante ang komunikasyon para sa 'kin.
Alam n'yo, ayos lang sa 'kin na maging tanga sa buhay na 'to.
Basta maipapaalam ko sa inyo
na dinig ko rin 'yong tunog ng mga bell sa sombrero ko.
Ding-a-ling.
Naririnig ko rin sila.
"Di ka maniniwala, tinahi ko 'yong mga costume ko
at naisip kong interesante sila."
Kung may pangalawang bibig ako sa sitwasyong 'to, magiging magaling ako.
Mani 'to. Isang bibig para sa blow job
at isa pa para sa, "Okay. Teka.
Malinaw na hindi pa 'to blow job.
Pumoposisyon pa lang ako. Wow. Nagadgad na 'yong ngipin ko.
Naramdaman mo 'yon.
Alam namin 'yong problema at ginagawan na ng paraan.
Nagpapasalamat kami sa pagpapasensiya mo."
Pero hindi. Hindi, wala kang masabi, engot na mga mata lang ang meron ka.
Mga…
Mga mata lang ng isang taong nag-iisip.
'Yong itsura ng natututo pa lang sa trabaho.
Ayoko ng gano'ng itsura.
Walang dignidad, konsentrasyon lang.
Pinipilit na mag-adjust para manggulat. Hindi.
Hindi. Walang dignidad.
Walang salita at dignidad.
Walang salita, walang paraan, at di ko alam ang gagawin.
Kaya umatras ako, umakyat ulit ako sa katawan
nang nanliliit at nananamlay,
at bumalik ako sa mukha at may gusto 'kong gawin.
Inaasahan ako ng team ko.
At Borders. Higit sa lahat, Borders. Gusto kong magsimula sa buhay na ito.
Huminga ako nang malalim
at kumalma.
Mag-relax ka't lilitaw ang sagot at nangyari nga.
Binigay ko ang virginity ko.
Bahala na kayo i-process.
Okay, pero para sa akin, henyo ito. Talagang henyo.
Di ko pinahalagahan ang virginity ko.
Bakit? May kusang-palo ako.
Natanggap ko 'yon paglitaw sa mundo.
Di ko 'yon pinaghirapan. Hindi.
Para sa akin, ang virginity parang pera sa casino.
May virginity ako rito, gastusin natin.
Parang voucher. Dalawang voucher sa gift bag sa hotel.
"May virginity vouchers."
Malaking bagay para sa iba pero wala akong pakialam.
Kalokohan lang, gamitin natin bago umalis ng resort.
Di ako nag-aalalang ilaan ang sarili ko para sa kasal,
kung ang sarili ko ay ang takot at pagkabalisa ko sa katawan natin.
Para sa 'yo, true love.
Hindi. Kung may ibibigay ako sa true love,
gusto ko, koleksyon ng sexual skills at kumpiyansa
para gamitin sila.
Parang idiosyncratic lexicon para i-express ang idiosyncratic
pero universal na pag-ibig.
Para magka-skills, kailangan ng maraming karanasan.
Ganoon 'yon. Kailangan ko ng training montage.
Tapos, itatabi ko.
At gaya ng prinsipeng tumalikod sa yaman,
isasa-isang tabi ko 'yon para sa true love sa araw ng kasal ko,
ihahandog 'yon ng papa ko sa ngalan ng pamilya.
"Mula sa amin, di ko alam ang sasabihin
pero pinaghirapan niya ito."
Di ako nag-alala sa purity, 'yong idea na sa bawat pagtatalik,
mas nababawasan ka.
Scratch-and-sniff sticker model na pagkatao.
"Konting kiskis dito, konting amoy do'n.
Masaya, sige. Pero kalaunan, ano ka?
Isang kupas na nakasalaming strawberry. 'Yon ba'ng gusto mo?
Ano'ng gagawin, ilipat ka sa likod kasama ng mga kasinglandi mo?
Tanda natin 'yong nangyari sa ate mo,
magandang root beer float na may paa.
Isinuga siya. Namatay siya ilalim ng sapatos.
Ni di siya nangamoy. Wala siyang amoy, natanggal siya at gumulong palayo."
Nakakita ka na ng sticker na nagrolyong kusa?
Handa na 'kong maging dalagang sexually-active.
Technically-speaking, nalutas ng sex 'yong problema.
Gusto mo ng dry humping pero sawa nang masaktan ng tahi ng pantalon mo?
Handa na 'kong maging dalagang sexually-active
na ipinagmamalaki ng Health teacher.
Proud siya sa 'kin. Pakiramdam ko.
Naaalala ko rin 'yong pride ng tatay ng boyfriend ko.
Palagay ko sinabi ng anak sa tatay,
at halatang-halata 'yong tuwa ng tatay para sa anak niya.
Oo. Nakakasuklam.
Siguro dahil di ko lang mahal 'yong tatay ng boyfriend ko.
Mali 'yon at di dapat mangyari.
Lalo na sa high school.
Kahit mabait sila, 'yong role mismo.
Di nila kasalanan. "Hello.
Jacqueline, kumusta? Kumusta 'yong pag-aaral?"
At parang, "Wag n'yo 'kong tingnan o kausapin, sir.
Please, sa totoo lang, di makakabuti sa 'yo.
Nakuha ako ng anak mo sa sarili niyang kayod.
