Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję. Mimo
tak miłego powitania ta droga była męczarnią.
Droga od kulis do mikrofonu zawsze taka jest.
Pełna napięcia.
A to dlatego, że, szczerze mówiąc, przypomina mi to drogę,
no wiecie,
od czyjejś twarzy,
w dół jego torsu,
do miednicy,
żeby zrobić mu loda.
Bo w obu przypadkach wszyscy wiedzą, co zamierzasz zrobić.
Ale jeszcze tego nie robisz.
To pytanie wisi w powietrzu przez całą drogę.
„Czy da radę?
Zrobi to, po co tu jesteśmy, dobrze czy źle?
Boże, ta niepewność, te wątpliwości”.
No wiecie…
Czujecie to?
Dużo będę dziś mówiła o robieniu loda.
„Aż do porzygu”, jak powiedział jeden z krytyków.
Robię to w sposób, który pozwala nam zachować godność.
Nie martwcie się, jeśli jesteście z rodziną.
Zależy mi na godności.
Jestem osobą, która na pozycję „na pieska” woli mówić
„sposób ogarów”.
Myślę, że ta pozycja zasługuje na powagę.
To jedna z naszych szlachetniejszych pozycji.
Uważam, że każda pozycja, w której patrzycie sobie w oczy,
jakbyście mieli stać się jednością, jest niepoważna.
Nie imponuje mi.
Dla mnie sposób ogarów reprezentuje bardziej dojrzały rodzaj miłości,
w której dwoje kochanków może patrzeć razem w przyszłość.
To nie smutne, że na niego nie patrzę, że nie nawiązuję kontaktu wzrokowego.
Jesteśmy pionierami zmierzającymi na zachód.
Muszę patrzeć na horyzont, bo mamy trudne czasy.
Ale jestem silną kobietą.
Mąż jest od tyłu. Czuję, jak ładuje.
Muszę stawić czoła wiatrowi i się nie poddawać
tej pięknej nocy, bo od tego zależy powodzenie kraju.
Coś w tym stylu.
Mam pewien rodzaj poetyckiej wrażliwości.
Ostrzegam przed tym na początku programu, bo bywa ciężka.
Nic nie poradzę.
Pisałam wiersze na studiach.
Jak wielu, zrezygnowałam. Miałam dość.
Zmęczyło mnie nieustanne zachwycanie się.
Spędziłam wiele godzin siedząc w oknie
ze skurczami mięśni i wyschniętymi oczami
od tego zachwytu.
Co noc widziałam księżyc jakby po raz pierwszy.
Chciałam się przyzwyczaić do księżyca.
Brać jego światło za pewnik, jak inne dziewczyny.
Mam nadzieję, że już zdołaliście popodziwiać moje ciało.
Macie do tego prawo.
Ja wchodzę na scenę, a wy przychodzicie i oglądacie.
Ale to koszmar dla takiej intelektualistki jak ja.
Całe to ucieleśnienie.
Jako kobieta idei uważam, że w pewnym sensie
wszystko od brody w dół jest poniżej mnie.
Cóż powiedzieć? „Kończyny i tułów. Patrzcie ją”.
To takie prostackie.
Żeńska forma, moja żeńska forma,
worek seksownych ziemniaków,
cycki i tyłek, z których muszę się tłumaczyć.
„Czemu je wzięłaś, skoro nie starczy dla wszystkich?”
Nie mogę ich zostawić w domu. Dzisiaj nic nie sprzedaję.
Nie.
Lubię chodzić po scenie, bo wiem, jak działacie.
Jeśli za długo stoję w miejscu i coś wam się spodoba,
robicie zdjęcie w pamięci. Kto wie, co z nim zrobicie?
Zdecydowanie wolę,
żeby wszystko było w ruchu. I zamazane. Dziękuję.
Nie wyjdzie wam zdjęcie, tylko szara plama.
Prosty instynkt samozachowawczy.
Nie mogę się doczekać, kiedy porzucę tę formę
i ciało poprzez śmierć, oczywiście jako duch.
Właśnie. Chcę być duchem. Uważam się za przyszłego ducha.
Ciało to kółka treningowe, które chętnie odczepię, by ulecieć wolno.
Ale nie całkiem. Żeby zostać duchem, trzeba tu utknąć, więc zrobię, co trzeba.
Będę mieć niedokończone sprawy.
Ostatnio za dobrze medytuję.
Za często duchowo dochodzę do punktu, w którym umieram i odchodzę.
Natychmiast dołączam do jedności.
Nie tego chcę. Chcę zostać.
Chcę zostać jako ja.
Chcę nawiedzać dom.
Wiem, że może to osobliwe i nieoryginalne marzenie,
ale mimo to moje.
Wyobraźcie sobie, że noc w noc oglądacie telewizję stojąc za kimś.
Oddajecie się jego wyborom.
To byłaby sama w sobie medytacja,
wymagająca poddania się.
Chcę być duchem, ale jeśli mi się to uda, chcę być silnym,
krzepkim duchem, a nie rozmazującym się na krawędziach.
Chcę mieć wyczuwalne opuszki palców.
Chcę mieć co najmniej 75% widoczności.
Maksymalnie 85.
Żeby było widać, że jestem duchem. Inaczej to bez sensu.
Najbardziej nie chcę skończyć
jako jeden z tych kulistych bytów,
które przynoszą wstyd społeczności duchów.
Ale są różne opinie.
Nie wiem, czy oglądacie
tyle niefabularnych programów paranormalnych, co ja.
Ja sporo. Wciąż się uczę.
Możecie nie znać kul.
To są te małe, przezroczyste kręgi światła,
które czasem widać na zdjęciach.
„Prababcia jednak przyszła na wesele”.
Miło. Fajna rzecz.
Ale ludzie są niemili wobec kul.
Jeśli spróbujesz mówić o kuli z powagą,
ludzie na ciebie naskakują.
To takie niegrzeczne.
Wyobraź sobie, że jesteś prababcią i to robisz.
Udało ci się zebrać siły w zaświatach
i pokazać się swojej rodzinie jako cokolwiek.
Małe kółko. Całkiem nieźle.
Czy ktoś z was pojawił się gdzieś kiedyś używając swojej świadomości?
Ja nie.
Wstyd mi.
A potem nie wierzy w ciebie
jakiś bezwzględny, sceptyczny prawnuk.
Nie skończę tak.
Wszyscy będą wiedzieć, kto się pojawił. „Cześć, Johnny, to ja”.
Nie o to chodzi.
Podobało by wam się to, prawda?
Ale nie mogę się doczekać, aż pozbędę się formy, ciała,
jego potrzeb, pragnień
i wszystkich ohydnych rzeczy.
Jestem kobietą heteroseksualną i nie jestem z tego dumna.
Obecnie wiadomo, że to upokarzające.
Wiem, co myślicie. Czy ona w ogóle czyta?
Czytam. Ale jak to możliwe,
kiedy jestem tylko dziewczyną z kucykiem,
która łaknie drągala?
Nie wierzę, że mnie to spotkało.
Ten prosty cylinder, ta zwykła rurka,
ten obiekt pozornie pozbawiony niuansów.
Słowo, którego unikam, to „penis”. No i powiedziałam.
Czy czuję się lepiej? Nie.
Nie lubię tego słowa. Nie tylko ja.
Duża część mnie wolałaby używać słowa „kutas”.
Wielu z was wolałoby to usłyszeć. Jak moi faceci.
„Kutas” to dobre słowo, bo brzmi godnie.
Brzmi twardo, lekko wychodzi z ust…
i ląduje.
Zaczyna się i kończy głoską bezdźwięczną.
„Penis” po prostu wylatuje z ust.
„Penis”.
„Przepraszam. Mówiłaś coś?”
„Już nie jestem pewna.
Pomyślałam słowo i coś poczułam”.
Ludzie mawiają, że nie używają „penisa” w kontekście seksu, bo brzmi klinicznie.
Nie słyszę w tym głosu klinicysty.
Nie sądzę, że „penis” jest najbardziej medycznym słowem.
Myślę, że problem ludzi ze słowem „penis”
leży w jego delikatnej emocjonalności.
Słowo „penis” jest problemem dlatego,
że brzmi zbyt precyzyjnie.
Penis.
Brzmi jak delikatne bicie serca.
Penis. W tym problem.
Problem tkwi w samych sylabach.
To nie tak jak z różą, co pod innym imieniem pachnie tak samo.
Nie, głoska „P” to problem.
P… Penisek.
Od wieków się z tego wyśmiewano.
Ale dla mnie najczulsza i najbardziej niszczycielska sylaba
to „nis”.
Dacie wiarę, że tam jest?
„Nis”. Dlatego nikt nie mówi o tej sylabie.
Dlatego nikt nie mówi: „Pokaż mi nisa”.
„Zaraz zobaczysz nisa”.
Nawet nie ma z czego żartować.
Jest zbyt delikatny. Nie mówmy tak.
Nie, „kutas” jest zdecydowanie…
Kutas.
„Kutas” to seksowne słowo.
Rozumiecie? Ale jest problem.
Mam problem ze słowem „kutas”.
Staje się nieseksowne. Kiedy nazywam penisa kutasem,
nie piszę go tak, jak go widzę.
Mówię mu to, co myślę, że chce usłyszeć.
Martwię się uczuciami penisa.
Rozpieszczam małe ego penisa.
Łechcę penisa.
Kiedy nazywam penisa kutasem,
mówię z uczuciem. Kto jest kutasem? Ty jesteś kutasem.
Podlizuję się penisowi.
Tak jak mojemu siostrzeńcowi albo synowi przyjaciółki.
Wiecie, komuś powiązanemu z moim kumplem.
Osobie, którą lubię, i jej małemu.
Kiedy nazywam penisa kutasem, traktuję go jak mojego bratanka.
Wbiega do kuchni, gdzie rozmawiają dorośli
w masce potwora czy coś.
Widzimy go, przerywamy rozmowę, robimy…
i wracamy do gadania.
Nie wystraszył nas.
Jego fortel spełzł na panewce.
Słychać tupot jego stóp…
Wraca, a wy znowu to samo.
Znów kiepsko udajemy przestrach,
a jednak został nagrodzony.
Kochasz swojego siostrzeńca? Jasne.
A czy go szanujesz?
Nie sądzę.
Prawdziwy szacunek dla siostrzeńca to nie udawany przestrach.
