Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ευχαριστώ. Παρά…
Παρά τη θερμή υποδοχή, το ταξίδι ήταν κόλαση.
Έτσι είναι το ταξίδι από τα παρασκήνια στο μικρόφωνο.
Είναι σκέτο στρες.
Και είναι επειδή για μένα αυτό που μου θυμίζει, ειλικρινά,
είναι η διαδρομή,
ξέρετε…
από το πρόσωπο κάποιου…
κατεβαίνοντας στον κορμό του,
στη λεκάνη του,
για να του πάρω μια πίπα.
Σ' όλον τον δρόμο, και στα δύο σενάρια, όλοι ξέρουν τι θα κάνεις.
Αλλά δεν το κάνεις ακόμα.
Οπότε, αυτό το ερώτημα κρέμεται στον αέρα.
"Μπορεί να το κάνει;
Θα κάνει αυτό για το οποίο είμαστε εδώ καλά ή άσχημα;"
Και "Θεέ μου, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια".
Δηλαδή…
Το νιώθετε;
Θα μιλήσω αρκετά για πίπες απόψε.
"Σε σημείο πλήξης", είπε ένας κριτικός.
Αλλά θα διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας.
Αν είστε εδώ με γονείς ή αδέρφια, μη φοβάστε. Θα 'μαι αξιοπρεπής.
Για παράδειγμα, προτιμώ να αποκαλώ το πισωκολλητό "η στάση του σκύλου".
Αυτή η στάση αξίζει έναν όρο με σοβαρότητα.
Είναι από τις πιο ευγενείς στάσεις μας.
Νιώθω ότι κάθε στάση όπου κοιτάς τον εραστή σου στα μάτια,
σαν να θέλεις να γίνετε ένα ή κάτι τέτοιο ανώριμο,
δεν με εντυπωσιάζει.
Για μένα, η στάση του σκύλου εκπροσωπεί έναν πιο ώριμο τύπο έρωτα,
όπου οι δύο εραστές ατενίζουν μαζί το μέλλον.
Δεν είναι θλιβερό που δεν τον κοιτάζω, που δεν κοιταζόμαστε.
Μάλλον είμαστε δύο πιονιέροι που κατευθύνονται στη Δύση.
Κρατάω το βλέμμα μου στον ορίζοντα γιατί είναι ζόρικες εποχές.
Αλλά είμαι δυνατή γυναίκα.
Ξέρω από πισωκολλητά. Τον νιώθω στον πισινό μου.
Γυρίζω το πρόσωπό μου στον άνεμο και συνεχίζω,
γιατί το έθνος μας εξαρτάται από αυτό.
Κάτι τέτοιο.
Έχω ένα είδος ποιητικής ευαισθησίας και προειδοποιώ τον κόσμο
από την αρχή. Μερικές φορές είναι δύσκολο.
Δεν κρατιέμαι.
Ναι, έγραφα ποίηση στο κολέγιο.
Όπως πολλοί, τα παράτησα. Κουράστηκα.
Βαρέθηκα να είμαι συνέχεια μαγεμένη.
Τόσες ώρες κουλουριασμένη στα περβάζια,
μουδιάζουν οι μύες, τα μάτια στεγνώνουν
από όλο αυτό το δέος.
Κάθε νύχτα βλέπεις το φεγγάρι σαν να είναι πρώτη φορά.
Ήθελα να συνηθίσω το φεγγάρι.
Να θεωρώ το φεγγαρόφωτο δεδομένο, όπως τα άλλα κορίτσια.
Ελπίζω να είχατε την ευκαιρία μέχρι τώρα να με δείτε απ' όλες τις πλευρές.
Είναι δικαίωμά σας.
Ανεβαίνω στη σκηνή, έρχεστε, κοιτάτε, είναι δίκαιο.
Αλλά είναι εφιάλτης για έναν διανοούμενο σαν εμένα.
Το να έχω σάρκα και οστά, ειλικρινά.
Ως γυναίκα με ιδέες, κατά κάποιον τρόπο, όλα
από το πιγούνι και κάτω τα νιώθω παρακατιανά.
Δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς. "Άκρα και κορμός, να τη". Λίγο κοινά.
Η γυναικεία μορφή, αυτή η γυναικεία μορφή μου,
αυτό το σακί με πατάτες του σεξ,
βυζιά και κώλος που δεν βγαίνουν απ' το σπίτι χωρίς εξήγηση.
"Γιατί τα έφερες εδώ αφού δεν τα έφερες στο μάθημα;"
Δεν μπορώ να τα αφήσω σπίτι. Δεν πουλάω πατάτες απόψε.
Ναι.
Μ' αρέσει να κινούμαι στη σκηνή, γιατί ξέρω πώς λειτουργείτε.
Μένω ακίνητη πολλή ώρα, βλέπεις κάτι που σου αρέσει,
τραβάς ένα νοερό ενσταντανέ. Ποιος ξέρει τι θα κάνεις μετά;
Προτιμώ να κινούνται τα πράγματα, να είναι θολά. Ευχαριστώ πολύ.
Τραβάς νοερό ενσταντανέ, αλλά είναι μια γκρι θολούρα.
Απλή αυτοσυντήρηση.
Όχι, ανυπομονώ. Ανυπομονώ να απορρίψω τη μορφή,
τη σάρκα μέσω του θανάτου, ως φάντασμα φυσικά.
Ανυπομονώ να γίνω φάντασμα, με φαντάζομαι φάντασμα.
Το σώμα είναι βοηθητικές ρόδες που χωρίς αυτές θα πετάξω ελεύθερη.
Όχι πολύ ελεύθερη. Για να γίνεις φάντασμα, πρέπει να κολλήσεις εδώ.
Θα επινοήσω κάτι ημιτελές, θα κάνω ό,τι χρειαστεί.
Ο διαλογισμός μου γίνεται πολύ δυνατός αυτές τις μέρες.
Πνευματικά είμαι σ' ένα μέρος
όπου πεθαίνω και ακαριαία ταξιδεύω, ακαριαία διαλύομαι.
Δεν θέλω αυτό. Θέλω να χασομερήσω.
Να χασομερήσω ως ο εαυτός μου.
Να στοιχειώσω ένα σπίτι,
και ίσως είναι ένα παράξενο όνειρο, χωρίς πρωτοτυπία,
αλλά είναι δικό μου.
Φαντάσου κάθε νύχτα να βλέπεις
τηλεόραση πίσω από κάποιον που βλέπει τηλεόραση.
Παραδίνεσαι στις επιλογές του.
Αυτό θα ήταν διαλογισμός καθαυτός,
η συνθηκολόγηση που απαιτείται.
Θέλω να είμαι φάντασμα, αλλά δυνατό φάντασμα,
ρωμαλέο φάντασμα, χωρίς θαμπό περίγραμμα.
Θέλω τα δάχτυλα να λειτουργούν πλήρως.
Θέλω να έχω 75% αδιαφάνεια τουλάχιστον.
Το πολύ 85. Θέλω να ξέρετε ότι είμαι φάντασμα.
Ειδάλλως, ποιο το νόημα;
Κυρίως θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν θα καταλήξω
σαν εκείνες τις στρογγυλές φιγούρες.
Αυτά τα στρογγυλά είναι η ντροπή των φαντασμάτων,
ανάλογα σε ποιον μιλάς.
Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τόσα παραφυσικά προγράμματα στο σπίτι όσο εγώ.
Παρακολουθώ αρκετά. Μαθαίνω δια βίου.
Αν όμως δεν ξέρετε τις σφαίρες,
είναι οι μικροί διάφανοι κύκλοι φωτός
που εμφανίζονται σε μια φωτογραφία και λένε "Η προγιαγιά ήρθε στον γάμο".
Είναι ωραίο. Ωραία πράγματα.
Αλλά ο κόσμος είναι αγενής με τις σφαίρες.
Αν προσπαθείς να μιλήσεις για μια σφαίρα λίγο σοβαρά,
σου επιτίθενται, απλώς σου επιτίθενται.
Είναι σκέτη αγένεια.
Φαντάσου να ήσουν η προγιαγιά και να το έκανες.
Κατάφερες να μαζέψεις δυνάμεις στη μετά θάνατον ζωή
και να εμφανιστείς στην οικογένειά σου ως οτιδήποτε.
Ένας μικρός κύκλος, πολύ καλό.
Έχει κανείς από σας καταφέρει να εμφανιστεί
ως οτιδήποτε χρησιμοποιώντας τον νου; Εγώ σίγουρα όχι.
Ένα από τα βασικά σχήματα. Και μετά να σε απορρίψει
κάποιος δύσπιστος δισεγγονός;
Δεν δέχομαι να μου συμβεί.
Όχι, όλοι θα ξέρουν ποιος ήρθε. "Γεια σου, Τζόνι, εγώ είμαι".
Άλλο είναι το θέμα. Αν επιμένεις σε κάτι τέτοιο, θα το έκανες, έτσι;
Το θέμα είναι ότι ανυπομονώ να απορρίψω τη μορφή, τη σάρκα,
τις ανάγκες, τα θέλω,
όλα φρικαλεότητες για μένα.
Είμαι αυτό που ιστορικά θα αποκαλούσαν ετεροφυλόφιλη γυναίκα,
και όχι, δεν καμαρώνω.
Είναι ταπείνωση στην εποχή μας.
Ξέρω τι σκέφτεστε. Διαβάζει καν;
Διαβάζω, και όμως, ξέρετε, πώς μπορώ
όταν είμαι ένα κορίτσι με αλογοουρά
που λαχταράει το κοινό στειλιάρι;
Δεν πιστεύω ότι μου συνέβη.
Αυτός ο απλός κύλινδρος, ο γνωστός σωλήνας,
αυτό το αντικείμενο χωρίς αποχρώσεις.
Η λέξη που αποφεύγω να πω είναι "πέος" και τώρα την είπα.
Και νιώθω καλύτερα; Μπα, όχι.
Δεν μ' αρέσει η λέξη, λίγοι την αγαπούν.
Κατά βάθος θα προτιμούσα να έλεγα τη λέξη "πουλί" για εσάς.
Πολλοί προτιμάτε να το ακούσετε, οι γκόμενοι σίγουρα.
Το πουλί είναι καλή λέξη, έχει αξιοπρέπεια.
Το κουρδίζεις, το κλοτσάς από το πίσω μέρος του στόματος…
και προσγειώνεται.
Προσγειώνεται στο ίδιο σύμφωνο που ξεκίνησε.
Το "πέος" γλιστράει από το πλάι του στόματος.
"Πέος". "Συγγνώμη. Είπες κάτι;"
"Δεν είμαι σίγουρη πια.
Σκέφτηκα μια λέξη κι ένιωσα κάτι να συμβαίνει".
Λένε "Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη πέος σεξουαλικά, είναι πολύ ιατρικό".
Δεν ακούω τη φωνή του γιατρού.
Δεν νομίζω ότι το πέος είναι η πιο ιατρική λέξη.
Νομίζω ότι το πρόβλημα για τους ανθρώπους με τη λέξη πέος
έγκειται στον συναισθηματισμό της.
Δεν νομίζω ότι η λέξη πέος είναι πρόβλημα
γιατί ακούγεται ακριβής.
Πέος.
Ακούγεται σαν σιγανός παλμός.
Πέος. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Νομίζω ότι το πρόβλημα έγκειται και στις συλλαβές.
Δεν νομίζω ότι είναι από τα σενάρια του "ρόδου με άλλο όνομα".
Όχι, το "Π" είναι πρόβλημα.
Πέτρα. Πέφτω.
Το κοροϊδεύουν για αιώνες και δικαίως.
Για μένα, όμως η αληθινή τρυφερή συλλαβή της καταστροφής
είναι το "ος".
Το πιστεύετε ότι ήταν εκεί όλη την ώρα; Κανείς δεν μιλάει γι' αυτήν τη συλλαβή.
Γι' αυτό κανείς δεν λέει "Δείξε μου το ος".
Περίμενε να δεις το "ος".
Ος-ος; Δεν είναι καν αστείο.
Είναι πολύ ευαίσθητο. Δεν μπορείς να το πεις.
Όχι. Σίγουρα "πουλί".
Πουλί.
Το "πουλί" είναι ξεκάθαρα η σέξι λέξη.
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.
Έχω πρόβλημα με τη λέξη "πουλί".
Γίνεται αντισέξι. Όταν λέω το πέος πουλί,
δεν λέω αυτό που βλέπω.
Λέω αυτό που νομίζω ότι θέλει να ακούσει.
Ανησυχώ για τα αισθήματα του πέους.
Χαϊδεύω τον εγωισμό του πέους.
Πάω με τα νερά του.
Όταν λέω το πέος πουλί, δεν το πετάω.
Δεν είναι πουλί, είναι "πουλί". Ποιος είναι πουλί; Εσύ είσαι πουλί.
Όταν λέω το πέος πουλί, το κανακεύω.
Σαν το ανιψάκι μου ή τον γιο ενός φίλου.
Ξέρετε, ένας από αυτούς τους τύπους.
Αυτός που αγαπώ και ο μικρός εκεί κάτω.
Όπως όταν λέω το πέος πουλί, του φέρομαι όπως στον μικρό μου ανιψιό.
Τρέχει στην κουζίνα όπου μιλάνε οι μεγάλοι
φορώντας μια μάσκα τέρατος,
και τον βλέπουμε και λέμε "Συγγνώμη".
Και συνεχίζουμε την κουβέντα.
Γιατί δεν μας τρόμαξε.
Το κόλπο του απέτυχε.
Τον ακούω να ξανάρχεται και του το δίνω πιο γρήγορα τη δεύτερη φορά.
"Α!" και συνεχίζουμε. Δεν έκανε τίποτα κι όμως έχει ανταμειφθεί.
Αγαπάτε τον ανιψιό σας; Φυσικά.
Αλλά τον σέβεστε;
Δεν νομίζω.
Όχι, ο πραγματικός σεβασμός για τον ανιψιό δεν είναι "Α!"
Ο πραγματικός σεβασμός είναι "Όχι, δεν με τρόμαξες,
αλλά πιστεύω ότι μπορείς. Ξαναπροσπάθησε".
Το ίδιο με το πέος. Ο πραγματικός σεβασμός για το πέος
δεν είναι "Ποιος είναι πουλί; Εσύ είσαι πουλί".
Ο πραγματικός σεβασμός για το πέος είναι "πέος".
Αν το πέος είναι αρκετό,
τότε θα έπρεπε να αρκεί η λέξη "πέος".
Αν το πέος θέλει να είναι σέξι, τότε κι η λέξη πέος πρέπει να μπορεί.