Wala kang parte rito."
Walang kaway at amoy do'n.
Tingin ko mas makakabuti sa lahat na pag narinig mo'ng kotse ko, umalis ka.
Pumunta ka sa shed mo at gawin 'yong ginagawa mo sa dugyot mong shed.
Kung mukha akong nababaliw sa galit ko sa tatay ng boyfriend ko,
kasi isang uri siya ng gago.
Hindi siya tulad ng ibang matatanda sa buhay ko noon.
Nagkokomento siya sa pagsabi ko ng "parang."
Obsessed siya.
"Sorry, Jacqueline. Pag nagsalita ka,
puro 'parang' 'yong naririnig ko. 'Yon 'yong napapansin ko. Kasi…"
'Yon lang 'yong naririnig mo? 'Yon lang 'yong napapansin mo?
Hayaan mong maging cognitive exercise ako sa laban mo sa mental decline, sir.
Paulit-ulit lang. Balewalain mo, ituring mong white noise.
Ang di pagpansin sa impormasyon ay isa sa anim na basic cognitive skills.
Kita kitang nagpa-puzzle.
Idagdag mo ang "pakikinig sa akin"
kung ayaw mong pumunta sa shed gaya ng sinabi ko.
Nakakadiri talaga
kasi kung umasta siya parang may paki siya,
parang, "Hindi, kasi…
Pag madalas mong gamitin 'yang salita,
pinapababaw mo ang kahulugan ng mga bagay na sinusubukan mong sabihin.
Parang hindi ka matalino."
Galing sa lalaking, kung aalalahanin mo,
kahit kailan ay di nagsalita na mauudyok akong mag-isip
makakilala ng orihinal na kaisipan.
Nag-aalala siya sa kakayahan ng speech ko.
Hindi, sir, hindi mo naiintindihan.
Parang ilog 'yong talino ko, okay?
Ilog ito at 'yong "parang" ay bato
na hinuhulog ko sa ilog para masira 'yong agos
para di ka lumubog at malunod.
Sinasabi ko ang "parang" bilang kurtesiya sa mga tulad mo
dahil hindi mo ako kaya…
Eksakto.
Proud ka sa anak mo sa pagtira sa 'kin pero ako 'yong tumitira sa kanya.
Hindi niya 'ko pinapasok. Iniipit ko siya.
Di niya ako pinapasok. Kinakain ko siya.
Nginuya ko siya at iniluwang maliit at gusto niya ang bawat segundo nito.
Gaya ng gagawin mo, baboy.
Baboy na naka-short.
Wala akong sinabing masama sa tatay.
Hindi ko magagawa 'yon sa lalaki. Isipin mo 'yong mukha niya.
Mawawasak siya. Kung pa'no siya gumuho.
Hindi, hindi ko kaya.
Pero di malalaman sa 'kin ng anak ang blow job.
Iba 'yon, palagay ko.
Di 'yon kasalanan ng tatay.
Di ko kayang subukan uli sa boyfriend na 'to
kasi nakita niyang sinubukan ko
at umatras ako sa takot.
Kaya kung uulit ako,
ito ay magiging sobrang kalidad ng taong uulitin 'yon.
"Kinabahan siya kahapon." 'Yong skater.
"Tingnan natin. Magagawa niya kaya nang tama 'yong mga jump?"
Masyadong aware.
Ang magagawa ko sa dignidad ay palipasin 'yong taon,
wag banggitin 'yong bigong pagtatangka, at pagkatapos ng summer,
hayaang mag-college 'yong boyfriend para makapagsimula ulit ako sa senior year.
'Yon 'yong ginawa ko sa senior year ko.
Bagong boyfriend, dahil alam kong para maging bagong tao,
kailangan ko ng bagong makakasama.
Kaya no'ng senior year, kumuha ako ng bagong boyfriend,
dinala sa basement ng magulang ko,
at di pa tapos 'yong basement na 'yon.
Para parang totoo, natural, at tama, alam n'yo 'yon?
Nagpasya 'kong bibigyan ko siya ng blow job sa unang gabi namin,
bago niya 'ko makilala nang husto at makita sa mukha ko
'yong kaibahan ng maskara ng kumpiyansa sa tunay na kumpiyansa.
Sexual na running start, alam n'yo 'yon?
Bilis. Momentum 'yon.
Isabuhay 'yong espiritu ng taong-kuweba.
Kunwari di ko alam 'yong mga damit.
Nakaharang lang sila sa pagnanasa ng bibig ko,
kahit na sa isip ko, "Abercrombie."
Literal na running start dahil manggagaling ako sa hagdan.
Eto na 'ko! 'Yan ang lumang trick.
Sa likod ng hagdan 'yong blow job para di ka makita.
Magiging proud kayo, 'yon ang punto.
Ang nangyayari…
Naniniwala siya,
at bago gawin 'yon, sasabihin ko, "Tingnan mo 'tong di nag-aalangan.
Tingnan natin 'tong di nag-aalangan."
At 'yon ay, hindi ko alam kung bakit…
Tapos, alam n'yo…
At di ko na naman natuloy. Di ako makapaniwala. Ako'y…
Na naman. Kaya wala 'kong tiwala sa mga running start sa buhay.