Z szacunkiem należałoby powiedzieć: „Nie wystraszyłeś mnie,
ale wierzę w ciebie.
Spróbuj jeszcze raz”.
Dla mnie tak samo jest z penisem. Szacunek dla penisa
to nie: „Kto jest kutasem? Ty jesteś kutasem”.
Prawdziwy szacunek dla penisa to „penis”.
Jeśli penis wystarczy,
to słowo „penis” powinno wystarczyć.
Jeśli penis ma szansę być seksowny, to słowo „penis” też powinno mieć szansę.
Teoretycznie to wystarczy.
Teoretycznie może być.
Jestem jego fanką w tym sensie, że ciągle po niego przychodzę
z dużą regularnością.
Jak mysz kościelna po okruszki opłatka.
To ja.
Węszę, mając nadzieję na smak boskości.
I choć penis nie jest jebanym kutasem,
to czuję, że muszę przy nim udawać, że jest.
Ale nadal po niego przychodzę. Jestem fanką.
Po co przychodzę?
Czym jest dla mnie? Jaką ma naturę?
No cóż,
jest delikatny.
Reaguje. Wiecie.
Pręży się w określonych warunkach.
Dlatego uważam, że ma duszę artysty.
Widzi coś, co go intryguje i jakby…
Napełnia się inspiracją.
Uważam, że to napełnianie się.
Uważam, że to napełnianie się, a nie tylko erekcja.
Erekcja brzmi za bardzo architektonicznie.
Nie wchodźcie do tego budynku.
Nie spełnia norm.
W przeciwieństwie do budynku nie wali się, tylko usycha.
Umiera na pnączu.
Penis kwitnie, więdnie i znów kwitnie.
Ten wieczny kwiat wyciąga się ku temu, co go pielęgnuje,
jakby grzany przez słońce.
To poruszające. To romantyczna postać.
Odważnie romantyczna.
Zbiera siły, by odciągnąć się
od reszty ciała w swoim błaganiu.
„Kochaj mnie.
Dotknij mnie, proszę.
Dotknij mnie.
Dotykam ciebie, a ty mnie.
Szybko, mam tylko chwilkę”.
A tymczasem ludzie twierdzą, że srom to kwiat.
Srom to płatki róży.
Doceniam te porównania.
Chcą powiedzieć, że srom jest piękny. Zgadzam się.
Ale gdyby ktoś dał mi bukiet róż, a jedna wyglądałaby jak mój srom,
pomyślałabym, że ktoś ją rozdeptał.
Wypadła i ktoś ją zdeptał.
Próbował to ukryć, odkopując ją na bok.
Ale nie zniknęła, prawda? Nie.
A czemu płatki są takie grube?
Nie, srom jest piękny,
ale wymaga bardziej poetyckiego spojrzenia.
Mam wkroczyć? Spróbuję.
Dla mnie srom, być może mój srom,
jest piękny tak, jak piękna jest zniszczona flaga.
Postrzępione brzegi to historia ideałów zderzonych z rzeczywistością.
Dla mnie srom może być piękny tak jak burger może być piękny.
Burger ze wszystkimi dodatkami,
zawinięty w pomarszczony, tłusty, foliowany papier,
a potem pokrojony. Uwielbiam, jak kroją przez papierek.
I otwierają.
Widać warstwy, różne tekstury sprasowane razem.
Istnieje ryzyko rozlania. Istnieje ryzyko nagłego rozmontowania.
Ale się trzyma.
Srom to burger, który się trzyma.
Penis to kwiat.
Penis to kobieca ikona. Pozwolę sobie na śmiałe stwierdzenie.
To najbardziej kobieca rzecz na ciele mojego chłopaka.
Gdyby na moim nagim chłopaku
ktoś kazał mi znaleźć kobietę,
byłaby to dziwna gra, ale miałabym odpowiedź.
To nie ramię.
„Widzę ją. Jest tam. Susan”.
Od razu tak bym ją nazwała.
Jego penis to Susan, ale dla mnie wszystkie były Susan.
Były Susan, Geraldine, Vanessą.
Czy mówię, że penis to mała kobieta?
Jeśli jesteś kolesiem, któremu się to nie podoba,
to właśnie to, kurwa, mówię.
Ale nie, to raczej nieuprzejme stereotypy o kobietach.
To były dobre opisy penisa.
Niesprawiedliwy opis kobiety dobrze opisuje penisa.
Są wrażliwe. Zawsze na coś reagują.
Są nachalne, dręczą cię w nocy.
„Cześć. Nie śpisz?
Ja nie. Czyli oboje nie śpimy”.
Penis jest wrażliwy. Penis to zrzęda.
Penis jest królową dramatów.
Totalną królową dramatów. W jednej chwili to lwica salonowa,
a w następnej leży plackiem i dąsa się na kanapie
z wnętrza uda, czekając, aż ktoś zauważy,
że jest zdenerwowana.
Nie złość się, ona się tylko wycofała.
„Nie robię min. To moja twarz.
Taką poślubiłeś”.
Orgazm penisa ma w sobie coś histerycznego,
takiego w stylu wiedeńskiej kanapy Freuda z przełomu wieków.
Neurotyczna histeryczka.
Orgazm, coś w rodzaju nagłego objawienia,
ohydnego wyznania: „Zabiłem ojca”.
Trochę jak Abigail w sądzie w Czarownicach z Salem.
„Widziałam go z diabłem!”
A teraz wszyscy muszą sobie z tym poradzić.
Jak moja matka na spotkaniu rodzinnym.
Chce coś powiedzieć, choć nie powinna.
Stara się to powstrzymać, ale ulgę da jej tylko mówienie.
Widzę, jak się zbliża.
„Smutno ci, że nie masz dzieci?”
I muszę to znieść.
Ona czuje się lepiej. No dobrze.
Co roku daję jej kalendarz, ale to ja jestem prezentem.
W porządku.
Ale nie, mój orgazm nie obciąża cię w ten sam sposób.
Mój orgazm ma bardziej bezinteresowny, heroiczny,
i, szczerze mówiąc, wojskowy charakter.
Mój orgazm jest jakbym krzyczała: „Uciekajcie!
Rzucę się na granat i zamortyzuję wstrząs swoim ciałem”.
W najbardziej wybuchowych chwilach rozkoszy
srom i pochwa nie eksplodują.
Wytrzymują.
Wytrzymują. Uosabiają męskość.
Stoicko, idealnie, tylko pulsują.
Izometrycznie, opanowanie i silnie.
Jak Wiking przy drzewie po skończonej bitwie.
Pulsuje w rytm zanikających bębnów bitewnych.
Penis jest zdecydowanie bardziej wrażliwy fizycznie
spośród przedmiotów kroczowych.
Dlatego nigdy nie rozumiałam, dlaczego nie chowa się cały w ciele
po zrobieniu swojej roboty.
„Czekaj. Dlaczego wciąż cię widzę?
Jesteś słaby. Musisz iść do domu.
Nie jesteś bezpieczny w tej formie. Musisz się wycofać.
Proszę, wycofaj się”.
Czasem myślę o nim jak o marionetce.
Wychodzi i robi swoje.
Ale po przedstawieniu nie znika za teatrzykiem.
Umiera na środku sceny
i wisi bez życia, strasząc dzieci,
a teatrzyk dalej gra.
„Chyba nie powinniśmy już oglądać tej postaci”.
Czekasz, aż ktoś go wciągnie.
Albo inne marionetki włączą jego śmierć do narracji.
Od dawna wiem, że penis jest podatny na uszkodzenia.
Od kiedy miałam 11 lat i zaczęłam czytać pisma
z tytułami artykułów na okładce: „Jak zadowolić faceta”.
Co miesiąc o tym pisali. Sprawdzałam, co wymyślili nowego.
Zawsze sprowadzało się to do instrukcji, jak nie uszkodzić wrażliwego penisa.
Wiecie?
Pamiętam, żeby uważać na czubek.
Jest bardzo wrażliwy.
Nie wyobrażasz sobie tak wrażliwej części ciała jak czubek penisa.
Boże drogi.
Musi być bardzo wrażliwy. A to pierwsza rzecz, na którą się natknę.
Muszę ostrożnie wylądować, bo to najdelikatniejsza część?
Nie powinieneś zakopać tego skarbu w głębi zamku?
„Kiedy przejdę wyzwanie czułego czubka,
na pewno mogę się odprężyć na trzonie. Trzon brzmi mocarnie”.
Ale nie, ostrzegano,
że na spodzie trzonu skóra jest cienka i delikatna.
Nałożyć tam krem pod oczy najsłabszym palcem?
Delikatnie wklepać.
A potem osławione jaja.
Niekończąca się mitologia jaj, to, jak coś może pójść nie tak,
a to będzie twoja wina. Legenda bolących jaj.
Różne są podania, ale chodzi o to samo.
Jeśli jesteś przyczyną erekcji,
lepiej odpowiadaj za tę erekcję.
Bo zegar tyka i wkrótce te jajca
mogą zrobić się obrzęknięte i… nie wiadomo, co będzie potem.
Wiadomo tylko, że jesteś czarownicą.
Zmieniasz małe jaja w nabrzmiałe.
Ta groźba obrzękniętych jaj nigdy nie inspirowała mnie do seksu.
„Niech ktoś coś szybko zrobi,
na przykład mi zwali, bo inaczej będzie tam bolało”.
To zmienia cię w dziecko, a mnie w seksualną mamę,
bo muszę uważać na twoje kuku,
bo dzieci są skarbem wszystkich.
Myślę, że to bezradność obrzmiałych jajec mnie odpycha.
Odmowa ulżenia samemu sobie. Jeśli mam pełny pęcherz,
nie narzekam: „Czemu nikt nie dźga mnie w brzuch,
żeby wyszły siki”.
Tylko idę sobie ulżyć.
Ale osoba z obrzmiałymi jajami mówi:
„Nie.
Nie zrobię tego. Nie.
Nie!”.
Jest przemęczony.
„Nie, tylko mama.
Tylko mama odbije mi fiutka”.
To odbijanie fiutka.
Ulżenie obrzmiałym jajom to ich odbijanie.
Czasem przesadzam z metaforami,
bo to lubię.
Ale ta jest idealna.
Szybko zaczęto naśmiewać się ze mnie z powodu moich zębów.