Θεωρητικά, αρκεί, ξέρετε.
Θεωρητικά, αρκεί.
Αναμφίβολα, είμαι φαν υπό την έννοια ότι εμφανίζομαι ξανά και ξανά
με αξιόπιστη κανονικότητα.
Είμαι σαν ποντίκι που ψάχνει ψίχουλα στην εκκλησία. Είμαι εγώ.
Οσφραίνομαι γύρω, ελπίζοντας σε μια γεύση του θείου.
Οπότε, αν το πέος δεν είναι το πουλί,
νιώθω ότι πρέπει να φέρομαι σαν να είναι,
και να το υποστηρίξω. Είμαι φαν.
Λοιπόν, τι υποστηρίζω; Τι είναι το πέος; Ποια είναι η φύση του;
Λοιπόν,
είναι τρυφερό.
Ανταποκρίνεται. Ξέρετε…
Ξεφυτρώνει από συγκεκριμένες συνθήκες.
Γι' αυτό το θεωρώ ότι έχει ψυχή καλλιτέχνη.
Βλέπει κάτι που το ιντριγκάρει και…
Γεμίζει έμπνευση.
Για μένα είναι γέμιση.
Είναι περισσότερο γέμιση παρά στύση.
Η στύση είναι αρχιτεκτονική πληροφορία για ό,τι συμβαίνει εκεί.
Μην μπει κανείς στο κτίριο, δεν είναι ασφαλές. Έχει παραβάσεις.
Σε αντίθεση με το κτίριο, δεν γκρεμίζεται, μαραίνεται.
Πεθαίνει πάνω στο κλήμα.
Το πέος ανθίζει και μαραίνεται και ξανανθίζει.
Αυτό το αιώνιο λουλούδι απλώνεται προς αυτό που το θρέφει,
σαν να το ζεσταίνει ο ήλιος. Κινείται. Είναι μια ρομαντική φιγούρα,
μια τολμηρά ρομαντική φιγούρα. Μαζεύει τις δυνάμεις του για να τεντωθεί
από το υπόλοιπο σώμα. Σαν ικεσία.
"Αγάπησέ με".
"Άγγιξέ με, σε παρακαλώ".
"Άγγιξέ με".
"Αγγίζω εσένα, αγγίζω εμένα".
"Γρήγορα, έχω μόνο ένα λεπτό".
Στο μεταξύ, ισχυρίζονται ότι το αιδοίο είναι το άνθος.
Το αιδοίο είναι το ρόδο, τα πέταλα του ρόδου.
Εκτιμώ αυτές τις συγκρίσεις.
Λένε ότι το αιδοίο είναι όμορφο, και συμφωνώ.
Αλλά αν κάποιος μού έδινε τριαντάφυλλα κι ένα έμοιαζε με το αιδοίο μου,
θα έλεγα "Κάποιος το πάτησε".
Έπεσε από το μπουκέτο, και το πάτησε. Και το έκρυψε σε μια ρωγμή στον τοίχο.
Δεν θα εξαφανιστεί τελείως εκεί μέσα, έτσι; Όχι.
Και γιατί είναι τόσο χοντρά τα πέταλα;
Όχι, το αιδοίο είναι όμορφο,
αλλά απαιτεί το βλέμμα ενός πιο ποιητικού ματιού.
Να επέμβω; Θα το δοκιμάσω.
Για μένα, το αιδοίο, το δικό μου αιδοίο,
είναι όμορφο όπως μια κουρελιασμένη σημαία.
Οι ξεφτισμένες άκρες διηγούνται πώς τα ιδανικά συναντούν την πραγματικότητα.
Για μένα, το αιδοίο μπορεί να είναι όμορφο όπως ένα μπέργκερ.
Ένα μπέργκερ με απ' όλα,
τυλιγμένο σε τσαλακωμένο, λαδωμένο χαρτί,
και το κόβουν. Μ' αρέσει όταν το τυλίγουν και μετά το κόβουν.
Και μετά…
Βλέπεις τις στρώσεις, τις ζουληγμένες υφές.
Υπάρχει κίνδυνος να στάξει. Υπάρχει κίνδυνος να διαλυθεί ξαφνικά.
Αλλά κρατάει.
Το αιδοίο είναι το μπέργκερ που κρατάει.
Το πέος είναι το λουλούδι.
Το πέος είναι θηλυκό είδωλο, αν μου επιτρέπετε.
Είναι το πιο θηλυκό πράγμα στο σώμα του φίλου μου.
Αν ο φίλος μου έβγαινε από το ντους
κι έλεγε "Βρες τη γυναίκα πάνω σ' αυτόν τον άντρα".
Περίεργο παιχνίδι, μα θα είχα απάντηση αμέσως.
Δεν είναι ο ώμος.
Θα έλεγα "Τη βλέπω εκεί. Η Σούζαν". Το όνομα Σούζαν θα μου ερχόταν αμέσως.
Το πέος του είναι Σούζαν, αλλά τελικά όλες Σούζαν ήταν για μένα.
Υπήρχαν Σούζαν, Τζεραλντίν, Βανέσα.
Λέω ότι το πέος είναι μια γυναίκα;
Αν είσαι τύπος που δεν του αρέσει αυτή η ιδέα,
τότε ναι, αυτό ακριβώς λέω.
Αλλά όχι, είναι περισσότερο τα αγενή στερεότυπα των γυναικών.
Ήταν καλές περιγραφές για το πέος.
Αν περιγράφεις τις γυναίκες άδικα, περιγράφεις τέλεια το πέος.
"Είναι πολύ ευαίσθητες. Πάντα αντιδρούν".
"Είναι κολλιτσίδες, γκρινιάζουν, σε σκουντάνε τη νύχτα".
"Γεια σου. Ξύπνησες;
"Ξύπνησα. Μάλλον ξυπνήσαμε κι οι δυο".
Το πέος είναι ο ευαίσθητος. Ο γκρινιάρης.
Το πέος είναι μελόδραμα.
Βασίλισσα του μελοδράματος. Τη μια στιγμή γλεντάει,
την άλλη στιγμή πεσμένη ψόφια και μουτρωμένη στον καναπέ,
περιμένοντας να προσέξει κάποιος
ότι είναι ταραγμένη.
Δεν μπορείς να της θυμώσεις, θα κάνει σκηνή.
Δεν κάνω γκριμάτσα. Αυτή είναι η φάτσα μου.
Αυτήν τη φάτσα παντρεύτηκες.
Ο οργασμός του πέους έχει κάτι το υστερικό,
υπό την πραγματική έννοια του βιεννέζικου καναπέ του Φρόιντ,
πραγματική νευρωτική υστερία.
Ο οργασμός, μια ξαφνική αποκάλυψη,
ξεφουρνίζει ωμά "Σκότωσα τον πατέρα".
Σαν την Άμπιγκεϊλ στο δικαστήριο στις Μάγισσες του Σάλεμ.
"Είδα την Γκούντι με τον Σατανά!" Και τώρα το αντιμετωπίζουν όλοι.
Η μητέρα μου σε οικογενειακή σύναξη.
Κάτι πάει να πει, σκέφτεται ότι δεν πρέπει.
Το καταπιέζει, αλλά η μόνη ανακούφιση είναι να το βγάλει.
Τη βλέπω να μου έρχεται.
"Λυπάσαι που δεν έχεις παιδιά;" Εγώ φταίω.
Και νιώθει καλύτερα. Δίκαιο.
Της δίνω ημερολόγιο κάθε χρόνο, μα το ημερολόγιο είμαι εγώ. Δεν πειράζει.
Δεν πειράζει.
Αλλά όχι, νιώθω ότι ο οργασμός μου δεν σε φορτώνει με τον ίδιο τρόπο.
Νιώθω ότι ο οργασμός μου έχει μια ανιδιοτελή, ηρωική,
ειλικρινά μιλιταριστική ποιότητα.
Ο οργασμός μου λέει "Παιδιά, τρέξτε!
Θα πέσω πάνω στη χειροβομβίδα να απορροφήσω το σοκ".
Και στις πιο εκρηκτικές στιγμές της ηδονής,
το σύμπλεγμα κόλπου-αιδοίου, δεν εκρήγνυται.
Κρατάει.
Κρατάει. Ενσαρκώνει το αρσενικό.
Στωικός, ιδανικός, απλώς πάλλεται.
Κάνω ισομετρική δουλειά, συγκρατημένη και δυνατή.
Βίκινγκ στηριγμένος στο δέντρο μετά τη μάχη.
Απλώς πάλλεται στον ρυθμό των τυμπάνων που απομακρύνονται.
Όχι, το πέος είναι το πιο ευάλωτο σωματικά
από τα πράγματα στη βουβωνική περιοχή.
Γι' αυτό δεν κατάλαβα ποτέ γιατί δεν μαζεύεται εντελώς μέσα στο σώμα
αφού τελειώσει ό,τι κάνει.
Σκέφτομαι "Στάσου, γιατί σε βλέπω ακόμα;
Είσαι αδύναμος. Γύρνα στο σπίτι.
Δεν είσαι ασφαλής εδώ, πρέπει να αποσυρθείς.
Αποσύρσου, παρακαλώ, αποσύρσου".
Σαν μαριονέτα σε κουκλοθέατρο. Βγαίνει, κάνει το νούμερό της.
Αλλά αφού τελειώσει, δεν εξαφανίζεται στα παρασκήνια.
Απλώς πεθαίνει πάνω απ' τη σκηνή.
Κρέμεται εκεί άψυχη και τρομάζει τα παιδιά ενώ η παράσταση συνεχίζεται.
Σκέφτεσαι "Δεν θα έπρεπε να βλέπουμε πια αυτήν τη μαριονέτα".
Και ελπίζεις ότι κάποιος θα τη μαζέψει.
Οι άλλες μαριονέτες θα ενσωματώσουν τον θάνατό της στην αφήγηση.
Γνωρίζω για την ευπάθεια του πέους εδώ και καιρό.
Από τότε που άρχισα να διαβάζω περιοδικά
με τίτλους στο εξώφυλλο, "Πώς να ευχαριστήσεις τον άντρα σου".
Τα ίδια κάθε μήνα. Έτρεχα στο άρθρο να δω αν υπάρχει κάτι νέο.
Και πάντα κατέληγε σε οδηγίες για το πώς να μην τραυματίσεις το ευαίσθητο πέος.
Καταλαβαίνετε;
Θυμάμαι ότι έλεγαν να προσέχω ειδικά την άκρη.
"Είναι πολύ ευαίσθητη".
"Δεν υπάρχει σημείο του σώματος τόσο ευαίσθητο όσο η άκρη του πέους".
Θεέ μου.
Είναι πολύ ευαίσθητο,
και είναι το πρώτο πράγμα που θα συναντήσω καθώς προσεγγίζω.
Πρέπει να προσγειωθώ προσεκτικά επειδή είναι πολύ ευαίσθητο;
Δεν θα έπρεπε να θάψεις τον θησαυρό πιο βαθιά στο κάστρο;
Λέω "Μόλις ξεπεράσω την ευαίσθητη άκρη,
σίγουρα θα χαλαρώσω. Είμαι στον κορμό.
Φαίνεται δυνατός, αλλά έχει προειδοποίηση
ότι το δέρμα στο κάτω μέρος είναι λεπτό και ευαίσθητο.
Να το αλείψω κρέμα ματιών με το πιο αδύναμο δάχτυλό μου;
Αλείφω και χτυπάω.
Και μετά τα μπαλάκια, τα θρυλικά μπαλάκια.
Ατελείωτη μυθολογία για τα μπαλάκια, τι μπορεί να πάει στραβά,
και θα φταις εσύ. Ο θρύλος των μπλε αρχιδιών.
Διαπολιτισμικά διαφέρει, αλλά η ουσία πάντα ίδια.
Αν είσαι η αιτία της στύσης,
θα λογοδοτήσεις για τη στύση που προκάλεσες.
Ο χρόνος τρέχει, και πολύ σύντομα τα μπαλάκια
μπορεί να γίνουν μπλε, και δεν ξέρω τι συμβαίνει μετά.
Είναι ξεκάθαρο ότι τώρα είσαι η μάγισσα.
Η μάγισσα που κάνει τα μπαλάκια μπλε.
Ποτέ δεν με ενέπνευσε για σεξ αυτή η απειλή για τα μπλε μπαλάκια.
"Κάποιος πρέπει να κάνει κάτι σύντομα,
όπως να μου την παίξει, γιατί αλλιώς θα πονέσω εκεί κάτω".
Εσύ μετατρέπεσαι σε μωρό κι εγώ η μαμά σου σεξουαλικά,
να προσέχω για ενδεχόμενο ιατρικό συμβάν, γιατί, ξέρετε, χρειάζονται πολλά χέρια.
Όχι, η ανημποριά των μπλε όρχεων με απωθεί.
Η άρνηση να ανακουφιστούν. Αν η κύστη μου είναι γεμάτη,
δεν κλαψουρίζω "Ας με ζουλήξει κάποιος στην κοιλιά
για να βγουν τα ούρα".
Θα έφευγα να πάω να ξαλαφρώσω.
Αλλά τα μπλε μπαλάκια έχουν κάτι σαν…
"Όχι!"
"Δεν το κάνω. Όχι".
"Όχι!" Αυτό το κουρασμένο…
"Όχι, δεν το κάνω. Μόνο η μαμά".
"Η μαμά θα κάνει το πουλί μου να ρευτεί". Είναι ρέψιμο του πουλιού.
Ανακουφίζεις τα μπλε μπαλάκια με το ρέψιμο.
Μερικές φορές υπερβάλλω με τις μεταφορές για χάρη του παιχνιδιού.
Όχι εκείνο, είναι τέλειο.
Η στοχοποίηση των δοντιών ξεκινάει νωρίς. "Αν έχεις δόντια,
μην μπεις σε δωμάτιο όπου υπάρχει πέος. Κινδυνεύει
το πέος. Γιατί να το βάλεις σε κίνδυνο;"
Είσαι το οδοντοτέρας.
Τι σχεδιάζεις; Θα κάνεις πίπα με δόντια σε κάποιον;
Αυτό σκέφτεσαι;
Η Πίπα με Δόντια, άλλο ένα παραμύθι των Γκριμ.
Και κάπως μεγάλη ιδέα στο λύκειό μου.
Την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι τα δόντια μου ήταν κίνδυνος για το πέος,
ήμουν 12, στης κολλητής μου μετά το σχολείο. Ήμασταν εγώ,
κι η κολλητή μου, 12 ετών.
Η μεγάλη της αδερφή 16 ετών και η κολλητή της, 16.