Gets n'yo? Di ka nila matutulungan. Tuloy dapat ang takbo.
Kaya di ako tiwala sa kumpiyansang pagpasok ko.
Dapat may mapala 'yong mga tao sa umpisa ng palabas, mapalagay kayo.
"Kumusta, Town Hall?
Kumusta, New York? Tumayo kayo.
Ako ang pinakamagaling, nasa mabuting kamay kayo."
Hindi.
At makikita n'yo…
Tapos, papalpak.
Makikita n'yong papalpak at mabubulok 'yong palabas.
Mas gusto ko bumuo sa wala.
Mas gugustuhin ko pang itulak, parang, "Hello. Di ako nararapat mabuhay…"
"Pwede ba 'kong huminga?
Salamat. Mairaraos na 'ko nito."
Di ko alam kung bakit akala ko gagana sa 'kin ang running start.
Hindi ako gano'n.
Ako 'yong taong nasa dulo ng diving board at parang…
three, two, one, at imposibleng nakaatras pabalik sa huling segundo.
Galaw na mas kumplikado pa kesa sa orihinal na dive.
"Lifeguard. Umalis ka sa hagdan, bababa ako. Tulungan mo 'ko."
Nasa libong hagdan 'yong napaalisan ko.
Gano'n ako.
May parte sa 'kin na alam kong sa buhay na 'to,
halos hindi pa huli ang lahat
para umatras.
Nando'n ako.
At talaga lang? Nag-aalangan na naman tayo?
Ano'ng plano, sweetheart?
Ano'ng balak mo?
Aatras ka ulit at bagong katawan na naman?
Next year ulit para sumubok ulit?
Sa bagong tao na makakasama sa college sa ibang lugar?
Hindi, gawin mo na lang.
Di ka palagawa. Dinig mo ba'ng sarili mo? Wala akong pake.
Kahit overthinker ka na gusto ng isa pang bibig para makapagkuwento.
Malalaman ng lahat na alam kong alam niya. Magulo ang buhay! Kaalaman!
Hindi, gumawa ka ng paraan.
Sabi ni Nietzsche walang paraan, paraan ko lang.
E di, hanapin mo ang paraan niya.
Gawan mo ng paraan. Iisip ako ng paraan.
Kaya bumaling ako sa panitikan.
Nagbabasa
ako ng Lolita noon. Ganoon talaga.
At nabighani ako sa wika ni Vladimir Nabokov.
Sino ba namang hindi?
Aaminin ko, binabasa ko ito sa medyo performative na paraan.
Binabasa ko ito, pero nasiyahan ako sa pagbabasa
sa bintana ng pizzahan nang naka-kilt.
Cover lang ang kita, hinahamon ang matatanda.
"Sorry. Nagbabasa kayo ng Russiang magagaling?
Duda ako, mga baboy.
Pero nandoon ako, at pareho pa rin ng inaalala.
Walang salita at dignidad. Mukhang tanga, tunog tanga,
ginagadgad ang ipin, sabi ko,
"Hindi ko kayang ikuwento.
Paano kung isipin kong may iba? Kung imaginine ko si Nabokov?
Paano kung isipin kong hindi ito totoo, ito ay…
Isa lang akong tauhan sa kuwentong isinulat ni Nabokov,
kahit gaano pa kalala ang tangkang ito sa blow job,
sa panulat ni Nabokov, hindi ba kikinang ang prose?"
Di ba lahat naman ay literature?
Di ba 'yon text sa text sa text, alam n'yo 'yon?
Sa literature, nagiging interesante lang ang mga bagay.
Interesante 'yong masasamang pangyayari,
dagdag texture sa kuwento, sabi ko, "E, kung mangyari ang pinakamalala?
Wag mong pangunahan.
Paano kung kagatin mo nang buo 'tong titi?
Sabi ko, "E, di, baka nabubuhay ka
sa pinakasikat na kuwento sa koleksiyon
kung saan kinagat niya 'yong titi."
Sabi ko, "Di totoo 'yon. Literature 'yon. Puro sulat lang sa huli.
Liwanag ng buwan…" Di pinakamagaling. Simula sa buwan.
Ang liwanag ng buwan ay dumadaloy sa bandang timog ng ari ng binata.
Babaeng may brown na buhok na may pulang undertones na madalas di napapansin,
papunta sa simpleng cylinder…
At ginagawa ko na.
Nasa ari na 'ko!
Salamat.
Alam kong parang medyo malapit na sa dissociation 'yong ilan sa inyo.
Di natin gusto para sa mga bata.
Okay, "Walang nangyayari sa 'kin. Mangyayari 'yon sa kanya." Sino? "Siya?"
Pag gumugulo 'yong buhay ko, pumupunta 'ko sa utak ko.
Nanonood ako ng maliit na TV.
Katawa-tawang bagay lang.
Pinapakita ng screen ang nangyayari sa akin
sa totoo at pangit kong buhay. Kawawa ang remote…
Hindi ito dissociation.
Hindi, may idea 'ko. Ito ay higit sa ego.
May pagkakaiba,
at napunta ako sa ari, at ang galing ko. Grabe talaga.
Walang sigaw ng sakit.
Parang may internal poetry lang.
Gaya ng lagi kong iniisip.