„Nie wchodź do pokoju, w którym jest penis. To niebezpieczne
dla penisa. Po co narażać penisa?
Ty zębaty potworze.
Jaki masz plan? Zamierzasz zrobić komuś zębatą laskę?
O to chodzi?”
Zębata laska, kolejna baśń braci Grimm.
Z jakiegoś powodu mówiono o tym w moim liceum.
Pierwszy raz zrozumiałam w praktyce,
że moje zęby stanowią zagrożenie dla penisa,
gdy miałam 12 lat i byłam u przyjaciółki po szkole.
Miałyśmy po 12 lat.
Jej starsza siostra i jej przyjaciółka miały po 16 lat.
Ja i kumpela na jednym poziomie, jej siostra wyżej,
a obok niej dziewczyna, od której mogłam pozyskać informacje.
Wiedziałam to, co moja kumpela.
A koleżanka jej siostry była na innym poziomie.
Będąc tam wtedy zaoszczędziłam sobie drogi.
Wiedziała, że jej rolą jest nauczanie,
bo nagle powiedziała nam:
„Dobra, pokażę wam, jak robić loda.
Kiedyś musicie się nauczyć. A ja jestem królową lodów”.
Tak powiedziała.
Wyjęła ogórka z lodówki i owinęła go w celofan,
bo miała szacunek do kolacji.
I zaczęła demonstrować na ogórku.
Niektórzy rozumieją takie prezentacje,
ale dla mnie nie są pomocne.
Kiedy nauczyciel sztuki maluje, rozumiem, czemu tego uczy.
Jest świetny.
Przejdźmy do płótna, żeby rozpocząć upokorzenie.
Wiecie?
Demonstruje na ogórku, a ja myślę o tym, co powiedziała.
„Królowa lodów”. Powiedziała to w taki sposób,
że po porostu pozwoliła słowom rozbrzmieć.
Nie zrobiła miny sugerującej, że wie, że to zabawne i przesadne.
Powiedziała to i zaczęła demonstrację z autorytetem,
a ja miałam pytania, których nie zadawałam.
Po pierwsze: „Według kogo?”.
Ale nie będę o to pytać.
Nawet nie mrugnęłam, gdy to powiedziała,
bo należy być uprzejmym wobec miłych ludzi.
Kiedy uda im się dokonać niemożliwego
i powiedzieć coś o sobie z pewnością siebie,
to nie psuj im tego.
Nie pokazuj, że wyświadczasz im uprzejmość
i nie mrugaj jak na wietrze.
Nie, patrz im w oczy i nie psuj tego.
To prawie niemożliwe.
Czasami nawet nie mam pewności, czy dobrze podaję swoje imię.
By coś takiego powiedzieć, trzeba być pewnym siebie.
Jakby sama sobie nadała ten tytuł.
To mi zaimponowało i mnie zdumiało.
Zawsze starałam się skłaniać ku czemuś, co uważam za rozważne zwątpienie,
zamiast potencjalnie głupiej pewności siebie.
Pewność siebie to dobry pomysł.
Tak, ale istnieje ryzyko.
Boję się, że jeśli przesadzę, mogę stać się dwoma głupcami.
Dobrze, jeśli lubię siebie, to dobre uczucie.
A jeśli się mylę?
Ja i moja osoba to dwaj głupcy
klepiący się po plecach.
„Nikt nie jest taki jak my. Fantastyczni”.
Czuję się bezpiecznie, gdy stojąc przed lustrem
obrażam osobę, którą w nim widzę.
„Jesteś głupcem”. Dzięki temu
przynajmniej ja po tej stronie dostrzegam głupca.
I nie jestem dwoma głupcami.
Jestem głupcem i dobrze o tym wiem.
Jestem głupcem i za to przepraszam.
Mój duet ma 50% godności.
Jeśli nienawidzisz połowy siebie,
masz gwarancję 50% godności,
zamiast ryzykować zero kontra sto.
Nienawiść do samego siebie jest niepodważalna matematycznie.
Ale z pozoru samozwańcza królowa lodów?
Jasne.
Samozwańcza królowa lodów
powiedziała kilka rzeczy, które zapamiętałam na lata.
Pierwsza była tylko wzmianką.
„Możesz pobawić się jajami, jeśli chcesz”.
I potem więcej o nich nie mówiła.
„Jeśli chcesz”.
Możesz się nimi pobawić, jeśli chcesz. Wciąż o tym myślę.
Będziesz chciała się nimi pobawić, ale nie będziesz wiedziała, czy ci wolno.
Dała nam znać,
że są jak zabawki w gabinecie pediatry. Są tam specjalnie dla ciebie.
Gdyby powiedziała, żeby łaskotać jaja, wiedziałabym, co robić.
Ale żeby się czymś bawić?
To intuicyjne, roztargnione działanie.
Jak wnieść autentycznego ducha zabawy
do jaj?
Nie przeżyłabym tego, gdyby moja zabawa jajami
była choć trochę banalna.
Bez śladu pomysłowości.
Nie, w życiu jesteś autentyczna albo wcale cię nie ma.
Trzymam się tego od niemowlęctwa.
Byłam jednym z najbardziej autentycznych dzieci na poporodowym.
Tyle tam było fałszu.
„Spójrz na mnie, jestem dzieckiem”.
Nie ja. Po prostu żyłam.
Autentyczna albo wcale. To zasada, której się trzymałam.
Mogę podać niezliczone przykłady, jak wybierałam autentyczność,
gdy inni ściemniali.
Podam wam przykład z dzieciństwa. Może zabrzmi znajomo.
W szkole bawiliśmy się w pewną grę.
Tańczysz, a nauczyciel krzyczy: „Stop!”.
Zastygasz w pozycji, w której jesteś, albo odpadasz.
Oto jak podchodzę do tej gry z autentycznością.
Możesz kazać mi się zatrzymać po paru sekundach?
Dziękuję. Dobra. Tylko ty.
Tak grałam w tę grę.
Stój.
Autentycznie zastygłam.
Widzieliście, jak starałam się zastygnąć w tej pozycji.
Wiem, to nie było szczególnie ekscytujące.
Niektóre dzieciaki robiły to inaczej.
Zrobisz to jeszcze raz? Dziękuję.
Stój.
Takie dzieciaki mnie obrzydzają.
To nieautentyczne.
Nie, nie zastygłeś.
Nie zamarłeś w tej pozycji.
Wcale nie.
A gdzie były te ruchy podczas części tanecznej?
Nie było ich.
A gdy jesteśmy zwyczajnie, nudno, autentycznie zatrzymani,
nagle cwaniakujesz. Nie podoba mi się to.
Ani trochę. Zawsze będę to powtarzać.
Powiem to każdemu.
Mówię to, żebyście wiedzieli i zrozumieli,
że trzymam się tych samych okrutnych standardów autentyczności.
Zastanawiam się,
jak mam bawić się jajami autentycznie?
Wiem, co bym zrobiła, gdybym miała dwie klementynki w woreczku
i czekała na przystanku czy coś.
Robiłabym tak.
Nie musiałabym o tym myśleć.
To byłaby nieświadoma zabawa.
Zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Nie z rozmysłem, a tak po prostu.
W pewnym momencie energia narasta i zaczynam tak.
Czy zdołam jeszcze raz zakręcić?
Tak.
Nadszedł czas.
A potem w drugą stronę. Tak to się robi.
Sensacyjnie! Duch wznosi się w kierunku poskręcanej galaktyki.
Ale nie zrobię tego z jajami.
Nie przekręciłabym ich nawet o stopień. Wiecie, co by mnie korciło.
Ale nie moja wina, że bym chciała.
Uważam, że anatomia samych jaj nas o to prosi.
Wierzę, że szyjka worka z jajami jest na tyle długa,
że samo jej istnienie rodzi pytanie, czy da się wykręcić do końca.
Fajnie, jakby choć raz udało się zakręcić.
Nie, nie wiem.
Nie wiem, jak bawić się jajami.
Przemyślałam to i w to nie wierzę.
Ale nie chcę wyglądać, jakbym bała się dotykać jaj.
Chcecie wiedzieć, co robiłam dotąd
w związku z jajami? Nic dobrego.
Podniosłam je odrobinę.
Troszkę uniosłam.
Mało to seksowne, ale dajcie spokój, staram się.
Pomagałam worowi
z ciężarem grawitacji na kilka sekund.
A to już coś znaczy.
Ale niewiele.
Czuję się jak stażysta, który próbuje się wykazać.
Nie czekając, aż ktoś mnie o coś poprosi. To okropne uczucie.
Chcę pomóc, ale to niemożliwe.
Tak samo dziwnie się czuję,
gdy próbuję pomóc przenieść coś ciężkiego, na przykład stół piknikowy.
Przyszłam za późno. Ciężar już rozdzielono
pomiędzy innych noszących.
Więc z nimi biegnę.
Nie mam jak nieść.
I te durne żarciki.
„Dzisiaj mam lekko.
Wy odwalacie całą robotę”.
Nie chcę tego robić.
Jeśli to mi się przydarza, to się wycofuję.
„Dziękuję za waszą pracę, ja nie będę żyć w kłamstwie”.
Tak samo z jajami.
Czuję się upokorzona słabością tego gestu,
więc delikatnie opuszczam i odsuwam rękę.
I to już od jakiegoś czasu.
Po drugie, królowa lodów powiedziała coś,
co musiało być jej filozofią.
Bo tak zakończyła lekcję:
„Musicie wiedzieć, że koniec końców,
jeśli chodzi o loda,
wszystko jest w porządku,
bo odbiorca cieszy się, że w ogóle tam jest”.
Czyż to nie piękne?
Podobało mi się to.
To miało sens.
„To nie technika się liczy, tylko sama czynność”.
To mnie uspokoiło.
A potem dodała: „O ile nie odgryziesz mu fiuta”.
Zastanowiłam się.
„Zanim przejdziemy do kolejnego tematu, czy to prawda?
Da się odgryźć fiuta?”
A ona na to: „Nie odgryziesz fiuta”.
Zapytałam: „Ale czy da się odgryźć fiutka?
Gdybym tego chciała, czy mam do tego narzędzia?”.
Bo pomiędzy zdolnością a realizacją jest krótka droga.
Zwłaszcza jeśli tego się obawiam.
Ciągle będę sobie powtarzać, żeby nie odgryźć fiuta.