Οπότε, η σχέση μας είναι από πάνω, ψηλά κι από πάνω,
και νιώθω ότι από πάνω
είναι κάποιος που ξέρει πραγματικά.
Ξέρω ήδη τα πάντα που ξέρει ο από πάνω.
Από πάνω, ψηλά και πάνω είναι μια διαγώνιος.
Λες "Ευτυχώς που ήρθα εδώ. Δεν χρειάστηκε να πάω από κει".
Ήξερε ότι ο ρόλος της ήταν να διδάξει, γιατί μας είπε ξαφνικά
"Λοιπόν, θα σας δείξω πώς να κάνετε πίπα,
θα το χρειαστείτε, και είμαι η βασίλισσα της πίπας".
Απλώς το είπε.
Έβγαλε ένα αγγούρι από το ψυγείο και το τύλιξε με σελοφάν,
σεβόμενη το δείπνο, το οποίο εκτίμησα,
και άρχισε να δείχνει πάνω στο αγγούρι.
Δεν ξέρω ποιος μπορεί να μάθει από μια επίδειξη
σε οποιοδήποτε πλαίσιο, εμένα δεν με βοηθάει.
Βλέποντας τη δασκάλα να ζωγραφίζει, καταλαβαίνω γιατί είναι δασκάλα.
Είναι πολύ καλή.
Πάμε τώρα στον δικό μας μουσαμά ν' αρχίσει η ξεφτίλα.
Καταλαβαίνετε;
Μας δείχνει το αγγούρι κι εγώ έχω κολλήσει σ' αυτό που είπε.
"Η βασίλισσα της πίπας". Ήταν μάλλον ο τρόπος
που άφησε τις λέξεις να αντηχούν στον αέρα.
Δεν έκανε κάποια γκριμάτσα να δείξει ότι είναι αστείο ή υπερβολή.
Όχι, απλώς το είπε και ξεκίνησε την επίδειξη
και είχα απορίες, που δεν τις ρώτησα, εννοείται.
Η πρώτη ερώτηση ήταν "Σύμφωνα με ποιον;"
Αλλά δεν θα το ρωτήσω αυτό, εντάξει.
Δεν αντέδρασα καν όταν είπε βασίλισσα της πίπας,
γιατί οφείλουμε αυτήν την ευγένεια στους καλούς ανθρώπους.
Αν το επιχειρήσουν και πετύχουν το αδύνατο;
Μιλάνε με αυτοπεποίθηση;
Χριστέ μου, άσ' τους. Απλώς…
Και μην κάνεις ότι το δέχεσαι ενώ αποκαλύπτεις
ότι αμφιβάλλεις ανοιγοκλείνοντας τα μάτια. Κοίτα τους κατάματα και προσποιήσου.
Είναι σχεδόν αδύνατη προσποίηση.
Καμιά φορά λέω το όνομά μου και μετά "Σωστά το είπα;"
Χρειάζεται αυτοπεποίθηση για να πεις κάτι τέτοιο.
Μου έδωσε την αίσθηση αυτοανακήρυξης.
Αυτό με εντυπωσίασε και με σάστισε.
Πάντα προσπαθούσα σ' αυτήν τη ζωή να δείχνω
μια συνετή αυτοαμφιβολία,
αντί για δυνητικά ανόητη αυτοπεποίθηση.
Η αυτοπεποίθηση είναι καλή ιδέα.
Ναι, αλλά υπάρχει κίνδυνος.
Φοβάμαι ότι αν δείξω αυτοπεποίθηση θα γίνω αυτό που αποκαλώ "Οι Δύο Βλάκες".
Αν μ' αρέσει ο εαυτός μου, ίσως νιώθω καλά.
Κι αν κάνω λάθος για τον εαυτό μου; Εγώ κι ο εαυτός μου είμαστε δυο βλάκες
που αλληλοσυγχαίρονται. "Είμαστε οι καλύτεροι. Αξεπέραστοι. Υπέροχοι".
Νιώθω ασφαλής αν στέκομαι στο μπάνιο,
κοιτάζω το πρόσωπο στον καθρέφτη και το προσβάλλω.
Λέω "Είσαι βλάκας". Αν είναι όντως βλάκας, τουλάχιστον εγώ αναγνωρίζω έναν βλάκα.
Και τότε δεν είμαι δύο βλάκες.
Είμαι ένας βλάκας και ένας που ξέρει.
Ένας βλάκας και ένας που ζητά συγγνώμη. Και το ζευγάρι μου έχει 50% αξιοπρέπεια.
Αν χωριστείς στα δύο και μισείς τον εαυτό σου,
έχεις εγγυημένη αξιοπρέπεια 50%,
αντί να ρισκάρεις με μηδέν έναντι 100%.
Βλέπετε πόσο άψογα είναι τα μαθηματικά του αυτομίσους;
Αλλά για τη φαινομενικά αυτόκλητη βασίλισσα της πίπας,
θα το δεχτώ.
Η αυτόκλητη βασίλισσα της πίπας είπε μερικά πράγματα που μου εντυπώθηκαν.
Το πρώτο ήταν ένα σχόλιο.
"Και μπορείς να παίξεις με τα μπαλάκια αν θέλεις".
Και δεν το ανέφερε ποτέ ξανά.
"Αν θέλεις".
"Μπορείς να παίξεις με τα μπαλάκια αν θες". Ακόμα το σκέφτομαι.
Λες και θα ψοφάς να παίξεις με τα μπαλάκια,
αλλά δεν θα ξέρεις αν επιτρέπεται, και μας ενημέρωσε
ότι είναι σαν τα παιχνίδια στον παιδίατρο. Παρακαλώ, είναι εδώ για σένα.
Αν έλεγε να γαργαλήσω τα μπαλάκια,
θα ήξερα τι ακριβώς να κάνω, αλλά να παίξω με κάτι;
Να παίξω με κάτι;
Είναι μια διαισθητική, αφηρημένη πράξη.
Πώς φέρνει κανείς ένα αυθεντικό πνεύμα παιχνιδιού
στα μπαλάκια;
Αν υπήρχε κάτι κλισέ στο παιχνίδι μου,
δεν θα μπορούσα να το αντέξω. Όχι! Ένα ίχνος τεχνάσματος.
Όχι, είναι αυθεντικό ή καθόλου για μένα σ' αυτήν τη ζωή.
Το έχω ως αρχή από τη βρεφική ηλικία.
Ήμουν ένα από τα πιο αυθεντικά βρέφη στον θάλαμο.
Εκεί μέσα ήταν σκέτη βιτρίνα.
Όλα τα άλλα "Κοίτα με, είμαι μωρό". Όχι εγώ. "Εγώ απλώς ζω".
Αυθεντική ή τίποτα, μ' αυτήν την αρχή ζω, καλώς ή κακώς.
Θα μπορούσα να σας δώσω άπειρα παραδείγματα που επιλέγω αυθεντικότητα
σε αντίθεση με άλλους.
Ένα παράδειγμα από την παιδική ηλικία, κι ίσως ταυτιστείτε.
Μας έβαζαν να παίξουμε ένα παιχνίδι.
Χορεύουμε και ο δάσκαλος λέει "ακίνητοι".
Πρέπει να παγώσεις εκεί που είσαι, αλλιώς φεύγεις.
Να πώς προσέγγιζα το παιχνίδι με αυθεντικότητα.
Μπορείς να πεις "Ακίνητη" μετά από δυο δευτερόλεπτα;
Ευχαριστώ. Εντάξει. Μόνο εσύ, παρακαλώ.
Εδώ παίζω αυτό το παιχνίδι.
Ήταν αυθεντικό πάγωμα.
Με είδατε να κάνω ό,τι μπορώ για να παγώσω.
Το ξέρω ότι δεν ήταν ιδιαίτερα συναρπαστικό.
Μερικές φορές ένα άλλο παιδί έκανε έτσι. Μπορείς να το ξαναπείς; Ευχαριστώ.
Ακίνητη.
Με αηδιάζουν τέτοια παιδιά.
Είναι εντελώς μη αυθεντικά.
Όχι, αυτό δεν είναι πάγωμα.
Δεν πάγωσες στη θέση που ήσουν.
Όχι.
Πού ήταν αυτή η κίνηση στον χορό σου;
Πουθενά.
Μόνο τώρα που είμαστε όλοι βαρετά κι αυθεντικά σταματημένοι,
είσαι ο μεγάλος άντρας. Δεν μ' αρέσει.
Δεν μ' αρέσει καθόλου. Θα το λέω μέχρι να πεθάνω. Θα το πω σε όποιον ακούει.
Σας το λέω για να ξέρετε και να καταλάβετε
ότι εξακολουθώ να εφαρμόζω το ίδιο σκληρό επίπεδο αυθεντικότητας.
Οπότε αναρωτιέμαι
"Πώς μπορώ να παίξω αυθεντικά με τα μπαλάκια;"
Ξέρω τι θα έκανα αν είχα δύο μανταρίνια σε πλαστική σακούλα
και περίμενα σε στάση λεωφορείου.
Θα ήταν κάπως έτσι.
Δεν θα χρειαζόταν καν να το σκεφτώ.
Θα τα έπαιζα χωρίς ντροπή.
Νομίζω ότι θα πήγαινε δεξιόστροφα. Όχι επίτηδες, απλώς αυτό θα έκανα.
Και νιώθεις την ενέργεια ν' ανεβαίνει.
Λες να κάνουμε άλλη μια περιστροφή;
Ναι.
Ξέρω ότι ήρθε η ώρα.
Μετά το αφήνω να γυρίσει από την άλλη.
Εντυπωσιακό! Το πνεύμα πετάει στον αριστερόστροφο γαλαξία.
Αλλά δεν θα το κάνω αυτό με τα μπαλάκια.
Δεν θα τα στροβίλιζα καθόλου. Νομίζω ότι ξέρετε τι ήθελα να κάνω.
Δεν φταίω μόνο εγώ για την παρόρμηση.
Τα μπαλάκια την προκαλούν με την ανατομία τους.
Πιστεύω ότι ο λαιμός της σακούλας με τα μπαλάκια
είναι αρκετά μακρύς
ώστε η ύπαρξή του θέτει εγγενώς το ερώτημα
αν μπορούν να ξεπεράσουν την ώρα 12.
Θα ήταν ικανοποιητικό αν έκανε μια στροφή και επέστρεφε.
Δεν έχω παιχνίδι. Δεν έχω παιχνίδι για τα μπαλάκια.
Το σκέφτομαι υπερβολικά. Δεν πιστεύω σ' αυτήν την ιδέα.
Αλλά δεν θέλω να φανεί πως φοβάμαι να τα αγγίξω.
Θέλετε να μάθετε τι έχω κάνει
όσον αφορά τα μπαλάκια, ιστορικά και τώρα; Δεν είναι καλό.
Τα σηκώνω δυο πόντους.
Μικρή ανύψωση,
όχι ιδιαίτερα σέξι, αλλά δεν μπορείς να μου θυμώσεις, βοηθάω.
Βοηθάω να απαλλάξω τη σακούλα
από τη βαρύτητα για μερικά δευτερόλεπτα.
Κι αν αυτό δεν αξίζει κάτι, δεν ξέρω τι αξίζει.
Αλλά είναι αδύναμο.
Νιώθω σαν τον ασκούμενο που προσπαθεί να προσθέσει αξία.
Χωρίς να περιμένεις να σου ζητήσουν κάτι, αυτή η φρικτή αίσθηση.
Θες να βοηθήσεις, αλλά δεν γίνεται. Όπως νιώθω περίεργα
όταν προσπαθώ να βοηθήσω να μετακινηθεί κάτι βαρύ,
όπως ένα τραπέζι πικνίκ.
Φτάνω αργά. Το βάρος έχει ήδη κατανεμηθεί
στους άλλους μεταφορείς.
Εσύ απλώς τρέχεις μαζί.
Δεν κρατάς βάρος. Δεν γίνεται.
Το χειρότερο, αστειεύεσαι. "Σήμερα την έχω γλιτώσει.
Εσείς κάνετε όλη τη δουλειά".
Όχι, δεν θα πάρω.
Αν βρεθώ σ' αυτό το σενάριο, θα κάνω πίσω.
Θα πω "Ευχαριστώ, αλλά δεν θα ζήσω αυτό το ψέμα".
Το ίδιο με τα μπαλάκια. Ντρέπομαι για την αδυναμία της χειρονομίας,
και χαμηλώνω απαλά και βγάζω το χέρι μου, κι εκεί βρίσκομαι εδώ και αρκετά καιρό.
Το δεύτερο που είπε η βασίλισσα της πίπας,
πρέπει να ήταν η γενική φιλοσοφία της,
γιατί έτσι τελείωσε το μάθημα,
λέει, "Θέλω να ξέρετε ότι τελικά
όταν φτάσεις στην πίπα,
δεν μπορείς να κάνεις λάθος,
γιατί το άτομο απλώς χαίρεται που είναι εκεί".
Δεν είναι όμορφο;
Πολύ καλό.
Το βρήκα λογικό. "Δεν μετράει η τεχνική", είπε.
"Το πνεύμα μετράει". Αυτό με καθησύχασε.
"Αρκεί να μην του κόψεις το πουλί με τα δόντια σου".
Εγώ έμεινα…
"Προτού προχωρήσουμε σε άλλο θέμα, είναι αλήθεια;"
"Μπορώ να κόψω ένα πουλί;"
Και είπε "Δεν θα το δάγκωνες ποτέ".
Και είπα "Όχι, ρώτησα θα μπορούσα να κόψω ένα πουλί;"
Αν αυτός ήταν ο στόχος μου, έχω τον απαραίτητο εξοπλισμό;
Γιατί αν μπορούσα, το "θα το έκανα" διαφέρει ελάχιστα.
Είναι εκεί, ειδικά αν ανησυχώ γι' αυτό.
Αν ανησυχώ για το "Μην του δαγκώσεις το πουλί".
"Τι δεν θέλουμε να κάνουμε; Να του δαγκώσουμε το πουλί". Άλλη μια φορά!
Με ρυθμό. Έτσι δαγκώνω ένα πουλί.
Θέλω να ξέρω αν έχω τα προσόντα να το κάνω.
Αν έβρισκες το κρανίο μου, τη σιαγόνα μου, τα δόντια μου,
σ' ένα χωράφι, μετά από 200 χρόνια,
θα μπορούσες να τα χρησιμοποιήσεις ως όπλο;
Συγκεκριμένα,
για να κόβεις πουλιά… Μπορούν αυτά τα οστά
να μασουλήσουν και να κόψουν
το κόκαλο του πέους;
Και είπε "Ξέρεις ότι δεν έχει κόκαλο, ε;"
Και πιστεύω ότι το ήξερα.