At bago ko namalayan,
pinutok niya 'yong semilya sa bibig ko, gaya ng sinasabi nila.
Nilunok ko kasi nagbabasa 'ko ng Tony Robbins,
at di ako pumapalya.
Alam ko na.
Alam kong lulunukin ko, di 'yon punto ng neuroses.
May madali, may mahirap.
Do'n ako sa mahirap kunin 'yong puntos.
Ako 'yong 3.7-sa-AP-course-load na tipo ng babae.
Hindi 4.0 sa mas mahinang klase, kaya oo.
Oo, lulunukin ko't sasabay lang sa agos,
at tagumpay 'yon.
Isang tagumpay 'yon.
Tungkol dapat do'n 'yong essay ko pero alam kong di nila kaya.
Di sila sopistikado.
Hindi 'yong mga guidance counselor, mga dean, ni isa sa kanila.
Hindi katulad n'yo.
Pero alam ko 'yong nagawa ko,
at nag-college ako
na maganda 'yong pakiramdam ko.
At nakakatuwa, may pagka-Catholic college 'yon.
Maraming nakakurbatang Katolikong virgin na lalaki
na mga nagkukumahog,
nag-aagawan para makipag-sex sa mga party.
Walang class. Hindi ako. Nagsanay na 'ko no'ng high school.
At isa 'kong Jew, kaya para 'kong si Philip Roth sa kanila.
Para 'kong bastos na Jewish na handa nang magturo.
Sensational, kung kaya mong dalhin. Inirerekomenda ko.
Pero sa ngayon, di ako nagmamadaling tsumupa.
Para sa 'kin, 'yong blow job, bagay na nagawa ko na.
Isang sining na pinag-aralan ko sa karaniwang paraan,
may working definition ako,
at iniisip ko kung paano pabagsakin 'yong sining na 'yon.
Nagtatanong ako, "Ano'ng ibig sabihin ng blow job?"
Pwede bang love letter 'yong blow job
kung may sapat na pagmamahal man?
Pwede bang tula 'yong blow job? Mahirap pero masayang salita 'yong katawan ko.
Pumasok ako sa maraming philosophy class, at lahat 'yon ay post-modern
at nakaka-inspire.
At nang makatagpo ako ng taong gusto ko talaga,
isang French fry, kumbaga,
tsinupa ko, tsinupa ko sila.
Gets n'yo? Hindi kaagad, pero medyo mabilis.
Bakit hindi? Para do'n 'yong pinaghirapan ko.
Parang kakain lang ng fries. Handa ang lexicon ko.
Ito 'yong symphony ko at ang ganda ng tugtog nito.
May pagkadismaya ba pagkatapos? Ewan. Di ako umaasang aalukin ng kasal.
Magugulat ako kung meron.
Pero di ako umaasa. Pwede bang love letter ang blow job?
Oo, pwede. Di ibig sabihin na mamahalin ka rin nila,
at ayos lang kasi alam natin.
Alam natin bilang mga artist.
May karapatan lang tayo sa hirap natin, hindi sa bunga ng pinaghirapan.
Oo, siguro 'yong ikinadismaya ko noon
ay 'yong nangingibabaw na payo ng mga kaibigan.
May nangingibabaw na idea na,
"Modernong babae ka kaya magpakasaya ka, siyempre,
pero pag may gusto ka talaga, 'Gusto mo talaga siya,' sabi mo,
maghinay-hinay ka."
Hinay-hinay lang. Maiging di masyadong libre.
Ew.
Ew, hindi.
Hindi, di ako maghihinay-hinay.
Hindi, nakakamangha ang kayabangan. Parating na ang kamatayan.
Kalimutan mong mairaos ang isang araw.
Isipin mong ikaw ang bida sa teleserye ng buhay mo.
"Hindi nila papatayin 'yong karakter ko.
Nasa bawat eksena ako. Tatagal tayo rito."
Pa'no kung di ikaw 'yong bida? May mga iba pa.
Kung wala ka sa show? Si Steven Tanzer ka?
Kaibigan ko siyang artista. Di siya successful.
Halos walang mga role.
Pinakamatinding linya 'yon ng show.
At di 'yon tunay na pangalan ng lalaki.
Di ko gagawin 'yon sa lalaki. Di ko magagawa…
Pero minsan, mas malala.
Ginagawa ko si Steven Tanzer gabi-gabi para lang sirain.
Nabubuhay at namamatay siya pero para magsilbing detalye
sa argumento ko.
Tadhanang nais ko para sa ilan.
Parating na ang kamatayan, at may idea ako.
May idea ako, aalisin mo 'yong anyo,
'yong laman at mga kahihiyan ay maiiwan do'n,
pero di ako siguradong titigil na 'yong mga kahihiyan.
Bakit naman titigil?
Alam kong nahihiya ako sa ilang namatay kong kamag-anak.
Karamihan sa kanila.
Pag tinitingnan ko sila, sa magagandang litrato at frames,
tipong pang-display sa piano sa bahay ng mga magulang ko,
tinitingnan ko sila, at di maalis sa isip ko.
Mukha silang tanga, dahil nakikita ko sa mga mata nila na sa litrato,
hindi nila alam na patay na sila.
Mukha silang uto-uto.
Patay ka na. Alam n'yo 'yon?