„Czego nie chcemy zrobić? Odgryźć fiuta. Jeszcze raz!”
I odgryzłabym fiuta.
Chcę wiedzieć, czy byłabym w stanie.
Gdybyście znaleźli moją czaszkę, szczękę i zęby na polu za 200 lat,
czy zdołalibyście użyć ich jako broni
konkretnie
do odgryzania fiutów? Pytanie brzmi, czy te kości…
Czy te kości zdołają się przegryźć
przez kość penisa?
Powiedziała: „Wiesz, że tam nie ma kości?”.
Sądzę, że wiedziałam.
Ale nie mogłam na chwilę zapomnieć?
Nie mogłam zapomnieć, że w penisie nie ma kości,
skoro wszyscy mówią, że jest taki twardy?
„Twardy jak skała”.
Skoro nie ma kości, to nawet kiedy jest najtwardszy,
nie jest jak skała.
Nie jest.
Nigdy nie jest twardy jak skała.
Nawet w szczytowej formie nie jest twardy jak skała.
Nie.
Skały mają pewne cechy.
Nie jestem geologiem, ale nie ma gry w kamień, papier, penisa.
Nikt nie wybiera penisa. Nie zastąpi kamienia.
Nie pokonałby nożyczek ani papieru. Nikt by w to nie grał.
Dla mnie, lingwistycznie, kamień to coś, co cię uderza.
„Boże, uderzył mnie kamień”.
Penis zawsze tylko policzkuje.
Kiedy spada, leci jak do policzkowania.
Kamień mocno wali.
A penis jest jakby…
Chodzi o klimat.
„Czujesz, jaki jestem twardy?
Czujesz? Twardy jak skała”.
A ja na to: „Nie.
Nie czuję.
Wiem, co masz na myśli.
Rozpoznaję zmianę w twoim penisie, o której mówisz, i cieszę się”.
Skoro jest taki twardy, to dlaczego mój ząb tak mu zagraża?
Czy nie powinnam się bać, że ząb mi się wyszczerbi
na twoim pieprzonym drągalu?
Mój dentysta w to nie uwierzy.
Nie.
Nie jest twardy jak skała. Wyobraźcie sobie twardego penisa.
Zabierzcie go do restauracji w swoim umyśle.
Ułóżcie na purée z selera.
Sosik, szpinak, szczypta pietruszki.
Czyż nie powiecie, że to delikatne mięsko?
„Samo odchodzi od kości”.
Kucharz mówi, że to kawałek mięsa bez kości.
Jest twardy jak worek krwi.
Ciało w stanie erekcji, jak sutek.
Nie jest twardy jak skała.
Gdybym miała kamyk w bucie,
pewnie zatrzymałabym się, zdjęłabym but i wytrząsnęła.
Gdybym miała w bucie małego twardego penisa,
nie zatrzymywałabym się.
Nie. A pomnik Waszyngtona nie jest falliczny.
Nie jest. To coś stoi od 175 lat.
Czego nigdy nie robi kamień? Nie przestaje być kamieniem.
Może jestem trochę dosłowna.
Rozumiem.
Twardy jak skała. To język opisowy. To obraz.
To język literacki, może kiepski,
ale technicznie tak jest. Podoba mi się to.
Ale cały język penisa ma na celu
zrobić z niego kutasa.
Co przypomina mi, że penis ma delikatną naturę.
Twardy jak skała, anakonda, penis jak wąż. Zawsze porównuje się go do węża.
Penis to nie wąż.
Węże mają wyostrzone zmysły
i nieźle z nich korzystają.
Myślę, że uderzają z precyzją.
Zawsze prowadziłam penisa tam, gdzie powinien być.
Nie narzekam. Wolę w ten sposób. Zdecydowanie wolę go nakierować.
A nie: „Spójrz, mamo. Bez rąk. Sam trafię.
Nie pomagaj!
A jeśli jeszcze raz spróbuję tak samo? Ale z większą siłą”.
„Udało ci się.
Udało ci się przebić pod dziwnym kątem.
I wepchnąłeś do środka też mnie”.
To jak wyjęcie ręki z płaszcza razem z rękawem.
Muszę to teraz ogarnąć,
udając, że nic nie ogarniam.
Układam jedwabiste wnętrze, a nie wełnianą powierzchnię.
Słowo „penetracja” to za dużo na to, co dzieje się między penisem a mną.
Penetruje się terytorium wroga.
Jesteś gościem w moim domu. Zaprosiłam cię i sprawiłam ci przyjemność.
Sprawdźcie słowo „penetracja” w słowniku,
zwłaszcza w słowniku wyrazów bliskoznacznych.
Uwielbiam go.
Podoba mi się to, że od razu podaje inne słowa.
Nie są idealne, ale są.
To słownik dla ludu.
Synonimem „penetrować” jest „przebić”. Ale nic nie przebijasz.
To korytarz, który jest tam od dawna.
Przegapiłeś ceremonię otwarcia. Działamy już od jakiegoś czasu.
To nie jest wielkie, otwarte wejście, przez które można wejść.
Nie.
Ściany pochwy nic nie robią.
Tak jak ścianki rękawiczki.
Kiedy wkładasz rękawiczkę, nie mówisz: „Spenetrowałem rękawiczkę”.
Zakładasz rękawiczki i tyle.
Jeśli nie pasuje nam penetracja, jest inna opcja.
„Wejść” lub bardziej literacko „wejść w kogoś”.
„W chwili,
gdy we mnie wszedłeś,
mój świat się zmienił,
a ja razem z nim”.
We mnie nikt nie wszedł.
Dla mnie to kwestia skali.
Jakby moje ciało było budynkiem.
Gdyby moje ciało było sklepem
i ktoś wszedł do sklepu tak, jak we mnie,
nie przeszedłby nawet przez drugie szklane drzwi.
Nie mógłby powiedzieć, że był w sklepie.
Raczej pokręcił się przy wejściu,
przy czym pootwierał i pozamykał drzwi. Głównie to tyle.
Był dziś problem na parkingu
przy sklepie.
Penetruj, wejdź we mnie.
„Włożyłem w nią rurę”. Usłyszałam to na studiach.
„Włożyłem w nią rurę”. Penis miał być tą rurą.
Jesteś hydraulikiem, młodzieńcze? W życiu nie robiłeś hydrauliki.
Studiujesz ekonomię i od jakiegoś czasu cię nie znoszę.
„Krztuś się, suko.
Krztuś się tłustym fiutem.
Chcę to usłyszeć”.
Tego chcesz? Strachu i paniki w moich oczach?
Zawsze bałam się zadławienia.
Ale nie penisem.
Nigdy nie bałam się zadławić penisem,
bo nie grozi zadławieniem. Jest przyczepiony.
„Krztuszę się.
Krztuszę się fiutem.
Chwila.
Jestem całkowicie bezpieczna.
Śmierć nadchodzi.
Będę żyć długo, jeśli zadbam o siebie
i podejmę kilka dobrych decyzji”.
Nikt nie robi głębokiego gardła z gumą kulką.
To ryzykowne.
Guma dla dzieci jest większym zagrożeniem niż kutas. Widzicie?
Nie zawsze taka byłam.
Dobra. „Twój fiut mi nie imponuje”.
Nie zaczyna się w ten sposób i nie czuje się takiej potrzeby.
Kiedyś się bałam.
Pierwszy raz, gdy próbowałam zrobić loda, poległam z kretesem.
Wycofałam się w ostatniej chwili, bo uświadomiłam sobie,
jaki był podstawowy problem. Warunki były doskonałe.
Miałam 16 lat i chłopaka ze starszej klasy.
Położyłam chłopaka na łóżku,
jak pacjenta znieczulonego na stole.
Jego ciało jest powolną mgłą.
Położyłam go na łóżku w czyimś pokoju gościnnym, w piwnicy.
Uwielbiam zapach świeżo wykończonej piwnicy.
Świeżego dywanu. Rodzinie świetnie idzie.
Wykończyli piwnicę. Co dalej? Taras?
Nie mam pojęcia, ale wiem, że będzie tak cholernie pięknie.
Położyłam go na łóżku w wykończonej piwnicy.
Ktoś urządza imprezę. Czyichś rodziców nie ma w domu.
Tyle warstw między mną a chłopakiem.
Mój dom, moi rodzice.
To było prawie jak robienie loda w próżni.
No to zmierzam
w dół jego piersi.
Ze wszystkim, co za tym idzie.
„Czy sobie poradzi?”
Niepewność. Może było zbyt wolno, zbyt pokornie,
bez prędkości, rozpędu, pewności siebie.
Ale zawahałam się, gdy tam dotarłam.
Nie zrobiłam tego.
Zawisłam nad nim.
Smuteczek, bo naprawdę chciałam to zrobić.
Ktoś mógłby mi zarzucić, że nie miałam naprawdę takiego pragnienia,
bo bym to zrobiła.
W sumie tak.
Nigdy nie zawisłam nad frytkami. Prawda.
Gdy tylko rozpoznam to pragnienie, gaszę je, konsumując frytki.
Ale chciałam to zrobić.
Chciałam to zrobić i to też prawda.
W tamtym okresie mojego życia często bywałam w księgarni.
Przesiadywałam tam godzinami i czytałam różne rzeczy,
w tym te książki z cytatami.
Ustawiałam się i czytałam książki z cytatami,
by zdobyć mądrość wieków.
W tych książkach są pewne motywy przewodnie.
„Młodzi marnują młodość”.
Słyszę was, głosy przeszłości. Nie zrobię tego.
Będę pić spermę.
Będę pić spermę w lipcowej trawie przy świetle księżyca.
I to jak najszybciej.
Tego uczą księgarnie.
Dla młodego czytelnika książki zawierają wiele pasji.
Tyle żyć przeżyto. Moje może być najwyżej jedną książką.
Chcę zacząć to życie.
Ale jestem tam i nie zaczynam.
Dlaczego? Bo czuję się osamotniona przed tym wspaniałym zadaniem?
Niezupełnie. Czuję pełne poparcie
całej drużyny hokeja na trawie.
Zawiozły mnie na tę imprezę, żebym zrobiła właśnie tego loda.
Wcześniej byłam na imprezie integracyjnej z drużyną.
Starsze dziewczyny, koleżanki mojego chłopaka,
chciały zadbać o niego i o mnie.
Powiedziały: „Ponoć nie zrobiłaś mu jeszcze loda.