Πιστεύω ότι το ήξερα.
Αλλά θα κατηγορούσες μια κοπέλα που ξέχασε για λίγο;
Θα την κατηγορούσες που ξέχασε ότι δεν έχει κόκαλο,
όταν την μεγάλωσαν με όρους όπως "σκληρό σαν κόκαλο";
"Σκληρό σαν πέτρα".
Ενώ δεν υπάρχει κόκαλο, κι ακόμα όταν είναι πολύ σκληρό,
πάλι δεν είναι σαν πέτρα.
Όχι σκληρό σαν πέτρα.
Όχι, ποτέ δεν ήταν σκληρό σαν πέτρα.
Και στα πιο σκληρά του, πάλι δεν είναι σαν πέτρα.
Όχι.
Οι πέτρες έχουν κάποιες ιδιότητες.
Δεν μπορείς να παίξεις πέος-χαρτί-ψαλίδι.
Κανείς δεν παίζει το πέος. Δεν είναι καλό υποκατάστατο πέτρας.
Ούτε ψαλίδι, ούτε χαρτί. Θα ήταν παιχνίδι 50-50, κανείς δεν θα έπαιζε.
Για μένα, γλωσσικά, η πέτρα είναι κάτι που σε χτυπάει.
"Θεέ μου! Θεέ μου, μόλις με χτύπησε μια πέτρα".
Με ένα πέος, σε χαστούκισαν, όπως κι αν συμβεί.
Πέφτει από τον ουρανό, είναι κάπως σαν χαστούκι.
Μια πέτρα είναι "Θεέ μου!"
Ένα πέος είναι…
Όχι, είναι σαν το πνεύμα.
"Νιώθεις πόσο σκληρός είμαι;
Νιώθεις πόσο σκληρή είναι αυτή η στύση;"
Και λέω "Όχι".
"Όχι, δεν το νιώθω.
Ξέρω τι εννοείς.
"Βλέπω την αλλαγή στο πέος σου στην οποία αναφέρεσαι, και χαίρομαι".
Αν είναι σκληρό σαν πέτρα, γιατί να κινδυνεύει από το δόντι μου;
Δεν θα 'πρεπε να φοβάμαι ότι θα σπάσω το δοντάκι μου
πάνω στη σκληρή σαν πέτρα στύση σου;
Αλλά ο οδοντογιατρός μου δεν θα το πιστέψει.
Όχι.
Δεν είναι σκληρό σαν πέτρα. Φανταστείτε την πιο σκληρή στύση.
Βάλτε τη νοερά σ' ένα ωραίο ρεστοράν, πάνω σε πιάτο με πουρέ σελινόριζας.
Μαζί με σάλτσα, σπανάκι δίπλα, κλαράκι μαϊντανό.
Δοκιμάζεις και λες, "Το πιο τρυφερό κρέας που έχω φάει".
Καλείς τον σεφ. "Έπεσε από το κόκαλο".
Θα σου θυμίσει ότι δεν υπάρχει κόκαλο. Είναι κρέας χωρίς κόκαλο.
Είναι σκληρό σαν σακούλα από αίμα.
Είναι στυτική σάρκα, σαν τη θηλή.
Όχι, δεν είναι σκληρό σαν πέτρα.
Αν είχα μια πετρούλα στο παπούτσι μου,
θα σταματούσα στην άκρη του δρόμου και θα την έβγαζα.
Αν είχα μια μικρούτσικη σκληρή στύση στο παπούτσι μου,
μάλλον απλώς θα πάω σπίτι.
Παρεμπιπτόντως, το μνημείο του Ουάσινγκτον δεν είναι φαλλικό.
Δεν είναι φαλλικό. Αυτό το πράγμα υπάρχει εδώ και 175 χρόνια.
Ξέρετε τι δεν κάνει μια πέτρα; Να πάψει ξαφνικά να είναι πέτρα.
Θέλω να είμαι σαφής. Ίσως μιλάω λίγο κυριολεκτικά.
Το καταλαβαίνω, εντάξει.
Στύση σκληρή σαν πέτρα. Περιγραφική γλώσσα. Είναι εικόνα.
Λογοτεχνική γλώσσα, ίσως όχι άριστη,
μα θεωρητικά αυτό είναι. Μ' αρέσει όπως σε κάθε κοπέλα.
Απλώς, όλη η γλώσσα σχετικά με το πέος
το περιγράφει σαν κόκορα.
Κατευθύνει την προσοχή μου στην ευαίσθητη φύση του πέους.
Το σκληρό πέος, η ανακόντα, το πέος σαν φίδι.
Πάντα το συγκρίνουν με φίδι.
Το πέος δεν είναι φίδι.
Όχι, τα φίδια σίγουρα έχουν οξείες αισθήσεις,
και τουλάχιστον είναι σε εγρήγορση.
Νομίζω ότι χτυπάνε με ακρίβεια.
Πάντα χρειάζεται να οδηγήσω ένα πέος εκεί που πάει.
Και δεν παραπονιέμαι. Προτιμώ να καθοδηγώ. Προτιμώ την καθοδηγούμενη είσοδο.
Το προτιμώ από το "Κοίτα, μαμά, χωρίς χέρια. Θα βρω τον δρόμο".
"Μη βοηθάς!"
"Αν ξαναδοκιμάσω με την ίδια γωνία;
Τώρα με περισσότερη δύναμη".
"Τα κατάφερες.
Χώθηκες με μια περίεργη γωνία.
Έσυρες το μισό μου μέσα μου μαζί".
Είναι σαν να βγάζεις το χέρι από το παλτό και τραβάς μαζί το μανίκι.
Τώρα κάνω ένα λεπτό να το λύσω,
να ξαναβρώ τον δρόμο, παριστάνοντας ότι δεν έχω μπλέξει.
Να ευθυγραμμιστώ με το μεταξένιο εσωτερικό, όχι το μάλλινο εξωτερικό.
Η λέξη "διεισδύω" είναι υπερβολική για ό,τι συμβαίνει ανάμεσα στο πέος κι εμένα.
Όταν διεισδύεις, διεισδύεις σε εχθρικό έδαφος.
Είσαι επισκέπτης στο σπίτι μου. Σε κάλεσα και σου το έκανα πολύ ευχάριστο.
Όχι, αν ψάξεις τη "διείσδυση" στο λεξικό,
στο αγαπημένο μου λεξικό, τον θησαυρό.
Λατρεύω τον θησαυρό.
Λατρεύω το πώς το περιγράφει με τις άλλες λέξεις.
Καμιά δεν είναι τέλεια, αλλά υπάρχουν.
Το λεξικό του λαού, πάντα λέω.
Το πρώτο συνώνυμο του "διεισδύω" είναι "τρυπάω",
αλλά δεν τρύπησες τίποτα. Είναι ενεργός διάδρομος, εδώ και αρκετό καιρό.
Έχασες την τελετή των εγκαινίων. Λειτουργούμε εδώ και καιρό.
Δεν λέω ότι είναι μια μεγάλη ανοιχτή είσοδος που μπορείς να μπεις άνετα.
Όχι.
Τα τοιχώματα αυτού του κολπικού καναλιού είναι επίπεδα.
Αλλά και του γαντιού είναι επίπεδα.
Όταν φοράς ένα γάντι, δεν λες "Διείσδυσα στο γάντι".
Φοράς τα γάντια σου και δεν το συζητάς.
Αν δεν σου αρέσει η διείσδυση, η επόμενη επιλογή είναι
"είσοδος" ή το πιο λογοτεχνικό "μπαίνω σε κάποιον".
"Αχ, η στιγμή".
"Τη στιγμή που μπήκες μέσα μου,
ο κόσμος μου άλλαξε
κι εγώ μαζί του".
Όχι, δεν μου έχει μπει κανένας.
Όχι, νομίζω ότι είναι θέμα κλίμακας για μένα.
Αν το σώμα μου ήταν κτίριο.
Αν το σώμα ήταν το σουπερμάρκετ Target,
και κάποιος με θεωρούσε σαν την είσοδο στο Target,
δεν νομίζω ότι πέρασε καν τη δεύτερη πόρτα.
Δεν μπορεί να λέει ότι πήγε σήμερα στο Target.
Όχι, νομίζω ότι περιπλανήθηκε στην είσοδο
κι έκανε τις πόρτες ν' ανοιγοκλείνουν, και να ανοιγοκλείνουν, κυρίως.
Είχαν πρόβλημα στο πάρκινγκ έξω από το Target,
σήμερα.
Διείσδυσε, μπες μέσα. Της έχωσε σωλήνα. Το πρωτοάκουσα στο κολέγιο.
Της έχωσε σωλήνα. Το πέος είναι ο σωλήνας.
Νεαρέ, εσύ είσαι ο υδραυλικός; Δεν έχεις ιδέα από υδραυλικά.
Το ξέρω. Σπουδάζεις οικονομικά και σε μισώ εδώ και καιρό.
"Πνίξου, σκύλα".
Πνίξου μ' αυτό το χοντρό πουλί.
Να σε ακούσουμε να πνίγεσαι.
Αυτό θέλεις; Το βλέμμα φόβου και πανικού στο μάτι μου;
Πάντα φοβόμουν μην πνιγώ, ένας μεγάλος φόβος μου. Ποτέ με πέος.
Ποτέ δεν φοβήθηκα μήπως πνιγώ με πέος,
γιατί δεν υπάρχει κίνδυνος, είναι κολλημένο.
Πνίγομαι.
Πνίγομαι μ' αυτό το πουλί.
Α, στάσου.
Είμαι απόλυτα ασφαλής.
Ο θάνατος είναι εδώ.
Θα προσπαθήσω να ζήσω πολύ αν φροντίσω τον εαυτό μου
και πάρω κάποιες καλές αποφάσεις.
Κανείς δεν θα έχωνε στο λαρύγγι του μια τσιχλόφουσκα.
Δεν θα έκανε γαργάρα με μια τσιχλόφουσκα. Αυτό είναι αληθινό ρίσκο.
Η τσιχλόφουσκα είναι πιο επικίνδυνη από το πέος.
Δεν ήταν πάντα έτσι.
"Το πουλί σου δεν είναι τίποτα".
Όχι, δεν ξεκινάς έτσι και μετά ζητάς να κάνεις αυτό.
Όχι, κάποτε φοβόμουν.
Την πρώτη φορά που επιχείρησα πίπα, απέτυχα οικτρά.
Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή γιατί συνειδητοποίησα
το βασικό πρόβλημα, και ήταν και σε ιδανικές συνθήκες.
Ήμουν 16 ετών και είχα αγόρι μια τάξη μεγαλύτερο.
Ξάπλωσα τον φίλο μου στο κρεβάτι
σαν ασθενή ναρκωμένο στο τραπέζι,
το κορμί του σαν αργοκίνητη ομίχλη.
Τον έβαλα στο κρεβάτι, στον ξενώνα κάποιου,
στο υπόγειο κάποιου.
Λατρεύω τη μυρωδιά ενός ανακαινισμένου υπογείου.
Οι αναθυμιάσεις της μοκέτας. Έργο της οικογένειας.
Τελείωσαν το υπόγειο, τώρα η βεράντα;
Δεν μπορώ να φανταστώ, αλλά ξέρω ότι θα είναι τόσο όμορφο.
Οπότε, τον έβαλα στον ξενώνα, σ' αυτό το υπόγειο.
Επάνω γίνεται πάρτι. Οι γονείς λείπουν.
Τόσα επίπεδα ανάμεσά μας.
Και το σπίτι μου, οι γονείς μου.
Είναι η πιο κοντινή απόπειρα για πίπα σε κενό.
Οπότε, κατευθύνομαι, ξέρετε,
προς τα κάτω στον κορμό.
Και ό,τι αυτό συνεπάγεται, όλο το…
"Μπορεί να τα καταφέρει;"
Η αβεβαιότητα. Ίσως το πήρα πολύ αργά και ταπεινά,
χωρίς αρκετή ταχύτητα, ορμή, σιγουριά,
αλλά όταν φτάνω εκεί, διστάζω.
Δεν το κάνω.
Το γυροφέρνω.
Κρίμα, επειδή θέλω πραγματικά να το κάνω.
Κάποιοι θα έλεγαν "Δεν ήθελες να το κάνεις με την έννοια της επιθυμίας,
αλλιώς θα το έκανες".
Όχι, δηλαδή, ναι. Ποτέ δεν έχω διστάσει πάνω από τηγανητή πατάτα.
Μόλις αναγνωρίσω την επιθυμία, την ακυρώνω τρώγοντας την πατάτα.
Αλλά ήθελα να το κάνω.
Ήθελα να το κάνω, κι αυτό είναι αλήθεια.
Εκείνη την εποχή πήγαινα
συχνά στο βιβλιοπωλείο Borders.
Έμενα εκεί για ώρες και διάβαζα διάφορα,
όπως τα βιβλία με συλλογή αποφθεγμάτων.
Στεκόμουν όρθια και διάβαζα τα βιβλία
για να εισπράξω τη σοφία αιώνων.
Σ' αυτά τα βιβλία αναδύονται θέματα όπως "Τα νιάτα χαραμίζονται στους νέους".
Και ακούω τις φωνές του παρελθόντος. Δεν θα το κάνω. Όχι.
Θα πιω σπέρμα.
Θα πιω σπέρμα στο γρασίδι του Ιουλίου,
στο φεγγαρόφωτο, το συντομότερο.
Αυτά μαθαίνεις στο Borders.
Αν είσαι αδηφάγος αναγνώστης, υπάρχει πάθος σε αυτές τις σελίδες.
Τόσες ζωές εκεί μέσα, ενώ η δική μου είναι το πολύ ένα βιβλίο.
Θέλω να ξεκινήσω αυτήν τη ζωή. Αλλά είμαι εκεί και δεν ξεκινάω.
Γιατί; Επειδή νιώθω ολομόναχη μπροστά το δέος αυτού του έργου.
Ξέρετε κάτι; Όχι. Νιώθω την υποστήριξη
όλης της ομάδας χόκεϊ επί χόρτου.
Γιατί με πήγαν στο πάρτι εκείνο το βράδυ
για να κάνω τη συγκεκριμένη πίπα.
Νωρίτερα, ήμουν σε διανυκτέρευση με όλη την ομάδα,
και οι μεγαλύτερες, φίλες του αγοριού μου
υποθέτω ότι μας πρόσεχαν, κατά κάποιον τρόπο.
Είπαν "Καταλαβαίνουμε ότι δεν του έχεις πάρει πίπα ακόμα.
Γιατί; Επειδή φοβάσαι;
Δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Απλώς κάν' το.