Ang gagawin mo lang pag may kumuha ng litrato sa 'yo
ay tumingin na may alam ka. Ibig kong sabihin, parang…
Isang bagay na kung mamatay ka, alam n'yo 'yon,
at may tumingin, alam nilang nakatitig ka,
at, "Susunduin kita balang-araw."
Kaya nasa college ako, at alam kong paparating na ang kamatayan.
Di na 'ko bata. Kung may pagmamahal akong ibibigay
na maipapahayag sa mahusay na blow job na 'to, gagawin ko.
Totoo, at pinaninindigan ko.
Tapos umuwi ako nang winter break
at nakita ko ang ex kong nagtagumpay sa blow job
noong senior year ko,
at pumunta kami sa kainan para kumain ng itlog nang gabi.
Black coffee na iniinom namin.
Di namin kailangan ng asukal.
"Sa mesa lang 'to. Ewan ko, di naman natin gagamitin."
Nag-black coffeee na kami.
Para kaming magkaibigan sa militar kung mag-usap.
Ilang buwan na mula noong graduation,
pero nag-uusap kami ng magandang pananaw,
natural sinasabi ko sa kanya
'yong pinakabagong lalaking gusto ko sa school,
at may sasabihin ako sa ex na tsinupa ko,
"Di ko masabi kung 'yong lalaking gusto ko
ay gusto rin ako
gaya ng pagkagusto ko."
At sabi ng ex blow job jowa ko, "Baka intimidated siya sa iyo.
Parang ako dati.
Medyo hanggang ngayon.
Di talaga ako na-relax sa 'yo sa relasyon natin sa buong senior year
mula noong unang gabing tumambay tayo nang bigla mo akong tsinupa."
Ang random lang.
Bigla mo akong tsinupa.
Random na bahay lang.
Penguin Random House, kung paano mo ako tsinupa."
Dinidiinan pa pagkasabi. Tsinupa mo ako. Sabi ko, "Diyos ko."
Ano'ng nangyari sa akin dahil sa takot ko?
Nabulag ako sa prospect
na kaya kong manakot ibang tao, at nagtuloy-tuloy ang cycle.
Sabi ko, "Teka, hindi. Excuse me, ang bastos mo.
Di ikaw ang inosente't takot sa kuwento.
Ako ang inosente at takot sa kuwento
na dinadaig ang takot hanggang ngayon."
Ang kapal mong nakawan ako ng origin story?
Ang kapal mong gawin akong nakakatakot at malandi."
Hindi, nakakatakot ako noong araw na iyon,
pero sa paraang nakaka-intimidate si Batman.
Oo, nakaka-intimidate siya pero ang kapal mo.
Ang kapal mong tingnan si Batman at di maalalang
naging bata si Batman
at pinatay 'yong mga magulang niya sa labas ng teatro.
Lumipad 'yong mga paniki, takot siya sa mga 'yon.
Pumunta siya sa kuweba para maging si Batman.
Pag may nakita kayong Batman, nauna 'yong takot sa paniki.
Pag nakakita ka ng lakas, may takot na binaligtad.
Overcompensation. Paulit-ulit na kuwento.
Ang kapal mo para di makita 'yong bata sa 'kin?
Di niya nakuha, at ayos lang.
Di ako tumpak magsalita, siguro.
Isa siya sa mga taong di natutuwa pag tumayo ka
at nag-demonstrate sa restaurant.
'Yon ang mahalagang parte ng katauhan ko.
Walang may pakialam.
Regalo para sa ibang mesa, lagi kong sinasabi.
Pero may sinabi siya,
"Ewan ko, Jac."
At pinaikli niya 'yong pangalan ko sa Jac para ipamukha sa 'kin.
Kilala, mahal, nagmamalasakit sa 'kin.
Nagmamalasakit. May paki siya.
May pakialam siya kay Jac. "Kumusta 'yang sweatshirt? Iyo na 'yan.
Di ko alam, Jac.
Baka hindi blow job ang paraan para sabihin na gusto mo sila."
At sabi ko,
"Parang sa 'kin, baka pwede 'yon?"
Naniwala pa rin ako.
Pero medyo natakot ako habang lumalayo
dahil inilalarawan niya halos 'yong mismong ginagawa ko
nang matagal na sa university.
At naisip ko na baka 'yong poetic blow jobs ko
ay di tinanggap sa antas ng idea na nilayon ko.
Bumalik ako sa school na sirang Philip Roth.
Walang angas. Walang Batman. Di alam ang gagawin sa sarili
bukod sa paglalakad sa campus nang nilalamig,
naglalakad nang pahilis sa mga quadrangle,
tinatanong ang sarili.
"Wala bang saysay 'yong tula mo?
Di ba pwedeng gumawa ng sariling kahulugan sa buhay?
Isa ka lang bang malandi na nag-aakalang di ka saklaw ng batas?"
Pwede kong isuot 'yong braso ko sa manggas ng North Face fleece ko,
pero bakit pa kung pwede kang mag-Eponine sa lugar.
Sa huli, sabi ko, "Hindi natin gagawin 'yan.
Di tayo malulungkot." Binalewala ko't pinilit tumawa
hanggang maging natural na. Parang, "Hindi. Tingnan mo ikaw.
Tingnan mo. Sinubukan mong talunin ang takot, at nagawa mo.