Dlaczego? Bo się boisz?
Nie musisz się bać. Po prostu zrób to.
Zrób, będzie z głowy.
Rób, jakoś to wyjdzie w praniu”.
Powiedziałam: „Wspaniała rada.
Dziękuję.
Zrobię, jak się z nim spotkam”.
„To może być teraz. Jest niedaleko.
Mamy samochód. Masz tu piwo”.
Ledwo wypiłam cztery łyki.
Jeszcze nie wiedziałam, że wolę koktajle.
Wsadziły mnie do auta z okrzykami: „Obciągnij mu”.
Może to brzmi jak presja rówieśnicza.
Nie odczułam tego tak. Odebrałam to jako wsparcie,
bo czytywałam Tony’ego Robbinsa.
Gdy mówisz o swoich celach, masz większe szanse na ich osiągnięcie.
Czujesz się rozliczany.
W szóstej klasie przesłuchałam 48 kaset serii Osobista moc.
Czytałam Obudź w sobie olbrzyma.
Powtarzałam sobie tę książkę przed egzaminami.
Nie da się do tego przygotować,
ale można rozmontować ograniczające przekonania,
które wpływają na to, jak wypadasz.
Zawiozły mnie na imprezę, na której był mój chłopak.
Kapitan drużyny ze mną gadała.
„Czemu nie zrobiłaś mu loda?”
Odpowiedziałam: „Przede wszystkim martwię się o zęby.
Nie wiem, co z nimi zrobić. Są wszędzie.
Wiesz, że nie ma tam kości?”. Już wiedziała.
„Nie przejmuj się zębami. Powiem ci, jak to robić.
Smarujesz usta dookoła
balsamem do ust, wazeliną czy czymkolwiek.
A potem owijasz wargi wokół zębów i uśmiechasz się,
żeby napiąć usta.
A potem bezpiecznie się ślizga. Uśmiechaj się”.
Niektórzy z was myślą: „Fakt.
Wiemy, jak się robi loda. Kontynuuj”.
To może być 5% z was. Może 95% z was.
Nie ma żadnych zasad.
Zapytała, czy rozumiem.
„Tak. Dziękuję, rozwiązałaś problem”.
To jak ze wskazywaniem drogi.
Wiesz, że ktoś się myli, ale musisz poczekać, aż sobie pójdzie,
zanim zapytasz kogoś innego. Bo miło się gadało.
Jesteś grzeczny i wciąż jesteś sam na poboczu…
Gdy to powiedziała,
coś we mnie mówiło,
że to…
To nie może być tak.
Natłuszczony muppet.
To nie może być robienie loda.
Żeby lodzik istniał i miał swoją nazwę,
żeby przetrwał przez stulecia,
żeby w ogóle ktoś go wymyślił
spontanicznie w lesie. Jaskiniowiec w przypływie namiętności
poczuł, że inne ruchy nie wystarczały. Zaczął improwizować.
„Co najbardziej szalonego mogę ci zrobić?”
Myśleli i wymyślili.
Wiedzieli, co wymyślili.
Jak koperta z okienkiem. Proste, eleganckie rozwiązanie.
Wymyślilibyście to? Wiecie, o czym mówię?
Piszesz adres na liście
I wkładasz do koperty. Widać go przez okienko.
Zanim ktoś o tym pomyślał, nikt tego nie wymyślił.
Dla mnie tak samo jest z lodem.
„Co szalonego mogę zrobić? Jak mogę wyrazić tę intensywność?”
Wtedy wiedzieli, co mają.
Było ryzyko, ale je podjęli.
Taki geniusz jest nie do przecenienia.
Wydawało mi się, że aby robienie loda
pojawiło się spontanicznie,
nie powinno wymagać żadnych sprytnych sztuczek.
I marnowania mojego balsamu do ust o zapachu kiwi.
Powinien być na to sposób.
Ze swoją wewnętrzną poezją. Chcę to zrobić w ten sposób.
Jakbym dopiero to wymyśliła.
Z godnością sprzed czasów maszyny drukarskiej.
Autentycznie.
Autentycznie albo wcale.
Ale byłam tam i tego nie zrobiłam.
Zdałam sobie sprawę z głównego problemu.
Przez pierwsze chwile nie będzie dobrze.
Nigdy tego nie robiłam. Spoko. Nie w tym problem.
Problem w tym, że gdy będę kiepsko to robiła,
nie będę w stanie powiedzieć,
że wiem, że kiepsko mi idzie.
Bo moje usta będą pełne genitaliów.
Obciąganie uniemożliwia prowadzenie narracji.
Tłumaczenie się, podanie kontekstu, żartowanie.
Nie da się zakomunikować, że się wie.
Ważne jest dla mnie przekazanie, że mam świadomość.
Nie mam nic przeciwko byciu głupcem.
O ile mogę przekazać,
że też słyszę dzwoneczki u mej czapki.
Dzyń, dzyń.
Też je słyszę.
„Sama je przyszyłam. Robię własne kostiumy
i uznałam, że będą fajne”.
Gdybym miała drugą parę ust, byłoby w porządku.
Nie byłoby problemu. Jedne usta próbują obciągać,
a drugie mówią: „Dobra. Czekaj.
Wiadomo, to jeszcze nie laska.
Próbuję tylko zająć pozycję. Rany. Już zahaczyłam cię zębem.
Na pewno to poczułeś.
Wiedz, że jesteśmy świadomi problemu
i pracujemy nad rozwiązaniem. Dziękujemy za cierpliwość”. Ale nie.
Nie możesz mówić, masz tylko głupie oczy.
Tylko tyle.
Tylko głupie oczy kogoś, kto próbuje coś rozgryźć.
Durne spojrzenie kogoś na przyuczeniu.
Nie znoszę tego spojrzenia.
Brak dostojeństwa, tylko koncentracja.
Poważne próby przystosowania się w zaskakującej sytuacji.
Nie. Bez godności.
Bez słów. Bez godności.
Nie widziałam rozwiązania i nie wiedziałam, co robić.
Zaczęłam się wycofywać w górę.
Wróciłam tak żałośnie, jak schodziłam.
Wróciłam do twarzy i pomyślałam, że chcę coś zrobić.
Drużyna na mnie liczy.
I przede wszystkim księgarnia. Chcę zacząć to życie.
Biorę głęboki oddech i odprężam się, bo o to chodzi.
Zrelaksuj się, a odpowiedź powinna się pojawić.
Oddałam mu swoje dziewictwo.
Myślcie, co chcecie.
Dla mnie to było genialne.
Bo nigdy nie ceniłam dziewictwa.
Niby czemu? Jestem samodzielna. Dostałam je za nic.
Nie zasłużyłam na nie.
Dla mnie dziewictwo jest jak forsa w kasynie.
Mam dziewictwo, muszę je wydać.
To prawie jak bon w torbie z prezentami w hotelu.
„Mamy dwa bony dziewictwa.
Ludzie się tym przejmują, ale ja mam to w dupie.
Dla jaj wydajmy to, zanim wyjedziemy z kurortu”.
Nie chciałam zachować cnoty do ślubu.
Mojego strachu i niepokoju wokół mojego i twojego ciała.
Dla mego ukochanego.
Jeśli miałabym dać coś mojej prawdziwej miłości,
to raczej zbiór umiejętności seksualnych i pewność siebie.
Żeby ich użyć.
To swoisty leksykon, który wyraża moją niezwykłą,
ale uniwersalną miłość.
Ale by zdobyć te umiejętności, muszę mieć inne doświadczenia.
Tak to już jest. Muszę potrenować.
Potem mogę je odłożyć.
Jak kapryśny książę, który odrzuca bogactwo,
mogę je odłożyć i dać prawdziwej miłości w dniu ślubu.
Mój ojciec może podarować je w imieniu rodziny.
„Od naszej rodziny dla twojej.
Wiem, że ciężko nad tym pracowała”.
Nie martwiłam się o czystość. O to, że z każdym doświadczeniem
ubywa ciebie.
Tak jak z naklejkami, które się drapie.
„Tu się drapnie, tu powącha.
Fajna zabawa. Ale co z ciebie zostaje?
Jesteś wyblakłą truskawką w okularach.
Tego chcesz?
Przeniesiemy cię
na koniec książki z twoimi siostrami zdzirami.
Co stało się z twoją najstarszą siostrą,
koktajlem ze stopami?
Miała pójść na zieloną trawkę, ale nie.
Nic z niej nie zostało.
Nie miała już zapachu. Zsunęła się i zwinęła”.
Widzieliście pozwijaną naklejkę?
Byłam gotowa być aktywną seksualnie nastolatką.
Technicznie rzecz biorąc, seks rozwiązał problem.
Lubisz macanki przez ubranie, ale boisz się urazów od szwów jeansów?
Byłam gotowa być aktywną seksualnie nastolatką,
dumą nauczycielki od WDŻ.
Była dumna, czułam to. Czułam się dobrze.
Pamiętam też dumę ojca mojego chłopaka.
Sądzę, że syn powiedział ojcu.
Chodził z podniesioną głową dzięki swojemu synowi.
Tak. To obrzydliwe.
Może dlatego, że nie lubię
idei ojca chłopaka.
Nie powinien istnieć.
A już szczególnie w liceum.
Nawet jeśli jest miły. To okropna rola.
To nawet nie ich wina.
„Jacqueline, jak leci? Co tam w szkole?”
„Niech pan na mnie nie patrzy i do mnie nie mówi.
Serio, to nie wygląda dobrze.
Pański syn zdobył dostęp do mnie
dzięki własnym zasługom. Panu się nic nie należy.
Ani powitanie, ani powąchanie.
Najlepiej byłoby,
gdyby chował się pan, kiedy słyszy mój samochód.
Proszę iść do swojej paskudnej szopy i robić tam, cokolwiek tam pan robi”.
Jeśli złość na ojca mojego chłopaka wydaje się szalona,
to dlatego, że był dupkiem.
Jak wielu dorosłych w tamtym okresie mojego życia.
Często komentował moje użycie słów „no nie”.
Miał obsesję.
„Jacqueline. Kiedy mówisz,
słyszę tylko to »no nie«. Tylko na tym mogę się skupić”.
„Tylko to pan słyszy?
Tylko na tym może się pan skupić?
Będę ćwiczeniem kognitywnym w pańskiej walce z upośledzeniem umysłowym.