Το κάνεις και μετά
θα είναι 3, 2, 1, προσποιείσαι μέχρι να τα καταφέρεις".
"Θαυμάσια συμβουλή", είπα.
"Ευχαριστώ".
"Την επόμενη φορά που θα τον δω, αυτό θα κάνω".
Είπαν "Τώρα. Απέχει μόνο πέντε λεπτά.
Έχουμε αμάξι. Πάρε μια μπίρα".
Με το ζόρι κατέβασα τέσσερις γουλιές. Είμαι του κοκτέιλ. Δεν το ήξερα τότε.
Με έβγαλαν απ' το αμάξι και τραγουδούσαν "Πίπα, πίπα".
Ίσως ακούγεται σαν πίεση συνομηλίκων.
Δεν το βίωσα έτσι. Ένιωσα την πίεση ως υποστήριξη,
επειδή διάβαζα Τόνι Ρόμπινς.
Αν ανακοινώνεις τους στόχους σου, είναι πιο πιθανό να τους πετύχεις.
Νιώθεις υπεύθυνος.
Είχα κάνει τη σειρά Personal Power στην έκτη τάξη. Τις 48 κασέτες.
Διάβασα το Ξυπνήστε τον Γίγαντα Μέσα σας.
Στο λύκειο το ξαναδιάβασα για προετοιμασία στα τεστ.
Δεν σε προετοιμάζει,
αλλά μπορείς να διώξεις τις περιοριστικές σκέψεις
που επηρεάζουν την τελική σου βαθμολογία.
Η αρχηγός της ομάδας με οδηγεί στο πάρτι όπου είναι ο φίλος μου
και στον δρόμο μού μιλάει ειλικρινά.
"Γιατί δεν του έχεις πάρει πίπα;"
Και είπα "Κυρίως ανησυχώ για τα δόντια.
Δεν καταλαβαίνω πού πάνε. Είναι παντού.
Ξέρεις, δεν υπάρχει κόκαλο μέσα". Και το ήξερε.
Λέει "Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τα δόντια.
Λιπαίνεις γύρω από στόμα και κάτω απ' τη μύτη,
με βούτυρο κακάο ή βαζελίνη, ό,τι προτιμάς,
και μετά τυλίγεις τα χείλη σου γύρω από τα δόντια και χαμογελάς.
Για να τα τεντώσεις.
Και μετά γλιστράει χωρίς πρόβλημα. Συνέχισε να χαμογελάς".
Κάποιοι σκέφτεστε "Όντως".
"Ναι, ξέρουμε τι είναι η πίπα. Συνέχισε".
Μπορεί να είναι το 5% από σας. Ή το 95%.
Δεν υπάρχουν κανόνες.
Και είπε "Κατάλαβες;"
"Ναι. Σ' ευχαριστώ, με βοήθησες". Όντως.
Αλλά ήταν σαν τις κακές οδηγίες. Είσαι βέβαιος ότι κάνουν λάθος.
Αλλά πρέπει να περιμένεις να φύγουν
για να ρωτήσεις κάποιον άλλον. Από ευγένεια.
Οπότε είσαι ευγενικός και στέκεσαι μόνος στο πεζοδρόμιο…
Κάτι μέσα μου, όταν το είπε αυτό…
Κάτι μέσα μου έλεγε…
πως αυτό…
Δεν μπορεί να είναι αυτό.
Αυτό το λαδωμένο Μάπετ.
Δεν μπορεί να είναι αυτό η πίπα.
Για να είναι πίπα, για να έχει δικό της τίτλο,
για να έχει αντέξει στους αιώνες,
και κάποιος να την έχει εφεύρει,
αυθόρμητα στο δάσος σαν άνθρωπος των σπηλαίων
που ένιωσε αυτό το πάθος που δεν εξέφραζαν οι άλλες κινήσεις.
Μετά αυτοσχεδίασε.
"Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που μπορώ να σου κάνω;"
Το σκέφτηκε και το βρήκε.
Ήξεραν τι είχαν, ξέρετε.
Είναι σαν τον φάκελο με παράθυρο. Απλή, κομψή λύση.
Μπορούσατε να το σκεφτείτε; Καταλαβαίνετε;
Η διεύθυνση στο γράμμα.
Το βάζεις σε φάκελο. Δεν χρειάζεται διεύθυνση, γιατί έχει παράθυρο.
Πριν το σκεφτεί κάποιος, κανείς δεν το είχε σκεφτεί.
Για μένα, είναι το ίδιο με την πίπα.
"Τι είναι το πιο τρελό που μπορώ να κάνω; Πώς να εκφράσω την ένταση;"
Και μετά ήξεραν τι είχαν.
Ήταν ρίσκο, αλλά το έκαναν.
Είναι ιδιοφυές, και δεν υπερβάλλω.
Μου φαίνεται πως η πίπα,
για να παρουσιαστεί αυθόρμητα,
δεν μπορεί να χρειαζόταν τέτοια τεχνάσματα.
Αυτά τα κολπάκια και να χαραμίσω το βούτυρο κακάο από το Body Shop.
Έπρεπε να έχει κάποιο τρόπο.
Μια εσωτερική ποίηση. Ξέρεις, θέλω να το κάνω έτσι.
Το εφηύρα. Δεν έχει ακόμα όνομα.
Πριν εφευρεθεί η τυπογραφία.
Αυθεντικό.
Αυθεντικό ή τίποτα, ξέρετε.
Αλλά είμαι εκεί, και δεν το κάνω.
Τότε συνειδητοποιώ το βασικό πρόβλημα.
Τις πρώτες στιγμές, δεν θα το κάνω καλά.
Αφού δεν το έχω ξανακάνει. Δεν πειράζει.
Το πρόβλημα είναι ενώ θα το κάνω άσχημα,
δεν θα μπορώ να εκφράσω στο άτομο ότι ξέρω πως το κάνω άσχημα.
Γιατί είμαι μπουκωμένη με γεννητικά όργανα.
Βλέπετε; Η πίπα αποκλείει την ικανότητά σου να αφηγηθείς.
Να εξηγηθείς, να κάνεις ένα αστειάκι.
Δεν υπάρχει τρόπος να δείξεις τι αισθάνεσαι.
Το θέμα είναι να δείχνεις τι αισθάνεσαι.
Δεν με πειράζει να είμαι βλάκας σ' αυτήν τη ζωή.
Αρκεί να σας πω ότι
κι εγώ ακούω τα κουδουνάκια στο καπέλο μου.
Ντίνγκι-ντινγκ.
Κι εγώ τα ακούω.
"Εγώ τα έραψα. Φτιάχνω τα κοστούμια μου,
και ίσως να έχουν ενδιαφέρον".
Αν είχα δεύτερο στόμα σε αυτό το σενάριο, θα ήταν τέλειο.
Πανεύκολο Ένα στόμα επιχειρεί την πίπα
και το δεύτερο λέει "Περίμενε.
Προφανώς, δεν είναι ακόμα πίπα.
Προσπαθώ να βρω μια θέση. Αμάν. Το δόντι μου σύρθηκε ήδη.
Προφανώς το ένιωσες.
Σας ενημερώνουμε ότι γνωρίζουμε το πρόβλημα
και εργαζόμαστε για μια λύση. Εκτιμούμε την υπομονή σας σήμερα".
Αλλά όχι.
Όχι, δεν έχεις λέξεις, έχεις μόνο χαζά μάτια.
Μόνο τα…
Τα χαζά μάτια κάποιου που ανακαλύπτει κάτι.
Αυτό το ηλίθιο βλέμμα του μαθητευόμενου.
Το μισώ αυτό το βλέμμα.
Χωρίς αξιοπρέπεια, μόνο αυτοσυγκέντρωση.
Προσπαθεί να προσαρμοστεί στη στιγμή για να αιφνιδιάσει. Όχι.
Όχι. Χωρίς αξιοπρέπεια. Χωρίς λόγια. Χωρίς αξιοπρέπεια.
Δεν έχω λόγια, δεν βλέπω δρόμο και δεν ξέρω τι να κάνω.
Οπότε, άρχισα να οπισθοχωρώ, να ξανανεβαίνω στον κορμό,
όσο ταπεινά και αδύναμα είχα κατεβεί,
και ξαναγυρίζω στο πρόσωπο και θέλω να κάνω κάτι.
Η ομάδα μου βασίζεται πάνω μου.
Και το Borders. Πάνω απ' όλα, το Borders. Θέλω να ξεκινήσω αυτήν τη ζωή.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα
και χαλαρώνω.
Χαλαρώνεις κι η απάντηση θα εμφανιστεί κι εμφανίστηκε.
Η παρθενιά μου, του την έδωσα.
Κάν' την ό,τι θέλεις.
Εντάξει, αλλά για μένα ήταν ιδιοφυές. Εντελώς ιδιοφυές.
Γιατί δεν εκτιμούσα ποτέ την παρθενιά μου. Γιατί να την εκτιμήσω;
Την απέκτησα επειδή γεννήθηκα.
Δεν την κέρδισα. Όχι.
Για μένα, η παρθενιά ήταν σαν τα λεφτά στο καζίνο.
Έχω αυτήν την παρθενιά, να την ξοδέψουμε.
Είναι σαν δύο κουπόνια σε τσάντα δώρων σε ξενοδοχείο.
"Έβαλαν δύο κουπόνια παρθενίας".
Ο κόσμος το θεωρεί σημαντικό, αλλά ειλικρινά χέστηκα.
Να τα ξοδέψουμε πριν φύγουμε από το θέρετρο.
Δεν είχα καημό να φυλάξω τον εαυτό μου για τον γάμο μου,
αν μιλάμε για φόβο και δυσφορία γύρω από το σώμα μου και το δικό σου.
Για σένα, αληθινέ έρωτα.
Στον μελλοντικό αληθινό έρωτα θα ήθελα να δώσω
σεξουαλικές δεξιότητες και την αυτοπεποίθηση
για να τις χρησιμοποιήσω. Ένα λεξικό του ιδιοσυγκρασιακού μου,
κι όμως παγκόσμιου έρωτα.
Αλλά για να αποκτήσω δεξιότητες, χρειάζομαι μικρές εμπειρίες.
Έτσι πάει. Πρέπει να κάνω ένα κολλάζ προπόνησης.
Και θα το αφήσω στην άκρη.
Σαν πρίγκιπας που απαρνήθηκε τον πλούτο του,
θα μπει στην άκρη για τον αληθινό μου έρωτα τη μέρα του γάμου,
για να το προσφέρει ο πατέρας μου εκ μέρους της οικογένειας.
"Από την οικογένειά μας στη δική σας,
ξέρω ότι δούλεψε σκληρά γι' αυτό".
Δεν ανησυχούσα για την αγνότητα, το ότι με κάθε σεξουαλική εμπειρία,
μειώνεσαι λίγο ακόμα.
Σαν αυτοκόλλητο που ξύνεις και μυρίζεις.
"Ξύσε λίγο εδώ, μύρισε λίγο εκεί".
Είναι ευχάριστο. Αλλά ναι, σύντομα, τι είσαι;
Μια ξεθωριασμένη φράουλα με γυαλιά ηλίου.
Αυτό θέλεις;
Τι κάνουμε λοιπόν;
Πάμε στο τέλος του βιβλίου μαζί με τις τσούλες;
Όλοι θυμόμαστε τι συνέβη στη μεγάλη αδερφή σου,
σαν ένα όμορφο παγωτό με πόδια.
Πέθανε κάτω από την μπότα ενός άντρα.
Δεν της είχε μείνει μυρωδιά.
Δεν μύριζε καθόλου, απλώς γλίστρησε κι έφυγε.
Έχετε δει αυτοκόλλητο να μπερδεύεται;
Ήμουν έτοιμη να γίνω σεξουαλικά ενεργή έφηβη.
Και το σεξ, θεωρητικά, λύνει ένα πρόβλημα.
Βαρέθηκες να γδέρνεσαι από τη ραφή του τζιν σου στο ξερό γαμήσι;
Ήμουν έτοιμη να γίνω σεξουαλικά δραστήρια έφηβη
κάνοντας περήφανη τη δασκάλα.
Και ήταν περήφανη, το ένιωσα. Ένιωσα πολύ καλά.
Ένιωσα και την περηφάνια του πατέρα του φίλου μου τότε.
Ναι, ο γιος το είπε στον πατέρα,
και σίγουρα ο άνθρωπος καμάρωνε για τον γιο του.
Ναι. Είναι αηδιαστικό.
Ίσως επειδή δεν αγαπώ τους πατέρες των αγοριών γενικά.
Νομίζω ότι κακώς υπάρχουν.
Ειδικά στο λύκειο. Ακόμα κι όταν είναι θαυμάσιοι, φταίει ο ρόλος.
Δεν φταίνε αυτοί. "Γεια".
"Τζάκλιν, τι κάνεις; Πώς πάει το σχολείο;"
Σκέφτομαι "Μη με κοιτάς, μη μου μιλάς, κύριε.
Παρακαλώ, ειλικρινά, δεν σου πάει το ύφος.
Ο γιος σου απέκτησε πρόσβαση σ' εμένα
μέσω της αξίας του. Δεν χρωστάω τίποτα σ' εσένα".
Ούτε έναν χαιρετισμό, τίποτα. Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους
αν όταν άκουγες το αμάξι μου να έρχεται, εξαφανιζόσουν.
Πήγαινε στην αποθήκη σου και κάνε ό,τι κάνεις στην απαίσια αποθήκη σου.
Αν φαίνομαι τρελή από θυμό για τον πατέρα του αγοριού μου,
είναι επειδή ήταν ιδιαίτερα μαλάκας.
Έμοιαζε με πολλούς ενήλικες τότε στη ζωή μου.
Σχολίαζε το ότι λέω "να πούμε".
Είχε εμμονή.
"Συγγνώμη, Τζάκλιν. Απλώς, όταν μιλάς,
ακούω συνέχεια 'να πούμε'. Μόνο σ' αυτό μπορώ να εστιαστώ".
Αυτό ακούς μόνο;
Μόνο αυτό σκέφτεσαι;
Τότε άσε με να γίνω γνωστική άσκηση, κύριε,
στον αγώνα σου εναντίον της άνοιας.
Είναι η ίδια λέξη ξανά και ξανά. Μπλόκαρέ την. Κάν' την λευκό θόρυβο.
Η επιλεκτική αγνόηση πληροφοριών είναι βασική γνωστική δεξιότητα.
Σε βλέπω με τα παζλ σου. Πρόσθεσε το "με ακούς να μιλάω",
αν αρνηθείς να πας στην αποθήκη σου, όπως σου είπα.