Kumpiyansa kang mang-tsupa.
Gaya ng gusto mo.
Sobrang kumpiyansa mo mangtsupa,
takot ang mga lalaki."
At oo,
malungkot sa taas.
Pero di ba 'yon ang kabayaran ng kahusayan? Oo nga.
Nasa mahabang na linya ako ng tragic figures ng kahusayan
at ipagpapalit ko ba 'to? Hindi.
Pipiliin ko ang superhero at kapa ko
at pilit ko itong pagalawin sa hangin.
Alam ko kung sino ako.
Paglipas ng ilang taon,
nasa twenties na ako at nasa isa pang Borders bookstore
isa na namang jowa, maniwala kayo,
dumadating sila.
Gaya ng dati, hindi ako magbibigay ng mga katangian
sa karakter ng bagong jowa
kasi malinaw na sisidlan sila para sa pagtuklas ko sa sarili.
Gusto n'yo ng detalye? Ay, hindi.
"Hinihila niya zipper pag nininerbyos. Amoy libro at sigarilyo siya."
Hindi, tsinupa ko silang lahat. Tama na 'yon.
Di ko sila malalarawan nang maayos ngayon,
pero sasabihin ko para alam n'yong siya ang huli
para i-conjure at hiwalay sa iba sa isip n'yo
nang kaunting panahon pa.
So, nasa bookstore ako kasama ang bagong boyfriend ko,
medyo malungkot ako sa bookshop.
Hindi ko mapigilan.
Tinitingnan ko ang Sharon Olds.
Nagmumuni-muni ako sa kabataan ko.
Namangha ako sa lahat,
kaya sinabi ko sa boyfriend ko 'yong istoryang sinabi ko sa inyo.
At medyo naiiyak ako.
Dahil sa totoo lang, ako lang ang nakakaantig sa sarili ko.
Maaantig at maaantig ulit sa lalim ng kakayahan kong maantig.
Palalim nang palalim. Di siya umiiyak. Gets ko.
Iba-iba tayo ng pagpapakita ng emosyon.
Iniisip ko kung nakikinig ba talaga siya, sabi ko,
"Parang binabalewala mo 'yong mga blow job ko dahil totoo 'to."
Parang, "Magaling sumubo 'yong gf ko."
"Pero hindi, pinaghirapan 'yon.
May responsibilidad ang kapangyarihan, na tinutuloy ko.
E, 'yong kay Batman? Di eksakto, pero nando'n 'yong diwa."
Salita ako nang salita kasi ang weird ng mukha niya.
May mali, at nagkalakas ako ng loob para tumigil sa pagsasalita
at sabihing, "Ano?"
At sabi niya,
"Nakakatawa lang kasi mangipin kang tsumupa."
Di ko pa kayo halos matingnan.
Ako.
Wala nang mas nag-aalala pa tungkol sa ngipin kesa sa 'kin.
Tama 'yong mga Greek. Di natin matatakasan ang kapalaran natin.
Nag-aalala talaga 'ko sa ngipin, sobra.
Pero no'ng una na parang di pa sila problema,
may sarili akong mythology.
"Parang taong-kuweba. May internal poetry."
At sa idea at mythology na 'yon, naging mas mangipin. Sigurado.
Bawat taong lumilipas, pumapalya na 'tong panga.
Maiikling kumpiyansa sa…
Habang iniisip ko na napakahusay kong mang-blow job.
Pinakamasamang bangungot 'to. Ako 'yong tanga. Dalawang tanga.
Pero di ako natutuwa sa sarili. Di ako bilib…
Hindi. Kapatid ako ng mangiping tsumupa.
Nakaluhod at tsumutsupa. "Pinakamagaling, walang katulad.
Pa'no tayo makakaalis? Kailangan na nating umalis.
May nasiyahang customer at komunidad na naman."
Diyos ko, 'yong mayabang na…
Gusto mong itanggi, pero nakaramdam siya ng ngipin.
Ano, manghihingi ako ng feedback para wag mapahiya?
"Baka may constructive criticism ka pa. Gusto kong natututo."
Sabi ni Robbins, pag natuto kang tumanggap ng feedback nang may tapang,
pwede kang maging higante.
Gusto kong maging higante, pero sino'ng naninira ng kuwento nang gano'n?
Kuwento lang natin ang meron tayo.
'Yong salitang, "mangiping tsumupa" na natutunan niya no'ng 14 siya,
di binago ni minsan ng sarili niyang wika, sinabi sa 'kin at winasak ako.
Parang ginawan ako ng mali.
Parang ginawan talaga 'ko ng mali.
At bakit, at dahil…
Tiningnan ko siya nang napakagandang tingin.
Pinakinis ko ang kapintasan niya.
Gusto kong nagpapakinis ng kapintasan. Inalagaan ko 'yong pagkalalaki.
Pero totoo 'yon,
napakaraming bagay para lang palakasin 'yong pagkalalaki.
Libong bagay na di sinasabi, laging nagbabantay.
Laging tumatawa pag nagsasalita 'yong lalaki
baka sakaling nakakatawa 'yong sinasabi niya.
Kailangan kong humanda para kung may magbago.
"Ay, nakakatawa ba 'yon?"
Kung tuyong ilog 'yon, kaduda-duda 'yong mga tunog.