To ciągle te same słowa. Niech pan zrobi z nich biały szum.
Wybiórcze ignorowanie informacji to podstawa umiejętność poznawcza.
Rozwiązuje pan krzyżówki.
Dodajmy do tego słuchanie mnie,
skoro nie chce pan iść do swojej szopy”.
To było obrzydliwe.
Zachowywał się, jakby mu na mnie zależało.
„Nie, po prostu…
kiedy tak często używasz tych słów,
rozmywasz znaczenie tego, co próbujesz powiedzieć.
Brzmisz nieinteligentnie”.
Zabawne słow z ust człowieka,
który ani razu nie powiedział niczego,
co powiałoby oryginalną myślą.
Martwił się o siłę mojej mowy.
„Nie zrozumiał pan.
Mój intelekt to rzeka.
A słowa »no nie« to kamień.
Wrzucam kamienie do rzeki, żeby przerwać prąd,
żebyś pan w niej nie utonął.
Mówię »no nie« z uprzejmości dla takich jak pan,
bo byś pan sobie ze mną nie poradził.
Dokładnie.
Jest pan dumny, że pański syn mnie rucha, ale to ja rucham jego.
Nie wchodzi we mnie. Zamykam się wokół niego.
Nie penetruje mnie. Zjadam go.
Przeżuwam go i wypluwam, a on uwielbia każdą chwilę.
Też byś to uwielbiał, ty świnio.
Ty świnio w szortach”.
Oczywiście nic nie powiedziałam jego ojcu.
Nigdy nie zrobię tego mężczyźnie. Wyobraźcie sobie jego twarz.
Zostałby zniszczony. Załamałby się.
Nie mogłabym.
Ale nie zrobiłam jego synowi loda.
To coś znaczy.
To nie była wina ojca.
Nie mogłam spróbować z tym chłopakiem,
bo widział, jak próbuję,
a potem wycofuję się w przestrachu.
Gdybym miała to powtórzyć,
za bardzo wyglądałoby to na powtórne podejście.
„Wczoraj miała tremę, jak łyżwiarka.
Zobaczmy. Może dziś jej się uda?”
Za duża świadomość. Żeby zachować godność, musiałam przeczekać rok,
nie wspominać o nieudanej próbie, a pod koniec lata
wysłać chłopaka na studia, żebym mogła zacząć od nowa.
Tak zrobiłam w ostatniej klasie.
Znalazłam nowego chłopaka, bo żeby być nowym człowiekiem,
potrzebowałam człowieka, który to zobaczy.
W ostatniej klasie znalazłam nowego chłopaka
i zabrałam do piwnicy rodziców.
Piwnica moich rodziców jest niewykończona.
Czyli wszystko wydaje się prawdziwe, surowe.
Postanowiłam zrobić mu loda pierwszego wieczoru,
zanim pozna mnie na tyle, by odróżnić
maskę pewności siebie od prawdziwej pewności siebie.
To dopiero początek seksualnego rozbiegu.
Szybkość. Rozpęd.
Chodzi o ucieleśnienie ducha jaskiniowca.
Udaję, że nie rozumiem, czym są ubrania.
To coś na drodze do tego, czego pragną moje usta,
chociaż w głowie mam „Abercrombie”.
Dosłownie robię to z rozbiegu, bo wychodzę zza schodów.
Już lecę! To stara sztuczka.
Lodzik za schodami, żeby cię nie widzieli.
Bylibyście ze mnie dumni.
Zebrałam się.
Wierzył we mnie.
Zanim to zrobiłam, pomyślałam, że się nie waham.
„Spójrzcie, kto się nie waha”.
I w tym momencie po prostu…
nagle…
znowu się zatrzymałam. Nie mogłam w to uwierzyć.
Znowu! Dlatego nie wierzę w zaczynanie z rozbiegu.
To nie prowadzi nas do końca.
Trzeba dalej biec.
Dlatego nie ufam swojemu pewnemu wejściu.
Na początku występu ludzie zasługują na coś uspokajającego.
„Co tam, ludziska?
Co tam, Nowy Jorku? Wstawajcie.
Jestem najlepsza. Jesteście w dobrych rękach”.
Nie.
No nie?
A potem jest rysa.
Widać rysy, jest coraz gorzej.
Wolę budować od zera.
Wcisnąć się w dziurę. „Nie zasługuję, żeby żyć.
Mogę odetchnąć?
Dziękuję. Na jakiś czas wystarczy”.
Nie wiem, czemu myślałam, że rozbieg się sprawdzi.
Nie jestem taka. Nieraz doszłam na koniec trampoliny
i tak jakby…
trzy, dwa, jeden, a potem cofnęłam się
w ostatniej chwili.
W znacznie trudniejszym ruchu niż skok.
„Panie ratowniku, ja zejdę. Proszę mi pomóc”.
Tysiące razy schodziłam z drabiny.
Taka jestem.
Jest we mnie coś, co mi mówi,
że w życiu prawie nigdy nie jest za późno,
by zawrócić.
Jestem tam.
I co, serio? Znowu się wahamy?
Jaki mamy plan, skarbie?
Co zrobisz?
Wrócisz po kolejnej klatce piersiowej?
Poczekasz jeszcze rok i spróbujesz z nową osobą na studiach?
Musisz to zrobić.
Ale taka nie jesteś. Czy ty się słyszysz?
Chciałabyś mieć drugie usta,
żeby ciągle mówić. Wszyscy wiedzą,
że jest świadoma i…
Nie, musisz znaleźć sposób.
Nietzsche mówił, że jest tylko jeden sposób.
To znajdź sposób Nietzschego.
Znajdź swój sposób. Muszę znaleźć sposób.
Zwróciłam się do literatury.
Czytałam wtedy Lolitę. Tak to już było.
Bardzo podobał mi się język Władimira Nabokova.
Każdemu by się podobał.
Przyznaję, że czytałam to w nieco performatywny sposób.
Czytałam każde słowo, ale najchętniej czytałam
w oknach pizzerii w moim stroju do hokeja.
Wystawiałam okładkę, żeby szokować dorosłych.
„A wy czytacie wielką literaturę rosyjską?
Wątpię, podmiejskie wieprze”.
Byłam w tym punkcie i miałam te same obawy.
Bez słów. Bez godności. Wyglądasz głupio, brzmisz głupio, zahaczasz zębami.
„Dobra, nie mogę mówić.
A czy ktoś inny może? Może wyobrażę sobie Władimira Nabokova?
Pomyślę, że to nieprawda,
jestem tylko postacią z opowiadania Władimira Nabokova.
Bez względu na to, jak kiepsko pójdzie ta próba obciągania,
w prozie Nabokova będzie przecież lśnić.
Wszystko jest literaturą.
Czyż wszystko nie jest po prostu tekstem?
W literaturze nie jest źle, tylko ciekawie.
Złe wydarzenia to ciekawe detale,
które dodają faktury historii. „A jak dojdzie do najgorszego?”
„Nie przesadzaj”.
„A jeśli odgryziesz tego fiuta?”
„W takim razie żyjesz
w najbardziej kultowym opowiadaniu w zbiorze.
W tym, w którym odgryza fiuta”.
Więc myślę: „To nieprawda. To literatura.
To wszystko tekst”.
Może i kiepski wiersz. Zaczynam od księżyca.
„Światło księżyca pada na południową stronę
penisa młodego mężczyzny.
Dziewczyna o brązowych włosach z rudymi refleksami
przedziera się do prostego cylindra…”
I robię to.
Jestem na fiucie!
Dziękuję.
Wiem, że dla niektórych z was może to brzmieć jak dysocjacja.
Nie chcemy tego dla dziewcząt.
„Nic mi się nie przytrafia, tylko jej. Ale komu?”
Gdy mi ciężko, chowam się w pokoiku w mózgu.
Oglądam mały telewizorek.
Tylko śmieszne filmiki.
Czasem ekran pokazuje, co się ze mną dzieje
w moim paskudnym życiu. Wtedy sięgam po pilota.
To nie była dysocjacja.
Nie, to był mój pomysł. To było przekroczenie ego.
Jest różnica.
Dzięki temu doszłam do fiuta i dobrze mi szło.
Nie było okrzyków bólu.
Miało to w sobie wewnętrzną poezję.
Tak, jak zawsze sądziłam, że powinno.
Nim się obejrzałam,
wytrysnął mi spermę do ust, jak to mówią.
Połknęłam, bo czytam Tony’ego Robbinsa
i nie idę na skróty.
Zawsze wiedziałam,
że połknę, więc tego się nie obawiałam.
Wybieram trudniejszy sposób, żeby zdobyć punkty.
Wybieram zadania z gwiazdką,
a nie łatwe zadania za więcej punktów.
Połknę i zobaczę, co będzie dalej.
I to był triumf.
To był cholerny triumf.
Chciałam napisać o tym esej na studia, ale byli na to za słabi.
Brakowało im wyrafinowania.
I doradcom, i dziekanowi. Wszystkim.
Nie to co wy.
Wiedziałam, co zrobiłam,
i poszłam na studia
zadowolona z siebie.
To było coś w rodzaju katolickiego college’u.
Wielu katolików-prawiczków w krawatach krzątało się po korytarzach.
Szukali seksu na imprezach.
To prostackie. Nie dla mnie. Zrobiłam to już w liceum.
Jestem Żydówką, więc czułam się wśród nich jak Philip Roth.
Jak żydowski zboczeniec gotowy do nauczania.
Polecam to uczucie, jeśli macie na nie szansę.
Nie spieszyło mi się wtedy do obciągania.
Było dla mnie odhaczoną pozycją.
To była sztuka, którą opanowałam.
Miałam ogólne pojęcie.
Mogłam zastanowić się nad tym, jak wykorzystać tę sztukę.
Zadawałam ważne pytania. Co może oznaczać robienie loda?
Czy laska może być listem miłosnym,
jeśli jest w niej dość miłości?
Czy laska może być wierszem?
Moje ciało, prymitywny, ale ekstatyczny język.
Chodziłam na filozofię. To było postmodernistyczne i inspirujące.
Kiedy pojawiał się ktoś, kto mi się podobał,
moja frytka,
po prostu robiłam mu loda.
Nie od razu, ale dość szybko.
Czemu by nie? Po to była cała ta praca.
Jak jedzenie frytki. Mój leksykon był gotowy.