Ήταν πραγματικά αηδιαστικό
γιατί φερόταν σαν να νοιάζεται.
"Όχι, απλώς…
Απλώς όταν τη χρησιμοποιείς τόσο πολύ,
μειώνεις το νόημα αυτών που θέλεις να πεις.
Ακούγεσαι όχι έξυπνη".
Το λέει αυτό ένας άντρας που αν ψάξεις,
δεν έχει πει ποτέ κάτι που να μου δώσει
την εντύπωση πρωτότυπης σκέψης.
Αυτός ανησυχούσε για την αποτελεσματικότητα του λόγου μου.
Όχι, κύριε, δεν καταλάβατε καθόλου.
Η νόησή μου είναι ποτάμι, εντάξει;
Κι η λέξη "να πούμε" είναι μια πέτρα
που τη ρίχνω στο ποτάμι για να ανακόψω το ρεύμα,
για να μη σε παρασύρει και πνιγείς.
Το λέω από ευγένεια σε άντρες σαν εσένα,
γιατί δεν μπορείς να μ' αντέξεις".
Ακριβώς.
"Καμαρώνεις που με πηδάει ο γιος σου, αλλά εγώ τον πηδάω, έτσι είναι.
Δεν μπαίνει μέσα μου. Εγώ κλείνω γύρω του.
Δεν διεισδύει. Εγώ τον τρώω.
Τον μασάω και τον φτύνω λιγοστεμένο, και λατρεύει κάθε λεπτό.
Όπως θα έκανες κι εσύ, γουρούνι.
Γουρούνι με σορτς".
Δεν είπα τίποτα στον πατέρα, ξεκαθαρίζω.
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό σε άνθρωπο. Φανταστείτε το πρόσωπό του.
Θα είχε καταστραφεί. Θα είχε καταρρεύσει.
Δεν θα μπορούσα ποτέ.
Αλλά δεν θα έκανα πίπα στον γιο του. Αυτό είναι κάτι, νομίζω.
Δεν έφταιγε ο πατέρας.
Δεν μπορούσα να ξαναδοκιμάσω μ' αυτό το αγόρι, γιατί με είδε να το επιχειρώ
και να οπισθοχωρώ έντρομη.
Τώρα, αν ήταν να το ξανακάνω,
θα είχε την ποιότητα της δεύτερης προσπάθειας.
"Τη νίκησε το άγχος". Αθλήτρια του πατινάζ.
"Να δούμε. Θα καταφέρει τα άλματα σήμερα;"
Η μόνη μου επιλογή για αξιοπρέπεια ήταν να αφήσω να περάσει η χρονιά,
να μην αναφέρω την αποτυχημένη απόπειρα, και το φθινόπωρο
αφού φύγει για το κολέγιο, να ξεκινήσω φρέσκια την τελευταία τάξη.
Αυτό έκανα, στην τελευταία τάξη.
Βρήκα καινούργιο αγόρι επειδή ήξερα ότι για να είμαι νέο πρόσωπο,
χρειάζομαι άλλον άνθρωπο απέναντί μου.
Κι έτσι, στην αρχή της χρονιάς, αρπάζω το νέο αγόρι,
το πάω στο υπόγειο των γονιών μου,
που είναι ένα ημιτελές υπόγειο.
Όλα είναι αληθινά, ακατέργαστα και σωστά.
Αποφασίζω να του πάρω πίπα την πρώτη φορά που βγαίνουμε,
πριν με γνωρίσει καλά για να διακρίνει στο πρόσωπό μου,
τη διαφορά μεταξύ μάσκας αυτοπεποίθησης και πραγματικής αυτοπεποίθησης.
Είναι εκκίνηση σεξουαλικής κούρσας.
Είναι ταχύτητα. Είναι φόρα.
Είναι η ενσάρκωση του πνεύματος του ανθρώπου των σπηλαίων.
Σαν να μην καταλαβαίνω τι είναι τα ρούχα.
Απλώς υπάρχει ένα εμπόδιο στον καθαρό πόθο του στόματός μου
αν και στο μυαλό μου λέω "Abercrombie".
Και είναι κυριολεκτικά κούρσα, γιατί τρέχω στις σκάλες.
Ξεκινάω ήδη! Είναι το παλιό κόλπο.
Ξεκινάς από τα σκαλιά για να μη φανεί το άγχος.
Το θέμα είναι ότι θα με καμαρώνατε.
Απλώς πάει…
Και το χάβει, κι ακριβώς πριν το κάνω, σκέφτομαι "Κοίτα ποια δεν διστάζει.
Να πούμε κοίτα ποια δεν διστάζει".
Απλώς, δεν ξέρω γιατί…
Και μετά,
πάλι κώλωσα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Πάλι. Γι' αυτό δεν εμπιστεύομαι τα προβαδίσματα στις κούρσες.
Δεν βοηθάνε να τερματίσεις. Πρέπει να συνεχίσεις να τρέχεις.
Γι' αυτό δεν εμπιστεύομαι την αρχική σιγουριά μου.
Το κοινό αξίζει κάτι στην αρχή του σόου, για να χαλαρώσει.
"Τι χαμπάρια, δημαρχείο; Νέα Υόρκη; Σηκωθείτε όρθιοι.
Είμαι η καλύτερη, είστε σε καλά χέρια".
Όχι.
Και μετά βλέπετε… Μετά το βλέπετε να σπάει.
Αρχίζει να χαλάει κατά τη διάρκεια του σόου.
Προτιμώ να χτίζω από το μηδέν.
Προτιμώ να με σπρώξουν έξω… Δεν αξίζω να ζω…
"Μπορώ να πάρω μια αναπνοή;
Ευχαριστώ. Αυτό θα με κρατήσει για λίγο".
Δεν ξέρω γιατί νόμιζα ότι το τρέξιμο θα βοηθούσε.
Δεν είμαι έτσι.
Εγώ φτάνω στην άκρη της σανίδας καταδύσεων και κάπως…
τρία, δύο, ένα και το ακυρώνω
στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Με μια κίνηση απείρως πιο περίπλοκη από τη βουτιά.
"Ναυαγοσώστη. Άδειασε τη σκάλα, κατεβαίνω. Βοήθησέ με".
Έχω αδειάσει χιλιάδες σκάλες στην εποχή μου.
Αυτή είμαι.
Κάτι μέσα μου ξέρει ότι σ' αυτήν τη ζωή,
δεν είναι ποτέ πολύ αργά
για να κάνεις πίσω.
Είμαι εκεί.
Αλήθεια; Πάλι διστάζουμε;
Ποιο είναι το σχέδιο, γλυκιά μου;
Τι θα κάνεις;
Θα ακυρώσεις άλλη μια πίπα;
Θα περιμένεις έναν χρόνο να ξαναδοκιμάσεις; Καινούργιο πρόσωπο
στο κολέγιο, σε άγνωστο έδαφος; Πρέπει να το κάνεις.
Δεν είσαι τέτοιος τύπος; Ακούς τι λες; Δεν με νοιάζει
αν εύχεσαι να είχες δεύτερο στόμα
να αφηγείται. Όλοι θα ξέρουν ότι ξέρει
για την πλάνη στη ζωή! Επίγνωση!
Όχι, πρέπει να βρεις τον τρόπο.
Ο Νίτσε είπε δεν υπάρχει τρόπος, μόνο ο δικός μου.
Βρες τον τρόπο του Νίτσε.
Βρες τον τρόπο σου. Πρέπει να τον βρω.
Έτσι, στράφηκα στη λογοτεχνία.
Διάβαζα τη Λολίτα εκείνη την εποχή. Είναι αυτό που είναι.
Με γοήτευσε η γλώσσα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.
Ποιος δεν θα γοητευόταν;
Το παραδέχομαι, μάλλον το διάβαζα κάπως θεατρικά.
Κυρίως απολάμβανα να το διαβάζω
σε παράθυρα πιτσαρίας φορώντας κοντή φουστίτσα.
Προκαλώντας τους περαστικούς ενήλικες να σοκαριστούν.
"Συγγνώμη. Διαβάζετε μεγάλους Ρώσους;
Αμφιβάλλω, γουρούνια των προαστίων".
Αλλά είμαι εκεί και έχω τις ίδιες παλιές ανησυχίες.
Αναξιοπρεπής. Φαίνομαι και ακούγομαι ηλίθια.
Σέρνω το δόντι και λέω
"Δεν μπορώ να αφηγηθώ.
Κι αν φανταστώ ότι είναι κάποιος άλλος; Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ;"
Αν φανταστώ ότι δεν είναι αληθινό, είναι απλώς…"
"Είμαι ένας χαρακτήρας σε ένα διήγημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.
Τότε όσο άσχημα κι αν πάει αυτή η απόπειρα πίπας,
με την επιδέξια πένα του Ναμπόκοφ δεν θα βγει λαμπερή πρόζα;"
Έτσι δεν είναι η λογοτεχνία;
Δεν είναι κείμενο πάνω σε κείμενο πάνω σε κείμενο;
Στη λογοτεχνία, τίποτα δεν πάει άσχημα. Μόνο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες είναι
που δίνουν ποικιλία στην υπόθεση. "Κι αν συμβεί το χειρότερο;" λέω.
"Μην προτρέχεις.
Κι αν δαγκώσεις το πουλί και το κόψεις;"
Λέω "Λοιπόν, μάλλον ζεις μέσα
στην πιο εμβληματική ιστορία της συλλογής.
Αυτή όπου εκείνη κόβει το πουλί".
Λέω "Δεν είναι αλήθεια. Είναι λογοτεχνία.
Τελικά μόνο κείμενο είναι".
Φεγγαρόφωτο, όχι το καλύτερό μου. Αρχίζω με το φεγγάρι.
"Το φεγγαρόφωτο κυλάει στη νότια πλευρά του πέους ενός νεαρού άντρα.
Κορίτσι με καστανά μαλλιά με κόκκινες ανταύγειες, που δεν τις προσέχεις,
προσεγγίζει αδέξια τον απλό κύλινδρο…"
Και τότε το κάνω.
Είμαι στο πουλί!
Ευχαριστώ.
Μπορεί να ακούστηκε σαν αποστασιοποίηση
σε μερικούς από σας.
Δεν το θέλουμε για τα κορίτσια μας.
"Δεν μου συμβαίνουν εμένα αυτά. Συμβαίνουν σ' εκείνη. Ποια;" "Εκείνη".
Όταν ζορίζομαι, πάω σ' ένα δωματιάκι στο μυαλό μου.
Βλέπω μια μικροσκοπική τηλεόραση.
Μόνο αστεία πράγματα.
Όταν η οθόνη πάει να μου δείξει τι συμβαίνει
στη φρικαλέα ζωή μου, πιάνω το τηλεκοντρόλ.
Όχι, δεν ήταν αποστασιοποίηση.
Ήμουν εγώ με μια ιδέα. Ήταν υπέρβαση του εγώ.
Υπάρχει διαφορά,
και αυτό με έβαλε στο πουλί και τα κατάφερνα τέλεια.
Δεν υπήρξαν κραυγές πόνου.
Φαινόταν να έχει μια εσωτερική ποίηση.
Όπως πάντα πίστευα ότι πρέπει.
Και πριν το καταλάβω,
εκσπερμάτωσε στο στόμα μου, όπως λένε, ξέρετε την έκφραση.
Και το κατάπια, γιατί διαβάζω Τόνι Ρόμπινς,
και δεν κάνω μισά πράγματα.
Πάντα το ήξερα.
Πάντα ήξερα ότι θα το καταπιώ, δεν είχα τέτοιες νευρώσεις.
Υπάρχει εύκολος και δύσκολος τρόπος. Διαλέγω τον δύσκολο, μαζεύω πόντους.
Είμαι μια κοπέλα με 3,7 μέσο όρο στα τεστ.
Άριστα σε πιο ασήμαντα μαθήματα, οπότε ναι.
Θα το καταπιώ, και γαία πυρί μειχθήτω.
Και ήταν θρίαμβος.
Ήταν θρίαμβος.
Θα το έγραφα στην έκθεση για το κολέγιο, αλλά δεν θα το άντεχαν.
Δεν είχαν την επιτήδευση.
Ούτε οι σύμβουλοι ούτε οι κοσμήτορες.
Όχι σαν εσάς.
Αλλά ήξερα τι είχα κάνει,
και έφυγα για το κολέγιο νιώθοντας καλά με τον εαυτό μου.
Και ήταν ενδιαφέρον, ήταν ένα καθολικό κολέγιο.
Υπήρχαν πολλά παρθένα καθολικά αγόρια, γραβατωμένα,
που έτρεχαν γύρω
ψάχνοντας σεξουαλική εμπειρία στα πάρτι.
Πολύ χονδροειδές, δεν μου έκανε. Είχα κάνει το μάθημα στο λύκειο.
Κι εγώ είμαι Εβραία, άρα ένιωθα μάλλον σαν τον Φίλιπ Ροθ
ανάμεσά τους.
Ένιωθα σαν Εβραία διεστραμμένη δασκάλα.
Εντυπωσιακό, αν τα καταφέρεις. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Εκείνη τη στιγμή δεν βιαζόμουν να τσιμπουκώσω κανέναν.
Η πίπα ήταν απλώς κάτι κατακτημένο.
Ήταν μια μορφή τέχνης που είχα μάθει τα βασικά της,
είχα λειτουργικό ορισμό,
και τώρα μπορώ να σκεφτώ πώς να την ανατρέψω εποικοδομητικά.
Έκανα βαρύγδουπες ερωτήσεις. "Τι μπορεί να σημαίνει η πίπα;"
Μπορεί να είναι ερωτικό γράμμα
αν κρύβεται πίσω της αρκετή αγάπη;
Μπορεί να είναι ποίημα; Το σώμα μου, μια αδέξια, αλλά εκστατική γλώσσα.
Έπαιρνα πολλά μαθήματα φιλοσοφίας, ήταν όλα μεταμοντέρνα
και με ενέπνεαν.
Και όταν τελικά βρήκα κάποιον που μου άρεσε,
μια τηγανητή πατάτα, ας πούμε,
του έκανα την καλύτερη πίπα.
Όχι αμέσως, αλλά πολύ γρήγορα.
Γιατί όχι; Γι' αυτό έγινε όλη η δουλειά.
Αβίαστα σαν να τρως μια πατάτα. Το λεξικό μου ήταν έτοιμο.
Αυτή ήταν η συμφωνία μου και έπαιζε υπέροχα.
Υπήρχε απογοήτευση μετά; Δεν ξέρω. Δεν περίμενα πρόταση γάμου.
Δεν θα με είχε σοκάρει αν ερχόταν.