Mahusay ako sa restaurant pag nagkamali 'yong lalaki sa order niya.
Tahini 'yong inorder niya, na dapat ay tabouli,
at nalito na siya kung bakit "salad dressing" 'yong dumating.
"Asan 'yong tahini ko?"
Ang gagawin ko, sasakyan ko lang. "Ewan ko. Lutang kasi ako lagi.
Malilimutin ako. Kukuha 'ko ng ilaw, gusto ko ng misteryo.
Ang alam ko lang ay ang sagot sa problemang 'to
ay di pwedeng wala kang alam na salita."
'Yong D chord.
Natutunan ko ang libong D chord
sa libong gitara mula sa libong musikerong boyfriend.
Alam ko na kung pa'no gawin 'yong D chord, pero ipakita mo ulit, anghel.
"Mali. Tulungan mo 'ko sa mga daliri ko.
Tulungan mo 'kong gumawa ng musika."
Pagbabantay 'yon.
Child-proofing, parang paglalagay ng bumper.
Bilis, ilagay na natin. Malapit na siya.
Handa na ba? Siguruhin n'yo. Malapit na siya.
Sinisiguro ko lang na ligtas para sa lalaki na…
umampang-ampang buong araw
parang haring lasing,
na di alam kung ilang beses na siyang muntik mapahamak emotionally
kung di dahil sa pagliligpit ko ng mga kalat.
At nagbabantay nang mabuti.
Lahat ng lalaking naka-date ko, nakilala, pinagsikapan, ay pinagsikapan ako,
lahat sila.
Pinakikinis ko 'yong kapintasan nila.
Ginagawa ko nang walang hirap.
Ang isang bagay na di pwedeng gawin din sa 'kin?
'Yong di ibabalik na pabor,
'yong di makita 'yong kagandahan sa mangiping blow job,
kung halata naman.
Palagay ko di mahirap na di i-romanticize 'yong isang bagay
na madaling i-romanticize gaya ng mangiping blow job.
Wala ka bang poetic eye, sir?
Di alam kung ano 'yong nagpapaganda sa buhay na 'to?
At gusto kong ipagtanggol 'yong sarili ko,
pero naalala ko na kada dagdag mo ng salita, kabawasan sa kalakasan mo.
Pinakamahusay na depensa ang wag magsalita.
Di 'yon 'yong kalakasan ko.
Ang kalakasan ko ay parang pagsasalita nang matagal.
Magsalita nang magsalita
para makuha nang tama.
'Yong tapang, 'yong kapangahasang mag-alok
ng paluging kita.
Kaya sabi ko sa kanya, "Tama ka.
Tama ka.
Mangipin akong tsumupa.
At sinasadya 'yon.
Oo.
Dahil nagiging blow job 'yong blow job dahil sa ngipin.
Oo.
Dahil ang ngipin…
Blow job 'yon dahil sa ngipin
dahil sa ngipin mo malalaman na nasa bibig ka na.
Ngipin ang nagpapaalala na nasa bibig ka.
Ano ang bibig ko kung wala itong ngipin?
Isa lamang perpektong butas?
Mas maluwag na butas na meron na tayo.
Isang puwet, panibagong vagina, pinadulas na pagitan ng suso.
Isang panibagong paraan para mapadulas nang mabilis ang ari
para makaramdam ulit ito ng hindi komplikadong ligaya.
Hindi iyon makabuluhan o mainit sa paraan ng blow job.
Ang blow job, ito ay tungkol sa higit pa,
at ito ay ang ngipin. Ang ngipin ang dahilan.
Ang mga ngipin sa blow job,
sila ang mga buto sa pakwan.
Pinipigilang masyadong kumpleto ang ligaya.
Ang mga ngipin sa blow job ang buhanging nakakairita sa talaba
na gumagawa ng perlas.
Ito ang sea salt sa caramel.
Noong 2012, noong naramdaman nilang dapat palawakin 'yon?
Na-realize ng mga nagka-caramel
na masyado na tayong sanay sa lasa.
"Dapat tayong maglagay ng paalala sa bawat kagat.
'Yong nagsasabing, hindi, walang garantisadong tamis sa buhay na ito."
Hindi, ang blow job, isang prospect na may depekto.
Isa itong palabas ng tao.
Halos masamang idea.
Halos di uubra, at gagawin mo lahat para umubra
ang nakakapagpagana. 'Yon ang nakakaantig.
Parang maliit na lalaki sa kahon,
'yong gummy na binabato sa pader
pagkatapos ay kumapit siya, pero sumusubok at nabigo,
at sa pagsubok at pagbagsak, parang gumagapang.
Kaya mahal natin siya. Kaya siya premyo.
Kaya naghuhukay kami para sa kanya sa mga butil
bago natin siya makuha sa araw-araw na pagkain ng cereal,
gano'n ako maantig ng blow job.
Pero sa pinakamababa, sa halatang pinakamaliit,
ang ngipin sa blow job ang detalyeng nagdadala ng texture sa buhay.
Tulad ng pinangako ng English teacher namin na magdadala ng liwanag sa lahat
sa partikular.
"Mga plum sa icebox," ang pagtunog ng "P" sound ko
sa mikropono. Ang "pagsusukat ng buhay.