To była moja symfonia i brzmiała pięknie.
Czy później było rozczarowanie? Nie wiem. Nie oczekiwałam oświadczyn.
Nie byłabym zszokowana.
Ale nie oczekiwałam. Czy laska może być listem miłosnym?
Tak. To nie znaczy, że ta osoba cię kocha.
To w porządku. Wiemy.
Wiemy jako artyści.
Mamy prawo do ciężkiej pracy,
a nie do owoców naszej pracy.
To, co mi wtedy przeszkadzało,
to powtarzająca się rada od przyjaciół.
Była pewna dominująca koncepcja.
„Jesteś nowoczesną dziewczyną, więc baw się,
ale jeśli naprawdę ktoś ci się podoba, jeżeli to właśnie ten,
to nie spiesz się.
Powoli. Dobrze być niedostępną”.
Fuj.
Fuj. Nie.
Nie będę działać powoli. Nie.
Wasza pycha jest zdumiewająca. Śmierć nadchodzi.
Musisz o tym zapomnieć i jakoś przetrwać.
Musisz myśleć o sobie jako o głównej postaci w serialu swojego życia.
„Nie zabiją mojej postaci.
Jestem w każdej scenie. Chyba jest spoko”.
A jeśli nie ty grasz główną rolę? Są też inne postacie.
A jeśli jesteś Stevenem Tanzerem?
To mój przyjaciel. Aktor. Nie jest znany.
Prawie nie dostaje ról.
To najmocniejszy tekst w programie.
To nie jest prawdziwy facet.
Nigdy bym tego nie zrobiła facetowi.
Robię coś gorszego.
Tworzę co noc Stevena Tanzera, by go zniszczyć.
Żyje i umiera tylko po to, by posłużyć jako ilustracyjny detal w mojej narracji.
To kiepski los.
Śmierć nadchodzi. Mam pewne wyobrażenie.
Wyobrażam sobie, że pozbywasz się formy, ciała i wszystkich upokorzeń.
Ale być może wstyd dalej trwa.
Czemu nie?
Wiem, że czuję wstyd za moich zmarłych krewnych.
Za większość z nich. Kiedy patrzę na ich piękne zdjęcia,
które stoją w domu moich rodziców,
nie mogę pozbyć się pewnej myśli.
Wyglądają na idiotów. Wyglądają głupio. Widzę po nich,
że nie zdają sobie sprawy, że już nie żyją.
Wyglądają jak frajerzy.
Nie żyjesz. Rozumiecie?
Kiedy ktoś robi wam zdjęcie, musicie spróbować
wysłać porozumiewawcze spojrzenie.
Cokolwiek. Jeśli umrzecie i ktoś zobaczy to zdjęcie,
będzie wiedział po tym spojrzeniu, że kiedyś przyjdzie i po niego.
Jestem na studiach i wiem, że nadchodzi śmierć.
Nie jestem szczawiem. Jeśli mam w sobie miłość
i mogę ją wyrazić elokwentnym robieniem loda,
to to zrobię. I trzymam się tego.
Wróciłam na ferie do domu
i wpadłam na tego starego chłopaka od triumfalnej laski
z ostatniej klasy.
Poszliśmy do knajpki, żeby zjeść jajka wieczorem.
Teraz pijemy czarną kawę.
„Nie potrzebujemy pojemnika z cukrem.
Ma zostać na stoliku? I tak z niego nie skorzystamy.
Pijemy czarną kawę”.
Rozmawiamy jak starzy kumple z wojska.
Minęło wiele miesięcy od końca szkoły,
ale mówimy z wielką perspektywą.
Więc naturalnie mu mówię
o chłopaku, który mi się podoba.
Mówię staremu chłopakowi od laski:
„Nie wiem, czy facet, który mi się podoba,
lubi mnie tak samo
jak ja jego”.
Stary chłopak na to: „Może go onieśmielasz.
Tak jak mnie.
Nawet do dziś.
Nigdy się przy tobie nie odprężyłem przez cały nasz związek.
Od pierwszego wieczoru, kiedy ni z tego, ni z owego mi obciągnęłaś.
Tak nagle.
Po prostu mi obciągnęłaś.
To był przypadkowy dom.
Obciągnęłaś mi w jakimś przypadkowym domu”.
Ciągle podkreślał to słowo. Pomyślałam: „Boże”.
Czym się stałam ze strachu?
Byłam zaskoczona myślą,
że ja też mogę sprawić, że ktoś może się bać. Ten cykl trwa.
Ale pomyślałam: „Nie. To niegrzeczne. Nie jesteś niewinny i wystraszony.
Ja jestem niewinną, przerażoną osobą,
która pokonuje strach.
Jak śmiesz okradać mnie z mojej historii?
Jak śmiesz robić ze mnie strasznego złoczyńcę?
Tego dnia byłam onieśmielająca,
ale tylko tak, jak bywa Batman.
Batman jest onieśmielający, ale jak śmiesz.
Jak śmiesz nie pamiętać, że stał się Batmanem,
bo kiedyś był małym chłopcem,
którego rodzice zostali brutalnie zabici przed kinem.
Nietoperze przelatywały obok, więc się ich bał.
Wszedł do jaskini, by stać się Batmanem.
Batman niegdyś bał się nietoperzy.
Jego siła to przepracowany lęk.
Nadmierne kompensowanie.
Jak śmiesz nie widzieć we mnie chłopca?”.
Nie zrozumiał, jasne.
Byłam nieprecyzyjna.
Był jednym z tych, którzy nie lubią, gdy wstajesz
i coś demonstrujesz w restauracji.
To ważna część mojej osobowości.
Nikomu to nie przeszkadza. To przyjemność dla innych gości knajpy.
Powiedział mi:
„Nie wiem, Jac”.
Skrócił moje imię do „Jac”, żeby mi naprawdę dopiec.
Zna mnie, kocha, troszczy się o mnie.
Zależy mu na Jac.
Dba o swoją Jac. „Jak ci pasuje ta bluza? Zatrzymaj”.
„Nie wiem, Jac.
Może laska nie jest sposobem na powiedzenie komuś, że go lubisz”.
Pomyślałam,
że przy mnie może nim być.
Nadal wierzyłam.
Ale byłam nieco spanikowana po tym spotkaniu,
bo opisywał dokładnie to, co robiłam
od jakiegoś czasu na studiach.
Zaczęłam się zastanawiać, czy moje poetyckie laski
zostały przyjęte z tyloma niuansami, z iloma je dawałam.
Wróciłam jako złamany Philip Roth.
Batman zniknął. Co miałam począć?
Zmarznięta chodziłam po kampusie.
Snułam się po różnych placach,
zadając sobie smutne pytania.
„Czy twoja poezja zawiera fałsz?
Czyż nie tworzymy własnych znaczeń w życiu?
Czy jesteś tylko zdzirą, która myślała, że zasady jej nie obowiązują?”
Mogłam włożyć ręce w rękawy mojej polarowej bluzy,
ale po co, kiedy mogłam wyglądać jak Éponine?
W końcu się otrząsnęłam. „Nie będziemy się tym smucić”.
Wymuszałam śmiech, aż stało się to naturalne.
„Nie. Spójrz na siebie.
Chciałaś pokonać strach i to zrobiłaś.
Potrafisz porządnie robić loda.
Zawsze tego chciałaś.
I to z taką pewnością siebie,
że przeraża facetów”.
Tak,
na szczycie jest samotnie.
Ale czyż nie jest to koszt doskonałości? Ależ tak.
Dołączę do długiej, samotnej linii tragicznie doskonałych.
Ale czy coś bym zmieniła? Nie.
Łapię swoją bluzę jak superbohaterka
i próbuję zmusić ją, by falowała na nieobecnym wietrze.
Ale wiem, kim jestem.
Kilka lat później
jestem po dwudziestce i jestem w kolejnej księgarni
z kolejnym chłopakiem, bo ciągle pojawiają się nowi.
Jak zwykle nie podam żadnych cech szczególnych
tego najnowszego chłopaka,
bo chłopcy są tylko naczyniami dla mojego samopoznania.
Nietypowy detal? Nie powiem.
„Gdy się denerwuje, szarpie zamek. Pachniał książkami i papierosami”.
Nie, dostali loda. Wystarczy.
I nie zamierzam ich dzisiaj dobrze zilustrować.
Ale to ostatnia męska postać.
Stwórzcie ją sobie w oddzieleniu od innych
na tylko trochę dłużej.
Jestem po dwudziestce w księgarni z chłopakiem.
W księgarniach bywam melancholijna. Nic nie poradzę.
Przeglądam Sharon Olds.
Rozważam moją dziewczęcą podróż.
Wspominam ją z łezką w oku.
Więc opowiadam najnowszemu chłopakowi to samo, co powiedziałam wam.
Trochę płaczę.
Nikt mnie tak nie porusza jak ja sama.
Poruszam się, a potem porusza mnie to, że umiem się poruszyć.
On nie płacze. Spoko.
Rozumiem. Każdy inaczej wyraża emocje.
Ciekawe, czy mnie słyszy. Mówię:
„Bierzesz za pewnik moje idealne laski”.
„To oczywiste. Pewnie, że moja dziewczyna dobrze ciągnie”.
„Ciężko było to wyćwiczyć.
Wiąże się z tym wielka odpowiedzialność,
Słyszałeś to o Batmanie?”
I dalej mówię, a on ma dziwną minę.
Coś było nie tak i w końcu zebrałam się na odwagę,
żeby zapytać: „Co?”.
A on na to:
„To zabawne, bo robisz zębatą laskę”.
Ledwo mogę na was patrzeć.
Ja.
Nikt nie przejmował się zębami bardziej ode mnie.
Grecy mieli rację. Nie uciekniemy przed przeznaczeniem.
Najbardziej martwiłam się zębami.
Nie okazały się problemem, więc się nie przejmowałam.
Jaskiniowcy, poezja wewnętrzna.
Wraz z rozwojem tej mitologii
używałam pewnie więcej zębów.
Każdego roku szczęka się zaciskała.
Milimetry pewności siebie.
A miałam się za mistrzynię robienia loda.
To był mój najgorszy koszmar. Byłam dwoma głupcami.
Nie byłam po prostu pewna siebie.
Byłam głupcem od zębatych lasek.
Obciągam komuś pewna, że jestem najlepsza.