Μα δεν την περίμενα. Μπορεί μια πίπα να είναι ερωτικό γράμμα;
Ναι, μπορεί. Δεν σημαίνει ότι θα σε αγαπήσουν
και δεν πειράζει, γιατί το ξέρουμε ως καλλιτέχνες.
Δικαιούμαστε μόνο τη σκληρή δουλειά μας, όχι τους καρπούς της.
Νομίζω ότι αυτό που μου την έσπαγε
ήταν το συμβούλιο των φίλων.
Υπάρχει μια επικρατούσα ιδέα,
"Είσαι μοντέρνα κοπέλα, οπότε να περνάς καλά, φυσικά,
αλλά αν σου αρέσει κάποιος πραγματικά, είπες ότι σου αρέσει αυτός,
μετά το πας αργά.
Σιγά σιγά. Να μην είσαι πολύ διαθέσιμη".
Ίου.
Ίου. Όχι.
Όχι, δεν θα το πάω σιγά.
Όχι, η ύβρις εκπλήσσει. Έρχεται ο θάνατος.
Έρχεται ο θάνατος.
Πρέπει να ξεχάσεις να αντέξεις τη μέρα.
Να είσαι πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά
της ζωής σου. "Δεν θα σκοτώσουν τον χαρακτήρα μου σύντομα.
Είμαι σε κάθε σκηνή. Νομίζω ότι τη γλίτωσα".
Κι αν δεν είσαι ο πρωταγωνιστής; Υπάρχουν κι άλλοι.
Αν δεν παίζεις καν; Αν είσαι ο Στίβεν Τάνζερ;
Είναι φίλος μου ηθοποιός. Πολύ ανεπιτυχής.
Σχεδόν κανένας ρόλος.
Η πιο σκοτεινή ατάκα του σόου.
Και δεν είναι αληθινό όνομα.
Δεν θα το έκανα αυτό σε κανέναν. Δεν θα μπορούσα… Αλλά είναι χειρότερο.
Επινοώ τον Στίβεν Τάνζερ κάθε βράδυ για να τον καταστρέψω.
Ζει και πεθαίνει ως μοναδική ενδεικτική λεπτομέρεια
στο αφηγηματικό μου επιχείρημα.
Δεν το εύχομαι σε κανέναν.
Έρχεται ο θάνατος, κι έχω μια ιδέα.
Έχω την ιδέα ότι αποβάλλεις τη μορφή, τη σάρκα και τις ταπεινώσεις
αλλά δεν είμαι βέβαιη ότι δεν συνεχίζονται οι ντροπές.
Γιατί όχι;
Ξέρω ότι νιώθω ντροπή για κάποιους νεκρούς συγγενείς μου.
Τους περισσότερους.
Βλέποντας φωτογραφίες τους, όμορφες φωτογραφίες σε κορνίζες,
μιλάω για αυτές που είναι πάνω στο πιάνο των γονιών μου,
τις κοιτάζω και δεν μπορώ να μην το πω.
Μου φαίνονται χαζοί. Βλάκες. Επειδή βλέπω στα μάτια τους
ότι στη φωτογραφία δεν ξέρουν πως είναι νεκροί τώρα.
Μοιάζουν με κορόιδα.
Είσαι νεκρός. Κι εσύ. Κι εσύ.
Όταν σε φωτογραφίζει κάποιος, αρκεί
να δώσεις έναν υπαινιγμό με τη ματιά σου ότι ξέρεις.
Κάτι που όταν πεθάνεις,
να βλέπουν στο βλέμμα σου
"Έρχομαι να σε πάρω κάποια μέρα".
Είμαι στο κολέγιο και ξέρω ότι έρχεται ο θάνατος.
Δεν είμαι παιδί. Νιώθω ότι αν έχω να δώσω αγάπη
και αυτήν την εύγλωττη πίπα για να την εκφράσω,
θα τη δώσω. Τη δίνω και επιμένω.
Μετά πάω σπίτι για Χριστούγεννα,
και πέφτω στον παλιό φίλο της θριαμβευτικής πίπας,
από την τελευταία τάξη,
και πάμε στο φαγάδικο για να φάμε αυγά τη νύχτα
και να πιούμε τον καφέ σκέτο. "Δεν χρειαζόμαστε τα φακελάκια ζάχαρης.
Είναι στο τραπέζι. Δεν ξέρω γιατί, δεν τα χρειαζόμαστε".
Πίνουμε τον καφέ μας σκέτο.
Μιλάμε σαν παλιοί φίλοι απ' τον στρατό.
Έχουν περάσει μήνες από την αποφοίτηση,
αλλά μιλάμε με μεγάλη προοπτική,
οπότε φυσικά του λέω
για τον καινούργιο τύπο που συμπαθώ στο κολέγιο,
και το λέω στο αγόρι της πρώτης πίπας.
"Δεν ξέρω αν αυτό το αγόρι που συμπαθώ
με συμπαθεί το ίδιο
όσο εγώ αυτόν".
Και ο παλιός φίλος λέει "Μπορεί να τον τρομάζεις.
Όπως εμένα.
Ακόμα σε φοβάμαι.
Ποτέ δεν χαλάρωσα μαζί σου στη σχέση που είχαμε όλο τον χρόνο,
από την πρώτη βραδιά που βγήκαμε και εν ψυχρώ μού πήρες πίπα.
Εντελώς ξαφνικά.
Το μέρος που μου έκανες πίπα.
Σ' ένα τυχαίο σπίτι.
Εντελώς τυχαίος ο τρόπος που μου έκανες πίπα".
Τόνιζε συνέχεια το "Π". Πίπα. Σκέφτηκα "Θεέ μου.
Τι έγινα; Μ' έκανε ο φόβος μου
να μη βλέπω την πιθανότητα
ότι κι εγώ μπορώ να τρομάξω κάποιον, κι έτσι συνεχίζεται ο κύκλος".
Και λέω "Στάσου, συγγνώμη, τι αγένεια.
Δεν είσαι εσύ ο αθώος φοβισμένος.
Εγώ είμαι η αθώα φοβισμένη που κατακτούσε έναν φόβο εκείνη τη μέρα.
Πώς τολμάς να μου κλέψεις την ιστορία μου;
Τολμάς να με μετατρέψεις σε μια τρομαχτική, κακιά τσούλα;"
Όχι, ίσως ήμουν τρομακτική εκείνη τη μέρα,
αλλά μόνο με τον τρόπο που σε τρομάζει ο Μπάτμαν.
Ο Μπάτμαν είναι τρομακτικός αλλά πώς τολμάς;
Πώς τολμάς να ξεχνάς ότι είναι ο Μπάτμαν
επειδή ο Μπάτμαν ήταν ένα αγοράκι
που σκοτώθηκαν βάναυσα οι γονείς του έξω από το θέατρο.
Και πετούσαν οι νυχτερίδες, φοβόταν τις νυχτερίδες.
Μπήκε στη σπηλιά και βγήκε ως Μπάτμαν.
Του Μπάτμαν προηγήθηκε ο φόβος των νυχτερίδων.
Αν δεις δύναμη, είναι φόβος που γύρισε το μέσα έξω.
Υπεραντιστάθμιση. Η ίδια ιστορία.
Πώς τολμάς να μη βλέπεις το αγοράκι μέσα μου; Δεν το κατάλαβε, δικαίως.
Ήμουν ανακριβής, μάλλον.
Είναι από αυτούς που δεν εκτιμούν όταν σηκώνεσαι
και κάνεις επίδειξη σε εστιατόριο.
Είναι σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητάς μου.
Δεν πειράζει κανέναν.
Λίγο κέρασμα για τα άλλα τραπέζια, πάντα λέω.
Αλλά είπε κάτι,
"Δεν ξέρω, Τζακ".
Και συντόμευσε το όνομά μου σε Τζακ για να μου τη φέρει.
Με ξέρει, με αγαπάει, με νοιάζεται.
Νοιάζεται την Τζακ.
"Πώς σου φαίνεται το φούτερ; Κράτα το".
"Δεν ξέρω, Τζακ.
Ίσως η πίπα δεν είναι ο τρόπος να πεις σε κάποιον ότι σου αρέσει".
Κι εγώ λέω
"Νιώθω πως μ' εμένα ίσως μπορεί να είναι".
Ακόμα το πίστευα, ξέρετε.
Αλλά είχα φρικάρει που έφευγα από εκείνο το γεύμα
γιατί αυτό που περιέγραψε ήταν αυτό που έκανα
στο πανεπιστήμιο εδώ και λίγο καιρό.
Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως οι ποιητικές μου πίπες
δεν είχαν γίνει δεκτές με τη χροιά που προόριζα γι' αυτές.
Γύρισα πίσω ως συντετριμμένος Φίλιπ Ροθ.
Χωρίς κόρδωμα. Πάει ο Μπάτμαν. Αδιέξοδο.
Μπορώ να τριγυρνώ παγωμένη στο κάμπους
περνώντας διαγώνια τις πλατείες,
κάνοντας θλιβερές ερωτήσεις.
"Η ποίησή σου δεν περιέχει λογική;"
"Δεν φτιάχνουμε δικά μας νοήματα στη ζωή;"
"Είσαι η τσούλα που νόμιζε ότι οι κανόνες δεν ισχύουν γι' αυτήν;"
Και μπορούσα να περάσω τα χέρια μου στα μανίκια του φλις φούτερ,
αλλά γιατί, όταν μπορώ απλώς να κυκλοφορώ τυλιγμένη σαν την Επονίνα;
Τελικά λέω "Όχι , δεν το κάνουμε αυτό.
Δεν θα λυπηθούμε". Άρχισα να γελάω βεβιασμένα,
μέχρι που έγινε φυσικό. "Κοίτα πώς είσαι.
Ξεκίνησες να κατακτήσεις έναν φόβο και τα κατάφερες.
Κάνεις πίπες με αυτοπεποίθηση.
Όπως ήθελες πάντα.
Πίπες με τόση αυτοπεποίθηση που τρομάζει τους άντρες".
Και ναι,
η μοναξιά της κορυφής.
Αλλά αυτό δεν είναι το κόστος της αριστείας; Πράγματι.
Ανήκω σε μια μεγάλη, μοναχική σειρά τραγικών μορφών αριστείας,
και θα το ήθελα αλλιώς; Όχι.
Δέχομαι τον υπερήρωα, μαζεύω την προβιά μου
και θα την κάνω να κυματίζει με το ανύπαρκτο αεράκι.
Αλλά ξέρω ποια είμαι.
Αρκετά χρόνια μετά,
είμαι σ' ένα άλλο βιβλιοπωλείο Borders
μ' έναν άλλο γκόμενο, επειδή, απίστευτο, συνεχίζουν να έρχονται.
Κι ως συνήθως, δεν θα δώσω κανένα χαρακτηριστικό
για τον πιο πρόσφατο γκόμενο, γιατί ξεκάθαρα είναι τα σκεύη
για την αυτοανακάλυψή μου.
Θέλετε λεπτομέρειες; Δεν δίνω.
"Παίζει με το φερμουάρ όταν έχει άγχος. Μύριζε βιβλία και τσιγάρα".
Όχι, τους έκανα πίπα. Αρκεί αυτό.
Θα επεξηγηθούν καλά από μένα απόψε,
αλλά είναι ο τελικός ανδρικός χαρακτήρας
για να τον κρατήσετε χωριστά από τους άλλους στο μυαλό σας
για λίγη ώρα ακόμα.
Είμαι σε βιβλιοπωλείο, στα 20 και κάτι, μ' αυτόν τον γκόμενο,
και μου έρχεται μια επιθυμία.
Δεν μπορώ να κρατηθώ.
Ξεφυλλίζω τη Σάρον Ολντς.
Σκέφτομαι το ταξίδι της εφηβείας μου.
Λίγο συγκινημένη με το όλο θέμα, λέω στον φίλο την ιστορία που σας είπα.
Και κλαίω λίγο.
Ειλικρινά, κανένας δεν με συγκινεί όσο ο εαυτός μου.
Συγκινούμαι, και με συγκινεί η ικανότητά μου να συγκινηθώ.
Αυτός δεν κλαίει, που είναι δίκαιο.
Ο καθένας εκφράζει διαφορετικά τη συγκίνηση.
Αλλά αναρωτιέμαι αν με ακούει. Λέω
"Νιώθω ότι θεωρείς δεδομένες τις τέλειες πίπες μου,
ως δεδομένο γεγονός". "Η κοπέλα μου κάνει καλές πίπες'".
"Το κέρδισα με σκληρή δουλειά.
Συνεπάγεται ευθύνη, που ακόμα διαπραγματεύομαι.
Άκουσες τι είπα για τον Μπάτμαν;"
Του μιλούσα έντονα, γιατί είχε περίεργο ύφος.
Κάτι δεν πήγαινε καλά και τελικά σταμάτησα να μιλάω
και ρώτησα "Τι;"
Και λέει,
"Είναι αστείο, επειδή βάζεις και δόντια στις πίπες".
Δεν μπορώ να σας κοιτάξω στα μάτια.
Εγώ.
Κανείς δεν ανησυχούσε περισσότερο από μένα για τα δόντια.
Σωστοί οι Έλληνες. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας.
Ανησυχούσα για τα δόντια, περισσότερο απ' όλους.
Και μόλις δεν υπήρχε πια πρόβλημα, πίστεψα το παραμύθι μου.
Άνθρωπος των σπηλαίων. Εσωτερική ποίηση. Και μ' αυτήν τη μυθολογία,
όλο και πιο πολλά δόντια. Σίγουρα. Κάθε χρόνο, το σαγόνι κλείνει πιο πολύ.
Δυο χιλιοστά σιγουριάς.
Κι εγώ τραγική φιγούρα αριστείας στις πίπες.
Ήταν ο χειρότερος εφιάλτης μου. Εγώ ήμουν ο βλάκας, οι δύο βλάκες.
Αλλά δεν συμπαθούσα απλώς τον εαυτό μου. Ήμουν οι δυο ηλίθιες αδερφές.
Γονατισμένες παίρνουμε πίπα. "Οι καλύτερες της πιάτσας.
Πώς να φύγουμε; Θα φύγουμε στο ηλιοβασίλεμα.
Άλλος ένας ικανοποιημένος πελάτης. Μια ικανοποιημένη κοινότητα".
Θεέ μου, λίγο αυτάρεσκο…
Το αρνείσαι, αλλά αν ένιωθε δόντια, τα ένιωθε.
Ζητάς κι άλλο σχόλιο για να σωθείς από τον ρεζίλεμα.
"Μήπως έχεις άλλα εποικοδομητικά σχόλια; Μου αρέσει να μαθαίνω".
Ο Τόνι Ρόμπινς λέει ότι αν μάθεις να δέχεσαι σχόλια,
μπορείς να γίνεις γίγαντας.
Και θέλω να γίνω γίγαντας, να σπάσω το αφήγημα κάποιου.
Έχουμε μόνο τις ιστορίες μας.
Ο όρος "πίπα με δόντια" που έμαθα στα 14,
που δεν τον αναθεώρησε σε δική του γλώσσα,
μου τον πετάει και με καταστρέφει. Και νιώθω αδικημένη.
Νιώθω τόσο αδικημένη.
Είναι επειδή…
Ξέρω ότι του έριξα το πιο γενναιόδωρο βλέμμα.
Ποιητικοποιώ τα ελαττώματά του.
Μ' αρέσει να το κάνω αυτό.
Χαϊδεύω τον ανδρικό εγωισμό.
Αλλά είναι αλήθεια,
χίλια πράγματα μέσα στη μέρα για να ενισχύσουν την ανδρική ψυχή.
Χίλια ανείπωτα πράγματα, μια συνεχής επαγρύπνηση.
Να γελάς συνεχώς την ώρα που μιλάει,
μην τύχει και πει κάτι με χιουμοριστική πρόθεση.
Πρέπει να στρώσω μια βάση για αλλαγές. "Είναι αστείο;"
Αν υπάρχει ξεραΐλα, δεν γίνεται πιστευτό.
Είμαι τέλεια σε εστιατόριο. Αν ένας άντρας κάνει λάθος παραγγελία,
ας πούμε ταχίνι ενώ εννοούσε τάμπουλε, και τώρα έχει μπερδευτεί
που του έφεραν ντρέσινγκ σαλάτας. "Πού είναι το ταχίνι μου;" λέει.
Τι κάνω; Πάω με τα νερά του.
"Δεν έχω ιδέα. Ήμουν εντελώς αλλού, όπως πάντα.
Με ξέρεις. Αλλά κάτσε να πιάσω ένα φανάρι, λατρεύω τα μυστήρια.
Ξέρω μόνο πως η απάντηση στο αίνιγμα
δεν μπορεί να είναι ότι δεν ήξερες μια λέξη.
Όπως η συγχορδία Ρε, δηλαδή.
Έχω μάθει χίλιες συγχορδίες Ρε σε χίλιες κιθάρες γκόμενων μουσικών.
Ξέρω πώς να παίξω τη συγχορδία Ρε, αλλά δείξε μου πάλι, άγγελέ μου.
"Βοήθησέ με να κουνήσω τα δάχτυλά μου.
Βοήθησέ με να κάνω μουσική".
Είναι επαγρύπνηση.
Προστατευτικό για τα παιδιά, βάζεις σαμαράκια.
Γρήγορα, βάλ' τα. Κοντεύει να φτάσει.
Όλα έτοιμα; Βεβαιώσου. Φτάνει.
Απλώς φροντίζοντας να είναι ασφαλές για τον άντρα…
για να κυκλοφορεί στη στράτα
σαν μεθυσμένος βασιλιάς,
χωρίς να έχει ιδέα πόσες φορές έφτασε τόσο κοντά στον συναισθηματικό αφανισμό,
αν δεν ήταν η παρέμβασή μου. Απλώς μαζεύω τα εμπόδια.
Και σε παρακολουθώ προσεκτικά.
Όλοι οι άντρες με τους οποίους έχω βγει, έχω γνωρίσει, που δούλεψαν για μένα.
Όλοι τους.
Ποιητικοποιώ το ψεγάδι τους και μου αρέσει να το κάνω. Δεν διστάζω.
Και να μην κάνεις το ίδιο για μένα, αυτό το ένα πράγμα;
Να μην ανταποδίδεις τη χάρη,
να μη βλέπεις την ομορφιά στην πίπα με τα δόντια,
όταν κρύβεται ελάχιστα.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να δεις ρομαντικά κάτι
που τόσο εύκολα ρομαντικοποιείται.
Δεν έχετε ποιητικό μάτι, κύριε;
Καμιά ιδέα για το τι κάνει τα πάντα στη ζωή καλά;
Ήθελα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου,
μα μετά θυμήθηκα πως με κάθε πρόσθετη λέξη που λες,
χάνεις δύναμη. Η καλύτερη άμυνα είναι να σιωπάς.
Ποτέ δεν ήταν αυτή η δύναμή μου.
Η δύναμή μου ήταν πάντα ότι μιλάω ήδη αρκετή ώρα.
Ας συνεχίσω να μιλάω
για να το πετύχω.
Το θάρρος, το θράσος να προσφέρεις
λιγότερα ανταλλάγματα.
Οπότε, του λέω "Έχεις δίκιο.
Έχεις δίκιο".
Βάζω δόντια στην πίπα.
Και το κάνω επίτηδες.
Ναι.
Γιατί τα δόντια κάνουν την πίπα πίπα.
Ναι.
Γιατί τα δόντια…
Τα δόντια…
Τα δόντια κάνουν την πίπα πίπα
επειδή απ' τα δόντια καταλαβαίνεις ότι είσαι μέσα σε στόμα.
Τα δόντια σού υπενθυμίζουν ότι είσαι μέσα σε στόμα.
Τι είναι το στόμα μου αν δεν έχει δόντια;
Απλώς άλλη μία τέλεια οπή;
Μια πιο ευρύχωρη εκδοχή των οπών που έχουμε ήδη;
Άλλος ένας πρωκτός, άλλος ένας κόλπος, άλλη μια λαδωμένη βυζοχαράδρα;
Άλλος ένας τρόπος να χώσεις ομαλά ένα πέος
για να νιώσει άλλη μια φορά αγνή, απροβλημάτιστη ηδονή.
Όχι, δεν έχει νόημα ούτε είναι σέξι όπως είναι η πίπα.
Η πίπα έχει να κάνει με κάτι παραπάνω,
κι αυτό είναι τα δόντια. Τα δόντια την κάνουν έτσι.
Τα δόντια στην πίπα
είναι τα κουκούτσια στο καρπούζι.
Εμποδίζουν την ηδονή να γίνει υπερβολικά πλήρης.
Τα δόντια είναι η άμμος που ερεθίζει το στρείδι
και παράγει το μαργαριτάρι.
Είναι το αλάτι στην καραμέλα.
Θυμάσαι το 2012, όταν αποφάσισαν να το καθιερώσουν;
Οι καραμελοποιοί κατάλαβαν
ότι είχαμε παρασυνηθίσει τη γεύση.
"Χρειάζεται μια υπενθύμιση, σε κάθε μπουκιά.
Κάτι που λέει όχι, η γλυκιά γεύση δεν είναι εγγυημένη σ' αυτήν τη ζωή".
Όχι, η πίπα είναι εγγενώς μια ελαττωματική προοπτική.
Είναι το θέαμα ενός ανθρώπου που χτυπιέται.
Είναι σχεδόν κακή ιδέα.
Δεν δουλεύει, κι οι τρόποι που χρησιμοποιείς
τη βοηθάνε. Αυτό είναι το συγκινητικό.
Σαν το ανθρωπάκι από το κουτί των δημητριακών, που το πετάς στον τοίχο
και αρχικά κολλάει, αλλά δεν τα καταφέρνει να μείνει,
και καθώς αγωνίζεται, μοιάζει σαν να έρπει.
Γι' αυτό τον αγαπάμε και είναι βραβείο.
Γι' αυτό ψάχνουμε μέσα στα δημητριακά να τον βρούμε,
πριν τον κερδίσουμε τρώγοντας καθημερινά τα δημητριακά.
Η πίπα με συγκινεί με τον ίδιο τρόπο.
Αλλά τουλάχιστον, ως το προφανές ελάχιστο,
τα δόντια στην πίπα είναι οι λεπτομέρειες που δίνουν υφή στη ζωή.
Όπως όταν ο φιλόλογος μάς υποσχέθηκε πως θα φωτίσει το γενικό
μέσω του ειδικού.
Είναι "τα δαμάσκηνα στο ψυγείο", ο ήχος του "Π" όπως το προφέρω
στο μικρόφωνο. Το μέτρημα της ζωής
με κουταλάκι του καφέ, ομίχλη που μαζεύεται στα τζάμια.
Ο μισθός της Γκάρμπο, το σελοφάν.
Τα πέταλα της Ζούζου.
Τα δόντια στην πίπα είναι τα πέταλα της Ζούζου.
Σημαίνουν ότι είσαι ζωντανός, κι αυτήν τη φορά
το καταλαβαίνεις. Βλέπεις ότι είναι υπέροχη η ζωή.
Βλέπεις ότι τώρα είσαι ο πιο πλούσιος στην πόλη.
Τα δόντια στην πίπα ανεβάζουν το ρίσκο.
Στέλνουν μια Σούζαν στον πιθανό θάνατο,
αν δεν υπήρχε η πίστη και η επιθυμία. Και τα δόντια
φέρνουν ένα κόκαλο σε μια αρένα χωρίς κόκαλα,
στη στύση που δεν έχει κόκαλο.
Η γλώσσα θα σαπίσει.
Το πέος θα σαπίσει. Αλλά τα δόντια…
θα μείνουν.
Τα δόντια φέρνουν τους αιώνες στο πράγμα.
Μια λεία, χωρίς δόντια πίπα είναι το φόβητρο των μικρών μυαλών.
Τα δόντια εξασφαλίζουν ότι η πίπα δεν θα έχει ανόητη σταθερότητα.
Μια λεία, χωρίς δόντια πίπα,
θα επέτρεπε υπερβολικό ταίριασμα.
Στρογγυλός πάσσαλος σε στρογγυλή τρύπα, για να νιώσετε σαν να γίνεστε ένα. Όχι.
Τι πλάκα έχει να είσαι ένα;
Όχι, ας είμαστε δύο. Ας νιώθουμε τα τραχιά όρια μεταξύ μας,
για να έχουμε κάτι να σπρώχνουμε.
Δεν το βλέπετε;
Οι οδοντοστοιχίες μας είναι τα πέτρινα τείχη του Ρωμαίου.
Αυτά δίνουν τα ελαφριά φτερά της αγάπης, κάτι για να σκαρφαλώσεις.
Γι' αυτό πρέπει να σκουπίσουμε το βούτυρο του κακάο.
Να ξετυλίξουμε τα χείλη γύρω από τα δόντια μας
και να αφήσουμε τα δόντια να συρθούν.
Τα αφήνουμε να συρθούν.
Κι αν δεν σέρνονται φυσικά, το κάνουμε επίτηδες.
Σκεφτείτε το φάντασμα ή τη σφαίρα.
Αν αποκτούσαν ξανά στόμα,
δεν θα λιμάριζαν τα δόντια τους για να ταιριάξουν τέλεια
με το πουλί σου. Όχι.
Μια θεά θα έπαιρνε ανθρώπινη μορφή μόνο για να γίνει μια παράξενη ομορφιά
με τους διάφορους περιορισμούς της. Οπότε όχι, δεν σου έκανα τυχαία την πίπα.
Όχι, ήταν έφοδος. Τρέμε από δέος, σκύλα.
Και φυσικά…
Φυσικά, δεν εξευτελίζομαι όταν γονατίζω.
Δεν είμαι κάτω από σένα, αλλά μέσα από σένα και μπροστά στη ζωή μας,
με ταπεινό δέος μπροστά σ' αυτήν την παράξενη ανθρώπινη τραγωδία.
Το μόριό σου, μια μικρή κάνουλα
με την οποία πίνω το σύμπαν.
Το σώμα σου, μερικές αδέξιες φράσεις
όπου η αίγλη της ψυχής μεταφράζεται άσχημα,
κι όμως, δέχομαι να τη μεταφράσω επειδή για να καταλάβεις πλήρως,
θα διαλυόμουν ακαριαία και θέλω τον χρόνο μου μέσα σ' ένα σώμα,
όπως θέλω τον χρόνο μου ως φάντασμα.
Και το μάθημα δεν είναι…
Βασικά δεν υπάρχει μάθημα.
Μόνος στόχος να ψυχαγωγήσω και να τέρψω. Είμαι νούμερο σε νάιτ-κλαμπ.
Αλλά το μάθημα σίγουρα δεν είναι να φυλάς τις πίπες σου
για όσους εκτιμούν την πνευματική δόξα τους.
Αυτό θα ήταν διδακτική ιστορία,
και δεν θέλω καμιά σχέση, ευχαριστώ.
Όχι, πρόσεξε την αξιοπρέπειά μου. Όχι.
Ας δίνουμε ελεύθερα τις πίπες μας.
Μακάρι να μη μετανιώσουμε για καμία.
Ας είμαστε η ντροπή της αφθονίας.
Οι παρεξηγημένες πίπες μας να διατηρούν την αξιοπρέπεια της αρχικής πρόθεσης.
Ας είμαστε η ντροπή της αφθονίας,
σαν τον ωκεανό.
Επιτρέψτε μου μια τελευταία μεταφορά.
Ας είμαστε σαν τον ωκεανό.
Μήπως ο ωκεανός βρέχει τα πόδια μόνο των διανοούμενων
που ξέρει ότι εκτιμούν… "Γεια. Εγώ είμαι".
…και εκφράζουν τη δόξα του; Όχι, ο ωκεανός ορμάει γενναιόδωρα
στα πόδια του κάθε ανόητου, μπουμπούνα, δειλού και μαλάκα.
Και είναι αμείωτος. Παραμένει ο ωκεανός.
Συγγνώμη. Μήπως το παρακάνω;
Όντως αυτό κάνω,
αλλιώς γιατί να το κάνω;
Κι εκείνος δεν ήξερε.
Βρήκε κενά στο επιχείρημά μου.
Ίσως και κάποιοι από εσάς.
Ελπίζω να βρίσκετε, επειδή ξέρω ότι υπάρχουν.
Τα έβαλα εγώ εκεί επίτηδες. Γιατί τα κενά στο επιχείρημά μου
είναι τα δόντια στην πίπα του επιχειρήματός μου.
Το πιστεύετε;
Με κάποιο τρόπο, πάλι κερδίζω.
Κι έτσι θα αυτοανακηρυχθώ, θα φτιάξω τους κανόνες, θα διεκδικήσω τον θρόνο,
αλλά η έκσταση της βασιλείας μου
θα βρίσκεται ακριβώς στην ισχνότητα…
Γάμα το.
Είμαι η βασίλισσα της πίπας.
Υποτιτλισμός: Αλεξάνδρα Καρανικολού
ΤΖΑΚΛΙΝ ΝΟΒΑΚ ΠΕΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