At kutsara ng kape, hamog na kumukulot sa bintana.
Celery ni Garbo's, cellophane.
Petals ni Zuzu.
'Yong mga ngipin sa blow job, petals 'yon ni Zuzu.
Ibig sabihin, buhay ka at nasa buhay mo ngayon,
at naintindihan mo na na maganda ang buhay.
Makikita mo ngayon na ikaw ang pinakamayaman sa bayan.
'Yong mga ngipin sa blow job, inaangat 'yong pusta.
Dinadala 'yong Susan sa posibleng kamatayan.
Pero para sa pananampalataya at pagnanasa. At sa ngipin,
nagdadala sila ng buto sa arenang walang buto,
sa matigas na walang buto.
Mabubulok ang dila.
Mabubulok ang penis pero ang ngipin…
ay mananatili.
Dinadala ng ngipin ang ilang siglo sa bagay na ito.
Makinis at walang ngiping blow job, ang hobgoblin ng makikitid ang utak.
Tinitiyak ng ngiping magdudusa ang blow job mo
na walang kalokohan.
Makinis at walang ngiping blow job
para sa tamang lapat.
Bilog na pampasak sa bilog na butas
maramdaman mo at niya na parang nagiging isa kayo. Hindi.
Ano'ng saya sa pagiging isa?
Hindi, maging dalawa tayo. Damhin natin ang magaspang na pagitan
para may maitulak tayo.
Di mo ba nakikita?
Ang hilera ng mga ngipin namin, ito ang mabatong pader ni Romeo.
Ito ang dadapuan ng magaang na pakpak ng pag-ibig.
Kaya dapat punasan nang maalis ang lip balm.
At buksan ang labi mula sa paligid ng ngipin
at hayaang kumayod ang ngipin.
Hinahayaan mo kumayod.
Kung di sila kusang gumalaw, gagawin pa rin natin.
Isipin mo na lang ang multo o orb.
Kung may bibig sila ng ilang minuto,
di siya magkikikil ng ngipin para sa mas perpektong selyo
sa ari mo. Hindi.
Walang diyosa ang magkakatawang tao liban kung may kakaibang kagandahan
sa limitasyon mismong ng anyo.
Kaya di kita basta na lang tsinupa.
Hindi, pagbisita 'yon. Manginginig ka sa pagkamangha, gago.
At siyempre…
Di ako nawawalan ng respeto pag nakaluhod ako.
Di sa ilalim mo kundi sa pamamagitan mo at nalampasan mo sa buhay natin
na puno ng paghanga sa kakaibang trahedya ng tao.
Ang appendage mo, isang maliit na pampasak,
kung saan iniinom ko ang universe.
Ang katawan mo, ilang malalamyang salita
kung saan ang kadakilaan ng kaluluwa ay di naisalin nang maayos
pero tinanggap ko 'yon, dahil para maunawaan nang lubos at tuluyan,
matutunaw agad ako, at siguro gusto ko ng oras sa isang katawan
gaya ng gusto ko ng oras bilang multo.
'Yong aral pala ay hindi… Gusto kong… Ang totoo, walang aral.
Gusto ko lang mang-aliw at magpasaya dahil nightclub act ako.
Pero ang aral ay hindi, kung meron man, ay di para ilaan 'yong blow job n'yo
sa magbibigay-halaga sa espiritwal nilang karangalan.
Hindi, magiging babala 'yong kuwento ko, at ayoko no'n, salamat na lang. Hindi.
Hindi, igalang mo 'yong dignidad ko. Hindi.
Nawa'y malaya tayong makapagbigay ng mga blow job.
Nawa'y wala tayong pagsisihan.
Nawa'y maging kahihiyan tayo ng yaman.
Nawa'y mapanatili ng pumalpak na blow job 'yong dignidad ng orihinal na intensiyon.
Nawa'y maging kahihiyan tayo ng yaman…
tulad ng karagatan.
Isang huling metaphor na lang?
Nawa'y maging gaya tayo ng karagatan.
Paa lang ba ng matatalino ang dinidilaan ng karagatan
na marunong nang magbigay-halaga…
"Hi. Ako 'to."
…at magsabi ng papuri?
Hindi, masaganang dumadaloy ang karagatan
sa mga binti ng mga hangal, mga baliw, mga duwag at mga gago.
At hindi ito nababawasan. Nananatili itong karagatan.
Pasensiya na. Sumosobra na ba 'ko?
Oo, sumosobra na nga 'ko,
kung hindi, bakit pa 'ko aabot, alam n'yo 'yon?
At hindi niya alam.
Akala niya may mga butas sa argumento ko.
Marahil gano'n din ang iba sa inyo.
Sana nga dahil di n'yo ba alam, alam kong meron.
Sinadya kong ilagay ang mga 'yon.
Dahil 'yong mga butas na 'yon ang ngipin sa blow job ng argumento ko.
Akalain n'yo 'yon?
Kahit papaano, nanalo ulit ako.
At ganito ko hihirangin ang sarili,
gagawa ng mga patakaran, kukunin ang trono,
pero ang lubos na kaligayahan sa paghahari ko, ah,
ay nasa mismong kahinaan nito.
Wala akong pake. Ako ang blow job queen.
Tagapagsalin ng Subtitle: Jayran Kempiz