Odjeżdżam w stronę zachodzącego słońca. Kolejny zadowolony klient.
Kolejna zadowolona społeczność.
O Boże, taka zadowolona z siebie.
Chcę zaprzeczyć, ale jeśli czuł zęby, to czuł.
Poprosiłaś o więcej informacji, żeby zachować twarz?
„Może masz jeszcze konstruktywną krytykę.
Lubię się uczyć”.
Tony Robbins mówi, że jeśli umiesz przyjmować krytykę z odwagą,
możesz być olbrzymem.
Chcę być olbrzymem. Ale jak można niszczyć tak czyjeś historie?
Mamy tylko nasze historie.
Nauczył się określenia „zębata laska”, w wieku 14 lat.
Nic od siebie do tego nie dodał językowo. Rzuca tym we mnie i mnie niszczy.
I czuję się skrzywdzona.
Bardzo skrzywdzona.
I to dlatego,
że wiem, że patrzę na niego bardzo przychylnym wzrokiem.
Poetyzuję wszystkie jego wady.
Uwielbiam poetyzować wady.
Rozpieszczam męskie ego.
Naprawdę,
tysiąc razy w ciągu dnia wzmacniam męskiego ducha.
Tysiące niewypowiedzianych rzeczy, ciągła czujność.
Ciągły śmiech w tle wypowiedzi mężczyzny,
na wypadek, gdyby powiedział coś, co miało być zabawne.
Robię bazę, którą można modulować.
Jeśli nie ma bazy, salwy są mało wiarygodne.
Jestem genialna w restauracjach. Popełnia błąd w zamówieniu
i zamawia tahini, a miał na myśli tabouli, a potem nie rozumie,
co robi sos sałatkowy na stole.
„Gdzie moje tahini?”
Co mam robić? Zgadzam się z nim.
„Nie mam pojęcia. Jak zawsze się wyłączyłam.
Znasz mnie. Ale wezmę latarkę, bo uwielbiam tajemnice.
Na pewno odpowiedzią na tę zagadkę nie jest to, że pomyliłeś słowa”.
Akord D. Nauczyłam się tysiąca akordów D
na tysiącu gitar od tysiąca chłopaków muzyków.
„Wiem, jak zagrać akord D, ale pokaż mi to jeszcze raz, światły aniele.
Nie tak. Pomóż mi ruszać palcami.
Pomóż mi tworzyć muzykę”.
To czujność.
Zabezpieczenie przed dziećmi, układanie ochraniaczy.
Szybko, ustaw je. Już prawie tu jest.
Wszystko gotowe? Już prawie tu jest.
Upewniam się, że to bezpieczne dla mężczyzny…
by brnął przez cały dzień
jak pijany król,
nie wiedząc, ile razy był bliski śmierci emocjonalnej.
Żyje dzięki moim interwencjom. Zbieram wszystko z drogi.
I obserwuję cię uważnie.
Każdego faceta, z którym byłam, dla którego pracowałam,
który pracował dla mnie.
Każdego.
Uwielbiam poetyzować ich wady.
Robię to bez wysiłku.
Żeby nie robić tego samego w tej jednej sprawie…
Nie odwzajemnić przysługi,
nie móc znaleźć piękna w zębatej lasce,
kiedy jest ledwo zakryte.
To nic trudnego. Jak można nie romantyzować
łatwej do romantyzowania zębatej laski?
Nie masz poetyckiego oka?
Nie wiesz, co czyni życie pięknym?
Chciałam się bronić,
ale przypomniałam sobie, że każde kolejne słowo odbiera mi siłę.
Najlepszą obroną jest milczenie.
Nigdy nie byłam w tym dobra.
Moja siła zawsze polegała na tym, że gadam już od jakiegoś czasu.
Mogę więc gadać dalej,
aż w końcu mi wyjdzie.
Odwaga i śmiałość, by dawać
malejące zyski.
Powiedziałam mu, że ma rację.
„Masz rację.
Robię zębatą laskę.
I to celowo.
Tak.
Zęby robią z laski laskę.
Tak.
Bo zęby…
To one robią z laski laskę,
bo dzięki nim wiesz, że znajdujesz się w ustach.
Zęby przypominają, że w ogóle jesteś w ustach.
Czymże są moje usta, jeśli nie mają zębów?
Kolejnym idealnym otworem?
Przestronną wersją otworów, które już mamy.
Kolejny odbyt, kolejna pochwa, kolejny nasmarowany kanał cyckowy.
Kolejny sposób na płynne ściskanie fiuta,
by znów poczuł czystą, nieskomplikowaną przyjemność.
Laska może być znacznie bardziej seksowna i znacząca.
Robienie loda to coś więcej
i chodzi o zęby. To dzięki zębom.
Zęby podczas robienia loda
to nasiona w arbuzie.
Dzięki nim przyjemność nie jest zbyt pełna.
Zęby podczas robienia loda to piasek, który drażni ostrygę,
która produkuje perłę.
To sól morska w karmelu”.
Pamiętacie, jak w 2012 roku uznali, że muszą to wprowadzić?
Ludzie od karmelu uznali,
że zanadto przyzwyczailiśmy się do smaku.
Potrzebowaliśmy przypomnienia w każdym kęsie.
„Słodycz w życiu nie jest gwarantowana”.
Nie, lodzik to z natury kiepska perspektywa.
To jak oglądanie bitego człowieka.
To prawie zły pomysł.
Prawie się nie udaje, ale starasz się,
dlatego to jest takie poruszające.
To jak gumowy ludzik z pudełka płatków.
Ten, którym rzucasz o ścianę,
a potem się czepia, ale nie udaje mu się,
aż wydaje się, że się czołga.
Dlatego go kochamy. Dlatego jest nagrodą.
Dlatego przegrzebujemy dla niego ziarna,
nim zasłużymy na niego przez codzienne jedzenie płatków.
Tak samo porusza mnie laska.
Ale w oczywistym minimum
zęby podczas robienia loda to detale, które nadają teksturę życiu.
Taką, jak obiecała nam nauczycielka angielskiego.
„To pomarańcze w lodówce, trzask mojego »P«
w mikrofonie odmierzający życie.
Łyżeczki do kawy, mgła kłębiąca się na szybie”.
Wypłata Garbo, celofan.
Płatki Zuzu.
Zęby podczas laski to płatki Zuzu.
Oznaczają, że żyjesz i jesteś w swoim życiu w tym czasie.
Tym razem rozumiesz. To wspaniałe życie.
Widzisz, że jesteś najbogatszym człowiekiem w mieście.
Zęby w lodach podnoszą stawkę.
Wysyłają Susan na potencjalną śmierć.
To tylko wiara i pożądanie. A zęby
wprowadzają kość na bezkostny teren,
do drąga bez kości.
Język zgnije.
Penis zgnije. Ale zęby…
pozostaną.
Zęby przywodzą na myśl wieki.
Gładki, bezzębny lodzik to poczwarka dla maluczkich.
Nie, dzięki zębom laska nie jest powtarzalna.
Gładka laska bez zębów
pozwala na zbyt dobre dopasowanie.
Jak włożenie klocka w dobrą dziurkę,
żebyście poczuli, że stajecie się jednością. Nie.
Co to za zabawa?
Nie, bądźmy dwojgiem. Poczujmy szorstkie granice między nami,
żebyśmy mieli coś do pokonania.
Nie widzisz?
Rzędy naszych zębów to kamienne ściany Romea.
Dają miłości lekkie skrzydła, coś, na czym można wzlecieć.
Dlatego musimy zetrzeć balsam do ust.
Odwinąć usta z zębów i pozwolić,
by zęby szorowały.
Niech szorują.
A jeśli tego nie robią, szorujmy dla zasady.
Pomyśl o duchu albo kuli.
Gdyby ponownie dostały usta,
nie spiłowałyby sobie zębów, by stworzyć idealną jedność
z twoim fiutem. Nie.
Boginie przyjmują ludzką postać tylko dlatego, że w jej ograniczeniach
odnajdujemy dziwną piękność.
Nie zrobiłam laski ni z tego, ni z owego.
Nie, to było nawiedzenie. Drżyj z podziwu, suko.
Oczywiście,
że nie jestem poniżona, gdy klękam.
Nie jestem poniżona, ale żyję przez ciebie i poprzez ciebie
z podziwem dla tej dziwacznej ludzkiej tragedii.
Przez twój wyrostek, mały kurek,
wypiję cały wszechświat.
Twoje ciało, kilka niezdarnych fraz,
w które splendor duszy jest słabo przełożony.
A mimo to biorę tłumaczenie, by zrozumieć je w pełni i bezpośrednio.
Natychmiast się rozpłynę. I chyba chcę spędzić czas w ciele,
tak jak chcę spędzić czas jako duch.
Morał z tego taki…
Właściwie tu nie ma morału.
Chcę was tylko zabawiać. W końcu występuję w nocnym klubie.
Ale gdyby był jakiś morał, to taki, że nie oszczędzajcie swoich lasek
dla tych doceniających ich duchową wspaniałość.
Nie, bo moja opowieść stałaby się przestrogą, a tego nie chcę.
Nie, chcę zachować godność.
Obciągajmy swobodnie.
Nie żałujmy żadnego loda.
Niech to będzie klęska urodzaju.
Oby nasze niezrozumiałe laski zachowały godność pierwotnej intencji.
Bądźmy klęską urodzaju
jak ocean.
Pozwolę sobie na ostatnią metaforę.
Bądźmy jak ocean.
Czy ocean chlupocze tylko u stóp literatów,
którzy mogą go docenić…
Cześć, to ja.
i wyrazić podziw?
Nie, ocean szczodrze obmywa
stopy głupców, idiotów, tchórzy i dupków.
I nie zmniejsza się. Pozostaje oceanem.
Przepraszam. Przesadzam?
Po co w ogóle coś robić,
jeśli się nie przesadza? Wiecie?
On nie wiedział.
Myślał, że moje argumenty są dziurawe.
Może niektórzy z was też.
Mam nadzieję, że tak, bo wiem, że takie są.
Umieściłam te dziury celowo,
bo dziury w moich argumentach są jak zęby w mojej lasce.
Dacie wiarę?
Znów wygrywam.
I tak się mianuję,
ustalam zasady, zdobywam tron.
Ale ekstaza mego panowania
wynika z jej kruchości…
Pieprzyć to.
Jestem królową lodów.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz